فراخوان تایپ گروهی نودوهشتیا | آغازی دوباره | الهام عندلیبی | تمام - صفحه 4

خانم فسقلی · ۱۷ بهمن ۱۳۹۰, ۰۵:۵۴ قبل از ظهر

پاییز از راه رسید .صنوبر دررشته ی پرستازی و علیرضا در رشته ی مهندسی کامپیوترقبول شد و صنوبر برای تحصیلات دانشگاهی به تهران رفت .پاییز سرد و غمگین توی روستا خیلی قشنگ بود و دوری ازخانواده کمی آزارم میداد.دوست داشتم بیشتر کنارشان باشم اما توی روستا هم بعضی ازوابستگی ها مانع ازاین کار میشد.و بودن علیرضا درکنار عزیز و پدرم باعث می شد خیالم راحت باشد دریکی ازروزها ی پاییزی باران نم نم می بارید دلم خیلی گرفته بود دوست داشتن یک طوری تنهاییم راپرکنم .چندروزی بودکه شیرین راندیده بودم .میخواستم به دیدنش بروم اما شیرین پیش دستی کرد و آمد.رفتم چایی درست کردم ،چقدر خوردن چای توی آن هوا میچسشبید .

-پس مرتضی کجاست؟

-رفته مدرسه

-چه عجب لاومدی اینجا،اون هم بهدازچندروز.

-راستش رو بخوای اومدم باهات مشورت کنم

-چه مشورتی؟

-باید زودترازاین ها بهت میگفتم.راستش رو بخوای بعد شهادت احمدیکی ازهم دانشکده ای های احمدکه اسمش سلمانه،با خواهرش فاطمه که باهاش دوست بودم،به خواستگاری من اومد اما به دلایلی بهش جواب رد دادم. توی ایبم مدت فاطمه گهگداری ظر می زد و ازاحوالبم باخبر میش د. وقتی فهمید میخوام بیام به این روستا خیلی سعی کرد منصرفم کنه اما موفق نشد و من اومدم.دیگه ازشون خبر نداشتم تا این که چهارروز پیش فاطمه و همسرش به دیدنم اومدند.در واقع برای خواستگاری اومده بودند اما من نمیدونم چی جوابشونو بدم.

-پس خواستگارت خودش نیومده بود ؟

-نه،اون ماکوریت داشته نتونسته بیاد.

-توهیچ جوابی بهشون ندادی؟

-ازشون خواستم یه هفته بهم فرصت بدن تافکراموکنم،برای همین هم اومدم تاازت کمک بگیرم .

هم متعجب شده بودم هم خوشحال گفتم:سلمان چطورآدمیه؟

کمی مکث کرد و باخنده گفت:به نظرم آدم خوبی میاد،یه جورالیی خاطره ی احمدو برام زنده می کنه.

-ببینم ،سلمان تاحالا ازدواج نکرده؟

-نمیدونم،اما فکرکنم ازدواج کرده باشه،البته اینو ازحرفهتی خواهرش فهمیدم ،چون میگفت پنج شش ساله داداشم به پات نشسته.

-آدمی که این همه به پای کسی بشینه،مطمئنا خیلی طرفش رو دوست داره و میتونه خوشبخشتش کنه.

شیرین ازجایش بلند شد جلوی پنجره رفت و. گفت:آخه مرتضی رو چیکارکنم؟دوست ندارم ازالآن سایه ی ناپدری بالای سرش باشه.

-مگه سلمان نمیدونه که تو یه پسر داری؟

-چرامیدونه

-خوب حتما فکرهمه جاشو کرده و تصمیم گرفته که خوانواده اش.رو به خواستگاری فرستاده،مگه غیر ازاینه؟

برگشت و گفت:خواهش میکنم کمکم کن یه تصمیم درست بگیرم،نمیخوالم یه عمرنگران این مساله باشم که هرلحظه امکان داره خبرشهادتش رو برام بیارن.

-پس دوسش داری؟

شیرین نگاهی کرد و دوباره به طرف پنجره برگشت.گفتم:این حرفهایی که تومیزنی یعنی نگرانش هستی،کسی هم بی جهت نگران کسی نمیشه.

لحظه ای خنده ی کوتاهی کرد و درهمان حالت گفت:دوست ندارم بهت دروغ بگم،آره دوستش دارم.

رفتم کنارش ایستادم و گفتم:پس دیگه چی میگی؟بله رو بگو!

-من که گفتم،مشکل من مرتضی است.

-مرتضی بچه است و بچه ها هم خیلی زود وابسته میشن.میتونی باهاش صحبت کنی و خودش و ذهنشو برای ورودسلمان آماده کنی.به فکرآینده ی خودت هم باید باشی یانه؟:چند سال دیگه مرتضی بزرگ میشه و میره دنبال زندگی خودش،این وقت این تویی که باید باتنهایی خودت سرکنی.نمیشه تو جوونیت تنهاباشی،وقتی هم که پیرشدی همین وضع روداشته باشی.

اگه هم من جای توباشم بهش جواب مثبت میدم.

برگشت به صورتم نگاهخ کرد و گفت:راست میگی؟

-آره،تاکی میخوای تو این روستا تنها زندگی کنی؟،حالا فکرشو کن یه سال دیگه،دوستال دیگه یاچه میدونم پنج شش سال دیگه هم اینجا زندگی مکردی،آخرش چی ؟

اما اگه الان دوباره ازدواج کنی میتونی بچه داربشی و درکنار سلمان زندگی خوب و شیرینی رو داشته باشی.

- من نمیدونم تو که لالاییبلدی چراخودت خوابت نمیبره.

- آه بلندی ازاعماق وجودم کشیدم و گفتم:شرایط من باتو فرق میکنه تو که مشکل منو میدونی.

- دستش رو روی دستم و گکذاشت و گفت:ببخشید افسانه جان اصلا قصد نداشتم ناراحتت کنم.

- -اصلا ناراحت نشدم فقط خواستم بدونی این مشکلات باعث شده من نتونم باکسی ازدواج مجدد داشته باشم.

- -ازت ممنونم باحرفهایی که زدی کمی آرامش گرفتم ،حالا فکرمیکنم که میتونم تصمیم درستی گبیرم.

- -امیدوارم همین طور باشه

- شیرین موقع رفتن گفت:دوست دارم پنج شنبه ی آیندذه توهم درکنارم باشی.

- -باکمال میل،حتمامیام.

- خیلی زود پنج شنبه ازراه رسید نزدیک ظهربود که به خونه ی شیرین رفتم.مهمانهایش تازه ازراه رسیده بودند.وقتی ازدر وارد شدم شیرین من رابه انها معرفی کرد و بعد ازآشناشدن باآنها کنار شیرین نشستم.سه نفر بودند:یک خانم که مرتضی خاله فاطمه معرفی اش کردو دومرد که یکی ازآنها همسر فاطمه و دیگری هم سلمان بود.سلمان قدی بلند و هیکلی چهارشانه داشت با پوستی سبزه و ریش سبیل مردانه که به چهره اش زیبایی خاصی میبخشید.

- درهمان لحظه ی اول متوجه شدم که سلمان خیلی کم به صورت مخاطبش نگاه میکند وحرف میزند.

- شیرین بلندشد،معذرت خواهی کرد و برای آوردن چای به آشپزخانه رفتا.من هم بلند شدم و گفتم:بااجازه من الآن برمیگردم.

- وقتی توی آشپزخانه رفتم شیرین تنش مثل بید میلرزید.تابه حال اورا اینطور مظطرب ندیده بودم.اشک توی چشمهایش جمع شده بود و میگفت ایکاش پدر و مادرم زنده بودند.

- در ان لحظه چقد دوست داشتم به شیرین کمکی کرده باشم شیرین را درآغوش کشیدم و گفتم :تو مثل خواهرم میمونی تو هم منو مثل خواهرت بدون.

- -ممنونم حضورت باعث آرامش و دلگرمی منه.

- سینی چای رابرداشتم و گفتم:تو یه آبی به صورتت بزن و بیا.

- برخلاف تصور شیرین مرتضی و سلمان حسابی باهم جو.ر شده بودند و مرتضی حاظر نبود لحظه ای ازاو جداشو.د.

- بعدازظهر بود به اصرار فاطمه سلمان و شیرین میخواستند باهم صحبت کنند. به پیشنهاد سلمان بیرون رفتیم تا درهوای آزاد باهم صحبت کنند.شیرین هم ازاین پیشنهاد استقبال کرد و همگی قدم زنان به کنار چشمه رفتیم.مازیر درخت نشسته بودیم و آن دوهم کنار چشمه نشسته بودند.شیرین یک طرف چشمه و سلمان هم طرف دیگر و روبروی هم نشسته بودند.خیلی دوست داشتم به تفاهم برسند چون شیرین را ازته قلبم دوست داشتم.و سعادت و خوشبختی اش برایم خیلی مهم بود.بعد ازیک ساعت نشستم زیر درخت ها سلمان و شیرین هم به جمع ما پیوشتند.فاطمه مقداری نقل ازکیفش درآورد و باخنده گفت:شیرین جون اجازه میدی؟

- -شیرین نگاهش درنگاه سلمان بود و به طرف فاطمه برگشت و لبخندی زد و گفت:خواهش میکنم اجازره ی ما هم دست شماست.

- فاطمه نقل هارو روی سر سلمان و شیرین میپاشید و کل می زد.

- من هم بلند شدم و شیرین را بوسیدم و به آنها تبریک گفتم.فاطمه چقدر شوخ طبع و سرحال بود،چنان ازته دل می خنهدید که به او حسودی می کردم.بصضی مو.اقع به او خیره میشدم خندیدنش را نگاه میکردم .چقدر دوست داشتم مثل فاطمه باشم انگار هیچ درد درد و غمی نداشته باشد برای همین هم بود که جو.انتر ازهمسرش به نظر می رسید.بعد ازدو ساعتی که نشستم عمسر فاطمه گفت:بلند شید باید بریم تا شب نشده.

- همگی بلند شدیم شیرین گفت:شب بمونید.

- سلمان درحالی که بلند می شد سریع گفت: نه نمی تونیم فردا صبح زود باید سرکارحاظر باشیم.

- فاطمه ازسر شوخی سلمان را بی ج.اب نذاشت و گفت:سلمان جان شیرین خانوم تعارف زدند شما چرا جدی گرفتید؟

- -سلمان خندید و چیزی نگفت و شیرین گفت نه تعارف نزدم اگه دوست داشته باشین خوشحال میشم درخدمت باشم.

- اینبار همسر فاطمه جواب داد:نه شیرین خانوم مادیگه زحمت را کم میکنیم. نمیتونیم بمونیم چون بچ هارو سپردیم دست خالشون و اومدیم.

- شیرین گفت:پس دیگه اصرار نمیکنم هرطور مایلید.

- موقع خداحافظی سلمان روبروی شیرین وایساد و گفت:مواظب خودتون باشید اگرهم مشکلی =یدا کردید سریع بامن تماس بگیر.

- شیرین لبخندی روی لبنشاندو گفت:چشم.

- مهمانان شیرین و رفتند و من هم تصمیم داشتم به خانه برگردم شیرین نگذاشت وگفت:الان میخوای بری خونه تنهخا چیکارکنی؟بیا پیش من لااقل اینطوری تنها نیستیم.

قبول کردم و باشیرین به خانه اش رفتیم به او کمک کردم تاظرفهای ظهررکه هنوزنشسه توی آشپزخانه بودند راشست . مشغول خشک کردن ظرفها شدم ازشیرین پرسیدم:قرار عقد و عروسی رو هم گذاشتید؟

باخنده گفت:همچین میگی عروسی انگارهفده هیجده سالمه.

-خوب باشه مگه فرقی داره که چند سالت باشه؟بعد هم مگه نیمخوای جشن بگیری؟

اینبارشیرین خنده هایش بلند ترازقبل شد گفتم:چرامیخندی؟

-آخه کسی که یه بارازدواج کرده و بچه هم داره جشن عروسی خنده دارنیست؟

تا آن روز به این موضوع اصلا فکر نکرده بودم و و جوابی برای شیرین نداشتم و بنابراین گفتم:نمی دونم.

سرو راپایین انداختم و مشغول خشک کردمن ظرفها و شدم و دیگرچیزی دراین موردازشیرین نپرسیدم.،چون ازکنجکاوی توی زندگی دیگران خوشم نمی آمد. شیرین خودش شروع به صحبت کرد و گفت:سلمان خیلی دوست داشت زود ترعقد کنیم امامن نذاشتم و گفتم:بذار یه سال دیگه تا هم من بتونم برای تدریس از اینجا به یه مدرسه ی شهری برم و هم هم مرتضی رابرای ورود سلمان به زندگیمون آماده کنم

-قبول کرد؟

-آره اون که این همه سال صبرکرده یه سال دیگه هم روش.

-پس خیل دوستت داره که این همه جدایی رو تحمل میکنعهو.

-قرار نیست بره و تایک سال دیگه پیداش نشه.ناه اینده دوباره برای دیدنمون میاد.

مرتضی کنار مامشغول باز یکردن باماشینش بود گفت:ماکمان عموسلمان کی میاد؟

-میاد پسرم خحیلی زود میاد.

-بیا،اون وقت هی بگو مرتضی آمادگی نداره برایی ورود سلمان آماده اش کنم هنوزهیچ چی نشده سراغش رو میگیره.

-راستش اصلاخودم هم فکرش رو نیمکردم اینقدر زود بهش خو بگیره.

به تمام حالات و حرکات شیرین توجه کردم وقتی اسم سلمان رو میشنید چشمهایش برق میزد.و لیخندی روی لب میآورد.مشغول خوردن شام بودیم که شیرین گفت یه پیشنهاد ازطرف مدیر مدرسه برایت دارم.ازبس سرزم شلوغ بود یادم رفت زودتربهت بگم مدیر تصمیم گرفته برای اطلاتع رسانی به دانش اموزان دختر .هفته ای یه بار به مدرسه اطلتاع رسانی کنیم نظرت چی؟

-مثلا درچه مورد بایذد به یچه ها اطلاع رسانی کنیم؟

-بچه های اینجا مثل بچه های شهر امکانات و لوازم کافی برای بهداشت شخصی خودشون ندارند ،توباید درمورد بیماری های واگیردار،بهداشت و سلامتشون صحبت کنی.

-خیلی خوبه چون کارم ازیکنواختی درمیاد.هم فاله هم تماشا،حالا کی باید کارم روشروع کنم؟

-هرموقع که فرصت داشتی و حالش روداشتی یه سری به مدیر مدرسه بزن

-کمی فکرکردم و گفتم:دوشنبه خوبه؟

-عالیه چون من هم دوشنبه کلاس دارم

ازشیرین پرسیدم:حالااین پیشنهادکی بود؟

خنده ای کرد و گفت:من

-فکرت حرفنداره.

-ممنون.

بعد ازشام بود که به خانه ی خودم برگشتم.آنقدرخسته بودم که وقتی پایم راتوی رختخواب گذاشتم خوابم برد.

صبح بود آفتاب ازگوشه ی پنجره وارد اتاق شده بود.و صدای گنجشکها به شدت به گوش میرسید.

بعد ازخوردن صبحانه به ایوان رفتم و نفس عمیقی کشیدم و درهمان حال کمش حیدر ازدرحیاط وارد شد و گفت:خانوم دکتر دردرمونگاه روبازکنم؟

-دستتون دردنکنه الآن میرم.

به درماتنگاه رفتم و مضغول مرتب کردن قفس ی داروها شدم که دوتاخالنوم وارد درمونگاه شدند.یکی ازانها که یک پیرزن بود بدحال بود.همراهش گفت:ختانوم دکترکادرم حالش خیلیبده.

-گفتم چی شده؟

سرش راتکان داد وگفت هیچی خانوم دکتر نصف شب مادرم تشنه اش میشه اونه باید به کمک یکی دیگه راه بره دلش نیومذ یکی ازرماهاروبیدارکنه برای رفعتشنگیش تمام شیشه ی شربت سرماتخوردگیش رو سر میکشه

بافشار دندانهایم روی لبهایم جلوی خنده ام رانگاه داشتم و گفاتم:مادرتون روببرید بخوابونید روی تخت نگران هم نباشید چون حالش خوب میشه اما شما که میبینید مادرتون این وضع روداره شبها شب ها همیشه یه پارچ آب بذارید بالای سرش کهاین مشکل پیشنیاد.

-گفت:چشم خانوم دکتر قول میدم همیشه همین کاررو کنم ولی شما حال مادرم روخوب کنید.

دوشنبه بودو باید به مدرسه می رفتم وقتی به انجا پا گذاشتم تمام خاطرات دوران مدرسه ام برایم زنده شد.کنجکتاوانه به همه جا نگاه میکردم .زن

تفریح بود و ازمن کنکاوتربچه ها بودند.بی شنر ان هامن را دیده بودند و شناخته بودند وبه ان ها کعه ندیده بودند و نشناخته بودند معرفی کردند.وقتی وارد دفتر مدرسه شدم شیرین به استقبالم آمد.به بقیه ی معلم ها معرفی لام کرد و مرابه سمکت یک خانوم چاق و خوش برخورد برد و گفت:افسانه جون ایشون خانوم فاضلی مدیر مدئرسه هستند رو به خانوم فاضلی گفتم:خوشبختم.

خانوم فاضلی گفت:من هم خوشبختم و این باعث افتخارماست شما دراین مدرسه و به دانش اموزان ما دربا ره ی بعضی مسائل اطلاع رسانی کنید و دراین رابطه باماهمکاریکنید.

گفتم:خواهش میکنم.

زنگ تفریح تمام شد و همه ی داشن آموزان به کلاسشان رفتند .پشت سرانها همه ی معلم ها بلند شدند و به کلاسشان رفتند .افسانه جان من هم باید برم چون کلا سدارم و بچه هامنتظر هستند خانوم فاضای شما راراهنمایی میکند.

گفتم:باشه بعدا میبینمت.

بعد ازچند دقیقه کلمدرسه آرام شد و دیگر صدای بچه ها به گوش نمیرسید بعد ازخوردن چای به خانوم فاضلی گفتم :اگه میشه من گارم رو شروع کگنم.

خانوم فاضلیگفت:خواهش میکنم بفرمایید.

باهم به سک کلاس رفتیم که ظاهرا معلم نداشت و حسابی سرو صدامیکردند.ازخانوم فاضلی پرشسیدم من چه روزهاییباید به این مدرسه بیام؟

-درهرهفته یه کلاس یه روز دریک زنگ بیکاریداره که من برنامه یا برای شما تهیه کردم که بعدا خدمتتون تقدیم میکنم.شما براسا این برنامه به مدرسه می آیید.امروز هم تو این ساعت این کلاس بیکاره.شمامیتونتید کارتوتن رواینجلا شرذوعکنید میدونید که باید درباره ی چی صحبت کنید؟

-بله شیرین چون گفتن.

-خیلیخوب شد.

بعد روبه یچه هاکرد وگفت:امیوارم به صحبت های خانوم آذین خوب گوش کنیدو ایشون رواذیت نکنید.

بالبخندی به طرفم برگشت و گفت:حالا اگه اجازه بدیمن من شماروب ابچه ها تنها میذارم چون باید برم و به کارهای دیگرم برسم.

-خواهش میکتپتنم شماو بفرمایید خیالتون راحت باشه.

خانوم فاضلیرفتو من هم پشت سرش دررابستم.همه ی بچه ها ساکتو آرام نشسته بودندو بیت و پنج جفت چشم به من خیره شده بود.باخنده گفتم:چیه قیافه ی من خنده داره یاترسناک؟

همه زندند زیر خنده و بعد ازتمام شدن خنده هایشان گفتم:اول ازهمه دوست دارم به من به عنوان یه دوست نگاه کنید و هرمشکلیکه داشتید ازطریق نامه یا رودررو با من مطرحکنید.من حتما شما رو راهنکاییخواهم کرد.همه ی شما میدونید من چرابه اینجا اومدم.دوست دارم به همه ی حرفهاتییکه میزنم خوب گوش کنید تمامخرفهای من درباره ی نظافت و بهداشت شما دردوران قاعدگیاست ولیاگردوست دارید باشید میتونیم دربارهی بهداشت پوست مو و هرچیزی که شما دوست داشته باشین صحبتکنیم.البته همه ی این ها تو یه جلسه امکان پذیر نیست.اگرهم باشه باید خیلی خلاصه و مختصربگم.

رفتم روی میزنشستم و برای دانش لموزان صحبت کزردم چیزهایی راکه باید میگفتم براشون توضیح دادم این کارتقریبا یک ساعت و اندی طول کشید و دیگر چیزی به خوردن زنگ نمانده بود بلند شدم و قدم زمان توی کلاس راه رفتم و گفتم:حالا اگه سوالی درباره ی صحبتهام پیش اومده بپرسید و من جواب میدم.

یکی ازدانش اموزان دستش رابلا برد وبلند شد و گفت:ببخشید چندسالتونه و چطور یک پزشک شدید؟

-گفتم من بیست و نه سالمه و ازطریق تحصیلات دانشگاهی پزشک شدم.

پش سرش دانش اموزان سوالات متعددی درباره ی خودم شغلم و زندگیام پرسیدند که بعضی هاراپاسخ دادم و بقیه رابدون پاسخ گذاشتم درگیر ازسوالات خصوصی که میکردند کلافه شدم و گفتام:مثل اینکه صحبت مادرباره ی یک چیزدیگه بودها نه زندگی خصوصی من اگه سوالی دربارهی صحبت هایی که دارم بپرسید و گرنه من کارم تموم شده و باید برم.

دیگربچعئها هیچ سوال خصوصی نکردن و بیشتر سوال هاشان به طرف صحبتهایم کشیده شد. درحال پاسخ دادن به سوال یکیازبچه هابوذدم که زنگخورد.همه ی بچه ها اصرار داشتند که بازهم به کلاسشان بروم من هم بهانها قول دادم هروقت بتوانم این کارامیکنم.

وقتی به دفتر مدرسه رفتم خانوم فاضلیگفت:خسته نباشید بچه ها استقبال کردند.

-ممنون.بله بدنبود.

درحال گفت و گوبایکی ازمعلم ها بودم که شیرین ازراه رسیو پرسید:افسانه جان بریم؟

گفتماره بریم.

شیرین داشت چادرش رابه سرش میکرد که حانم فاضلی یک برنامهازروزهایی که باید به مدرسه می رفتم به من داد وگفت:خانوم آذین یادتون منره و حتمتا تشریف بیارید

گفتم:چشم جحتما من هم خوشحال میشم برای ب

خ ها کاری کرده باشم.

ازخانوم فاضلی خداحافظی کردیم و رفتیم تنو راه شیرین پرسید خوب بود یانه؟

-آره خوب بود یه تنوع بود.

-بچه ها که اذیت نکردن؟

-نه فقطخیلی دوست داشتن اززندگی شخصیم بدونن.

شیرین خندید و سرش را تکان داد نک نم باران شروع شد.ازشیرین خداحافظی کردم وقتی زیرباران راه می رفتم احساس میکرئم جسمم و روحم ازهزچیزی پاک میشوند وخودم رامثل یک بچه تصورمیکردم.وقتی به خانه رسیدک چادرم حسابی خیس شده بود تنم سرد حس کردم الان یک چای داغ میچسبد. تو این فکربودم که خانوم جان اومد دنبالم و گفت:خانوم دکتذر بیاکادر من چای درست کردم باهم بخوریم.

-گفتم چشم الآن میام فقط اجازه بدی لباسهام روعوض کنم

پس ازعوض کردم لباسهایم پیش خانوم جام رفتمبوی چای و بوی باران درهم پیچیده بودگفتم:خانوم جان به زحمت افتادین.

-ای مادر چه زحمتی ازصبح تاشب من و مش حیدر تنهاییم این دختر هم ازوقتی رفته تهران اتنگارتصمیم نداره به ماسربزنه؟

-صنوبرکهتازه رفته

-برایمن این چند وقت به اندازه ی چند قرن گذشته می ترسم اتفاقیبراش افتاده باشه.

-اصلا نگران نباشید خانواده ی من اونجان هستند اگرمشکلی داشته باشه میتوننن کمکش کنن.من هم شما ره موبایلم را بهش دادم و گفتم اگه کاری داشت بامکن تماسبگیره.

-دستت درنکنه پیرشی الهی.

خانوم جان بعد ازرفم صنوبر به تهران خیلی دلتنگی میکردم مثل بچه هابود که عروسکشان رامیگرفتند.مش حیدر عهم بیشتر وقتش را بااسب و یک دانه گاوض سرمیکرد.

خیلی زود پاییز کوتاه و پرباران سپری شد و زمستان ازراه رسید.زمستان راخیلی دوست داشتم همیشه ازریختن دانه های برفی که آرام آرام روی شاخه های لخت و عریان درختان میریخت لذت میبردم همه جا سفید و پرازبرف شده بود بهطوریکه مجبوربودم برای بعضیاز بسیکارانم که پیر بومدند و نمیتوانستمد به درمانگاه بیایند به خانه شان میرفنتم . درآن زمستان سرد و پرازبرف تنها دلگرمیم خانه ی شیرین بود .گاهی هم به خانه ی خانم جان و مش حیدر سر میزدم و تنها تنوعم و تحول زندگیم همان رفتن به مدرسه بود که البته ان هم بعضی موقع ها به دلیل بارش برف سنگین تعطیل میشد. بیکاریباعث میشد به گذشته فکرکنم و بیشتر خاطرات تلخ رابه یادئ بیاورم و باعث رنجم شود.اواسط زمستان بود که مش حیدر سخت مریض شد خانوم جان میگفت باید به صنوبر خبر بدمی.اما مش حیدر اجازه نمیداد و میگفت:به نیمخواد بچه رو ازدرسش بلند کنی من که چیزیم نیست فقط یه سرماخوردگیه که زود خوب میشه.تقریبا یک ماه طول کشید تا مش حیدر توانسا ازبستر بیماریبلند شود.

دیگرتقریبا نزدیکی های بهار بود که صنوبر برای تعطیلات نوروزی به روستا برگشت ظاهرا ازهمه چیزراضی بود و میگغت:درسم خوبپیش میره

خانوم جان با آمدن صنوبرجانی تازه گرفغته بود وقتی مهرومحبت خانوم جان رانسبت به صنوبر میدیدم احساس کردم دوست دارم هرچه زود ترعزیز راببینم و اورادر آغوش بکشمبنابراین تصمیم گرفتم