عشق های لنگه به لنگه | عباس تربن | تایپ

[*bi gharar*]

(پشت این سطرهای ساکت)
گاهی انگارتوی فکری که ازمن وحرفام بنویسی
بامدادت به راه می افتی نامه ای ناتمام بنویسی
نامه ای که خودت نمیدانی چندصفحه ادامه خواهدداشت
نامه ای که درآخرش تازه قصدداری سلام بنویسی
پشت این سطرهای ساکت هم ردانگشتهای توجاری ست
هی مگرمی شود که باران رابی نشانی ونام بنویسی؟
من نشانی دستهای توراحفظ هستم هنوزهم هرچند
رفته ای روزها بی آنکه لااقل یک کلام بنویسی
برگه هایم تمام شد این هم آخرین خط نامه من بود
کاش حرفهات رااین باربنشینی برام بنویسی
(آبی به صورت شب)
براین همه خاک ذره ای شوربپاش
نزدیک بیاوغصه رادوربپاش
مهتاب سفرکرده ازاین شهر غریب
بر این شب تیره کاسه ای نوربپاش

[*bi gharar*]

(درکوره تابستان)
تابستان درحیاط افتاده است
فرشته هادستهایشان را
سایبان گنجشکان گمشده کرده اند
کسی ازآسمان هفتم
فوت میکند به زمین
وگربه همسایه
دررفت وآمدبی اعتمادباد
مثل همیشه ازسربی کاری
جاسوسی مرابکند سردیوار
که چشم بسته ام و
فکر می کنم به هرچه که هیچ است
فکرهای من مثل جزیره های جهان
کوتاه و پاره پاره پراکنده اند
بیچاره گربه همسایه!
عصر که می شودمادرم
تابستان راازروی بندجمع می کند
من اما همچنان درکوره ی روز
چشم بسته می ایستم
تا آفتاب بی قرار
برپلک هایم بدودتاابد!
دنیاچقدرهمیشه ترازقبل است
مثل همیشه همه
درجای خودایستاده اند
اتاق درکنج خانه
پنجره دردیوار
جالباسی پشت در
فرش زیرپا
چراغ ازسقف آویزان
ونامه های خصوصی
مثل همیشه پشت کمدپنهان
و من سرووبی تفاوت
درکنج تاریک خودم
انگارهمه چیزسرجای خوداست
جزتو
که نیستی
عجیب سرکش ومغرور!

[*bi gharar*]

(دررختخواب)
شب که پلکهایم
یکی یکی روی هم می افتند
ستاره های کوچک دور
تک تک خاموش می شوند
آن وقت تو
درست همان وقت
باکفشهای چشمک زن
به خوابهای تاریک من پا میگذاری!

(انگشتهای برشته)
قبل ازبلندشدن خورشید
بیرون می آیم
مثل مامانهادرصف نان می ایستم
وباانگشتهای برشته به خانه
برمیگردم
در راه به آسمان نگاه میکنم و
ازدستهای نشسته صبح
شیرمیخورم
همین طور که ذره ذره
خورشیدنیمروشده درآسمان
چشمم رامیسوزاند
ونانهای سوخته دلم را

[*bi gharar*]

(دنیا دلش یک دست رنگ تازه می خواهد!)
خسته ازایستگاه دودگرفته
قاطی پاهای عجول وکفشهای جامانده
سواراتوبوس هزارپنجره می شوم
پنجره ای روبه اسمان کرایه میکنم
تاسرم رابیرون ببرم
کسی پاروی کفشهای قهوه ای ام گذاشته
حواس من ولی پرت پرنده ای است
که بربالاترین درخت خیابان
ایستاده ودرخت راادامه می دهد
اتوبوس مثل همیشه پراست
صندلی هاهمه پرند
پرازچهره های اخمو
وصورتکهای رنگ پریده
غمگین و تهی
چهره هایی که روزهاست
رنگ لبخندراندیده اند
یک ایستگاه مانده به اخر
راننده مانده است و
سیزده صندلی خالی
باچندمسافرهمشکل
زن ومردهایی که درخود نشسته اند
ومن
که همچنان پشت بازترین پنجره ی دنیاایستاده ام
راننده گازمی دهد
اتوبوس دودمی کند
ومن سرم راتاآخرین سلول
در بادرها میکنم
بادموهایم رابه آسمان می برد ومن
برتنهاترین درخت خیابان پرنده می شوم!
(ازدست این باران)
بیایک شب مرا ازغم جداکن
مرابالهجه ای دیگرصداکن
دعا وانتظار وگریه تاکی؟
مراازدست این باران رهاکن

[*bi gharar*]

(فکرهای یک دخت)
بی کس وغریب
درکنارجاده ایستاده است
بازهم به خاطرات کهنه اش
تکیه داده است
بازهم
غصه میخورد برای برگهای گمشده
خاطراتروزهای دور
برگهای دفتری که بادها
بی اجازه
کنده اندوبرده اند
ناگهان
باخودش حساب میکندکه تابه حال
چنددفعه روی دستهایاو
تاب خورده اند
خوب فکرمیکند که چندبار
دستهای نازکش شکسته اند
فکرمیکند
وفکرهایش
بی جواب
می روندآسمان وابرمیشوند
روزهاست این چنین
دربرابرمسافران
سبزمیشود
چون علامت تعجبی که نقطه اش
برسرش نشسته است
روزهاست
دربرابرگذشتنمسافران
کاراو فقط تعجب است
اوهمیشه ازخودش سوال میکند
چرا
بعدازسالها هنوز
درکنارجاده مانده است
درکنارجاده
وجواب این سوال
بامسافران سوارمیشود
اوهمیشه یک درخت بوده و
پیاده مانده است

پاااااااااااااایااااااااا اان!
دوستان این کتاب شعرهای خوشملی داره!بخونیدش!این هم آخرین شعرش!

[farnaz58]

ممنون
قفل