پروانگی ِ یک پروانه | رز صورتی ... کاربر انجمن

[رز صورتی ...]

به نام آنکه اشک را آفرید تا سرزمین وداع آتش نگیرد

سلام دوستان :

این اولین رُمانِ منه که به تشویق دوستانِ گُلم توی گروه " متأهلین " و چند دوستِ نازنین دیگر ، جرأت پیدا کردم تا دست به قلم ببرم و بنویسم ! پیشاپیش بابتِ تمام کمی ها ، کاستی ها ، و غم داستان ازتون معذرت خواهی میکنم ، ولی بهتون قول میدم پایان خوب و خوشی داشته باشه ... امیدوارم تا آخرش کنارم باشید و کمکم کنید که واقعا بهتون احتیاج دارم !
دوستتون دارم ... ( رز صورتی ... )
ویرایش رمانم رو دوست خوبم گلادیاتور عزیز به عهده گرفته که پیشاپیش ازش تشکر میکنم و میگم ممنونم دوست خوبم


مقدمه

کودکی أم را با یک عالمه حرف شروع کردم ، یک عالمه حرف که از همان سر مشق ها تحملشان نشد تا به « آ » برسند و از همان اول راه کلاه سرشان رفت .
تمامش را که بگردی ، گوشه ایی ، یک جایی ، لبخندم را بدون نم چشمانم نمی جوری ( از جُستن میاد یعنی پیدا نمیکنی )
تا بود ... کوچکی و آخری و رویای کودکانه بود ، و چرا رنگ چشم های او سبز و شکوفا بودند ، ولی چشم های من نه !
تا آمدم لذتِ ته تغاری بودن رو ببرم ، جا ماندم میان راه ، نه اولی نه آخری ، وسط ، و من تا به امروز چقدر از این میانه بودن بدم می آید .
از این حس موذیِ خاکستری که تکلیفش با خودش هم روشن نیست ، دو رنگ است و مکار !
تمام کودکی أم را توی پیله ای گذراندم که نه می توانستم ادامه بدهم و نه راه پروانگی را برای خلاصی می دانستم ...
پیله ای که باعث شد دیده نشوم ، شنیده نشوم ولی تا دلتان بخواهد گرفتار شدم و تا دلتان بخواهد زجر کشیدم .
قصه ی امروز من ، قصه دردِ مشترکِ دختری است با گوشه ای از دنیای پُر حسرت خودم ، کجایش بماند ! فکر کنید کودکی أش ، نوجوانی أش و زنانگی أش ...
قصه ای که تلخ است به تلخیِ یک قهوه ی اسپرسو !
و قصه ای که تلخ است به تلخیِ یک بادام نا اهل ، میان انبوهی از آجیل های سر به راه و شیرین !

زبانِ داستانم ، مثل یک چرخ و فلک دستی ، به هر زبان و گویشی می چرخد ... گاهی ادبی ، گاهی خودمونی ، گاهی سرگیجه می گیری از هجوم این همه حس ، و گاهی هم در خلسه ی رخوَت انگیزی فرو میری ...

میانِ پیله های تنهایی
دست و پا می زند احساسم
نفسم می گیرد در این بی هواییِ مطلق
دلم روزنه ایی بس کوچک به وسعتِ بی انتهای پرواز می خواهد
به فریادم برس
من میان این همه باور
میان این همه سکوت
دلخوش به پروانگی ِ پروانۀ دلم هستم

( رز صورتی ... )

لینک نقد رمان پروانگیِ یک پروانه ...
پروانگیِ یک پروانه... | رز صورتی ... کاربر انجمن | معرفی و نقد کتاب

[farnaz58]

با تشکر لطفا فقط اتمام کتاب را در تاپیک زیر اعلام کنید!
آمارکتابهای در جریان سایت
برای اطلاع ازبروزرسانی این تاپیک از بالای صفحه ابزار موضوع گزینه اشتراک در موضوع یا افزودن به علاقمندی را انتخاب کنید!
لطفا توضیحاتی راجع به کتاب، تعداد صفحات و نویسنده و سال چاپ حتما ذکر کنید . (این بند شامل نویسندگان عزیز انجمن نمیشه)
برای نگارش از فونت Tahoma و سايز 2 استفاده كنيد و در بین خطوط لطفا فاصله نندازید ، بین کلمات حتما از اسپیس استفاده کنید تا ساختن فایل PDF راحتتر باشه.
کمتـر از 20 خط در هر پست قرار ندهید!
برداشتن مطالب از این سایت فقط با ذکر منبع و اجازه رسمی از نویسنده انجمن ، مجاز می باشد!
ممنون

[رز صورتی ...]

به نام بزرگ خدای هستی بخش

پروانگی یک پروانه ( فصل اول )

دنیای کودکی أم رو شروع کردم با حس اینکه او همیشه عزیز کرده تر و دوست داشتنی تر هستش
با این حس که چقدر پیش بابا خودشو لوس میکرد ، تا محبت کودکانه ی من به چشم نیاد
بچگی بود و هزار حس جور واجور
هنوز بعد از این همه سال موندم که مگه میشه یکی این همه بد باشه ؟
جنگ بود ... چیز زیادی ازش یادم نیست ، جز آژیرهای گاه به گاه و گم شدن برادرها و دل نگرانی مامان !
وقتی بابا اون ظرفشویی صورتی و خاکستری خوشگل رو براش خرید و جلوی چشم کودکانه ی من بهش داد
همونی که وقتی شیرشو باز میکرد ، آب مخزنش خالی میشد تو سینک کوچولوی صورتیش
و من چقدر دلم می خواست دستمو بگیرم زیر اون آب باریکه و کنجکاوی کودکانه ام رو ارضا کنم
وقتی عروسک پشمالویِ کرم - نارنجیش رو توی اون نَنوی سبز خوشگل می خوابوند و تابَش میداد ، دل کوچیک من هم با هر تابَش تکون تکون می خورد !
از همون وقتی که مرغ پا کوتاه دوست داشتنی أم رو که از وقتی جوجه بود خودم بزرگش کرده بودم ، با سنگ زد و باعث مُردنش شد
فقط به جرم اینکه نوک زده بود به دمپایی های سرخ آبیش
همونایی که دو تا پاشنه ی کوچولویِ فلزی داشتن و تو عالم بچگی بهشون دمپایی تق تقی می گفتیم
و من چقدر آرزوی یه بار پوشیدن و تق تق شنیدنشونو داشتم
فهمیدم : فرق من و اون به اندازه ی فرق رنگ چشامونه ...

مخمل نگاهت را این روزها
با همه ی کودکیم
سخت آرزو میکنم
آرزوی داشتن دو گوی شیشه ای
آرزوی داشتن نگاهی سبز
و آرزوی داشتن مهربانی آنها
نگاهم کن
اینبار کمی مهربانتر
من کودکی بیش نیستم

وقتی به خاطر چهار سال اختلاف سن ، گاهی لباسامونو یه جور می خریدن
وقتی با بدجنسی تمام لباس منو تنش میکرد و می رفت خونه نگین و تا دلش می خواست توت می خورد و رنگیش میکرد
وقتی مامان به خاطر دلهره ی نبودن پسرها دق دلیش رو سرِ من خالی میکرد
یه حس بد تو قلبم می دویید
و چقدر ساده بودم که ساده از کنار این همه آزار "بی خیال " رد میشدم و می گذشتم !

گذشتم
بی خیال و ساده
دنیای کودکانه را چه به انزجار و تنفر ؟

وقتی مامان موهای بلند و خرمایی أم رو می بافت
وقتی با کینه نگام میکرد و من بی هوا چشمم به انبوه گندمزار طلایی وِز موهاش می افتاد
خشم و نفرت رو توی دشت نگاش می دیدم ، ولی نمی تونستم معنیش بکنم
من فقط 5 سالم بود !
چه می دونستم نگاه سرخ یه دختره 9 ساله یعنی چی ؟
وقتی آینه رو شکوند و انداختش گردن من
وقتی اتو رو سوزوند و گفت که اون نبوده و انگشت اتهام همه به سوی من چرخید
برای همیشه لقب " دست و پا چُلُفتی " رو یدک کشیدم
و اگه از خودم دفاع میکردم ، دروغگو خطابم میکردن
چشای سبز اون همیشه آروم و دشتِ بایر نگاه من همیشه شیطون
کی باور میکرد اون دختر مو بور چشم سبز ، بخواد شیطنت کنه ؟
همیشه برام سوال بود : چرا چشای خوشرنگش با شنیدن این القاب و چسبوندنشون به من تیله ای میشه ؟
عین همون توپای کوچولوی شیشه ای که رضا و وحید و حسین تو کوچه باهاشون بازی میکردن
و دلِ من با قِل قِل خوردنشون ضعف میرفت و چقدر مهربون بودن که میذاشتن لمسشون کنم !
وقتی مامان به خاطر تاریخ تولدم اتیکت " نحس " رو بهم چسبوند
باورم شد هر جایی هر کسی مشغول به کاره ، من نباید باشم ...

من کنار رفتم
با دستانِ کوچکم
پس زدم تمام حس های شیرین بچگی را
دست در دستِ بی اعتمادی
میان راه بزرگ شدن
بزرگ شدم
آهسته و گام به گام
ولی لبریز از خستگی ...

رز صورتی ...

لینک نقد رمان پروانگی یک پروانه ...
پروانگی یک پروانه ... | رز صورتی ... کاربر انجمن | معرفی و نقد کتاب

[رز صورتی ...]

به نام دادار آفرینش

پروانگی یک پروانه ( فصل دوم)

صدای دعواشون میومد
تو پله های پشت بوم کز کرده بودم و به صدای فریاد بابا گوش می دادم :
" نه خانوم نه ، هم قندش رو داریم هم چایش رو "
مادر فریاد می کشید : " من بچه می خوام "
و من با خودم فکر میکردم ، پس مگه ما بچه هاش نیستیم ؟
یه مدتی بود مامان حال ندار بود ، عُق می زد و دیگه نمیذاشت کنارش بخوابم نِق میزد و به هر بهانه ای داد و بیداد میکرد شبا خوابم نمی یومد عادت کرده بودم تو بغلش بخوابم ولی انگار می ترسید
می ترسید یه وقت شب تو خواب غلط بزنم و بکوبم به شکمش
پسرها تو یه اتاق می خوابیدن و ما هم پیش مامان و بابا
از اون روز عادتم شد خودم رو تکون تکون بدم تا خوابم بگیره ، و تا به امروز عادتم موند ...
نمی دونم چقدر گذشت شکم مامان بزرگ شده بود و من با تعجب به اون موجودی که توش دست و پا میزد چشم می دوختمو فکر میکردم هر آن ممکنه بیاد بیرون و من رو بخوره
چقدر کوچیک بودم چقدر بچه بودم خدای من ...
با صدای جیغ مامان از خواب پریدم فریاد می کشید و من با هر دادش بیشتر و شدیدتر گریه میکردم
بابا کلافه بود خانوم جون هول کرده بود و مامان درد داشت و این آغاز درد کشیدن من شد !
وقتی اون دختر کوچولویِ پر مو پا تو خونمون گذاشت ، من موندم و یه عالمه حس ناشناخته
درست از 6 سالگی بزرگ شدم کنار گذاشته شدم محکوم شدم به تنهایی رنگ عوض کردم و شدم " خاکستری "خاکستری مثل همون ظرفشویی که عاشقش بودم ولی تا به امروز تو حسرت داشتنش موندم ...

من " رها " هستم ششمین عضو از یه خانواده ی هفت نفره ،بهروز ، بهزاد،بنفشه ، من و بهاره ...
اسمم هم با اونها متفاوت بود :همه با « ب » و شاداب ، من با « ر » و رهااااااااااااااااااا ، رها تو دنیای آدم بزرگها !!!

♥

خونه ی خانوم جون شلوغ بودهمیشه از همون بچگی ، از همون وقتایی که هنوز بهاره ای نبود همون موقع هایی که جنگ بود و من با شنیدن صدای آژیر قرمز دست رویِ گوشام میذاشتم و از ته تهای دلم جیغ میکشیدمو اون توپش رو ول میکرد و می دویید طرفم ، دستام رو میگرفت و می گفت :
رهــــــــــــــــــــا... ؟ نتـــــــــــــرس... !!! با ما کاری ندارن !!!
و من از همون بچگی تو قیرگون چشاش غرق میشدم ، آروم میشدم ، رهاااااااا می شدم !
همونی که وقتی بنفشه گیسام رو میکشید ، بُراق می شد طرفش و چنگ مینداخت تو موهای وزش و مجبورش میکرد عروسکم رو پس بده !همونی که وقتی امین پسره خاله زهرا کنارم می نشست ، غیرتی میشد و میومد میگفت :
رهــــــــــــــا... ؟
و مثل همیشه بعد از بردن اسمم کمی مکث میکرد ، تا مثل یه قلوه سنگ که فرو میره ته آب ، حرفش ته نشین بشه تو ذهنم ، که بعدها دیونم کنه !
از همون بچگی چتر حمایتش رو سرم بود ،
برو اونور بشین
و انگار از تو قالب یه پسر 10 ساله در میومد و میشد یه مردو من نه یه دختر 5 ساله که میشدم یه نوجون ...
وقتی بنفشه لب بر میچید و با خشم نگام میکرد ، وقتی من نگاهِ طاها میکردم و دل گرم به لبخندش ، لبخند میزدم و می رفتم که با لاله و سارا دخترای خالم بازی کنم
وقتی بزرگ شدم ... وقتی بنفشه از همون سالهای راهنمایی به خاطر چشای سبزش خواستگار داشت وقتی بهاره با حرفها و شیرین زبونی هاش غش و ضعف رو مهمون دل مامان و بابا میکرد وقتی از همون سالهای دبستان سر به مهر گِلی میذاشتم و با حجب از خدا سلامتیش رو میخواستم وقتی از همون موقع ها همیشه جلوی چشمم دو چشم سیاه و کشیده بود
و وقتی شرم نگاه پسرانش رو با حیای دخترانم جواب می دادم اون شد همه کسم ، شد همه ی دنیام، دنیایی که وقت و بی وقت ، بزرگترها پیوندش میدادن به دنیای طاها و من چه ذوقی میکردم ...

دنیای من
برق چشمان سیاه توست
آنگاه که میان شب نگاهت
ستاره می چینم
آنگاه که تنها
در آن بی کران سیاه
من هستم و جادوی نگاهت
سیاهی چشمان تو همانند آفتاب است
ماهِ شبِ نگاهت می شوم
آسمانم باش بدون ابر
بدون رعد
بدون باران
من صافی دل نگاهت را می خواهم

رز صورتی ...

لینک نقد رمان پروانگیِ یک پروانه ...
پروانگیِ یک پروانه... | رز صورتی ... کاربر انجمن | معرفی و نقد کتاب

[رز صورتی ...]

به نام خدایی که با همه ی بزرگی أش ، کوچکی أم را به رُخَم نمی کِشد

پروانگی یک پروانه ( فصل سوم )

این پست رو تقدیم میکنم به افسونِ عزیزم که ناخواسته باعث رنجشش شدم و از همین جا اعلام میکنم که چقدر دوسش دارم و به خدا فراموش کردم و میدونم تقصیرم بوده ، مهربون بذار تاپیک نقدم که باز شد درستش میکنم و پر رنگ اسمت رو می نویسم !
افسونم : این پست و بعدیش رو تقدیم میکنم به تویِ مهربون و عزیز ...

♥♥♥♥♥♥♥♥♥

وقتی توی تموم اون سالها ، کینه ی نگاه بنفشه خطش ناخوندنی بود
وقتی طاها هر بار برام شیرینی می آورد و میدونست که من عاشق شکلاتم اونم با طعم فندق ، دلم شیرین می شد و مزه ی دنیام شکلاتی ، بنفشه سیاه تر میشد و این سیاهی و تیرگی جاش رو میداد به چشای خوشگل و سبز رنگش ...
تمام بچگیم طعم و مزه ی وجودی طاها رو میداد و تمومش خاطرات با اون بودن بود ، تمومش من و حسِ طاها و داشتن و دوست داشتنش ...

♦♦♦

به بهانه ی بهروز و بهزاد میومد خونمون و مهمون دلم میشد
انگار همه میدونستن و میدونستم که همه بهانناون دلش دلتنگ من و نگاهش بی قرار نگاه منهو گاه به گاه نگاش سُر می خورد تو نگام و یه لبخند می نشست رو لبش و خجالت می نشست تو چشامو وقتی هم نبود من چقدر دلتنگ این نشستن ها میشدم ...
لباسش رو میداد براش اتو کنممنم با جون و دل قبول میکردم و اونقدر با حوصله خط اتو هاش رو اتو میزدم که می خندید و میگفت :
دختر با اینا میشه هندونه قاچ کرد
و من چقدر احساس خوشبختی میکردم ...

آرامش دنیایم
کلام آهنگین توست
قدری آهسته تر
من میان این خلسه ی مدهوش کننده
میان این همه نیاز
به رازداری تو می کوشم ...
روزگار :
قدری آهسته تر
این همه شتاب تو از بهر چیست ؟

وقتی میگفت رهــــــــــــــــــا ؟؟؟... و ادامه نمی داد تا نگام رو از پشت سرش بلغزونم تو سیاهی نگاش و بگم :
_ هوم ...؟؟؟
و اون بگه :
_ باز گفتی هوم ؟ بگو بله ، بذار دلم خوش بشه رها ...
و من صدای قرچ قرچ آب شدن قندها ی تو دلم رو بشنوم و با شیطنت و بدجنسی بگم :
_ هان ؟ بگو دیگه ...
و اون یه ضربه بزنه به سرم و با خنده بگه :
_ کوفت !!!
و من غَش غَش بخندم و بدو بدو برم تو اتاقمو اون یادش بره و من یادم بره که اصلاً چی می خواست بگه و چی بایستی می شنیدم ...
وقتی همه جا بدون اینکه دیده بشه ، اون دو چشم تیله ای سبز زیر نظرم داشتو دیگه حسادت و کینه أش رو بیشتر هم میزد ، دیگی که بعدها بوی پختن ، شایدم سوختنش گند زد به تمام زندگیمو بوی شکلات فندقی دنیام رو خراب کرد
و من غافل از اون همه بی مهری و دل گرم به حس خواهرانشگاهی با اومدن اسم مهربونم ، لبخند میزدم و میذاشتم اون لبخندم رو ببینه ...چه میدونستم دنیای من و اون مثل رنگ چشامون دو رنگه ، دو جنسه ، دو طعمه ؟
چه می دونستم جواب اون همه دلخوشی های دخترانم یه ضد حمله و یه شبیخون میشه ؟چه می دونستم گاهی خواهرها هم خواهرانه دشمنی میکنن ؟و آخ چه دردی داره از کسی خنجر بخوری که با اطمینان بهش پشت کردی و دلگرم به پشت گرمی شی ؟

•••

صبح با صدای " رها ، رها ، ... " بیدار شدم و کِش و قوسی به بدنم دادم و پام رو از تخت پایین گذاشتم
نگاهی به تاپ و شلوارک ولو شدم رو زمین کردم و ...آخ... اگه مامان بفهمه باز این اینجوری خوابیدم ...
سرم رو تکون دادم و گذاشتم افکارم مثل موهای بلند و خرمایی و موج دارم تکون تکون بخورن و بریزن بیرون ...
تاپ قرمزم رو همراه با شلوارک جین سورمه ایم که رو قسمت روناش نوشته های لاتین درشت داشت رو پام کردم ، و دمپایی انگشتیام رو پوشیدم و بی خیالِ بافتن موهام شدم
بابا مطمئنن سرکار بود و بهروز و بهزاد هم تهران مشغولِ درس و دانشگاهشون بودن
پس تا ظهر که بابا برگرده می تونستم به قول بنفشه قرتی بگردم و لباس بپوشم ...
تاپم یقش باز بود و برجستگی های نسبتا درشتم که از خاله فرح به ارث برده بودم رو سخاوتمندانه به نمایش گذاشته بود
یک لحظه نگام خیره به پایین تنه ی خوش تراشم و پاهای سفید و یه تیکم افتاد و با خودم صفت بلوری رو زمزمه کردم که همیشه مستانه خواهر بزرگ طاها دختر تنها داییم ، یعنی دایی رضای مهربونم ، بهم نسبت میداد و میگفت : بلوری خانم !!!
موهام رو بُرس نکردم ، نمی خواستم موج و شکنشون بهم بریزه و فقط با دست ، دست کشیدم بینشون و تکون تکونشون دادم
رفتم تو روشویی و صورتم رو شستم و نگاه کردم به رهای تو آیینه
دختری معمولی ولی جذاب و تو دل برو
با چشای قهوه ای فندقی که نه ریز بودن نه درشت ولی همیشه خندونبا یه دماغ معمولی که به اون صورت گرد و اون لپای صورتی میومدبا یه چونه ی گرد چاک دار و یه غب غب کوچولو که طاها همیشه میگفت :
_ رها ؟ ... بپوشونش !!!
بعدها فهمیدم وسوسه ی بوسیدنش ناجور از خود بی خودش میکرد و چقدر سختش بود کنترلش کنه اون حس یاغی رو که از حوا تو وجود فرزندانش به ودیعه گذاشته شده ...
رها ... رها ... رها مُردی ؟ با توأم دختر ...
و این صدای مامان بود که فریادش تا خونه ی زهرا اینا می رفت
داد زدم :
اومدم مامان خانوم و دوییدم بیرون ...
اتاق من طبقه اول قرار داشت در اصل لکس پایین یه جورایی دست من بود و برای خودم سلطنت میکردم
طبقه پایین دو خواب داشت که یکیش اتاق من بود و یکیش هم مال مهمان و یه سالن و آشپزخونه ی بزرگ
پله های قوس دار سنگ گرانیتی که تابستونا از یخی باد کولر سرد میشدن و من کلی کیف و ذوق ، دونه دونه روی تمامشون میشستم و شیطنت میکردم
و لکس بالا که که سه خواب داشت و یه حال ، پذیرایی اِل مانند و یه آشپزخونه ی نُقلی که در تصرف مامان بود
من از همون اول که اومدیم تو این خونه ، هر دو پامو کردم تو یه کفش که من میخوام پایین باشم
_ رهااااااااااااااااااا ؟؟؟؟؟؟
وای ... من باز رفته بودم تو هپروت خودم ، تو دنیایی که از بچگی با من بود !
لب کارون خون می لرزوندم و میرفتم که برم :

لب کارون
چه گل بارون ...

و سنگینی نگاهی رو ، رو خودم حس کردم ...

میشه وقتی که می شینند دلدارون ...

خیره از اون نگاه هایی که انگار وزنه دارن و روی شونت سنگینی میکنن
از همونایی که با همه ی ندیدنشون ، خیرگیشون وادارت میکنه چشم بگردونی و دنبالش بگردی ...

نگاه داغت
آب میکند
تمام دلخستگی های دخترانه أم را
قدری خیره تر
قدری موشکافانه تر که بنگری
رسوا میشود دستِ دلم
که دل داده به دلِ مهربانی هایت

رز صورتی ...

[رز صورتی ...]

خداوندا ، خداوندا
قرارم باش و یارم باش
جهان تاریکی محض است
می ترسم ، کنارم باش

پروانگی یک پروانه ( فصل چهارم )

♥♥♥♥♥♥♥♥♥

خیره، از اون نگاه هایی که انگار وزنه دارن و رویه شونت سنگینی میکنن، از همونایی که با همه ی ندیدنشون خیرگیشون وادارت میکنه چشم بگردونی و دنبالش بگردی ...
و من چشم گردوندم و دنبالش گشتم، دیدمش، با یه رکابی سفید و یه شلوار ورزشی آدیداس آبی رنگ،همونکه پارسال که رفته بودیم شمال به انتخاب من خریدش.
خیره ، متعجب،ناباور ، بهت زده و .........و هرچیزی که بشه اسم اون همه جاخوردگی رو گذاشت، داشت سیر میکرد سفیدی تنی رو که تا به اون روز فقط تا آرنجش رو دیده بود.
خشک شده بودم ، سنگ شده بود،تمنا و نیاز جونی رو که آغشته به شهوت بلوغ بود رو تو نگاش دیدم و ناقوس ذهنم به صدا در اومد و پاهام فرمان گرفتن و دویدم...
واییییییییییییی..... و هنوز میتونستم ندیده، ببینمش که تو بهتِ، می تونستم هنوز سنگینی نگاهش رو حس کنم.
مامان؟؟؟...چرا نگفتی این اینجاست و مامانم که گاهی ، گاه هاش معلوم نبود، لبخند زدو نگاهی به سر و شکلم کرد و چشاش برق زد و گفت:
_اینطوری دیدت؟
و من تازه یاد برجستگی های بالا تنم افتادم که وای خدای من ، من دویده بودم و لرزش........نه....دست گذاشتم روشون ، پشت دست راستم رو کشیدم به گونم انگار واقعا داغ بود ، زیر نگاهای مامان معذب بودم،
_اصلا حالا چیکارم داشتی؟
_هیچی خواستم بگم طاها اومده مراقب باشی باز لُخت ِپتی نیایی بیرون که ...
بعد با لبخند و کمی موذیگری نیگام کرد و گفت:
_مهم نیست همچین لباست بد هم نیست
_بدم نیست؟
یه نیگاه به خودم کردم به اون شلوارکی که هیچ جام رو نمی پوشوند به اون تاپ یقه باز با اون رنگ تحریک کنندش ، با اون موهای باز پریشون، زدم به پیشونیم کی دیگه روش میشه چشم تو چشم این بشر بشه ؟ و یه آن از ندیدن چشاش ،دلم گرفت و به خودم اعتراف کردم که نمی تونم چشاش رو نادیده بگیرم.
چادر مامانُ سر کردم و اومدم پایین عوض کنم لباسی رو که، تنم رو به چشای طاها لو داده بود.
از پاگرد بالا چشم انداختم پایین رو پله های ورودی نشسته بود و سرش رو تو دو تا دست گرفته و پوف میکشید و پاش رو تکون میداد ، می دونستم هر وقت عصبیِ اینطور پاش رو تکون میده ، سرش رو آورد بالا و نگاهی به درِ ورودی کرد و دوباره گرفتش تو دستاش و انگشتاش چنگ شد تو اون موهای خوش حالت سیاهش و من از اون بالا با کمال پر رویی قربون صدقه ی تمام حرکاتش رفتم، میشد فهمید چی درونشه
دمپایی هام رو در آوردم و گرفتمشون تو دستم و عین گربه دزده یواش یواش و دونه دونه پله ها رو اومدم پایین،یک، دو ، سه ،...فقط سه تا چهار تا دیگه مونده بود که یهو سرش رو بالا گرفت و چشمش بهم افتاد ، نفسم گرفت از اون سیاهی نفس گیر چشماش،هنوز شب سیاه نگاهش ملتهب بود، وقتی بدون اینکه چشم ازم برداره چنگ کشید تو موهاش، لرزش دستش به وضوح رسواش میکرد، با همه بی تجربگیم فهمیدم که چه به روزش آوردم...
نیم خیز شد که بلند بشه یا...یا چی؟ چرا یهو ترسیدم نمی دونم، خواستم در برم ، خواستم فرار کنم که چادر پیچید تو پام حتی فرصت نکردم جیغ بکشم که تو یه جای گرم یه جایی که، با اینکه دلم می خواست و عقلم نمی خواست باورش کنه فرود اومدم یه جایی که چشم بسته امنیتش رو حس میکردم یه جایی که دلم می خواست تهِ تهِ همه ی جاهای دنیا باشه ، یه جایی که دلم می خواست هیچ جا جز اونجا سهم من نباشه،لا پلکام رو که از ترس بهم فشارشون می دادم رو باز کردم و غرق شدم تو دو چشم سرخ و خمار کشیده که انگار نبض داشتن انگار می زدن ، دلم نمی خواست از اون امنیت محض بیرون بیام ،دلش نمی خواست بذارتم زمین این و از حلقه ی تنگ دستش دور خودم میفهمیدم ، حلقه ایی که با هر تپش قلب پر کوبشش، با هر تقلای دلش محکم تر دورم بسته میشد، دستم رو که رو سینش بود رو مشت کردم دست چپم رو که آویزون بود رو هم به کمک مشتم آوردم می خواستم فرار کنم ،می خواستم بیام بیرون ،آغوشش زیادی امن بود و پر وسوسه ، یه دستش رو آزاد کرد و هر دو تا دستم رو گرفت تو مشت مردونش مشتی که تضاد رنگ سبزش با مشت کوچولوی سفید من مثل تضاد حرف عقل و دل بود، فشارشون داد بدون اینکه از افسون مارگونه ی چشاش رهام کنه،نالیدم
_طاها؟؟
زمزمه کرد
_جونم؟؟؟
دهنم بسته شد، ذهنم قفل کرد ، نگاش بی پرده رو لبا و سفیدی گردنم می دویید ، مشتم رو ول کرد و دست کرد تو موهام و همونجا چنگشون زد ، صدای قلب طاها بود یا غوغای دلم نمی دونم هر چی بود کر کننده داشت آزارم میداد، سرش رو آورد پایین و داغی و حرم نفساش نشست رو گونم و بهت زده نگاش میکردم که.....صدای زنگ در شد ، ترانه ی خوش آهنگ رهایی...به خودش اومد ، از خود بی خود شدم، رهام کرد، گرفتار شدم، ازم جدا شد ، بهش وابسته تر شدم.
بنفشه بود و من با سرعت دوییدم تو اتاقم، فرار کردم از حجوم حس های بکر نوجوانی ام.....

گیر می افتم
میان شب ، قیرگون چشمانت
چقدر این آسمان سیاه است ...
این همه ستاره یکجا ... اینجا چه میکند ؟؟؟

صدای بنفشه می اومد طاها مامان که زنگ زد گفت اومدی سریع خودم رو رسوندم و اومدم که ببینمت و من چه می دونستم بنفشه ممکنه مثل خواهرای ناتنی سیندرلا، چشم به عشق من داشته باشه، آخه فاصله ی سنی اونا فقط یه سال بود ، من همیشه دوست داشتم مثل بنفشه باهاش راحت باشم...
تقه ایی به در اتاقم خورد و متعاقبش صدای طاها..
_رها یه لحظه
قلبم داشت از تو سینم می زد بیرون، سریع لباسم رو با یه بولیز نخی آستین بلند لیمویی و یه شلوار از همون جنس ولی سفید عوض کردم ، موهام رو با کش محکم بستم و در رو باز کردم، با دیدن لباسام و حتما مقایسشون با قبلیا یه لبخند اومد رو لبش، دستش رو آورد بالا یه قدم رفتم عقب که خندش گره شد بین دو ابروش و لب گزید، تو دستش یه پلاستیک پر از توپهای ریز شکلاتی بود، گرفتشون طرفم ،
_بگیرشون رها
با تمام خواستنم ، خواستم که نخوامشون
_ نه طاها ممنون نمی خوام
نگاش اومد بالا، میخ شد تو چشام، نگام اومد پایین و چسبید به سرامیکای سفید کف ، دست انداخت و دستم رو گرفت، پلاستیک رو گذاشت تو دستم و گفت:
_ هیچ وقت نگو نمی خوام چون دل من نخواستن سرش نمیشه
رفت و من موندم ، کنده شد و من چسبیدم ، تو حال خوش و لذت کلامش فرو رفتم که باز بنفشه شد نجات غریق....رها بدو کمک مامانش شد، یه شُک که درم بیاره از اون رویایه شیرین و ناب ...

غرق
میان دنیای بی تجربگی و یک عالمه حس ناب
تو تنها غریق نجاتم باش
میان انبوهی از تنهایی ها
تو تنها ، کنارم باش
من تنها
تنهای تنها
تو را و دنیای چشمان سیاه تو را
می خواهم

رز صورتی ...


لینک نقد رمان پروانگیِ یک پروانه ...
پروانگیِ یک پروانه... | رز صورتی ... کاربر انجمن | معرفی و نقد کتاب

[رز صورتی ...]

به نام آنکه امید را آفرید و امیدوارمان کرد به بخشش

پروانگی یک پروانه ( فصل پنجم )

یعنی إنقدر بد می نویسم که مثبتاتون ته کشیده ؟
خب اگه خوشتون نمیاد بگید منم دیگه پست نذارم خو ...

++++++++++++++++++++++++

طاها و بنفشه تو سالن پایین داشتن با هم حرف میزدن و این بنفشه بود که مستقیم به چشای اون خیره شده و مخاطب قرارش میداد ...
بنفشه : طاها اون کوسن رو میدی ؟
و نگاه من چرخید روی پاهای ورم کرده ی بنفشه و هِن هِن نفساش که مامان با دادن یه لیوان شربت خاکشیر سعی بر آروم کردنش داشت
بنفشه نگام کرد ، ولی خطاب به طاها ...
_ یه لطفی میکنی بذاریش زیر پام ؟
_ بله چرا که نه ؟
_ ممنون طاها
و چشم چرخوند تو نگاه اون ، از شرمش بود یا از افسونِ چشای بنفشه نمی دونم و نخواستم که بدونم ، سرشو زیر انداخت و نفسش رو داد بیرون !
_ آخ ... چته بچه ؟
و من تو دلم چقدر قربون صدقه ی اون موجود کوچولویی رفتم که نمی دونستم چطوری تو شکم نخودی بنفشه ی لاغر جا شده ؟
و ذهنم رفت به 4 سال پیش ، وقتی دایی خواست که عروسش بشم
همون وقتایی که من دبستانی بودم و اون دبیرستانی
همون وقتایی که عروسی مستانه بود ، من و مهشید خواهر کوچیک طاها یه شکل لباس پوشیدیم و شدیم فرشته هاش
همون وقتایی که تو اتاق طاها می نشستیم و با آتاریش بازی میکردیم و تنها من از تو کل فامیل اجازه داشتم برم تو اتاقش ، برم تو قلمروش و چقدر خوشحال از این فتح بزرگ
همون وقتایی که زمزمه ی کلامشون رنگ و جنس علاقم نسبت به طاها رو عوض کرد ...
بابا سخت مخالف بود ، بهزاد و بهروز هم همینطور ، بنفشه هم که بدتر از همه ، و من سکوت کرده بودم و بی خیال روزگار می گذروندم
همون وقتایی که وقتی آخرای راهنمایی بودم ، بنفشه زن یه وکیل پولدار معروف و البته کمی مسن شد
همون وقتایی که پچ پچ ها و حرف های درگوشی به صحبت های دسته جمعی کشیده شد و وسعت پیدا کرد
حس کردم عاشق این سوپر من بچگی هامم
حس کردم میخوامش و با تمام بی دست و پاییم ، دست و پا می زدم برای داشتنش ...
که دیگه سر هر رکعتِ نمازهام ، بین تسبیحات اربعه أم ،تو نماز غفیله ی بین مغرب و عشاء تو قنوتش داشتنش رو دعا میکردم ، و تو شبای إحیای دبیرستان موقعی که اشک ریخته بودم بر یتیمی حسنین ، اون وقتی که دلم کبابِ دلِ کبابِ بی بی زینب بود ، قرآن کوچیکِ جلد سفیدمو ، رو سرم گذاشتم و کنار بک یا الله ، ذکر طاها ، طاها گرفتم و از صاحب همون کتاب ، از صاحب تمام خواستن ها و شدنها و باید ها خواستم که بهش برسم که مال من باشه که مال اون بشم ...
خدایا چقدر سرت شلوغ بود اون شبها که خواسته ی دل من بین اون همه ناله و درخواست گم شد ؟
وقتی همه به چشم عروس دایی نگام میکردن و خانوم جون تصدّق من و طاها میرفت
وقتی من سر به زیر مینداختم و طاها با یه لبخند کوچولو گوشه ی لبش نگاه خانم جون میکرد
وقتی خیره أش میشدم و نگاش مُچ نگاهِ غافلگیر شده أم رو میگرفت و یه چشمک بهم میزد
چقدر خجالت میکشیدم ، چقدر لذت می بردم و چقدر ساده لوح بودم که نفهمیدم خنده های اون روزهای بنفشه ، نیشخندی به خوش خیالی و خوش باوریِ منه ...
سارا و لاله دست میگرفتن و دستم مینداختن ، ولی امین با طاها سرسنگین برخورد میکرد و روی رابطه ی ما حساس شده بود
یکی دوبارم سر جریان اینکه طاها شاکی بود چرا همکلامش میشم بحثشون شد
یادش بخیر چقدر اون روزا قشنگ بودن ... و چقدر دور به نظر میان !
رها ... رها ... رها ...؟؟؟ خوابت برده ؟ اونم با چشایِ باز ؟
تازه به خودم اومدم و دیدم که برای مدتی ، که نمی دونم چقدر بوده زُل زدم بهشون ، خجالت زده بلند شدم که برم کمک مامان سفره بندازم که ...
_ تمام مدت تو هپروت و انگار تو این دنیا نیست
_ چیکارش داری بنفشه ؟ کم سر به سرش بذار
_ باشه هر چی تو بگی ، من که کاریش ندارم
و دوباره پچ پچ و زمزمه ... و من باز بی خیالِ این همه دورویی ...
•
•
•
_ السلام علیک ایها النبی ...
حس کردم یکی نشست کنارم
_ السلام علینا ...
پر چادرم تکون خورد
_ السلام علیکم ...
از رو صورتم برداشته شد و چشای تبدارش رو بعد از سه بار الله اکبر گفتن و سر به چپ و راست کردن دیدم
_ قبول باشه خانوم
و من عاشق خانوم گفتنش بودم ، خانم نمیگفت ، میگفت خانوم
قبول حق رو نمی دونم گفتم یا خوردم
_ رهــــــــــــــــــــا ... ؟؟؟ چقدر چادر بهت میاد ، اونم اینجوری ، سفید گل گلی !
چشم انداختم به چادرم که گلای ریز آبیش بهم آرامش میداد ، بوی خلوص میداد ، بوش کرد ، عمیق ...
_ بوی پاکی میده رها ، بوی عبد و عبادت ، نماز خوندنت هم قشنگه دختر !
تسبیح رو که اومدم بر دارم ، دست گذاشت رو دست من و دونه تسبیح ، فشارش داد یا من دستم سنگین شد رو بازم نمی دونم ...
_ رها زن من میشی ؟
مات شدم ، رها شدم ، نفسم بند اومد ، نفسش رو صدا دار فرستاد بیرون
چادرم رو از سرم کشید و من هنوز مسخ شده به مُهرِ گِلی کربلا و عطر حرمم نگاه میکردم ، تا سر شونم سُرِش داد ، طره ای از موهام رو دست گرفت ...
_ رها ... ؟ من بدونِ تو نمی تونم
_ همه میگن نه !
_ چرا ؟
و من هنوز میخ اون یا حسین روی مُهر بزرگ گِلی بودم و حساب میکردم سه رکعت خوندم یا چهار تا ؟
_ رها ... ؟ من از بچگی چشمم دنبال تو بود ، از همون وقتایی که قنداق کرده تو گهواره تو خونه ی خانم جون می سپردنت دستم تا مراقبت باشم که بنفشه اذیتت نکنه
همیشه و همه جا مواظبت بودم و بعد ها شدم بپات تا کسی به پات نپیچه ...
وقتی خبر از خواستگارای رنگ و وارنگت میدادن ، وقتی امین اومد برات ، وقتی ارسلان پسر همسایتون گفت : خیلی از بچه محلی هاتون تو نختن ، دیونه شدم ...
_ رها می فهمی ؟ دیونه شدم رها
_ رها ... تو سهم منی ، بگو که هستی
امن یجیب مستر اذا شفا و یکشف سو
_ دِ لعنتی یه چیزی بگو
تو التماس کلامش ذوب شدم ، لب باز کردم ، پرسیدم ...
_ طاها ؟ چرا رنگ چشای من سبز نیست ؟
با تعجب نگام کرد
_ طاها ؟ چرا من هم آهنگ اسمشون نیستم ؟
تعجبش ، اخم شد
_ طاها ؟ وقتی بچه بودیم بهزاد میگفت : تو بیمارستان عوض شدم ، آره طاها ؟
_ طاها ؟ مامان راست میگه من نحسم ؟
نمی دونم چرا تو اون لحظه می خواستم تمام چراهای پونزده ساله ی زندگیم رو یه جا از طاها جواب بگیرم ...
_ رها ؟ بسّه داری می ترسونیم دختر
منو کشوند تو بغلش ، تقلا نکردم ، دست و پا نزدم ، گذاشتم روی همون جا نماز که رَه آوردِ سفر مامان از عتبات عالیات بود ، با همون چادر سفیدِ گلدار که وسواس عجیبی روش داشتم ، طعم شیرین این گناه رو بچشم !
وقتی سرش رو بین بلندای موهام کرد و بو کرد و بلعیدش
وقتی بیشتر به خودش فشارم داد و به سینش چسبیدم
وقتی حل شد صدای قلبم تو صدای بلند و بیقرار قلبش
وقتی یادم رفت ، وقتی یادش رفت
وقتی نخواستیم دنبال اون سنگینی افتاده روی حس و حالمون بگردیم ، نتیجش این شد که الان هست ...
وقتی تو ذکر الله به ذکر الله چشاش گم شدم ... از خود بیخود شدم ... بی خیالِ همه ی خیال ها شدم ...
_ رها ... ؟ مال من باش ... خواهش میکنم
سریع از بغلش جدام کرد و کنده شد و زد بیرون و من هنوز تو خلسه ی آغوش رخوت انگیزش ، خلسه وار غرق بودم !!!
مثل تمام این هشت سال عبادتم ، سبحانک یا لا اله الا انت ، الغوث الغوث ، خلصنا من النار یا رب ... میخوندم و از آتیش غضب خدا به جهنم آغوش طاها پناه برده بودم ...

آغوش تو
همان جهنمی است که وعده اش را داده اند
من بهشت را می خواهم چه کار ؟
وقتی جهنم با تو بودن
اینقدر لذت بخش است !!!

رز صورتی ...

[رز صورتی ...]

به نام خالق عشق و نفرت

پروانگی یک پروانه ( فصل ششم )

سلاااااااااااااااام ...
از تمام دوستایی که اومدن و خوندن و با پیامهاشون بهم انرژی دادن تشکر میکنم و میگم : مخلصتونم دربست

♥♥♥♥♥♥♥♥♥

مامان قرص اعصاب میخورد
بعد از جنگ و موشک و بمبارون شهر که عزیزاش رو از زیر آوار و خرابی ها کشیده بودن بیرون و اون رو برای شناسایی بردن ،مامان دیگه اون مامان همیشه نشد ... ساعت ها می نشست گوشه ایی و اشک میریخت افسرده شده بود ، همه نگرانش بودن و اون خودش بی خیالِ بیماریش از دکتر رفتن و مشاوره و غیره سر باز میزد !
بعضی روزها میزد به سرش و محکومم میکرد که آرایش کردیو هر چی قسم و آیه میخوردم که نه به خدا من حتی یه رژلب هم ندارم ، کیه که باور کنه ؟
اون زمان تو شهرستان اونم تو شهر مذهبی و بومی ما ، آرایش کردن دخترا خلاف شرع محسوب میشد مثل الانا نبود که ...تو ذهنش من رو کنار هزارتا پسر میشوندو بنفشه ، هیزم این آتش لهیب خیالات مامان میشدفقط به استناد اینکه من عاشق شعرهای فرخزاد بودم و از نظر اونا شعر یعنی عشق و عاشقیو خوب بود که نمی دونستنفروغ دوست داشتنی من چقدر بی پرواست ...
وقتی بنفشه نامردی میکرد و دفتر خاطراتم رو که ریز کارهای روزانه حتی میزان درد عادت ماهیانم رو هم توش می نوشتم برای بابا نقال میشد و میخوندش ، تنها تر و گوشه گیر تر میشدم ...
من از همون روزها ، از همون وقتی که بابا براش ظرفشویی خرید و من فقط نگاش کردم
از همون روزهایی که مامان قربون صدقه ی چشای سبز خوش رنگش میشد و براش اسفند دود میکرد ، تنها بودم و تنها تر شدم !!!
◘
◘
◘
خوب یادمه ، عید بود ، یه عید دوست داشتنی که طاها مهمون خونمون میشدمهمونی که بدجور دل از دختر صاحبخونه برده بود،مهمونی که کنگر خوردن و لنگر انداختنش ، آرزوی دل دخترانه أم بود
با بهروز و بهزاد داشت فیلم می دید که بهزاد صدام کرد :
_ رها تو هم بیا ، از اوناس که تو دوست داری
و من چقدر ممنون داداشم شدم که من رو هم دعوت به اون جمع پسرونه کردجمعی که منهای هم و جدا به روشها و شکل های مختلف دوستشون داشتم
نشستم رو زمین کنار بهروز که لم داده بود به بالشتش و پتو رو هم انداخته بود روش
داشت تخمه میخورد و با بهزاد و طاها همزمان حرف هم میزدمنم تو شیشه ی میز تلویزیون ، همونجایی که انعکاس تصویر طاها شده بود رفع دلتنگی من توی این مدت ندیدنشسیر نگاش کردم و دیدم که اونم داره من و نگاه میکنه ...
جوری نشستم که غیر از موهام هیچی معلوم نباشه و تا سرش رو کج میکرد من هم کج تر مینشستم ...
کلافه شد از نوچ گفتناش و پوف کشیدناش معلوم بود
_ رها میشه یه لیوان چای برام بیاری ؟
می دونستم میخواد منو ببینه و چای تنها یه بهانست برای رفع شاید دلتنگی ، شاید هم ...
_ وای طاها الان جای حساس فیلمه بذار بعدش برات میارم
_ ولی من الان میخوام
شیطنتم گل کرده بود
شدم همون رهای پنج ساله ایی که دل به حمایتاش دل خوش کرده بود
نمی دونم چرا ولی دلم میخواست خودم رو لوس کنم
دلم میخواست اذیتش کنم ...
_ خب اگه الان میخوای میگم بهاره برات بیاره ... بها ...
هنوز کامل صداش نکرده بودم که گفت :
_ لازم نکرده نخواستیم
پشتم بهش بود ... که اومد نشست کنارم و با یه لبخند موذی نیگام کرد ...
_ تنها تنها تخمه میخوری بهروز ؟
بهروز ظرف رو هل داد طرفش ... من هنوز داشتم نگاش میکردم ... با لبخند نگام کرد و سرش رو به علامت چته تکون داد ...
_ بهزاد؟ رها چشه ؟
بهزاد :
_ چی شده رها ببینمت ... چیزیش نیست که ... مگه خواهر گل ما چشه به این خوشگلی ؟
بهروز گفت :
_ چشم نیست گوشه ... حالا میذارید ببینیم چی شد ؟
سرش رو آورد نزدیک ، برخورد نفسش با لالۀ گوشم قلقلکم داد و مورمورم شد ، جوری که بهروز نشنوه گفت :
_ بار آخرت باشه خودت رو قایم میکنی
_ من کی قایم کردم ؟
زیر چشی نگاهی به بهروز کرد و گفت :
_ الان ، از اون وقتی که اومدم ، همین حالا که سرت رو اینقدر دادی پایین رهـــــــــــــــــــ ـا ... ؟ دلم برات تنگ شده بود !
و من باز مثل همیشه تو غرقاب صدای طاها غرق شدم
مامان صدام کرد ...
_ رها یه دقیقه بیا بالا
ازش فاصله گرفتم
_ بله مامان ؟
_ قربونت برم ، بیا این ظرفا رو بشور می خوام برم خونه بنفشه ، بچم اذیته
_ باشه ولی نمیشه بعد از فیلم ؟
_ نه ممکنه بعد از ظهر مهمون بیاد
ظرفا رو که شستم ، آشپزخونه رو مرتب کردم ، حتما دیگه فیلم هم تموم شده
اومدم پایین ، بهروز و بهزاد همونجا جلوی تلویزیون خوابیده بودن و طاها بدون متکا و روانداز ...
بالشت خودم رو براش آوردم ، هر وقت میومد فقط رو بالشت من می خوابید
اومدم بالا سرش ، پلک چشاش می پرید ... پس بیدار بود ...بالشت رو گذاشتم کنار سرش همون سری که دلم همسریش رو میخواست
پتو رو انداختم روش ... یه لبخند اومد رو لبش ... یه لبخند نشست رو لبم
وقتی داشتم پتو رو می کشیدم بالا نزدیک چونش که رسیدمجایی بین سینه و گردنش
با چشای بسته دستم رو گرفت تو دستش
سریع نگاهی به بهروز و بهزاد کردم ، خواب بودن ...
سرش رو آورد بالاتر ... هنوز چشاش بسته بودننفسم سنگین شد ... سرانگشتام رو طولانی بوسید و دوباره خوابید رو بالشت ...نفسم آزاد شد ... خالی شدم و پر شدم از یه عالمه حس های خوب
پر شدم از حس خواسته شدن ، خواسته بودن ...
اومدم تو اتاقم ، قلبم تند تند میزد ، سینم بالا پایین میرفت ...نگاه به انگشتام کردم و همونجا ، همونجایی که وعده گاه ، عشق بازیِ لب طاها و سرانگشتم بود رو بوسیدم و لبخند زدم
به بولیز و شلوارش که روی چوب رختی بودن خیره شدم ...دست بردم و بولیزش رو برداشتم ، بوش کردم
_ هوووووووووم چه عطر خوشبویی
نگاهی به جانماز و چادر گلدارم انداختم که همیشه گوشه ی سمت راست اتاقم پهن بودن
عطر آغوشش رویِ اون سجاده ی مخمل یادم اومد
لباسش رو تنم کردم و رفتم که بخوابم و نمی دونم کی خوابم برد ، که عطرش پیچید تو بینیم
_ رهـــــــــــــــــــــا ...؟ خانومی ... پاشو تنبل ... با توأم ...
بیشتر چشام رو فشار دادم
_ خوابم میاد ، بذار بخوابم
رو تخت نشست ... دوباره داشت خوابم میگرفت ... ولی میدونستم داره نگام میکنه ... با پشت دستش گونم رو نوازش کرد ...
_ رها تو بولیزم رو ندیدی ؟ می خوام برم بیرون ، بهروز و بهزاد رفتن ، خواب موندم الان باید سریع برم
با سرعت نور چشام رو باز کردم
_ هوممممم ؟؟؟
تو کسری از ثانیه ، ذهنم فعال شد و پتو رو بیشتر کشیدم بالا
_ نه ، ندیدم
ریز خندید ...
_ میگم اینجا کلاغ دارید ؟
چشام گرد شد و متعجب گفتم :
_ نه ؟ چرا ؟
_ آخه بولیزم دکمه هاش فلزی بودن گفتم شاید دیده خوشش اومده برش داشته !

پتو رو محکم تر چسبیدم و نگاش کردم
که یه مرتبه داد زد :
_ رهااااااااااااااااااا سوسک رو بالشتته
جیغ کشیدم و از تخت پریدم پایین
_ وای طاها ... بکشش من از سوسک میترسم
جیغ من و خنده ی اون و بعد سکووووووووووووووت
خیرم شد ، سر به زیر انداختم
_ می دونی
_ می دونم و نمی خواد چیزی بگی
_ طاها ؟ آخه من ...
_ هیسسسسسسسسسسسس هیچی نگو رها ، من ازت توضیح خواستم ؟
رفت طرف ساکش و از توش یه بولیز خاکستری در آورد که بپوشه
_ نه طاها این رنگی نپوش من از این رنگ متنفرم
خندید و یه بولیز آبی بلند کرد و پرسشگر نگام کرد و وقتی با نگام و لبخند تاییدش کردم ، زیپ ساکش رو بست و بلند شد
_ رها ... پیراهنم رو که دراوردی نشورش خوب ؟ همینجوری بذارش تو ساک
در ضمن موقعی که می خوابی ، لباس درست و حسابی تنت کن ، باور کن همیشه نمیشه آروم بود
دهن باز من و نگاهِ شیطون طاها ...
به خودم نگاه کردم ،
_ من که لباس تنمه امروز که ... هِی وایِ من ، پس کو شلوارم ؟
و باز تن من و نگاه طاها ...

خجالت کشیدم ، سرش پایین بود و لباسش رو تو چنگش فشار میداد
منم بولیز طاها رو که تنم بود میکشیدم پایین تا شاید از لختی پاهام کم بشه ...
_رهــــــــــــا ؟ ... خانومی ؟ ... چرا تو اینقدر سردی ؟ چقدر بهت بگم دوست دارم ؟ تو هم بگو رها ... بگو تو هم ...
باقی حرفش رو خورد ، گوشه لبش رو جویید ، همونطور که سرش پایین بود چشاش رو آورد بالا و نگام کرد ...
نگام رو دوختم تو چشای سیاهش
برق نگاش آتیشم زد ، خاکسترم کرد ...
سریع از کنارم رد شد و رفت بیرون
چقدر صورتم داغ بود ...
چقدر حرفاش و دوست داشتناش ، دوست داشتنی بود
احساس کردم بزرگ شدم
احساس کردم دیگه اون رهای پنج ساله نیستم
احساس کردم دیگه عروس دایی رضام
احساس کردم زن طاهام ... زن طاها ... زن طاها ...

و طنین انداخت تو ذهنم ، تو گوشم ، تو دلم ...

سردم آری سرد
اما گرمای نگاهت ذوب میکند این همه حیایِ دخترانه أم را
زن میشود بکارتِ احساسم
طوفانی میشود آرامش نگاهم
گلگونی گونه هایم ، رسوایم میکند
ذوق میکند دلم
چه ذوق کودکانه ای
مست می شوم و سرمست از این باده ی خوش خیال
به کجاها که نمیبرد رویای با تو بودنم
راست گفته اند ، خیال هم دل خوش میخواهد
و من امروز چقدر ، دلم خوش است !!!

رز صورتی ...

لینک نقد رمان پروانگی یک پروانه ...
پروانگی یک پروانه ... | رز صورتی ... کاربر انجمن | معرفی و نقد کتاب

[رز صورتی ...]

به نام آن همیشه مهربانِ مهربانی

پروانگی یک پروانه ( فصل هفتم )

سلااااااااااااااااااااام ، سلااااااااااااااااااام ، سلاااااااااااااااااااام ، امروزم یه پست تپل براتون گذاشتم که امیدوارم خوشتون بیاد ...
میگم چرا تووو نقد شرکت نمی کنید ؟ اگه اون دکمه تشکر و + رو هم بزنید یه عمر دعاگوتون میشم ؛ ای الهی هرکی دستش رفت روی اون دو تا دکمه دستش برسه به ضریح آقا ابوالفضل ، ای الهی خیر از جوونی ببینه ، ای الهی پیر بشه ، ای الهی ... الهی ... الهی ... الهی ... (پری در نقش مادر بزرگ)

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

رو نداشتم بیام بیرون...هنوز لباسش تنم بود ولی جون بلند شدن نداشتم...دست کشیدم به بولیزش و دکمه هاش رو لمس کردم ، یاد کلاغ افتادم و یه نگاه به تن بلوری خودم کردم و گفتم بدجنس من کجام سیاه که شبیه کلاغ بشم و بار از یادآوری تعبیرش خندیدم....مامام صدام کرد و من خودم رو به نشنیدم زدم
_رها بیا بالا این سیب زمینی ها رو سرخ کن
یادم اومد چقدر گشنم
_رها نمی شنوی ؛ مگه مردی ؟
و من فکر کردم کاش مرده بودم، هنوز بهتر بود که طاها من و اینطوری ببینه، و باز دست کشیدم به پاهای لختم و لب گزیدم...کی بره بیرون منکه روم نمیشه...حالا فهمیده منم اینقدر می خوامش...
_رهااااااااااااا ااااااااا بیا بالا مگه مامانت صدات نمیکنه
بابا که صدام کرد دیگه نشد نرم ، بابا بود اگه کمی دیر میکردم مامان می نداختش به جونم، رفتم بالا ، سرم و انداختم پایین و سلام دسته جمعی کردم ، طاها روبروی بابا نشسته بود و داشتن با هم حرف میزدن، خیلی عادی جوابم رو داد ، سیب زمینی ها رو سرخ کردم ، بنفشه هم اونجا بود و مامان ظرف اول رو برد واسش گفت بچم بوش خورده بهش هوس میکنه...
_مامان خودت سرخشون کن اینا چین؟ چقدر شور و سوختن؟
_رها مراقب باش نمک نزنشون
_وای چرا اینقدر داغن؟ من نمیتونم بخورم
نگاش کردم اونم با غیض و با بدجنسی جواب نگاهم رو داد، درک و هضم تنفرش برام سخت بود...هرچی بیشتر فکر میکردم ، کمتر جواب میگرفتم...
_ ببینم
طاها بود که داشت از تو ظرف سیب زمینی بر می داشت
_ اووووووووو ووووووم چقدر خوبن...کجاشون سوختن؟ خیلی هم خوش نمکن...
یواشکی یه چشمک هم حواله ی من کرد و چقدر خجالت کشیدم
_ تو هم هی ازش طرفداری کن...طاها کی می خوای بفهمی رها بزرگ شده نیازی به مراقبت تو نداره ....فقط برادرش باش عین بهروز و بهزاد، نیازی نیست مثله پاسبون و وکیلش همش ازش دفاع کنی
نگام چرخید رو طاها ، رنگ چهرش تیره شد ، می تونستم بفهمم که چقدر عصبی شده ، من معنی آهنگ نفسهای طاها رو هم بلد بودم ... یه لحظه نگاه بابا کرد که داشت نگاش میکرد ...بعد نگاش قفل شد تو نگاه سبز بنفشه و نشست رو پوزخند گوشه ی لبش...
_وکیل و پاسبون رو نمی دونم هستم یا نه ولی یه چیز رو مطمئنم که قطعاً....
مکث کرد....نگاش رو پاس داد به من....نگاش رو برگردوند تو خونسردی نگاه بنفشه و ادامه داد:
_ ولی..قطعا برادرش نیستم
چشای سبزش کدر شدن... طاها آروم شد...بنفشه زمین خورد...من بلند شدم و چقدر خوبه یکی دستت رو بگیره و بلندت کنه وقتی همه سعی دارن مانع برخاستنت بشن...
میز رو چیدم...کنار بابا سنگر گرفتم تا هم در تیر رس نگاه آماده ی شلیک بنفشه نباشم هم از طاها خجالت میکشیدم
_دختر بابا چشه امروز؟نیومده به باباش سلام هم بکنه...
و من حل شدم تو مهر پدری که گاهی تو ناپریزیاش مورد اصابتشون قرار میگرفتم....و چقدر خوبه مورد حمله مهربونی قرار بگیری و چه لذتی داره .......
میلم به غذا نمیکشید...یه لیوان آب ریختم و یه ضرب سرکشیدم تا شاید این التهاب درونم رو خنک کنه ولی نکرد...بنفشه عصبی بود و طاها آروم ...شده بود درست مثله کسی که انتقامش رو گرفته و الان داره نفس میکشه...مثله کسی که زهر کلامش رو به دل کسی که زهرش زده ریخته و دیگه آسوده شده....شده مثله....همین الان طاها درست همین شکلی ....
_عمه یه لیوان آب لطفاً
منُ کشته بود این شیک حرف زدنش، شیک درخواست کردنش....شیک بودنش
_رها پاشو یه لیوان بیار ، طاها دهنی نمی خوره اینا هم همه دوغین
_نه عمه اونکه کنارتونه خوبه ، تمیزه
می دونستم میدونه مال منه و من دوغ دوست ندارم
تند گفتم:
_این مال منه توش آب خوردم ، دهنی شده
بدون اینکه نگام کنه ، نگاش رو چرخوند رو بنفشه و گفت:
_ عمه من تو همون میخورم
مامان هم که کشته مرده ی این تحفه ی یکی یدونه ی تنها برادرش گفت:
_دهنیه فدات شم اشکالی نداره؟
_ایرادی نداره می خوام ببینم لیوان دهنی چه مزست و نگاش رو از نگاه حرصی بنفشه گرفت و به من دوخت
یه هوا سرکشیدش و من خیره بهش نگاه میکردم ،یه چشمک خوشکل که فقط مخصوص من بود، وقتی جایی نمی تونست محبت کلامش رو بهم بده، نصیبم میشد رو تحویل گرفتم ...ولی آسمون دلم یه جوری بود انگار کلی ابر داشت...نگام رو بنفشه و طاها در رفت و آمد بود و نمی دونستم چرا اینطور شدم...
شام که تموم شد...بابا رفت که اخبار رو ببینه ، مامان تو آشپزخونه و بهاره هم مشغول نمی دونم چی ، تنها من و بنفشه پشت میز بودیم ....طاها موقع بلند شدن به بهانه ی برداشتن دیس برنج خم شد و دم گوشم گفت:
لیوان دهنیت اینقدر خوش طعمه، خودشون چه طعمن؟
مثله گیجا و خلا نگاش میکردم تا اینکه نگاش افتاد تو نگام و لیز خورد رو لبام و همونجا ثابت موند..فهمیدم ....حرف نگاش رو چسبوندم به سوال کلامش و فهمیدم با چیه.....لب پایینم رو به دندون گرفتمو شنیدم که گفت:
_آخ...نکن رها...اذیتشون نکن
دستش آروم کشیده شد رو دستم ، پنهانی فشارش داد و رهاش کرد

بُگــــــــــــذار زمــانـــــه از حِـســـادتــــــــ بتـركَــد
انــــــگشتــــــان ِ مَـــــن
چــه بـــِه انگــشتـــان ِ تـــ♥ـــو مےآینـــــد ! ....

دلم ریخت، خون با فشار از بطن قلبم گذشت و ششام پر و خالی شدن، مغزم سوت کشید، گوشام کیپ شدن و من یه حس دیگه رو تو خودم کشف کردم، حس تمنا و نیاز، حس خواسته شدن، یکی شدن، یه حس خوشکل و داغ،یه حسی که از تو رگام گذشت و دلم تیرکشید...
چقدر دلم خواست برم تو بغلش نه از روی ش*ه*و*ت نه از رویه نیاز فقط به خاطر اینکه بفهمم، بفهمه دوسش دارم ،فقط چون اون لحظه بهش احتیاج داشتم، فقط چون یه بوسه از روی محبت ازش می خواستم، فقط یه بوسه که بشینه روی موج موهام و بره و بره تا برسه به ساحل ارامش نگام...

ناخود آگاه به دستام نگاه کردم ...
چقدر طفلک دستهای من اینروزها دلتنگند ...
چقدر طفلک این دست ها اینروزها تنها مانده اند ...
کارشان اینروزها شده پاک کردن اشکهاے دلتنگے من ...

رز صورتی ...

♥♥♥♥♥♥♥♥♥
دلنوشته های این پست مال خودم نیستن مهربونا ، ممکنه عصر هم یه پست دیگه بذارم البته اگه تشکرا و مثبتا زیاد بودن وگرنه حسم نمی یاد

[رز صورتی ...]

به نام پیوند دهنده ی قلبهاااااااااااااا

بعضی وقتا
دل آدم به دل یکی بند میشه
که دل اونکس هیچ رقمه
یه جا بند نمیشه
حالا من با این دل دربند و تو بی بند چه کنم؟؟؟

رز صورتی ...

سلام به همتون ، امروز کمی بهم ریختم و ببخشید اگه یه وقت یه جاش اونطور نبود که باید باشه، می خواستم بذارم سر فرصت بیام و پست جدید رو بذارم ولی هم قول داده بودم و هم می دونم تا این قصه تموم نشه من کماکان این مدلی هستم، با کلمه کلمه ی داستان دلم سنگین میشه و بغضم میگیره و هرچی سعی میکنم این بغض و این درد به داستانم منتقل نشه ، می بینم که ناموفق ترم .....ازتون میخوام ببخشیدم اگه روندش داره ازارتون میده و شرمنده ی همتون هستم
♥♥♥
میگم تو نقد شرکت کنید همچین بد هم نمیشه هااااااااااااااا حداقلش اینه که سلیقه و خواستتون رو می فهمم و میشناسم
اینم لینک نقد:
پروانگیِ یک پروانه... | رز صورتی ... کاربر انجمن | معرفی و نقد کتاب

♥♥♥♥♥♥♥♥
_رها بدو زنگ بزن بابات بگو بنفشه دردش گرفته
جیغای بنفشه کلافم کرده بود و من هول و عجول دوییدم سمت تلفن، نمی دونم چطوری گفتم و بابا چطوری تو این نفس نفس زدنا و مقطع گفتنام فهمید
_الان بابا ، الان اومدم بگو تحمل کنه اومدم (و گوشی رو گذاشت)، مانتوم رو تنم کردم و اومدم شال رو بزنم که بنفشه داد زد
_اون نیاد ، نحسه
و من سرخورده نگاه مامان کردم و شنیدم که گفت:
_تو بمون خونه اگه کسی کاری داشت بتونه خبری بگیره
بعد از اون اتفاق سر شام ، اونروزی که طاها جلوی چشای به خون نشسته ی بنفشه دستم رو گرفت و دم گوشم زمزمه کرد ، از این رو به اون رو شد، بد بود بدتر شد....همکلامم نمیشد فقط صبح به صبح کیلید خونش رو میداد تا برم خونش رو جمع کنم و من بی کلام از این بی همکلامی، خواهرانه براش خواهری میکردم...
وضو گرفتم و نماز خومدم ، دعای توسل خوندم و تو يا وَجيهاً عِنْدَ اللّهِ اِشْفَعْ لَنا عِنْدَ اللّهِ ذکرش از خدا براش صبر خواستم يا فاطِمَةَ الزَّهْراَّءُ يا بِنْتَ مُحَمَّدٍ براش خواستم که خود بی بی کمکش کنه....از دنیای زنانه فقط دردهای اول هر ماه رو می دونستم و دیگه هیچ ولی همیشه مامانم میگفت زن باردار تا 9 ماه در قبرش بازه ، شنیده بودم اونقدر دردش وحشتناک هست که تمام گناهاش آمرزیده میشن و من فقط می خواستم بنفشه سالم بمونه حتی اگه بدتر بشه ، حتی اگه بیشتر ناخواهرانه آزارم بده حتی اگه مخالف من و دوست داشتن طاهای من باشه....
تلفن زنگ خورد و جوابش دادم
_بله؟
_الو؟
_سلام
یه مرد بود
_سلام بفرمایید
_ رها خانم ،می تونم باهاتون حرف بزنم
تمام تنم یخ کرد، این دیگه کیه؟اون موقع ها هنوز آیدی کالر نبود اگه هم بود ما نداشتیم
قطش کردم ، دستام میلرزید ، این اسم من رو از کجا می دونست؟ وای اگه بابا بفهمه ، اگه مامان بفهمه ، نکنه فکر کنن یه وقت من......حتی نخواستم به ادامش فکر کنم
دوباره زنگ خورد، نمی شد جواب ندم، شاید مامان باشه
اینبار بلندش کردم و هیچ نگفتم
_الو رها خانم، به خدا قصد آزارت رو ندارم،فقط می خوام باهات حرف بزنم
_الو؟
بدون حرف ،گوشی رو گذاشتم
بابا کیلید انداخت و اومد تو
_تلفن مشغول بود
-نه به خدا، لیلا زنگ زد گفتم قطع کنه بعد بهش زنگ میزنم
_بدو خواهرت فارغ شده،بیا بریم ببینش
روم نشد یا دلم نخواست بگم که بنفشه چی گفته رو نمی دونم ولی نگفتم یعنی نخواستم که بگم فقط دوست داشتم برم و ببینمش، اون لحظه دلم میخواست خواهری رو ببینم که به نقش دختری و خواهریش مادر بودن هم اضافه شده و شاید امیدوار بودم که دیگه این مادر امروز اون خواهر دیروز نباشه..
یه دختر کوچولوی ناز که بعدها شد عزیز ترین موجود زندگیم، شد تمام دغدغه ی روزام
شدم دایش، بنفشه به خاطر جثه ضعیفش نتونست شیرش بده و من شدم پرستار شبانه روزی جفتشون، با اینکه امتحانای اخر ترم بود(اون موقع ها دبیرستان دو ترمی بود و مثل الان سالی واحدی نبود)ولی باز دریغ نمیکردم ، لباسای صدف رو می شستم ، کمک بنفشه میکردم ولی هنوز دلش با من ناصاف بود و صافی دل من هیچ کمکی نمیکرد و بی تاثیر بود...شدم یه مادر 14_ 15 ساله و به نوعی رضایی
_الو ؟ بله؟
_دیدی بله رو گفتی؟
زنگ صدای زنگ دارش ، پیچید تو سرم خوش رنگ بود ولی هم جنس صدای طاهای من نبود
_اقا چرا مزاحم میشید؟
_من مزاحم نیستم ، رها خانم ؟خواب و خوراکم رو ازم گرفتی...چرا چند روزه بیرون نمی یایی؟ دلتنگت شدم ...به خدا شدم سگ و به پر و پاچه ی همه میپیچم .... مُردم خونم میافته گردنت هااااااااااااااااااااا..... می خوام باهات حرف بزنم
تو اون سالها مجازات حرف زدن با یه پسر قد زنایه محصنه بد بود، قطش کردم ولی زنگ تلفن شد کابوسم
تو روزهای بعد هروقت مامان نبود ، عجیب انگاری می دونست ،صدای تلفن بلند میشد ... بار دوم بود که تو اون یه ساعت زنگ میزد ... بار اول تا گفتم بله؟ با داد گفت:
_اینا کی بودن از خونتون اومدن بیرون؟ خواستگار بودن آره؟ به خدا به ولای علی یه بار دیگه ببینم کسی اومد خونتون که قصدش تو باشی می کشمشون .... رها خانم من باکسی شوخی ندارم ... من تو رو می خوام .....
و من با خودم گفتم ولی من طاها رو می خوام و بار دوم هم سریع قطعش کردم
_آخه آشغال مگه مرض داری؟ کثافت مگه خودت خواهر مادر نداری که مزاحم میشی؟ چی از جونم میخوای چقدر بی محلیت کنم ؟چقدر جوابت رو ندم ؟ از رو هم که نمیری ... چند ماهه شدی خوره روح و اعصابم .....
همونطور که داد میزدم ... صدای الو ،الو گفتنای آشنایی پیچید تو گوشم
_الو ؟رهــــــــــــــــــــــ ــــاااااااا؟ چی شده ؟باکی؟ کی اذیتت میکنه؟ الو؟ ... رهااااااااااااااااااااااا اا
مکث کردم .... نفسم بالا نمی یومد .... گند زده بودم
_طاها تویی؟
_میگم چی شده؟کی بود؟
_نمی دونم ...... مزاحم ...
_تو چرا جواب میدی؟
_مامان نیست و نمیشه که ...... (فریادش نذاشت ادامه بدم)
_چند وقته زنگ میزنه؟
لال شدم ، ترسیدم
_با توام میگم ......
تند و سریع گفتم: یه سال و نیمه
(اونوقت تو هیچی بهم نگفتی؟چرا رهـــــــــــــــــــــا؟
چطور خودش رو با اون سرعت از اهواز رسوند نمی دونم ، ولی اون موقع فهمیدم وقتی نیست و نمی بینمش چقدر دلتنگش میشم، بدون اینکه نگام کنه عصبی راه میرفت و قدم میزد(تلفن زنگ خورد)
_جواب بده رها ...
_آخه ...
_میگم جواب بده
_ا .... الو ....
_سلام...
_س ... لا ... م (اشاره کرد که خودشه و با بستن چشام گفتم آره)
_می تونم باهات حرف بزنم؟
گوشی رو از دستم با حرص کشید و فریاد زد
_کثافت بی ناموس یه بار دیگه ... فقط یه بار دیگه به زنم زنگ بزنی می کشمت ... به خداوندی خدا میکشمت ...
چی شنید که گفت:
_هست عوضی هست
_چی رو میدونی هان؟
_چند روز دیگه که چراغونی رو دیدی می فهمی
گوشی رو گذاشت .... ازش ترسیدم .... رنگش کبود شده بود .... براش یه لیوان اب آوردم... زل زد تو چشام ،سرم رو انداختم پایین
دست انداخت زیر چونم...
_نیگاه منو
پلکام تا روی لبایه کبودش بیشتر بالا نیومد، سرش رو آورد پایین و خم شد
_می شناسیش؟
_نچ ..... عین بچه ها لب برچیدم
_ولی اون تو رو خوب میشناخت
من به این فکر کردم چه آهنگ خوش آهنگی داره ملودی صداش
_رها یه مدت تو تلفنا رو جواب نده
من غرق تو تعصب و غیرت و توجهش
_اگه دستم بهش برسه .......
چشام افتاد به دستاش که از عصبانیت می لرزید
تو صدمی از ثانیه کشیده شدم تو آغوشش.... یه دستش رو گذاشت رو گیسم و دونه دونه حلقه هاش رو باز کرد ...................

تو بغض میکنی و من اینجا
نفس کم می آورم
چند بار بگویم
نفسم به نفس تو بند است
بشکنش ، بغضت را میگویم
دارم خفه میشوم...

رز صورتی ...