ارسال پاداش نقدی برای کاربر
شما در حال حمایت به صورت مهمان هستید.
مبلغ مورد نظر خود را انتخاب کنید
1000 تومان
2000 تومان
4000 تومان
6000 تومان
8000 تومان
9000 تومان
10000 تومان
مبالغ دیگر
و یا مبلغ مورد نظر خود را وارد کنید
واریز آنلاین از طریق کارت های عضو شتاب
لخته شدن خون در ریه (آمبولی ریه )
asiatech



نودهشتیا
فید آر اس اس
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 7 , از مجموع 7
  1. Top | #1

    کاربر فعال درسی و دانشجویی


    تاریخ عضویت
    بهمن 1390
    نوشته ها
    4,118
    میانگین پست در روز
    4.14
    محل سکونت
    ܓܨღدر مسیر موفقیت
    تشکر از کاربر
    5,600
    تشکر شده 13,274 در 4,702 پست
    حالت من
    Khejalati
    اندازه فونت

    پیش فرض لخته شدن خون در ریه (آمبولی ریه )

    لخته شدن خون در ریه
    آمبولی ریه

    واژه آمبولی به معنی انسداد شریان به وسیله یک جسم متحرک است. این جسم متحرک به طور معمول یک لخته خون است، اما گاهی اوقات یک توده چربی، یک حباب هوا، تکهای از یک تومور یا دستهای از باکتریهاست. این جسم متحرک به یک رگ خونی واقع در ریهها وارد شده، در آنجا گیر افتاده و مانع از جریان خون میشود.
    بیشتر آمبولیها از لختههای خون تشکیل شده و از سیاهرگهای اندامهای تحتانی و لگن منشأ میگیرند.
    سیاهرگها، این لخته را به سمت بخش راست قلب منتقل کرده و از آنجا به ریه میفرستند.
    آمبولیها میتوانند از دیوارههای قلب نیز منشأ بگیرند.
    اگر لختهای در سمت چپ قلب درست شود و به جای ریه، به مغز یا سایر بخشهای بدن برود یا زمانی که لخته جریان خون، بافت را قطع میکند، بافت دچار مرگ (انفارکتوس) میشود.
    آمبولی میتواند در همه شریانهای کوچک روی دهد، اما ریهها به طور چشمگیری مستعد این آسیب هستند، زیرا همه خون موجود در بدن، در هر بار گردش خون از ریهها عبور میکند.
    علایم و نشانههای آمبولی عبارتاند از تنگی نفس ناگهانی، اضطراب، سرفه تولید کننده خلط خونی یا حاوی رگههای خون، تعریق شدید و افزایش ضربان قلب. دقت کنید که علایم و نشانههای ناشی از انسداد، به اندازه جسم متحرک و سلامت دستگاه قلبی-ریوی بستگی دارد.
    گاهی اوقات تشخیص آمبولی ریه دشوار است، به ویژه اگر فرد مبتلا یک بیماری قلبی یا عروقی زمینهای نیز باشد. پزشک برای یافتن لخته، یک پرونده رادیولوژی از قفسه سینه، اسکن ریه و آنژیوگرافی ریه درخواست میکند.
    آنژیوگرافی ریه دقیقترین روش تشخیص آمبولی ریه است. طی آنژیوگرافی ریه، یک ماده رنگی به داخل سیاهرگ بازو یا اندام تحتانی تزریق میشود. هنگامی که این ماده در شریانهای ریه گردش مییابد، سرخرگها، روی عکس تهیه شده با اشعه ایکس قابل رویت میشوند و اگر لختهای وجود داشته باشد دیده میشود. پزشک ممکن است آزمایشهای دیگری را نیز درخواست دهد.

    آمبولی ریه چه خطری دارد؟

    آمبولی ریه در حدود 10 درصد از بیماران، در عرض یک ساعت منجر به مرگ میشود.
    اگر فرد زنده بماند و تحت تشخیص و درمان صحیح قرار گیرد، پیامد آن خوب خواهد بود و در صورت نداشتن بیماری جدی، در عرض تنها چند هفته به سلامت طبیعی بازمیگردد.
    عمل جراحی، بستری شدن طولانیمدت یا عدم تحرک، سکته مغزی ، حمله قلبی ، چاقی و شکستگی لگن یا استخوان ران خطر آمبولی ریه را افزایش میدهد.
    علاوه بر این، هر گونه افزایش تمایل خون به تشکیل لخته، شما رابرای ابتلا به این بیماری، مستعدتر میکند.
    درمان
    پزشک شما داروهای ضدانعقاد را برای پیشگیری از ایجاد لختههای بیشتر یا بزرگتر شدن لخته موجود تجویز میکند. در ابتدا هپارین به صورت داخل سیاهرگی تجویز میشود که اغلب همراه با آن وارفارین خوراکی نیز داده میشود.
    اگر آمبولی ریه وسیع باشد یا چند بار تکرار شود، و یا اینکه بیمار پیش از بروز آمبولی به بیماری قلبیعروقی دچار بوده و یا در مواردی که سایر درمانها موثر نباشند، برای درمان از روش حل کردن لخته استفاده میشود.
    پیشگیری
    پس از هر نوع جراحی، برای پیشگیری از تشکیل لخته، پزشک شما را تشویق میکند که در اولین فرصت ممکن از جا برخاسته و قدم بزنید تا خودتان و یا فرد دیگری، اندامهای تحتانی شما را ورزش دهد.
    زمانی که ناگزیر از نشستن طولانی مدت هستید مانند هنگام سفر با هواپیما یا خودرو، هر چند وقت یکبار قدم بزنید یا حداقل انگشتان پا را خم و راست کرده و پاهای خود را حرکت دهید.
    اگر قادر به حرکت نیستید اندامهای تحتانی خود را بالا قرار دهید و جورابهای واریسی بپوشید.
    همه این اقدامات به پیشگیری از راکد ماندن خون و تشکیل لخته در سیاهرگهای اندام تحتانی که عامل شایع آمبولی است، کمک میکند.

    منبع: دکتر علیرضا ناصری، هفته نامه سلامت

    امشب رو لبا گلـــــهای خنده واسه توست
    آرزوی من بخت بلند در طالــــــــعِ توست



  2. 3 کاربر از پست "Angel" تشکر کرده اند .


  3. Top | #2

    کاربر فعال درسی و دانشجویی


    تاریخ عضویت
    بهمن 1390
    نوشته ها
    4,118
    میانگین پست در روز
    4.14
    محل سکونت
    ܓܨღدر مسیر موفقیت
    تشکر از کاربر
    5,600
    تشکر شده 13,274 در 4,702 پست
    حالت من
    Khejalati
    اندازه فونت

    پیش فرض آمبولی ریه - Pulmonary embolism (قسمت اول)

    Pulmonary embolism

    آمبولی ریه (PE) ، انسداد شریان ریه یا یکی از انشعابات آن توسط ترومبوز می باشد که منشاء لخته از سیاهرگها یا سمت راست قلب است. غالبا PE در نتیجه ی لخته ی خون یا ترومبوز ایجاد می شود. هر چند، انواع دیگر آمبولی نیز وجود دارند؛

    • هوا
    • چربی
    • مایع آمنیوتیک
    • سپتیک (ناشی از ترومبوز باکتریایی

    تخمین زده می شود که سالانه بیش از نیم میلیون نفر دچار آمبولی ریه می شوند و بیش از 50000 نفر بر اثر این اختلال می میرند. PE اختلال شایعی است و اغلب همراه با صدمات ، جراحی ها (ارتوپدی ، جراحی های بزرگ شکمی ، لگنی و ژنیکولوژی) ، حاملگی ، نارسایی احتقانی قلب ، سن بالای 50 سال ، اختلال انعقادی و بی حرکتی های طولانی مدت می باشد . حتی گاهی در افراد سالم نیز دیده می شود.




    پاتوفیزیولوژی
    در اکثر موارد ، PE به علت لخته خون یا ترومبوز ایجاد می شود ، ولی سایر انواع آن شامل موارد زیر می باشد :

    • آمبولی هوا


    • چربی


    • مایع آمنیوتیک


    • عفونی (ناشی از تهاجم باکتری به لخته)


    همچنین ممکن است ترومبوز در وریدهای عمقی پاها یا سایر قسمت ها نظیر وریدهای لگن در دهلیز راست قلب ایجاد شود. ترومبوز وریدی ممکن است از کاهش جریان خون (استاز) ، ثانویه به صدمه ی جریان عروق (بخصوص لایه آندوتلیال) ، یا تغییرات در مکانیسم انعقاد خون ایجاد شود . فیبریلاسیون دهلیزی باعث حرکت لخته به جریان خون عروق پولمونار می شود.
    وقتی که لخته ی خون به طور نسبی یا کامل باعث انسداد شریان ریوی یا انشعابات آن شود ، فضای مرده ی آلوئولی افزایش می یابد . در این نواحی با وجود تهویه ی کافی ، جریان خون کافی کم است یا وجود ندارد. بنابراین تبادل گازی در این نواحی مختل شده یا انجام نمی شود . به علاوه ، مواد مختلفی از لخته و نواحی اطراف آزاد می شوند که باعث تنگی عروق و برونشها می گردند . این وضعیت باعث افزایش مقاومت عروقی ریه می گردد. این واکنش تعادل تهویه - پرفیوژن را برهم می زند.
    در نتیجه ی این اختلالات همودینامیکی ، مقاومت عروق خونی ریه افزایش یافته و بستر عروق ریه کاهش می یابد. نتیجه ی این تغییرات ، افزایش فشار خون عروق ریه و بالطبع ، افزایش کار بطن راست برای حفظ جریان خون ریوی می باشند . وقتی کار بطن راست افزایش یابد ، نارسایی بطن راست به وجود آمده که منجر به کاهش برون ده قلب و به دنبال آن کاهش فشار خون سیستمیک و ایجاد شوک می شود.

    تظاهرات بالینی
    علایم آمبولی ریه (PE) به اندازه ی ترومبوز و ناحیه ای از شریان ریوی که توسط ترومبوز مسدود شده است ، بستگی دارد. این علایم ممکن است غیر اختصاصی باشند.

    • شایع ترین علامت ، تنگی نفس است


    • تاکی پنه (افزایش تعداد تنفس) نیز شایع می باشد.


    • مدت و شدت تنگی نفس به وسعت آمبولی بستگی دارد.


    • درد قفسه ی سینه شایع بوده و معمولا ناگهانی و از نوع پلورتیک است ؛ در زیر جناغ ایجاد می شود . ممکن است از دردهای آنژین صدری یا انفارکتوس میوکارد قابل افتراق نباشد.



    سایر علایم شامل :

    • تب


    • تاکیکاردی


    • اضطراب


    • سرفه


    • تعریق شدید


    • هموپتزی


    • سنکوپ


    ترومبوز عروق عمقی دقیقا همراه با پیشرفت آمبولی ریه است . به طور معمول بیمار درد شدید ناگهانی همراه با گرم شدن موضع و متورم شدن آن را گزارش می کند که به طور ناگهانی در اندام های تحتانی ایجاد شده است ، تغییر رنگ پوست پری ورید اجوف فوقانی و درد که با بالا نگه داشتن پاها بهتر می شود.
    وقتی PE به طور وسیع ایجاد می شود ، باعث تغییرات شدید همودینامیکی می شود که بستگی به درصد انسداد عروق پولمونار دارد. این به صورت انسداد جریان به عروق پولمونار می باشد که می تواند به تنگی نفس منجر شود و درد ناگهانی در ناحیه ی زیر جناغ ایجاد کند ، نبض سریع و ضعیف ، شوک ، سنکوپ و مرگ ناگهانی بوجود آورد. آمبولی های متعدد کوچک می تواند در آرتریول های انتهایی پولمونار ایجاد شود و باعث انفارکتوس های کوچک متعدد ریه شود. انفارکتوس ریه باعث ایسکمی و نکروز نواحی خاصی در ریه ها می شود. شکل بالینی بیماری شبیه به برونکوپنومونی و نارسایی قلبی می باشد، گاهی هم ممکن است علائم دیگری شبیه به سایر اختلالات قلبی-ریوی ایجاد شود.

  4. 2 کاربر از پست "Angel" تشکر کرده اند .


  5. Top | #3

    کاربر فعال درسی و دانشجویی


    تاریخ عضویت
    بهمن 1390
    نوشته ها
    4,118
    میانگین پست در روز
    4.14
    محل سکونت
    ܓܨღدر مسیر موفقیت
    تشکر از کاربر
    5,600
    تشکر شده 13,274 در 4,702 پست
    حالت من
    Khejalati
    اندازه فونت

    پیش فرض آمبولی ریه - Pulmonary embolism (قسمت دوم)

    بررسی و یافته های تشخیصی
    مرگ ناشی از PE ظرف مدت یک ساعت بعد از شروع علائم به وجود می آید ، بنابراین تشخیص سریع در اولویت می باشد. چون علائم از خفیف تا شدید متفاوت است ، تشخیص از طریق رد سایر اختلالات انجام می شود. روش های تشخیص شامل :

    • رادیوگرافی قفسه سینه (CX-Ray)


    • ECG


    • بررسی های عروق محیطی


    • بررسی گازهای خون شریانی


    • اسکن تهویه-پرفیوژن (اسکن V/Q)



    • رادیوگرافی قفسه سینه معمولا طبیعی است ولی ممکن است انفیلتراسیون ، آتلکتازی ، بالا رفتن دیافراگم در سمت مبتلا یا افیوژن پلور را نشان دهد. رادیوگرافی قفسه سینه در رد سایر علل ممکن بسیار کمک کننده است.


    • الکتروگرام معمولا تاکیکاردی سینوسی ، کوتاه شدن فاصله ی PR و تغییرات غیراختصاصی موج T را نشان می دهد.


    • بررسی های عروق محیطی شامل پلتیسموگرافی ایمپدانس ، اولتراسونوگرافی داپلر، یا ونوگرافی می باشند.


    • بررسی گاز خون شریانی ممکن است هایپوکسمی و هایپوکاپنه (ناشی از تاکی پنه) را در بیمار نشان دهد؛ هرچند، در اغلب بیماران مبتلا به PE نتایج بررسی گازهای خون شریانی طبیعی است.


    • اسکن تهویه - پرفیوژن ، یکی از دو آزمون انتخابی در بیمار مشکوک به PE است (همراه با آنژیوگرافی ریه). بخش پرفیوژن اسکن ممکن است نواحی بدون یا با کاهش جریان خون را نشان دهد و آزمون مفیدی در تشخیص PE است. اسکن تهویه معمولا موارد غیر طبیعی تهویه را مشخص می کند (تمامی قسمت های فوقانی، میانی و تحتانی). اسکن پرفیوژن طبیعی تشخیص PE را رد می کند. اگر عدم تعادل تهویه - پرفیوژن وجود دارد ، احتمال وجود PE زیاد است. اسکن تهویه - پرفیوژن کمترین تهاجم را دارد.


    • نتایج بررسی ها تشخیص PE را رد یا تایید می کنند.


    • در صورت تردید در مورد تشخیص PE ، استفاده از CT کامپیوتری مارپیچ ممکن است تشخیص را تایید نماید. CT اسپیرال اخیرا برای تشخیص PE در جوامع مختلف استفاده می شود . این روش پیشرفته تر و سریع تر از توموگرافی های متداول است. عکس های متعدد در طول اسکن از ریه ها گرفته می شود. در این روش ، بیمار در داخل دستگاه تونل مانند قرار می گیرد و این دستگاه دور بیمار می چرخد و از او عکس می گیرد مثل مارپیچ ، بنابراین از تمام قسمت ها بدون هیچ فاصله ای عکس گرفته می شود. نسبت به سی تی اسکن به روش سنتی، در این روش از برش هایی به اندازه 1mm عکس گرفته می شود (در روش سنتی از ضخامت 5mm عکس گرفته می شود). این روش از اعتماد بالایی برخوردار است. از محدودیت های این روش این است که نمی توان آن را در بالین بیمار انجام داد و باید بیماری که وضعیت ثابتی دارد، به سی تی اسکن فرستاده شود. علاوه بر آن، باید از داروی حاجب به صورت IV استفاده شود تا قابلیت رویت بهتری پیدا کند.



    • آزمایش دی -دایمر (نوعی آزمایش خون برای تشخیص انعقاد خون است) . در آزمایش دی - دایمر که بیشتر انجام آن متداول است ، تشخیص PE امکان پذیر تر است ، برای اینکه انجام این تست بسیار ساده بوده و فقط به یک سرسوزن و سرنگ جهت خون گیری نیاز دارد. این آزمایش همیشه انجام می شده است. در بخش اورژانس این آزمایش سریعا انجام می گردد و مقرون به صرفه است. آزمایش دی-دایمر آزمایشی است که جهت بررسی تولید فیبرین و لیز آن انجام می شود. اقزایش دی-دایمر نشان دهنده اختلال در انعقاد خون است. وقتی لخته ای عبور می کند ، باعث افزایش فاکتورهای انعقادی در خون می شود ، بخصوص در مواردی که آمبولی بزرگ باشد.



    • آرتریوگرام ریه هم برای تشخیص ، کمک کننده است . آنژیوگرافی پولمونار بهترین روش تشخیصی PE است. انجام این روش امکان پذیر ، مقرون به صرفه و آسان است ، بخصوص در بیماران بدحال. آنژیوگرافی عروق پولمونار تحت فلوروسکوپی انجام می شود و اختلالات کاملا قابل مشاهده می باشند ؛ چنانچه انسدادی در عروق وجود داشته باشد ، به دقت قابل بررسی است و می توان متوجه نقصان پرفیوژن ریه شد. در این روش یک کاتتر وارد ورید اجوف فوقانی شده و به قلب راست هدایت می شود و سپس ماده حاجب تزریق می شود ، مشابه کاتتریسم قلبی ، لذا این روش باید توسط یک تیم آموزش دیده انجام شود.



    پیشگیری
    برای افراد در معرض خطر ، مهمترین روش پیشگیری PE، پیشگیری از ترومبوز ورید عمقی می باشد . تمرینات فعال پاها جهت جلوگیری از استاز خون ، حرکت دادن هر چه سریع تر و استفاده از جورابهای کشی معمولا از روش های پیشگیری می باشند.
    بیمارانی که بیش از 40 سال دارند ، کسانی که هموستاز کافی دارند و آنهایی که تحت عمل جراحی بزرگ شکمی یا قفسه سینه قرار گرفته اند ، ممکن است ، درمان با داروهای ضدانعقاد را دریافت کنند. جهت کاهش خطر ترومبوز ورید عمقی و PE بعد از عمل جراحی معمولا ، پیش از عمل جراحی به بیماران هپارین به مقدار کم می دهند. هپارین به صورت زیر جلدی 2 ساعت قبل از عمل داده شده و بعد از آن هر 8 تا 12 ساعت تا ترخیص بیمار ادامه می یابد. هپارین به مقدار کم باعث افزایش فعالیت آنتی ترومبین III می شود ، که مهمترین عامل فاکتور X انعقادی است. این درمان برای بیماران دارای فرآیند فعال ترومبوز یا بیماران تحت عمل جراحی ارتوپدی ، یا جراحی چشم یا مغز توصیه نمی شود . هپارین با وزن مولکولی کم (Enoxaparin) درمان انتخابی است . نیمه عمر طولانی داشته و گران است.
    دستگاه پنوماتیک فشارنده (SCD) متناوب پاها ، در جلوگیری از ترومبوز آمبولی موثر است. کیسه دستگاه که به دور پا بسته می شود از هوا پر شده و به طور متناوب به پا (از ساق تا ران) فشار وارد می کند. به این ترتیب ، بازگشت خون وریدی افزایش می یابد. این وسیله را می توان از قبل از عمل تا حرکت کردن بیمار به کار برد. این روش بخصوص برای بیمارانی مفید است که نمی توانند از داروهای ضد انعقاد استفاده کنند. انواع مختلفی از این دستگاه در اختیار می باشد که تفاوت های جزیی در میزان فشار وارده به عضو در میان آنها مشاهده می شود. برخی تنها قسمتی از ساق را می فشارند و گروهی کل پا را تحت فشار قرار می دهند.


  6. 2 کاربر از پست "Angel" تشکر کرده اند .


  7. Top | #4

    کاربر فعال درسی و دانشجویی


    تاریخ عضویت
    بهمن 1390
    نوشته ها
    4,118
    میانگین پست در روز
    4.14
    محل سکونت
    ܓܨღدر مسیر موفقیت
    تشکر از کاربر
    5,600
    تشکر شده 13,274 در 4,702 پست
    حالت من
    Khejalati
    اندازه فونت

    پیش فرض آمبولی ریه - Pulmonary embolism (قسمت سوم-درمان)

    درمان طبی
    چون PE در اغلب موارد اورژانس پزشکی است ، درمان فوری ضروری می باشد. بعد از درمانهای اولیه و تثبیت وضعیت بیمار هدف درمان ، از بین بردن (لیز) آمبولی موجود و پیشگیری از تشکیل مجدد آمبولی است.
    درمان PE ممکن است شامل روشهای ذیل باشد:

    • درمان های کلی جهت بهبود وضعیت تنفس و عروقی


    • درمان با داروهای ضد انعقاد


    • درمان با ترومبولیتیک ها


    • اقدامات جراحی


    درمانهای وسیع اورژانس
    PE وسیع تهدید کننده زندگی بیمار می باشد . هدف فوری تثبیت وضعیت قلبی - ریوی بیمار است . بیشتر مرگ و میر ناشی از PE وسیع در 2-1 ساعت اول بعد از تشکیل آمبولی روی می دهد.
    اقدامات اورژانس شامل موارد ذیل هستند:

    • اکسیژن از طریق سوند بینی جهت کاهش هیپوکسمی ، دیسترس تنفسی و سیانوز مرکزی تجویز می شود.


    • خط وریدی جهت دادن مایعات یا دارو ها برقرار می گردد.


    • اسکن پرفیوژن (بررسی وضعیت همودینامیکی) و آزمایش گازهای خون شریانی انجام می شوند . افزایش ناگهانی مقاومت عروق ریه ، کار بطن راست را می افزاید ، که می تواند باعث نارسایی بطن راست قلب و شوک کاردیوژنیک شود.



    • کاهش فشار خون به وسیله ی انفوزیون آهسته وریدی دوبوتامین (اثر گشادکنندگی روی عروق ریه و برونشها دارد) یا دوپامین درمان می شود.


    • ECG به طور مداوم جهت بررسی دیس ریتمی و نارسایی بطن راست انجام می شود.


    • گلیکوزیدها (دیژیتال) ، دیورتیکهای وریدی و مواد ضد آریتمی در صورت لزوم ، تجویز می شوند.


    • نمونه خون جهت بررسی الکترولیت های سرم ، گرفته می شود.


    • در صورتی که ارزیابی بالینی و گازهای خون شریانی انجام شود ، ممکن است بیمار نیازمند لوله گذاری داخل تراشه و تهویه مکانیکی باشد.


    • در صورتی که بیمار از آمبولی و هیپوتانسیون رنج می برد ، سوند ادراری برای تعیین مقدار برون ده ادراری قرار داده می شود.


    • مقادیر کم مورفین وریدی جهت کاهش اضطراب و ناراحتی قفسه سینه ، افزایش تحمل بیمار نسبت به لوله داخل تراشه و افزایش سازگاری بیمار با تهویه مکانیکی داده می شود.



    درمان های عمومی
    درمان ها جهت بهبود وضعیت تنفسی و عروقی بیمار انجام می شوند .

    • اکسیژن درمانی جهت اصلاح هیپوکسمی و کاهش تنگی عروق ریه و کاهش هیپرتانسیون ریوی تجویز می شود .


    • استفاده از جورابهای الاستیک ، یا دستگاه پنوماتیک فشارنده متناوب پا ، استاز وریدی را کاهش می دهد. این وسایل، ورید های سطحی را می فشارند و سرعت جریان خون وریدهای عمقی را می افزایند.


    • بالا بودن پاها (بالاتر از سطح قلب) جریان خون وریدی را افزایش می دهد.



    درمان دارویی

    • داروهای ضد انعقاد

    درمان با داروهای ضد انعقاد ( هپارین ، وارفارین سدیم ) روش متداول برای ترومبوز حاد ورید عمقی و PE است .

    هپارین جهت پیشگیری از عود آمبولی کاربرد دارد ، ولی در زمان وجود آمبولی تاثیری ندارد. عموما هپارین برای همه بیماران با تشخیص PE تجویز می شود. هپارین به صورت بولوس 5000 واحد داده می شود و متعاقبا به صورت انفوزیون وریدی بر حسب زمان نسبی ترومبوپلاستین (PT) که باید 2.5 - 1.5 برابر زمان طبیعی نگه داشته شود، به بیمار داده می شود.
    تجویز هپارین به چند عامل بستگی دارد ؛ از آنجایی که نیمه عمر هپارین به دوز آن بستگی دارد ، مشکل می توان زمان مصرف را به گونه ای تنظیم کرد که سطح آن پایدار حفظ شود ، لذا از سرم هپارین به صورت انفوزیون استفاده می شود و به طور مداوم تست های آزمایشگاهی انجام می شود . اگر از هپارین طولانی اثر استفاده شود ، این خطر وجود دارد که آنتی بادی بر علیه آن تشکیل شده و خونریزی ایجاد شود (Hitt syndrome). با وجود خطرات ، آنتی کوآگولان ها پس از شروع تشکیل لخته و رانده شدن آن در جریان خون باید تجویز شوند تا از بروز لخته مجدد پیشگیری شود.
    درمان ها می تواند به نوع خوراکی تغییر کند؛ برای مثال، وارفارین (کومادین) هر چه سریع تر برای بیماری که قادر به مصرف دارو از طریق خوراکی است ، شروع می شود. هپارین باید تا زمانی که نسبت بین المللی نرمال (INR) ایجاد شود ، به میزان لازم برای درمان داده شود ، به طور معمول 2.5 - 2 ، در این زمان برای بیمار داروی خوراکی شروع می شود و مهم است که بیمار آن را ادامه دهد.
    دوزهای بالا به طریق زیر جلدی از نوع هپارین کم وزن مولکولار یا هپارینوئید (enoxaparin) برای نگهداری PTT در حد نرمال داده می شود. این درمان مادامی که داروهای ضد انعقاد خوراکی داده می شود ، ادامه دارد.
    لیپرادین (رفلودان) و آرگاتروبان برای بیمارانی که مصرف هپارین و یا هپارینوئید برایشان مضر است ، استفاده می گردند. این دارو ها به طور مستقیم ترومبین را متوقف می نمایند، بنابراین به مانیتور دقیق و مکرر کمتر نیاز است. مصرف هر نوع دارو با هم ممنوع بوده و دارای عوارض جانبی می باشد. پرستار باید قبل از تجویز از این مسئله آگاه باشد. لیپرامین و آرگاتروبان با هم منع مصرف داشته و می تواند باعث خونریزی زیادی در بیماران که نسبت به این داروها حساسیت دارند ، شود ؛ به طور مثال ، می تواند باعث پارگی عروق مغزی شود (CVA) و یا غیرطبیعی بودن عروق در ارگان ها در کسانی که جراحی اخیر داشته اند و یا پارگی عروق بر اثر بیوپسی شود.
    مهمترین اثر جانبی این دارو ها خونریزی در هر قسمتی از بدن می باشد
    می تواند منجر به واکنش های آنافیلاکتیک ، شوک و مرگ شود.

    عارضه ی جانبی دیگر شامل :

    • تب


    • اختلال غیرطبیعی در عملکرد کبد


    • واکنش های حساسیتی در پوست است.


    همه بیماران باید بعضی از انواع آنتی کواگولان ها را حداقل به مدت 6-3 ماه بعد از آمبولی دریافت کنند.


    داروهای ترومبولیتیک

    داروهای ترومبولیتیک ( اوروکیناز ، استرپتوکیناز، آلتاپلاز ، آنی استرپلاز ، رته پلاز ) ممکن است در درمان PE استفاده شوند ، بخصوص در بیمارانی که دچار اختلالات شدید هستند (به طور مثال، کسانی که دچار کاهش فشارخون و هیپوکسمی هستند و در حال اکسیژن درمانی می باشند).

    • داروهای ترومبولیتیک باعث حل شدن سریعتر لخته یا آمبولی می شوند و عملکرد همودینامیکی طبیعی گردش خون ریوی را حفظ کرده و باعث کاهش هایپرتانسیون ریه و بهبود پرفیوژن ، اکسیژناسیون و برون ده قلب می شوند.



    • خونریزی مهمترین عارضه جانبی این دارو ها است.


    موارد منع استفاده از داروهای ترومبولیتیک شامل :

    • حوادث عروقی مغز (CVA) در 2 ماه گذشته


    • سایر فرآیندهای فعال داخل جمجمه


    • خونریزی فعال


    • جراحی ظرف 10 روز گذشته


    • زایمان اخیر


    • ضربه، یا هایپرتانسیون شدید


    در نتیجه از داروهای ترومبولیتیک فقط برای درمان آمبولی ریه که نواحی مهمی از ریه را گرفتار کرده و باعث بی ثباتی همودینامیکی شده است ، استفاده می گردد. قبل از شروع داروهای ترومبولیتیک ، زمان پروترومبین (PT) ، زمان ترومبوپلاستین نسبی (PTT) ، میزان هماتوکریت و شمارش پلاکت ها باید مشخص شوند .
    در حین درمان از انجام هر نوع روش تهاجمی به علت خطر خونریزی باید اجتناب کرد. در صورت لزوم ، خون تازه کامل ، سلولهای قرمز متراکم ، کرایوسیپیتیت ، پلاسمای منجمد شده ، برای جایگزینی خون از دست رفته و جلوگیری از خونریزی داده می شوند. پس از اتمام درمان با ترومبولیتیک درمان با ضدانعقادها شروع خواهد شد.


    هشدار پرستاری

    • به علت بالا بودن زمان تشکیل لخته ، در این بیماران باید فقط تزریقات به شکل وریدی و خونگیری شریانی انجام شود.


    • باید حداقل 30 دقیقه محل تزریق یا خونگیری، فشار داده شود


    • بررسی و پایش پالس اکسی متری انجام شود و تغییرات اکسیژناسیون مورد توجه باشد


    • در صورت خونریزی ، داروهای ترومبولیتیک فورا قطع شوند.



    اقدامات جراحی
    در صورتی که بیمار PE وسیع یا عدم ثبات همودینامیکی یا ممنوعیت مصرف داروهای ترومبولیتیک دارد ، از آمبولکتومی استفاده می شود. آمبولکتومی ریوی نیازمند توراکوتومی با استفاده از روش بای پس قلبی - ریوی می باشد که به وسیله یک تیم کامل جراحی انجام می شود.
    این روش در بیمارانی کاربرد دارد که به درمان ترومبولیتیک جواب نداده اند. این روش به بیمار کمک می کند تا بهبود یافته و اگرچه با این روش لخته قطعا خارج می شود، اما خود جراحی خالی از خطر نخواهد بود. حین جراحی خطر مرگ بالا بوده و پس از آن نیز عوارضی در بیمار ایجاد خواهد شد.
    کاتتر داخل وریدی جهت آمبولکتومی روشی است که در آن کاتتر با فنجان مکنده از طریق ورید ، داخل شریان ریوی مبتلا گذاشته می شود . از ساکشن برای کندن آمبولی و کشیدن آن به داخل فنجان استفاده می گردد. جراح ساکشن را جهت نگهداشتن آمبولی در فنجان روشن نگه می دارد و کل کاتتر را از سمت راست قلب و سپس ورید رانی خارج می کند. کاتتر های جدیدی وجود دارند که لخته را با استفاده از محلول نرمال سالین با فشار و سرعت زیاد خرد می کنند. معمولا از فیلتر هنگام جراحی جهت پیشگیری از عود آمبولی استفاده می شود.
    قطع ورید اجوف تحتانی روش جراحی دیگری است که در مواقع عودهای مکرر PE یا زمانی که بیمار درمان ضدانعقادی را تحمل نمی کند ، استفاده می شود. این روش از جابجا شدن ترومبوز به عروق ریه جلوگیری می کرده ، در حالی که جریان خون کافی ریوی را حفظ می کند. روش دیگر استفاده از گیره های تفلونی در ورید اجوف تحتانی جهت تقسیم کردن آن به کانال های کوچک بدون بستن جریان خون می باشد. همچنین استفاده از وسایل داخل وریدی که جریان خون ورید اجوف تحتانی را می بندند یا فیلتر می کنند ، روش کم خطر دیگری جهت پیشگیری از PE می باشد. در این روش فیلتر (فیلتر گرین فیلد) را از ورید ژوگولار داخلی یا رانی وارد می کنند. فیلتر در ورید اجوف تحتانی قرار داده می شود. به شکل چتر سوراخ داری است که اجازه عبور خون را می دهد ولی مانع عبور لخته های بزرگ می شود. در صورتی که ممنوعیتی برای استفاده از ضد انعقادها نباشد ، استفاده از آنها پیشنهاد می شود.

    فیلتر قراد داده شده در inferior vena cava

  8. 2 کاربر از پست "Angel" تشکر کرده اند .


  9. Top | #5

    کاربر فعال درسی و دانشجویی


    تاریخ عضویت
    بهمن 1390
    نوشته ها
    4,118
    میانگین پست در روز
    4.14
    محل سکونت
    ܓܨღدر مسیر موفقیت
    تشکر از کاربر
    5,600
    تشکر شده 13,274 در 4,702 پست
    حالت من
    Khejalati
    اندازه فونت

    پیش فرض آمبولی ریه - Pulmonary embolism (قسمت چهارم-مراقبت)

    مراقبت پرستاری

    • کاهش خطر آمبولی ریه

    نقش اصلی پرستار ، شناسایی بیماران در معرض خطر PE و به حداقل رساندن خطر PE در آنها می باشد. پرستار باید در مورد احتمال ایجاد PE در هر بیمار ، به خصوص در بیماران دارای شرایط مستعد کننده کاهش بازگشت وریدی مشکوک می باشد.


    • پیشگیری از تشکیل لخته

    پیشگیری از تشکیل لخته یکی از مسئولیت های مهم پرستار است . پرستار به بیمار آموزش می دهد که چگونه عضلات پا را انجام دهد تا عضلات پا به صورت پمپ عمل کرده و جریان خون ویدی افزایش یابد . پرستار همچنین باید به بیمار در مورد عدم نشستن یا دراز کشیدن به مدت طولانی ، عدم انداختن پا روی پا و عدم پوشیدن لباسهای تنگ آموزش دهد. در وضعیت نشسته پاها نباید از لبه ی تخت آویزان باشند و باید کف پا روی زمین یا صندلی گذاشته شود. به علاوه کاتترهای وریدی (جهت تغذیه وریدی یا بررسی فشار ورید مرکزی) نباید به مدت طولانی باقی بمانند.


    • بررسی احتمال آمبولی ریه

    تمام بیمارانی که در معرض خطر تشکیل ترومبوز و آمبولی ریه هستند، باید ارزیابی شوند. پرستار باید دقیق بیمار را بررسی نموده و تاریخچه بهداشتی او را جمع آوری کند ، بخصوص سابقه خانوادگی و مصرف داروها. بیمار ممکن است وجود علائمی نظیر درد و ناراحتی در اندام ها را بیان کند و علاوه بر آن ، به گرم شدن ، قرمزی و التهاب پاها اشاره کند.


    • بررسی درمان با ترومبولیتیک ها

    پرستار مسئول بررسی درمان با ترومبولیتیک ها و داروهای ضدانعقاد است. داروهای ترومبولیتیک (استرپتوکیناز ، اووکیناز و فعال کنند پلاسمینوژن بافتی) باعث حل شدن لخته های موجود در ورید عمقی و آمبولی ریه می شوند . در طی انفوزیون داروهای ترومبولیتیک ، بیمار در تخت استراحت می کند . علایم حیاتی هر 2 ساعت بررسی شده و روشهای تهاجمی برای بیمار انجام نمی شود . آزمایشات زمان پروترومبین یا زمان ترومبوپلاستین نسبی 3 تا 4 ساعت بعد از شروع انفوزیون داروهای ترومبولیتیک جهت بررسی فعال شدن سیستم فیبرینولیتیک انجام می شوند.


    • درمان درد

    درد قفسه سینه در این بیماران معمولا منشاء پلورتیک دارد. وضعیت نیمه نشسته راحتی بیشتری را جهت تنفس فراهم می کند. تداوم چرخش مکرر و تغییر وضعیت بیمار جهت بهبود نسبت تهویه - پرفیوژن اهمیت دارد. در صورت درد شدید می توان طبق دستور برای بیمار از داروهای مسکن مخدر استفاده کرد.


    • اکسیژن درمانی

    در مصرف اکسیژن باید نهایت دقت را به عمل آورد. اطمینان از اینکه بیمار نیاز به اکسیژن درمانی را درک می کند ، اهمیت دارد. پرستار بیمار را به طور مداوم از نظر علایم هیپوکسی ارزیابی نموده و نتایج پالس اکسی متری را جهت ارزشیابی تاثیر اکسیژن درمانی بررسی می کند. در تمام بیماران از تنفس عمیق و اسپیرومتری انگیزشی جهت کاهش یا پیشگیری از آتلکتازی و بهبود تهویه استفاده می شود. از درمان با نبولایزر یا دق و تخلیه وضعیتی ممکن است جهت خروج ترشحات استفاده کرد.


    • کاهش اضطراب

    پرستار بیمار را تشویق می کند تا درباره ترس ها و نگرانی هایش صحبت کند و به سوالات بیمار با دقت پاسخ می دهد . درمان را برای وی توضیح داده و چونگی تشخیص عوارض جانبی رابیان می کند.


    • بررسی عوارض جانبی

    هنگام مراقبت از بیمار مبتلا به PE ، پرستار باید مراقب عوارض احتمالی شوک کاردیوژنیک ، نارسایی بطن راست در نتیجه تاثیر PE بر سیستم قلبی عروقی باشد.


    مراقبت های پرستاری بعد از عمل جراحی

    • بعد از عمل جراحی پرستار فشار شریان ریوی و برون ده ادراری را اندازه می گیرد.


    • محل قرار دادن کاتتر شریانی را از نظر تشکیل هماتوم و عفونت ارزیابی می نماید.


    • فشار خون بیمار باید در حدی حفظ شود که خون کافی به اعضای حیاتی برسد.


    • جهت پیشگیری از استاز خون در وریدهای محیطی و ادم اندام های تحتانی ، پرستار باید پاهای بیمار را بالا قرار دهد و وی را به انجام ورزش های ایزومتریک ، استفاده از جوراب های کششی و قدم زدن (بعد از اینکه اجازه خروج از تخت را داشت) تشویق کند.



    • نشستن توصیه نمی شود زیرا خم شدن مفصی ران باعث فشار روی وریدهای بزرگ پا می شود.



    ارتقاء مراقبت در منزل و جامعه

    • آموژش مراقبت از خود به بیمار

    قبل از ترخیص از بیمارستان و در مراجعات به درمانگاه جهت پیگیری یا بازدید از منزل ، پرستار باید بیمار را در مورد چگونگی پیشگیری از عود PE و گزارش علایم و نشانه ها آموزش دهد.


    • مراقبت مداوم

    در طی پیگیری بیمار در منزل ، پرستار وضعیت درمانی بیمار براساس برنامه را بر پایه آموزش های داده شده قبلی بررسی می کند. پرستار همچنین اثرات باقیمانده PE روی بیمار را بررسی می کند. تست های انعقادی بررسی می شود. پرستار بیمار را به فعالیت های توسعه سلامت تشویق می کند. (برای مثال، واکسیناسیون و تست های غربالگری).

  10. کاربر زیر از پست "Angel" تشکر کرده است .


  11. Top | #6

    کاربر حرفه ای


    تاریخ عضویت
    فروردین 1391
    نوشته ها
    3,671
    میانگین پست در روز
    3.85
    محل سکونت
    شیراز
    تشکر از کاربر
    9,468
    تشکر شده 8,261 در 4,296 پست
    حالت من
    Relax
    اندازه فونت

    پیش فرض

    ممنون چند روز پیش مامان دوستم به خاطر همین فوت شد

  12. Top | #7

    کاربر حرفه ای


    تاریخ عضویت
    فروردین 1391
    نوشته ها
    1,209
    میانگین پست در روز
    1.27
    محل سکونت
    فوضوووولييي؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
    تشکر از کاربر
    2,681
    تشکر شده 2,548 در 1,097 پست
    اندازه فونت

    پیش فرض آمبولي ريه

    علائم آمبولی ریه

    -
    درد قفسه سینه: هنگامی که تنفس می کنید، این درد بدتر می شود.

    - تنگی نفس: می تواند به طور ناگهانی و یا به مرور زمان بوجود آید.

    - سرفه: معمولا خشک است، اما ممکن است سرفه همراه
    خون و یا خلط خونی باشد.

    - احساس ضعف، سرگیجه و بیهوشی

    اگر دارای علائم بالا شدید، فورا به پزشک مراجعه کنید.

    - خس خس سینه

    - ورم پا (معمولا فقط در یک پا)

    -
    پوست سرد و خیس و یا کبود شدن پوست

    - تعریق زیاد

    - ضربان
    قلب نامنظم

    - ضعیف شدن ضربان قلب

    - احساس سبکی سر و غش کردن



    علت آمبولی ریه

    اغلب وقتی که لخته
    خون از یکی از وریدهای عمقی پا به ریه ها می رسد، آمبولی ریه رخ می دهد.

    لخته
    خون موجود در وریدهای عمقی پا به نام ترومبوز ورید عمقی (DVT) خوانده می شود. DVT غالبا بعد از یک دوره طولانی عدم حرکت بدنی مانند: افرادی که با هواپیما مسافرت های طولانی می روند و یا بیماران بستری در بیمارستان، بوجود می آید.

    همچنین DVT در دوران بارداری، در اثر برخی بیماری ها مانند
    سرطان و یا نارسایی قلبی و یا در اثر تخریب دیواره عروق خونی می تواند بوجود آید.
    به علت آنکه آمبولی ریوی اغلب همراه با ترومبوز ورید عمقی می باشد، پزشکان هر دوی این موارد را مورد بررسی قرار می دهند و به نام آمبولی ترومبوز وریدی ( VTE) می خوانند

    گاهی اوقات، مواد دیگری می توانند مانع از رسیدن
    خون به ریه ها شوند، مانند چربی مغز استخوان شکسته، قسمتی از تومور و وجود حباب هوا.



    عوامل خطر آمبولی ریه

    - گاهی آمبولی
    ریه بعد از جراحی رخ می دهد، مخصوصا اگر جراحی در نیمه پایین بدن باشد.

    - تخریب عروق خونی و غیرفعال بودن مانند هنگامی که در بیمارستان بستری هستید، افزایش دهنده ایجاد لخته خونی می باشند.

    - اگر 40 ساله و یا بزرگ تر باشید.

    - قبلا دچار لخته خونی شده باشید.

    - سابقه خانوادگی لخته شدن خون

    - اضافه وزن

    - کم آبی بدن

    - بیماران مبتلا به
    سرطان و یا بیماری قلبی

    - جراحی و جایگزین مفصل

    - بارداری: سنگینی جنین بر وریدهای لگن مادر فشار وارد می کند و باعث کاهش برگشت
    خون از پاها می شود.

    - شیمی درمانی

    - افراد سیگاری

    - استفاده کنندگان از هورمون استروژن و قرص های ضدبارداری



    راه های تشخیص آمبولی ریه

    - عکسبرداری از قفسه سینه

    - اسکن ریه

    - سی تی اسکن

    - آنژیوگرافی ریوی

    - آزمایش خون

    - سونوگرافی

    - MRI (ام آر آی)



    درمان آمبولی ریه

    داروهای ضدانعقاد، میزان انعقاد
    خون را کم می کنند و از بزرگ شدن لخته خون جلوگیری می کنند.



    - یکی از داروهای ضدانعقاد، وارفارین است که لخته خونی را تخریب می کند و جریان
    خون را به ریه ها ادامه می دهد.

    - یکی دیگر از داروهای ضدانعقاد، هپارین است که فورا
    خون را رقیق می کند و برای چند روز اول مناسب می باشد.
    باید آزمایش
    خون بدهید تا ببینید مقدار وارفارین مورد مصرف، کافی است یا نه. اگر مقدار وارفارین بالا باشد، دچار خونریزی می شوید و اگر مقدار آن کم باشد، در آینده ممکن است دچار لخته خونی دیگری شوید

    در برخی موارد، پزشک روش های درمانی زیر را توصیه می کند:

    - برداشتن لخته: اگر دچار لخته
    خون بزرگی در ریه باشید و فشارتان ناگهان افت پیدا کند، یک لوله قابل انعطاف (کاتتر) را وارد جریان خون می کنند و این لوله، لخته خونی را می مکد. این روش برای برداشتن لخته، بسیار مشکل است و معمولا موفقیت آمیز نمی باشد.



    - گذاشتن صافی در ورید: کاتتر می تواند به عنوان صافی در ورید اصلی قرار گیرد. ورید اصلی، وریدی است که از پاها به سمت راست
    قلب می رود. این صافی، لخته خونی را می گیرد و نمی گذارد به طرف ریه برود. افرادی که نمی توانند داروهای ضدانعقاد را مصرف کنند و یا افرادی که از داروهای ضدانعقاد استفاده می کنند اما به اندازه کافی موثر نمی باشد، از این روش استفاده می کنند.



    - جراحی : اگر شما دارای افت ناگهانی فشار
    خون شدید و داروها به اندازه کافی موثر نبود، فورا باید جراحی را آغاز کرد. جراحی به ندرت نیاز است و با استفاده از این روش می توان لخته های متعدد را از جریان خون برداشت.



    پیشگیری از آمبولی ریه

    - همانطور که وارفارین را برای رقیق شدن
    خون مصرف می کنید، پوشیدن جوراب های سفت (مثل جوراب واریسی) نیز توصیه می شود. این جوراب ها ساق پایتان را محکم می کند و خون را راحت تر به جریان می اندازند.

    - باید آزمایش
    خون بدهید تا ببینید مقدار وارفارین مورد مصرف، کافی است یا نه. اگر مقدار وارفارین بالا باشد، دچار خونریزی می شوید و اگر مقدار آن کم باشد، در آینده ممکن است دچار لخته خونی دیگری شوید.

    - سیگار را ترک کنید.

    - غذاهای سالم مصرف کنید.

    - تعادل در رژیم غذایی تان را رعایت کنید.

    - مقدار مصرف چربی را کاهش و مقدار مصرف میوه ها و سبزیجات را افزایش دهید.

    - برای حفظ جریان طبیعی
    خون و جلوگیری از ایجاد لخته خون، باید به طور مرتب ورزش کنید. حداقل در هفته، دو ساعت و نیم ورزش کنید.

    - اگر نشسته اید، مچ پایتان را ورزش دهید و آن را بچرخانید. پای خود را به صندلی روبرو فشار دهید. انگشتان پا را بالا و پایین ببرید.

    - مقدار زیادی مایعات بنوشید. آب یکی از بهترین مایعات برای جلوگیری از لخته شدن
    خون می باشد. نوشیدنی های دارای الکل و کافئین باعث کاهش جریان خون می شوند و مضرند.

    - اگر اضافه وزن دارید، وزن خود را کم کنید و وزنتان را در محدوده طبیعی حفظ کنید.
    اس اس پایتخت




  13. کاربر زیر از پست nafasiii تشکر کرده است .


موضوعات مشابه

  1. لخته شدن خون در وریدهای پا
    توسط ~@S@R~ در انجمن پزشکی
    پاسخ ها: 5
    آخرین نوشته: 1391,11,15, ساعت : 16:04
  2. داروي ضد لخته خون در كشور 40 درصد ارزان شد
    توسط yas.68 در انجمن اجتماعی
    پاسخ ها: 0
    آخرین نوشته: 1389,07,22, ساعت : 10:08
  3. پاسخ ها: 0
    آخرین نوشته: 1389,05,25, ساعت : 11:48

کلمات کلیدی این موضوع

علاقه مندی ها (Bookmarks)

علاقه مندی ها (Bookmarks)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •