پری کوچک | گرداوری یغما گلرویی (تایپ)

[Star-crossed]

تنها صداستْ که میمانَدْ
چرا توقّفْ کنَمْ ؟ چرا ؟
پرندهها به جُستُجوی جانبِ آبیْ رفتهاَندْ
اُفُقْ عمودیستْ
اُفُقْ عمودیستْ و حرکتْ : فوّارهْوارْ
و در حدودِ بینشْ
سیارههای نورانیْ میچَرخَندْ
زمینْ در ارتفاعْ به تکرارْ میرسدْ
و چاههای هواییْ به نقبهای رابطهْ تبدیلْ میشوندْ
و روزْ را وسعتیستْ
که در مُخیلهی کوچکِ کرمِ روزْنامهْ نمیگُنجَدْ
چرا توقّفْ کنَمْ ؟
راهْ از میانِ مویْرَگهای حیاتْ میگُذَرَدْ
کیفیتِ محیطِ کشتیِ زهدانِ ماهْ
سلولهای فاسدْ را خواهَدْ کشتْ
و در فضای شیمیاییِ بعدْ از طلوعْ
تنها صداستْ
صدا که جذبِ ذرّههای زمانْ خواهدْ شُدْ
چرا توقّفْ کنَمْ ؟
چه میتوانَدْ باشَدْ مُردابْ
چه میتوانَدْ باشَدْ جُزْ جایِ تُخمْریزیِ حشراتِ فاسدْ
افکارِ سَردْخانهْ را جنازههای بادْکردهْ رَقَمْ میزَنَندْ .
نامَردْ در سیاهیْ
فقدانِ مَردیاَشْ را پنهانْ کردهْ استْ
و سوسکْ...آه !
وقتی که سوسکْ سخنْ میگویدْ
چرا توقّفْ کنَمْ ؟
هَمْکاری حروفِ سُربیْ بیهودهْ استْ
هَمْکاری حروفِ سُربیْ
اندیشههای حقیرْ را نجاتْ نَخواهَدْ دادْ .
من از سُلالهی درختانَمْ
تنفّسِ هوای ماندهْ مَلولَمْ میکنَدْ
پرندهایْ که مُردهْ بودْ به من پَندْ دادْ که پروازْ را به خاطرْ بسپارمْ
نهایتِ تمامیِ نیروها پیوستنْ استْ ،
پیوستنْ به اصلِ روشنِ خورشیدْ
و ریختنِ شعورِ نورْ
طبیعیستْ که آسیابهای بادیْ میپوسَندْ
چرا توقّفْ کنَمْ ؟
من خوشههای نارسِ گندمْ را
به زیرِ پستانْ میگیرمْ
و شیرْ میدَهَمْ
صدا ، صدا ، تنها صدا
صدایِ خواهشِ شفّافْ آبْ به جاریْ شُدَنْ
صدایِ ریزشِ نورِ ستارهْ بَر جدارِ مادهگیِ خاکْ
صدایِ انعقادِ نُطفهی معنیْ
و بسطِ ذهنِ مشترکِ عشقْ
صدا ، صدا ، صدا ، تنها صداستْ که میمانَدْ
در سَرزمینِ قَدْکوتاهانْ
معیارهای سنجشْ
همیشهْ بَر مدارِ صفرْ سَفَرْ کردهاَندْ
چرا توقّفْ کنَمْ ؟
من از عناصرِ چهارْگانهْ اطاعتْ میکنَمْ
و کارِ تدوینِ نظامْنامهی قلبمْ
کارِ حکومتِ محلّیِ کورانْ نیستْ
مرا به زوزهی درازِ توحُشْ
در عضوِ جنسیِ حیوانْ چه کار ؟
مرا به حرکتِ حقیرِ کرمْ در خلاءِ گوشتیْ چه کارْ ؟
مرا تبارِ خونیِ گُلها به زیستنْ متعهّدْ کردهْ استْ
تبارِ خونیِ گُلها میدانیدْ ؟

[Star-crossed]

اِی هفتْ سالهگیْ !
اِیْ لحظهی شگفتِ عزیمتْ
بعدْ از تو هَرْچه رفتْ در انبوهیْ از جنونُ جهالتْ رفتْ
بعدْ از تو پنجرهْ که رابطهیی بودْ سختْ زندهْ و روشنْ
میانِ ما وُ پَرَندهْ
میانِ ما وُ نسیمْ
شکستْ
شکستْ
شکستْ
بعدْ از تو آن عروسکِ خاکیْ
که هیچْ چیزْ نمیگُفتْ جُزْ : آبْ ! آبْ ! آبْ !
در آبْ غرقْ شُدْ .
بعدْ از تو ما صدای زنجرهها را کشتیمْ
و به صدای زنگْ که از روی حرفهای اَلفبا بَرمیخاستْ
و به صدای سوتِ کارخانههای اسلحهْسازیْ دِلْبستیمْ .
بعدْ از تو ما که جای بازیمانْ زیرِ میزْ بودْ
از زیرِ میزها
به پُشتِ میزها
و از پُشتِ میزها
به روی میزها رسیدیمْ
و روی میزها بازیْ کردیمْ
و باختیمْ ـ رنگِ تو را باختیمْ� ـ اِی هفتْ سالهگیْ .
بعدْ از تو ما به هَمْ خیانتْ کردیمْ
بعدْ از تو ما تمامِ یادگاریها را
با تکههای سُربْ
و با قطرههای منفجرِ شُدهی خونْ
از گیجْگاههای گچْگرفتهی دیوارهای کوچهْ زدودیمْ .
بعدْ از تو ما به میدانها رفتیمْ
و دادْ کشیدیمْ :
زندهْ بادْ !
مُردهْ بادْ !
و در هیاهویِ میدانْ برای سکههای کوچکِ آوازهْخوانْ
که زیرکانهْ به دیدارِ شهرْ آمدهْ بودندْ دستْ زدیمْ .
بعدْ از تو ما که قاتلِ یکْدیگرْ بودیمْ
برایْ عشقْ قضاوتْ کردیمْ
و هَمْچنانْ که قلبهامانْ
در جیبهایمانْ نگرانْ بودندْ
برای سهمِ عشقْ قضاوتْ کردیمْ .
بعدْ از تو ما به قبرستانها رو آوردیمْ
و مرگْ زیرِ چادرِ مادرْبزرگْ نفس میکشیدْ
و مرگْ آن درختِ تناورْ بودْ
که زندههای این سویِ آغازْ
به شاخههای مَلولَشْ دخیلْ میبستندْ
و مُردههای آن سویِ پایانْ
به ریشههای فسفریاَشْ چنگْ میزدندْ
و مرگْ روی آن ضریحِ مقدّسْ نشسته بودْ
که در چهارْ زاویهاَشْ ناگهانْ چهارْ لالهی آبیْ
روشنْ شُدندْ .
صدایِ بادْ میآیدْ
صدایِ بادْ میآیدْ ، اِیْ هفتْ سالهْگیْ !
بَرخاستم و آبْ نوشیدمْ
و ناگهانْ به خاطرْ آوردمْ
که کشتْزارهای جوانِ تو از هجومِ ملخها چگونهْ تَرسیدندْ .
چقدرْ بایدْ پَرداختْ ؟
چقدرْ بایدْ
برای رُشدِ این مکعّبِ سیمانیْ پَرداختْ ؟
ما هَرْ چه را که بایدْ
از دستْ دادهْ باشیمْ از دستْ دادهایمْ
ما بیچراغْ به راهْ اُفتادیم
و ماهْ، ماهْ ـ مادهی مهربانْ ـ همیشهْ در آنْجا بودْ
در خاطراتِ کودکانهی یکْ پُشتِبامِ کاهْگِلیْ
و بَر فرازِ کشتْزارهای جوانیْ که از هجومِ ملخها میتَرسیدندْ
چقدرْ بایدْ پَرداختْ ؟






/پایان/

[farnaz58]

خسته نباشی عزیزم

[mahdieh67]

خسته نباشی

[~MAR MAR~]

خسته نباشی

[بی بی گل]

مرسی ... خسته نباشی ...

[farnaz58]

تشکر مجدد
قفل