تور


نودهشتیا
فید آر اس اس
صفحه 1 از 7 12345 ... آخرینآخرین
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 10 , از مجموع 64
  1. Top | #1

    تاریخ عضویت
    1388,05,11
    عنوان کاربر
    کاربر فعال
    نوشته ها
    697
    میانگین پست در روز
    0.38
    محل سکونت
    پیشه خدا
    تشکر از کاربر
    11,024
    تشکر شده 13,716 در 1,319 پست

    Wink رمان اریکا | نادیا و هیوا بهرامی کاربران انجمن









    نام رمان:
    اریکا

    نویسندگان: نادیا و هیوا بهرامی (ف.ب.پ)

    راوی: دانای کل

    ژانر: عاشقانه، اجتماعی، پلیسی، کمی معمایی

    طراحی جلد: golnaghshetavous





    چشمانم راببند...
    نگذار که تلخی روزگار راببیند.
    چشمانم را به زور ببند.
    این چشمان کنجکاو، با دیدن تلخی واقعیت، سر شکسته می شوند.
    نگذار چشمانم باز بماند!
    چشمانم را از من بگیر...
    اما نگذار ببینم آنچه را که ندیده می دانم...
    طاقت دیدنش را ندارم.



    - اریکا درست می گه. ما آدم ها تکرار می شیم. تکرار در تکرار...
    نگاه خیره اش را به مهسا دوخت و ادامه داد:
    - تکرار من کی می تونه باشه؟
    - هه! تکرار تو؟! هیچ احمقی حاضر نیست تکرار تو باشه... مگه اینکه واقعا یه احمق ِ دیوونه باشه!



    خلاصه: اریکا، سرکش، معترض از او و از آن خانه می گریزد، دلشکسته از محبت هایِ پولی، فرار را بر قرار ترجیح می دهد، راهیِ مسیری می شود که پایانیش را نمی داند. اوایل راه، مزاحمت سه جوان، باعث آشنایی او با شخص میانسالی می شود، حامد خان، کسی که او را حامی خود می داند، غافل از اینکه...

    این داستان، قصه ی گناهکارانی است که بی گناهن، و شاید، بی گناهانی که گناهکارن...!
    قضاوت با شماست...




    لینک تاپیک تایپ: رمان اریکا | نادیا و هیوا بهرامی کاربران انجمن

    لینک پی دی اف و وورد: دانلود رمان اریکا | هیوا بهرامی و نادیا کاربران انجمن

    لینک موبایل: اریکا | هیوا بهرامی و نادیا کاربران انجمن | موبایل

    لینک تاپیک نقد: معرفی و نقد رمان اریکا | نادیا و هیوا بهرامی کاربران انجمن

    متفرقه: دوست داشتید پایان رمان "اریکا" چطور باشه !

    توضیحات بیشتر: دستش را از صورتش جدا کرد و از پشت پرده ی اشک به آن خیره شد. چه می دید؟! این دست به احساسش خیانت کرده بود. اما با کدام اراده؟! از این دست متنفر بود. حالا چطور می توانست از این انگشت ها انتقام بگیرد!





    کپی کردن داستان بدون اجازه رسمی از نویسنده مجاز نمی باشد و در صورت دیدن طبق جرایم رایانه ای با شخص خاطی برخورد میشود.
    اریکا:nadia & hiva
    http://www.forum.98ia.com/t265579.html
    بامن حرف بزن:nadia & hiva
    http://www.forum.98ia.com/t179858-2.html
    نباید ها :hiva aji jonam
    http://www.forum.98ia.com/t398179-2.html
    نگران اشکهایم نباش !|از لبخندم بترس|که معنایش اشکهای فردای توست…………!

  2. 519 کاربر از پست lilil تشکر کرده اند .

    !tara , #laleh# , #PARDIS# , $ ساجده$ , $...MoNiLi...$ , $Persian.boy$ , $~roya~$ , * hasti * , * sogi jOoOn * , * سعیده * , *ATRIN* , *dorsa* , *Ghazal* , *Hasti* , *mania* , *mikhak* , *miss minoo* , *NaZ@NiN.B* , *RANIA* , *yasna* , *_*aseman*_* , *~Faezeh~* , *دختر توپولو* , +Lily , +Neda+ , -2nya- , -AsheGH- , -Nasrin- , -Niloufar- , -ShaDi- , -دایان- , ..sHaMim.. , .:aida:. , .:BahaR:. , .:BlooM:. , .:~KaMeLiA~:. , .Anahit. , .ARAM. , .arsana. , .Baharak. , .ELHAM. , .KING. , .maryam. , .MOHABBAT. , .Monire. , .yasmin , .ZeinaB. , 2012 , 23252 , 5011311 , 7para2x , 8000 , ?98i , a3olfazl , abby7 , abdolghani , afsaneh.m1531 , ahmad_3592 , aida_siasookhte , ali agha , alonegirl , Aminof_1990 , Amirsam1 , amozhgan , angelic , anna320 , annie_barca , Anonymous , aqua , aram-anlin , arnavaz , Arrosha , artmisss67 , asal , ASAL.R , asal_cheshmak , asam , ASEMAN SHAB , asemane nili , ashoka , asoodeh , Astrgirl , aTara-Tara , athena77 , ATISH68 , Ati__377 , atousa27 , avazkhamoosh , Az@de , azade jooon , azima , bahar1313 , bahare RE , bani* , banix , bardia2009 , Beautiful Jasmine , behi_aquarius , BIDAD , blue1 , brain storm , C.r.A.z.Y , checkpoint , Cloud_Strife , corail , delester , Donya-70 , down13 , dr_elaheh , E.Narjes , ELAHE , elahe 75 , elahe70 , elahem , elha89 , eli.. , Elnaz , elnaz89 , Ero-Milad , estaar73 , extranjera , Eyes Wide Shut , f1363 , f@temee , faezeh.sn , faezeh88 , fani black 212 , fany , farahi , farajoon , FARAN.H , Farnaz , farnaz21 , farshid.n , Faryad Zire Ab , FashiOn , fatemeh74 , fatima64 , fatima_59 , fatosh , fleur , foroogh 54 , gandomsa , ghasedak_922 , ghazal p , Ghazal Vnd , ghazghaz , gherti , gogoli , golaleh , golbo , goleyakh117 , golnaghshetavous , goominam , gord , gorgin khan , H..GH , h.douce.h , hala , hamideh , hana_89 , hannah , harimeshgh , HAsti-Nj , hasti59 , hedie9390 , Hedyeh. , helen888 , helia m , Hinta , hiva , hodasamin , honey_x , htamspam , ir2007 , Irani , jess!can!lz , jighol , kaktoos , kamand131 , katerina petrova , kathyn , kimia 2008 , koyar , Lady Kindnessツ , lili19 , lilipoot33_68 , lionking.G , liuana , lucy , M mehrane , m.angle , m.gabryel , m.h73 , M.matineh , m0zhdeh , Maedeh , maedeh7389 , mahan83 , mahana1 , mahbano , Mahbib , mahda , mahdi3h , mahdie joon , maheabi , mahtab10 , mahtabeeshgh , makhmal_66 , mamalisooti , mamarz , mamorin , maniiya , mansuri , MARDE_TANHA , MARIEH_73 , marjanagn , mary341 , maryam1 , maryamale , maryammmmmm6 , maskari , mehrnoush2009 , melijooon , meno , Mina , mina880 , mina_bala74 , Mini Moon , Mino Bookworm , misha_kavir , Miss-Mani , mlika , Mo$aFeR , mobena1 , mojan_23 , mokmor , monire_74 , morteza va ati , motlagh , mozhiiii bala , mrkh792 , M_V_P , nafas44 , nafas5236 , Nahid72 , nairika , naive , najma20 , nasim jooon , nastaran b , Nastaran1993 , nastaran_m , nazanin17 , nazi shirazi , nazi1 , nazii19 , naz_goli , negarjojojo , negin-joon , nemesis , niayesh00 , niazruby , nigar_403 , nili_93 , niloofar68 , nilooii , NILOUFAR , nilo_nl , NILUFARR , nita.viok , nlp16001 , nutty , osweh , paiz , pakdel , pani jojo , paradise , parinaz.m , paris95 , parnar , parshan 77 , parshang , paryia , patrin , pegiiiiiiiii , piano , pila pila , polymehr , proxima , R*A*Z , R.A.H.A , radon , raha16 , RaheBipayan* , Rain princes , rana-021 , REAL LOVE , reem1368 , REMIX , Reza , Rha.sh , rina_rita14 , ronnin , roseberry , roya62 , roya_e_talkh , roz3 , rozi-91 , S-A-R-A , s-engineer , s.love , saba_h , sabina , sadaf_t.t , saeed_nami , safo , saghii , saharo , sama33 , samandf , samane7 , samano* , samiiim , samim , samin96 , samss , sang_e_saboor , santa. f4 , SaRa , sara 13 , sara-star , sara_n , sargoli , saye 72 , sepide90 , serentipiti , SETARE SOHEYL , setareh30 , sh.patogh_9 , shadan30000 , shaghhayeghh , shahrzad1369 , shamilaamir , shamim_13 , sharghi , sheida joon , SheiTa , sheyda-1990 , shide , Shifteh , shivashiva , silver moon , simi , sinsor , skarlet 62 , smart girl , smart.b , soha.f , Sokout , Sokout_shab , sollmaz , Sonetto , SONIA B , Patient.Stone , sozaan , sparrow , Star-crossed , Star_69 , stiv , sushiyant11 , sydney , symorgh , s_donia323 , s_love_m220 , Ŝάмĭ , TABA_13069 , Tala-->1369 , talayeh , tarane , taraneh24 , taty9918 , tghyasfr , Universe95 , UnKnOwN_Sh , V.i.d.a , vampire123 , Veni , vghv , vroojak98 , white-sky , wildfire14 , XXNightAngelXX , Y.a.k.h , Y@Li-Jj , YA29+1 , yalda.naz , yasam , yasamin-73 , yase sefid , yasi88 , zahramohseni , zanbagh , zb7373 , zebeli , ZeYnAb KhAnOoM , Zhovan , zizi.m , zizi26 , _Azadeh_ , _NoNasH_ , ~*7en*~ , ~ELAHE~ , ~jOojoO.tAlA~ , ~Magic Life~ , ~NegaR , ~Niloofar~ , ~Ordibeheshti~ , ~shahrivar~ , ~shiva~ , Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒற£เ!3Д , آبان , آذر جون , آذردخت , آزالیا , آلتینا , آليس , آنالين , اتوسا جون , اسمانی , اسمون , افروز جون , الیمان , انائل , اهنگ , اهو , ایماز , باران , بلور , بی بی گل , بیتا1992 , تایتانیک , تـرنج فاطمــي , ثـمیـن , جان کریستوفر , خانم فسقلی , خانومی , خواجه , خورشید خانم , دخترخوشگله , دلارام20 , رابین * , رز آبی , روح سرگردون , روياي ابي , زئوس , زی زی گولو , ساکتین , ستاره ملک , ستاره76 , سسسی , S>O>H>A , سپید و سیاه , شااه , شبنم , شکیبا.. , شین شین جیگر , !arefeh , عیدی , فاطمه ^_^ , فسقلی , ققنوس98 , لمیس20 , لی لی تنها , م.م.ر , ماجده , مرجان55 , ملیساا , منا64 , منجی , مهتاب(آناناس) , مهستی , مهنا2 , نسرین... , نسيا , نفس14 , نفيس , نهایت , نی لو فر , نیان , نیلوفر آبی , نیلوفر دختر دریا , هستی74 , هوفریا , واران , ياابالفضل , ياسا , پاسارگاد , پامچال , پدیده , پرنده مهاجر , پرنيان22 , پروانه! , کریستال , گنجیشک , گیتی , یاسمین.م , یاشمین , یهدا , یگانه , یگانه بانو , ღ ghazali ღ , ᗩηηᗩ , ♥Arezoo , ♥♥SaNaZ-Naz ♥♥ , ✿viℴℓℯt

  3. Top | #2

    تاریخ عضویت
    1388,05,11
    عنوان کاربر
    کاربر فعال
    نوشته ها
    697
    میانگین پست در روز
    0.38
    محل سکونت
    پیشه خدا
    تشکر از کاربر
    11,024
    تشکر شده 13,716 در 1,319 پست

    Wink

    پاهای ناتوانش را روی زمین می کشید و سعی می کرد قدم هایش را بلند تر بردارد. تمام ِ طول ِ خیابان ِ عریض و تاریک را طی کرده بود و ساق های ِ استخوانی اش دیگر توانی برای دویدن نداشت. سینه اش می سوخت و نفس کشیدن برایش دشوار بود. همان اول که از خانه بیرون زد، احساس کرد کسی تعقیبش می کند و حالا گیر چند پسر افتاده بود و نمی دانست در این خیابان وسیع و خالی از سکنه چه کند؟
    در این میان مزاحمان دست بردار نبودند و با حرف های چندش آورشان او را می آزردند. سه پسر که در ماشین خود با هر قدم به دنبالش می آمدند. اریکا به ناگاه تعادلش را از دست داد و روی زمین آسفالت ولو شد. برای اینکه با صورت روی زمین نیفتد، کف ِ هر دو دستش را مانع از برخورد با کف ِ آسفالت قرار داد. با سوزشی که کف دست هایش احساس کرد ناله ی خفیفی سر داد و سعی کرد هر چه سریع تر خود را جمع و جور کند. اما دیر شده بود، پسرها از ماشین بیرون آمدند و دوره اش کردند. هر سه پسر با خنده های بلند و چندش آور خود بر وحشت ِ او می افزودند. پسر اولی که موهای بلندی داشت و لباس ِ چسبانی پوشیده بود به طرف اریکا رفت و با چشم های حریصش او را نظاره کرد و گفت:
    - خانوم خوشگله... نگفتی این وقت شب بیرون رفتن ازخونه خطر داره؟
    اریکا همانطور که می لرزید روی زمین نشست و خود را جمع کرد، در حالی که ترس را با تک تک اعضای بدنش حس می کرد نگاه شرر بارش را به او دوخت و با نفرت فریاد زد:
    - خفه شو آشغال...
    از پشت پرده ی اشک به آن ها نگاه کرد و ادامه داد:
    - دست از سرم بردارین! برید گمشید!
    هر سه پسر خنده ی بلندی سر دادند. پسر دومی جلو آمد و روبه روی او نشست. موهایی کوتاه و چشمانی زاغ داشت، با لبخند ِ کریهی گفت:
    - اوه اوه... دست از سرت برداریم؟!
    و دستش را به طرف صورت خیس از اشک اریکا نزدیک کرد و ادامه داد:
    - عمرا جیگر! ش...
    اریکا با نفرت دست او را پس زد. درحالی که دندان هایش را روی هم می فشرد تا از ترسی که تمام وجودش را فراگرفته بود بهم نخورد، میان حرفش پرید و گفت:
    - اگه گورتون و گم نکنید... با همین دستای خودم تیکه تیکتون می کنم!
    حتی خودش هم باور نداشت که چنین حرفی زده! هر سه پسر با نگاه کردن به هم زیر خنده زدند. یکی از آن ها با صدای نسبتا" زنانه ای گفت:
    - ای وای ترسیدم!
    اریکا که فرصت را مناسب دید، پسر چشم زاغ را به عقب هل داد و از جایش بلند شد. به چشم های متعجب آن ها خیره شد و چند قدمی به سمت عقب برداشت، و بعد خیلی سریع شروع به دویدن کرد. دو پسر دیگر با خنده به دوست خود و فرار اریکا نگاه می کردند. پسر چشم زاغ در حالی که دردی در مچ پایش احساس می کرد از جا برخاست و با عصبانیت به دنبال اریکا دوید.
    - ولش کن فرشید! داری زیاده روی می کنی!
    همانطور که می دوید ماشینی را دید که با سرعت از کنارش رد شد و کمی جلوتر ایستاد. خوشحال از اینکه کسی پیدا شده، لبخند پُر بغضی زد و سعی کرد قدم هایش را بلندتر بردارد. پسر چشم زاغ هنوز هم به سمتش می آمد. مردی مسن با موهایی جوگندمی از ماشین پیاده شد و به سمت اریکا که چند قدمی بیشتر از او فاصله نداشت رفت. اریکا وقتی به مرد رسید با وحشت به چشمان او نگاه کرد و در حالی که نفس نفس می زد، سینه اش را در چنگ فشرد.
    مرد با نگرانی ای توام با عصبانیت گفت:
    - ار... اتفاقی افتاده؟! چی شده؟!
    اریکا که نای حرف زدن نداشت با دست به پشت ِ سر ِ خود اشاره کرد:
    - اون... اونا... مزاحم... مزاحمم شدن.
    مرد با اخم به پسران جوان که هر سه در حال فرار بودند نگاه کرد و زیر لب گفت:
    - شما برو توی ماشین.
    پسر چشم زاغ که نزدیک تر از دو پسر دیگر بود یک قدم به سمت عقب برداشت، دندان هایش را روی هم فشرد و در حالی که عقب عقب می رفت فریاد زد:
    - ماشین و روشن کن، اوضاع خیته!
    - انقدر فیلم بازی نکن و بیا! این یارو واقعا قاطیه!
    - بپر بالا دیگه خره!
    مرد میانسال دستی در هوا تکان داد و با عصبانیت فریاد زد:
    - ای حرومزاده ها...
    پسر چشم زاغ در میان ِ بد و بیراهایی که دوستانش بارش می کردند، آخر از همه و لنگان به ماشین رسید، بعد از سوار شدن، ماشین با ویراژ شدیدی از جا کنده شد.
    مرد درحالی که به دور شدن ماشین خیره شده بود، سری از روی تاسف تکان داد. به دخترکی که در ماشینش نشسته بود نگاه مهربانی کرد و خود سوار شد. سعی کرد خونسردی خود را به دست بیاورد و سپس شروع به پرسیدن سوال کرد:
    - این موقع شب... توی این خیابون خلوت چی کار می کنی؟
    اریکا سرش را پایین انداخت و با گریه گفت:
    - بخدا... بخدا من از اون دخترا نیستم...
    تمام تلاشش را به کار برد تا بی گناهی خود را ثابت کند:
    - مَ... من ... من... من دیگه بر نمی گردم به اون خونه! اونجا جای من نیست، من... ن ِ... نمی تونم برگردم خونه!
    و گریه اش شدت بیشتری گرفت.
    - می تونی به من بگی مشکلت چیه؟ شاید باید بپرسم که مشکلت با خانواده ات چیه؟!
    اریکا در حالی که اشک می ریخت سرش را به نشانه ی منفی به دو طرف تکان داد. مرد با مهربانی چشمانش را روی هم فشرد و گفت:
    - ایرادی نداره دخترم. دیگه گریه نکن. گریه نکن...
    کمی مکث کرد، به نظر می رسید چیزی از درون باعث ِ عذابش شده، آهی پر سوز کشید و ادامه داد:
    - چون به نظر میاد که جایی و نداری... من امشب تورو می برم پیش خانواده ی خودم. بعدا" درباره ی مشکلت حرف می زنیم. خوبه؟
    اریکا جوابی نداد، مرد که سکوت ِ او را دید اضافه کرد:
    - راستی اسمت چیه؟ چند سالت بود؟
    اریکا زیر چشمی با نگاه ِ متعجب خود مرد را برانداز کرد. او سوالش را طوری پرسیده بود که انگار قبلا درباره سن خود به او اطلاعات داده و حالا او به خاطر نمی آورد! با صدایی که خود به سختی می شنید جواب داد:
    - مَ... من... اِ... اریکا...
    حرف بیشتری نزد و سکوت کرد. مرد لبخند خسته ای زد و سری به معنای فهمیدن تکان داد.
    نمی دانست چرا، اما حسی در قلبش می گفت که به آن مرد اطمینان کند، حسی که انگار او را می شناخت.
    اول همراهی مرد را قبول نکرد، می ترسید که از چاله داخل چاه بیفتد. اما باحرف هایی که او زد تقریبا قانع شد. چاره ای جز این نداشت. چه می کرد غیر از این؟ با خود گفت: «هر جا غیر از اون خونه ی لعنتی!»
    مرد ِ میانسال تلفن همراهش را درآورد و رو به اریکا گفت:
    - من یه تماس کوچولو با منزل می گیرم.
    و از ماشین پیاده شد.
    * * * * *

    زمانی که به منزل مرد رسیدند او به طرف اریکا چرخید، لبخند ِ اطمینان بخشی زد و گفت:
    - پیاده شو دخترم.
    اریکا با ترس و لرز دست به دستگیره برد و آرام دَر را باز کرد. پاهای لرزانش را روی زمین گذاشت و با تکیه بر ماشین سعی کرد بایستد. مرد دَر ورودی راباز کرد و اریکا توانست داخل را ببیند. حیاط بسیار بزرگی را مقابل خود دید. سر تا سر حیاط را درختانی کوچک و بزرگ پوشانده بودند و این زیبایی طبیعی محسور کننده بود. اریکا از جایش تکان نخورد و نفسش را در سینه حبس کرد. مرد که داشت وارد خانه می شد، با دیدن بدن لرزان اریکا کامل به سمت او برگشت، ترس و وحشت را در چشمان او خواند، لبخند غمگینی زد و گفت:
    - نترس دخترم. الان همسرم و صدا می کنم... نترس...
    و به سمت خانه نگاه کرد و کمی صدایش را بالا برد:
    - مهناز خانم؟ مهناز جان؟ بیا با مهمونمون اومدم.
    درست یک دقیقه بعد زنی بلند قد با چشمانی آبی، ابروانی کمانی و لب و دهانی متناسب، که به صورتِ گردش می آمد، از در ِ ورودی ساختمان خارج شد. انگار که از قبل منتظر آمدن آن ها بود. از پله ها پایین آمد و روی سنگ فرش ِ باغ قرار گرفت. بعد از طی کردن چند متر روبه روی هر دو ایستاد. نگاهش میان همسرش و اریکا چرخ خورد؛ لبخند ملیحی زد و گفت:
    - سلام حامد جان...
    و به سمت اریکا نگاه کرد و لبخند دیگرش را تحویل او داد:
    - سلام عزیزم، خوش اومدی.
    طوری به اریکا نگاه می کرد که او احساس کرد این زن از خیلی وقتِ پیش منتظر ِ ورودش بوده است. نگاهش رنگی از آشنایی داشت. زن که اسمش مهناز بود با خوشرویی گفت:
    - چه مهمون خوشگلی! چی شده ما افتخار آشنایی با این خانم و داریم حامد جان؟
    و به همسرش نگاه کرد. حامد لبخندی مصنوعی زد و نگاهش را از چشمان اریکا گرفت:
    - اریکا جان... دختر همکارم هستند، اومده...
    کمی مکث کرد و به سختی اضافه کرد:
    - پیش ما یه مدتی بمونه.
    در حالی که کتش را در می آورد ادامه داد:
    - یه مشکلی برای خانواده ش پیش اومده که همکارم مجبور شده دخترش و یک مدتی از خونه دور کنه. ازم خواست که برم دنبالش، یه مدت پیش ما باشه، که هم توی درسش بهش کمک کنم، هم همگی هواش و حسابی داشته باشیم.
    رنگِ چهره ی اریکا به وضوح پرید. از دروغی که آن مرد گفت حسابی تعجب کرده بود و نمی دانست باید چه بگوید؟ حتی فکرش را هم نمی کرد که یک غریبه به او چنین لطفی کند.
    - بیا عزیزم!
    با تعارف مهناز از فکر و خیال بیرون آمد و به داخل خانه قدم گذاشت.
    مهناز او را به زور روی مبلی نشاند. سرش را پایین انداخت و کوله اش را محکم تر چسبید. صدای حامد خان را شنید که از همسرش پرسید:
    - مهرسا کجاست؟
    - فردا کلاس داشت زودتر خوابید. حیف شد مهمون عزیزمون رو زیارت نکرد.
    اریکا در فکر حرف های مهناز بود: «یه جوری نگاه می کنن... یه جوری حرف می زنن انگار منتظر بودن! یه چیزیشون می شه ها! نه به اون یارو که همش قیافه ش تو همه و به زور لبخند می زنه، نه به این زنش که میخ من شده و یه بند لبخند ِ ژوکوند تحویلم میده! خدایا... خودت کمکم کن!»
    با صدای مهربان مهناز به خود آمد.
    - شام خوردی؟
    سری به نشانه ی منفی تکان داد.
    - می خوری؟
    باز هم سر تکان داد و خیره خیره نگاهش کرد.
    - پس پاشو بیا تا اتاقتو بهت نشون بدم.
    حامد خان در حالی که روی مبل می نشست گفت:
    - راستی این اریکا خانم ما وقت نکرد وسیله ی زیادی همراه خودش بیاره. خودت که می دونی کارا یک کمی عجله ای شد... اِاِ... یه دست لباس تر و تمیز بهش بده مهناز جان.
    خواست بگوید لباس دارد اما بی خیال شد و با خود فکر کرد: «اون که نمی دونه من چی دارم و ندارم. حالا هم مثلا داره لطف می کنه...»
    با اشاره ی مهناز به سمتش رفت و با او هم قدم شد.
    خانه ی دوبلکسی بود. از پله های ِ مارپیچ خانه بالا رفتند. در طبقه ی بالا چندین اتاق وجود داشت. مهناز اتاقی را به او نشان داد و گفت که اتاق ستاره است. موقع گفتن این حرف نگاه غمگینش را به اریکا دوخت.
    - اتاق کناریت هم برای مهرسا هستش که الان خوابه.
    و بعد از گفتن یک سری توضیحات دیگر رفت. با نگاه کردن به اطراف اتاق خیلی سریع چشم های غمگین او را فراموش کرد. اتاق کوچک اما زیبایی بود. خیلی دوست داشت بپرسد ستاره کیست؟ یا آن یکی اتاق که بزرگتر از اتاق مهرسا و ستاره به نظر می رسد، برای چه کسیست؟
    به دیوار های اتاق خیره شد. دیوار ها سوسنی رنگ بود، همینطور ملحفه و پرده ها، نزدیک تخت کمدی قرار داشت. روی تخت نشست و به بالش تکیه داد. تمام بدنش درد می کرد و کوبیده شده بود. چند شب می شد که خواب و خوراک درست و حسابی ای نداشت. تمام ِ مدتی که برای فرار نقشه می کشید، مواظب بود تا گُلی بویی از ماجرا نبرد و مثل همیشه خبر چینی نکند. اما مطمئن نبود که درست عمل کرده یا نه؟
    در همین حال که به وقایع آن شب فکر می کرد، بدون اینکه خود بخواهد به خواب عمیقی فرو رفت.
    * * * * *

    با صدای داد و بیدادی که از بیرون می آمد چشم باز کرد. خواست سرش را بچرخاند اما دردی که در گردنش پیچید مانع از حرکتش شد. دست راستش را بالا آورد و روی گردنش گذاشت. همانطور که دراز کشیده بود به سرو صدای بیرون گوش سپرد. حامد خان با صدای نسبتا بلندی فریاد می زد:
    - صبر کن! آرین... با توام! تا 7 صبح کدوم گوری بودی پسره ی احمق؟! به من نگاه کن!
    صدای بلند پسری را شنید؛ پسر با گستاخی و لحن بدی گفت:
    - اِهههههه! فقط گیر بدینا؟! فقط گیر بدین! اصلا رفته بودم خر زنی و درسخونی... خوب شد؟!
    حامد خان با خشم گفت:
    - درس؟! کی؟! اونم تو؟! فکر کردی اون مدیریت ِ لعنتی و تو قبول شدی؟! اون همه معلم خصوصی بگیر کلاس های جور واجور بنویس... آخرشم با رشوه قبول شدی احمق... که من احمق تر از تو خجالت نکشم بگن پسر دکتر احدی یه دیپلم هم نداره. آبرو برای خودت و ما نذاشتی بس نیست؟! دیگه می خوای چه گندی بالا بیاری؟ چی کوفت کردی که سر ِ پا نیستی؟!
    خیلی دوست داشت بداند آن پسر کیست که حامد خان اینطور خشمگین و عصبانی درباره اش حرف می زند؟ البته حدس می زد که پسر او باشد.
    حامد خان را مردی مهربان یافته بود. اصلا فکرش را نمی کرد چنین حرف هایی از او بشنود. پوزخندی زد و به این فکر کرد هر کسی در خانه اش مشکلات خودش را دارد. «اما مشکل شماها به بزرگی مشکل من نیست!»
    صدای ِ مهناز را شنید که گفت:
    - یکم آروم تر! با این داد و فریاد شماها اریکا بیدار می شه!
    آرین خنده ی عصبی ای کرد و با لحن بدی گفت:
    - اریکا دیگه کدوم خریه؟؟
    حامد- آدمت می کنم بذار به موقع ش...
    حالا در دلش به حامد خان حق می داد که عصبانی باشد. «بدون اینکه بشناسه توهین می کنه؟! پسره ی بی ادب!»
    بدون هیچ دلیلی آن مرد را دوست داشت. بیشتر که فکر کرد دید دلیلی از این واضح تر که او را از چنگال سه گرگ نجات داده؟
    با شنیدن صدای دَر چشمانش را بست. سعی کرد از لرزش پلک هایش جلوگیری کند. عطر زنانه ای که به مشامش خورد او را مطمئن کرد که مهناز وارد اتاق شده. صدای خش خش پارچه ای آمد، متوجه شد که او چیزی را روی میز گذاشت.
    بعد از گذاشتن لباس روی میز با مهربانی اریکا را صدا کرد. اریکا خیلی جدی نقش یک دختر خواب آلود را بازی کرد و پلک گشود. چشمانش را تنگ کرد، لبخندی مصنوعی زد و گفت:
    - سلام. صبح... بخیر!
    مهناز لبخند اریکا را با تبسمی گرم جواب داد:
    - صبح تو هم بخیر. خوب خوابیدی؟
    به آرامی ملحفه را از روی خود کنار زد و روی تخت نشست:
    - بله، ممنونم، خوب خوابیدم... خا... خانم.
    مهناز کمی به سمت جلو متمایل شد و دست او را در دست گرفت و فشرد:
    - اصلا دوست ندارم باهام رسمی حرف بزنی. راحت باش.
    خود را عقب کشید و ادامه داد:
    - مهرسا از صبح منتظرِه که تو رو ببینه.
    - من!
    - آره، خیلی هم مشتاق ِ!
    مهناز از جایش برخاست و به سمت در رفت. انگار که چیزی یادش آمده باشد برگشت و در ادامه گفت:
    - لباس هارو روی میز گذاشتم. حتما دوش بگیر و لباس هات و عوض کن. پایین منتظرتیم.
    مدتی به در بسته ی اتاق خیره ماند و سعی کرد تمام جریانات پیش آمده را در ذهن ِ خود هضم کند. اما ذهنش گنجایش این همه اتفاقات جورواجور را نداشت. دستانش را روی گیجگاهش گذاشت و فشرد.
    در آن خانه، درون آن اتاق دو حس ِ متضاد رابا هم تجربه می کرد. نمی دانست دارد کار درستی می کند یا نه؟ می دانست که مطمئن نیست، اما سعی داشت به خود بقبولاند که درست است.
    - مجبورم! کسی و تو این کشورم ندارم... غیر از اینجا کجا می تونم برم؟! غیر از اینا به کی می تونم اعتماد کنم؟!
    آه ِ عمیقی کشید:
    - ولی همش دلم شور می زنه! خیلی هم شور می زنه! باید یه رد و نشونی از خاله پیدا کنم... باید پیدا کنم! باید برم...
    بعد از اینکه موهایش را شانه زد نگاهی به لباس ها انداخت. سارافونی زیبا به رنگ آبی با شلوار لی برمودا و شالی آبی کنار هم روی میز قرار داشت. با وجود اینکه خیلی دوست داشت دوش بگیرد، اما هنوز کمی می ترسید و احساس نا امنی می کرد.
    بدون حمام رفتن لباس هایش را عوض کرد. بعد از تعویض لباس ها نگاه دیگری به خود در آینه انداخت و با دلشوره به سمت در رفت. در را که باز کرد دختر جوانی به سرعت خود را عقب کشید. به خوبی متوجه شد که دختر برای مدتی گوش ایستاده. خودش هم مانند دخترک کمی ترسید و هول کرد. حدس زد که این دخترِ به ظاهر خجالتی مهرسا است. مهرسا دو قدمی به سمت عقب برداشت و لبخند زد:
    - سلام!
    مهرسا قدی متوسط، چشمان و ابروانی مشکی و صورتی گرد داشت، گردی صورتش به مادرش رفته بود. اما از نظر اریکا در کل چهره اش به حامد خان شباهت بیشتری داشت تا مهناز خانم؛ به آرامی جواب ِ سلامش را داد:
    - سلام.
    مهرسا با چشمانی فراخ و گونه هایی گل انداخته از هیجان، دستش را پیش کشید و گفت:
    - اسم من مهرساست.
    اریکا بعد از مکثی نسبتا طولانی دست او را در دست گرفت و سعی کرد مانند او لبخند بزند:
    - منم... اریکام!
    دست ِ اریکا را فشرد:
    - از آشنایی باهات خیلی خوشوقتم.
    اریکا با تعجب به او خیره شد و سعی کرد تعجبش را پشت لبخند مسخره اش پنهان کند. سری به نشانه ی تایید تکان داد:
    - آره... مَ... منم... همینطور...
    به لباس های خود خیره شد و ادامه داد:
    - می بخشید که... زحمت دادم.
    دستش را عقب کشید و اضافه کرد:
    - بابت لباس ها ممنون.
    مهرسا لبخندی زد و سرش را به سرعت به سمت چپ و راست تکان داد:
    - تعارف و بذار کنار. اگه به خجالت باشه من از همه خجالتی ترم. خیلی خوشحالم که یه دختر همسن و سال ِ خودم اینجاست.
    چشم از اریکا گرفت و به پله ها نگاه کرد. دوباره نگاهش را به اریکا دوخت و لبخندی زد:
    - من می رم سر ِ میز صبحانه... تو هم... زودی بیا، آخه من باید برم دانشگاه...
    و لبخند زد و یک قدم به سمت عقب برداشت، اریکا نیز لبخندی مصنوعی زد و گفت:
    - یه... آبی به صورتم بزنم... میام!
    مهرسا سری تکان داد و از پله ها به سمت پایین سرازیر شد. اریکا به اتاق برگشت تا آبی به دست و صورتش بزند. در واقع این کار بهانه ای برای فرار از زیر نگاه های ِ کنجکاو مهرسا بود. اما حالا واقعا نیاز داشت تا با آب ِ سرد کمی حال خود را جا بیاورد. خوشحال بود از اینکه درون ِ آن اتاق یک سرویس ِ بهداشتی ِ مختلط از حمام و دستشویی وجود دارد. هر چند همیشه از این نوع سرویس ها بدش می آمد. «همینم از سرت زیاده. یه دختر فراری و چه به ناز کردن!»
    به خود در آینه خیره شد. از دیدن رنگ پریده ی صورتش به وحشت افتاد. صورتی استخوانی، گونه هایی برجسته، چشمانی درشت به رنگ قهوه ای تیره با موهایی مجعد و خرمایی رنگ؛ لبانش لرزید و از هم باز شد:
    - لعنت به تو...
    از شدت بغض چانه اش لرزید. نگاهش را از آینه گرفت. با نفرتی زیاد که در خود احساس می کرد مشتی آب به آینه پاشید و از سرویس بیرون آمد. با دستمال کاغذی دست و صورتش را خشک کرد.
    به سمت دَر ِ اتاق رفت. در را باز کرد و قدم به بیرون گذاشت که ناگهان با کسی برخورد کرد؛ شانه اش درد گرفت؛ دست به شانه گرفت و به نگاه گستاخ و عصبانی ِ پسر جوان خیره شد. «این آرین ِ؟!»

  4. 389 کاربر از پست lilil تشکر کرده اند .

    #PARDIS# , $ ساجده$ , * hasti * , * sogi jOoOn * , **parya** , *ATRIN* , *dorsa* , *fog* , *Ghazal* , *Hamraz* , *mikhak* , *miss minoo* , *naghme* , *Petra* , *RANIA* , *ReiHaNe* , *soodabeh* , *TARA* , *yasna* , *~aida bala~* , *~Faezeh~* , *دختر خوب * , +Neda+ , -Nasrin- , ..sHaMim.. , .:aida:. , .:BlooM:. , .:~KaMeLiA~:. , .ELHAM. , .KING. , .Mania. , .Mehrnoosh. , .MOHABBAT. , .Monire. , 0r!ent@L G!rL , 2012 , 23252 , ==== , ?98i , @parisa@ , abby7 , abdolghani , Admin , aidai , ali_shey , alonegirl , Aminof_1990 , Amirsam1 , ana43 , angel04 , Anolin , Anonymous , armin.kz , arnavaz , artmisss67 , asal-661 , asalkocholoo , asal_cheshmak , asam , ASEMAN SHAB , asemane nili , Astrgirl , aTara-Tara , Ati__377 , atousa27 , atusa miracle , Az@de , azima , azinjoon , b.maryam , babsaneh , baran_1990 , bardia2009 , Beautiful Jasmine , beautyAsalak , behi_aquarius , Behnaz joon , black-roze , blue1 , C.r.A.z.Y , CAT-WOMAN , corail , Dai28 , delester , Donya-70 , eglantine-m96 , ELAHE , elahe 1 , elahe atash , elahe70 , elahem , Elhamhb , eli.. , elna , Elnaz , elnaz 90 , elnaz89 , Ero-Milad , estaar73 , extranjera , Eyes Wide Shut , f.kh0511 , faezeh88 , fany , farahi , farajoon , farizad , Farnaz , farnaz21 , Faryad Zire Ab , fatemeh 18 , fatima_59 , fleur , ghorbani , girl sea , gogoli , golaleh , golnaghshetavous , gord , gorgin khan , granaz , hala , harimeshgh , hasti59 , helen888 , Hella , hermine , hiva , hodasamin , homi1 , honey_x , hsdhsd , htamspam , Irani , iryane , jess!can!lz , jighol , kalagh sefid , kathyn , katy , kimia 2008 , koyar , layahashemi , lilipoot33_68 , lucy , M mehrane , m.angle , m.h73 , M.matineh , mah banoo , mahbano , Mahbib , mahda , mahdi3h , mahdie joon , mahdieh67 , mahsa20005 , mahshad_hd , mahshid_3d , mahtab payda , mahtab10 , mamalisooti , mamorin , maniiya , MARDE_TANHA , marjanagn , maryam1 , maryam63279 , maryamale , maryammmmmm6 , maryam_goli73 , maryam_mariusz , maskari , mb_maryam , meno , Mina , mina880 , Mino Bookworm , Miss-Mani , Miss.Aima , miss.no1.2004 , mlika , Mo$aFeR , mokmor , monire_74 , motlagh , M_V_P , N@nacy , nafas44 , nafise2 , Nahid72 , nairika , narges-1991 , nastaran b , nazii19 , naz_goli , niayesh00 , niazruby , nili_93 , nillooo , NILOUFAR , nilo_nl , nina505 , ninio , nlp16001 , nutty , ozil_m , paradise , parastesh_nia , parinaz.m , paris95 , Parnam , parnar , parvane. , pegiiiiiiiii , piano , pila pila , rafaat , raha16 , ramesh20 , rana-021 , REAL LOVE , reem1368 , Reza , Rha.sh , rina_rita14 , rokh , rose33 , Roya_2010 , roz3 , roze68 , rozi-91 , s.love , saba_h , sabina , saeed_nami , safo , sama33 , samaane , samandf , samane7 , samaneh60 , sana1577 , sang_e_saboor , sania555 , santa. f4 , sar-almaz , SaRa , sara-star , sara_n , sargoli , sazin513 , sepide90 , serentipiti , SETARE SOHEYL , setareh30 , setareh67 , setayesh_p995 , sh.patogh_9 , shadan30000 , shaghhayeghh , shamilaamir , shamim_13 , sheida joon , SheiTa , shide , Shifteh , shivashiva , shrr , sibsorkhhava , Silber , simaaaaa , simi , sinsor , skarlet 62 , smart girl , smart.b , snopoy , soha.f , Sokout_momtad , Sokout_shab , somy_kh , SONIA B , sozaan , sparrow , spoorg , starter127 , stiv , sydney , s_donia323 , Ŝάмĭ , TABA_13069 , talayeh , tannaz22 , TanNazZz , tarane , tghyasfr , tinairn , Universe95 , UnKnOwN_Sh , uranoos , wenela , wildfire14 , Y.a.k.h , Y@Li-Jj , YA29+1 , yalda.naz , yasam , yasamin-73 , yase sefid , yashkin , zanbagh , ZeYnAb KhAnOoM , zizi.m , zizi26 , _Azadeh_ , _NoNasH_ , ~ELAHE~ , ~jOojoO.tAlA~ , ~shahrivar~ , ~shiva~ , ~Spunk!e~ , ʘZa℞ , آرشا , آليس , آنیتا , اترون , اسمانی , انائل , باران , باران6 , بلور , بی بی گل , تـرنج فاطمــي , ثـمیـن , جان کریستوفر , خانم فسقلی , خورشید خانم , دخترخوشگله , رز آبی , روياي ابي , زی زی گولو , ساکتین , ستاره ملک , سپید و سیاه , شبنم , شهرناز , شکیبا.. , !arefeh , علیصدر , فهیمه67 , لی لی تنها , م.م.ر , ماه سیما , محبوبه_م , مرضیه.ش , ملیساا , منجی , منم و تنهایی , منيژه , مهستی , مهنا2 , نازنین81 , نسترن65 , نسرین... , نسيا , نفس14 , نماز67 , نهایت , نی لو فر , نیلوفر آبی , نیلوفر دختر دریا , نیلوفر:-) , هدیه , هوفریا , واران , ياابالفضل , پامچال , پروانه! , پریسا 17 , پـردیس , کریستال , یاسمین.م , یهدا , یگانه , ღ ghazali ღ , ♥Arezoo

  5. Top | #3

    تاریخ عضویت
    1388,05,11
    عنوان کاربر
    کاربر فعال
    نوشته ها
    697
    میانگین پست در روز
    0.38
    محل سکونت
    پیشه خدا
    تشکر از کاربر
    11,024
    تشکر شده 13,716 در 1,319 پست

    پیش فرض

    پسری که در مقابل خود می دید زیبایی عجیبی داشت، زیبایی که نگاه خیره ی هر دختری را به خود جلب می کرد.
    چشمانی آبی که رنگ خاص و عجیبش نگاه اریکا را به سمت خود کشید، بیشتر فیروزه ای می زد، لب های کوچک و قلوه ای، ابروانی کمانی و کشیده، هیکلی متوسط و استخوانی، بیشتر که دقت کرد متوجه شد این پسر چهره ای دخترگونه دارد، هیچ نقصی در صورت او پیدا نمی شد. در ذهن خود آرین را به یک فرشته ی زمینی تشبیه کرد و از توصیف خود پوزخندی به لب آورد.
    وقتی نگاه ِ هیز و حریص آرین را روی اجزای بدن خود دید، اخمی به چهره نشاند و کمی خود را جمع و جور کرد، نگاه خیره و طولانی ِ او را تاب نیاورد و سر به پایین انداخت. هیچ وقت دختر خجالتی ای نبود، اما نمی دانست که چرا حالا احساس خجالت و خشم را با هم تجربه می کند؟ خیلی جدی و محکم گفت:
    - سلام. می بخشید.
    آرین لبخند پر کنایه ای زد و در حالی که هنوز نگاهش روی صورت اریکا میخ شده بود، با لحن ِ بدی گفت:
    - باریکلا! این بابای ِ ما هم ایول داره والا! چه عجب ما یکی و توی دوست و آشنا دیدیم که بشه بهش نگاه کرد. افتخار آشنایی با چه کسی و دارم؟
    اریکا که دیگر حوصله اش از دست آن پسرک گستاخ و نگاه هیز و مسخره اش به سر آمده بود، سرش را بالا گرفت و به چشمان او خیره شد؛ خیلی جدی گفت:
    - اریکا، اگه امر دیگه ای نیست می خوام برم.
    بالاخره اخلاق قدیمی خود را بازیافته بود. آرین ابرویی بالا انداخت و سوتی حاکی از تعجب و شوق کشید:
    - اوه اوه چه خشنی تو دختر! نه به قیافه ی ملوس و بانمکت نه به این اخلاق گندت!
    اریکا که حسابی آتیشی شده بود و پره های بینی اش از شدت خشم می لرزید، نگاه پر نفرتش را از آرین گرفت و گفت:
    - لطفا درست حرف بزنید! حالا هم برید کنار می خوام رد شم.
    بعد با تندی از کنارش گذشت و از پله ها سرازیر شد. پله ها را که تمام کرد در جای خود ایستاد.
    - پسره ی نکبت! پدرت حق داره... بیشعور!
    لحظه ای بعد با ترس اندیشید: «نکنه یه وقت آمار ِ من و به این پسرش بده! نه بابا وقتی به زنش نمی گه پسرش چی کاره س! ولی از کجا معلوم شاید به زنش گفته و اون به روی من نمیاره؟»
    حالا با وجود گرسنگی زیاد حوصله ی روبه رو شدن با حامد خان و مهناز خانم را نداشت، اما تا ابد که نمی توانست آنجا بایستد و به در و دیوار نگاه کند؟ یا به آرین فحش دهد؟
    نفس عمیقی کشید و به راه افتاد، به میز که رسید زیر لب سلام آرامی کرد و نشست. مهناز با لبخند جواب سلامش را داد. وقتی حامد خان را آن نزدیکی ها ندید با ترس و دلهره به چهره ی مهربان زن خیره شد و پرسید:
    - عَ... عمو... حامد رفتن؟
    مهناز در حالی که لیوانی چای جلوی او می گذاشت پاسخ داد:
    - آره عزیزم، همین چند دقیقه ی پیش رفت مطبش...
    اریکا سکوت کرد و چیزی نگفت، همان موقع کسی کنارش نشست، سر چرخاند و آرین را دید.
    - صبح بخیر!
    اخم کرد و ترجیح داد سکوت کند. کمی خجالت می کشید اما با اصرار های زیاد مهناز شروع به خوردن صبحانه کرد. در حین نوشیدن چای به فکر فرو رفت، آنقدر که حواسش به نگاه های تمسخر آمیز آرین روی نیم رخ خود نبود. صدای مهناز رشته ی افکارش را گسست:
    - اریکا جان، من امروز باید برم کلاس، مهرسا هم تازه رفته، منتظرت موند با هم صبحانه بخورین ولی دیر کردی و بیشتر از این نمی تونست منتظر بمونه. اما آرین خونه هست و تنها نیستی. خواستم بهت بگم که بدونی عزیزم، دلم نمی خواد احساس غریبی کنی. اینجارو مثل ِ خونه ی خودت بدون.
    با شنیدن نام آرین رنگ از چهره اش پرید. دیگر باقی حرف های مهناز را نمی شنید. با چشمانی گرد شده از ترس به آرین خیره شد، می توانست لبخند مسخره ی او را ببیند. «می خوان که با این پسر الدنگشون تنها باشم؟! دیوونه ان!!»
    بازدمش را با حرص و ترس بیرون فرستاد و سر به زیر انداخت. «نه دیوونه تر از تو!»
    مهناز که متوجه ی ترس و نگرانی اریکا شده بود، دست ِ او را در دست گرفت و فشرد، با لبخند اشاره ای به آرین کرد و گفت:
    - نگاه به شکل و شمایل این پسر ما نکن، یکم شیطون هست، ولی توی دلش هیچی نیست.
    لبخندی مصنوعی زد و سری تکان داد، در دل گفت: «آره ارواح عمه ش! هیچی تو دلش نیست همه رو تو چشاش ذخیره کرده.»
    قبل از رفتن مهناز، اریکا به داخل اتاق ِ ستاره رفت، بعد از قفل کردن در ِ اتاق نفس راحتی کشید و به آن خیره شد.
    - این از این! دیگه چیزی برای ِ ترسیدن وجود نداره. حالا آروم باش...
    ناگهان با صدای در از جا پرید و قدمی به سمت عقب برداشت. وقتی دید کسی به دَر ضربه می زند، با عجله و ترس به پشت دَر رفت، سعی کرد صدایش نلرزد:
    - بَ... بله؟!
    صدای خندان آرین را شنید:
    - چرا در و قفل کردی؟! قرار نیست که کسی بخورتت. باز کن کارت دارم.
    نمی دانست چه کند اما به حامد خان و مهناز خانم اطمینان قلبی داشت. صدایش را صاف کرد، سینه اش را جلو داد و سرش را بالا گرفت. خنده اش گرفت، انگار که خود را برای جنگ با آرین آماده می کرد. در را آرام باز کرد، اولین چیزی که دید لبخند مسخره ی آرین بود، آرین به سرعت لبش را جمع کرد و گفت:
    - می تونم بیام داخل؟
    آب دهانش را به زور قورت داد و سعی کرد ترس را از چهره اش دور کند، نفس عمیقی کشید و با اخم به لبخند ِ آرین نگاه کرد. نمی دانست باید چه کند و حسابی دست و پاها یش را گم کرده بود. «عجب غلطی کردم! کاش لال می شدم که فکر کنه خبر مرگم کپیدم. اصلا واسه چی این خراب شده رو باز کردی؟ نگاه کن داره با چشماش قورتت میده بدبختِ دختر ندیده! نکنه آمار ِ من و داره؟ شاید داره که انقدر خودمونی و مسخره باهام برخورد می کنه! شاید فکر می کنه با یه دختر فراری هر جوری که عشقش بکشه می تونه رفتار کنه؟ غلط کرده... من هر دختری نیستم... اصلا غلط کردن که بهش گفتن! من که التماسشون نکرده بودم بهم کمک کنن... چیه اریکا خانم حالا عوض تشکر کردنته!»
    بار دیگر نفس لرزانش را بیرون فرستاد، چشمانش را بست و به آرامی باز کرد. صدای آرین از پشت سرش باعث شد که نیم متر به هوا بپرد. به عقب برگشت و در حالی که دستش را روی قلبش گذاشته بود، با قیافه ای ترسان و متعجب به آرین که روی تخت نشسته بود نگاه کرد.
    آرین لبخندی زد و با سر اشاره ای به تخت کرد:
    - افتخار نمی دید بشینید؟
    اریکا کمی سرش را عقب برد و با گیجی پرسید:
    - چی؟!... کُ... کجا؟!
    آرین سعی کرد خنده اش را پنهان کند و در این کار هم موفق بود، اما نتوانست نگاه پر از کنایه اش را از دید اریکا مخفی کند.
    - کنار ِ من... روی تخت.
    تمام تنش مور مور شد، دندان هایش را روی هم فشرد و خیلی جدی گفت:
    - نخیر... من راحتم! شما بهتره کارتون و بگید؟
    آرین سری از روی بی تفاوتی تکان داد و کمی با موهای سیخ شده اش ور رفت.
    - از بابا شنیدم ایران زندگی نمی کنی، برای یه مدت کوتاه اومدی اینجا، هَه... کلی هم تو گوشم خوند کاری به کارت نداشته باشم. حالا بینم چند وقت ایران نبودی؟
    از شنیدن آن حرف ها حسابی تعجب کرده بود و نمی دانست چه بگوید، چرا حامد خان این همه دروغ سر هم کرده بود؟ چه لزومی داشت؟ اما از طرفی با خوشحالی متوجه شد که آرین چیزی از فرار ِ او نمی داند.
    با نگاه متعجب آرین به خود آمد و گفت:
    - خب... من... یه... یه دو سه سالی!
    آرین دستی در هوا تکان داد و با تمسخر گفت:
    - حالا من فکر کردم که از دوران طفولیت خارج از ایران زندگی کردی، هَه!
    اریکا اخم کرد، اصلا احساس خوبی نداشت، به جای ترس احساس خشم و نفرت وجودش را فرا گرفت. «لابد عشق زندگیِ خارج از کشوره! ولی خب خیلی هم دروغ نگفتم...»
    حوصله ی سوال های بعدی این پسرک مزخرف را نداشت، برای اینکه او را زودتر از سر خود وا کند با عصبانیت گفت:
    - شما... اومدین اینجا که فقط این حرف هارو تحویل من بدین؟!
    آرین خنده ی بلندی سر داد:
    - خیلی عصبی می زنی بابا! توی ِ این سن و سال باید خیلی سرحال تر و باحال تر باشی!
    - اگه کارتون تموم شده برید بیرون!
    - خب حالا! انگار نوبرش و آورده! خودت و به یه روانشناسی... چیزی... معرفی کن. اینجوری برای آینده ت هم بهتره...
    و با تمسخر اضافه کرد:
    - ا... ری... کا!
    خنده ی مسخره ی دیگری سر داد، در میان خنده دوباره تکرار کرد:
    - ریکا؟! این دیگه چه اسمیه! حداقل می ذاشتن ربکا!
    و دوباره بلند بلند خندید. اریکا که دیگر تحمل ِ صدای خندیدن و قیافه ی مسخره ی او را نداشت، موقعیت خود را فراموش کرد و با عصبانیت صدایش را بالا برد:
    - اولا" اریکا نه و اریکا خانم... باید به اطلاعات ِ عمومیتون اضافه کنم که اریکا اسم ِ یه گُلِ! دوما این شما هستید که باید خودتون رو به یه روانشناس معرفی کنین. چون بی دلیل مزاحم دیگران می شید و بدون ِ اینکه اجازه بگیرین وارد اتاق می شین و رفتار کاملا بی ادبانه ای دارین! تازه، در بیان اسم ها هم مشکل دارین! خنده های بی خود و الکی سر می دین و... خیلی واجبه، حتی از درس مدیریت و سیخ کردنِ مو و نون شب هم واجب تره آقا!
    خنده بر روی لبان آرین خشک شد، با دهانی نیمه باز و چشمانی پر از خشم به اریکا نگاه کرد. از جایش برخاست و به سمت اریکا رفت، اریکا ترسید و قدمی به سمت عقب برداشت. آرین با لبخند یک قدم دیگر به او نزدیک شد، اریکا باز هم یک قدم به عقب برداشت. این کار را ادامه دادند تا اینکه اریکا به دیوار چسبید و راه دیگری برای فرار نداشت. آرین با همان لبخند مسخره اش دست پیش برد تا دست کوچک اریکا را بگیرد، که ناگهان صدای ِ سیلی ای در فضا طنین انداخت. آرین با چشمانی گرد شده به قیافه ی سرخ از خشم اریکا خیره شد و دست به گونه ی خود کشید.
    اریکا که حسابی از دست خودش و حامد خان و آرین عصبانی بود؛ فریاد زد:
    - آشغال عوضی! فکر کردی دخترا اسباب بازی شما آشغالا هستن؟! چی خیال کردی که اینطوری با من رفتار می کنی؟! از اون پدر و مادری که من دیدم یه همچین... پسری انتظار نمی رفت! تو علاوه بر اینکه خیلی کثیفی... خودخواه و بی تربیت و... مغرور و بی خاصیت هم هستی! واقعا به تو هم میگن آدم؟! هَه! حتی به مهمون توی خونه تون هم رحم نمی کنی؟! موندم رو چه حسابی من و با تو تنها گذاشتن و رفتن؟!
    در تمام مدت آرین در حالی که سکوت کرده بود به حرف های ِ او گوش می کرد. با اینکه حرفی نمی زد، اما در نگاهش چیز عجیبی بود که اریکا را به وحشت می انداخت. اریکا با انگشت به در ِ اتاق اشاره کرد و غرید:
    - زود از این اتاق گورت و گم کن و برو بیرون... اَ... اگه می خوای چیزی به پدر و مادرت نگم!
    آرین پوزخندی زد و با صدایی خفه گفت:
    - فکر نمی کردم این قدر بی جنبه باشی! فقط می خواستم یکم بترسونمت که ظاهرا" خیلی بدم ترسیدی! می دونی... اگه من بی خاصیتم تو هم یه دختر احمق از خود راضی ای، واقعا فکر کردی کی هستی؟ من حتی توی صورت ِ دخترای ِ اُملی مثل تو تُفم نمیندازم! یه روزی این کشیده رو بهت بر می گردونم... فعلا کاریت ندارم... اما منتظر اون روز باش! منتظر باش...
    و بعد عصبی از اتاق بیرون زد و در را محکم بهم کوبید. اریکا در حالی که تمام بدنش از ترس می لرزید لبخند مغروری زد و به دَر بسته ی اتاق خیره شد. از حرف های آرین ناراحت نشد، بلکه بیشتر احساس خوشحالی کرد، زیرا که فکر می کرد توانسته حالش را بگیرد و حرصش را دربیاورد. آهی کشید و با خود فکر کرد: «نباید به بقیه چیزی بگم. اگه بگم فقط برای خودم بد می شه. می گن این یه دختر فراریه و لابد خودش یه کاری کرده که پسر ما هم یه همچین عکس العملی نشون داده. آره دیگه... می گن کرم از خود ِ درخته! هَه...، خاک تو سرت اریکا ببین چقدر خار و ذلیل شدی که باید یه همچین چیزایی و تحمل کنی! ای کاش می تونستم یه شماره ای از خاله گیر بیارم! در اون صورت حتما از اینجا می رفتم تا... اما... خود ِ خاله اینا نشونی از خودشون به جا نذاشتن و بی خبر رفتن! اگه منو می خواستن حتما یه کاری می کردن... یه نشونی... یه چیزی! هَه... تو این دنیا از هیچی شانس نیاوردم! فقط مامان... مامان!»
    صدای بسته شدن محکم در خانه خبر از رفتن آرین داد، بعد از آن صدای ویراژ یک ماشین آمد. از پنجره ی اتاق به بیرون خیره شد، کوچه وسیع، خلوت و خالی از عابر بود.
    صدای ِ موسیقی او را متوجه ی زمان کرد، برگشت و موبایلی را روی ِ تخت دید. مطمئن شد که برای آرین است، موبایل را برداشت و به صفحه ی نمایشگرش نگاه کرد. کنجکاوی اش حسابی گل کرده بود، برای همین بدون اینکه فکر کند دکمه ی سبز را فشرد. صدای ِ تو دماغی و جیغ جیغوی ِ دختری جوان در گوشی پیچید:
    - الو... هیچ معلوم هست کجایی آرین؟
    اریکا پوزخندی زد و فقط گفت:
    - الو!
    - الو... شما؟؟
    اریکا که زمان و مکان را فراموش کرده بود، روی تخت نشست و با پوزخند، انگار که دخترک آن طرف خط قیافه ی او را می بیند گفت:
    - شما تماس گرفتین، من باید بگم شما؟ حالا شما؟
    دخترک با عصبانیت صدای جیغ جیغویش را بالا برد و با لحن ِ بدی گفت:
    - خفه شو بینم! تو دیگه کدوم خری هستی؟ موبایل آرین دست ِ تو چی کار می کنه؟
    اریکا گوشی را از خود دور کرد و با تعجب به آن خیره شد.
    «خودش و هر کی باهاش می گرده بالا خونه رو دربست داده رفته!»
    و دوباره گوشی را به گوشش نزدیک کرد و بی توجه به جیغ و داد دختر با کنایه گفت:
    - چرا توهین می کنید؟ خود شما کی هستین؟ لابد مزاحمین... شاید بهتره به مامانم...
    دخترک خیلی سریع با ترسی که در صدایش موج می زد گفت:
    - من دوست آرین هستم... تو... مهرسایی... نه؟! نکنه اشتباه گرفتم؟!
    طوری جمله ی آخر را گفت که انگار با تمام وجود آرزو داشت همینطور باشد. اریکا خنده ای کرد و شال را روی شانه هایش انداخت:
    - اون آرینی که من میشناسم بهش نمی خوره یه دوست دختر ثابت داشته باشه.
    دخترک که مشخص بود از اینکه حدسش درست از آب درنیامده حسابی حرصی شده؛ با عصبانیت صدایش را بالا برد:
    - به تو ربطی نداره! خودت و معرفی کن. گفتم کی هستی؟؟
    - آروم بابا! اولا دونستن و ندونستن اسم منم به تو مربوط نیست. دوما، اون دوست پسر لوست گوشیش و توی اتاق من جا گذاشته. اگه اومد پیشت حتما بهش آمار بده. بای بای...
    از لفظ کلمه ی «اتاق ِ من» لبخند تلخی زد، منتظر جواب دخترک نماند و تماس را قطع کرد. گوشی را روی میز گذاشت و خود روی تخت ولو شد.
    یک ساعتی می شد که روی تخت دراز کشیده و به سقف ِ اتاق خیره مانده بود، به این فکر می کرد که تا الان پدرش برای پیدا کردنش چه می کند؟ آیا اصلا زحمت رفتن پیش پلیس را به خود می دهد؟! «با اون پیرزن فوضول حتما خیلی زود فهمیده چی به چیه. همشون برن به جهنم!»
    چقدر در این خانه احساس راحتی می کرد. یک جورهایی دوست نداشت اعتراف کند، اما در اینجا بدون آن کابوس ها خوابیده بود، بدون اینکه عذاب بکشد، بدون همه ی آن بدبختی های بی شمار...
    با صدای محکم کوبیده شدن در خانه از جا پرید و روی تخت نشست. شالش را روی ِ سرش انداخت، حدس می زد که آرین است. از تصور خشم او لبخند رضایتی روی لب هایش نشست. اما ناگهان با فکر ِ اینکه تنهاست و ممکن است آرین بلایی سرش بیاورد بر خود لرزید. «خاک تو سرت! آخه اینم شد حالگیری؟! بهت جا دادن اون وقت تو...»
    آرین در حالی که بسیار عصبانی بود و کارد می زدند خونش در نمی آمد، پاهایش را محکم روی پله ها می کوبید و به طبقه ی بالا می رفت، در همان حال فریاد زد:
    - کجایی؟!
    اریکا جمع و جور ایستاد و به این فکر کرد که نباید اینطور نشان دهد از او می ترسد، خود را برای جنگ ِ دیگری آماده کرد و مانند او صدایش را بالا برد:
    - من سر جای خودم هستم... آقا آرین.
    در اتاق به شدت باز شد و چهره ی عصبانی آرین میان قاب در نمایان گشت، موهای سیخ شده اش بهم ریخته بود.
    - تو به رمینای من چی گفتی؟!
    از چیزی که شنید قیافه ی بامزه ای به خود گرفت و خندید:
    - رمینای من؟!
    نگاهش را به چشم های آرین دوخت و زیر لب ادامه داد:
    - حالم بهم خورد.
    - به درک که حالت بهم خورد! دیگه نبینم بخوای پا رو دُم من بذاری لعنتی! گرفتی؟
    اریکا پوزخندی زد و سعی کرد کلمه ی لعنتی را نشنیده بگیرد.
    - ناراحتِ ُدمِ له شدتون هستید؟
    آرین که هر لحظه شدت عصبانیتش بیشتر می شد فریاد زد:
    - برای چی به موبایل من دست زدی؟ ها؟... هَه! مثل اینکه توی ِ اون خراب شده ای که زندگی می کردی بهت یاد ندادن چطوری به بزرگتر از خودت احترام بذاری؟! بذار... خودم حالیت می کنم... دختره ی لوس ننر!
    - لوس؟! من؟! لوس اون دوست دختر نازنازی شما رمینا خانوم هستن. نتونسته خودش جواب بده باباش و فرستاده سر وقت من!
    نگاهی به دَر کرد و ادامه داد:
    - خب آقا آرین، حرفت و زدی، من و هم دیدی، حالا بفرمایین بیرون، می خواستم استراحت کنم که حسابی مزاحمم شدین. اگه تکرار بشه حتما گزارش این رفتار بی ادبانه تون رو به عمو حامد می دم.
    کلمات آخر را شمرده و با کنایه ادا کرد. آرین که از این همه حاضر جوابی حرصش گرفته بود، پوزخندی زد و گفت:
    - رو که نی! روی ِ هر چی سنگ پا بوده کم کرده.
    اریکا خوشحال از اینکه باز هم پیروز میدان شده لبخند شیطنت آمیزی زد و پشت به آرین کرد، سرگرمی ِ جالبی بود، تصمیم داشت این پسره ی لوس از خود راضی را سر جای خود بنشاند.
    * * * * *

    با کلی فکر و خیال و اضطرابی که به جانش افتاده بود سر میز ناهار حاضر شد. سنگینی نگاهی را بر روی صورت خود حس کرد، سر بلند کرد و دیده در دیدگان جنگجوی آرین دوخت، تپش قلبش شدت گرفت. طاقت نیاورد و سر به زیر انداخت. آرین لبخند پیروزمندی بر لب نشاند و با اشتهای ِ بیشتری شروع به خوردن کرد. با این احساس که چگونه جواب نگاه آرین را داده بر خود لعنت فرستاد: «خاک تو سرت. اون با نگاهش به تو فحش میده، اون موقع تو براش سرخ و سفید می شی!» فکر می کرد بعد از خوردن ناهار حامد خان از او بخواهد که با هم حرف بزنند. اما انگار اشتباه می کرد. همه بر سر کارهای خود رفتند.
    به اتاق رفت و در را بست. فضای دلگیر اتاق را از نظر گذراند و آهی از سر حسرت کشید. نمی خواست اقرار کند که دلش برای اتاقش تنگ شده. به سمت کوله اش رفت و عکس مادرش را بیرون آورد. با حسرت به آن خیره شد. دوست نداشت گریه کند، در واقع اگر هم می خواست فعلا اشکی برای ریختن نداشت. با چند تقه ای که به دَر خورد سریع عکس را سر جای اولش گذاشت و ایستاد. در حالی که خود را مرتب می کرد گفت:
    - بفرمایین؟
    مهرسا سرش را از لای ِ دَر داخل ِ اتاق کرد. با آن گونه های اناری رنگش، لبخند نمکینی زد و با خجالت به اریکا نگاه کرد:
    - می تونم بیام تو؟
    اریکا نیز لبخندی مصنوعی تحویلش داد:
    - هَه... این چه سوالیه؟! تو چرا همش من و خجالت می دی! بیا تو دیگه...
    به او تعارف کرد که بنشیند. توقع داشت حامد خان پشت در باشد، با وجود دلخوری و دلشوره ای که داشت سعی کرد لبخند بزند. مهرسا لبخند ِ شیرینی زد و گفت:
    - تو امروز چطوری با برادر من ساختی؟
    اریکا اول متوجه ی منظور او نشد. بعد از کمی تامل خنده ای کرد و سری تکان داد:
    - خب دیگه...
    مهرسا خنده ای شیطنت آمیز کرد و گفت:
    - می دونستم. تا الان هیچ دختری نتونسته بوده روشو کم کنه. وقتی اومدم و نگام به قیافه ی پکر و عصبانیش افتاد خیلی تعجب کردم. خیلی عصبانیه!!
    اریکا که قیافه ی مغروری به خود گرفته بود، پوزخندی زد و گفت:
    - دست بالای دست بسیار است. تازه اولشه. هنوز مونده تا عملیات تکمیل بشه. البته ببخشید که این و می گم. ولی ایشون واقعا خودخواه و مغرور و کمی... کمی که چه عرض کنم... بی ادب هستن. من فقط جواب ِ رفتارای ِ خودشون و دادم.
    مهرسا چشمکی زد و گفت:
    - حرفتو قبول دارم.
    و با لبخند خجول و غمگینی ادامه داد:
    - مامان بابا هم نمی تونن حریفش بشن. خیلی اذیت می کنه. مدام هم با من جرو بحث می کنه و سر هر چیز ِ کوچیکی به من گیر میده. اما خودش تا دلش بخواد هر کاری که فکرش و بکنی انجام میده. صبح تا شب تو این پارتی و اون پارتی ِ...
    اریکا در حالی که به حلقه ی در دستان مهرسا خیره شده بود گفت:
    - خب... تو چرا جوابش و نمی دی؟!
    مهرسا لبخند متینی زد:
    - من باهاش سر و کله نمی زنم. حوصله ی جواب های آماده ش و ندارم. وقتی می دونم کم میارم برای چی بحث کنم؟!
    اریکا سری به نشانه ی فهمیدن تکان داد:
    - کار ِ درستی می کنی. راستی چند سالته؟
    - 19 سال. معماری می خونم که البته قصد تغییر رشته دارم. هنوز مشخص نیست. تو چی؟!
    اریکا با خود گفت: «چه جالب! منم مهندسیِ معماری می خونم خانم. اما فعلا که به لطف دروغای ِ پدر شما یه چیز دیگه می خونم!» اریکا وقتی نگاه خیره ی مهرسا را با آن لبخند مرموزش دید، خیلی سریع به خود آمد و گفت:
    - مگه حامد خان نگفتن؟ من... من پزشکی می خونم!
    مهرسا سری تکان داد و از جا برخاست:
    - راستش سن و سالت که اصلا به قیافه ت نمی خوره... یعنی... کمتر می خوره.
    و خیلی ناگهانی اضافه کرد:
    - خواب ظهر و دوست داری؟
    اریکا که خیالش آسوده شده بود لبخندی زد و گفت:
    - یعنی می خوای بری بخوابی؟
    مهرسا خمیازه ای مصنوعی کشید:
    - اوهوم... بدجور!
    سپس خنده ی ریزی کرد و به اریکا خیره شد.
    - باشه برو. منم... عادت دارم!
    مهرسا از اتاق بیرون رفت تا به خوابش برسد. اما اریکا با افکار پریشانی که در سر داشت نمی توانست بخوابد. به نظرش رفتار ِ مهرسا عجیب بود. وقتی از رشته اش گفت اینطور به نظر می رسید که او متوجه شده اریکا دارد دروغ می گوید.
    - یعنی چیزی می دونه؟ گمونم خواب ِ ظهر هم بهونه بود... تابلو بود داره فیلم بازی می کنه! دیگه بعد از این همه فیلم بازی کردن من یکی و نمی تونه رنگ کنه. شاید همه چی و می دونه! ولی چقدر؟ مگه خود حامد خان چقدر می دونه؟ هیچی...
    * * * * *

    اصلا نفهمید که کی خوابش برد. روی تخت نشست، آب دهانش را با آستین پاک کرد و چهره درهم کشید. بلند شد تا دست و صورتش را بشویید. با نگاه کردن به ساعت متوجه شد مدت زیادی نیست که خوابیده. وقتی از دستشویی بیرون آمد صدای گفتگوی مهرسا با آرین را شنید. صداها گنگ بود و از اتاق کناری می آمد. با احتیاط در اتاق را باز کرد و پشت در ایستاد تا بهتر بشنود.
    مهرسا- نخیر آقا، ما دوتا می خوایم تنها بریم بیرون. شما هم می تونی با دوست دختر عزیز ِ خودت رمینا خانم بری. اصلا تو چی کار داری به کار ما؟
    آرین با صدای نسبتا بلندی که انگار از روی قصد بالا برده باشد گفت:
    - چیه؟! توام رفتی طرف ِ اون دختره ی ننر؟ نو که میاد به بازار کهنه می شه دل آزار همینه دیگه!
    - تو همیشه همینجوری هستی. چیزی که می خوای و دیگران قبولش نمی کنن ناراحتت می کنه. بعدا" میای می گی ما باهات لج می کنیم و از این چرندیات... وقتی هم با محمد مقایسه ت می کنن سریع بهت بر می خوره. اینا همش تقصیر ِ خودت ِ... حداقل جلوی ِ اریکا مثل آدم رفتار کن که بعدا پشیمون نشی.
    - باز اسم ِ اون انتر و جلوی من آوردی! نمی دونی خوشم نمیاد ریختش و ببینم چه برسه به اینکه اسمش و بشنوم!
    - اَه! بسه دیگه آرین! من نمی دونم تو چه دشمنی با محمد داری ولی اون همیشه به فکر ِ توا ِ!
    مهرسا خیلی ناگهانی از اتاق آرین بیرون آمد. اریکا عجله به خرج داد تا مهرسا متوجه ی فالگوش ایستادنش نشود. فرش ِ زیر پایش روی سرامیک کف ِ راهرو لیز خورد و به طرز دهشتناکی پخش زمین شد. مهرسا با عجله به سمت او رفت و با ترس پرسید:
    - چی شد؟! خوبی؟!
    آرین که با شنیدن صدا از اتاق بیرون آمده و پشت مهرسا ایستاده بود، وقتی مطمئن شد اتفاق خاصی نیفتاده شروع به خندیدن کرد. اریکا بدجور پایش درد می کرد. موهایش را از جلوی صورتش کنار زد و داخل شالش کرد. همیشه وقتی عصبی می شد کنترل خود را از دست می داد. بدون اینکه متوجه باشد با همان لحن رُک ِ همیشگی اش گفت:
    - همش تقصیر شماهاس! انقدر بلند حرف زدین که منو کنجکاو کردین بیام ببینم چی شده.
    به پایش خیره شد، از دردی که داشت چهره درهم کشید و ادامه داد:
    - برای اینکه کنجکاویم رو نشه این بلا سرم اومد.
    آرین در حالی که می خندید گفت:
    - آخرشم این فضولیت ناقصت کرد.
    بعد آرام اضافه کرد:
    - کاش به جای پات اون زبونت داغون می شد که اینقدر زبون درازی نکنی.
    اریکا در حالی که به کمک مهرسا از جایش بر می خاست گفت:
    - شما هم ایشالا بی رمینا بشین که یه ملتی از دست لوس بازی هاتون خلاص بشن.
    و به سرعت اندیشید: «این و از کجام آوردم گفتم؟! اگه زیادی پسرخاله بشه همش تقصیر خودمه!»
    آرین پوزخندی زد و چیزی نگفت. مهرسا از پله ها سرازیر شد تا برای بهبود رنگ پریده اریکا کمی آب قند بیاورد. آرین از فرصت استفاده کرد و گفت:
    - یه چیزی بهت می گم خوب تو گوشت فرو کن تا دیگه با یه موضوع مسخره برای من عَلَمِ جنگ به پا نکنی. دخترایی که باهاشون طرح رفاقت می ریزم می دونن من فقط برای یه دوستی کوتاه می خوام باهاشون باشم. رمینا هم یکی از اوناس... پس بودن یا نبودنش برای من فرقی نمی کنه گوگولی مگولی... انقدر این موضوع روعَلَم نکن. به نفعت نیست! اوکی؟!
    اریکا نگاه پُر نفرتش را به او دوخت و سری از روی تاسف تکان داد:
    - بعضی از شماها حتی لیاقت اسم حیوون هم ندارین! مطمئن باش یه روزی یه نفر همونطوری که تو داری دخترای مردم و بازی می دی تورو به بازی میگیره. یه روزی رو دست بزرگی می خوری. بالاخره تو هم باید توی این دنیای لعنتی جواب پس بدی جناب ِ آرین!
    آرین خنده ی مسخره ای سر داد و با بی خیالی گفت:
    - از مادر زاده نشده.
    و بعد با همان خنده به سمت اتاقش رفت. نگاه پر نفرتش را بدرقه ی راه او کرد و در دل گفت: «آدمت می کنم. تو هم مثل همه ی مردای دیگه... همتون یه جورید. همتون برید به جهنم...»
    با کمک مهرسا روی تخت نشست. برایش آبمیوه آورده بود. با خنده شالش را روی تخت انداخت و آبمیوه را گرفت و نوشید.
    مهرسا با لبخند گفت:
    - مامانم رفته دوره خونه ی دوستاش. از اونجایی که تو با خودت لباس زیادی نیاوردی بهتره بریم بیرون خرید. اصلا می خوام برات یه یادگاری بگیرم. من که نمی دونم تا کی پیش ما هستی!
    اریکا لبخند خجالت زده ای زد و در جواب گفت:
    - نه ممنون... لطف داری، من احتیاجی ندارم. زیاد... نمی مونم.
    - با من تعارف نکن که هیچکسی تو تعارف کردن به من نمی رسه. من خودم دوست دارم یه چیزی برات بگیرم.
    نگاهشان درهم گره خورد و هر دو زیر خنده زدند. مهرسا در حالی که از اتاق بیرون می رفت گفت:
    - راستی لباسای خودت هم توی کمدِ... خودم برات چیدم. من پایین منتظرتم.
    به رفتن او خیره شد و با خود اندیشید: «اینم مثل برادرشه، فقط یه کوچولو مظلوم تر! هَه... شاید هردوتاشون به همون ناجی ِ من یعنی حامد خان رفتن!»
    * * * * *

    از در بیرون می رفتند که با صدای آرین متوقف شدند:
    - مهرسا... به مامان بگو امشب تولد رامینه. تا آخر شب هم اونجا هستم و نمیام.
    مهرسا اخمی کرد و گفت:
    - اینکه کار هر شبته. موندم تو کار تو و دوستات! هر شب تولد ِ یکیشونه! مامان بابا هم دیگه خودشون می دونن. به من هیچ ربطی نداره. خودت برو بگو...
    اخمی کرد و با لحن خشنی روبه مهرسا گفت:
    - زبون درآوردی...
    با صدای زنگ موبایلش جمله اش را نیمه کاره رها کرد. دستش را بالا آورد و ادامه داد:
    - صبر کنین سر راه می رسونمتون.
    و بعد به تلفن همراهش پاسخ داد:
    - جونم؟!
    - ...
    - باشه . حتما میام... آره.
    - ...
    - نه عزیزم کاری نیست... اوکی... به داداشت بگو واس امشب زیاد شلوغ پلوغ نکنه... خوش ندارم جلوی اون یالغوز زیادی بشه... اون دوستت هم هست؟... بابا همون شبنم دیگه؟... نه بابا تواَم! خودم باهاش کاری ندارم یکی از بچه ها می خواد باهاش طرح ِ رفاقت بریزه و... دِ می گم نه دیگه!... به جون تو!... باشه باشه... قربونت... بای تا های.
    اریکا نتوانست جلوی زبان خود را بگیرد و با صدای نسبتا بلندی گفت:
    - تموم شد؟ نمی خواین مارو برسونین؟!
    آرین یک تای ِ ابرویش را بالا انداخت:
    - حالا کی می خواد تورو برسونه؟
    اریکا با حرص به سمت مهرسا برگشت و لبخند زد، سعی کرد با خونسردی تمام سخن بگوید:
    - بهتره خودمون بریم.
    صدای خنده ی شاد آرین بلند شد:
    - ای بابا! حالا چرا انقدر زود قهر می کنی؟ شوخی کردم خانومی!
    اریکا با عصبانیت به سمت او برگشت، انگشت اشاره اش را به حالت تهدید تکان داد و گفت:
    - بار اول و آخرتون باشه که به من می گید خانومی!
    ظاهرا که مهرسا از کل کل میان این دو خوشش آمده بود، چون یک بند می خندید. ناگهان هر دو به سمت او برگشتند. اریکا با نگاهی دلخور و آرین با چهره ای عصبانی، مهرسا با قیافه ای مظلوم گفت:
    - چیه؟! خب بابا چرا با نگاهتون منو می زنین؟! اگه تصمیمتون و گرفتین بیاین بریم که دیر شد خب!
    آرین، مهرسا و اریکا را به مقصد رساند و خود نیز به جمع دوستانش پیوست. رامین یکی از صمیمی ترین دوستانش بود. برادر رمینا که به بهانه های مختلف جشن می گرفت و آرین را با خود در خراب کاری های ِ شبانه اش همراه می کرد.
    هر دو بعد از خرید به خانه برگشتند. اریکا خدا را شکر می کرد که پول کافی با خود به همراه دارد. نمی توانست از کارت استفاده کند چون حتما ردش را می زدند. ترسش بیشتر به خاطر حامد خان بود تا خودش، دوست نداشت او را جلوی خانواده اش کوچک کند. می دانست که این از پدرش بر می آید. هر دو آنقدر خسته بودند که یک راست به اتاق هایشان رفتند.
    * * * * *

    تق تق تق...
    کسی چند ضربه به دَر زد.
    - بفرمایید.
    صدای حامد خان بود که گفت:
    - با اجازه.
    و بعد وارد اتاق شد. اریکا با هیجان از جا برخاست:
    - بفرمایید خواهش می کنم.
    - اجازه هست؟
    - این چه حرفیه!
    حامد خان لبخندی زد و گفت:
    - بشین دخترم. فقط اومدم کمی باهات حرف بزنم. البته می دونم خسته ای برای همین زیاد طولش نمی دم.
    کمی مکث کرد و بعد ادامه داد:
    - باید زودتر از اینا میومدم اما این روزها خیلی سرم شلوغه... خب... دوست دارم یکم بیشتر از خودت بگی.
    اریکا نگاهش را از حامد خان دزدید:
    - من... من نمی دونم چی باید بگم. خب... یه دختر تقریبا دانشجو هستم... خب... 19 سالمه... مثل دختر خودتون معماری می خونم و...
    - اینها به کنار! می خوام بدونم برای چی فرار کردی؟! از چی یا کی؟!
    - خب... از... از... نمی دونم چه جوری بگم! از... از یه همخون... خب... خب...
    به دست های لرزان اریکا خیره شد و با اخم سری تکان داد:
    - بسیار خب، تو می تونی تا هر وقت که خواستی پیش ما بمونی. من به خانواده م گفتم که قراره 3 ماهی پیش ما باشی. توی این سه ماه می تونی هر کلاسی که دوست داری بری. اگه خودم دروغ گفتم به خاطر این بود که اونا سوال پیچت نکن و خیلی دلایل ِ دیگه... می تونی توی این سه ماه سکوت کنی و چیزی نگی یا می تونی برام حرف بزنی. باید یه تصمیم عاقلانه بگیری. باید به فکر خانواده ت هم باشی. حتما دلیل موجهی پیش خودت داری، درسته؟!
    اریکا که با شالش ور می رفت سرش را پاین انداخت و گفت:
    - من مدیون شما و خانوادتون هستم. من... من جبران می کنم. من... راستش من دختر فقیری نیستم و می تونم...
    - چطوری می خوای جبران کنی دخترم؟ می خوای به من پول بدی؟!
    اریکا مستاصل در خود پیچید، نگاه درمانده اش را به او دوخت و گفت:
    - خب... نمی دونم. ولی حتما جبران می کنم!
    حامد خان از جایش بلند شد:
    - تو این مدت باید به درست برسی. آآ... رشته ات چی بود؟ تجربی؟!
    - نه. معماری...
    حامد خان کمی فکر کرد و لبخند مرموزی زد. اریکا در آن لحظه از نگاه و لبخند حامد خان خوشش نیامد. حرکاتش بی نهایت حالتی مصنوعی و دروغین داشت.
    - تو نباید درست و ول کنی. باید کلاس خصوصی بری. من آشنا دارم.
    - من نیازی به...
    - دخترم دوست ندارم تعارف کنی. برای من خیلی مهمه.
    اریکا نگاه نامطمئنش را به حامد خان دوخت. نمی دانست چرا برای او مهم است و این چنین اصرار می کند.
    - هر چی شما بگید. دانشگاه که نمی تونم برم. چون مطمئنا میان دنبالم و پیدام می کنن. عوضش مرخصی گرفتم... همون کلاس ِ آزاد میرم... هزینه ش هم...
    - حرف از هزینه نزن. از این به بعد پول خواستی به خودم می گی.
    اریکا چهره درهم کشید که حامد خان ادامه داد:
    - بعدا که تصمیم گرفتی برگردی، منم کمکت می کنم، اون وقته که می تونی جبران کنی... یه آینده ی خیلی نزدیک... چطوره؟
    نفس عمیقی کشید و لبخندی مصنوعی تحویل ِ او داد. حامد خان با لبخند سری از رضایت تکان داد و دَر را باز کرد:
    - شب به خیر دخترم.
    - شب... به خیر!
    نمی دانست خوشحال باشد یا ناراحت؟ این رفتارها برایش عجیب بود. آن هم در این زمانه که بیشتر ِ مردم کاری را بدون این که سودی برای خودشان در بر داشته باشد نمی کنند. با این حال خوشحال بود که قرار است به کلاس های خصوصی برود. آن شب راحت تر از شب پیش خوابید. اما باز هم با دیدن کابوس های همیشگی اش از خواب پرید. این کابوس های لعنتی از زمان ِ بیماری ِ مادرش با او بود و دست از سرش بر نمی داشت. احساس تشنگی شدیدی کرد. آرام و بدون سر و صدا از اتاق خارج شد و به سمت آشپزخانه رفت. لیوان آبی پر کرد و نوشید. لیوان را بر روی سنگ اپن گذاشت که ناگهان دو دست دور کمرش پیچید و او را محکم نگه داشت. جیغ خفیفی کشید.
    - سسسس....
    چشمانش را روی هم فشرد و دستش را جلوی دهانش گرفت. بوی عطر او را حس می کرد. نمی خواست جیغ بزند. وقتی برگشت چشمان خمار آرین را دید. به نظر مست می آمد. این حالت ها را قبلا در خانه ی خودشان هم دیده بود. قیافه ی خمار و لحن شل و ول! تنها خبری از بوی ِ الکل نبود. ترس بیشتری وجودش را فرا گرفت. «یعنی مسته!»

  6. 339 کاربر از پست lilil تشکر کرده اند .

    !summer girl , #PARDIS# , $ ساجده$ , * hasti * , * sogi jOoOn * , *dorsa* , *Hamraz* , *honeymoon* , *mikhak* , *naghme* , *Petra* , *RANIA* , *soodabeh* , *TARA* , *yasna* , *~Faezeh~* , +Neda+ , -Nasrin- , -دایان- , .:aida:. , .:BahaR:. , .:BlooM:. , .arsana. , .Baharak. , .ELHAM. , .KING. , .Mania. , .Mehrnoosh. , .MOHABBAT. , .Monire. , .ZeinaB. , 0r!ent@L G!rL , 2012 , 23252 , ==== , ?98i , @parisa@ , a3olfazl , abby7 , abdolghani , aidai , ali agha , ali_shey , alonegirl , Amirsam1 , angel04 , Anolin , armin.kz , arnavaz , artmisss67 , asal-661 , asalkocholoo , ASEMAN SHAB , asemane nili , Astrgirl , aTara-Tara , Ati__377 , atousa27 , atusa miracle , Az@de , azima , azinjoon , b.maryam , babsaneh , bardia2009 , Beautiful Jasmine , behi_aquarius , Behnaz joon , blue1 , corail , Dai28 , delester , deragun , Donya-70 , ELAHE , elahe 1 , elahe atash , elahe70 , elahem , Elhamhb , eli.. , Elnaz , elnaz 90 , elnaz89 , extranjera , Eyes Wide Shut , f.kh0511 , f1363 , faezeh88 , farahi , farajoon , farizad , Farnaz , farnaz21 , Faryad Zire Ab , farzan0 , fatima_59 , fleur , gandomsa , ghazghaz , ghorbani , girl sea , goominam , gord , granaz , harimeshgh , helen888 , hermine , hiva , hodasamin , homi1 , honey_x , hsdhsd , htamspam , Irani , iryane , jess!can!lz , jighol , kalagh sefid , kathyn , katy , khademre , kimia 2008 , koyar , layahashemi , lilipoot33_68 , M mehrane , M.matineh , mah banoo , mahana1 , mahbano , Mahbib , mahda , mahdi3h , mahsa20005 , mahshad_hd , mahshid_3d , mahtab payda , mahtab10 , mamalisooti , mamorin , maniiya , MARDE_TANHA , maryam1 , maryamale , maryammmmmm6 , maryam_goli73 , maryam_mariusz , maskari , mb_maryam , meno , Mina , mina880 , Mino Bookworm , Miss-Mani , miss.no1.2004 , mlika , Mo$aFeR , mojan_23 , mokmor , monire_74 , motlagh , M_V_P , N@nacy , nafas44 , nafise2 , Nahid72 , nairika , narges-1991 , nastaran b , nazii19 , negarjojojo , niayesh00 , nigar_403 , nili_93 , nillooo , nilooii , NILOUFAR , nina505 , nlp16001 , nutty , paradise , parastesh_nia , parinaz.m , paris95 , parnar , parvane. , pegiiiiiiiii , perijooon , peymaneh , piano , pila pila , rafaat , raha16 , reem1368 , Rha.sh , rina_rita14 , roz3 , roze68 , rozi-91 , S-A-R-A , saba_h , sabina , saeed_nami , safo , sama33 , samaane , samandf , samane7 , samaneh60 , sana1577 , sanaz2000 , sang_e_saboor , SaRa , sara-star , sara_n , sargoli , sazin513 , sepide90 , serentipiti , setareh30 , setareh67 , setayesh_p995 , sh.patogh_9 , shadan30000 , shaghhayeghh , shakiba_2510 , shamilaamir , shamim_13 , SheiTa , shide , shivashiva , shrr , sibsorkhhava , Silber , silver moon , simi , sinsor , skarlet 62 , smart girl , smart.b , smaryam , snopoy , soha.f , Sokout_momtad , Sokout_shab , SONIA B , sozaan , spoorg , starter127 , stiv , sydney , s_donia323 , Ŝάмĭ , TABA_13069 , talayeh , tannaz22 , TanNazZz , tarane , tghyasfr , tinairn , ti_na60 , UnKnOwN_Sh , wenela , wildfire14 , Y.a.k.h , Y@Li-Jj , yalda.naz , yasam , yashkin , zanbagh , ZeYnAb KhAnOoM , zizi.m , zizi26 , _Azadeh_ , ~ELAHE~ , ~jOojoO.tAlA~ , ~Ordibeheshti~ , ~shahrivar~ , ~shiva~ , ~Spunk!e~ , آرین , آليس , آنیتا , اسمانی , اسمون , اسوده , انائل , اهنگ , باران , باران6 , بلور , بی بی گل , خانم فسقلی , خورشید خانم , رز آبی , روياي ابي , زی زی گولو , سانجانا , ساکتین , ستاره ملک , سپید و سیاه , شبنم , شهرناز , شکیبا.. , !arefeh , علیصدر , لمیس20 , لی لی تنها , م.م.ر , ماه سیما , محبوبه_م , مرضیه.ش , ملیساا , منيژه , مهنا2 , مَه رو , نازنین81 , نسترن65 , نسيا , نماز67 , نهایت , نیلوفر آبی , نیلوفر:-) , هدیه , هوفریا , ياابالفضل , پامچال , پروانه! , پریسا 17 , پـردیس , کریستال , یاسمین.م , یهدا , یگانه , ღ ghazali ღ , ღ♥.U_and_Me.♥ღ , ♥Arezoo

  7. Top | #4

    تاریخ عضویت
    1388,05,11
    عنوان کاربر
    کاربر فعال
    نوشته ها
    697
    میانگین پست در روز
    0.38
    محل سکونت
    پیشه خدا
    تشکر از کاربر
    11,024
    تشکر شده 13,716 در 1,319 پست

    پیش فرض

    راه فراری نداشت، آرین در حال ِ عادی نبود که اریکا بخواهد پاسخ این حرکات مسخره اش را بدهد.
    شدت فشار دست های آرین بر کمر اریکا هر لحظه بیشتر از پیش می شد. با نفرت خود را عقب کشید و به صورت او نگاه کرد. آرین خنده ی چندش آوری سر داد و گفت:
    - تا حالا کسی بهت گفته وقتی می ترسی... چقدر ناز میشی!
    در دل به آرین بد و بیراه گفت. نمی خواست کسی بیدار شود و او را با آرین ببیند. می توانستند هر فکری راجع به او بکنند. «من یه دختر فراریم!»
    ظاهرا که آرین متوجه ی حرکات و افکار او شده بود. پس اریکا سعی کرد با یک ترفند از آنجا برود.
    - مِ... مرسی... من.. می خوام برم.
    آرین مچ دستش را گرفت و فشرد. اریکا بی اختیار نالید:
    - آیییی ...
    - جووون؟ کجا؟! با هم می ریم.
    دیگر نتوانست خود را کنترل کند و با عصبانیت پاسخ داد:
    - چی چی و با هم می ریم! برو گمشو اونور عوضی، وگرنه جیغ می کشم!
    آرین کمی از اریکا دور شد. او هم از این فرصت استفاده کرد و با وحشت به سمت پله ها دوید. نزدیک اتاق شده بود که دستی او را کشید و بعد جلوی دهانش را گرفت. بدون اینکه بخواهد به داخل اتاق آرین کشیده شد. آرین در اتاق را بست و به سمت او برگشت. اریکا با خشم غرید:
    - چی کار می کنی احمق؟! یه کاری نکن آبروت و ببرم! ت... تو... واقعا مستی؟!
    - نوچ! منم بلدم یه ترفندایی بزنم.
    - آشغال! برو اونور می خوام برم بیرون. وگرنه جیغ می کشم. برو گمشو اونور!
    - جیغ می کشی؟! خب بکش. من که مجبورت نکردم بیای تو اتاقم. خودت اومدی. نه؟!
    اریکا با دهان و چشمانی باز به آرین خیره شد:
    - واقعا که خیلی پستی... فکر کردی من از اون دخترای...
    نمی توانست ادامه دهد. از این فکر تمام تنش به لرزه افتاد.
    - تو هم فکر کردی مستم و خواستی خرم کنی نه؟! چرا همون پایین جیغ و داد نکردی ها؟
    پوزخندی زد و ادامه داد:
    - هَه... من زیاد از این نقشا اومدم. دیگه اســتــادی شدم...
    - آره... استاد کثافت کاری!
    آرین دست پیش برد و خیلی ناگهانی شال اریکا را از سرش کشید. اریکا جیغ آرامی کشید و دست بر روی سرش گرفت. خیلی مقید نبود، اما در آن خانه اینگونه بیشتر احساس امنیت و راحتی می کرد. در واقع حجاب به او احساس ِ امنیت و آرامش می داد.
    - بدش به من احمق...
    دیگر داشت اشکش در می آمد. صدایش را بالا برده بود که باعث شد کمی رنگ از چهره ی آرین بپرد. شال را از دستان آرین بیرون کشید و روی سرش انداخت. آرین از اخلاق خاص اریکا در تعجب بود و نمی توانست تعجبش را مخفی کند. نه به آن سکوت و نه به این جیغ و دادش!
    - اگه نری اونور به ضررت تموم می شه.
    - اتفاقا کور خوندی! حالی ازت بگیرم که تو کتابا که سهله، تو آسمونا بنویسن.
    آرین کنار رفت و روی تخت نشست. با لبخند و نگاه مرموزی به اریکا خیره شد. اریکا تمام مدت مانند گربه ای که آماده ی جنگ است با هر حرکت او تکان می خورد، چشمش به کلید روی ِ دَر افتاد، با یک حرکت سریع در را باز کرد. آرین به او نزدیک شد که ناگهان اریکا ضربه ای بین پاهای آرین زد او را نقش زمین کرد. سریع به سمت اتاقش دوید و در را چند بار قفل کرد. به در تکیه داد و نفس آسوده ای کشید . بغض عجیبی بر گلویش چنگ می زد.
    - پسره ی هرزه ی احمق! فکر کرده می تونه با این کاراش منو بترسونه؟! آشغال...
    اشک گرمش را با دست گرفت:
    - چه جوری به این پسرشون اعتماد می کنن؟! عوضی...
    تا صبح از این پهلو به آن پهلو شد و فکر کرد. به این فکر کرد که هر چه زودتر باید از آن خانه برود. با وجود آرین در این خانه هم نمی توانست به آرامش برسد. او را که می دید به یاد ِ پدر ِ خودش می افتاد و حسی همانند خوره تمام وجودش را می خورد. نفرت!
    نزدیک های طلوع آفتاب بود که پلک هایش روی هم افتاد. با سرو صدای مهرسا و آرین بیدار شد. وقتی یاد اتفاق دیشب افتاد سینه اش تیر کشید. تصمیم گرفته بود از این موضوع چیزی به بقیه نگوید. نمی خواست به این بهانه او را از خانه بیرون کنند. فعلا جایی را نداشت که برود. اصلا شاید نقشه ی آرین همین بود؟! اما آرین برای چه باید چنین کاری می کرد؟ او که از هویت اصلی اریکا خبر نداشت. پس لابد می خواست او را از آنجا فراری دهد! اما برای چه؟ یعنی واقعا قصد داشت به او آسیبی برساند؟ این ها سوالاتی بود که به ذهن اریکا هجوم می آورد، اما او پاسخی برایشان نداشت.
    بعد از صبحانه به همراه حامد خان به خانه ی لوکس و زیبایی رفتند. مردی که به نظر بیش از 50 سال داشت در آنجا زندگی می کرد. بر خلاف حامد خان که شادابی در چهره اش نمایان بود چهره ی شکسته ای داشت. با این وجود شباهت بسیاری بهم داشتند. بعد از معرفی متوجه شد که این شخص محترم محسن ِ احدی برادر حامد خان است. حامد خان رفت و قرار شد آقای ِ احدی با اریکا کار کند.
    * * * * *

    پس از اتمام تدریس هر دو کمی استراحت کردند. برادر حامد خان مرد کم حرفی بود. خیلی کم پیش می آمد به چشم های ِ اریکا نگاه کند. سر به زیر داشت، آرام و شمرده سخن می گفت و به خوبی توضیح می داد. به نظر مرد ِ معتقد و مومنی می رسید. اما اریکا یاد گرفته بود که خیلی زود به ظاهر آدم ها اطمینان نکند. هر چند این روزها مبجور بود که این اصول و قواعد را کمتر به کار ببندد. «حتی از حامد خان نپرسید من کیم؟ یعنی براش مهم نیست؟ شاید چون برادرش من و معرفی کرده دیگه باقی چیزا براش مهم نیست...»
    مدتی بعد تلفن خانه زنگ خورد، آقای احدی گوشی را برداشت و شروع کرد به صحبت کردن. هنوز چند دقیقه ای نگذشته بود که با اشاره ی دست از اریکا خواست تا گوشی را بگیرد. اریکا با خجالت پیش رفت و گوشی را گرفت.
    - الو سلام.
    - سلام دخترم. خواستم بهت بگم من امروز نمی تونم بیام دنبالت. یه کنفرانس توی ساختمان پزشکان برام پیش اومده.
    - مشکلی نیست، شما راحت باشید من خودم میام. آدرس و بلدم...
    - نه اصلا. به محسن بگو که محمد... اصلا گوشی و بده به محسن...
    اریکا گوشی را پایین آورد و روبه آقای احدی کرد:
    - آقای احدی... عمو حامد می خوان با شما حرف بزنن.
    گوشی را به دست آقای احدی داد. او بعد از کمی حرف زدن گوشی را گذاشت و رو به اریکا با لبخند گفت:
    - یکم صبر کن دخترم. محمد از شرکت میاد تورو می رسونه.
    سرش را پایین انداخت و با لبخند حسرت باری زمزمه کرد:
    - اگه اوضاع قلبم اینطوری نبود خودم می رسوندمت.
    - ببخشید همه رو انداختم توی زحمت.
    آقای احدی با لبخندی عمیق به چهره ی اریکا خیره شد:
    - هیچ زحمتی نیست، مهمون رحمت و حبیب خداست.
    اریکا لبخندی زد و سرش را پایین انداخت. ظاهرا این خانواده همگی دوست داشتنی بودند. البته اریکا در ذهنش نام آرین را فاکتور گرفت. آقای احدی نگاهی به لیوان دست نخورده و ظرف ِ میوه ی اریکا کرد و گفت:
    - خیلی سال از فوت همسر من می گذره. اگه می بینی اوضاع اینجا خوب نیست بذار به حساب اینکه خیلی وقته زنی توی این خونه پیدا نمیشه.
    - خدا رحمتشون کنه.
    احدی آهی عمیق کشید و ادامه داد:
    - بعد از فوت همسرم به غیر از یکی دو نفر از اقوام هیچ زن دیگه ای پا به این خونه نذاشته. یه پسر هم دارم که همیشه بیرون از خونه س... یه شرکت و اداره می کنه. اولاش یه شرکت کوچیک بود اما حالا بهش می گن غول! هه...
    پوزخندی زد و سری تکان داد. ظاهرا که زیاد از کار پسرش راضی نبود.
    با شنیدن کلمه ی شرکت، کنجکاوی اش گل کرد و پرسید:
    - شاید فضولی باشه... ولی می شه بپرسم پسرتون چند سالشه و چه رشته ای می خونه؟
    آقای احدی با شوق لبخندی زد و پاسخ داد:
    - تقریبا 30 سالشه، مدیریت خونده. قبلش...
    به طرز مشکوکی حرفش را نیمه کاره رها کرد و ادامه داد:
    - به خاطر هوش زیادش چند سالی هم جهشی رد کرده. یه چند سالی از پسر عموش آرین بزرگتره...
    با شنیدن اسم آرین قلبش تیر کشید. یاد کار دیشبش افتاد. خیلی متاسف بود که چرا یک کشیده نثار صورت آن پسرک گستاخ نکرده. «پسره ی بیشعور! باید ازش دوری کنم. هر چند تا حالش و نگیرم آروم نمیشم!»
    با صدای آقای احدی از دنیای فکر و خیال بیرون آمد. احدی با اشاره به روبه رو گفت:
    - پسرم محمد...
    نگاه او را دنبال کرد و مرد جوانی را دید که کمی دورتر از او ایستاده. با سر سلام کرد و کمی جمع و جور تر ایستاد. محمد بلند قد بود با هیکلی عضلانی، بر عکس آرین که بور بود، محمد چشمان و ابروانی تیره داشت. مانند آرین زیبایی دخترانه ای نداشت، اما نوعی جذابیت و گیراییِ خاصی در چهره اش مشاهده می شد. خصوصا با آن پوزخندِ مرموزی که گوشه ی لبش جا خوش کرده بود، اجازه نمی داد اریکا نگاه خیره اش را از نگاه مرموزش بگیرد. چهره اش خسته بود با این حال چشمانش برق عجیبی داشت.
    محمد با همان پوزخندی که بر لب داشت چند قدم جلو آمد و گفت:
    - اریکا؟! درسته؟!
    با تعجب به او خیره شد و سری تکان داد:
    - سلام! بَ... بله، شما منو از کجا میشناسید؟
    محمد بی تفاوت از کنار سوال اریکا گذشت و به سمت پدرش رفت. انگار که اصلا چیزی نشنیده. اریکا از این رفتار بی ادبانه ی او خشمگین شد و دندان روی هم فشرد. «یعنی قرار این منو برسونه؟!»
    آقای احدی که انگار از دیدن چهره ی پسرش سیر نمی شد، نگاهش را بزور از او گرفت و با اشاره به اریکا گفت:
    - الان زودتر این خانم و برسون که حسابی دیرش شده. به عموت گفتم نیم ساعت دیگه...
    محمد برگشت و به اریکا نگاه کرد. اصلا از آن نگاه خوشش نیامد . نگاه های افراد این خانواده پر از رمز و راز بود. به نظر می آمد متوجه ی عصبانیت اریکا شده و دارد تفریح می کند. چون لبخندش با دیدن قیافه ی اخمالود اریکا بیشتر شد.
    - به چَشم...
    سویچ را از روی میزی که گذاشته بود برداشت و با اشاره ی سر از اریکا خواست تا همراهی اش کند. اریکا متعجب بر جا مانده بود و حرکتی نمی کرد. «همه ی پسرای این خانواده مشکلات روانی دارن!»
    با لبخندی مصنوعی از آقای احدی خداحافظی کرد و بیرون رفت. محمد طوری رفتار می کرد که انگار حوصله ی اریکا را ندارد. اریکا از احساس زیادی بودن متنفر بود. فرار نکرده بود که سر خانه ی اولش بازگردد. اما جایی را نداشت، کسی نبود! «چاره ای نیست دختر! باید از حامد خان ممنون باشی احمق! شاید اگه اینم به سن و سال ِ پدر و عموش برسه آدم بشه...»
    ماشین آخرین مدل ِ محمد را از نظر گذراند و پوزخندی زد. نمی دانست کجا بنشیند، دو دل بود، آخر سر تصمیم گرفت در صندلی عقب بنشیند. در دل گفت: «به درک! اون الان حکم راننده ی منو داره.»
    محمد پوزخندی زد و از پنجره به بیرون نگاه کرد.
    با خود فکر کرد: «می خوای بگی بی تفاوتی! خب باش. که چی مثلا؟!» کمی که از مسیر گذشت اریکا سنگینی نگاه او را روی صورت خود حس کرد. اخمی کرد و در دل گفت: «ای چشماتون در بیاد که بالا برید پایین بیاید زوم می کنید رو آدم!»
    صدای محمد باعث شد با عجله از آینه به چشمان او نگاه کند.
    - رشته تحصیلی تون چیه؟
    دلش می خواست بگوید: «وقتی اسمم و می دونی لابد از چیزای دیگه هم خبر داری. اصلا به تو چه! تو چی کار داری به رشته ی تحصیلی من؟!» اما در عوض پاسخ داد:
    - پِ... پزشکی! برای تقویت ریاضی میام پیش پدر شما... «تو چقدر می دونی؟ من چقدر باید بگم؟! نکنه باباش یا عموش بهش گفتن و من نمی دونم! باباش که نمی دونه... یعنی... به نظر نمیاد چیزی بدونه! اصلا بدونه که چی؟!»
    محمد لبخند تمسخر آمیزی زد و زیر لب گفت:
    - بله، خانم دکتر! هَه...
    دستانش را مشت کرد تا حرکتی نکند. تحمل این یکی از آرین هم مشکل تر بود. ثانیه ها به سختی می گذشت. گه گداری نگاه محمد را به روی خود حس می کرد. وقتی رسیدند به سرعت از ماشین پیاده شد. لبخندی زد و خم شد تا تشکر کند که با دیدن پوزخند مسخره ی این پسر لبخندش محو شد.
    - ممنون که منو رسوندین.
    محمد ابروهایش را با تعجب بالا داد و گفت:
    - خواهش می کنم! ظاهرا که انجام وظیفه بود.
    به خوبی لحن کنایه آمیز او را حس کرد. اریکا خودش را به آن راه زد و طوری نشان داد که انگار در باغ نیست. محمد دور زد و با یک بوق از آنجا رفت. اریکا با یک لبخند زورکی دستی برایش تکان داد و با حرص گفت:
    - بری دیگه برنگردی! پسره ی هیز...
    ذهنش درگیر نگاه های مشکوک محمد بود و حواسش به دور و اطراف خود نبود. وقتی برگشت آرین را دید که جلوی در ایستاده و خیلی عصبی است. قیافه ای بی تفاوت به خود گرفت و به سمت دَر رفت، اما آرین سد راهش شد و گفت:
    - واسه چی سوار ماشین اون پسره شدی؟
    اریکا پوزخندی زد و دست به سینه شد:
    - خیلی عذر می خوام! جنابعالی چی کاره ی من هستین که همچین سوالی ازم می پرسین؟!
    آرین با خشم صدایش را بالا برد:
    - جواب سوالم و بده! واسه چی سوار ماشین اون آشغال شدی؟!
    اریکا با دست گوش هایش را گرفت و سرش را عقب کشید. برای لحظه ای واقعا احساس ترس کرد. چشمان آرین حالت تهدید آمیز و بدی پیدا کرده بود. نگاه وحشت زده اش را از او گرفت و کمی خود را عقب کشید. اما آرین به اریکا نزدیک شد و مچ دست او را محکم چسبید، با حرص گفت:
    - هیچ می دونی اونی که سوار ماشینش شدی چه هفت خطیه؟!!
    اریکا که سعی داشت دستش را از دست آرین بیرون بیاورد، با کمی ترس گفت:
    - دستمو ول کن! هر چی باشه هفت خط تر از تو نیست. نوچ... ولم کن دیگه!
    آرین خنده ی عصبی ای تحویل اریکا داد و او را جلو کشید:
    - نیشت و تا آخر باز کرده بودی! براش دست هم تکون دادی! خیلی خوش گذشت نه؟!
    با بلند شدن فریاد اریکا آرین به خود آمد و دید که دست اریکا را پیچانده است. آنقدر درگیر حرف ها و افکار خود بود که توجهی به دست او نداشت. اریکا از درد به خود پیچید و روی زمین نشست. در حالی که اشکش درآمده بود گفت:
    - فکر کردی کی هستی که اینطوری با من رفتار می کنی؟!
    دستش را به سینه چسباند و ناله ی پر سوزی سر داد:
    - خودش با دخترا اینور اونور می ره و به گندکاریاش می رسه کسی نیست چیزی بهش بگه... آییی... دستم... مامان!
    آرین قیافه ای شرمزده به خود گرفت و با نگرانی گفت:
    - ببخشید. باور کن نگرانت شدم. وقتی هم تورو تو ماشین اون دیدم نتونستم خودم و کنترل کنم.
    اریکا سرش را روی زانوانش گذاشت:
    - لازم نکرده یکی مثل تو نگران من بشه. برو اونور نمی خوام ببینمت.
    آرین شرمسار گفت:
    - گفتم ببخشید دیگه! حالا تا مامان اینا نیومدن بیرون بیا بریم درمانگاه. می ترسم دستت در رفته باشه.
    اریکا بلند شد اما به حرف آرین گوش نکرد. با لجبازی ِ ذاتی خود به سمت دَر خانه رفت.
    آرین به التماس افتاد:
    - بابا غلط کردم! صبر کن. خواهش می کنم.
    اریکا در حالی که پشتش به او بود در جا ایستاد و لبخند پیروزمندی به لب آورد. «تازه اولشه آقا!» چرخی زد و روبه روی آرین ایستاد:
    - بریم. اما حق ندارین که با من حرف بزنین!
    با دیدن ماشین آرین یاد ماشین خودش افتاد. چقدر دلش برای ویراژ دادن در خیابان ها تنگ شده بود. همیشه عشق سرعت بود و سر همین کارهایش گرفتاری های بی شماری برایش پیش می آمد، که البته همیشه وکیل ِ پدرش جور این گرفتاری ها را می کشید. با یادآوری پدرش دندان هایش را روی هم فشرد و سعی کرد حواس خود را به چیز دیگری معطوف کند. بلند شدن صدای تلفن همراه آرین، خود بهانه ای بود برای این کار؛ آرین بعد از کمی من من کردن دروغی سر هم کرد و با اشاره از اریکا خواست چیزی نگوید. اریکا پوزخندی زد و سری تکان داد.
    * * * * *
    مشکل جدی ای برای دستش پیش نیامده بود. وقتی به خانه برگشتن اریکا با دیدن قیافه های نگران بقیه احساس لذت کرد. نه به این خاطر که آنها را نگران کرده بود، نه! بلکه می دید هنوز کسانی هستند که محبتی واقعی داشته باشند و آن را بدون ترس بروز دهند. در جواب سوال حامد خان که می خواست بداند جریان چیست و با نگاه مشکوکش داشت آرین را می خورد؛ گفت:
    - چیزی نشده. پام گیر کرد و افتادم زمین. فقط یکم رگ به رگ شده.
    با لبخندی مرموز به آرین نگاه کرد و ادامه داد:
    - آقا آرین زحمت کشیدن و منو رسوندن درمانگاه. نخواستیم که بقیه نگران بشن.
    حامد خان پوزخندی زد و به کنایه گفت:
    - بله، خدارو شکر. به لطف اریکا ما آرین و توی خونه می بینیم!
    آرین بی هیچ حرفی از پله ها بالا رفت و داخل اتاقش شد. همه از سکوت ِ او در تعجب بودند. حتی خود ِ اریکا هم باور نمی کرد که او ساکت بماند.
    دقایقی بعد اریکا نیز بدون خوردن شام به اتاق رفت و خوابید.
    * * * * *

    کسی به در اتاق می زد. اریکا روی تخت نشست و شال را روی سرش انداخت. با صدای خواب آلودش گفت:
    - بفرمایید.
    حامد خان بعد از یک مکث کوتاه داخل شد. لبخندی زد و گفت:
    - صبح بخیر.
    اریکا سریع از تخت پایین آمد و سعی کرد خود را مرتب کند.
    - ببخشید... صبح بخیر....
    - هول نشو دخترم. ببخش بیدارت کردم اما لازم بود بیدار بشی. چون محمد داره میاد دنبالت تا بری سر کلاس.
    وا رفت:
    - آ... آخه... خودم می تونم برم!
    - نه. تو دست من امانتی! آآآ... نگران نباش! سر راه که می خواد بره شرکت تورو هم می رسونه. زحمتی نیست.
    - با... باشه!
    حامد خان بیرون رفت و اریکا را در دنیای فکر و خیال خود تنها گذاشت. «آدم قحطه تو این خانواده؟! نمیشه خودم برم؟ خوبه بابای من نشده. یه دقیقه پسرش دقیقه ی بعد برادر زاده ش! دوتاشون که قربون خدا برم یکی از یکی گل تر! نه اشتباه شد خل تر... اَه!»
    روی تخت نشست و بی حوصله نالید:
    - بازم باید نگاه های مسخره ی اون پسر و تحمل کنم! لابد بعدشم این یکی دستم باید داغون بشه.
    دست و صورتش را شست و به پایین رفت. بعد از خوردن صبحانه به مهناز خانم کمک کرد تا میز را جمع کند. در همان حال مهناز خانم گفت:
    - عزیزم من دیگه باید برم لباسمو بگیرم.
    اریکا با فضولی ابرویی بالا انداخت و پرسید:
    - لباس؟!
    - آه... بهت نگفتن هنوز؟! پس فردا تولد آرین ِ... عروسی یکی از فامیلا هم هست... وای خدا چقدر جشن و عروسی در پیشه! راستی با مهرسا برید و هر چی دوست دارید بخرید. مهرسا قرار ِ سفارش ِ آرین و براش بگیره. تو هم یه چیزی برای خودت بخر.
    نزدیک اریکا شد و بوسه ی نرمی روی گونه اش گذاشت. اریکا بی حرکت به رفتن او خیره شد. یاد مادرش افتاد. چقدر دلش برای مادرش تنگ شده بود. حضورش را نیاز داشت. با دیدن صمیمیت این خانواده بغضی بر گلویش می نشست که شکستنش کار دشواری بود. سریع به اتاقش رفت تا کسی شاهد اشک ریختن غریبانه اش نباشد.
    بعد از دقایقی آماده شد و به سالن پذیرایی رفت. آرین را دید که نزدیکش می شود.
    - صبح بخیر خانومی!
    اخمی کرد و در جواب گفت:
    - صبح بخیر.
    سعی کرد آن کلمه را نشنیده بگیرد. حال و حوصله ی جر و بحث نداشت. آرین خنده ای کرد و گفت:
    - چه عجب! آرومی... دیگه نمی پری!
    اریکا نگاهش کرد و خواست چیزی بگوید. در عوض نفس عمیقی کشید و نگاهش را از آن پسرک بی خود گرفت. با شنیدن صدای زنگ از جا بلند شد.
    - چی شد؟ کجا می ری؟
    کیفش را روی شانه جا به جا کرد:
    - هنوزم باید به شما جواب پس بدم؟!
    رویش را از او گرفت و بدون نگاه کردن ادامه داد:
    - با اجازه ی بزرگترا دارم می رم کلاس.
    آرین با نگاهی مشکوک گفت:
    - کلاس؟! حالا با کی می خوای بری؟
    اریکا نفس بی حوصله اش را بیرون فرستاد و سعی کرد خونسرد باشد:
    - جناب ِ محمد، پسر آقای احدی، پسر عموی شما! دیگه شماره ی شناسنامه و کفشش و بلد نیستم که خدمتتون عرض کنم!
    آرین بی توجه به حرف های ِ اریکا عصبی به سمت دَر رفت و گفت:
    - من این نکبت و آدم می کنم. صبر کن...
    اریکا با تعجب جلو رفت و مانع از رفتن او شد:
    - یعنی چی؟! آخه... به خاطر چی؟! ایشون فقط اومدن که منو برسونن! این... این رفتارا واقعا زشته!
    - زشت؟! زشت اینه که با وجود من تو با ماشین یه لاشی ای مث اون بری.
    و بعد به سرعت خارج شد و به سمت در حیاط کوچک خانه رفت. در حالی که حسابی تعجب کرده بود، نگاه خسته ای به رفتن آرین کرد و زیر لب گفت:
    - بی ادب! تورو میشناسنت که نمیسپرنم دست تو!
    و بعد به دنبال او روانه شد.

  8. 337 کاربر از پست lilil تشکر کرده اند .

    !!andia!! , !summer girl , #PARDIS# , $ ساجده$ , * hasti * , * sogi jOoOn * , *artist* , *dorsa* , *Hamraz* , *honeymoon* , *mikhak* , *naghme* , *RANIA* , *soodabeh* , *yasna* , *~Faezeh~* , +Neda+ , -Nasrin- , ..sHaMim.. , .:aida:. , .:BahaR:. , .:BlooM:. , .arsana. , .ELHAM. , .KING. , .Mehrnoosh. , .Monire. , .ZeinaB. , 0r!ent@L G!rL , 2012 , 23252 , ==== , ?98i , @parisa@ , abby7 , abdolghani , aidai , ali_shey , alonegirl , Amirsam1 , angel04 , Anolin , armin.kz , arnavaz , asal-661 , asalkocholoo , asal_aram , ASEMAN SHAB , asemane nili , Astrgirl , aTara-Tara , Ati__377 , atousa27 , azima , azinjoon , b.maryam , bardia2009 , Beautiful Jasmine , behi_aquarius , Behnaz joon , blue1 , CAT-WOMAN , corail , delester , Donya-70 , ELAHE , elahe 1 , elahe atash , elahe70 , elahem , Elhamhb , Elnaz , elnaz 90 , elnaz89 , extranjera , Eyes Wide Shut , f.kh0511 , f1363 , faezeh88 , fany , farahi , farajoon , FARAN.H , farizad , Farnaz , farnaz21 , Faryad Zire Ab , farzan0 , fatima_59 , fleur , gandomsa , ghazghaz , ghorbani , gogoli , golaleh , gord , granaz , hamidfazelyan , hannah , harimeshgh , hasti59 , helen888 , hermine , hiva , hodasamin , homi1 , honey_x , hsdhsd , htamspam , Irani , iryane , jess!can!lz , jighol , kalagh sefid , kathyn , katy , kimia 2008 , layahashemi , lilipoot33_68 , M mehrane , M.matineh , mah banoo , mahana1 , mahbano , Mahbib , mahda , mahdi3h , mahdis23 , mahnazmom , mahsa20005 , mahshad_hd , mahshid_3d , mahtab payda , mahtab...:) , mahtab10 , mamalisooti , mamorin , maniiya , MARDE_TANHA , maryam1 , maryamale , maryam_mariusz , meno , Mina , mina_bala74 , Mino Bookworm , Miss-Mani , miss.no1.2004 , mlika , Mo$aFeR , mojan_23 , monire_74 , motlagh , nafas44 , nafise2 , Nahid72 , nairika , nasim jooon , nastaran b , nazii19 , nedaj , negarjojojo , niayesh00 , niazruby , nigar_403 , nili_93 , nillooo , nilooii , NILOUFAR , nita.viok , nlp16001 , nutty , paradise , parastesh_nia , parinaz.m , paris95 , parnar , parshang , parvane. , pegiiiiiiiii , peymaneh , piano , rafaat , raha16 , ramesh20 , REAL LOVE , reem1368 , Rha.sh , rina_rita14 , rokh , roseberry , Roya_2010 , roze68 , rozi-91 , S-A-R-A , s.love , saba_h , saeed_nami , safo , samaane , samandf , samaneh60 , samiiim , sana1577 , sanaz2000 , sang_e_saboor , sania555 , SaRa , sara-star , sara_n , sazin513 , sepide90 , serentipiti , setareh30 , setareh67 , setayesh_p995 , setaysh , sh.patogh_9 , shadan30000 , shaghhayeghh , shakiba_2510 , shamilaamir , SheiTa , shide , shivashiva , Silber , silver moon , simaaaaa , simi , sinsor , skarlet 62 , smart girl , smart.b , snopoy , soha.f , Sokout_momtad , Sokout_shab , somy_kh , spoorg , starter127 , stiv , sydney , Ŝάмĭ , TABA_13069 , talayeh , tama1011 , tannaz22 , TanNazZz , tarane , tghyasfr , tina 1989 , tinairn , ti_na60 , Universe95 , UnKnOwN_Sh , wenela , wildfire14 , Y.a.k.h , YA29+1 , yalda.naz , yasam , yashkin , zanbagh , zeinabjoon , ZeYnAb KhAnOoM , zizi.m , zizi26 , _Azadeh_ , ~*7en*~ , ~ELAHE~ , ~jOojoO.tAlA~ , ~pArnYa~ , ~shahrivar~ , ~shiva~ , ~Spunk!e~ , آذردخت , آلتینا , آليس , آنیتا , اسمانی , اسوده , افروز جون , انائل , اهنگ , باران , باران6 , بلور , بی بی گل , خانم فسقلی , خورشید خانم , رز آبی , روحی33 , روياي ابي , زی زی گولو , سانجانا , ستاره ملک , سپید و سیاه , شبنم , شکیبا.. , شیمااا , !arefeh , علیصدر , فهیمه67 , لمیس20 , لی لی تنها , م.م.ر , ماه سیما , مرضیه.ش , ملیساا , منجی , منيژه , مهستی , مهنا2 , نازنین81 , نسترن65 , نسيا , نفيس , نماز67 , نهایت , نیلوفر آبی , نیلوفر:-) , هدیه , هوفریا , ياابالفضل , پامچال , پروانه! , پـردیس , کریستال , کیانوش.م.م , گنجیشک , یاسمین.م , یهدا , یگانه , ღ ghazali ღ , ღ♥.U_and_Me.♥ღ , ♥Arezoo

  9. Top | #5

    تاریخ عضویت
    1388,05,11
    عنوان کاربر
    کاربر فعال
    نوشته ها
    697
    میانگین پست در روز
    0.38
    محل سکونت
    پیشه خدا
    تشکر از کاربر
    11,024
    تشکر شده 13,716 در 1,319 پست

    پیش فرض re: رمان اریکا | نویسندگان : نادیا و هیوا

    پشت سر آرین بیرون رفت. خواست چیزی بگوید که نگاهش به قامت بلند و کشیده ی محمد افتاد. به ماشین تکیه داده بود و با ژستی خاص سیگار می کشید. سیگار را روی زمین انداخت و با کف ِ کفشش له کرد. آرین دست به کمر روبه روی محمد ایستاد. در حالی که نفس نفس می زد با لحن بدی گفت:
    - به به! سلام... آقا محمد! پسر عموی عزیز! راه گم کردی؟! طرف فقیر فقرا پیدات شده! ها؟!
    محمد همانطور بی حرکت چشم های باریک شده اش را به آرین دوخت، بعد از مکثی نسبتا طولانی پوزخندی زد و آرام گفت:
    - سلام...
    برای اریکا سری به نشانه ی احترام تکان داد و از ماشین جدا شد. دستش را به سمت آرین دراز کرد و با خونسردی گفت:
    - چطوری؟
    نگاهش بر خلاف نگاه آرین که از خشم و نفرت پُر بود، رنگ و بوی ِ کمی از محبت داشت. آرین حرکتی نکرد و دست محمد میان زمین و آسمان ماند. محمد پوزخندی زد و با اعتماد به نفس بیشتری دستانش را در جیب ِ کتش گذاشت. به سمت چپ نگاهی کرد و سری از روی ِ تاسف تکان داد. انگار که با بچه ی زبان نفهمی طرف است. دوباره نگاه خیره اش را به آرین دوخت. آرین با لحنی عصبی به او توپید:
    - چیه؟ حرف نمی زنی؟! کاری داشتی اومدی این طرفا؟! نَکه همیشه سرت توی اون شرکت شلوغه... واس همین می پرسم. می دونی که چی می گم؟!
    لحن آرین کنایه آمیز بود. اما چهره ی محمد هیچ تفاوتی نکرد، فقط برق عجیبی از شیطنت در چشمانش جهید؛ خونسرد گفت:
    - من کلا سرم شلوغه برای آقا پسرا... ولی وقت دارم اندازه ی موهای سرت برای دختر خانم ها!
    بعد از گفتن این حرف با لبخندی عجیب به اریکا خیره شد. آرین خنده ی حرصی ای کرد و پاسخ داد:
    - نه بابا! پس برو سرت و با همون دخترا مشغول کن و دور خونه ی مارو خط بکش!
    و با دست اشاره ای به ته کوچه کرد. محمد نگاهی به ساعت مچی خود کرد و گفت:
    - من اومدم سر راه اریکا رو برسونم... امر عموجان ِ!
    آرین سریع گفت:
    - اریکا نه و اریکا خانم! خودم می برمش. به سلامت!
    و بعد رو به اریکا کرد و ادامه داد:
    - برو داخل آماده شو.
    اریکا نگاه عاقل اندر سفیهی نثار او کرد و اندیشید: «من که آماده ام!»
    نمی خواست میان دوستی های این خانواده مشکلی ایجاد کند. با اینکه اصلا دوست نداشت حرف آرین را گوش کند، اما از نگاه محمد نیز بیزار بود. خداحافظیِ کوتاهی کرد و به داخل رفت. با رفتن اریکا، آرین رو به محمد کرد و گفت:
    - نگاه به زبون اریکا نکن، ساده س... مواظب باش! نبینم به پروپاش بپیچی!
    محمد پوزخند زد:
    - چیه؟! عاشق شدی؟ هَه! عشق یا هوس...، مسئله این است!
    در حالی که می خندید سری تکان داد و با نگاه مغرورش ادامه داد:
    - اوهوم... خوب تیکه ایه!
    با لحن ِ استهزا آمیزش اضافه کرد:
    - اما لابد یه چیزی می دونستن که خواستن من برسونمش. اینطور فکر نمی کنی پسر عمو؟!
    آرین در حالی که دستش را مشت کرده بود با خشم توپید:
    - دهنتو ببند و گورتو گم کن تا دندوناتو توی دهن کثیفت خرد نکردم انتر!
    محمد پوزخند دیگری تحویل او داد. در حالی که به ماشین تکیه داده بود، آرنج ِ هر دو دستش را روی کاپوت گذاشت و سرش را بالا گرفت، نفس ِ عمیقی کشید و با خونسردی گفت:
    - شنیدم داری اون یکی برج و از عمو پس می گیری. می خوای خودت ریاست کنی! داری با کی شریک می شی؟!
    - خبرا زود پخش می شه!
    - زودتر از اون که تو فکرش و بکنی!
    سویچ را در دستانش چرخاند و به طرف دَر ماشین رفت. قبل از اینکه سوار شود برگشت و با لحن جدی ای گفت:
    - بهتره مواظب باشی. نذاز ازت سوء استفاده کنن.
    بعد از گفتن این حرف سوار شد و راه افتاد. آرین در حالی که به دور شدن او خیره شده بود زیر لب زمزمه کرد:
    - تو بهتره مواظب خودت باشی.
    * * * * *

    اریکا با چهره ای درهم روی مبل نشسته بود و منتظر آرین بود. اگر موقعیت قبلی خود را داشت مطمئن بود دمار از روزگار هر دوی آنها در می آورد. اریکا دختر بلبل زبان و سرسختی بود که به راحتی به حرف اطرافیانش گوش نمی کرد. این رفتارها برایش گران تمام می شد، اما چاره ای نداشت. «باید کلاهت و بندازی بالا بدبخت. هیچکسی و نداری. اگه حامد خان هم نبود باید میمردی اما بر نمی گشتی!»
    با صدای قدم های آرین سر بلند کرد و چهره ی اخمالود او را از نظر گذراند.
    - پاشو بریم.
    «ای کاش قبل از ایکه به پسر عموت بد و بیراه بگی به خودت توی آینه نگاه می کردی! شاید ذات ِ خراب ِ خودت و بهتر بشناسی...»
    با حرص کیفش را برداشت و بلند شد.
    * * * * *

    در ماشین تا رسیدن به منزل آقای احدی سکوت سنگینی حکمفرما بود. اریکا قبل از پیاده شدن با لحنی جدی گفت:
    - ممنون.
    ولی آرین بدون توجه به اریکا گاز داد و رفت. این باعث شد اریکا به سرعت خود را عقب بکشد.
    - زهر مار! دیوونه! معلوم نیست چه مرگشه!
    زمانی که تدریس تمام شد منتظر بود تا آرین به دنبالش بیاید. ولی وقتی چهره ی مهربان حامد خان را دید بی اختیار لبخندی زد و خوشحال شد. سوار ماشین شد و گفت:
    - سلام عمو حامد.
    حامد خان از لفظی که اریکا به کار برد لبخندی زد و سری تکان داد:
    - سلام دخترم. خسته نباشی.
    - ممنون. همچنین شما... من که... هیچ کاری نمی کنم.
    - این حرف و نزن. درس خوندن خودش بهترین کاریه که یه جوون می تونه انجام بده.
    اریکا سر به زیر انداخت و لبخند زد:
    - می شه باهاتون حرف بزنم؟
    - خب ما داریم همین کار و می کنیم!
    همانطور که با بند کیفش بازی می کرد گفت:
    - می دونم. ولی... می خوام... داستان... یعنی... خب...
    حامد خان که حال او را درک کرده بود، سری تکان داد و گفت:
    - می خوای کمی از زندگیت بگی، درسته؟!
    اریکا سرش را به معنای جواب ِ مثبت تکان داد و حامد خان ادامه داد:
    - با هم میریم یه رستوران هم شام می خوریم، هم تو حرف می زنی.
    - نه نه! من هیچ میلی ندارم. بهتره... خب... تو هوای آزاد حرف بزنیم.
    - باشه دخترم... هر جور که مایلی. یکم جلوتر یه پارکه، نگه می دارم... همونجا خوبه نه؟!
    اریکا با لبخند سری به نشانه ی تائید تکان داد.

    * * * * *

    - تک دختر خانواده ی سلطانی بودم. از همون اول تو ناز و نعمت زندگی کردم. پدر و مادرم هیچ وقت برام کم نذاشتن، خصوصا مادرم... مادرم هم از محبت سیرابم می کرد و هم از لحاظ دیگه، اما پدرم محبت رو توی پول و پوشاک و... این مزخرفات می دید. همیشه مورد توجه اطرافیانم بودم. البته اطرافیان من بیشتر دوستا و رفیقای پدرم بودن. اوایل از این همه توجه خوشم میومد، فراموش می کردم که چه پدری دارم. اما وقتی به سن 15 سالگی رسیدم از توجهات بی جاشون بدم اومد، چون می دونستم این توجهات خالص نیست! می دونستم این من نیستم که مرکز توجهاتم! این ثروت پدرمه، این پدرمه... این...
    دندان هایش را روی هم فشرد و با نفرت ادامه داد:
    - خیلی ها نقشه داشتن، در ظاهر برای من و خوشبختی من، اما در باطن... فقط خودشونن که می تونن ثابت کنن چی تو کله های پوکشون میگذشت!
    اون روزا احساس می کردم حال مادرم خوب نیست. همیشه یه اظطراب، یه... یه غم، یه درد، یه رنج... یه... نمی دونم! همیشه اینا توی نگاه و صورتش بود. دعواهاش با بابا هم حالش و بدتر می کرد. نمی دونستم سر چی بحث می کنن. اما یه چیزی مادرم و اذیت می کرد. پدرمم هم بهونه گیر شده بود. به همه چی گیر می داد. وقتی ازش سوال کردم مامان چش شده؛ گفت:
    - خسته س. چیزیش نیست.
    هه، مسخرس! اون آخریا پدرم مشروب خوری هاش و تا به خونه هم میاورد. تازگی ها اینجوری شده بود، کم مونده بود رفقای آشغال قمار بازشم بیاره که با گریه و زاری مادرم همه چی تموم شد. مامانم بهم چیزی نمی گفت. سر درنمیاوردم که چی داره به سرش میاد! چی داره به سرمون میاد!
    این ماجراها ادامه داشت، تا اینکه چند سال بعد، وقتی از مدرسه بر گشته بودم، با صدای گریه ی مامان رفتم پشت ِ دَر اتاقش، این بار داشت با خودش حرف می زد. هنوز صدای پر از بغضش توی سرمه!
    - دخترم، پری کوچولوی من، عزیزم... ببخش اگه دارم می رم، ببخش که نمی تونم شبا بیام پیشت، ببخش که دیگه نمی تونم برات قصه بخونم، لالایی....
    هق هق گریه اش تنم و می لرزوند.
    - ببخش که مادر خوبی نیستم... ببخش...
    دیگه طاقت نیاوردم و رفتم تو، دیدم عکس من و بغل کرده و روی زمین نشسته، صورتش از اشک خیس بود، با دیدن من خیلی ترسید. جلوی پاش زانو زدم و پا به پاش اشک ریختم، دست و پاش و غرقه بوسه کردم. التماسش کردم که بهم بگه جریان چیه، نمی خواست حرف بزنه، حرف نمی زد، فقط اشک می ریخت و چهره ش و از من قایم می کرد.
    یهو پدرم اومد داخل و با عصبانیت بازومو گرفت و منو کشوند بیرون. کلی داد بی داد کرد و کلی بد و بیراه گفت. خب، عاشق مامان بود! هَه... با کلی التماس بالاخره بهم گفت که مامانت مریضه...
    نفهمیدم... یعنی اولش نفهمیدم چی گفت. خیلی وقت بود که توی نفهمیدن و نفهمی سر می کردم. خیلی وقت بود که خودم و به خریت می زدم. وقتی هم فهمیدم دیدم وقتی نمی فهمیدم خیلی بهتر بود. خیلی! به 40 روز نکشید که مادرمو از دست دادم. اون هیچ وقت نخواسته بود که شیمی درمانی بشه! چون نمی خواست از من دور بشه! از خانواده! تازه فهمیدم که خیلی نفهمم! چطور آب شدنش و نمی دیدم؟ چطور متوجه ی بیماریش نشده بودم؟!
    افسرده شدم. حوصله ی هیچکس و هیچ چیز و نداشتم، مادرمو می خواستم. وقتی اون نبود سایه ی پدرمو می خواستم. اما اون همش توی شرکت لعنتی خودش بود. با شرکای لعنتی و عوضیش که به فکر چاپیدن پولای مردم بون. دیگه برای فرار درس می خوندم. شبانه روز می خوندم، می خوندم، می خوندم...
    آرنجش را به نیکمت تکیه داد، دستش را روی پیشانی داغش گذاشت و ادامه داد:
    - با این حال همیشه فکر می کردم هیچکسی توی این دنیا به غیر از پدرم منو برای خودم نمی خواد، سرو کله ی خواستگارای عوضی پول پرست هم پیدا شده بود، تا سایه ی مادرم و دور دیدن شروع کردن به پارس کرن. تا اون بود... کسی حق نداشت پاش و توی خونه ی ما بذاره! همشونو رد می کردم. مامان کمکم می کرد. کمکم می کرد تا پدرم به خاطر شراکت با این و اون منو نفروشه!
    تا اینکه یه روز پدرم گفت:
    - باید درست تصمیم بگیری اریکا! یعنی چی؟! چرا بی دلیل همشونو رد می کنی؟! خیلی از این افراد سهامدارای شرکت هستن! می فهمی؟! دِ نمی فهمی دختر...
    نه، نمی فهمیدم، نمی خواستم بفهمم. باهاش بحث نکردم، با خودم گفتم اونم داغونه، بدتر از من، اون عشقش و از دست داده.
    دانشگاه قبول شدم، رشته ی معماری، اولین ترم دانشگاه آزاد بودم. یه روز خالم بهم زنگ زد، گفت یکی از آشناها برای بابا زن پیدا کرده و اون بی غیرت هم بدش نیومده. بابا گفته بوده به اون خدابیامرز قول دادم اول اریکارو شوهر بدم بعد... طرف، خواستگار ِ جدیدم، یکی از شرکای جدیدش بود که خیلی خرش می رفت. خاله مریم اینجوری می گفت، چه می دونم! می گفت اینا بهونه س، اون زنیکه ازش خواسته تو رو دک کنه در غیر این صورت باید قید خودش و بزنه.
    دیگه دنیا رو سرم خراب شده بود، پدر ِ من هنوز سالی از مرگ مادرم نگذشته به فکر ازدواج بود! می خواست به خاطر خودش منو مجبور به ازدواج کنه! حتی به خاطر خودش هم نه! به خاطر اون زنیکه ی مارموذ!
    کارمون شده بود دعوا و کل کل، دیگه هیچ ارتباطی جز بحث کردن بین ما نبود. فقط بحث بحث بحث...
    هی می گفت:
    - این یکی فرق می کنه اریکا، پدر بزرگش یه تاجر بزرگ بوده، خودش یکی از بهترین سهامدارای این مملکته، کارش حرف نداره. وضعش توپه، جوونه، توی این سن کم بزرگای این کار جلوش خم و راست می شن، اله س بله س... دیگه چی می خوای بچه!
    داد زدم و گفتم:
    - آره من بچم!! من هنوز بچم بابا... می فهمی؟!
    حس کردم دیگه توی اون خونه ی لعنتی جایی ندارم، همه ی وقت پدرم شده بود اون زنیکه و بحث راجب اون پولدار لعنتی که نمی دونم چطوری سر از زندگی خراب شده ی ما درآوردن، حالا می فهمیدم چرا می خواست من شوهر کنم. حالا می فهمیدم خاله راست می گفت. چون خود ِ لعنتیش بتونه زن بگیره، چون خانم امر فرموده بودن که دخترت و رد کن بره! هه... بدون هماهنگی با من قرار خواستگاری گذاشت. اما من خیلی اتفاقی فهمیدم.
    دیگه جایی توی اون خونه نداشتم، دیگه خسته بودم از جنگ اعصاب، دیگه خسته بودم از نگاه کردن به جای خالی مادرم، دیگه خسته بودم از قربون صدقه هایی که پدرم پشت تلفن برای اون زن می رفت و حتی یه دست خشک و خالی رو سر دخترش نمی کشید، فکر می کرد تا وقتی پول هست حال منم خوبه... اما من... خسته بودم!
    از اینکه می دیدم همه ی اینکارا به خاطر یه زن غریبه س داشتم دیوونه می شدم، از همه ی مردا بیزار شده بودم، بیزار هستم، من ثروت نمی خواستم! من شوهر نمی خواستم! من فقط... محبت می خواستم. این خیلی زیاده؟! اینکه یه پدر به دخترش محبت کنه؟! این حق من بود...
    بدون اینکه کسی بفهمه دو شب قبل از فرار وسایلم و جابه جا کردم، وقتی زدم بیرون جایی و نداشتم برم، خالم اینا رفته بودن خارج از کشور، بقیه فامیل یا خارج بودن یا نمی شد بهشون اطمینانی کرد، اولش احساس کردم یه ماشین تعقیبم می کنه بعد غیبش زد، بعدشم که سروکله ی اون پسرای عوضی نمی دونم از کدوم گوری پیدا شد. دیگه بقیه ش هم خودتون می دونید.
    بینی اش را بالا کشید و ادامه داد:
    - بعد از مرگ مادرم، احساس می کنم یه مرده ی متحرکم. حتی جرعت نمی کنم سر خاکش برم. از بیمارستان و بهشت زهرا و هر چیزی که به مریضی و مرگ مربوط می شه متنفرم!

  10. 347 کاربر از پست lilil تشکر کرده اند .

    !summer girl , #PARDIS# , $ ساجده$ , * hasti * , * sogi jOoOn * , *dorsa* , *Ghazal* , *GolDeN* , *Hamraz* , *honeymoon* , *mikhak* , *naghme* , *soodabeh* , *yasna* , *~Faezeh~* , +Neda+ , -Nasrin- , -دایان- , ..sHaMim.. , .:BahaR:. , .:BlooM:. , .arsana. , .ELHAM. , .KING. , .Mania. , .Mehrnoosh. , .Monire. , .ZeinaB. , 0r!ent@L G!rL , 2012 , 23252 , ==== , ?98i , @parisa@ , abby7 , abdolghani , aidai , ali_shey , alonegirl , Amirsam1 , angel04 , Anolin , armin.kz , arnavaz , artmisss67 , ASAgoli , asalkocholoo , asal_cheshmak , asam , ASEMAN SHAB , asemane nili , asha , Astrgirl , aTara-Tara , athena77 , Ati__377 , atousa27 , Az@de , azima , azinjoon , b.maryam , bardia2009 , Beautiful Jasmine , behi_aquarius , Behnaz joon , blue1 , brain storm , CAT-WOMAN , corail , delester , Donya-70 , ELAHE , elahe 1 , elahe atash , elahe70 , elahem , Elhamhb , Elnaz , elnaz 90 , elnaz89 , extranjera , Eyes Wide Shut , f.alma , f.kh0511 , f1363 , faezeh88 , fany , farahi , farajoon , FARAN.H , farizad , Farnaz , farnaz21 , Faryad Zire Ab , farzan0 , fatima_59 , fleur , gandomsa , ghazghaz , ghorbani , golaleh , gord , granaz , harimeshgh , hasti59 , helen888 , hermine , hiva , hodasamin , homi1 , honey_x , hsdhsd , htamspam , Irani , iryane , jess!can!lz , jighol , joghoze , kalagh sefid , kathyn , katy , khale rize , layahashemi , lilipoot33_68 , M.matineh , mah banoo , mahana1 , mahbano , Mahbib , mahda , mahdi3h , mahdis23 , mahnazmom , mahsa20005 , mahshid_3d , mahtab payda , mahtab10 , mamalisooti , mamorin , maniiya , MARDE_TANHA , maryam1 , maryamale , maryammmmmm6 , maryam_mariusz , maskari , meno , Mina , mina_bala74 , Mino Bookworm , Miss-Mani , miss.no1.2004 , mlika , Mo$aFeR , mojan_23 , monire_74 , motlagh , M_V_P , nafise2 , Nahid72 , nairika , nasim jooon , nasimepaeze , nastaran b , nazi shirazi , nazii19 , naz_goli , nedaj , negarjojojo , Negin joon , niayesh00 , niazruby , nigar_403 , Night , nili_93 , nillooo , nilooii , NILOUFAR , nlp16001 , nutty , paradise , parastesh_nia , paris95 , parnar , parshang , parvane. , pegiiiiiiiii , peymaneh , piano , pila pila , rafaat , raha16 , ramesh20 , REAL LOVE , reem1368 , Rha.sh , rina_rita14 , rokh , roze68 , rozi-91 , S-A-R-A , s.love , saba_h , saeed_nami , safo , sagar , sama 69 , samaane , samandf , samaneh60 , samiiim , sana1577 , sanaz2000 , sang_e_saboor , sania555 , SaRa , sara1995 , sara_n , sarma1010 , sazin513 , sepide90 , serentipiti , setareh30 , setareh67 , setayesh_p995 , setaysh , sh.patogh_9 , shadan30000 , shaghhayeghh , shakiba_2510 , shamilaamir , SheiTa , shide , shivashiva , silver moon , simaaaaa , simi , sinsor , sirius , skarlet 62 , smart girl , smart.b , smaryam , snopoy , soha.f , Sokout , Sokout_momtad , Sokout_shab , somy_kh , SONIA B , starter127 , stiv , sydney , s_love_m220 , Ŝάмĭ , TABA_13069 , talayeh , tama1011 , tannaz22 , TanNazZz , tarane , tghyasfr , tina 1989 , tinairn , ti_na60 , Universe95 , UnKnOwN_Sh , wenela , wildfire14 , Y.a.k.h , YA29+1 , yasam , yasamin-73 , yashkin , zanbagh , zara14 , zizi.m , zizi26 , _Azadeh_ , ~ELAHE~ , ~jOojoO.tAlA~ , ~pArnYa~ , ~shahrivar~ , ~shiva~ , ~Spunk!e~ , آذردخت , آليس , آلیشیا , آنیتا , اسمانی , اسوده , افروز جون , انائل , اهنگ , باران , باران6 , بلور , بلوط , بی بی گل , خانم فسقلی , خورشید خانم , رز آبی , روياي ابي , زری , زی زی گولو , سانجانا , ستاره ملک , سپید و سیاه , شبنم , شهرناز , شکیبا.. , شیمااا , !arefeh , علیصدر , فهیمه67 , لی لی تنها , م.م.ر , ماه سیما , مرضیه.ش , مسافر كوچولو , ملیساا , منجی , منيژه , مهنا2 , نازنین81 , نسترن65 , نسيا , نفيس , نماز67 , نهایت , نیلوفر آبی , نیلوفر:-) , هستی74 , هوفریا , واران , ياابالفضل , پامچال , پروانه! , پـردیس , کریستال , گنجیشک , یاسمین.م , یهدا , یگانه , ღ ghazali ღ , ღ♥.U_and_Me.♥ღ , ♥Arezoo

  11. Top | #6

    تاریخ عضویت
    1388,05,11
    عنوان کاربر
    کاربر فعال
    نوشته ها
    697
    میانگین پست در روز
    0.38
    محل سکونت
    پیشه خدا
    تشکر از کاربر
    11,024
    تشکر شده 13,716 در 1,319 پست

    پیش فرض re: رمان اریکا | نویسندگان : نادیا و هیوا

    حامد خان از جیب کتش دستمالی در آورد و به سمت اریکا گرفت. اریکا با کمی مکث دست های لرزانش را پیش برد و دستمال را گرفت، حامد خان لبخندی زد و نگاه مهربانش را به دست های لرزان او دوخت:
    - دخترم... انسان با امید زندگی می کنه، این و بدون که نا امیدی بدترین گناهه. پدر تو حق انتخاب داره، به من بگو بعد از اینکه تو بری سر خونه و زندگیت پدرت باید چی کار کنه؟ اون یه مَرده و احتیاجات خودش و داره، سن و سالی هم که نداره. یعنی چون همسرش، عشقش فوت کرده حالا اونم باید به امید مردن زندگی کنه؟!
    دستمال را میان انگشانش فشرد و با نفرت گفت:
    - عشق؟! خواهش می کنم شما این حرف و نزنین. نمی خوام اسم مادرم و کنار اسم این مرد بیارید. کاش عاشق بود! هه... اون از عشق چی می دونه وقتی که می خواد دخترش به زور شوهر بده؟! من که بهش گفته بودم نمی خوام ازدواج کنم، سنی ندارم، می خوام پیشش باشم. اما اون می خواست که منو از زندگیش بیرون کنه تا بتونه به اون زن برسه. در حالی که ادعای عشق مادر من و داره. اون بدترین هارو خواست تا من ازش دور بشم...
    پوزخندی زد و ادامه داد:
    - در واقع... من کار و واسش راحت کردم. حالا با خیال راحت می تونه به عشق ِ عزیزش برسه. من... من نمی تونستم بمونم و تحمل کنم!
    - قبول کن که نمی تونی تا آخر عمر ازدواج نکنی... فقط به این امید که پدرت ازدواج نکنه خواستگارهات و رد کنی یا از خونه فرار کنی... این اصلا منطقی نیست!
    اریکا با خشم غرید:
    - منطق!! شما به من بگید... کسی که واقعا عاشقش باشید و دم از عشقش بزنید به این زودی ها فراموش می کنید؟!
    حامد خان با اخم به چشم های براق اریکا خیره شد، سرش را پایین انداخت و گفت:
    - نه.
    آهی کشید و ادامه داد:
    - فراموش نمی کنم.
    اریکا با بغض نالید:
    - خب حالا بگید چرا مادر من انقدر زود فراموش شد؟! در حالی که پدرم هنوز ادعا می کنه عاشق اونه! پس چرا می خواد با اون زنیکه ازدواج کنه؟ چرا انقدر براش له له می زنه؟! چرا همه ی محبتش... همه ی احساساتش رو برای اون داره؟ اصلا من به درک... پس عشق به مادرم چی شد؟! همه ش کشک!
    - نمی دونم دختر جان... من نمی دونم که پدر و مادرت واقعا عاشق هم بودن یا نه...
    - بودن! من عشق و علاقه ی مامان و می دیدم، من داغون شدن مامان و می دیدم، ادعاهای اون مرد هم می دیدم ...
    - خودت داری می گی ادعا!
    اریکا از بغض سنگینی که در گلو داشت لب های لرزانش را جمع کرد:
    - اون موقع نمی دونستم... اون یه آدم دروغگوی پست فطرته! اون عوضی لیاقت یه زندگی خوب و نداره. امیدوارم خودش و ثروتش و اون زنیکه همه با هم برن به جهنم!
    - اینطوری نگو دختر جان! هر چی باشه اون پدرته.
    - پدر؟! اون فقط اسم یه پدر و یدک می کشه، حتی لیاقت این اسم هم نداره!
    اشکش را پاک کرد و بلند شد، بینی اش را بالا کشید و با چشمان سرخش به حامد خان که با تعجب از جای خود بلند می شد نگاه کرد.
    - ممنون که به حرف های من گوش دادین. راستش... خیلی دوست دارم بدونم چرا کمکم کردین و می کنین؟! واقعا چرا؟ به خاطر دلسوزی و ترحم؟!
    حامد خان به گوشه ای خیره شد، ظاهرا به دنیای غم انگیزی پا گذاشته بود و خیال بیرن آمدن نداشت، بعد از مکثی طولانی گفت:
    - داستان تو... یعنی... خب... تورو که دیدم یاد دخترم ستاره افتادم. اون بر اثر یه... اتفاق فوت کرد. کم سن و سال بود... یه شب برای یه موضوعی بیرون رفت، خیلی دیر نبود، دختر کله شقی بود و به حرف هیچکس گوش نمی کرد. اون شبم حرف حرف خودش بود و گفت تنهایی میره تا کتاب درسیش و بگیره، رفت و دیگه برنگشت. بعد از یک... هفته... جنازش و... توی یکی از بیابون های کرج پیدا کردن، بهش... تجاوز شده بود و...
    رگ روی پیشانی حامد خان بیرون زده بود و رنگ صورتش به کبودی می زد.
    - تورو که دیدم... دور از... جونت... یاد دخترم افتادم، من باید وارد این بازی می شدم.
    اریکا از انتخاب کلمه ی "بازی" تعجب کرد. به این مرد حق می داد که اینطور بهم بریزد، برای یک لحظه خودش را جای ستاره گذاشت و تمام بدنش لرزید و مور مور شد.
    - اون پست فطرت ها رو پیدا کردن و دار زدن. رد یکیشونو که گرفتن دوتای دیگه هم پیدا شدن. اما چه فایده! ستاره ی من دیگه زنده نمی شد!
    قطره اشکی روی گونه ی حامد خان لغزید. اریکا با دیدن اشک حامد خان بیشتر از پیش متاثر شد. سرش را پایین انداخت و با لحن شرمساری گفت:
    - ببخشید... نباید می پرسیدم.
    - نه، کار خوبی کردی. باید حرف می زدم. تو یه جورایی اولین نفری هستی که پیشش راجب این قضیه درد و دل می کنم.
    اریکا متوجه شد که این مرد حرف های بی شماری در دل دارد. از اینکه اولین شخصی بود که حامد خان برایش درد و دل کرده، احساس خوبی پیدا کرد.
    * * * * *

    ماشین به سمت خانه حرکت می کرد که اریکا پرسید:
    - می دونید... من نمی تونم... مجانی... توی...
    حامد خان مجال ادامه به او نداد و گفت:
    - حتی فکرشم نکن که اجازه بدم این حرف و بزنی!
    اریکا خواست چیزی بگوید که حامد خان با اخم به او نگاه کرد. نگاهش چنان ترسناک شده بود که ترجیح داد سکوت کند، سرش را پایین انداخت و با بند کیفش شروع به بازی کرد.
    وقتی رسیدند در پارکینگ خانه ماشین آرین را دید، دو سه روزی می شد که رفتارهای آرین تغییر کرده بود. زودتر می آمد و بیشتر می ماند. هر دو آرام به داخل رفتند. مهرسا روی کاناپه دراز کشیده و مشغول دیدن فیلم "اَرّه" بود. اصلا متوجه ی ورود آنها نشد. اریکا با خود فکر کرد: «فکر نمی کردم یه همچین فیلمایی هم ببینه!»
    با شیطنت به پشت سر او رفت، لبخند شروری زد و «پخی» گفت. مهرسا نیم متر به هوا پرید و از ترس جیغ کشید. مهناز خانوم از آشپزخانه بیرون آمد. آرین نیز از اتاق بیرون آمد، میان پله ها ایستاد و نگاهش را به آن دو دوخت.
    اریکا سرش را پایین انداخت و با شرمندگی خندید:
    - شرمنده! خواستم شوخی کنم... اما... ظاهرا نزدیک بود که کار به جاهای باریک بکشه.
    مهرسا که حسابی ترسیده بود کوسن را به سمت اریکا پرت کرد.
    - دیوونه، این چه شوخی ایه؟!
    طی یک حرکت ناگهانی به سمت اریکا پرید تا شانه هایش را بگیرد، اما اریکا به سرعت جا خالی داد. مهرسا به دنبال او می دوید، اما اریکا فرز تر و سریع تر از او بود. در میان پله ها به آرین رسید و وقتی دید که راه فراری ندارد، پشت او سنگر گرفت. مهرسا نفس زنان داد زد:
    - اگه مردی بیا تو گود.
    اریکا خنده ای کرد و ابرویی بالا انداخت:
    - خب آخه مرد نیستم، می خوای آرین خان بیاد تو گود؟!
    مهرسا دست دراز کرد تا موی بافته شده ی اریکا را که از زیر شالش بیرون زده بود بکشد، آرین که حسابی گیج شده بود صدایش را بالا برد و با اخم گفت:
    - بسه بابا سرم گیج رفت! ول کن دیگه مهرسا گیر دادیا!
    با ایستادن اریکا، مهرسا نیز ایستاد. هر دو به چهره ی رنگ پریده ی آرین خیره شدند، انگار که واقعا حال و روز خوشی نداشت. آرین که نگاه نگران اریکا را به روی خود دید لبخندی زد و گفت:
    - می رم تو اتاقم.
    اریکا به دنبال جوابی به مهرسا خیره شد، اما مهرسا شانه بالا انداخت و چیزی نگفت. ظاهرا او هم از رفتار های اخیر آرین متعجب بود.
    آرین دو پله بیشتر نرفته بود که دست به گیجگاهش گرفت، پاهایش لرزید و تعادلش را از دست داد. به سمت عقب کشیده شد که اریکا از پشت او را به جلو هل داد. با صدای جیغ مهرسا این بار حامد خان از اتاقش بیرون آمد. با دیدن وضعیت آرین سریع به آن سمت رفت.
    آرین را به اتاقش بردند. مهناز خانم برایش آب قند درست کرد و سعی کرد به زور به خوردش بدهد. حامد خان فشار آرین را گرفت و از همه خواست تا از اتاق بیرون بروند و دور و بر او را خلوت کنند. مدام می گفت که آرین به سکوت و آرامش احتیاج دارد. اریکا سر در نمی آورد چرا او اینگونه شده و به چنین چیزهایی نیاز دارد؟
    همه از اتاق بیرون آمدند. مهناز خانم هنوز هم نگران بود و مانند مرغ پرکنده بال بال می زد. اریکا به سمت آشپزخانه رفت تا هم کمی آن دو را تنها بگذارد و هم برای مهناز خانم آب قند درست کند. موقع برداشتن لیوان، متوجه ی خرده های شیشه ی روی زمین شد. احتمال داد به خاطر جیغ و داد آنها این اتفاق افتاده است. روی زمین نشست و خرده شیشه ها را جمع کرد. انگشت سبابه اش کمی زخم شد و خون آمد، اما توجهی نکرد. صدای گفتگوی مهناز خانم و مهرسا را می شنید.
    مهرسا- همش تو خودشه. با کسی هم حرف نمی زنه. معلوم نیست چه مرگشه!
    مهناز خانم اخمی کرد و گفت:
    - مهرسا! درست حرف بزن!
    - مامان یه چیزی می گم بهت بابا نفهمه.
    - چی؟
    - به من گفته از این به بعد هر کی کارم داشت بگو نیستم. با اون دوست میمونش هم بهم زده. همون دختره ی بدترکیب که یه بار باهم دیدمشون... خط گوشیش هم عوض کرده. گمون کنم سرش به تخته سنگی... جایی خورده.
    - خودت دیدی؟
    - آره بابا با همین دوتا چشمای خودم. یه جاهایی هم از خودم کمک گرفت خب...
    اریکا در حالی که شیر آب را باز می کرد لبخندی زد و گفت:
    - داره جالب می شه.
    دستش را زیر شیر آب گرفت تا خون پاک شود. با آن یکی دستش لیوان آب قند را برداشت و بیرون رفت. مهناز خانم وقتی داشت لیوان را از دست او می گرفت نگاهش به خون روی انگشت اریکا افتاد. با نگرانی گفت:
    - دستت چی شده؟!
    اریکا یک برگ از دستمال کاغذی کند و لبخند زد:
    - چیزی نیست. یکم زخم شده.
    - بمیرم چرا اینطوری شد؟
    - خدا نکنه... گفتم که... چیزی نیست.
    مهرسا که لبخندی پر از شیطنت بر روی لب داشت، با صدایی آرام زمزمه کرد:
    - مثل اینکه تو از همه ی ما نگران تری.
    اریکا اخم شیرینی کرد و سعی کرد گرمای گونه هایش را نادیده بگیرد.
    «من به ارواح عمه م می خندم!»

    * * * * *

    حامد خان بالای سر آرین ایستاده بود. تصمیم داشت خودش سر صحبت را با آرین باز کند.
    - بگو چته؟ باز چی کار کردی؟
    آرین اخمی کرد و سری از روی بی حوصلگی تکان داد:
    - ای بابا شما هم که همیشه ی خدا به من مشکوکی. همیشه همینطوری بودی. همه پاک و فرشته پسرت گناه کار... اون محمد انتر عزیز دل عمو و پسرت گناه کار... اینجوریه دیگه؟!
    - بحث و عوض نکن. بگو چت شده؟ چرا انقدر بهم ریخته ای؟ اصلا... خیلی پریشون به نظر می رسی!
    آهی کشید و ادامه داد:
    - من پدرتم و بهتر از هر کسی دیگه ای توی جونور و میشناسم.
    - هیچی نی...
    دستش را زیر چانه ی آرین گذاشت و سعی کرد نگاه او را متوجه ی خود کند:
    - حرف بزن.
    آرین سرش را کنار کشید:
    - گفتم که چیزی نی...
    حامد خان نفس عمیقی کشید و با اخم گفت:
    - باشه. دوست نداری درد و دل نکن. من می رم تا تنها باشی.
    به سمت در می رفت که صدای آرین او را متوقف کرد:
    - بابا...
    بی حوصله برگشت و سری تکان داد:
    - چیه؟
    آرین کمی مکث کرد و سپس ادامه داد:
    - ببخشید...
    حامد خان متعجب به لب های آرین خیره شد و چندبار پلک زد. باور نداشت که این کلمه از دهان آرین بیرون آمده باشد.
    - چی گفتی؟!
    آرین بی حوصله به او نگاه کرد:
    - دیگه همه چی تموم شد. دیگه سراغ چیزی نمی رم. می شم اونی که می خوای. خوبه؟
    - حالت خوبه بابا؟!
    - بابا تو رو خدا یه جوری با من رفتار نکنید که انگاری ذاتا یه آشغال عوضیم! خب من پسرتونم!
    حامد خان در حالی که نمی توانست تعجبش را پنهان کند با لبخندی نامطمئن به سمت او رفت و دست به روی شانه اش گذاشت. آرین سرش را پایین انداخت و گفت:
    - یه چی دیگه هم هست که می خوام بگم.
    - جانم؟ بگو پسرم؟
    سرش را تا آنجا که جا داشت پایین انداخت و اخم کرد:
    - راستش... خب... من...

  12. 292 کاربر از پست lilil تشکر کرده اند .

    !summer girl , #PARDIS# , $ ساجده$ , * hasti * , * sogi jOoOn * , *ATRIN* , *dorsa* , *Hamraz* , *naghme* , *soodabeh* , *yasna* , -Nasrin- , ..sHaMim.. , .:aida:. , .:BahaR:. , .:BlooM:. , .ELHAM. , .KING. , .Mania. , .Mehrnoosh. , .Monire. , .ZeinaB. , 0r!ent@L G!rL , 2012 , 23252 , ?98i , @parisa@ , abdolghani , ahmad_3592 , aidai , ali_shey , alonegirl , Amirsam1 , angel04 , Anolin , armin.kz , arnavaz , asalkocholoo , asal_aram , ASEMAN SHAB , asemane nili , Astrgirl , aTara-Tara , Ati__377 , atousa27 , Az@de , azima , b.maryam , bardia2009 , Beautiful Jasmine , behi_aquarius , brain storm , CAT-WOMAN , corail , delester , Donya-70 , ELAHE , elahe atash , elahe70 , elahem , Elhamhb , eliiie , Elnaz , elnaz 90 , elnaz89 , extranjera , Eyes Wide Shut , f1363 , faezeh88 , farahi , farajoon , farizad , Farnaz , farnaz21 , Faryad Zire Ab , farzan0 , fatima_59 , fleur , gandomsa , ghazghaz , ghorbani , gord , granaz , hamidfazelyan , harimeshgh , hasti59 , helen888 , hermine , hiva , hodasamin , homi1 , honey_x , hsdhsd , htamspam , Irani , iryane , jighol , joghoze , kalagh sefid , katy , khale rize , layahashemi , libra272 , lilipoot33_68 , M.matineh , mah banoo , mahana1 , mahbano , Mahbib , mahda , mahdi3h , Mahed , mahnazmom , mahsa20005 , mahshid_3d , mahtab payda , mahtab10 , mamalisooti , mamorin , maniiya , MARDE_TANHA , maryam1 , maryamale , maryam_mariusz , maskari , meno , Mina , Mino Bookworm , miss.no1.2004 , mlika , Mo$aFeR , mojan_23 , monire_74 , motlagh , M_V_P , nafas44 , nafise2 , Nahid72 , nairika , narges-1991 , nasim jooon , nastaran b , nazii19 , nedaj , negarjojojo , niayesh00 , nigar_403 , nili_93 , nillooo , nilooii , NILOUFAR , ninio , nlp16001 , nutty , paradise , parastesh_nia , paris95 , parnar , parshang , parvane. , peymaneh , piano , ramesh20 , reem1368 , rokh , rose33 , roseberry , roze68 , rozi-91 , S-A-R-A , saba_h , safo , samaane , samandf , samaneh60 , sana1577 , sanaz2000 , sang_e_saboor , sania555 , SaRa , sara-star , sara1995 , sarayy , sara_n , sazin513 , sepide90 , serentipiti , setareh30 , setareh67 , setayesh_p995 , sh.patogh_9 , shaghhayeghh , shakiba_2510 , shamilaamir , SheiTa , shide , shivashiva , silver moon , simaaaaa , simi , sinsor , skarlet 62 , smart girl , smart.b , smaryam , snopoy , soha.f , Sokout_momtad , Sokout_shab , starter127 , stiv , susu , sydney , Ŝάмĭ , TABA_13069 , talayeh , tama1011 , tannaz22 , TanNazZz , tarane , tghyasfr , tina 1989 , tinairn , ti_na60 , Universe95 , UnKnOwN_Sh , V.i.d.a , wenela , wildfire14 , Y.a.k.h , YA29+1 , yasam , yasamin-73 , zanbagh , zeinabjoon , zizi.m , zizi26 , _Azadeh_ , ~ELAHE~ , ~jOojoO.tAlA~ , ~shahrivar~ , ~shiva~ , ~Spunk!e~ , آذردخت , آليس , آنیتا , اسمانی , اسوده , اهنگ , باران , باران6 , بلور , بی بی گل , جان کریستوفر , خانم فسقلی , خورشید خانم , رز آبی , روياي ابي , سانجانا , سپید و سیاه , شبنم , شکیبا.. , شیمااا , !arefeh , علیصدر , فهیمه67 , لی لی تنها , م.م.ر , ماه سیما , مرضیه.ش , ملیساا , منيژه , نازنین81 , نسترن65 , نسيا , نماز67 , نهایت , نیلوفر آبی , نیلوفر:-) , هوفریا , واران , ياابالفضل , پامچال , پروانه! , پـردیس , کریستال , گنجیشک , یاسمین.م , یهدا , یگانه , ღ ghazali ღ , ღ♥.U_and_Me.♥ღ

  13. Top | #7

    تاریخ عضویت
    1388,05,11
    عنوان کاربر
    کاربر فعال
    نوشته ها
    697
    میانگین پست در روز
    0.38
    محل سکونت
    پیشه خدا
    تشکر از کاربر
    11,024
    تشکر شده 13,716 در 1,319 پست

    پیش فرض

    حامد خان که از این تغییر ناگهانی حسابی ذوق زده شده بود، با لحنی سرشار از احساس گفت:
    - بگو؟؟ چی شده پسرم؟
    آرین نفس عمیقی کشید و در حالی که مِن مِن می کرد گفت:
    - من... خب... فکر می کنم که... عا... عاشق ِ اریکا شدم.
    با شنیدن این جمله وا رفت. انگار که سطل آب سردی روی سرش ریخته باشند. دستش را از روی شانه ی آرین برداشت. سعی کرد معنا و مفهوم کلماتی که شنیده بود را در ذهن خود هضم کند. اما انگار نمی خواست باور کند که چه چیزی شنیده است. یک دستش را بالا آورد و با اخم هایی درهم که ناشی از گیجی و سردرگمی بود؛ گفت:
    - چی؟! اِ... اریکا؟! هیچ می فهمی چی داری می گی پسر؟!
    - آره بابا... الان قشنگ می فهمم که... دوستش دارم. خیلی هم دوستش دارم.
    نمی دانست چه در جواب این پسره ی بی فکر بگوید. دستی به موهای جوگندمی اش کشید و سر تکان داد:
    - بین این همه دختر... تو باید بیای عاشق دختری بشی که دست من امانته؟!
    - چی می گی بابا؟! فکر کردید خودم خیلی خوشحالم. نمی بینید چقدر بهم ریختم؟ دست خودم نیست که... دوستش دارم!
    حامد خان در حالی که قدم های بلند و عصبی ای داخل اتاق کوچک آرین برمی داشت، گفت:
    - نه نه نه.
    ایستاد و ادامه داد:
    - حتی فکرشم نکن! اصلا... فکر کن... فکر کن اون دختر نامزد داره!
    انگشت اشاره اش را بالا برد، در حالی که آن را با عصبانیت تکان می داد جلوی حرف زدن آرین را گرفت و خود ادامه داد:
    - در ضمن... به هیچکسی راجب این قضیه چیزی نگو... خصوصا خود اریکا.
    آرین روی تخت نشست و با خشم پرسید:
    - آخه چرا؟
    - یه چیزایی هست که تو ازشون خبر نداری پسر... موقعیتش که بشه... وقتش که بشه خبردار می شی. اریکا برای ما نیست... اریکا... مناسب تو نیست! یعنی...
    دستی به پیشانی خود کشید و چشم هایش را بست:
    - خدایا!
    - یعنی چی بابا؟
    به چانه ی لرزان پسرش خیره شد و احساس کرد که قلبش از چهره ی رنجیده ی او فشرده می شود. با ناتوانی زمزمه کرد:
    - یعنی اینکه فعلا کاری نکن. فعلا بهش فکر نکن. فراموشش کن...
    - ام...
    - ببین من چی می گم. من یه چیزایی می دونم که تو نمی دونی و صلاح نیست که بدونی. حالا هم بگیر بخواب و استراحت کن.
    بدون اینکه به آرین نگاه کند خیلی سریع از اتاق بیرون آمد و او را با یک دنیا سوال ِ بی جواب تنها گذاشت.

    * * * * *

    در حالی که به طرف پله ها می رفت حامد خان را دید که از پله ها پایین می آید. مهرسا و مهناز هراسان بلند شدند. مهناز در حالی که خودش حدسیاتی زده بود با نگرانی پرسید:
    - چی شده حامد؟!
    حامد خان همانطور که به انگشت چسب خورده ی اریکا نگاه می کرد با حالتی عصبی پاسخ داد:
    - هیچی نشده. حالش خوبه، فقط یکمی فشارش پایین بود.
    دستی به پیشانی اش کشید و ادامه داد:
    - خب... نمی خواید به ما شام بدین؟!
    مهنار خانم که انگار هنوز خیالش راحت نشده بود، با اکراه سری تکان داد و به سمت آشپزخانه راهی شد.
    سر میز شام هیچکسی جز مهرسا اشتهایی برای خوردن نداشت. او هم با دیدن سکوت و سکون سر میز با بی میلی از پشت میز بلند شد و رفت. اریکا هم بعد از کمک به مهناز خانم به سمت اتاقش رفت. در اتاق آرین نیمه باز بود. آرین روی تخت دراز کشیده و چشمانش را بسته بود. چهره اش بی شباهت به یک پسر بچه ی معصوم نبود. دلش برای یک کل کل درست و حسابی لک زده بود . اما با تکان خوردن آرین سریع از جلوی در کنار رفت و به دیوار تکیه داد.
    «بی خیال شر بازی شو دختر! نه اینجا خونه ی خاله س، نه این پسر خاله!»
    * * * * *

    بعد از خوردن صبحانه حامد خان با اکراه از آرین خواست تا اریکا را برساند. اریکا بدون اینکه متوجه باشد لبخند دلفریبی زد. آرین با چشم های غمگینش به حامد خان خیره شد و سرش را پایین انداخت. مهناز خانم بیرون رفت و حامد خان نیز مهرسا را به کلاسش رساند.
    آرین در سکوت اریکا را به مقصد رساند. اریکا از تغییر ناگهانی رفتار آرین متعجب بود و نمی دانست چه بگوید یا چه کار کند؟ وقتی رسیدند با اخم از ماشین پیاده شد و در را محکم بهم کوبید. آرین با زدن یک بوق رفت، بدون اینکه چیزی بگوید! اریکا زیر لب گفت:
    - مرده شور اخلاق گندتون و ببرن.
    - سلام بر خانم اخمالو!
    از جا پرید و با وحشت به عقب خیره شد. محمد را دید که با لبخند عجیب و غریبش پشت سرش ایستاده است. «این کی اومد بیرون؟!»
    اخم هایش بیشتر شد و تمام حرصش را سر محمد خالی کرد:
    - بهتره که چایی نخورده پسر خاله نشید آقا!
    محمد خنده ی سرحالی سرداد، در حالی که دستانش را در جیب می کرد گفت:
    - قبول کن که خیلی اخمالویی!
    اریکا ایشی زیر لب گفت و دستش را به سمت زنگ دراز کرد. هنوز زنگ را نزده بود که محمد دستش را گرفت و مانع از این کار او شد. با نگاه حیران خود دستش را به سمت عقب کشید. کم کم با دیدن پوزخند محمد آثار خشم و نفرت در چشمانش جای گرفت. با نفرت گفت:
    - شنیده بودم آدم کثیفی هستی اما باور نمی کردم! دیگه دست کثیفت و به من نزن!
    محمد سرش را جلو برد که باعث شد اریکا کمی رو به عقب متمایل شود و به دیوار بچسبد.
    - من تا به حال به هر چی که خواستم رسیدم. تو هم می تونی یکی از اونا باشی. دوست داری؟
    اریکا از روی حرص خنده ای سر داد و با نفرت گفت:
    - اون چیزایی که بدست آوردی حتما مثل خودت بی ارزش بودن. ولی من مثل تو نیستم!
    محمد ابرویی بالا انداخت و با لحنی شوخ پاسخ داد:
    - لابد بدتری؟!
    و یک قدم به سمت عقب رفت. اریکا سکوت کرد و ترجیح داد جوابی ندهد، دست پیش برد و با حرص زنگ را فشرد. وقتی داخل شد سعی کرد قیافه ی خونسردی به خود بگیرد اما هر کاری که کرد نتوانست درست نقش بازی کند. می دانست آقای احدی متوجه ی پریشانی حالش شده.
    * * * * *

    در طول راه تمام هوش و حواس اریکا به حرف های محمد بود. صدای آرام آرین را شنید:
    - کلاس چطور بود؟
    اریکا با نگاه گیجش به او خیره شد و سری تکان داد:
    - چی؟
    - هَه...
    پوزخند صدا دار آرین را نشنیده گرفت و گفت:
    - آها... آره خوب بود.
    - موندم میون این همه کلاس تو چرا باید بری پیش عمو محسن؟ راستی... امشب عروسی دختر خالمه، بهت گفته بودن دیگه؟!
    - آره، خوبه... خوش بگذره.
    آرین نگاه استفهام آمیزش را به او دوخت و گفت:
    - یعنی چی که خوش بگذره؟! مگه تو نمیای؟!
    اریکا لبخندی شیطنت آمیزی تحویل او داد و به جلو خیره شد:
    - نه، دختر خاله ی شماست، من بیام که چی بشه؟!
    - ولی خاله تورو هم دعوت کرده!
    - منو؟!!
    شانه ای بالا انداخت و ادامه داد:
    - نه من خاله ی شمارو میشناسم نه اون منو!
    - اما دعوت شدی!
    اریکا لبخند زورکی ای زد و گفت:
    - می دونی چیه؟ تو خیلی روی یه چیز کلید می کنی و بی خیالش نمی شی.
    آرین که او را اینگونه گرفته دید، بی خیال حرف های پدرش، لبخندی مغرور ی تحویل اریکا داد و در حالی که ژست بامزه ای گرفته بود؛ گفت:
    - مگه خبر نداری یه پا شاه کلیدم خانومی!
    - نوچ! لطفا انقدر خانومی خانومی نکن!
    آرین خنده ای کرد:
    - خدا به داد برسه!
    اریکا پشت چشمی نازک کرد و زیر لب گفت:
    - پسره ی پررو!
    از ماشین پیاده شد و زنگ خانه را فشرد. وقتی داخل پذیرایی شد سلام آهسته ای کرد که مهناز خانم با خشرویی جواب سلامش را داد:
    - بدو برو اتاق مهرسا آماده شو اریکا جان.
    - من؟!
    به حرکت بچگانه ی اریکا خندید و سری تکان داد:
    - اصلا وقت تعارف تیکه پاره کردن نیست. زود برو و آماده شو... ما دیروز به اندازه ی کافی با هم حرف زدیم.
    - آخه من...
    - انقدر من من نکن دختر! برو دیگه.
    اریکا را به سمت پله ها هل داد و خود به سمت دیگری رفت. صدای فریاد مهرسا از بالا او را به خود آورد:
    - بیا دیگه!!
    با کمک مهرسا پیراهن فیروزه ای به تن کرد و موهای بلند و خرمایی رنگش را اتو کشید. صدای در اتاق آمد. بعد از آن هم صدای هیجان زده ی آرین که گفت:
    - می تونم بیام تو؟
    مهرسا موهای حلقه شده ی خود را به پشت گوش زد و گفت:
    - بیا تو...
    با ورود آرین نگاهش روی او ثابت ماند و نفسش را در سینه حبس کرد. آرین در آن کت و شلوار مشکی بسیار برازنده شده بود و اریکا نمی توانست چشم از او بردارد. اما با دیدن لبخند آرین خود را جمع و جور کرد و نگاهش را به پایین دوخت. کمی بیشتر شالش را جلو کشید. نگاه ی خیره ی آرین را به روی صورت خود حس می کرد. مهرسا با صاف کردن صدای خود اعلام حضور کرد و آرین را به خود آورد.
    - چیزی شده؟
    - هان! نه... هیچی.
    و بدون گفتن حرف دیگری از اتاق بیرون رفت و آن دو را تنها گذاشت. مهرسا دستش را جلوی دهانش گرفت و خنده ی ریزی کرد.
    - پسره ی خل و چل پاک زده به سرش!
    اریکا لبخندی مصنوعی تحویل او داد و نگاهش را به پایین دوخت. «اون از من خوشش میاد؟! به نظر میاد همه خبر دارن غیر از خود ِ من!»
    بعد از دقایقی همگی به سمت منزل خواهر مهناز خانم حرکت کردند. حوصله ی این مهمانی را نداشت اما نمی توانست این را بگوید.
    بعد از سلام و احوال پرسی در گوشه ای از باغ جای گرفتند و روی صندلی های خود نشستند. اریکا احساس خوبی نداشت و معذب بود. خصوصا از نگاه های خیره ی آرین و اخم و تخم های حامد خان، متوجه شده بود که تمام حواس مهرسا به دید زدن اطراف باغ است. انگار که منتظر کسی بود یا به دنبال شخصی می گشت. چند باری هم در گوش مهناز خانم چیزی گفت و لبخند زد. با نزدیک شدن دختری به میز مهرسا زیر لب گفت:
    - وای خدا...
    و سرش را پایین انداخت و گذاشت چین های ریزی روی پیشانی اش بیفتد.
    اریکا با دقت به دختر خیره شد. پیراهنی دکلته که تا زیر زانوانش بود، به تن داشت. آرایش غلیظ و شیطانی اش حسابی به چشم می آمد و جلب توجه می کرد. نزدیک میز ایستاد و با لبخندی لوند با همه خوش و بش کرد. سپس کنار آرین رفت و با عشوه هایی مصنوعی گفت:
    - چطوری پسر دایی؟ کم پیدایی! خوبی؟!
    آرین که به نظر حسابی با دیدن این دختر پکر شده بود، لبخند مصنوعی زد و سری تکان داد.
    - هی... تو چطوری هانی؟
    هانی دستش را جلو آورد و با ناز گفت:
    - به لطف احوال پرسی های ِ شما! حالا چرا نشستی؟ عروسی مانداناس ها! افتخار می دی یه دور برقصیم؟!
    آرین نگاهی به اریکا کرد. اریکا که متوجه ی منظور او نمی شد نگاهش را از او گرفت و اخم کرد.
    - نه... راستش من به اریکا قول رقص دادم.
    هانی نگاهی به دختری که آرین به او اشاره کرده بود کرد و اخم هایش درهم رفت. اریکا متوجه شد نگاه خیره ی هانی به روی شال اوست، از حرف آرین برای رهایی خودش هیچ خوشش نیامد، با تعجب رو به او گفت:
    - من؟! من کی همچین درخواستی از شما داشتم؟!
    آرین با اخم سرش را تکان داد و پوفی گفت. اریکا نقشه اش را بهم زده بود و این حسابی اذیتش می کرد. هانی بازوی آرین را کشید و گفت:
    - انقدر بهونه نیار! پاشو دیگه... تو که انقدر خجالتی نبودی آرین!
    آرین به اجبار از روی صندلی برخاست و با هانی به وسط پیست رقص رفت. اریکا با حرص به رقصیدن آن دو خیره شد. «مثل دوتا کرم به هم چسبیدن و هی می لولن!»
    با اصرارهای مهرسا شالش را از روی سرش برداشت. این بار خود را معذب تر از پیش در میان آن جمع دوستانه و خانوادگی یافت.
    «من اینجا چه غلطی می کنم؟! من کی هستم و اینا کی هستن؟! اینجا جای من نیست. اینا خانواده ی من نیستن... خانواده! هَه...»
    بعد از دقایقی پسری قد بلند به میز آنها نزدیک شد که با معرفی مهرسا متوجه شد این پسر که شباهت کمی به هانی دارد، حمید برادر بزرگ ِ هانی است. به نظر می رسید رباوط مهرسا و حمید فراتر از پسرعمه و دختر دایی است. باید همان اول با دیدن حلقه ی در دستان مهرسا چنین حدسی می زد. اما هیچ وقت نخواسته بود راجب مسائل خصوصی این خانواده زیادی پرس و جو کند.
    مهرسا با حمید به پیست رقص رفت. بعد از آن هم مهناز خانم و حامد خان رفتند و او را تنها گذاشتند. برای لحظه ای چراغ ها خاموش شد. صدای ِ خواننده آمد که گفت:
    - حالا نوبتی هم که باشه نوبت ِ عاشقاس!
    فضایی رویایی ایجاد شده بود و اریکا محو نور پردازی های روی پیست بود. ناگهان دستی بازویش را کشید و او را بلند کرد. نمی توانست چهره ی آن فرد را ببیند، چیز ِ زیادی مشخص نبود، اما از هیبتش متوجه شد او یک مرد است. با این فکر که او در این تاریکی میز را اشتباه گرفته خود را عقب کشید و گفت:
    - اشتباه گرفتین آقا!
    صدای آشنایی زمزمه کرد:
    - نه، من هیچ وقت اشتباه نمی کنم. خواهش می کنم یه دور رقص و به من افتخار بدین؟
    خواست اعتراض کند اما فایده ای نداشت. مرد دست او را گرفت و بزور به میان رقصنده ها برد. از طرفی خودش کنجکاو شده بود تا چهره ی این شخص که اینقدر صدایش آشنا هست و به دل می نشیند را زیارت کند. هیچ وقت از این رقص های فرنگی خوشش نمی آمد و نمی توانست درست برقصد. اما همراهش به خوبی با حرکات موزونش او را راهنمایی می کرد. برای لحظه ای فکر کرد که آرین است، اما با فکر کردن به صدای بم و دلنشین شخص مطمئن شد که اشتباه می کند. چراغ ها که روشن شد نور چشمانش را زد و باعث شد که چشمانش را ببندد. وقتی چشمانش را باز کرد چهره ی خندان محمد را دید که روبه رویش ایستاده و با غرور نگاهش می کند. نگاهش طوری بود که انگار می گفت: «دیدی تو چنگمی؟!»
    با این فکر وحشت زده قدمی به سمت ِ عقب برداشت و از او دور شد. محمد که متوجه ی ترس و وحشت اریکا شده بود، تلاشی برای نزدیکی دوباره به او نکرد. سری به نشانه ی احترام تکان داد و رفت. اریکا نیز به سرعت با پاهای لرزانش به سمت میز رفت و روی صندلی اش نشست. مهرسا با شادی کنارش جای گرفت و گفت:
    - تو هم رقصیدی؟!
    اریکا سری به نشانه ی مثبت تکان داد.
    - وا! وقتی من بهت می گم بیا کلی ناز می کنی! این کی بود که تونست راضیت کنه؟!
    با وحشت به چشمان کنجکاو مهرسا خیره شد و برای عوض کردن بحث گفت:
    - می... می شه بپرسم با حمید چه نسبتی داری؟ البته غیر از اینکه پسر عمته!
    مهرسا لبخندی زد و در حالی که گونه هایش حسابی سرخ شده بود، سرش را پایین انداخت.
    - باید زودتر بهت می گفتم. یه جورایی نامزدمه، راستش ما همدیگه رو دوست داریم... اما خب... یه سری مشکلات هست که باعث عقب افتادن خیلی از کارها شده. هنوز نتونستیم نامزدیمون و رسمی کنیم. فقط یه سری حرفا زده شده... راستش... پدرش راضی به این ازدواج نیست. اونا می خوان از ایران برن...
    با تکان دادن سر نشان داد که حرف های مهرسا را می فهمد. با دیدن هانی که دست دور کمر آرین انداخته بود، پوزخندی زد و به کنایه گفت:
    - هانی هم قراره با آرین ازدواج کنه؟
    مهرسا قیافه ای متعجب به خود گرفت و گفت:
    - چی؟! نه بابا! آرین اگه از بی زنی بمیره نمی ره با هانی رفاقت کنه چه برسه به ازدواج! ازش خوشش نمیاد. همیشه می گه هانی بیش از اندازه جلفه.
    و خود به هانی و آرین خیره شد، اخم کرد و زیر لب ادامه داد:
    - درست برعکس حمید!
    انگار که خودش هم از این همه تفاوت و تضاد در تعجب بود.

  14. 296 کاربر از پست lilil تشکر کرده اند .

    !summer girl , #PARDIS# , $ ساجده$ , * hasti * , * sogi jOoOn * , *ATRIN* , *dorsa* , *Ghazal* , *Hamraz* , *naghme* , *NaZ@NiN.B* , *yasna* , *~Faezeh~* , ..sHaMim.. , .:aida:. , .:BahaR:. , .:BlooM:. , .Baharak. , .ELHAM. , .KING. , .Mania. , .Mehrnoosh. , .Monire. , .ZeinaB. , 0r!ent@L G!rL , 2012 , 23252 , ?98i , @parisa@ , abdolghani , ahmad_3592 , aidai , alonegirl , Amirsam1 , angel04 , Anolin , armin.kz , arnavaz , asalkocholoo , asal_aram , ASEMAN SHAB , asemane nili , ashoka , Astrgirl , Ati__377 , atousa27 , Az@de , azima , b.maryam , bardia2009 , Beautiful Jasmine , behi_aquarius , blue1 , CAT-WOMAN , corail , delester , Donya-70 , ELAHE , elahe70 , elahem , elham74 , Elhamhb , Elnaz , elnaz 90 , elnaz89 , extranjera , Eyes Wide Shut , f.kh0511 , f1363 , faezeh88 , farahi , farajoon , Farnaz , farnaz21 , Faryad Zire Ab , farzan0 , fatima_59 , fk-osh-d , fleur , ghazghaz , ghorbani , gord , granaz , hamidfazelyan , hannah , harimeshgh , hasti59 , helen888 , hermine , hiva , hodasamin , homi1 , honey_x , hsdhsd , htamspam , Irani , iryane , jighol , joghoze , katy , khademre , layahashemi , libra272 , lilipoot33_68 , mah banoo , mahana1 , mahbano , Mahbib , mahda , mahdi3h , Mahed , mahsa20005 , mahshid_3d , mahtab payda , mahtab10 , mamalisooti , mamorin , maniiya , MARDE_TANHA , maryam1 , maryamale , maryam_goli73 , maryam_mariusz , maskari , mehraban.g , meno , Mina , mina_bala74 , Mino Bookworm , Miss-Mani , miss.no1.2004 , mlika , Mo$aFeR , mojan_23 , monire_74 , motlagh , M_V_P , nafise2 , Nahid72 , nairika , nastaran b , nazi shirazi , nazii19 , nedaj , negarjojojo , niayesh00 , nigar_403 , nili_93 , nillooo , nilooii , NILOUFAR , ninio , nita.viok , nlp16001 , nutty , paradise , parastesh_nia , paris95 , parnar , parshang , parvane. , pegiiiiiiiii , peymaneh , piano , pila pila , rafaat , raha16 , ramesh20 , REAL LOVE , reem1368 , rokh , roseberry , roze68 , rozi-91 , S-A-R-A , saba_h , safo , samaane , samandf , samaneh60 , sana1577 , sanaz2000 , sang_e_saboor , SaRa , sara1995 , sara_n , sazin513 , sepide90 , serentipiti , setareh30 , setareh67 , setayesh_p995 , sh.patogh_9 , shaghhayeghh , shakiba_2510 , shamilaamir , SheiTa , shide , shivashiva , Silber , silver moon , simaaaaa , simi , sinsor , skarlet 62 , smart girl , smaryam , snopoy , soha.f , Sokout_momtad , Sokout_shab , starter127 , stiv , susu , sydney , Ŝάмĭ , TABA_13069 , talayeh , tama1011 , tannaz22 , TanNazZz , tarane , tghyasfr , tina 1989 , tinairn , ti_na60 , toop , Universe95 , UnKnOwN_Sh , wenela , wildfire14 , YA29+1 , yasam , yasamin-73 , zanbagh , zeinabjoon , ZeYnAb KhAnOoM , zizi.m , zizi26 , _Azadeh_ , ~ELAHE~ , ~jOojoO.tAlA~ , ~shahrivar~ , ~shiva~ , ~Spunk!e~ , آذردخت , آليس , آنیتا , اسمانی , اسوده , افروز جون , اهنگ , باران , باران6 , بلور , بی بی گل , تاريشا , جان کریستوفر , خانم فسقلی , خورشید خانم , رز آبی , روياي ابي , سانجانا , سپید و سیاه , شبنم , شکیبا.. , شیمااا , !arefeh , علیصدر , فهیمه67 , لی لی تنها , م.م.ر , ماه سیما , مرضیه.ش , ملیساا , منيژه , نازنین81 , نسترن65 , نسيا , نماز67 , نهایت , نیلوفر آبی , نیلوفر:-) , هدیه , هوفریا , واران , ياابالفضل , پامچال , پروانه! , پـردیس , کریستال , گنجیشک , یاسمین.م , یهدا , یگانه , ღ ghazali ღ

  15. Top | #8

    تاریخ عضویت
    1388,05,11
    عنوان کاربر
    کاربر فعال
    نوشته ها
    697
    میانگین پست در روز
    0.38
    محل سکونت
    پیشه خدا
    تشکر از کاربر
    11,024
    تشکر شده 13,716 در 1,319 پست

    Wink

    اریکا نیز دوباره نگاه کنجکاوش را به هانی دوخت و سری به نشانه ی تائید تکان داد. « حالا نکه خودش خیلی خوب و مثبته! لابد توقع داره با دختر ِ پیغمبر ازدواج کنه!»
    جنب و جوشی که در گوشه ی دیگری از سالن اتفاق افتاده بود، باعث شد حواسش پرت شود. به آن قسمت از سالن خیره شد، نگاهش به دختر و پسر جوانی افتاد که با حالتی مسخره تانگو می رقصیدند و بقیه نیز برایشان دست می زدند. لبخندی زد و خواست به سمت مهرسا برگردد، اما دیدن چهره ی آشنای زنی باعث شد نگاهش را همانجا ثابت نگه دارد. زن داشت با حامد خان احوال پرسی می کرد، مردی پالتویش را گرفت و رفت. چقدر چهره ی این زن برایش آشنا بود! هر چه فکر می کرد بیشتر گیج می شد. حامد خان نیز در تکاپو بود و اضطراب ِ عجیبی داشت. به نظر می رسید از دیدن آن زت تعجب کرده و توقع دیدنِ او را نداشته. زن با اشاره ی حامد خان از حرف زدن باز ایستاد و به پشت سر برگشت، دستش را دراز کرد و بازوی مرد را کشید. دهان اریکا از تعجب باز مانده بود. صحنه هایی که می دید برایش عجیب و غیر قابل باور بود. هرگز نمی توانست باور کند، این امکان نداشت! «اونا... اینجا؟!»
    باور نمی کرد، پدرش، سلطانی بزرگ را دست در دست آن زن چشم سبز ببیند. آقای احدی، پدر محمد نیز به آنها پیوست، سلطانی و ثریا را به سمت یکی از میز ها راهنمایی کردند. اریکا در جایش ایستاد، حتی صدای مهرسا را نمی شنید و متوجه ی نگاه خیره و کنجکاو آرین روی خود نبود. دو قدم به سمت آنها برداشت، اما پاهایش توانی برای ادامه ی راه نداشت. می دانست چیز خوبی در انتظارش نیست، بغضش را فرو خورد و عزم خود را جزم کرد. زمانی که به آنها نزدیک می شد متوجه ی نگاه مضطرب و ترسان حامد خان به روی خود شد، حامد خان با صدایی لرزان زمزمه کرد:
    - اریکا...
    بی توجه به او از کنارش گذشت و درست رو به روی پدرش ایستاد، پدرش محو صحبت با ثریا بود که نگاهش به دخترش افتاد:
    - اوه اریکا! عزیزم...
    صدای او را نشنید، فقط از روی حرکت آهسته ی لب هایش فهمید چه گفت، سرش سنگین بود و چشمانش می سوخت. نگاه از پدرش گرفت و به زنی که کنارش نشسته بود خیره شد، ثریا! با آن آرایش غلیظ و لباس افتضاح، دست در بازوی پدرش انداخته بود و لبخند پر غرورش را تحویل اریکا می داد. انگار که از قبل منتظر این صحنه بود.
    یاد مادرش افتاد، زنی محجوب و نجیب، که در تمامی خوشی ها و سختی ها پا به پای پدرش بود. حالا نمی توانست جای مادرش، ثریا، دختری جلف و پول پرست را ببیند و دم برنیاورد. داشت له می شد، زیر بار کلمات و فریادهای بی صدایی که بر سرش هجوم می آورد، از خود پرسید: «اینجا چی کار می کنن؟ اینجا...»
    سرش را کج کرد و دقیق تر به ثریا خیره شد. لب های ثریا حرکت می کرد، انگار داشت چیزی می گفت، صحنه ها چه آهسته شده بود! پدرش از جایش بلند شد.
    اریکا گیج بود و نمی فهمید، حتی متوجه نشد کی دست خود را بالا برد تا بر صورت ثریا بکوبد، حامد خان به سرعت مداخله کرد و دست او را در هوا قاپید. پدرش با عصبانیت به سمت اریکا آمد، حالا همه چیز واضح بود. دستان پدرش با تمام سرعت بر روی گونه اش نشست. شوری خون را در دهانش مزه کرد و اخم هایش درهم رفت. با چشیدن خون و لمس کردن گونه ی سِر شده از دردش، از شوک بیرون آمد و با نفرت به پدرش خیره شد. تمام نفرتی که در این چند سال در خود جمع کرده بود را به زبان آورد:
    - حالم از تو و اون زن بهم می خوره! ازتون متنفرم! هر جا که میرم باید سایه ی نحستون و ببینم؟! آخه چرا؟؟
    صدای خشمگین حامد خان را شنید:
    - آقای سلطانی؟ این چه رفتاریه؟! قرار ما این نبود! قرار نبود اینجوری بیاین! قرار بود تنها بیاین!
    «قرار! قرار!» با گیجی برگشت و به چهره ی خشمگین حامد خان خیره شد. با نگاه پشیمانش چه می خواست بگوید؟ دست روی شقیقه هایش گذاشت و گونه اش را فراموش کرد. سری تکان داد و سعی کرد به خود بقبولاند که خواب می بیند، اما طعم ِ تلخ ِ خونی که در دهانش بود چنین اجازه ای نمی داد. احساس خفگی می کرد، زیر لب گفت:
    - باید بیدار شم، باید از اینجا برم بیرون تا بیدار شم! آره... این یه خوابه... دارم خواب می بینم... دارم کابوس می بینم... مثل همیشه...
    خواست برود که کسی بازویش را گرفت، پدرش بود.
    - فکر می کردم درست بشی، اما ظاهرا هیچ وقت تغییر نمی کنی. همیشه و همه جا با آبروی من بازی می کنی! ببین! همه دارن به تو نگاه می کنن! تو دختره ی احمق فکر کردی حامد خان کیه؟ یا همون آقای احدی...! فکر کردی اونا همینطور الکی به تو لطف کردن؟! همه ی این آدم ها رو من فرستادم، من فرستادم! اون کسی که قراره با تو ازدواج کنه محمد پسر آقای احدیه، حامد خان برادر محسن یا همون آقای احدیه، تو بهش می گی عمو! این همه آدم برای مراقبت از تو جمع شده بودن، به لطف کی؟! به لطف من دختره ی احمق، اون وقت تو...
    محمد جلو آمد و مانع از ادامه ی حرف های سلطانی شد. او را عقب کشید و از اریکا دور کرد. احساس خوبی نداشت، پوزخند روی لب های ثریا، چهره ی پر از بغض مهرسا و چهره ی متعجب آرین، قیافه ی درهم حامد خان و آقای احدی، چهره های مبهوت افراد حاضر در سالن، همه و همه باعث شد تا احساس خفگی کند. گلویش را فشرد و سعی کرد نفس بکشد، اما دنیا دور سرش می چرخید. کاش می توانست دنیا را نگه دارد، کاش دنیا از حرکت باز می ایستاد، سعی کرد آن شب نحس را به خاطر بیاورد.
    نگاه های مشکوک گلی خانم، حرف های مشکوک پدرش، تعقیب شدن توسط آن ماشین، مزاحمت چند پسر جوان و بعد از راه رسیدن حامد خان، حرف های عجیب و غریب آنها، چشم هایشان، چشم ها...
    زیر لب تکرار کرد:
    - چشما... چشما...
    - اریکا جان عزیزم؟!
    صدای مهناز خانم بود، دست او را پس زد و بدون هیچ حرف دیگری به سمت در خروجی شروع به دویدن کرد. نه چیزی می دید و نه چیزی می شنید، می دوید تا شاید اینگونه متوجه ی حرکت دنیا نباشد. می خواست از خیابان شلوغ رد شود که با بوق ماشینی از وحشت قدمی به عقب برداشت و نگاه ماتش را به خیابان دوخت. دستی بازویش را گرفت و کشید، غافلگیر شده بود، چشمانش را بست و خواست دستش را از میان انگشت های نیرومند ِ او بیرون بکشد. اما فایده ای نداشت، دست مردانه ی او خیلی قوی تر بود. چشمانش را باز کرد و نگاهش در نگاه خشمگین محمد قفل شد.
    - دیوونه شدی؟! می خوای بمیری؟!
    - از جونم چی می خواید...
    تن صدایش آنقدر ضعیف و پایین بود که خود نیز چیزی نشنید. سعی کرد آن حالت گیجی را از خود دور کند، فریاد زد:
    - از جونم چی می خواید؟! ولم کن...
    احساس نفرت به او قدرت داد. با تمام قدرت سعی داشت دستش را از چنگال قدرتمند محمد بیرون بکشد، مردی که تازه فهمیده بود همان خواستگار محبوب پدرش است. چیزی که در نزد پدرش محبوب باشد برای اریکا قابل تحمل نبود. نفرت بود، نفرت! از محمد متنفر بود، با تک تک سلول های بدنش از او و خانواده اش متنفر بود. از همه ی آن ها متنفر بود.
    - ولم کن کثافت!
    محمد او را به کنار ماشینش کشید و فشار زیادی به بازویش آورد.
    - آییی...
    - اینجا موقعیت مناسبی نیست!
    و نگاهی به لباس های اریکا کرد و ادامه داد:
    - بهتره بریم.
    نگاهش به آرین افتاد، در حالی که نفس نفس می زد، دست به کاپوت ماشین داشت و اریکا را نگاه می کرد. آرین داشت با نگاهش به او التماس می کرد، او دیگر چه می خواست؟ او چه حقی داشت که اینطور در چشمان اریکا زل بزند و التماس کند؟ او چه حقی داشت که با چشم هایش بگوید دوستت دارم؟ او هم یک احدی بود! چشم های پر از اشکش را در نگاه گیج آرین قفل کرد و بدون اینکه بخواهد در میان بازوان محمد قرار گرفت.
    * * * * *

    چشمان سنگینش را به سختی باز کرد، در اتاقی تاریک و روی تخت آشنایی دراز کشیده بود. روی تخت نشست و دست به سرش گرفت. با جمع شدن چشم هایش گونه ی سمت راستش از درد تیر کشید. کم کم همه چیز را به خاطر می آورد. به اطراف نگاه کرد، هیچکسی نبود. خوشحال از اینکه آن موجودات نفرت انگیز نزدیکش نیستند خواست از جایش بلند شود، اما دستش کشیده شد و سوخت، به آن سمت برگشت و سِرم را دید، با عصبانیت و نفرت چسب را کند و سوزن را از رگ اش بیرون کشید. خون، شیار باریکی روی دست هایش ایجاد کرد، بی توجه به خونی که می رفت بلند شد و ایستاد. به سمت قاب روی میز رفت، اینجا اتاق خودش بود و آن قاب، قاب ِ عکس مادرش؛ لب هایش را روی قاب عکس شیشه ای فشرد و قاب را در آغوش گرفت.
    - مامان، مامان جونم، می بینی چقدر خار و ذلیل شدم؟! چرا رفتی... چرا تنهام گذاشتی؟ داری من و توی این وضعیت می بینی؟
    عکس را بیشتر به خود فشرد و فریاد زد:
    - آخه چرا خدا؟ گناه من چی بود؟ گناه من چیه؟
    بعد از کمی گریه و زاری کردن نگاه سرخش به لب تاپ بازش کشیده شد. هیچ چیز در اتاقش دست نخورده و همه چیز مانند قبل بود. لب تاپ به شارژ بود، به سمت آن رفت و آهنگ مورد علاقه اش را گذاشت.

    خدا رو چه دیدی، شاید با تو باشم
    شاید با نگاهت، از این غم رها شم
    خدا رو چه دیدی، شاید غصه رد شد
    دلم راه رسم، این عشق و بلد شد
    هنوز بی قرارم، به یاد نگاهت
    نشسته م تو بارون، بازم چشم به راهت
    هنوز...
    * * * * *

    نمی دانست چند روز است که خود را در آن اتاق حبس کرده. صدای در می آمد، و بعد صدای خسته ی پدرش که گفت:
    - اریکا، دخترم، این در و باز کن بابا... می خوام باهات حرف بزنم.
    روی تخت نشست، چشمان خمار و گود افتاده اش را به در دوخت. سعی کرد از جا بلند شود، ساعت روی میز را برداشت و با نیروی کمی که در بدن داشت به سمت در پرتاب کرد، ساعت بدون هیچ آسیبی روی زمین افتاد. اریکا فریاد زد:
    - تنهام بذار، تنهام بذارین...
    باز هم اشک ناتوانی از چشم هایش جاری شد، روی تخت نشست، ادامه داد:
    - دیگه چی از جونم می خوای؟ زدی بس نبود؟! دیگه چی مونده که خراب کنی؟ چی مونده که از بین ببری؟ نمی خوام صدای هیچکودومتون و بشنوم، نمی خوام ببینمتون! همتون برید گمشید... برید بمیرید... برید به جهنم!
    چند دقیقه ای گریه کرد، دیگر از بیرون صدایی نمی آمد، ظاهرا که رفته بود. خود را روی تخت ولو کرد و به یاد مادرش لالایی که همیشه برایش می خواند را تکرار کرد. اما باز هم فکر و خیال رودست بزرگی که توسط کسانی که فکر می کرد مانند خانواده اش دوستشان دارد، دست از سرش بر نمی داشت. سرش را روی بالشت کوبید و فریاد زد:
    - بسه، بسه... دیگه بسه، بسه...!
    آنقدر این کلمه را تکرار کرد تا بی حال شد و به خواب رفت. با صدای زنگ تلفن اتاقش چشمانش را باز کرد. دوست نداشت جواب دهد، اما حسی به او می گفت باید بلند شود و جواب دهد. آرام بلند شد و با دردی که در بدن نحیفش پیچیده بود به سمت تلفن خیز برداشت.
    - الو...
    صدای نفس کشیدن های پشت سر هم شخصی می آمد، مطمئن بود یک مرد پشت خط است.
    - حرف بزن!
    وقتی جوابی نشنید بی حوصله و عصبانی گوشی را محکم بر سر جایش کوبید. تلفن دوباره زنگ خورد. با عصبانیت پاسخ داد:
    - چیه؟ چی می خوای؟ کی هستی؟
    کسی گفت:
    - دوستت دارم.
    و به سرعت تماس را قطع کرد. صدای ِ آن شخص را شناخت. اما برایش مهم نبود. از او و از خانواده اش و از همه ی احدی ها متنفر بود.
    - چه ابراز ِ احساسات ِ مسخره و چندش آوری! هَه... حتی ابراز ِ احساساتش هم مثل قیافه ش دخترونه س! پسره ی بی خاصیت...
    به سمت پنجره ی اتاق ِ تاریکش رفت، پرده ی اتاق را کنار زد، آسمان هم مانند دلش تاریک بود. سرش را خم کرد و لباس در تنش را بو کرد. با بوی عرق سرش را به عقب کشید و اخم هایش در هم رفت.
    - لعنتی...
    به سمت سرویس داخل اتاق خود رفت، بدون نگاه کردن در آینه آبی به صورتش پاشید، نگاه بی روح و خالی از احساسش را به آینه دوخت، به آن دو چشمان به گود افتاده و بی روح؛ چقدر شبیه روزهای آخر مادرش شده بود! همان چشم های به گود افتاده، همان صورت رنگ پریده، همان لب های خشک و لرزان، همان...؛ لبخند خسته ای زد و دست خیسش را به آینه کشید، تصویرش مات تر از قبل شد. به خون روی دستش نگاه کرد.
    - از همشون انتقام می گیرم، از همه ی کسایی که منو و زندگی منو به بازی گرفتن. از پدرم، از آرین، از محمد و تمام خانواده ش، از ثریا... ثریا...
    حس سیاهی که بر قلبش سنگینی می کرد هر لحظه بیشتر و بیشتر می شد. نمی دانست چیست، اما آن حس جانی دوباره به او بخشیده بود.
    لباس هایش را درآورد و به سمت حمام رفت، وان را تا آخر پر از آب کرد و درونش دراز کشید. برای چند دقیقه در همان حالت ماند، کم کم خودش را به زیر آب کشید، همه ی صورتش زیر آب بود.
    - یک، دو، سه، چهار، پنج، شش...
    دیگر نمی توانست نفس بکشد. تحمل کرد، دستانش را بر لبه ی وان فشرد و تحمل کرد. اما تا کی می توانست تحمل کند، بی اراده خود را بالا کشید و نفس گرفت، تند تند نفس گرفت. اشک هایش روی گونه های خیسش جاری شد و با قطره های آب روی صورتش به پایین چانه اش رسید.
    - تو یه احمقی، حتی جرعت کشتن خودتم نداری. حتی نمی تونی خودت و بکشی! احمق احمق احمق احمق...
    موهایش را بالا زد و چشمانش را روی هم گذاشت.
    - تو نباید به خودت ببازی، این بازی و تو شروع نکردی اریکا، این بازی و پدرت شروع کرد، حالا به جای اشک ریختن و نقش یه دختر هالو و احمق و بازی کردن باید آخر این ماجرارو خودت انتخاب کنی.
    در میان گریه خنده ای موذیانه کرد و از جایش بلند شد. بعد از دوش گرفتن بیرون آمد و بلیز و شلوار صورتی رنگی به تن کرد. کمی به خود رسید و در آینه نگاه کرد، لبخندی زد و سری تکان داد:
    - تا وقتی که این حس هست، زندگی کن و... زندگی بگیر!
    * * * * *

    از پله ها پایین رفت، ظاهرا هیچکسی در خانه نبود. با شنیدن صدای آب وارد آشپزخانه شد و گلی خانم را دید که مشغول شستن ظروف است، با نفرت او را برانداز کرد و سری تکان داد:
    - حتی از یه پیرزن هم رودست خوردی!
    به سمت یخچال رفت و بتری آب را برداشت، نمی دانست چند روز است که چیزی نخورده. هر روز گلی خانم می آمد و به در می زد، وقتی جوابی نمی گرفت سینی غذا را پشت در می گذاشت و می رفت. مشغول سر کشیدن بتری آب بود که متوجه ی نگاه خیره ی گلی شد. حدود 12 سالی بود که برایشان کار می کرد، اما هیچ وقت نتوانسته بود آن زن فوضول را دوست داشته باشد. گلی خانم که هل شده بود با مِن مِن گفت:
    - سلام خانم!
    بتری را روی میز کوبید و لب هایش را با آستین خشک کرد.
    - سلام، گلی خانم! خوبی؟!
    گلی خانم با همان نگاه خشک گفت:
    - نبودید خانه سوت و کور بود خانم.
    پوزخندی زد و سری تکان داد:
    - چرا سوت و کور؟! با وجود همسر جدید و عزیز پدر اونقدرها هم که تو می گی اینجا نباید سوت و کور باشه.
    - نه خانم جان، آقا ایشونو هیچ وقت اینجا نیاوردن، واسشان خانه گرفتن.
    اریکا چشمانش را گرد کرد و به پیرزن مقابل خود خندید.
    - چه غلطا! خونه ی جدید؟! تو هم خوب اخبار دست اول داریا!
    گلی با تعجب به اریکا نگاه کرد و چیزی نگفت. اریکا دستی به شکمش کشید و با بی حالی روی صندلی ولو شد.
    - گشنمه، یه چیزی بده بخورم.
    وقتی جوابی نشنید به گلی نگاه کرد و با تحکم تکرار کرد:
    - گفتم گشنمه!
    - بله خانم.
    پشتش را به اریکا کرد و شروع کرد با خود حرف زدن، این عادت همیشگی اش بود. با خود حرف می زد و فکر می کرد هیچکسی جز خودش متوجه ی حرف هایش نمی شود.
    یک ساعت بعد صدای دَر خانه آمد، و بعد صدای خسته ی پدرش که گفت:
    - گلی؟
    گلی به سرعت از آشپزخانه خارج شد:
    - سلام آقا.
    - سلام، اریکا بیدار نشده؟
    خیلی سریع از آشپزخانه بیرون زد و به جای گلی جواب داد:
    - چرا، خیلی وقته بیدار شدم.
    و نگاه بی احساسش را به او دوخت. پدرش با نگرانی به اریکا نگاه کرد، با دیدن گونه و چشم های به گود افتاده ی اریکا اخم هایش درهم رفت. جلو آمد و با حالتی نمایشی خواست گونه ی اریکا را ببوسد که او با بی زاری خود را عقب کشید، سلطانی به روی خودش نیاورد و لبخندی زد:
    - خوشحالم که حالت خوبه دخترم.
    «دخترم؟! هَه!» اریکا با بی تفاوتی بدون نگاه کردن به پدرش گفت:
    - خوبه... می خوام یه موضوع مهمی رو مطرح کنم.
    چشم های آقای سلطانی برای دانستن موضوع تنگ شد.:
    - موضوع؟! چه موضوعی؟
    روی مبل نشست و دست روی شکم تازه پر شده اش گذاشت:
    - شما می تونید فردا خواستگار محبوبتون رو دعوت کنید، می خوام جوابشون و بدم.
    - جواب؟! چه جوابی؟
    - انقدر عجله نکنین! اگه می خواید بدونین بهتره دعوتشون کنین... بابا جون.
    کلمه ی «بابا جان» را با نفرت ادا کرد. وقتی سکوت پدرش را دید با لبخندی مصنوعی اضافه کرد:
    - نگران نباشین، جوابی می دم که مطمئنا" شما رو راضی می کنه!
    بدون هیچ حرف دیگری پدرش را ترک کرد و به اتاق تاریک خود پناه برد.
    * * * * *

    در آینه به چهره ی بی روح و خالی از احساس خود خیره شد. اما نه، هنوز احساس داشت، نفرت!
    لبخندی زد و مداد سیاه را برداشت و به چشمانش کشید. چشمان ِ کشیده اش با مداد سیاه بیشتر به چشم می آمد و رنگ ِ قهوه ای ِ تیره ی آن نمایان تر می شد.
    با شنیدن صدای زنگ دَر دست از کار کشید و به پنجره ی باز اتاق نگاه کرد. طاقت نیاورد و به سمت پنجره رفت، پرده را کنار زد و به بیرون چشم دوخت. محمد و آقای احدی را دید، نگاهش را با تمام نفرتی که در خود سراغ داشت به محمد دوخت که داشت با لبخند به پدرش دست می داد.
    - آره بخند... بخند...
    برای یک لحظه متوجه ی نگاه محمد به آن سمت شد و خیلی زود پرده را انداخت.
    - چه تیز!
    لباس رسمی ای به تن کرد و منتظر ماند تا گلی صدایش کند. این قراری بود که با پدرش گذاشته بود. انتظارش طولانی شده بود که صدای تقه ی در بلند شد.
    - بله؟!
    - می تونم بیام تو؟
    صدای بم ِ محمد بود، مثل همیشه خونسرد و با صلابت حرف می زد. اریکا این را از پشت در هم حس کرد.
    - بفرمایین!
    تمام تلاشش را کرد که بتواند نقش یک دختر خونسرد را بازی کند، در این کار موفق هم بود.
    محمد به آرامی وارد اتاق شد، در را بست و به سمت اریکا برگشت.
    - از اینکه دَر و بستم ناراحت نمیشی؟
    اریکا با بی تفاوتی شانه ای بالا انداخت و خشک و بی احساس گفت:
    - نه.
    محمد نگاه مرموزش را به اریکا دوخت و دست در جیب ِ شلوارش کرد. بعد از سکوتی سنگین اریکا بالاخره به حرف آمد و به صندلی اشاره کرد:
    - بفرمایید بشینید آقای احدی.
    روی کلمه ی «آقا» تاکید کرد و لبخند کجی تحویل محمد داد. چقدر از این پسر متنفر و بیزار بود! پسری که محبوب پدرش است.
    - فکر می کردم این منم که باید بیام پایین؟!
    محمد پاهایش را روی هم انداخت و تکیه داد:
    - من خواستم اول با خودت حرف بزنم و بعد مراسم و رسمی کنیم.
    - اما اصولا...
    محمد نگاهش را به قالیچه ی روی ِ زمین دوخت و خیلی سریع به میان حرف اریکا پرید:
    - کاری به اصل و فرع نداشته باش...
    و بعد همانطور که سرش متمایل به پایین بود، نگاه موشکافا نه اش را به چشمان اریکا دوخت و زمزمه کرد:
    - نگاهت نگاه صلح نیست، نگاه انتقامه، من این نگاه و خوب میشناسم.
    اریکا سعی کرد خونسردی خود را حفظ کند، سرش را بالا گرفت و لب های فشرده اش را از هم باز کرد:
    - خوش به حالت! توقع نداشتی که پرچم صلح دست بگیرم و با نگاهی عاشقانه ازت استقبال کنم؟
    محمد لبخندی زد و چشم هایش را به روی میز کنار ِ خود دوخت، انگشت پیش برد و روی میز کشید:
    - جوابت چیه؟ مثبت؟!
    اریکا که جا خورده بود، با حیرت گفت:
    - چی؟!
    - جوابت مثبته... نه؟!
    خود را نباخت و با اعتماد به نفس گفت:
    - تو که انقدر از خودت مطمئنی اصلا برای چی میای خواستگاری؟
    - این جواب من نبود.
    اریکا سر به جانبی دیگر چرخاند و بی اعتنا گفت:
    - معلوم نیست.
    - پس برای چی خواستی این خواستگاری صورت بگیره اگه که جواب حضرت والا منفیه؟
    - چیه؟! وقت گرانبهات و گرفتم؟! اگه دوست داری جواب منفی بدم تا زودتر به کارت برسی؟
    محمد چیزی نگفت و تنها خیره نگاهش کرد. اریکا سرش را پایین انداخت و با تُرشرویی گفت:
    - جواب من معلوم نیست.
    - مثبت ِ...
    اریکا عصبی سر بلند کرد و گفت:
    - می شه انقدر مثبته مثبته نکنی! من برای خودم شرط و شروط هایی دارم که تا اونارو قبول نکنی جوابم مثبت نمیشه.
    محمد به جلو خم شد و ابروهایش را بالا داد:
    - خُب، میشنوم.
    - چقدر کم صبر و تحملی تو!
    این را گفت و پشت چشمی برایش نازک کرد، همانطور که با ناخن های دستش ور می رفت؛ ادامه داد:
    - خب، شرط اولم اینه که باید به دور از همه زندگی کنیم. منظورم خونه ی جدا و دور از...
    محمد به میان حرف اریکا پرید و با چشمانی باریک شده گفت:
    - من نمی تونم پدرم و تنها بذارم و از اون جداشم!
    اریکا لبخندی موذی زد و با بدجنسی گفت:
    - اتفاقا منم چون این مطلب و می دونم می خوام که این کار و بکنی.
    صورت بی احساس محمد هیچ تغییری نکرد، فقط نگاه خیره اش روی چشم های بی قرار اریکا ثابت ماند. اریکا که از این نگاه او خوشش نمی آمد، بی طاقت شد و گفت:
    - می شه اینجوری نگام نکنی!
    محمد بی توجه به حرف او کمی سرش را خم کرد و بی معطلی گفت:
    - شرط دوم؟
    اریکا سر بلند کرد و به او چشم دوخت، کمی در جایش جا به جا شد و با تعجب گفت:
    - یعنی... قبول کردی؟!
    - شرط دومت و بگو تا پشیمونم نکردی.
    لحن محکم محمد باعث شد کمی به صندلی بچسبد و به زمین چشم بدوزد.
    - خب... اِ... شرط دومم اینه که... توی کارای هم دخالت نکنیم، یعنی... تو راحت باشی و منم راحت باشم.
    محمد پوزخندی زد و دوباره به صندلی تکیه داد:
    - با این اوصاف چرا می خوای ازدواج کنی؟ تو خونه ی بابات راحت تر نیستی؟!
    اریکا با خشم غرید:
    - مثل اینکه یادت رفته این تویی که برای ازدواج با من پافشاری می کردی و می کنی؟! اصلا تو چرا می خوای با من ازدواج کنی؟
    - من دلایل خودم و دارم.
    - اِ... خب منم دلایل خودم و دارم!
    محمد بی حوصله بازدمش را بیرون فرستاد و بدون نگاه کردن به اریکا پاسخ داد:
    - فرض کن که... عاشقتم.
    - هَه! چه راحت از عشق حرف می زنی! تو هم می تونی فرض کنی که یه عاشق روشنفکرم!
    نگاه خندانش را به اریکا دوخت و سری تکان داد:
    - باقی شروط؟
    اریکا با غرور سرش را بالا گرفت و کمی ناز به خرج داد:
    - باقیش باشه بعد از ازدواج. البته باید تعهد بدی که این شرایط و قبول می کنی.
    محمد پوزخند زد:
    - که اینطور! خب منم یه شرط دارم.
    - تو؟!
    - اوهوم... باید هر چه زودتر ازدواج کنیم.
    نتوانست جلوی تعجب خود را بگیرد، دهانش را تا آخر باز کرد و با همان نگاه متعجب بلند بلند خندید. در میان خنده هایش گفت:
    - خیلی زرنگی پسر! خیلی هم کم تحمل! حتما لحظه شماری می کنی تا داماد خانواده ی سلطانی ِ بزرگ بشی؟!
    به سمت جلو خم شد و آرام زمزمه کرد:
    - از حساب بانکی منم خبر داری نه؟!
    وقتی چهره ی خشک و جدی محمد را دید که بدون هیچ حرکتی به او خیره شده، کمی خود را جمع جور کرد و به صندلی تکیه داد.
    - من احتیاجی به ثروت پدر تو ندارم. حتما می دونی، به اندازه ی کافی دارم، حتی شاید بیشتر...
    اریکا زیر ِ لب، طوری که محمد بشنود زمزمه کرد:
    - آره، حتی شاید بیشتر از لیاقتت!
    محمد چیزی نگفت و لبخند بانمکی تحویل اریکا داد که بیشتر از پیش جری اش کرد. اریکا لب های ِ سرخش را روی هم فشرد، سپس نفس حبس شده اش را از بینی بیرون فرستاد و بعد از کمی مکث گفت:
    - من باید فکر کنم.
    - فکر می کردم فکرات و کردی؟!
    اریکا در حالی که ادای ِ او را در می آورد پاسخ داد:
    - خب اشتباه فکر کردی!
    محمد نگاه خاصی به اریکا کرد و باز هم از آن لبخند های ِ مخصوص به خودش تحویل اریکا داد:
    - خیلی پررویی فسقلی!
    با شنیدن کلمه ی فسقلی رنگش به وضوح پرید و نگاه از محمد گرفت، آب دهانش را به زور قورت داد و با ناراحتی گفت:
    - اولا خودم می دونم، دوما... به من نگو فسقلی...
    - از همین غرور و لجبازی هات خوشم میاد.
    به محمد نگاه کرد، نه به این حرف هایش و نه به صورت خالی از احساس و لحن خشک و جدی اش! با خود فکر کرد: «بازی خطرناکی و شروع کردم... اما نه! من شروع نکرده بودم، من فقط دارم ادامه ش می دم!»
    محمد با انگشتش چند ضربه روی ِ میز زد و توجه اریکا را به خود جلب کرد:
    - خب؟
    - خب... چی؟
    - من جواب می خوام اریکا؟!
    از اینکه او را به اسم ِ کوچم صدا کرد، احساس انزجار کرد و چینی به پیشانی ِ بلندش انداخت؛ نفس عمیقی کشید و گفت:
    - من مطمئن نیستم.
    - مطمئن شو و جواب بده.
    بی حوصله نگاهش کرد، برای هر حرفی جوابی در آستین داشت. اینبار با دقت ِ بیشتری نگاهش کرد. محمد، زیبا نبود، اما جذاب بود، جذابیتی مردانه، اگر قبل از تمام این ماجراها او را می دید و محمد به خواستگاری اش می آمد، قبل از اینکه بخواهد با همدستی پدرش و عمویش زندگی اریکا را به بازی بگیرد، آیا اریکا باز هم حاضر می شد به او جواب مثبت دهد؟ آیا مثل الان به این شدت نسبت به او احساس تنفر می کرد؟ او چه نیتی داشت؟ عشق؟ نه، می دانست که این چنین نیست، می دانست که محمد هم مقاصد خودش را دارد. برایش مهم نبود که مقاصد او چیست. مهم انتقام خودش بود. مهم نقشه هایی بود که در سر داشت. بعد از فکر و خیال و مکثی نسبتا طولانی، به آرامی گفت:
    - موافقم.
    محمد با این پاسخ ِ اریکا اخم کرد و به چشم های او خیره شد. اریکا متعجب از رفتار محمد نگاهش را از او دزدید. «معلوم نیست این یارو چه مرگشه! جواب مثبتم که می گیره با نگاهش می خواد آدم و بزنه!»
    محمد قبل از پایین رفتن از اریکا خواست او نیز چند دقیقه ی دیگر به پایین بیاید. اریکا نیز در جایش نشست و هیچ حرکتی نکرد. حالا که فکر می کرد، می دید از محمد بیشتر از آرین متنفر است. نمی دانست چرا؟ فقط می دانست با گریه و زاری کاری از پیش نمی برد، باید مثل آن ها نقش بازی کند. به قاب عکس مادرش خیره شد و با حسرت و غم زمزمه کرد:
    - مامان، نمی دونم... دقیقا نمی دونم دارم چی کار می کنم! اما آتیشی که توی دلم به پا شده، فقط با گرفتن انتقام برای تو و خودم خاموش می شه. کاش خاله ایران بود. کاش کسی و داشتم. یکی مثل تو...
    بعد از گذشت چند دقیقه به پایین رفت و شروع به احوال پرسی کرد. خوب بلد بود نقش بازی کند، کم کم داشت از این بازی لذت می برد. آقای احدی، پدر محمد با نگاهی شرمزده چهره ی اریکا را کاوید، بعد از احوال پرسی از پنهان کاری اخیر خانواده ی خودش و برادرش معذرت خواهی کرد و گفت:
    - من از این ماجراها هیچ اطلاعاتی نداشتم دخترم! این و نمی گم که خودم و تبرعه کنم... نه! این و می گم که یادم بمونه گناه ِ من بیشتر از بقیه بود. باید بیشتر می فهمیدم...
    و طوری که انگار با خودش حرف می زند زمزمه کرد:
    - باید...
    نمی توانست از این مرد متنفر باشد، هر کاری که می کرد نمی توانست از آموزگار چند روزه ی خود متنفر باشد. برایش لبخندی زد تا شاید کمی او را آرام کند. کنار پدرش نشست، او به آرامی کنار گوش اریکا زمزمه کرد:
    - ممنونم دخترم، ممنونم از اینکه اشتباهات منو بخشیدی. من فقط خوشبختی تورو می خوام عزیزم! می دونم که می دونی!
    صدای پدرش بی نهایت شاد و سر حال بود. آقای احدی نیز به نظر بسیار خوشحال می آمد. اما محمد، خشک و جدی در جایش نشسته بود و به گوشه ای از سالن نگاه می کرد، به نظر اریکا او هم داشت نقش بازی می کرد. « درست مثل خودم! یعنی واقعا عاشقمه؟! مسخره س... معلومه که نه! اون دنبال ِ پول ِ، مثل همه ی خواستگارای ِ دیگه. همشون به خاطر ِ پول میومدن و به خاطر پول... اریکایی مهم نبود.»
    * * * * *

    باغی که مقابل خود می دید بسیار بزرگ و عجیب بود، پر از درختان جورواجور و رنگارنگ اما زیبا، دستی روی شانه اش قرار گرفت. برگشت و نگاهش در چشمان ِ قهوه ای ِ روشن ِ زن قفل شد. باورش نمی شد که مادرش را اینقدر نزدیک به خود ببیند. خواست یاسمن، مادرش را در آغوش بکشد، ولی او یک قدم به سمت ِ عقب برداشت و از اریکا فاصله گرفت. یاسمن به سمت مردی رفت، قد و قامت مرد برایش آشنا بود، انگار که او را می شناخت. آنها دور می شدند، دور می شدند و همانطور دور می شدند! به خود آمد و به دنبالشان دوید، اما هر چه می دوید به آنها نمی رسید. سایه ی بلند ِ زنی را از دور دید که مادرش و آن مرد به سمت آن زن رفتند، صدایی شنید که گفت:
    - برای انتقام نه!
    ناگهان همه جا تاریک شد. چوبه ی ِ داری را دید که مردی از آن آویزان شده. جیغ ِ خفه ای کشید و از جا پرید. نفس نفس می زد و خیس از عرق بود، با عجله به سمت دستشویی رفت و آبی به سر و صورتش زد. با خود تکرار کرد:
    - باید نماز بخونم، باید نماز بخونم...
    هر وقت احساس ترس و ناامنی می کرد رکعتی نماز می خواند و بعد از آن، آرامش بود که در قلبش جای می گرفت. بعد از خواندن نماز به سمت قاب عکس ِ یاسمن رفت و آن را در آغوش کشید.
    - من نمی دونم منظورت چی بود! شاید هم می دونم و نمی خوام بهمم! ببخش که دختر بدی هستم، اما باید باشم وگرنه هیچی ازم نمی مونه مامان! این بازی و اونا شروع کردن و من فقط می خوام تمومش کنم. هر شروعی یه پایانی داره. می خوام پایان این بازی و خودم رقم بزنم. این سرنوشت ِ منِ! من باید بسازمش... خودم تمومش می کنم... تمومش می کنم... تمومش می کنم...
    * * * * *

    همه چیز مثل برق و باد گذشت. اریکا زمانی به خودش آمد که در آرایشگاه، زیر دست خانم آرایشگر بود. خانم آرایشگر بعد از اتمام کار نگاهی به اریکا کرد و لبخند خسته ای تحویلش داد:
    - عالی شدی عزیزم! عالی بودی!
    اریکا بی تفاوت و بی حوصله زمزمه کرد:
    - ممنون.
    خانم آرایشگر که زن جوانی بود کمی به سمت اریکا خم شد و گفت:
    - می تونی خودت و نگاه کنی.
    و او را به جلو هل داد. زمانی که به خود در آینه نگاه کرد، شخص دیگری را دید، دختری جوان با ابروهایی کمانی، صورتی اصلاح شده، آرایشی غلیظ اما با ظرافت، نگاهی به لباس دکلته اش کرد، برای انتخاب آن هیچ سلیقه ای به خرج نداده بود. تمام کارهای عروسی را خود محمد به تنهایی انجام داده بود، بدون اینکه از اریکا نظری بخواهد. البته این خواهش خود اریکا بود که محمد خود به تنهایی تصمیم بگیرد و هر کاری که دلش می خواهد بکند.
    دختر دایی اش سیمین که تازه از سوئد آمده بود با اریکا همراه شد تا در آرایشگاه تنها نباشد. سیمین با ناباوری دور اریکا چرخید و خواست چیزی بگوید که اریکا به میان حرفش پرید و گفت:
    - می خوای بگی عالی شدم؟!
    سیمین لبخندی زد و گفت:
    - آره! دختر! معرکه شدی!
    اریکا پوزخندی زد و چیزی نگفت. سیمین نگاهی به ساعت کرد و گفت:
    - این شوهرت چرا زنگ نمی زنه! اصلا هیچی هم نیاورد بخوریم مردم از گشنگی!
    اریکا با اخم به ساعت دیواری نگاه کرد و سعی کرد خونسردی خود را حفظ کند:
    - نمی دونم.
    سیمین چیزی نگفت، زمانی که متوجه ی حال ِ خراب ِ اریکا شد، ترجیح داد که سکوت کند. بعد از دقایقی صدای زنگ دَر آمد.
    - آقا دوماد تشریف فرما شدن!
    سیمین با عجله به اریکا کمک کرد تا شنل ِ مخملی اش را تن کند. اریکا نگاه خسته اش را به سیمین دوخت و گفت:
    - کاش دایی و خاله اینا هم میومدن.
    سیمین در حالی که مشخص بود از چیزی طفره می رود گفت:
    - خب عروس خانم یکم بخند که آقا دوماد تورو با این قیافه ی بغ کرده ببینه مثل چــی پشیمون می شه!
    اریکا پوزخندی زد و سکوت کرد. بعد از حساب و کتاب با آرایشگر بیرون رفتند. اریکا وقتی دید محمد بالا نمی آید از سیمین خواست که از طرف او به زن ِ آرایشگر و دستیارش شیرینی بدهد. «می خواد از همین الان شروع کنه و آبروی ِ من و ببره! حتی نکرد یه دقیقه بیاد بالا!»
    محمد دست در جیب به ماشینش تکیه داده بود، با دیدن اریکا و سیمین از ماشین جدا شد و قدمی به سمت جلو برداشت. دستش را دراز کرد، اریکا با تردید دستش را در دست محمد گذاشت و جلو رفت. وقتی سر بلند کرد درست رو به روی هم قرار داشتند و محمد به خوبی می توانست چهره ی آرایش کرده ی او را ببیند؛ لبخندی زد و گفت:
    - خیلی عوض شدی!
    وقتی نگاه اریکا را بر روی ِ چهره ی ِ خود ثابت دید ابرویی بالا انداخت و گفت:
    - توقع نداری که مثل تو فیلما و داستانا ازت تعریف کنم؟!
    اریکا با حرص پاسخ داد:
    - فکر نمی کردم داستان های ِ این مدلی هم بخونی!
    محمد با سرخوشی خنده ای سر داد:
    - با این حال... بهت میاد. یا بهتره بگم، بهم میایم!
    اریکا از کنایه ای که در جمله ی او بود هیچ خوشش نیامد. به فکر فرو رفت و زمانی به خود آمد که سیمین دستش را جلوی دهان گرفت و با حالتی نمایشی صدایش را صاف کرد:
    - اوهوم اوهوم... می گم... بهتر نیست بعد از مراسم عروسی اینطوری جیک تو جیک بشید! الان خب آخه...
    خنده ای کرد و دیگر ادامه نداد. اریکا با اخم بدون اینکه منتظر محمد بماند به سمت ماشین رفت، در را باز کرد و نشست. سیمین نگاه متعجبش را به چهره ی خندان محمد دوخت. محمد شانه ای بالا انداخت و دَر را برای ِ سیمین باز کرد. او بعد از تشکر سوار شد.
    وقتی عروس از ماشین پیاده شد باران گل و هلهله بود که بر سرش فرو می آمد. محمد بازوی ِ اریکا را گرفت و کنار گوشش زمزمه کرد:
    - سعی کن لبخند بزنی.
    و خود با نگاه کردن به افراد بیرون از سالن لبخند گشادی تحویلشان داد. اریکا نیز به تبعیت از محمد، با اصرارهای ِ بی شمار عکاس لبخندی مصنوعی زد و همراه محمد در میان دست و هورا کشیدن های افراد حاضر، داخل شد.
    با محمد به اتاق ِ عقدی که برایشان آماده شده بود رفتند. هر کسی تعریفی متفاوت از چیدمان اتاق داشت اما اریکا هیچ چیزی نمی دید. انگار که کور و کر شده بود. در میان احوال پرسی های نمایشی و تبریک هایی که با کلمه ی متشکرم پاسخ می داد، منتظر تبریک یک نفر بود. منتظر بود تا نگاه انتقام جویانه اش را در نگاه او بدوزد و لبخند پیروزی بر لب بزند، نمی دانست چرا انقدر از خود مطمئن بود، اما احساس می کرد که با این کار او را له می کند، و بعد نوبت محمد می شد، برای او هم بسیار داشت.
    - خانم اریکا سلطانی، آیا بنده وکیلم شما را به عقد دائم....
    اصلا دلش نمی خواست دفعه ی سوم برسد. اما چیزی که نباید می رسید، رسید! لب هایش را تر کرد و به نگاه های منتظر ِ افراد ِ داخلِ اتاق خیره شد. از زیر چشم به محمد که خونسرد در جایش نشسته بود نگاه کرد و اندیشید: «چه بی تفاوت! انگار اصلا براش مهم نیست من همین الان بگم نه! هَه...» سرش را بالا گرفت و پلک هایش را روی هم فشرد:
    - بله...
    باز هم آواری از تبریک بود که بر سرش خراب شد. بعد از اعلام هدایا و حرف های ِ تکراری اریکا و محمد را در آن اتاق خفه کننده تنها گذاشتند و رفتند. اریکا که تازه متوجه ی موقعیت پیش آمده شده بود، نگاه هراسانش را به محمد دوخت و آب دهانش را به زور قورت داد. محمد روبه روی اریکا ایستاد، کمی گره ی کرواتش را شل کرد و با حالتی نمایشی گفت:
    - دارم خفه می شم!
    اریکا نگاهش را از او دزدید، در حالی که آب دهانش را به زور قورت می داد و سعی داشت بر ترسی که به جانش افتاده بود غلبه کند؛ گفت:
    - برای چی باید خفه بشی؟ اما... خب... خب منم احساس می کنم این اتاق خیلی مسخره و خفه کننده س! اَه...
    محمد پوزخندی زد و صورت اریکا را به سمت خود برگرداند:
    - به من نگاه کن...
    اریکا به زور نگاهش را از سفره ی عقد گرفت و به چشمان پر از رمز و راز محمد دوخت.
    - می تونیم همدیگه رو دوست داشته باشیم... نه؟!
    اریکا چیزی نگفت و محمد ادامه داد:
    - سکوت علامت رضاست... اوهوم؟!
    و سرش را بالا گرفت و خند ه ی سرخوشی سر داد. صدای پدر اریکا آمد و بعد از ثانیه ای وارد شد و خواست برای عکس آماده شوند. اریکا خود را عقب کشید و به خانم عکاس لبخند زد. بعد از گرفتن عکس های جورواجور با مدل های مختلف، به سالن رفتند و در جایگاه مخصوص خود نشستند. محمد بیشتر وقتش را با دوستانش می گذراند. دوستانی که هر کدام دو برابر سن او را داشتند. گاهی وقت ها هم دختران و زنانی با او احوال پرسی می کردند، برای اریکا مهم نبود آنها که هستند و چه نسبتی با محمد دارند. فقط دوست داشت هر چه زودتر این نمایش مسخره تمام شود. دوست داشت به خانه و اتاق خودش برود، در حالی که قاب عکس مادرش را بغل کرده، بخوابد و دعا کند تا شاید او را در خواب ببیند.
    - خانم...
    نگاهش را به زن مستخدم دوخت، با گیجی گفت:
    - بله؟
    زن در حالی که لیوان شربت را مقابلش می گذاشت اشاره ای به کاغذ داخل ظرف کرد و گفت:
    - یه پسر جوانی گفت اینو به شما بدم.
    و بدون گفتن هیچ حرف دیگری رفت. سر سنگینش را به جلو خم کرد و کاغذ تا شده را که کمی خیس شده بود از زیر جام برداشت.

    نمی دونم بهت چی بگم اریکا! نمی دونم حرفی برای گفتن مونده یا نه! فقط این و می تونم بگم که تو داغونم کردی! این کار عجولانه ت چه معنی جز انتقام می تونست داشته باشه؟! اما آخه انتقام از چی یا کی؟ تو می دونستی من چقدر دوستت دارم و با من چنین کاری کردی؟ می دونستی و از کنارش بی تفاوت گذشتی؟ اینم می دونستی که من روحم از نقشه های این جماعت خبر نداشت؟! می دونستی؟! می دونستی تنها کسانی که از این ماجرا و نقشه ها بی اطلاع بودن، من و عمو محسن بودیم؟
    نه تو هیچی نمی دونستی. من ِ احمق عاشق تو بودم و هستم. می تونی به سادگی و خریت من بخندی. تو بُردی اریکا، بردی!
    اما اگه بیشتر فکر کنی، می بینی ما هر دو باختیم. به اندازه ی یه عمر زندگی باختیم. اما من باعث ِ این باخت نبودم. تو بیشتر از من ضربه می خوری. تو بیشتر از من باختی. تو مجبوری با کسی زندگی کنی که دوستش نداری. با کسی که تمام ِ این نقشه ها زیر ِ سر اون بود. تو با یه هیولا زندگی می کنی اریکا... یه هیولا!

    نامه را پایین آورد و نگاه ماتش را به روبه رو دوخت، سرش گیج می رفت. دست دیگرش را به سرش گرفت و سعی کرد نفس بکشد.
    - خدایا...
    نگاهش به محمد افتاد که به او نزدیک می شد، نامه را مچاله کرد و پشت مبل انداخت.
    - پاشو...
    با گیجی پرسید:
    - چی؟!
    - پاشو باید بریم وسط، همه منتظر ِ ما هستن.
    - وسط؟!
    محمد کمی به سمت او خم شد و با دقت به چهره اش نگاه کرد:
    - چیزی شده؟!
    قبل از اینکه بتواند پاسخی دهد، چیزی درون سرش به گردش درآمد و بعد از آن دیگر هیچ نفهمید.
    * * * * *

  16. 293 کاربر از پست lilil تشکر کرده اند .

    !summer girl , #PARDIS# , $ ساجده$ , * hasti * , * sogi jOoOn * , *ATRIN* , *dorsa* , *Ghazal* , *Hamraz* , *yasna* , *~Faezeh~* , -دایان- , ..sHaMim.. , .:BahaR:. , .:BlooM:. , .Baharak. , .ELHAM. , .KING. , .Mania. , .Mehrnoosh. , .Monire. , .ZeinaB. , 0r!ent@L G!rL , 2012 , 23252 , ?98i , abdolghani , aidai , ali_shey , alonegirl , Amirsam1 , angel04 , angelic , Anolin , armin.kz , arnavaz , asalkocholoo , asal_aram , ASEMAN SHAB , asemane nili , ashoka , Astrgirl , aTara-Tara , Ati__377 , atousa27 , Az@de , azima , azinjoon , b.maryam , bardia2009 , Beautiful Jasmine , behi_aquarius , blue1 , CAT-WOMAN , corail , delester , Donya-70 , ELAHE , elahe70 , elahem , Elhamhb , Elnaz , elnaz 90 , elnaz89 , extranjera , Eyes Wide Shut , f.kh0511 , faezeh88 , fany , farahi , farajoon , Farnaz , farnaz21 , Faryad Zire Ab , farzan0 , fatima_59 , fk-osh-d , fleur , gandomsa , ghazghaz , ghorbani , gord , granaz , hamidfazelyan , harimeshgh , hasti59 , helen888 , hermine , hiva , hodasamin , homi1 , honey_x , hsdhsd , htamspam , Irani , iryane , jighol , joghoze , kalagh sefid , katy , layahashemi , libra272 , lilipoot33_68 , mah banoo , mahana1 , mahbano , Mahbib , mahda , mahdi3h , mahdis23 , Mahed , mahnazmom , mahsa20005 , mahshid_3d , mahtab payda , mamalisooti , mamorin , maniiya , maryamale , maryam_mariusz , meno , Mina , Mino Bookworm , Miss-Mani , miss.no1.2004 , mlika , Mo$aFeR , mojan_23 , monire_74 , motlagh , nafas44 , nafise2 , Nahid72 , nairika , narges-1991 , nasim jooon , nastaran b , nazii19 , nedaj , negarjojojo , neliel , niayesh00 , nili_93 , nillooo , nilooii , NILOUFAR , ninio , nlp16001 , nutty , paradise , parastesh_nia , paris95 , parnar , parshang , parvane. , pegiiiiiiiii , peymaneh , piano , rafaat , raha16 , ramesh20 , REAL LOVE , reem1368 , rokh , roseberry , roze68 , rozi-91 , S-A-R-A , saba_h , safo , samaane , samandf , samaneh60 , sanaz2000 , sang_e_saboor , sania555 , SaRa , sara1995 , sara_n , sazin513 , sepide90 , serentipiti , setareh30 , setareh67 , setayesh_p995 , sh.patogh_9 , shadow_das , shaghhayeghh , shahzad , shakiba_2510 , shamilaamir , SheiTa , shide , shivashiva , Silber , silver moon , simaaaaa , simi , sinsor , skarlet 62 , smart girl , smart.b , smaryam , snopoy , soha.f , Sokout_shab , somy_kh , starter127 , stiv , susu , sydney , syhbyt , Ŝάмĭ , TABA_13069 , talayeh , tama1011 , TanNazZz , tarane , tghyasfr , tina 1989 , tinairn , ti_na60 , Universe95 , UnKnOwN_Sh , vampire123 , wenela , wildfire14 , YA29+1 , yasam , yasamin-73 , zanbagh , zeinabjoon , zizi.m , zizi26 , _Azadeh_ , ~ELAHE~ , ~jOojoO.tAlA~ , ~SAREH~ , ~shahrivar~ , ~shiva~ , ~Spunk!e~ , آليس , آنیتا , اسمانی , اسوده , افروز جون , اهنگ , باران , باران6 , بخاری , بلور , بی بی گل , جان کریستوفر , خانم فسقلی , خورشید خانم , رز آبی , روياي ابي , سانجانا , سپید و سیاه , شبنم , شکیبا.. , شیمااا , !arefeh , علیصدر , لی لی تنها , م.م.ر , ماه سیما , محبوبه_م , مرضیه.ش , ملیساا , منيژه , نازنین81 , نسترن65 , نسرین... , نسيا , نماز67 , نهایت , نیلوفر آبی , نیلوفر:-) , هوفریا , واران , ياابالفضل , ياسمن71 , پامچال , پروانه! , پـردیس , کریستال , گنجیشک , یاسمین.م , یهدا , یگانه , ღ ghazali ღ

  17. Top | #9

    تاریخ عضویت
    1388,05,11
    عنوان کاربر
    کاربر فعال
    نوشته ها
    697
    میانگین پست در روز
    0.38
    محل سکونت
    پیشه خدا
    تشکر از کاربر
    11,024
    تشکر شده 13,716 در 1,319 پست

    پیش فرض re: رمان اریکا | نویسندگان : نادیا و هیوا

    با خیسی قطرات آبی که به صورتش پاشیده بودند، چشم باز کرد، چشم هایش در نگاه متفکر محمد قفل شد. دست به گیجگاهش گرفت و بی حال زمزمه کرد:
    - چی شده؟
    سعی کرد خود را بالا بکشد، اما محمد به او چنین اجازه ای نداد:
    - آروم باش! تو غش کردی.
    صدای جیغ ِ مهرسا باعث شد به سمت دَر نگاه کند:
    - وای، چشاش بازه...
    صدای عصبانی حاماد خان آمد که گفت:
    - مگه نگفتم دورش و خلوت کنین؟!
    سیمین شرمگین پاسخ داد:
    - ببخشید تقصیر من شد.
    - ما که دورش نیستیم بابا!
    حامد خان با لبخندی داخل شد و دست اریکا را گرفت، شروع به گرفتن نبضش کرد. آخرین دیدارش با حامد خان به یادش آمد، وقتی که پشت در آمده بود و برای همه چیز معذرت خواهی می کرد. وقتی که با صدایی شرمزده می گفت: «منو ببخش اریکا! می دونم که نمی تونی ببخشی اما ازت می خوام که سعی کنی. من مجبور بودم که این کار و بکنم. محمد خیلی تو رو دوست داره. منم محمد و خیلی دوست دارم. حتی شاید بیشتر از پسر ِ خودم! اون برای من خیلی عزیز ِ! تو هم همینطور! باور کن که راست می گم اریکا جان... باور کن که وقتی فهمیدم تصمیم گرفتی از خونه فرار کنی بیشتر مصمم شدم تا به تو و محمد کمک کنم. نمی خواستم سرگذشت دخترم برای ِ تو تکرار بشه. نمی خواستم گرفتار بشی. می خواستم همون اول دخالت کنم اما نشد! محمد پسر خیلی خوبیه. ما می خواستیم که تو کم کم با اون و خانواده ش آشنا بشی. می خواستیم کم کم عاشقش بشی. می خواستیم خودت عاشق بشی و اجباری در کار نباشه! باور کن اگه مطمئن می شدم ذره ای به محمد علاقه نداری باهاش حرف می زدم تا بی خیال بشه و حقیقت و رو کنه. اما احساس می کردم و هنوزم احساس می کنم که شما خیلی مناسب ِ همدیگه هستین! این باور ِ من!»
    با صدای ِ نگران ِ مهناز خانم از فکر و خیال بیرون آمد:
    - چی شده حامد؟
    حامد بی توجه به سوال ِ همسرش گفت:
    - اون لیوان آب قند و بده.
    لیوان آب قند را به دست های لرزان اریکا داد و لبخند زد:
    - بخور دخترم، ضعف کردی، برای همین دستات می لرزه.
    می خواست بگوید ضعفش جسمانی نیست، این روح بیمارش است که ضعف کرده و دیگر توانی برایش نمانده، له شده!
    سیمین که هنوز جلوی در ایستاده بود با نگاه ِ دلخوری به محمد گفت:
    - تقصیر آقا دوماده، حتی نکرد یه شیر کاکائو و کیک بگیره بده خانمش بخوره! حالا من به درک! این بچه چندین ساعت زیر دست اون خانم سوراخ سمبه شد و آخش درنیومد.
    مهناز با تعجب به محمد نگاه کرد و گفت:
    - آره زن عمو؟!
    محمد لبخند زد، جوابی نداد و بی تفاوت از کنار اخم و تخم مهناز گذشت.
    بعد از دقایقی همه به سالن برگشتند و سر جای خود قرار گرفتند. دلش می خواست برود و آن کاغذ مچاله شده را بردارد، دلش می خواست آن را از اول بخواند و اینبار اشک بریزد، اما یادش آمد که به خودش و مادرش قول داده کمتر گریه و زاری و بیشتر به هدفش فکر کند.
    محمد لب هایش را به گوش اریکا نزدیک کرد و به آرامی زمزمه کرد:
    - کم کم داره تموم می شه، همه منتظرن تا با همسرت برقصی.
    با تماس لب های محمد به گوشش، سرش را به سرعت کنار کشید. از شنیدن آن کلمه چندشش شد. همسر؟! اریکا چیزی نگفت، حتی نگاهش هم نکرد. اما وقتی آقای احدی و پدرش نزدیک آمدند و بعد با تشویق حضار مواجه شد، مجبور شد بلند شود و خود را برای عذابی دیگر آماده کند. عذابی که شخصا" باعث ِ شروعش شده بود. محمد دستان سرد اریکا را گرفت و او را به وسط پیست برد. اریکا مثل مجسمه ای بی احساس ایستاد و به محمد نگاه کرد. نمی دانست باید چه کند. انگار که محمد موقعیت را درک کرد. دست اریکا را گرفت و روی شانه ی خود گذاشت، خود نیز با دست دیگرش کمر اریکا را فشرد، سرش را به او نزدیک کرد و گفت:
    - چت شده؟! اون یکی دستت و بذار پشت ِ کمرم.
    اما اریکا هیچ حرکتی نکرد، محمد که اینطور دید، خود وارد عمل شد و دست او را پشت کمرش گذاشت. بعد از تمام شدن رقص محمد به اریکا کمک کرد تا در جایش بنشیند. خود نیز کمی عصبی و آشفته به نظر می رسید. باز هم دوستان محمد به دنبالش آمدند و خواستند او را به وسط مجلس ببرند، محمد با اعتراض گفت:
    - من دیگه هیچ رمقی برام نمونده.
    - همش چسبیده به خانمش، پاشو دیگه.
    - فرشاد تو یه چیزی بگو، من واقعا خسته م.
    - پاشو محمد... می خوام ازت فیلم بگیرم به مهسا نشون بدم ببینه چه شاه دومادی شدی!
    او را با خود بردند و باز هم اریکا تنها ماند. سرش را پایین انداخت و فارغ از آن مجلس در فکر و خیال های عذاب آورش غرق شد. متوجه ی سنگینی نگاهی شد، سر بلند کرد و مهرسا را مقابل خود دید. اریکا لبخندی زورکی تحویل او داد و به سرعت سرش را پایین انداخت. مهرسا بدون تعارف در جایگاه محمد نشست و به اریکا چشم دوخت.
    - دیگه حتی نگاهمم نمی کنی؟! آخه به من و آرین چه ربطی داره؟! ما از هیچی خبر نداشتیم اریکا، فقط من یه چیزای کمی از صدقه سر فالگوش ایستادن و فوضولی کردن دستگیرم شده بود. باور کن!
    اریکا باز هم چیزی نگفت، مهرسا ادامه داد:
    - وقتی بی هوش شدی فهمیدم که این قضیه از نامه ی آرین آب می خوره.
    اریکا با شنیدن این حرف کمی شل شد و زیر چشمی نگاهی به مهرسا انداخت. مهرسا با لحنی دلگیر زمزمه کرد:
    - یعنی انقدر از من و آرین بدت میاد که با دیدن من سرت و میندازی پایین و با شنیدن اسم اون هیچی نمی گی! حالا که داریم با هم فامیل می شیم حداقل یه چیزی بگو.. یه کاری بکن.. هر کاری دوست داری!
    اریکا لب تر کرد و به سختی قفل زبانش را باز کرد:
    - آ... آرین کجاست؟
    مهرسا با خوشحالی گفت:
    - بیرون توی ماشین نشسته.
    اریکا با گیجی به مهرسا نگاه کرد، اما مهرسا خیلی سریع از جایش بلند شد و گفت:
    - محمد داره میاد. امیدوارم خوشبخت بشی اریکا...
    دوباره نگاهی به محمد کرد و سرش را پایین انداخت، آرام زمزمه کرد:
    - با محمد... نمی دونم... فقط می تونم برات دعا کنم و امیدوار باشم.
    انگار که می خواست چیز ِ دیگری بگوید اما پشیمان شد. او رفت و اریکا را با جملات کوتاهش به فکر فرو برد. بعد از نشستن محمد باز هم احساس کرد سرش دارد گیج می رود، متوجه شد هر وقت محمد به او نزدیک می شود حال بدی پیدا می کند. با چشمانش به دنبال پدرش گشت.
    خواننده ی گروه ارکست گفت:
    - نوبتی هم که باشه نوبت ِ پدر و مادر عروس خانم ِ که بیان وسط و...
    ادامه ی حرف های آن مرد را نمی شنید. «مادر عروس؟! کدوم مادر؟! اون زنیکه ی جادوگر ِ جونور که با شیادی و زبون بازی خودش و صیغه ی بابا کرده از کی تا حالا شده مادر ِ من!! از کی!»
    حس انتقام دوباره در وجودش جوشید و جان گرفت. از آن موقع تا پایان مجلس مانند بچه ای آرام و حرف گوش کن تماشاگر این خیمه شب بازی بود، بازی ای که یک سرش را خود اداره می کرد. فیلمی که نقش اولش را داشت. یک جورهایی مطمئن بود که نقش اول ِ مرد ِ این فیلم را محمد بازی می کند. هنوز از نقش های ِ مکمل مطمئن نبود. باید بیشتر فکر می کرد و بیشتر نقشه می کشید. باید به جواب می رسید و مطمئن می شد که کار خوبی است آرین را وارد ِ این بازی کند یا نه؟
    بعد از اتمام مجلس و خداحافظی با همه، اریکا دل در دلش نبود تا بتواند آرین را ببیند. می خواست به چهره و چشم های ِ او خیره شود و اطمینان پیدا کند. می خواست اطمینان پیدا کند که او عاشقش است.
    * * * * *
    ویرایش توسط lilil : 1389،01،08 در ساعت ساعت : 12:59 بعد از ظهر

  18. 293 کاربر از پست lilil تشکر کرده اند .

    !summer girl , #PARDIS# , $ ساجده$ , * hasti * , * sogi jOoOn * , *ATRIN* , *dorsa* , *Ghazal* , *GolDeN* , *Hamraz* , *yasna* , *~Faezeh~* , .:BahaR:. , .:BlooM:. , .ELHAM. , .KING. , .Mania. , .Mehrnoosh. , .Monire. , .ZeinaB. , 0r!ent@L G!rL , 2012 , 23252 , ?98i , abdolghani , ahmad_3592 , aidai , ali agha , ali_shey , alonegirl , Amirsam1 , angel04 , ANNE , Anolin , armin.kz , arnavaz , asalkocholoo , asal_aram , asal_cheshmak , ASEMAN SHAB , asemane nili , Astrgirl , aTara-Tara , Ati__377 , atousa27 , Az@de , azima , azinjoon , b.maryam , bardia2009 , Beautiful Jasmine , behi_aquarius , blue1 , CAT-WOMAN , corail , delester , Donya-70 , DonyajOji , ELAHE , elahem , Elhamhb , Elnaz , elnaz 90 , elnaz89 , extranjera , Eyes Wide Shut , f.kh0511 , faezeh88 , fany , farahi , farajoon , farizad , Farnaz , farnaz21 , farzan0 , fatima983 , fatima_59 , fleur , gandomsa , ghazghaz , ghorbani , gord , granaz , hamidfazelyan , harimeshgh , hasti59 , helen888 , hiva , hodasamin , homi1 , honey_x , hsdhsd , htamspam , Irani , iryane , jighol , kalagh sefid , katy , layahashemi , libra272 , lila90 , lilipoot33_68 , mah banoo , mahana1 , mahbano , Mahbib , mahda , mahdi3h , Mahed , mahnazmom , mahsa20005 , mahshid_3d , mahtab payda , mahtab10 , mamalisooti , mamorin , maryam1 , maryam_mariusz , meno , Mina , Mino Bookworm , Miss-Mani , miss.no1.2004 , mlika , Mo$aFeR , mojan_23 , monire_74 , motlagh , M_V_P , nafas44 , nafise2 , Nahid72 , nairika , narges-1991 , nastaran b , nazi shirazi , nazii19 , naz_goli , nedaj , negarjojojo , neliel , niayesh00 , nili_93 , nillooo , nilooii , NILOUFAR , ninio , nlp16001 , nutty , paradise , parastesh_nia , paris95 , parnar , parshang , parvane. , pegiiiiiiiii , peymaneh , piano , rafaat , raha16 , ramesh20 , REAL LOVE , reem1368 , rokh , roseberry , roze68 , rozi-91 , rytu , S-A-R-A , saba_h , safo , sama 69 , samaane , samandf , samaneh60 , sanaz2000 , sang_e_saboor , SANIA-23 , SaRa , sara1995 , sara_n , sazin513 , sepide90 , serentipiti , setareh30 , setareh67 , setayesh_p995 , setaysh , sh.patogh_9 , shaghhayeghh , shakiba_2510 , shamilaamir , SheiTa , shide , shivashiva , Silber , silver moon , simaaaaa , simi , sinsor , sirius , skarlet 62 , smart girl , snopoy , soha.f , Sokout_momtad , Sokout_shab , somy_kh , spoorg , starter127 , stiv , susu , sydney , syhbyt , s_love_m220 , Ŝάмĭ , TABA_13069 , talayeh , tama1011 , tannaz22 , TanNazZz , tarane , tghyasfr , tinairn , Universe95 , UnKnOwN_Sh , V.i.d.a , wenela , wildfire14 , YA29+1 , yasam , zanbagh , zeinabjoon , zizi.m , zizi26 , _Azadeh_ , ~ELAHE~ , ~jOojoO.tAlA~ , ~shahrivar~ , ~shiva~ , ~Spunk!e~ , آليس , آنیتا , اسمانی , اسوده , افروز جون , اهنگ , باران , بلور , بی بی گل , جان کریستوفر , خانم فسقلی , خورشید خانم , رز آبی , روياي ابي , زئوس , سانجانا , شبنم , شکیبا.. , شیمااا , !arefeh , علیصدر , لمیس20 , لی لی تنها , م.م.ر , ماجده , ماه سیما , محبوبه_م , مرضیه.ش , مسافر كوچولو , ملیساا , منيژه , نازنین81 , نسترن65 , نسيا , نماز67 , نهایت , نیلوفر آبی , نیلوفر:-) , هدیه , هوفریا , واران , ياابالفضل , پامچال , پروانه! , پـردیس , کریستال , گنجیشک , یاسمین.م , یهدا , یگانه , ღ ghazali ღ

  19. Top | #10

    تاریخ عضویت
    1388,03,29
    عنوان کاربر
    مدیر بازنشسته
    نوشته ها
    6,977
    میانگین پست در روز
    3.73
    محل سکونت
    teh
    تشکر از کاربر
    70,470
    تشکر شده 77,480 در 8,268 پست

    پیش فرض re: رمان اریکا | نویسندگان : نادیا و هیوا

    محمد جلو رفت و شنل بژ رنگ اریکا را روی دوشش انداخت. هر دو دست در دست هم به سمت ماشین قدم برداشتند. فیلمبردار با اشاره از آن دو چیزی می خواست، حتی لحظه ی آخر هم دست بردار نبود. محمد پوزخندی زد و حرف دل اریکا را زد:
    - مردک چقدر حرف می زنه، من جای ِ این کف کردم!
    اریکا متوجه ی دستان گره شده ی محمد به دور بازوان خود نبود. با چشمانش به دنبال کسی می گشت، کسی که احساس می کرد قلبش را به تپش انداخته، کسی که احساس می کرد می تواند برایش هر نقشی بازی کند، از این فکر حس ِ بدی پیدا کرد و گوشش زنگ زد.
    * * * * *

    اریکا وسط حال ایستاده بود با نگاه ماتش اطراف را می کاوید. محمد برای بدرقه ی اقوام رفته بود، انگار متوجه ی حال خراب اریکا شد، چون با اشاره از اریکا خواست بماند تا خودش تنهایی برود.
    مبلمان طلایی، دیوار و سرامیک سفید، قالیچه ای کوچک با طرح های سفید و طلایی که بسیار به چشم می آمد وسط پذیرایی قرار داشت. رنگ ِ سفید و طلایی باعث بزرگ تر نشان دادن فضای خانه شده بود.
    با صدای قدم هایی نگاه از وسایل خانه گرفت و چشم به روبه رو دوخت، دسته گل را در دستان کوچکش فشرد. محمد با لبخندی عمیق در حالی که چشمانش برق عجیبی داشت، به سمتش می آمد. نسبت به نگاه عجیب و غریب او اصلا احساس ِ خوبی نداشت. روبه روی اریکا ایستاد و گفت:
    - همه رفتن، من موندم و تو...
    با گفتن این حرف پوزخندی زد و دستی به موهایش کشید. موهایش روی پیشانی صافش ریخت، باز هم به موهایش چنگ زد و اینبار محکم تر به سمت بالا کشید. رفتارش نشان می داد که عصبی است.
    در افکار ضد و نقیضش غوطه ور بود که با گرمای دستان محمد روی شانه هایش به خود آمد. سعی کرد خود را عقب بکشد، اما محمد او را محکم نگه داشته و به پایین خیره شده بود. نگاهی به سر تا پای اریکا کرد، وقتی به چشمان اریکا رسید دیگر طاقت نیارود، لب از لب باز کرد و گفت:
    - اعتراف می کنم که واقعا خوشگل شدی!
    اریکا بدون اینکه بداند چه می گوید فقط برای عوض کردن و خارج شدن از آن جو عذاب آور گفت:
    - با... بابا اینا رفتن؟!
    دستان محمد شل شد، چشمانش را تنگ کرد و بیشتر به چهره و حرکات اریکا دقت کرد. کمی سرش را تکان داد و گفت:
    - آره، دیدی که...
    نگاه جستجوگرش را به چشمان اریکا دوخت، انگار که متوجه ی چیزی شده باشد پوزخند زد. دستش را دور شانه ی اریکا انداخت و او را با خود به سمتی که اریکا نمی دانست کجاست همراه کرد. اریکا با نگاه ِ هراسانش سر چرخاند و به عقب خیره شد، زیر لب نالید:
    - کجا می ریم؟
    سعی کرد صدایش نلرزد اما می دانست که در این کار موفق نبود. محمد به اریکا نگاه کرد و لبخند زد، او را بیشتر از قبل به خود چسباند، حالا صورتش فاصله ی خیلی کمی تا صورت اریکا داشت. از هُرم نفس های گرم محمد که به صورتش می خورد، احساس بدی پیدا کرد. سرش را عقب کشید و اخمی به چهره نشاند. صدای خنده ی محمد بلند شد:
    - داریم می ریم اتاقمون و ببینیم.
    - اتاقمون؟!
    - اوهوم، اتاق ِ من و تو.
    با دو انگشت خود، گونه ی اریکا را کشید، اریکا با تغییر چهره درهم کشید و باز هم اخم کرد:
    - نکن! خوشم نمیاد.
    سعی کرد در جایش بایستد اما محمد اریکا را با خود می کشید و اجازه ی ایستادن به او نمی داد. محمد خنده ای کرد و با لحن عجیبی گفت:
    - چشم! دیگه این کار و نمی کنم.
    و باز هم خندید، اریکا با لحنی عصبی دوباره گفت:
    - نخند! من نمی خوام اتاق و ببینم.
    آستین محمد را گرفت و کشید:
    - دستت و بردار خوشم نمیاد! دارم خفه می شم.
    محمد دستش را از دور گردن اریکا برداشت، صورتش از فشار زیاد قرمز شده بود، معلوم بود خیلی تلاش می کند تا قهقه نزند.
    - چشم! دیگه این کار و هم نمی کنم.
    وقتی دست محمد از گردنش جدا شد راهش را کج کرد و خواست از او دور شود، اما محمد خیلی سریع عکس العمل نشان داد و مچ دست اریکا را کشید. مقابل اتاق بودند که در را باز کرد و اریکا را بزور داخل اتاق برد.
    - حتی اگه نخوای اتاق و ببینی بالاخره که باید توی اتاق بیای.
    اریکا در حالی که تقلا می کرد تا دستش را از دست قوی محمد بیرون بکشد، با لجبازی گفت:
    - نمی خوام...
    محمد وسط اتاق دست اریکا را ول کرد و به سمت پرده ها رفت، آن ها را جمع کرد و پنجره را باز گذاشت. اریکا در حالی که از ترس می لرزید به تخت بزرگی که وسط اتاق بود خیره شد. آب دهانش را به زور قورت داد، استخوان هایش درد می کرد و سرگیجه ی بدی داشت. همه چیز در اطرافش تار و غیر شفاف به نظر می رسید. محمد روبه رویش ایستاد و لبخند زد، با دست چانه ی اریکا را گرفت و سرش را بالا آورد. با لحنی آرام زمزمه کرد:
    - از چی می ترسی فسقلی؟
    لبخندی زد و ادامه داد:
    - من خیلی ترسناکم؟!
    اریکا سر سنگینش را پایین انداخت، دنبال بهانه ای بود تا برای چند لحظه از شر ِ نگاه و دست های گرم محمد خلاص شود. جرقه ای در ذهنش زده شد، به چشمان خمار محمد که به لب هایش خیره شده بود نگاهی اجمالی کرد و با تته پته گفت:
    - من... من...
    محمد کمر اریکا را بین دست هایش گرفت و فشرد:
    - تو چی؟
    اریکا احساس کرد که کمرش تیر می کشد. از لحن پر از شهوت محمد هیچ خوشش نیامد، میل و خواهش را می توانست در صدای او حس کند، به غیر از برق شیطنتی که در چشمانش می جهید و با لحنش منافات داشت.
    - من... من تشنمه، بَ... برام نوشیدنی بیار. لطفا!
    محمد در حالی که خیره خیره نگاهش می کرد، ازش جدا شد:
    - با اینکه این کار، کار خانم خونه س...
    با شیطنت به گونه ی گل انداخته ی اریکا اشاره کرد و ادامه داد:
    - خیلی خب باشه، اما اینم یادت باشه که من به هر کسی انقدر وقت نمی دم! تا من می رم نوشیدنی بیارم تو هم آماده شو...
    خنده ی موذیانه ای کرد و با قدم هایی آرام از اتاق بیرون رفت و در را باز گذاشت. اریکا که چیزی از حرف های بی سرو ته محمد متوجه نمی شد و یا شاید می خواست خود را به نفهمی بزند، با خشم به رفتن او نگاه کرد. زمانی که مطمئن شد محمد از اتاق دور شده، زیر لب چیزی گفت و به اطراف چشم دوخت، وقتی وسیله ی مورد نظرش را نیافت، کفشش را از پا درآورد و با حرص و خشونت به طرف دَر پرتاب کرد.
    - عوضی ِ...
    کفش دومش را درآورد:
    - آشغال، ایشالا که خبرت بیاد!
    سعی کرد ادای محمد را دربیاورد، صدایش را کلفت کرد، با ژست بامزه ای پوزخند زد و گفت:
    - تا من می رم کوفت بیارم تو هم آماده شو! هه، پسره ی نکبت...
    حالا احساس بهتری داشت، حداقل قدری خالی شده بود. همراه با احساس گرمایی که به صورتش هجوم آورد، با دست راستش کمی خود را باد زد. باید قبل از آمدن محمد کاری می کرد. به لباسی که تنش بود خیره شد، امشب چقدر از لباس عروس بیزار شده بود. به خاطر می آورد زمان ِ کودکی از دیدن عروس و لباس عروس به وجد می آمد، اما حالا... با دست به دو طرف دامن چین دارش چنگ زد و گفت:
    - از شر تو یکی هم راحت می شم، لباس مسخره!
    نگاهش به دسته گل ِ مقابل پاهایش افتاد، دامنش را بالا گرفت و لگد محکمی به آن زد. دسته گل به دَر نیمه باز خورد و کمی آن را تکان داد. صدای نزدیک شدن قدم های محمد را می شنید، دمپایی ابری اش را روی زمین می کشید و نزدیک و نزدیک تر می شد. انگشت هایش را روی گیج گاهش گذاشت و زیر لب گفت:
    - فکر کن اریکا، فکر کن دیوونه، باید چی کار کنی؟؟
    یاد نگاه تلخ و پر از نفرت آرین افتاد. چه غریبانه به دستان گره شده ی محمد به دور بازوانش می نگریست. سردش شد، احساس کرد دارد یخ می زند. با عجله به سمت در رفت و آن را بست. با دیدن کلید لبخندی زد و در را سه بار پشت سر هم قفل کرد.
    هنوز یک دستش به دستگیره بود و دست دیگرش روی دَر که احساس کرد دستگیره می چرخد. با وحشت دستگیره را ول کرد و به عقب خیز برداشت. بعد از چند تکان ِ دیگری که دستگیره خورد، صدای تقه ای آمد:
    - اریکا؟!
    صدای متعجب محمد بود که از پشت در می شنید:
    - اریکا؟! دَر چرا باز نمیشه؟
    دَر تکان محکمی خورد:
    - اریکا صدامو میشنوی؟ اریکا... چرا جواب نمی دی؟ حالت خوبه؟
    با شنیدن اضطرابی که در صدای محمد موج می زد، لبخندِ پر ز ِ لذتی زد و روی تخت نشست. در با شدت بسیاری تکان خورد، با وحشت ایستاد، به این فکر کرد که نکند محمد در را بشکند و داخل شود؟ سعی کرد خونسرد باشد و صدایش نلرزد:
    - من حالم خوبه.
    سر و صدا قطع شد.
    - خودتی؟! چرا جواب نمی دادی؟ این در چشه... باز نمیشه! تو حالت خوبه؟
    - می... می خوام راحت باشم. تنهام بذار.
    حتی خودش هم مطمئن نبود که صدای ِ خودش را شنیده باشد، اما انگار محمد شنید، چون در تکان محکمی خورد و صدای عصبانی محمد بلند شد:
    - هیچ معلوم هست چی میگی؟! بیا این دَر لعنتی و باز کن. من و میفرستی پی نخود سیاه! گفتم دَر و باز کن...
    ضربه ی دیگری به در زده شد، از اینکه محمد حرص می خورد لذت برد. صدایش را صاف کرد و اینبار جدی تر پاسخ گفت:
    - گفتم می خوام تنها باشم! راحتم بذار.
    صدای پوزخند ِ محمد آمد:
    - هَه! هنوز می ترسی؟! اینقدر زیاد؟! تو بیا این در و باز کن من بهت قول می دم چیزی برای ترس وجود نداره...
    اریکا دستانش را روی گوشش گذاشت و محمد با خنده ادامه داد:
    - ناسلامتی امشب شب... اصلا راه... حالا شاید... باشه...
    نمی خواست حرف های مزخرف او را بشنود، حرف هایی که به نظرش چندش آور بود. صدایش کم و زیاد می شد. گوش هایش را محکم فشار می داد تا کمتر بشنود. فریاد زد:
    - بس کن! دیگه نمی خوام بشنوم! نمی خـــــــوام! برو گمشو و راحتم بذار! راحتـــــم بذار!
    با وجود گرفتن گوش هایش صدای داد و بیداد محمد و کوبیده شدن دَر را می شنید. محمد یک ساعتی با دَر کُشتی گرفت و هر چه از دهانش درآمد بار اریکا کرد. وقتی صدایی نشنید، به گمان اینکه اریکا خوابیده بی خیال شد و رفت. اریکا تمام مدت بی صدا اشک می ریخت و بر بخت سیاه خود لعنت می فرستاد. نیم ساعتی که گذشت و از بیرون صدایی نیامد، از روی تخت بلند شد و نفس راحتی کشید. به سمت در رفت و از سوراخ جا کلیدی به بیرون نگاه کرد. خبری از محمد نبود. باید از شر آرایش سنگین و لباسش خلاص می شد. خوشبختانه سرویس کاملی در خود ِ اتاق وجود داشت. اتاق بزرگ و دلبازی که بیشتر وسایلش به رنگ قرمز، مشکی و شکلاتی بود، قرمز رنگ شهوت انگیزی به حساب می آمد. پوزخندی زد و به سمت حمام رفت.
    تمام بدنش کوفته شده بود و درد می کرد، انگار که از بالای ِ بلندی ای به زمین پرت شده باشد! اگر از خراب شدن آن دنیایش نمی ترسید حتما خودکشی می کرد، بیشتر که فکر کرد به این نتیجه رسید که از خود مرگ می هراسد. دنیایی برایش مهم نیست. این مرگ بود که او را به وحشت می انداخت.
    به دور و بر نظری انداخت، خبری از عکس مادرش نبود، باز هم بغضش شکست و اشک های بی کسی اش جاری شد.
    * * * * *

    تا صبح اشک ریخته بود، اصلا خواب به چشمانش نمی آمد. مدام نگاهِ پر از نفرت آرین جلوی چشمانش جان می گرفت و خون در رگ هایش یخ می بست.
    دِل درد امانش را بریده بود و رنگ به صورت نداشت. دست و پاهایش یخ زده بود و می لرزید. دوست داشت از اتاق بیرون برود. در آن اتاق تاریک و سرد احساس بدی داشت. دَر را آرام باز کرد و با سنگر گرفتن پشت آن نگاهی به بیرون انداخت. خوشبختانه خبری از محمد نبود.
    یک پایش را بیرون گذاشت و کم کم، با احتیاطی زیاد، به طور کامل از اتاق خارج شد. نگاه هراسانش را بار دیگر به اطراف دوخت. «اثری از اون هیولا نیست!»
    برای اینکه خیالش راحت شود، با وجود دل دردی که داشت، به این طرف و آن طرف سرکی کشید. زمانی که ردی از محمد نیافت به سمت آشپزخانه رفت. جعبه ی کمک های اولیه را یافت و مسکنی برداشت. لیوان ِ آبی پُر کرد و قرص را بالا انداخت. لیوان را روی سنگ اُپن گذاشت و دستانش را به سنگ تکیه داد. با خود فکر کرد: «اگه این انتقام نبود، لابد منم نبودم... دیگه چه امیدی به زندگی!»
    در حالی که نفس نفس می زد از آشپزخانه خارج شد. دستش را روی معده اش می فشرد تا شاید کمی از دردش کم شود. قدم سوم را برنداشته بود که کسی از پشت ِ سر موهایش را کشید، از دردی که در سرش پیچید جیغ بلندی زد. با دو دست سعی کرد ریشه ی موهایش را بگیرد تا شاید دردش کمتر شود. اما محمد او را محکم به دیوار کوباند که باعث شد ناله اش بلند شود:
    - آیـــــــــــی...! چی کار می کنی دیوونه ی روانی! ولم کن...
    محمد چشم های به خون نشسته اش را تنگ کرد و گفت:
    - من دیوونه ام؟! آره .. من دیوونم، اونم یه دیوونه ی آدمکش! خیال کردی برای من راحت نبود اون در لعنتی و بشکنم؟! که بعدش گردن تورو خرد کنم؟! چی فکر کردی بچه! هر بلایی سرت میاوردم کسی چیزی نمی گفت. می دونی چرا؟ چون من شوهرتم... من شوهرتم احمق!
    موهای اریکا را بیشتر در چنگ فشرد و به سمت بالا کشید.
    - آیــــی... ولم کن، نمی خوام بشنوم! ولم کن کثافت!
    لبش را به گوش اریکا نزدیک کرد، با لحن جنون آمیزی که به خود گرفته بود؛ زمزمه کرد:
    - مجبوری که بشنوی.
    اریکا را کشان کشان داخل اتاق برد و ادامه داد:
    - نشونت می دم.
    تمام بدنش از ترس می لرزید. چرا محمد دست از سرش بر نمی داشت؟ چرا نمی گذاشت تا به حال خود باشد؟ اگر آرین بود، اگر آرین جای محمد بود...، نه نه! هر چقدر هم که خار و خفیف شود نباید چنین فکری کند!
    اریکا را به روی تخت پرت کرد و نگاه نافذش را به چهره ی رنگ پریده او دوخت. داشت به اریکا نزدیک می شد که او دستانش را جلو گرفت و نالید:
    - خواهش می کنم... تورو خدا بذار حرف بزنم... خواهش می کنم! تورو خدا... تورو امام...
    محمد به بالای لباس اریکا چنگ زد، می خواست آن را به سمت پایین بکشد. اریکا از ته دل جیغ بلندی کشید و دست بر روی لباسش گذاشت. این کار باعث شد لباس اریکا به دو نیم تقسیم شود. با عجله دستانش را جلوی سینه هایش گرفت و سر به زیر انداخت. تا آنجا که می توانست در جای خود مچاله شده بود و با تمام وجود زار زد، در میان گریه هایش بریده بریده گفت:
    - تورو خـــدا راحتم بذار... خواهش می کنم... راحتم بذار... نامرد! به اندازه ی کافی قدرتت و به رخم کشیدی... عوضی... راحتم بذار... ولم کن...
    حتی در این موقعیت هم نمی توانست نفرتش را از محمد پنهان کند. محمد رو به روی او زانو زد، در حالی که موهای مشکیِ براقش در صورتش ریخته بود، با لحنی که بوی خشونت می داد گفت:
    - هنوز تمام قدرتم و بهت نشون ندادم فسقلی!
    - خواهش می کنم الان نه! من تا حالا از هیچکسی اینطوری خواهش نکردم! خواهش می کنم... تورو خدا... تورو به هر کسی که دوستش داری... تورو به جون پدرت قسمت می دم... تورو به روح مادرت...
    بینی اش را بالا کشید و چشم هایش را به چهره ی جدی محمد دوخت. رنگ نگاه محمد عوض شده بود. سعی کرد برای چند ثانیه که شده نفرت را از صدایش دور کند:
    - به من فرصت بده... من نمی تونم! نمی تونم!
    سرش را تکان داد و در حالی که آب دهانش را به زور قورت می داد ادامه داد:
    - چند وقت به من فرصت بده... من آمادگی هیچی و ندارم... خواهش می کنم! من که سنی ندارم! آخه من نمی تونم عوضی چرا نمی فهمی!
    محمد به صورت خیس از اشک اریکا خیره شد، دو دقیقه ای به همین منوال گذشت تا از جایش بلند شود. از بالا، به سر افتاده ی اریکا نگاه کرد و گفت:
    - با اینکه حق قانونی و شرعی منه، اما بهتر...
    پره های بینی اش به شدت باز و بسته می شد، ادامه داد:
    - فقط بدون صبر من کمه! هر وقت احساس کردی آمادگیش و پیدا کردی خودت میای سراغم وگرنه این منم که میام سراغ تو... اونم هر جوری که دلم بخواد... می فهمی چی می گم؟!
    اریکا که از شدت بغض و گریه قدرت تکلم نداشت، فقط توانست با عجله سرش را به نشانه ی مثبت تکان دهد. محمد بار دیگر نگاه پرنفوذش را به چشمان غمگین اریکا دوخت و سپس بی حوصله از اتاق بیرون زد. صدای کوبیده شدن دَر، فضای ِ اتاق را پر کرد، بعد از آن صدای کوبیده شدن دَر خانه به گوش رسید.
    اریکا چند ساعتی را به گریه کردن ادامه داد. از خودش بدش آمده بود، از خود مغرورش! برای این مرد چقدر خود را کوچک کرده بود! برای یک همچین هیولایی! برای ِ این آدم ِ پست! سعی کرد خود را توجیه کند: «عوضش به خواسته ت می رسی بدون نزدیکی به اون مردک! حق با آرین بود، همه ی اینا زیر سر اینو و بابا هستش... حق با آرین بود! نمی بخشمت بابا... نمی بخشم. از محمد متنفرم! خدایا ازش متنفرم! داره حالم بهم می خوره! نمی تونم... نمی تونم باهاش زندگی کنم! دارم دیوونه می شم... هنوز هیچی نشده دارم دیوونه می شم! اون یه دیوونه س! یه حیوون که فقط به فکر چیزای ِ چندش آور ِ خودشه!»
    به هیچ کدام از تماس های تلفنی پاسخ نداد. دوست داشت تنها باشد. باید در تنهایی فکر می کرد. به یاد عکس مادرش افتاد. فکر کرد که باید تماس بگیرد و از گُلی خانم بخواهد عکس را برایش بیاورد. شاید بهتر بود خودش می رفت، خودش می رفت و تمامی وسایل اتاق مادرش را با خود می آورد. اما نه! دوست داشت اتاق مادرش تا همیشه دست نخورده باقی بماند. درست مثل اولین روزش، درست مثل همان روزهایی که او بود و در آن اتاق نفس می کشید. از طرفی حوصله ی پدرش و آن زنیکه ی چشم سبز را نداشت. این لقبی بود که در ذهنش با آن ثریا را خطاب می کرد. از خودش حرصش می گرفت. خودش هم نمی توانست زیبایی ثریا را در دل اعتراف نکند، به همین خاطر از خودش حرصش می گرفت. او با همان زیبایی و زبان ِ چرب و نرمش پدرش را خریده بود. چه ارزان خود را فروخت! چه ارزان دخترش را فروخت!
    با آمدن شب از شدت گرسنگی به آشپزخانه رفت، سعی کرد چیزی بخورد اما با وجود گرسنگی زیاد میلی به خوردن نداشت. به غذای حاضری خیره شد و زیر لب نجوا کرد:
    - گاهی وقتا هدف هایی که بد به شمار میان هم، امید زندگی ِ یه نفرن، هر چقدر هم که بد باشن! تا خودشون نخوان، کسی نمی تونه جلوشونو بگیره!
    و شروع به خوردن کرد. با وجود ِ اینکه میلی نداشت خورد و خورد. می خواست که انرژی بگیرد. او نقش ِ اول را داشت و نمی خواست که این نقش را از دست دهد. نباید ضعف نشان می داد. دو ساعتی از بامداد گذشته بود که محمد آمد، با قیافه ای پریشان و بهم ریخته، فقط چند کلمه ای گفت و رفت:
    - از این به بعد من توی اتاق خودمون هستم.
    کلمه ی "خودمون" را پیش خود زمزمه کرد و پوزخندی زد، ادامه داد:
    - تو هم اگه دوست داشتی می تونی توی هر کدوم از اون دوتا اتاق بری. انتخاب با خودته. برام مهم نیست چی کار می کنی، فقط مزاحم من نشو.
    و رفت، بدون گفتن هیچ حرف دیگری رفت. اریکا خیلی دوست داشت می رفت و می توانست با همین دست های کوچکش او را خفه کند، اما می دانست که بدبختانه قدرت چنین کاری را ندارد.
    - اون یه گردن کلفت ِ عوضیه!
    * * * * *

    یک هفته ای از آن شب عذاب آور گذشت، پنج روزی که هر صبح و شبش تا به آخر برسد، مانند کابوسی دهشتناک بر اریکا گذشت. در این چند روز جز در مواقع ضروری حتی یک کلمه هم با محمد رد و بدل نکرد. محمد هم صبح ها می رفت و تا دیر وقت باز می گشت. اصلا برایش مهم نبود که محمد کجا می رود و چه می کند.
    - به درک... بره بمیره...
    جواب هیچ یک از تماس های تلفنی را نداده بود و نمی داد. حوصله ی پاتختی و پاگشا و اینجور مزخرفات را نداشت، چه رسد به ماه ِ عسل! ظاهرا در این قضیه با محمد تفاهم داشت، زیرا او هم به تمام تلفن ها و دعوت ها به بهانه های مختلف جواب رد می داد.
    آقای سلطانی خیلی اصرار می کرد که با اریکا حرف بزند و یا به آنجا برود، اما محمد به بهانه های مختلف و با زبان چرب و نرمش او را از سر خود باز می کرد. انگار یک قرار داد پنهانی بین او و محمد بسته شده بود.
    تنها کسی که اجازه ی ورود به خانه را داشت گُلی بود، ناهار و شام را آماده می کرد و گاهی وقت ها هم برای تمیز کاری می آمد. اریکا مطمئن بود او بیشتر برای خبرچینی می آید تا چیزی دیگر، حالا به همه چیز و همه کس شک داشت. خصوصا بعد از آن جریان دیگر مطمئن شده بود، یک تکه پازل از نقشه های پدرش همین پیرزن است. گلی تمام مدت زمانی را که در خانه حضور داشت و کار می کرد، با حرافی به پایان می رساند.
    بالاخره تصمیم خودش را گرفت، باید به آرین سر می زد. از گُلی شنیده بود حامد خان زیاد با پدرش رفت و آمد دارد، آرین هم برای فرار از چیزی که گلی نمی دانست چیست و اریکا می دانست، اداره ی آن شرکت قدیمی را خود به دست گرفته بود. البته اینطور که گُلی می گفت آن شرکت آنقدرها هم قدیمی نیست و حامد خان کسی را بالای سر ارث پدری اش گذاشته تا به خوبی برای ِ آینده ی فرزندانش پولسازی کند. نمی دانست این ارثیه دقیقا مال چه کسی است.
    باید آدرس شرکت را گیر می آورد، به آرین احتیاج داشت، باید او را می دید و با او حرف می زد. مثل همیشه محمد خانه نبود، به سمت تلفن رفت تا با مهرسا تماس بگیرد.
    * * * * *

    به برج مقابل خیره شد و از خود پرسید:
    - یعنی اینجا کار می کنه؟
    به یاد شرکت پدرش افتاد، نفس سختش را بیرون فرستاد و به سمت دَرِ ورودی رفت. با کمی تامل داخل شد، از مردی که در سالن بود قدری سوال کرد و بعد از گرفتن جواب به سمت آسانسور رفت.
    صدای تق تق کفش های پاشنه بلندش در سالن می پیچید و انعکاس اعصاب خُرد کنی داشت. بالاخره اتاق را پیدا کرد، به طرف دختر جوانی که پشت میز نشسته بود رفت. آرایش غلیظ و چهره ی اخمویی داشت، با دیدن اریکا یک تای ِ ابرویش را بالا انداخت و قری به سر و گردنش داد.
    بعد از کلی چونه زدن خانم منشی تازه می فرمودن که امکان وقت دادن برای دیدار آقای احدی کوچک وجود ندارد. با حرص اندیشید: «حالا انگار در عرض چند روز چه کسی شده! البته ارث پدریه خوبیه! مثل محمد... مال مفت و مفت خوری! کوفت ِ جونشون!»
    عصبی به سمت صندلی رفت و همانطور که می نشست گفت:
    - من منتظر می مونم. چیه؟! نکنه این کار هم نمی تونم بکنم؟!
    منشی باز هم قری به گردنش داد و با بی قیدی شانه ای بالا انداخت:
    - میل خودتونه!
    بعد از گفتن این حرف سرش را داخل مانیتور کرد. خیلی دلش می خواست حال آن دختره ی پررو را بگیرد، اما با باز شدن دَرِ دفتر مدیریت نگاهش را از چهره ی رنگ و روغن کاری شده ی دختر جوان گرفت و به او دوخت. باور نمی کرد این پسر آرین باشد. همیشه او را در لباس های عجق وجق و رنگارنگ دیده بود. حتی روز تولد و عروسی هم تیپش سبک ِ اسپرت داشت. اما حالا با تن کردن این لباس رسمی چقدر تغییر کرده بود!

  20. 306 کاربر از پست hiva تشکر کرده اند .

    !summer girl , #PARDIS# , $ ساجده$ , * hasti * , * sogi jOoOn * , **parya** , *ATRIN* , *dorsa* , *GolDeN* , *Hamraz* , *yasna* , *~Faezeh~* , -دایان- , .:aida:. , .:BahaR:. , .:BlooM:. , .ARAM. , .arsana. , .Baharak. , .ELHAM. , .KING. , .Mania. , .Mehrnoosh. , .MOHABBAT. , .Monire. , 0r!ent@L G!rL , 2012 , 23252 , ?98i , @parisa@ , abdolghani , ahmad_3592 , aidai , ali agha , ali_shey , alonegirl , Amirsam1 , ANNE , Anolin , armin.kz , arnavaz , asalkocholoo , asal_aram , asal_cheshmak , asam , ASEMAN SHAB , asemane nili , Astrgirl , aTara-Tara , Ati__377 , atousa27 , Az@de , azima , azinjoon , b.maryam , bardia2009 , Beautiful Jasmine , behi_aquarius , blue1 , corail , delester , Donya-70 , ELAHE , elahem , Elhamhb , elianoos , Elnaz , elnaz 90 , elnaz89 , extranjera , Eyes Wide Shut , f1363 , faezeh , faezeh88 , fany , farahi , farajoon , farizad , Farnaz , farnaz21 , Faryad Zire Ab , fatima_59 , fleur , gandomsa , ghazghaz , gord , granaz , Guest2 , hannah , harimeshgh , hasti59 , helen888 , hodasamin , homi1 , honey_x , hsdhsd , htamspam , ir2007 , Irani , jighol , joghoze , katy , layahashemi , lila90 , lilipoot33_68 , mah banoo , mahana1 , mahbano , Mahbib , mahda , mahdi3h , Mahed , mahnazmom , mahsa20005 , mahshid_3d , mahtab payda , mahtab10 , mamalisooti , mamorin , maniiya , maryammmmmm6 , maryam_mariusz , melijooon , meno , meysan , Mina , Mino Bookworm , Miss-Mani , miss.no1.2004 , mlika , Mo$aFeR , mojan_23 , monire_74 , motlagh , M_V_P , nafas44 , nafise2 , Nahid72 , nairika , naive , narges-1991 , nasim jooon , nastaran b , nazi shirazi , nazi2000 , nazii19 , nedaj , negarjojojo , neliel , niayesh00 , niazruby , nili_93 , nillooo , nilooii , NILOUFAR , nina505 , nlp16001 , nutty , paparoos , paradise , parastesh_nia , paris95 , parnar , parshang , parvane. , pegiiiiiiiii , peymaneh , piano , pila pila , priya , rafaat , raha16 , ramesh20 , REAL LOVE , reem1368 , rokh , roseberry , Roya_2010 , roze68 , rozi-91 , S-A-R-A , saba_h , safo , samaane , samandf , samaneh60 , sang_e_saboor , SANIA-23 , sania555 , SaRa , sara1995 , sara_n , sazin513 , sepide90 , serentipiti , setareh30 , setareh67 , sh.patogh_9 , shadow_das , shaghhayeghh , shahzad , shakiba_2510 , SheiTa , shide , shivashiva , Silber , silver moon , simaaaaa , simi , sinsor , sirius , skarlet 62 , smart girl , smaryam , soda 70 , soha.f , Sokout_shab , somy_kh , spoorg , starter127 , stiv , sydney , Ŝάмĭ , TABA_13069 , talayeh , tama1011 , TanNazZz , taty9918 , tghyasfr , tinairn , ti_na60 , Universe95 , V.i.d.a , wenela , wildfire14 , YA29+1 , yasam , yasamin-73 , zanbagh , ZeYnAb KhAnOoM , zizi.m , zizi26 , _Azadeh_ , ~ELAHE~ , ~jOojoO.tAlA~ , ~SAREH~ , ~shahrivar~ , ~shiva~ , ~Spunk!e~ , آليس , آلیشیا , آنیتا , اسمانی , اسوده , افروز جون , اهنگ , باران , بلور , بی بی گل , جان کریستوفر , خانم فسقلی , خورشید خانم , رز آبی , روياي ابي , زئوس , شبنم , شهرناز , شکیبا.. , طیبه , !arefeh , علیصدر , غزال آریا , لمیس20 , م.م.ر , ماه سیما , مرضیه.ش , ملیساا , منيژه , مهنا2 , نسترن65 , نسرین... , نسيا , نماز67 , نهایت , نیلوفر آبی , نیلوفر:-) , هانی عسل , هدیه , هوفریا , واران , ياابالفضل , پامچال , پدر خوانده , پروانه! , پریسا 17 , پـردیس , کریستال , گنجیشک , گیتی , یاسمین.م , یهدا , یگانه , ღ ghazali ღ , ღ♥.U_and_Me.♥ღ , ♥Arezoo

صفحه 1 از 7 12345 ... آخرینآخرین

موضوعات مشابه

  1. پاسخ ها: 36
    آخرین نوشته: 1393،04،19, ساعت : 09:55 قبل از ظهر
  2. پاسخ ها: 135
    آخرین نوشته: 1393،03،03, ساعت : 03:12 بعد از ظهر
  3. اریکا | هیوا بهرامی و نادیا کاربران انجمن | موبایل
    توسط asal_cheshmak در انجمن رمان موبایل نوشته کاربران سایت
    پاسخ ها: 1
    آخرین نوشته: 1390،07،28, ساعت : 09:53 بعد از ظهر
  4. دانلود رمان اریکا | هیوا بهرامی و نادیا کاربران انجمن
    توسط asal_cheshmak در انجمن رمان نوشته کاربران سایت
    پاسخ ها: 0
    آخرین نوشته: 1390،05،17, ساعت : 12:24 قبل از ظهر
  5. پاسخ ها: 100
    آخرین نوشته: 1389،04،21, ساعت : 12:46 بعد از ظهر

کلمات کلیدی این موضوع

علاقه مندی ها (Bookmarks)

علاقه مندی ها (Bookmarks)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •