دفتر شعر !

[negar2000]

درشبان غم تنهایی خویش،
عابدچشم سخنگوی توأم
من دراین تاریکی،
من دراین تیره شب جانفرسا،
زائرظلمت گیسوی توأم

گیسوان توپریشانترازاندیشه من،
گیسوان توشب بی پایان،
جنگل عطرآلود،
شکن گیسوی توموج دریای خیال...

کاش بازورق اندیشه شبی،
ازشط گیسوی مواج تو من،
بوسه زن برسرهرموج گذرمیکردم،
کاش براین شط امواج سیاه،
همه عمرسفرمیکردم

من هنوزازاثرعطرنفس های توسرشارسرور،
گیسوان تودراندیشه من،گرم رقصی موزون

کاشکی پنجه من،
درشب گیسوی پرپیچ توراهی میجست

چشم من چشمه زاینده اشک،
گونه ام بستررود
کاشکی همچوحبابی برآب،
درنگاه تورهامیشدم ازبودونبود...

(حمیدمصدق)

[Tik Tak]

من خیلی دلم ازاین دنیاگرفته این سال واسم خیلی بد بوده هرچی ببختی بوده روی سرم خراب شده خیلی ها بهم دل بستنو منم دل به اونها ولی همشون دلمو شکستن امسال بدترین نمرات رااوردم شایدبه خاطرحماقت های خودم باشه.
کاش یکی پیدابشه.........
دل بستن خیلی اسونه ولی دلشکستن خیلی سخت اینو قدیمی ها می گوییند ولی امروزه دل دادن اسونه و دل شکستنم هم همینطور
دلمو یکی شکسته که خیلی دوستش دارم ولی بازم باهمین دل شکستم خیلی می خوامش نمی تونم ببینم کسی بهش چپ نگاه کنه بااینکه حرف های امیدوارانه میزنه ولی بازم تیکه های شکسته قلبمو زیرپاش بیشترفشاره میده اخه خدا مگه من چیکارکردم که این همه سختی و غم واندوه راازاین همه نعمت های زیبا به من دادی
امروز دوستم برایم فال حافظ گرفت واین امد
درد عشقی کشیدم که مپرس ،

زهر هجری کشیدم که مپرس ،

گشته ام در جهان و آخر کار ،

دلبری برگزیدم که مپرس ،

آنچنان در هوای خاک درش ،

میرود آب دیده ام که مپرس ،

من به گوش خود از دهانش دوش ،

سخنانی شنیدم که مپرس ،

سوی من لب چه میگزی که مگوی ،

لب لعلی گزیده ام که مپرس ،

بی تو در کلبه گدایی خویش ،

رنجهایی کشیدم که مپرس ،

همچو حافظ غریب در ره عشق ،

به مقامی رسیده ام که مپرس
دلم دیگه طاقت این همه دردونداره ای خدا من راببرجای خودت
من بال می خوام.......
ا

[sydney]

آخی امیر علی بیچاره هم دیوونه شده..




هزار و سیصد و اما ....نگیر فال مرا...!!!

خودش نوشته که کنده تمام قال مرا....

دوباره قهوه نریز و نگو که می آید

خطوط قهوه ی تو نخوانده حال مرا....

همان زمان که رسید و دو چشم من محو اش

و دست رو شده لرزید و خوانده خال مرا:...

نشسته بود و به عشقم دوباره ناخن زد

دوباره میوه ی کرموو سیب کال مرا

تمام قصه همین که ... که مست تو شده ام

سفر تو رفتي و و بعدش ... غمی و بال مرا....

نه حافظ و؛و نه سعدی ؛ نه مولوی آری

کسی شبیه من امشب نگفته حال مرا

که عشق از تو شروع شد:خمار نرگس تو !

و حافظ از تو سروده :تب وصال مرا

ببین که از تو چه پنهان هنوز مستم من

ملولِ ِلول تو بسته : زبان لال مرا....

نمیشود که بیایی؟ نیامدن تا کی ؟

دوباره هفته و ماه و تمام سال مرا...!!!؟

بس است مستي امشب؛ پریده از سر من !

من عازمم به سفر ....ببند شال مرا!

[taku taku]

این اشعار خیلی زیبا بودن واقعا محشر بودن از همتون ممنونم

ـــــــــــــــــــــــــ ـــــــــــــــــــــــــ ـــــــــــــــــــــــــ ـــــــــــــــــــــــــ ـــــــــــــــــــــــــ ـــــــــــــــــ

و شما : ای گوش هایی که تنها گفتن های کلمه دار را می شنوید !
پس از این جز سکوت سخنی نخواهم گفت.
و شما :
ای چشمهایی که تنها صفحات سیاه را می خوانید !
پس از این جز سطور سپید نخواهم نوشت.
و شما :
ای کسانی که هرگاه حضور دارم بیشترم تا آنگاه که غایبم...
پس از این مرا کمتر خواهید دید !!

« دکتر علی شریعتی »

[Najva20]

تو هم با من نمی مانی
برو بگذار برگردم
دلم میخواست می شد
با نگاهت قهر میکردم
هوا ابریست دل تنگم
و من چندیست دارم با خودم
با عشق می جنگم
اگر می شد ، برایت می نوشتم
لحظه هایم را.......
صدایم را.........
سکوتم را........
اگر می شد ، برای دیدنت
دل دل نمی کردم
اگر میشد که افسار دلم را ول نمی کردم
تو هم حرفی بزن هر چند تکراری
بگو آیا هنوزم دوستم داری
دوستم داری .....!؟

[*yasna*]

خسته ام
فردا نگاهت را برایم پست کن
یک بغل حال و هوایت را برایم پست کن
گوشم از آواز غمگین سکوت شب پر است
خواهشا لحن صدایت را برایم پست کن

[sArA.sH1359]

شرق اشراقی چشمان تو زیبا است هنوز

گونه ات ساحل چشمان چو دریاست هنوز

خلسه چشم عسل خورده رویایی تو

به خدا سبز تر از كوچه گلها است هنوز

جاری آبی احساس كه است و لطیف

پشت چشمان چو دریای تو پیدا است هنوز

اگر از دفتر شعرم غزلی می شكفد

همه اش زیر سر این دل شیدا است هنوز

گل اگر سیلی سرما بخورد غم مخورید

ذوق من جنگل مرطوب غزل ها است هنوز

[لیلا931]

گفتم چو غنچه خنده زنم در دیارتو
درا که غرق گریه شدم بر مزار تو
هنگام نوبهار که دوران خرمی است
دردا و حسرتا که خزان شد بهار تو
بگرفته است آینه خاطم غبار
تا دور ماند از نفس بی غبار تو
ای آرزوی دل که زیاران بریده ای
بنمای رخ که سوختم از انتظار تو
وی کرده میزبانی ما در دیار ما
بازآکه میهمان توام در دیار تو
ماراست داغ مهر تو بر سینه یادگار
رفتی ولی زدل نرود یادگار تو
گر شمع نیست بر سر خاک تو باک نیست
چون شمع سوخت جان رهی بر مزار تو

[spoorg]

رفتم اما دل من مانده برِ دوست هنوز

می برم جسمی و، جان در گرو اوست هنوز


هر چه او خواست، همان خواست دلم بی کم و کاست


گرچه راضی نشد از من دل آن دوست هنوز


گر چه با دوری ی ِ او زندگیم نیست، ولی


یاد او می دمدم جان به رگ و پوست هنوز


بر سرو سینه ی من بوسه ی گَرْمش گل کرد


جان ِ حسرت زده زان خاطره خوشبوست هنوز.


رشته ی مهر و وفا شُکر که از دست نرفت


بر سر شانه ی من تاری از آن موست هنوز


بکشد یا بکشد، هر چه کند دَم نزنم


مرحبا عشق که بازوش به نیروست هنوز


هم مگر دوست عنایت کند و تربیتی


طبع من لاله ی صحرایی ی ِ خودروست هنوز


با همه زخم که سیمین به دل از او دارد


می کشد نعره که آرامِ دلم اوست هنوز...

[sabooha]

یار و همسر نگرفتم که گرو بود سرم
تو شدی مادر و من با همه پیری پسرم

تو جگرگوشه هم از شیر بریدی و هنوز
من بیچاره همان عاشق خونین جگرم

پدرت گوهر خود تا به زر و سیم فروخت
پدر عشق بسوزد که در آمد پدرم

سیزده را همه عالم به در امروز از شهر
من همان سیزده ام کز همه عالم بدرم

تو از آن دگری ،رو که مرا یاد تو بس
خود تو دانی که من از کان جهانی دگرم
شهریار
گزیده ای از غزل گوهر فروش