نویسنده کلیله و دمنه که بود ؟؟

[mehran-max]

برزویه
که شرح زندگانی کامل ان در پایین از زبان خود او و منابع موثق نقل شده است.



بُرْزویه، پزشک نامدار و پیشوای پزشکان ایران در عصر خسرو انوشیروان ساسانی، گردآورندهٔ کلیله و دمنه و احتمالاً مترجم پنجه تنتره از سانسکریت به زبان پهلوی که بخشی از کلیله و دمنه را تشکیل میدهد، بودهاست. این نام در فارسی میانه به شکل برزوی، ساختهشده از دو جزء «بُرز» به معنای بلند مرتبه و متعالی و پسوند تحبیب «اوی» آمده و در فارسی باستان به صورت برزآویا (Brz-auya) آمده است.

برزویه و بزرگمهر [ویرایش]
در برخی نوشتارها بزرگمهر، وزیر دربار ساسانیدر زمان انوشیروانبا برزویا برزویهپزشک دربار انوشیروانیکسان انگاشته شده است که شاید به دلیل همزمانی این دو بوده باشد.
زندگینامه برزویه طبیب در کلیله و دمنه [ویرایش]
«
چنین گوید برزویه طبیب، مقدم اطبای پارس، که پدر من از لشکریان بود و مادر من از خانه علمای دین زردشت بود. و اول نعمتی که ایزد تعالی و تقدس، بر من تازه گردانید، دوستی پدر و مادر بود و شفقت ایشان بر حال من، چنان که از برادران و خواهران مستثنی شدم و به مزید تربیت و ترشیح مخصوص گشت. و چون سال عمر به هفت رسید، مرا بر خواندن علم و طب تحریص نمودند. و چندانکه اندک وقوفی افتاد و فضیلت آن بشناختم، به رغبت صادق و حرص غالب در تعلم آن کوشیدم، تا بدان صنعت شهرتی یافتم و در معرض معالجت بیماران آمدم. آنگاه نفس خویش را میان چهار کار که تکاپوی اهل دنیا از آن نتواند گذشت، مخیر گردانیدم: وفور مال و لذات حال، و ذکر سایر و ثواب باقی. و پوشیده نماند که علم طب نزدیک همهٔ خردمندان و در تمامی دینها ستوده است. و در کتب آوردهاند که فاضلتر اطبا آن است که بر معالجت از جهت ذخیرت آخرت مواظبت نماید، که به ملازمت این سیرت نصیب دنیا هر چه کاملتر بیاید و رستگاری عقبی مدخر گردد، چنان که غرض کشاورز در پراکندن تخم، دانه باشد که قوت او باشد، اما کاه که علف ستوران است به تبع آن هم حاصل آید. از جمله بر این کار اقبال تمام کردم و هر کجا بیماری نشان یافتم که در وی امید صحت بود، معالجت او بر وجه حسبت بر دست گرفتم، (برای رضای خدا و بدون طمع و اجر) و چون یک چند بگذشت و طایفهای را از امثال خود در مال و جاه بر خویشتن سابق دیدم، نفس بدان مایل گشت، و تمنی مراتب این جهانی بر خاطر گذشتن گرفت، و نزدیک آمد که پای از جای بشود. با خود گفتم: «ای نفس! میان منافع و مضار خویش فرق نمیکنی، و خردمند چگونه آرزوی چیزی در دل جای دهد که رنج و تبعت آن بسیار باشد و انتفاع و استمتاع اندک؟ و اگر در عاقبت کار و هجرت سوی گور فکر شافی واجب داری، حرص و شَرَه این عالم فانی به سرآید. و قویتر سببی ترک دنیا را مشارکت این مشتی دون عاجز است که بدان مغرور گشتهاند. از این اندیشه ناصواب درگذر و همت بر اکتساب ثواب مقصور گردان، که راه مخوف است و رفیقان ناموافق و رحلت «نزدیک و هنگام حرکت» (به سوی مرگ) نامعلوم... به صواب آن لایق تر که بر معالجت مواظبت نمایی و بدان التفات نکنی که مردمان قدر طبیب ندانند، لکن در آن نگر که اگر توفیق باشد و یک شخص را از چنگال مشقت خلاصی طلبیده آید، آمرزش بر اطلاق مستحکم شود؛ آنجا که جهانی از تمتع آب و نان و معاشرت جفت و فرزند محروم مانده باشند، و به علت های مزمن و دردهای مهلک مبتلا گشته، اگر در معالجت ایشان برای حِسبَت سعی پیوسته آید و صحت و خفت ایشان تحری افتد، اندازهٔ خیرات و مثوبات آن کی توان شناخت؟» چون بر این سیاقت در مخاصمت نفس مبالغت نمودم، به راه راست باز آمد و به رغبت صادق و حسبت بی ریا به علاج بیماران پرداختم و روزگار در آن مُستغرق گردانیدم تا به میان آن، درهای روزی بر من گشاده گشت.
»

کارها [ویرایش]

دکتر سیریل الگوددرباره برزویه طبیب مینویسد: « دوران سلطنت انوشیرواناز نظر ترجمههایی که در آن انجام شده است قابل توجه است. در زمان او آثار نویسندگان مهم یونانو هندبه فارسی ترجمه شد که در میان آنها کتب افلاطون، ارسطوو افسانههای بیدپای هندیبه نام کلیله و دمنهقابل ذکر است. برای تهیه این اثر اخیر برزویه طبیب که به فارسی بزرگمهر نامیده میشود به طور نهانی به هندوستاناعزام شد تا به هر قیمتی شده آن را به دست آورد. برزویه طبییب تنها پزشک دورهٔ ساسانی است که اطلاعات کامل دربارهاش موجود است. از حسن تصادف زندگینامه او نیز بر جای مانده است، زیرا ابن مقفعدر ترجمه خود از افسانههای بیدپای، این شرح را به عنوان مقدمه آورده است»[
از کارهای دیگر برزویه پزشک، برگرداندن نسکی به نام پنجه تنترهاز سانسکریتبه زبان پهلویاست. کتاب دیگری به نام حکمت هندی، که در سال ۱۰۷۰ میلادی (۴۶۲ هجری قمری) بدست شمعون انتاکیاز تازیبه یونانیبرگردانده شد را هم از برزویه میدانند.

[farnazamini68]

عربیشو ابن مقفع و فارسشو ابوالمعالی نصرالله منشی نوشته!!!!!!

[mehran-max]

نوشته اصلی توسط farnazamini68

عربیشو ابن مقفع و فارسشو ابوالمعالی نصرالله منشی نوشته!!!!!!

درسته
ولی تکه زیادی از اون به دست این شخص نوشته شده
نکاتی جالب درباره برزویه:
او رییس بیمارستان گندی شاپور بود.
او یک بار برا یپیدا کردن درختی که مرده را زنده میکند به هند رفت که بعد فهمید ان درخت علم است و ان مرده نادان.

[متینا و بهاره]

در واقع نصر الله منشی کتاب را از زبان پهلوی یا همان سانسکریت قدیم به فارسی برگردانند و در این حال داستانهای به آن افزود.

[mehran-max]

نوشته اصلی توسط متینا و بهاره

در واقع نصر الله منشی کتاب را از زبان پهلوی یا همان سانسکریت قدیم به فارسی برگردانند و در این حال داستانهای به آن افزود.

درسته ولی برزویه کتاب را نوشته (قسمتی از ان را)

[ژاندارک]

نوشته اصلی توسط farnazamini68

عربیشو ابن مقفع و فارسشو ابوالمعالی نصرالله منشی نوشته!!!!!!

دوست عزیز ابن مقفع کلیله و دمنه رو ننوشته در واقع اونو از زبان پهلوی به عربی ترجمه کرده.ابن مقفع همون روزبه هست. در واقع بعد از ورود اسلام به ایران و مسلمان شدن روزبه ،اسمش میشه عبدالله ابن مقفع

[باغشاه]

در نیمه اول قرن دوم هجری یکی از بزرگترین دانشمندان ایرانی که مهر وطن را به میزان غیر قابل وصفی در دل می پروراند بی آن که از کسی فرمان و اقبالی یافته باشد با شوق عجیبی به ترجمه برخی از کتاب های منطق و ادب و تاریخ از پهلوی به عربی مبادرت کرد. این فرزند ارجمند ایران که وجود او به تنهایی مایه تحولی عظیم در ادب و فرهنگ عرب گردید آشنایی کامل به تاریخ و آداب و زبان کشور باستانی خود داشت و زبان تازی را نیز تا سر حد کمال می دانست و از حکیم ترین و هوشیار ترین مردم روزگار بود، کسی غیر از روزبه یاد داذیه پسر جشنش معروف به ابن مقفع نمی باشد، وی از مردم شهر جوز( فیروزآباد) فارس بود و پس از قبول اسلام به نام عبدالله بن مقفع نامیده شد و ابومحمد کنیه خود قرار داد، پدرش مقفع پسر مبارک است، ابن خلکان در ذیل ترجمه حسین بن منصور حلاج گوید: او عبدالله بن المقفع کاتب مشهور به بلاغت است، صاحب رساله بدیعه. عبدالله از اهل فارس و در اول زرتشتی بود سپس به دست عیسی بن علی عموی سفاح و منصور خلفای عباسی مسلمانی گرفت و در خواص عیسی درآمد و کاتبی او کرد.
و هیثم بن عدی گوید: ابن المقفع نزد عیسی بن علی شد و گفت مسلمانی در دل من راه کرد و خواهم بدست تو مسلمانی گرفتن عیسی گفت اسلام آوردن تو فردا به محضر قواد و وجوه مردمان سزاوارتر و چون عشا بگستردند ابن مقفع بر خوان هم به رسم مجوسان زمزمه گرفت و عیسی بدو گفت با نیت مسلمانی نیز زمزمه آری؟!! گفت: نخواهم شبی را بی دین به روز کردن، و بامداد به دست عیسی مسلمان شد و ابن مقفع با همه فضل مطعون به زندقه بود.
بهر حال ابن مقفع به خوبی می دانست که انقراض یک قوم به مغلوبیت سیاسی و نظامی آن نیست بلکه فنای آن مترادف با نیست شدن آداب ملی و تاریخ و اخلاق و عادات و یادگارهای باستانی آن است، بنابراین از روی ذوق شخصی آنچه توانست از کتاب های ایران قدیم را که متضمن این فضائل بود از طریق نقل و ترجمه از زبان و خط پهلوی به عربی از انقراض نجات داد و منظور و هدف عالی او از این کار آن بود که هم مسلمین غیر عرب را به حشمت و شوکت ایران قدیم آشنا کند و هم ایرانیان مسلمان را به یاد آداب اجداد با فرو جاه خود بیندازد و دلایل و شواهدی به دست ایشان دهد تا کمیت هموطنان او در مقابل عرب که به نسب خود و اخبار شجعان و فرسان خویش می بالیدند لنگ نماند به علاوه افکار و عقاید دینی و حکمتی و اخلاقی ایران عهد ساسانی که ابن المقفع خود تربیت شده آنها بود و با طبع ایرانیان نیز کمال سازش را داشت در میان ایرانیان دوباره ریشه بدواند و فکر و تدبیر ایشان را در میدان مبارزات فکری و مجادلات مذهبی تقویت نماید و به همین نیت بود که کتاب های مرقیون و ابن دیصان و مانی را به عربی ترجمه کرده و در میان مردم انتشار داد، و باب برزویه طبیب را به قصد تبلیغ مذهب مانی که گویا خود نیز آن کیش را داشت ساخت و برکتاب کلیله و دمنه افزود.

[KHJ.N]

نمیدونم ..............من از کجا بدونم؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!

[mehran-max]

نوشته اصلی توسط KHJ.N

نمیدونم ..............من از کجا بدونم؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!

من که نگفتم شما بگید
اگر دیده باشید خودم جواب سوال را دادم