بازگشت   نودهشتیا > فرهنگ و هنر > اخبار و معرفی فیلم > بحث و معرفی آثار سینمای ایران

 
 تبلیغات 
عصر پادشاهان
ارسال موضوع جدید  پاسخ
 
ابزارهای موضوع جستجو در موضوع نحوه نمایش
قدیمی ۲ شهريور ۱۳۹۱, ۰۵:۲۰ بعد از ظهر   #1 (لینک مستقیم)
کاربر فعال فرهنگ و هنر
 
alizee آواتار ها
 
alizee به Yahoo ارسال پیام
پست معمولی  +1 امتیاز     
Wink معرفی و نقد فیلم آسمان زرد کم عمق (احتمال معکوس) | بهرام توکلی






کارگردان
بهرام توکلی

بازیگرانترانه علیدوستی، صابر ابر، سحر دولتشاهی، سعید چنگیزیان و با حضور حمید رضا آذرنگ

خلاصه داستان:
فيلم داستان زوج جوانی است كه در مدتی کوتاه لحظات زندگی گذشتشان را مرور میکنند و این مرور خاطرات، زندگی حالشان را تحت تاثیر قرار می دهد.




لیست عوامل

فیلمنامه: بهرام توکلی
تهیه کننده و طراح چهره پردازی: سعید ملکان
مدیر فیلمبرداری: پیمان شادمانفر صدابرداران : محمود سماک باشی، رضا نظری
تدوین: بهرام دهقانی
دستیار کارگردان و برنامه ریز: علیرضا نسایی
عکاس: علی نیک رفتار، سمیه جعفری
طراح صحنه و لباس: امیر حسین حداد
صداگذار: فرامرز ابوالصدق
مدیر تدارکات: شادروان امیر نوروزی
جانشین تولید: حیدر زرقومی
منشی صحنه: سحر غمخوار، پانته آ حسینی
مدیر امور مالی: علی کثیری
گروه فیلمبرداری: عاطف امیری، محمد رضا پازوکی، ادیب سبحانی، احسان نادری، مصطفی صادقی،
اجرای چهره پردازی: عباس عباسی، آرزو کی قباد، مسعود علمداری
مدیر صحنه: سید علیرضا موسوی
دستیار لباس: شادی رستگار
دستیار تدارکات: حسین نوروزی، محمود اسدی فرد
مسئول دوربین: سعید خضربان، سینا ایل بیگی
دستیار تدوین: سیاوش طرازنده
خدمات: هیبت پیری، حسین آقازاده
مشاور رسانه ای: پویا نبی




سال ساخت:1391



"احتمال معکوس" چهارمین فیلم بهرام توکلی پس از فیلم های موفق "پابرهنه در بهشت" ، "پرسه در مه" و "اینجا بدون من" است







برای من که عشق و تو چشم تو شناختم

واسه من که خودم رو به دنیای تو باختم

تو رو دیدن میتونه بشه روز تولد

میشه چشات و دید و دوباره عاشقت شد








alizee آنلاین نیست.   پاسخ با نقل قول
تشکر شده توسط :

تبلیغات

دانلود

قدیمی ۷ آذر ۱۳۹۱, ۱۱:۴۵ قبل از ظهر   #2 (لینک مستقیم)
کاربر فعال فرهنگ و هنر
 
alizee آواتار ها
 
alizee به Yahoo ارسال پیام
بدون امتیاز  0 امتیاز     
پیش فرض حسین علیزاده برای "آسمان زرد کم عمق" موسیقی میسازد

حسین علیزاده ساخت موسیقی فیلم " آسمان زرد کم عمق" به کارگردانی بهرام توکلی را بر عهده گرفت. به گزارش خبرنگار مهر، صداگذاری این فیلم توسط فرامرز ابوالصدق انجام شده و حسین علیزاده ساخت موسیقی را برعهده دارد. به احتمال زیاد اولین نمایش فیلم بهرام توکلی در جشنواره فجر امسال است.
نام این فیلم پیش از این "احتمال معکوس" بود که در نهایت توکلی عنوان " آسمان زرد کم عمق" را برای فیلمش نهایی کرد.
ترانه علیدوستی، صابر ابر، سحر دولتشاهی، سعید چنگیزیان و حمیدرضا آذرنگ بازیگران " آسمان زرد کم عمق" هستند. در خلاصه داستان این فیلم آمده است: زوج جوانی در مدتی کوتاه لحظات زندگی گذشتهشان را مرور میکنند و این مرور خاطرات، زندگی حالشان را تحت تاثیر قرار میدهد.

دیگر عوامل فیلم سینمایی "آسمان زرد کم عمق" عبارتند از: مدیر فیلمبرداری: پیمان شادمانفر، صدابرداران: محمود سماک باشی، رضا نظری، طراح چهرهپردازی: سعید ملکان، تدوین: بهرام دهقانی، تهیهکننده: سعید ملکان. توکلی کارگردانی فیلمهای سینمایی "پابرهنه تا بهشت"، "پرسه در مه" و "اینجا بدون من" را در کارنامه دارد.

حسین علیزاده پیش از این موسیقی فیلمهای "تنها دو بار زندگی میکنیم" به کارگردانی بهنام بهزادی و "آواز گنجشکها" ساخته مجید مجیدی را ساخته است. آثار موسیقایی علیزاده در حوزه سینما نیز همچون دیگر آثارش موفق بوده و به نقاط قوت این آثار سینمایی تبدیل شده است.

انتخابهای علیزاده در عرصه سینما همواره سختگیرانه بوده است و همین مساله انتظارها را از " آسمان زرد کم عمق" بهرام توکلی نیز بالا میبرد.
alizee آنلاین نیست.   پاسخ با نقل قول
تشکر شده توسط :
قدیمی ۱۳ بهمن ۱۳۹۱, ۰۶:۰۹ بعد از ظهر   #3 (لینک مستقیم)
کاربر فعال بخش فرهنگ و هنر
 
*dorsa* آواتار ها
 
بدون امتیاز  0 امتیاز     
پیش فرض مدیرعامل باشگاه «استقلال» به تماشای «آسمان زرد کم عمق» میرود؟

مدیرعامل باشگاه «استقلال» مهمان فیلم «آسمان زرد کم عمق» در برج میلاد میشود.
به گزارش خبرنگار سینمایی خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، آن طور که گفته میشود علی فتحاللهزاده مدیرعامل باشگاه «استقلال» ساعت 19 امشب 13 بهمن ماه در مرکز همایشهایش برج میلاد تهران که کاخ جشنواره فیلم فجر است حاضر میشود تا در نمایش فیلم «آسمان زرد کم عمق» بهرام توکلی حضور داشته باشد.

در خلاصه داستان این فیلم آمده است: «زوج جوانی در مدتی کوتاه لحظات زندگی گذشته خود را مرور میکنند و این مرور خاطرات زندگی حالشان را تغییر میدهد.»

از بازیگران این فیلم میتوان از ترانه علیدوستی، صابر ابر، سحر دولتشاهی، سعید چنگیزیان و حمیدرضا آذرنگ نام برد.



دلم میخواد وقتی این روزها تموم شد، بزنم پشت خدا، آروم در گوشش بگم:
خدایا حال کردی جنبه رو؟!

***


*dorsa* آنلاین نیست.   پاسخ با نقل قول
تشکر شده توسط :
قدیمی ۱۴ بهمن ۱۳۹۱, ۱۲:۳۱ بعد از ظهر   #4 (لینک مستقیم)
کاربر فعال فرهنگ و هنر
 
alizee آواتار ها
 
alizee به Yahoo ارسال پیام
بدون امتیاز  0 امتیاز     
پیش فرض ˈآسمان زرد کم عمقˈ؛ روایتی از زندگی معمولی افراد غیر معمول




تهران - مضمون ضد قصه و موقعیت محور فیلم سینمایی ˈآسمان زرد کم عمقˈ ساخته بهرام توکلی، نتوانست انتظاری را که از وی می رفت به نحو مطلوب، برآورده سازد.


توکلی در جدیدترین ساخته کم بازیگر خود، موقعیت زوج جوانی به نام ˈمهرانˈ و ˈغزلˈ را روایت می کند که حادثه ای غیر معمول، آشفتگی بیش از پیش به زندگی مشترک آنها می بخشد.

داستان فیلم با ˈناریشنˈ شخصیت ˈمهرانˈ آغاز می شود که بیننده را به تدریج به فاجعه ای که برای خانواده ˈغزلˈ اتفاق افتاده، آشنا می سازد.

هر چند ریتم کند داستان تا دقیقه 50 فیلم، مخاطب را معلق نگه می دارد، اما حضور زوج تازه عروس و داماد و کشمکش های میان آنها و در ادامه برملا شدن فاجعه برخورد خودرو حامل عروس و داماد با موتور سوار، که دست برقضا خودرو نیز متعلق به ˈمهرانˈ بوده، ضرب آهنگ کند اثر را تا حدودی نه چندان رضایت بخش سرعت می بخشد، اما در ادامه، فیلم تا انتها به کندی روایت خود باز می گردد.

فیلم ˈآسمان زرد کم عمقˈ و شخصیت هایش به اندازه همان خانه مخروب بی هویت هستند. آدم هایی که اتفاقات تلخ و ناگزیری از آنها، زندگی ˈمعمولˈ شان است.

به این دیالوگ پر مغز و کوتاه میان ˈمهرانˈ و ˈغزلˈ توجه کنید:

مهران: چرا نمی ذاری زندگی معمولیمون رو بکنیم؟

غزل: زندگی معمولیمون اینه دیگه!

بازیگران نیز در این فیلم درخشش خیره کننده ای ندارد. تنها بازی شیرین حمیدرضا آذرنگ لحظاتی به داد فیلم می رسد.

سخن کوتاه آنکه فیلم سینمایی ˈآسمان زرد کم عمقˈ نتوانست همچون اسم عجیبش، دلچسب جلوه کند،

و باید گفت، ˈغزلˈ و ˈمهرانˈ شانس آوردند که ˈآسمان زرد کم عمقˈ، در کنار تمامی مصائب، سرشان خراب نشد.

فیلم سینمایی ˈآسمان زرد کم عمقˈ شب گذشته(جمعه) و در دومین روز از برگزاری سی ویکمین جشنواره فجر در سالن رسانه های جمعی مرکز همایش های برج میلاد نمایش داده شد.

توکلی پیشتر فیلم های ˈپا برهنه در بهشتˈ، ˈپرسه در مهˈ و ˈاینجا بدون منˈ را کارگردانی کرده است.

سی ویکمین جشنواره بین المللی فیلم فجر تا 22 بهمن ماه ادامه دارد.

از : امید غیاثوند
alizee آنلاین نیست.   پاسخ با نقل قول
تشکر شده توسط :
قدیمی ۱۹ ارديبهشت ۱۳۹۲, ۰۴:۰۱ بعد از ظهر   #5 (لینک مستقیم)
کاربر فعال بخش عکس
 
نیکان آواتار ها
 
بدون امتیاز  0 امتیاز     
Wink «آسمان زرد كم عمق» در گروه آزادي

زمان انتشار : 19 اردیبهشت 1392 21:57:00



«آسمان زرد كم عمق» در گروه آزادي

فيلم سينمايي «آسمان زرد كم عمق» به كارگرداني بهرام توكلي به زودي اكران ميشود

به گزارش سینما خبر، توافقات لازم براي اكران اين فيلم سينمايي در گروه آزادي انجام شده و قرار است در پايان اكران «تلفن همراه رييسجمهور»، فيلم بهرام توكلي روي پرده برود.
فيلم عطشاني طبق قرارداد ثبت شدهاش در شوراي صنفي نمايش بعد از «حوض نقاشي» اكران خواهد شد. پيشبيني ميشود «آسمان زرد كم عمق» اوايل تيرماه در گروه آزادي اكران عمومي شود.
پخش اين فيلم را هدايت فيلم بر عهده دارد و به احتمال فراوان طي هفتههاي آينده قرارداد اكرانش در شوراي صنفي نمايش ثبت ميشود. «آسمان زرد كم عمق» در بخش مسابقه جشنواره فيلم فجر به نمايش درآمد و واكنشهاي متفاوت منتقدان را به همراه داشت.
فيلم داستان زوجي جوان است كه با ورودشان به خانهاي قديمي اتفاقات زندگيشان مرور ميشود. ترانه عليدوستي، صابر ابر، سحر دولتشاهي و حميدرضا آذرنگ بازيگران اصلي اين فيلم هستند.

«آسمان زرد كم عمق» چهارمين فيلم بلند بهرام توكلي بعد از «پابرهنه تا بهشت»، «پرسه در مه» و «اينجا بدون من» است.





نیکان آنلاین نیست.   پاسخ با نقل قول
تشکر شده توسط :
قدیمی ۲۱ ارديبهشت ۱۳۹۲, ۰۴:۴۰ بعد از ظهر   #6 (لینک مستقیم)
کاربر فعال بخش عکس
 
نیکان آواتار ها
 
بدون امتیاز  0 امتیاز     
Wink آسمان سينما آزادي زرد كم عمق مي شود

زمان انتشار : 21 اردیبهشت 1392 13:43:00

آسمان سينما آزادي زرد كم عمق مي شود+ عکس


فيلم عطشاني طبق قرارداد ثبت شدهاش در شوراي صنفي نمايش بعد از «حوض نقاشي» اكران خواهد شد.

به گزارش سينما خبر؛ توافقات لازم براي اكران اين فيلم سينمايي در گروه آزادي انجام شده و قرار است در پايان اكران «تلفن همراه رييسجمهور»، فيلم بهرام توكلي روي پرده برود.

پيشبيني ميشود «آسمان زرد كم عمق» تيرماه و در آستانه ماه مبارک رمضان در گروه آزادي اكران عمومي شود. پخش اين فيلم را هدايت فيلم بر عهده دارد و به احتمال فراوان طي هفتههاي آينده قرارداد اكرانش در شوراي صنفي نمايش ثبت ميشود.



«آسمان زرد كم عمق» در بخش مسابقه جشنواره فيلم فجر به نمايش درآمد و واكنشهاي متفاوت منتقدان را به همراه داشت. فيلم داستان زوجي جوان است كه با ورودشان به خانهاي قديمي اتفاقات زندگيشان مرور ميشود. ترانه عليدوستي، صابر ابر، سحر دولتشاهي و حميدرضا آذرنگ بازيگران اصلي اين فيلم هستند.

«آسمان زرد كم عمق» چهارمين فيلم بلند بهرام توكلي بعد از «پابرهنه تا بهشت»، «پرسه در مه» و «اينجا بدون من» است.
نیکان آنلاین نیست.   پاسخ با نقل قول
تشکر شده توسط :
قدیمی ۱۰ خرداد ۱۳۹۲, ۱۱:۳۵ بعد از ظهر   #7 (لینک مستقیم)
کاربر حرفه ای
 
ساحلی آواتار ها
 
بدون امتیاز  0 امتیاز     
پیش فرض

آسمان زرد کمعمق آنجا که آسمان زرد است
فرانک آرتا یکی از فیلمهای مطرح روز دوم -جمعه سیزدهم بهمنماه- سیویکمین جشنواره فیلم فجر فیلم «آسمان زرد کم عمق» به کارگردانی «بهرام توکلی» بود. بهرام توکلی که تاکنون سابقه کارگردانی فیلمهای «پابرهنه در بهشت»، «پرسه در مه» و «اینجا بدون من»را در کارنامه هنری خود دارد، با ساخت فیلم جدیدش علاقه خود را به قصهپردازی مبتنی بر روایتهای غیرخطی و البته مدرن همچنان به اثبات میرساند. فیلم «آسمان زرد کمعمق» درباره زندگی یک زوج جوان است که حوادث مختلفی بر شکلگیری روابطشان تاثیر میگذارد. با آغاز تیتراژ ابتدایی فیلم و تعلیقی که با موسیقی «حسین علیزاده» به تماشاگر منتقل میشود، کشش لازم برای دیدن فیلم برای مخاطب به وجود میآید. نخستین پلان فیلم نمایی از چهره بدون احساس یک زن جوان با بازی «ترانه علیدوستی» را نشان میدهد که فقط اشک از چشمانش سرازیر میشود و بعد صدای گرفته مردی جوان با بازی «صابر ابر» که فرجام غمناک زندگی زناشویی خود را بازگو میکند و اصل داستان را با جمله از دست دادن عشقش، همسرش و... بازگو میکند. یعنی همه چیز از انتها شروع شده. تماشاگر آخر ماجرا را میفهمد و دیگر تعلیقی برای تماشاکردن فیلم و عاقبت کار را فهمیدن وجود ندارد. اما آن چیزی که این اثر را به سینمای مدرن نزدیک میکند، چگونگی روایت شخصیتها و آگاه شدن مهران و غزال از حال و ذهنیات هم است؛ روایتی غیرخطی و البته رفت و برگشتهای زمانی که حال و گذشته به گونهای در هم تنیده شدهاند که تفکیک آن چندان راحت نیست. این شکل از روایت چندان برای مخاطبانی که پیگیر فیلمهای ایرانی هستند، آشنا نیست. هرچند که به وفور سینمای جهان این تجربیات را پشت سر گذاشته است. اینجاست که فیلمساز دست به ابتکار میزند و درام خود را براساس وقایع و دیالوگها پیگیری میکند. اصلا دیالوگها در فیلمهای توکلی مهم هستند نظیر فیلم «پرسه در مه.» به طوری که تا اواسط فیلم دیالوگهای مهران و غزال گرهافکنی میکنند. اما با ورود زوج تازه ازدواج کرده و کشف قضیه تصادف کمکم گرهگشایی صورت میگیرد. خانه نیمه ویرانه، راه رفتنهای عصبی مهران در خانه متروک و... ارتباط فاصلهدار این زوج را بیشتر نمایان میکند. هرچند فیلمساز قصد ندارد فرمالیستی به روابط آدمها نگاه کند، ولی بیبرو برگرد فرم غالب فیلم، محتوا را شکل میدهد. البته به نظر میرسید اگر روی شخصیت زوج دوم فیلم بیشتر پرداخته میشد از ابهامات فیلم کاسته میشد. اما با این حال ابهام از عناصر لاینفک سینمای مدرن است. به جای شخصیتپردازیها و تبارشناسی هر یک، پلانهای فیلم بیشتر در نماهای بسته فیلمبرداری شدهاند تا چهره و بازیهای بازیگران شخصیتها و اندوهشان را نمایش دهند. فقط عکسهای کارتپستالی از ناکجاآبادی در ایران که در فیلم روی آن تاکید میشود، بکر و رنگیناند و در عوض در طراحی و نورپردازی نماهای داخلی خانه طیفی از رنگهای خاکستری و بیروح و سرد به کار برده شده است که تضاد درون شخصیتها را به نمایش میگذارد. شاید همین ایده را فیلمساز از فیلم «رویاها»ی کوروساوا وام گرفته باشد. به عبارت دقیقتر تضاد دنیای آرمانی و واقعی به فاصله رنگهاست؛ جایی که آسمان، زرد و کمعمق است. منبع: روزنامه شرق



پروردگارا... آنگونه زنده ام بدار که نشکند دلی از زنده بودنم و آنگونه بمیران که به وجد نیاید کسی از نبودنم.



عزیزانم هر کمکی ازم خواستید به وبلاگم مراجعه کنید، آدرس ایمیل هم اون جا هست. یا حق ...

برای ورود به وبلاگ روی نوار زیر کلیک کنید
ساحلی آنلاین نیست.   پاسخ با نقل قول
تشکر شده توسط :
قدیمی ۱۰ خرداد ۱۳۹۲, ۱۱:۳۶ بعد از ظهر   #8 (لینک مستقیم)
کاربر حرفه ای
 
ساحلی آواتار ها
 
بدون امتیاز  0 امتیاز     
پیش فرض

آسمان زرد کمعمق دلم میخواهد به «آسمان زرد کمعمق» خیره شوم
نزهت بادی در فیلم «آسمان زرد کم عمق» ساخته بهرام توکلی داستان مشخصی تعریف نمیشود، اطلاعات کافی درباره ماجراها وجود ندارد، شخصیتها از افکار و احساساتشان حرفی نمیزنند، موقعیتها پس و پیش روایت میشوند، نریشنها راهگشای روابط و وقایع نیستند و همه چیز در نوعی ابهام و گنگی به سر میبرد. پس مخاطبی که عادت دارد در همان مواجهه اول تکلیفش را با فیلم مشخص کند و دربارهاش حکم قطعی و سریع بدهد، دچار گیجی و سردرگمی میشود و چون نمیتواند از همه چیز سر در بیاورد و رازگشایی کند، آن را اثری ناقص و عقیم میداند. اما این فیلمی است درباره شخصیتی با دلمشغولیها و دغدغههای مبهم و درک ناشدنی که عامدانه خود را از ما دور نگه میدارد و حریم ذهنیاش را از دسترس مخاطب خارج میکند و اجازه نمیدهد تا بفهمیم در سرش چه میگذرد و به چه میاندیشد. این ابهام و فاصله گیری و پنهانکاری جزء ذاتی چنین فیلمی است که اساسا قرار نیست برطرف شود و کسی بتواند آن را با برخوردی قطعیت گرا کالبدشکافی کند. کل جذبه و شکوه فیلم در همین پرهیز فیلمساز از رجوع به لحنی مجابکننده در درگیر کردن مخاطب در داستان است. درواقع روایت مدرن و غیرخطی فیلم به کمک شکستن توالی زمانی و قطع تداوم روایی به دنبال این است که هر جا لازم شد میان مخاطب و شخصیتش فاصله ایجاد کند و خلوت ذهنی او را پنهان سازد. با چنین رویکردی شخصیت درباره هر چیزی که دوست دارد، اشارهای میکند و حرفی میزند و آن را به یاد میآورد نه چیزهایی را که مخاطب به دنبال آن میگردد و دلش میخواهد آنها را بداند. آنچه به ما کمک میکند کمی به شخصیت نزدیک شویم و احوالاتش را بفهمیم، نه اطلاعات داستانی و نریشنها بلکه نشانهها و عناصر بصری و فرمی فیلمساز است. اینکه این زن کجای قاب میایستد، پشت یا رو به دوربین میکند، نیمرخش را به کدام سمت میچرخاند تا حرفی بزند، چه چیزی پس زمینهاش را پر میکند یا خالی میگذارد، به چه جهتی نگاه میکند، کی در سایه میماند و کی در تلالو نور قرار میگیرد، در چه فاصلهای از شخصیتهای دیگر قدم برمیدارد و همه این جزئیات تصویری که در دل همان صحنههای به ظاهر مرده و تکراری و خنثی نهفته شدهاند. پس آن روایت به ظاهر سردرگم و مبهم، رنگ و نور دلمرده و سرد، صورت مات و بیروح ترانه علیدوستی، لوکیشن رنگ و رو رفته و نمدار خانه و لحن فاصلهگیرانه و خوددارانه برای رسیدن به یک فضای خاص ذهنی است، تجربه شخصی که افرادی مثل زن آن را از سر میگذرانند و اساسا قابل توضیح یا توجیه برای دیگران نیست، مگر اینکه کسی بتواند بدون اینکه قصد دخالت یا رازگشایی از آن فضا را داشته باشد، فقط آن را نظاره کند. بنابراین فیلم چیزی جز فضاسازی ذهن آدم افسردهای با میلی مهارنشدنی به تباهی نیست، زنی روی یک صندلی پشت به ما که نمیخواهد درباره افکارش با کسی حرف بزند و به دیگری اجازه نزدیکی بدهد. آن آرامش عمیق را فقط کسی میتواند داشته باشد که زیبایی نهفته در نابودی و فروپاشی را درک کرده باشد و دیگر نیازی نمیبیند که برای گریز از ترس و درد ناشی از وقوع فاجعه در زندگی روزمره به کسی پناه ببرد. پس آنجا که با آن شکم برآمده مقابل آینهای میایستد و به خودش نگاه میکند که در اوج زیبایی یک زن قرار دارد، ترسناکترین و باشکوهترین لحظه فیلم است، آغاز قدم گذاشتن در یک انهدام کامل. فیلم «آسمان زرد کم عمق» اثری به شدت خاص، متفاوت و شخصی است که هرچند رویکرد جسورانهتری نسبت به «پرسه در مه» در پیش میگیرد، اما ادامه و تکمیل همان سبک و نگاه به حساب میآید. از آن دسته فیلمهایی که باید در آرامش و تنهایی آن را تماشا کرد، بعد در خلوت به آن اجازه داد تا در وجود آدم نفوذ کند و تهنشین شود تا شاید بتوان آن را درک کرد. این فیلمی نیست که با شلوغی و هیاهو و جوزدگی جمعی حاکم بر جشنواره و اظهار نظرها و بیان حکمهای قطعی در لحظات پس از تماشای آن نسبت و ارتباطی داشته باشد. منبع: خبرآنلاین
ساحلی آنلاین نیست.   پاسخ با نقل قول
تشکر شده توسط :
قدیمی ۱۰ خرداد ۱۳۹۲, ۱۱:۳۹ بعد از ظهر   #9 (لینک مستقیم)
کاربر حرفه ای
 
ساحلی آواتار ها
 
بدون امتیاز  0 امتیاز     
پیش فرض

آسمان زرد کم عمق حتی فرصت کشف ایدهٔ معمولیاش را هم از تماشاگر دریغ کرده است
آریان گلصورت آسمان زرد کم عمق یکی از امیدهای جشنواره امسال بود. توکلی پیش از این و با فیلمهایی چون پرسه در مه و اینجا بدون من نشان داده بود که یکی از کارگردانان خلاق سینمای ایران است که تلاش میکند دست به تجربههای بکر و تازه بزند. آسمان زرد کم عمق در راستای همین تجربهگری توکلی است و یادآور فیلمهای پیشین او. با این وجود این فیلمی است که چند پله از آثار خوبِ گذشته کارگردانش عقبتر میایستد و به نتیجه قابل قبولی ختم نمیشود. در ابتدا باید به این نکته اشاره کرد که فیلم از جنبه تکنیکی اثری قابل تحسین است و توکلی در خلق فضاسازی کاملا موفق عمل کرده. مشکلات اما از ساختار فیلم و فیلمنامه آن میآیند. فیلمنامه البته به درستی شیوه غیر خطی را برای به تصویر درآوردن آنچه در ذهن راوی داستان (صابر ابر) میگذرد، برمیگزیند؛ اما در گسترش روایت دچار مشکلاتی میشود که فیلم را به ورطه سقوط میکشانند. فیلمنامه موفق نمیشود به خوبی ایده اصلی فیلم را گسترش دهد و به نتیجه برساند و به همین دلیل در پایان نیز به هدف مورد نظرش نمیرسد. ایده محوری فیلم، «نابودی در اوج زیبایی» است که آن را چند بار از زبان راوی فیلم میشنویم. نکته اینجاست که توکلی آنجا که باید با دادن اطلاعات به شخصیتهایش عمق ببخشد، بخشی از ابعاد شخصیتی آنها را پنهان نگاه میدارد و آنجا که باید از ابهام به درستی استفاده کند با تاکید بیش از اندازه بر جمله «نابودی در اوج زیبایی»، بخشی از پتانسیل فیلم را از بین میبرد. به همین دلیل هم هست که مخاطب از درک درست شخصیت غزل و اعمال و رفتارش عاجز است و درست نمیتواند تکلیفش را با او روشن کند. این مشکل، فیلم را هم وارد بلاتکلیفی میکند. فیلم میان بررسی چگونگی جنون غزل و تاثیر آن بر زندگی مشترک او با همسرش کاملا بلاتکلیف است و هیچکدام از این دو را نمیتواند به خوبی بپروراند. شخصیت صابر ابر نیز به خوبی پرداخت نشده. او مرد عاشقی است که تلاش میکند برای برقراری تعادل در زندگیاش، مشکلات روانی همسر خود را درمان کند؛ اما نه تنها موفق به این کار نمیشود، که به مرور مسیری عکس طی میکند و خودش نیز در پایان، شرایطی نسبتا مشابه با غزل پیدا میکند. اما فیلم نمیتواند این تغییر را به درستی نشان دهد و قابل باور از آب در آورده و به ثمر بنشاند. همین موضوع از میزان تاثیرگذاری سکانس پایانی فیلم به شدت میکاهد. در پایان فیلم مهران در موقعیتی قرار دارد که می تواند دست به «نابودی در اوج زیبایی» بزند و با این کار تصویری زیبا از غزل را برای همیشه در ذهن خود ثبت کند. رسیدن به این نقطه میتوانست یک پایان خوب برای چنین فیلمی باشد، به شرط آنکه فیلمساز موفق میشد پیش از این موقعیتها را با پختگی و عمق بیشتری شکل دهد. فیلم دو شخصیت فرعی نیز دارد که حضور بیش از اندازهشان فرصت عمق بخشیدن به دو شخصیت اصلی را میگیرد. دو شخصیت فرعی فیلم زوجیاند که اتفاقا به خودی خود شخصیتهای نسبتا جذابی هستند. آنها تنها قرار بود تلنگری به زندگی مهران و غزل باشند، اما فیلمساز با بیش از اندازه بها دادن به آنها تمرکز فیلم و مخاطب را بر هم میزند. این نقطه ضعف در سکانسی که سحر دولتشاهی از خانه خارج میشود و حمید آذرنگ را در سوپر مارکت میبیند به اوج خود میرسد. این سکانسی است که تنها به درد یک غافلگیری سطحی میخورد و نه تنها چیزی به فیلم اضافه نمی کند، که اتفاقا به انسجام آن نیز ضربه میزند. چه دلیلی دارد فیلمنامهای که راوی دارد، و راوی در آن قرار است تصویری از شخصیت غزل را بر اساس واقعیت و خیال برای ما تجسم ببخشد، به یک باره اینچنین از مسیر خود خارج شود و تکلیف دو شخصیت فرعی را روشن کند؟ آن هم در شرایطی که شخصیتهای اصلی خودشان بلاتکلیفاند. نتیجه اینکه آسمان زرد کم عمق نمی تواند جهانی عمیق همچون پرسه در مه برای مخاطباش بسازد و یک پسرفت کامل برای توکلی به حساب میآید. بهرام توکلی فیلمساز توانا و با استعدادی است. او پیش از این نیز نشان داده که حرفهای تازهای برای سینمای ایران دارد. اما متاسفانه آسمان زرد کم عمق چیزی فراتر از به تصویر کشیدن ناموفق یک ایده معمولی نیست. ایدهای که فیلمساز با تاکید بیهودهاش، حتی لذت کشف آن را نیز از مخاطبش میگیرد. فیلم البته ظاهر فریبندهای دارد و به تفاسیر فلسفی زیادی راه میدهد. تفاسیری که همه آنها بهانهای برای پوشاندن ضعفهای فیلم هستند. ابهام و سرگشتی شخصیتها در سینمای مدرن آن چیزی نیست که در این فیلم میبینیم. برای اثبات این ادعا نیز نمی خواهد آن را با آثار مطرح سینمای مدرن جهان مقایسه کنید، همان پرسه در مه کفایت میکند.
منبع: کافه سینما
ساحلی آنلاین نیست.   پاسخ با نقل قول
تشکر شده توسط :
قدیمی ۱۰ خرداد ۱۳۹۲, ۱۱:۳۹ بعد از ظهر   #10 (لینک مستقیم)
کاربر حرفه ای
 
ساحلی آواتار ها
 
بدون امتیاز  0 امتیاز     
پیش فرض

آسمان زرد کم عمق نام فیلم متناسب با شرایط امروز فیلمسازش است
محسن شرف الدین روز دوم جشنواره سی و یکم در برج میلاد شاید یکی از بدترین روز هایی بوده که در جشنواره فجر تجربه کرده ام. جدا از نمایش فیلم هایی که انتظار چندانی از تماشایشان نداشتم، ضعف دور از انتظار فیلم بهرام توکلی یعنی «آسمان زرد کم عمق» به کلی ناامیدمان کرد. توکلی فیلمسازی است که پیش از این هر سه فیلم قبلی اش توجهاتی را به خودش جلب کرده بود. در مورد آسمان زرد کم عمق هم انتظاری غیر از این نمی رفت. یکی از نام های همیشه مطرح در بحث های پیش از جشنواره و پیش بینی های سینما دوستان حتما نام فیلم بهرام توکلی بود. هنوز جنجالی که بر سر انتخاب نشدن فیلم در بخش مسابقه به راه افتاد را به یاد داریم. شاید هم چنین انتظار سطح بالایی بود که وقتی در سالن سینما با یک فیلم گنگ و نامفهوم، به هم ریخته و درهم روبرو شدیم اینقدر ناامیدانه و مغموم سالن سینما را ترک کردیم. اما مشکل فیلم کجاست؟ اشکال کار توکلی چیست؟ به نظرم پاسخ به چنین سوال هایی نیاز چندانی به فکر و مطالعه ندارد. مشکل اصلی از اعتماد به نفس کاذب فیلمساز و نگاه از بالا و در نظر نگرفتن قواعد اولیه روایت وشخصیت پردازی است. مشکل اینجاست که بهرام توکلی بعد از هر فیلم خوبی که ساخت با تعاریف گهگاه غیر منطقی و اغراق آمیز و قبیله ای منتقدان و جبهه روشنفکر ایرانی، مثل بادکنکی باد شد. خیلی بیشتر از آن چه حقش بود بزرگ شد و شاید همین هم تصور غلطی را در ذهنش به وجود آورده است. اما نخیر بهرام توکلی عزیز. شما هنوز همین کنار ما ایستاده ای. وقتی که خودت را عالم کل ببینی؛ لزومی برای توضیح نداری. نه توضیح شخصیت، نه توضیح داستان. پس به خودت این فرصت را میدهی تا کمبودهای اثرت را در پناه یک فرم ظاهرا پیچیده، پنهان کنی. البته خوشحالم که بهرام توکلی در بهترین زمان ممکن اشتباهش را مرتکب شده است. چون سینما و شخصیت اش را تا قبل از این فیلم آخر دوست داشته ام می گویم. این می تواند در حکم یک شوک، یک ضربه اساسی برای بیدار کردن و به راه برگشتن این فیلمساز خوشفکر و خوش سلیقه سینمای ایران به حساب آید. منتهی باید فاصله اش و درجه های ساختگی و توهم حکمرانی اش را فراموش کند، بازگردد به میان ما عاشقان سینما و شخصیت های سینمایش، نفس بکشد تا ذات اصلی اش را بازیابد. باید پذیرفت که بهرام توکلی تا امروز سه فیلم قابل قبول و محترم دارد و حالا یک فیلم ضعیف و دور از انتظار. پس هنوز نباید حکمش را صادر کرد. او فرصت دارد.
منبع: کافه سینما
ساحلی آنلاین نیست.   پاسخ با نقل قول
تشکر شده توسط :
پاسخ

علاقه مندی ها (Bookmarks)

ابزارهای موضوع جستجو در موضوع
جستجو در موضوع:

جستجوی پیشرفته
نحوه نمایش

UP/Down مجوز های ارسال و ویرایش
شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
شما نمیتوانید فایل پیوست در پست خود ضمیمه کنید
شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید

BB code هست فعال
شکلک ها فعال است
کد [IMG] فعال است
کد HTML غیر فعال است
Trackbacks are غیر فعال
Pingbacks are غیر فعال
Refbacks are غیر فعال


موضوعات مشابه
موضوع نویسنده موضوع انجمن پاسخ ها آخرين نوشته
معرفی و نقد فیلم پرسه در مه | بهرام توکلی حاجی بلا بحث و معرفی آثار سینمای ایران 8 ۴ اسفند ۱۳۹۲ ۱۱:۱۴ بعد از ظهر
معرفی و نقد فیلم اینجا بدون من | بهرام توکلی avisheh بحث و معرفی آثار سینمای ایران 30 ۲۴ اسفند ۱۳۹۱ ۰۹:۳۵ بعد از ظهر
بهرام توکلی : شکلی متفاوت از دیگر آثارم را در «احتمال معکوس» خواهید دید alizee فرهنگی و هنری 0 ۶ تير ۱۳۹۱ ۰۹:۳۸ بعد از ظهر
بهرام توکلی پروانه ساخت «احتمال معکوس» را دریافت کرد سین.کاف فرهنگی و هنری 0 ۲۰ اسفند ۱۳۹۰ ۰۴:۴۵ بعد از ظهر


 

اکنون ساعت ۰۸:۱۹ قبل از ظهر برپایه ساعت جهانی (GMT - گرینویچ) +4.5 می باشد.

استفاده از مطالب اين سايت به هر نحو ، منوط به قرار دادن نام و لینک نودهشتیا به صورت مستقیم (http://www.forum.98ia.com) می باشد .

تاپیک های پیشنهادی : با انجمن مشکل دارید؟ - اطلاعیه ها و اخبار سایت - قوانین انجمن

خاطره نویسی  - خلاصه رمان - یادداشت های تلخ نویس - دانلود کتاب و رمان

- تماس با ما - گروهها - فال حافظ - بایگانی - بالا