خبرگزاری فارس: «بیل وستنهوفر»،یکی از نامزدهای جایزه اسکار بهترین جلوه های ویژه ۲۰۱۳، درباره فیلم «زندگی پای» گفت: ببر بنگالی «زندگی پی» تنها در ۱۴ درصد موارد زنده بود،مجبور شدیم ۱۰ میلیون تار مو بر تن ببر دیجیتالی طراحی کنیم.




به گزارش خبرنگار فارس، اسامی نامزدهای هشتاد و پنجمین دوره از رقابتهای اسکار چندی پیش اعلام شد و فیلم «زندگی پی» ساخته «انگ لی» در هفت بخش بهترین فیلم، بهترین فیلمنامه اقتباسی، بهترین کارگردانی، بهترین فیلمبرداری، بهترین تدوین، بهترین موسیقی متن و بهترین جلوههای ویژه نامزد شد.



«بیل وستنهوفر»، مدیر جلوههای ویژه فیلم «زندگی پی» در مصاحبه با روزنامه «لسآنجلس تایمز» متذکر میشود که بسیاری از صحنههای مربوط به حیوان، دریا، آسمان، صحنههای طوفان، قایق و بازسازی هند دهه 70، همه همه با استفاده از جلوههای ویژه به تصویر کشیده شدهاند.






در این کار 1200 هنرمند از کمپانیهای مختلف با او همکاری داشتهاند.

در زیر مصاحبه «وستنهوفر» با روزنامه «لسآنجلستایمز» را میخوانیم:
*چه مقدار از صحنههای مربوط به ببر در این فیلم دیجیتالی است؟
_تنها در 14 درصد از موارد از ببر واقعی استفاده شده و مابقی همه دیجیتالی است، برای خلق هرچه زندهتر صحنههای مربوط به ببر دیجیتالی مجبور شدم، هشت هفته تمام با ببرهای واقعی زندگی کنم، این جالبترین حیوانی است که ممکن است شما در زندگیاتان دیده باشید، همه چیز آنها جالب است، چشمهایش، نوع نگاهش؛ هر وقت یکی از آنها به شما خیره میشود، سر جایتان خشکتان میزند، واقعا کار بسیار مفرحی است که اینکار را با موفقیت انجام دهید و به خاطر آن جایزه بگیرید ولی خوب دستاورد حقیقی در این میان همان تجربیاتی است که به دست میآید.

*چگونه این حیوان دیجیتالی را ساختید؟
_ ساخت این ببر حدود یک سال طول کشید. خوب ما یک مدل را در نظر گرفتیم و از آن به عنوان قالب کارمان در کامپیوتر استفاده کردیم تا نتیجه هر چه حقیقیتر به نظر برسد، یک هنرمند برای ماهیچههای این حیوان، یک هنرمند برای حرکت دورانی بازوها، یک هنرمند برای طبیعی سازی پوست حیوان و یک هنرمند نیز برای طبیعی سازی حرکات حیوان، طی یکسال به طور شبانهروزی فعالیت کردند، همچنین تعدادی شبانهروز کار کردند تا بتوانند 10 میلیون مو را به طور طبیعی روی تن این حیوان کار بگذارند، یک نفر هم وظیفه داشت رنگ موها، موج و انعکاس نور در موها را به گونهای تصویر کند که همه و همه طبیعی به نظر برسند، هر ماه پس از ماهی دیگر کار به نتیجهای که میخواستیم نزدیکتر میشد.

*سختترین صحنهها کدام بودند؟
سختترین صحنه مربوط به زمانی بود که باید ببر را در حالیکه در آب شنا میکرد به تصویر میکشیدیم، به خصوص زمانیکه هوا هم طوفانی بود و جریان آب به سختی با سطح قایق برخورد میکرد، همچنین موهای ببر را خیس میکرد، ببر را با یک نرمافزار کار میکردیم و آب را با نرمافزاری دیگر، این صحنه هم طولانیترین صحنه بود هم سختترین و پرچالشترین.
*در صحنههایی که از ببر دیجیتالی استفاده شده «سوراج شارما» (شخصیت اول فیلم) چگونه میدانست که ببر دیجیتالی کجاست که عکسالعمل به موقع نشان دهد؟
_ما از فنآوری به نام «پرویس» استفاده کردیم که به بازیهای ویدیوئی گرافیکی میماند، شما در این روش میتوانید به سوراج نشان دهید که قرار هر صحنه به چه صورتی درآید و قرار است ببر در کجا صحنه قرار گیرد. جاهایی هم که این روش جواب نمیداد، از روشهای دیگری استفاده میکردیم، مثلا ما در صحنههایی که «سوراج» به ببر حملهور میشود و به او ضربه می زند، از عروسکی پارچهای در حجم و ابعاد ببر واقعی استفاده میکردیم و حتی بر بدن او زخم میزدیم تا عکسالعمل قابل قبول در سوراج به وجود آید.
*از طراحی صحنههای مربوط به دریا و آسمان بگویید.
آسمان و اقیانوس در صحنههای مختلف این فیلم، بار معنایی و احساسی ویژهای را به همراه داشتند، «انگ لی» (کارگردان فیلم «زندگی پای») فوقالعاده است. او به شما نمیگوید که میخواهم ابرها 30 درصد از صحنه را پوشش دهند بلکه میگوید: من یک آسمان اپرایی میخواهم یا نمایی غمانگیز و وهمآلود میخواهم، بقیه کار دیگر با ما بود که بتوانیم از پس این کار برآییم، واقعا تجربه خوشایندی بود.
درست پس از انجام فیلمبرداری «انگ» به سراغ ریتم و رنگ فیلم رفت و برای رسیدن به آنچه که میخواست از تک تک عوامل کار گرفت، او خواستهاش را در یک کلام خطاب به همه خلاصه کرد: میخواهم با شما یک اثر هنری خلق کنم، همین یک جمله کافی بود که ما را از نظر روحی به این پروژه نزدیک کند و جایزه ما برای زحماتمان رسیدن به همان چیزی بود که خواهانش بودیم.
____________________
ترجمه: نرگس محمدی