زندگی به شرط چاقو | یغما گلرویی

[pegah.a]

از امروز تایپ کتاب زندگی به شرط چاقو مجموعه ای از ترانه های یغما گلرویی شروع می کنم.



یغما گلرویی در ساعت پنج بامدادِ روز 6 امرداد 1354 برابر با 1975/7/28 در بیمارستان مهر شهرستان ارومیه متولد شد. مادرش نسرین آقاخانی، پدرش هوشنگ گلرویی و خواهری بزرگ تر از خود به نامِ یلدا داشت. وقتی که یک ساله بود، خانواده به تهران نقل مکان کرد و ساکن کوچه ی سی امِ خیابان گیشا شد. دورانِ دبستان را در دبستانِ محمد باقر صدر و دوره ی راهنمایی را در مدرسه طالقانی گذراند. تجربه کردنِ سیاهی جنگ و مرگِ دوستانِ هم کلاسش در بمبارانِ خیابانِ گیشا. آغازِ دوره ی دبیرستان در مدرسه ی مطهری واقع در خیابانِ پاتریس لومومبا. در سال دوم دبیرستان محرومیت از تحصیل به مدت دو سال به خاطرِ درگیری با ناظم دبیرستان.



از او آثار متعددی از جمله شعر، داستان، ترجمهٔ شعر، فیلمنامه و غیره منتشر شده است و در ضمن ترانه های او توسط خوانندگانی چون سیاوش قمیشی، امیر کریمی، حسن شماعی زاده، معین، امید، شیلا، فرهاد جواهر کلام، ناصر عبدالهی، شادمهر عقیلی، قاسم افشار، سعید شهروز، رضا یزدانی و چند خواننده دیگر اجرا شده است.
ترانهٔ «تصور کن» که در آلبوم روزهای بی خاطرهٔ سیاوش قمیشی اجرا شد را می توان از معروفترین ترانه های گلرویی نامید.

منبع : ویکیپدیا

[farnaz58]

با تشکر لطفا شروع کتاب را در تاپیک زیر اعلام کنید

آمارکتابهای در جریان سایت

از فونت Tahoma و سايز 2 استفاده كنيد و در بین خط ها لطفا فاصله نندازید تا ساختن فایل PDF راحتتر باشه.

کمتـر از 20 خط در هر پست قرار ندهید!

برداشتن مطالب از این سایت فقط با ذکر منبع مجاز می باشد!
ممنون

[pegah.a]

به تو نمیشه راس نگفت

بازم دارم بچه میشم مثل قدیمای قدیم
مثل همون روزی که ما به این محله اومدیم
دوره ی هف سنگ سه قاپ دوره ی شوت یه ضرب و گل
رقص عزیز تیله ها طلوع هف رنگ یه پل
آخ ! اگه تو مونده بودی دنیا یه جور دیگه بود
کوچه به اون قشنگی که همین ترانه میگه بود
تنهاتر از همیشه ام به تو نمیشه راس نگفت
نمیشه این حقیقت رو راحت و بی هراس نگفت
تنها تر از همیشه ام از نفس افتاده ترین
بچه ی بچه ام هنوز ساده
ترین ساده ترین
آخ ! اگه تو مونده بودی دنیا یه جور دیگه بود
کوچه به اون قشنگی که همین ترانه میگه بود
رفتی و بی تو کوچه اون کوچه ی آشنا نشد
بی تو محلمون پر از صدای بچه ها نشد
نها منم که کوچه رو مثل قدیما دوس دارم
منم که چارشنبه سوری فشفشه بیرون میارم
آخ ! اگه
تو مونده بودی دنیا یه جور دیگه بود
کوچه به اون قشنگی که همین ترانه میگه بود

[pegah.a]

زنده بگور

بوی کافور میده دستم ‚ چقدر از ترانه دورم
می زنه نبض نفس هام ‚ اما من زنده بگورم
وقت غیبت نگاهت ‚ زندگی آینه ی مرگه
گل نیلوفر رویا
زیر رگبار تگرگه
با تو دریای غرورم ‚ اما بی تو دریا تشنه س
بی تو سینه ی سکوتم تشنه ی تیغه ی دشنه س
هم طلوع و هم غروبی
بدی اما خیلی خوبی
واسه این زانو شکسته
یه طلسم نقره کوبی
وقتی میرسم به آخر ‚ توی دالون یه بن بست
دم آخر سقوطم اوج غیبت یه همدست
باز
میشه یه نردبومی که میاد از دل خورشید
باز میشه صد تا گذرگاه ‚ توی آینه ی چشات دید
بیا !خاتون قدیمی ! یه ترانه مهمونم کن
یه حصیر کهنه ام من قالی سلیمونم کن
هم طلوع . هم غروبی
بدی اما خیلی خوبی
واسه این زانو شکسته
یه طلسم نقره کوبی

[pegah.a]

زیر خط نقطه چین

لحظه های با تو بودن ‚ یادمه صحنه به صحنه
رختی از ترانه دارم ‚ واسه این بغض برهنه
فاصله چن تا قدم بود ‚ نه هزار سال نوری
تو
نخواستی که بمونی ‚ حالا نزدیکی و دوری
دوری اما پش رومی ‚ ای دلیل خوب تکرار
تویی عکس برگ آخر ‚ رو تن کبود دیوار
ای نفس ساز همیشه
با تو بی قفس ترینم
بی تو حبسی سکوتم
زیر خط نقطه چینم
عطش ناب یه شعری ‚ تو تن حریض دفتر
غزل زخمی حافظ ‚ سط سرخ حرف
آخر
یه طنین ناتمومی ‚ یه حضور ناسروده
منم آوازه ی طعم ‚ بوسه های ناربوده
چه پر آوازه سکوتت ‚ بعد ازاین همه ترانه
خط سیر یه حریقی ‚ از جرقه تا زبانه
ای نفس ساز همیشه
با تو بی قفس ترینم
بی تو حبسی سکوتم
زیر خط نقطه چینم

[pegah.a]

صدای آبی من

نه اهل روزگارم نه همنشین سایه
بزن به سیم آواز تا آخر گلایه
رو سرزمین بی سر یه سرو سربلندم
به شاخ و برگ سبز خودم دخیل می
بندم
ستون تخت جمشید برج غرور من نیست
من با تو بهترینم ثانیه گور من نیست
تو کی هستی که خیال داشتنت
یه دم از خاطر من دور نمیشه ؟
رو به روی آینه چشمات رو نبند
خورشید از نور خودش کور نمیشه
ببین که داس وحشت حریف یاس من نیست
سکوت این کرانه
خلع لباس من نیست
ببین کلید سرداب تو دست این اسیره
برگ امان نمی خوام برای گریه دیره
برهنه مثل دریاس صدای آبی من
هزار تا عمر نوه عمر حبابی من
تو کی هستی که خیال داشتنت
یه دم از خاطر من دور نمیشه ؟
رو به روی آینه چشمات رو نبند
خورشید از نور خودش
کور نمیشه

[pegah.a]

عاشق تر

عاشق تر از این بودم اگر
لظحه ی پرواز
در دست نجیب تو کلید قفسم بودئ
عاشق تر از این بودم اگر عطر نفسهات
در لحظه ی بی همنفسی ‚
همنفسم بود
عاشق تر از این بودم اگر فاصله ها را
این آینه ی شب زده رو تکرار نمی کرد
عاشق تر از این بودم اگر هق هق ما را
این سایه ی سرمازده انکار نمی کرد
با تو بهترین بودم ‚ همسایه ی خورشیدی
تو نقش تبسم را ‚ از آینه دزدیدی
عاشق تر از این بودم اگر در شب وحشت
مثل تپش زنجره نایاب نبودی
عاشق تر از این بودم اگر وقت عبورم
آنسوی سکوت پنجره خواب نبودی
عاشق تر از این بودی اگر ثانیه ها را
اندوه فراموشی من تار نمی کرد
عاشق تر از این بودی اگر این دل ساده
اسرار مرا پیش تو اقرار نمی کرد
با تو بهترین بودم ‚
همسایه ی خورشیدی
تو نقش تبسم را ‚ از آینه دزدیدی

[pegah.a]

کلاغ

یه کلاغ رو نوک دیوار داره قارقار می کنه
با صدای قارقارش ده رو خبردار می کنه
میگه : من رنگ شبم اما شب رو دوس ندارم
این صدای من که
خورشید رو بیدار می کنه
خروسای ده ما عمریه بی صدا شدن
انگار از وحشت لحظه های ما جدا شدن
دل من تنگه از این نق زدنای کاغذی
خروسا جای خدا بنده ی کدخدا شدن
مگه میشه گندم تو خاک خشک تشنه کاشت ؟
مگهمیشه این کلاغ پر سیاه رو دوس نداشت ؟
ای کلاغ ! بخون تا ما هم با
تو هم صدا بشیم
نمیشه به جای خورشید سه تا نقطه چین گذاشت
آی کلاغ ! بازم بخون از دل این شبای تار
بخون از کدخدای خروس کش طلایه دار
هیچ کسی جای خودش نیست توی این بازار شام
تو بخون ‚ جای خروسا خورشید رو بیرون بیار
میدونم گذشته هات یه ابر خاکستریه
می دونم به چشم شب قارقار تو سرسریه
اما خورشید که بیاد چشما رو روشن می کنه
ده مال ما میشه این کدخدای آخریه
مگه میشه گندم تو خاک خشک تشنه کاشت ؟
مگه میشه این کلاغ پر سیاه رو دوس نداشت ؟
آی کلاغ ! بخون تا ما هم با تو هم صدا بشیم
نمیشه به جای خورشید
سه تا نقطه چین گذاشت

[pegah.a]

کوچه های یوسف آباد

عشق اول ‚ وعده ی پنهونی اونور شمشاد
اولین باری که چشمام توی چشمای تو افتاد
کوچه های بی چراغ شبای همیشه روشن
با سحر پرسه زدن
تو کوچه های یوسف آباد
دره گرگی سینما ‚ پارک شفق ‚ ایستگاه اول
اسم کوچه هاش داره یادم میاد
میدون کلانتری ‚ سر دوراهی ‚ پیچ آخر
دل من باز اون خیابون رو می خواد
اون خیابون ‚ اون خیابون همه ی دار و ندار این صداس
این ترانه خون هنوزم عاشق پرسه زدن تو کوچه
هاس
دیگه هیچی نمی خوام جز یه گلو برای فریاد
یه ترانه که برام پل بزنه تا یوسف آباد
دیگه هیچی نمی خوام به جز صدای خیس بارون
تا بازم با خاطراتم راه برم تو اون خیابون
دره گرگی سینما ‚ پارک شفق ‚ ایستگاه اول
اسم کوچه هاش داره یادم میاد
میدون کلانتری ‚
سر دوراهی ‚ پیچ آخر
دل من باز اون خیابون رو می خواد
اون خیابون ‚ اون خیابون همه ی دار و ندار این صداس
این ترانه خون هنوزم عاشق پرسه زدن تو کوچه هاس

[pegah.a]

همزاد

از تو خوندن واسه من تسکین
تو یه همنفسی توی این تنهایی
وقتی نیستی دل من غمگین
منیه رودخونه ام تو مثه دریایی
بی تو بازم از تو
خوندم از تو همیشه
تو صدای من رو توی شب شنیدی
گفتم : توی دنیا هیشکی مثل تو نمیشه
تو به حرفای من دوباره خندیدی
تنها ! تنها ! بی تو تنها موندم
بیا تا دوباره من و تو ما باشیم
بی تو ! بی تو ! پر پروازم نیست
من و تو مثه دو کبوتریم چرا تنها باشیم ؟
همزاد قصه های من ! با تو صد تا ترانه ام
بی خورشید نگاه تو دل می میره
برگرد از عمق فاصله ‚ پا روی جاده ها بذار
سرمای دستم رو بگیر فردا دیره