زندگی به شرط چاقو | یغما گلرویی

[pegah.a]

دیکته ی من

بیا همنفس برقصیم زیر چتر نور مهتاب
نگو دیره نازنینم ! ما باید بپریم از خواب
چه غزل بار سکوتت ‚ پری قشنگ آواز
من رو راه بده به چشمات ‚
بذار از تو پر بشم باز
تا رسیدن به غرورت ‚ چن تا قله مونده ؟ دختر
داغ تو چن تا صدا رو مث من سوزونده ؟ دختر
دوباره نقطه سر سطر
دیکته ی من عطر توئه
نقطه ی آخر نفس
تازه سر سطر توئه
نازنین ! ببین سکوتت ختم گفتگوی ما نیست
چشمای تو قصه میگه که شب ما بی صدا
نیست
ببین از بغض شکسته آستین ترانه خیسه
یه نفر پرنده رو با رنگ قرمز می نویسه
بیا همنفس برقصیم تا شب از نفس بیفته
بیا تا وابشه پلک چشمای زیبای خفته
دوباره نقطه سر سطر
دیکته ی من عطر توئه
نقطه ی آخر نفس
تازه سر سطر توئه

[pegah.a]

رنگ فردا

می تونی کوها رو جابه جا کنی
می تونی قیامتی به پا کنی
می تونی مشتای روزگارت
پیش چشم کور دنیا واکنی
می تونی چلچله باشی تو خزون
می
تونی پل بزنی به آسمون
می تونی یه سقف رنگی بسازی
واسه تنهایی هر ترانه خون
اما باید یکی باشه که بفهمه لحظه هات رو
یه نفر که تو سیاهی ‚ بشناسه صدای پات رو
یه نفر که وقت گریه ‚ شونه ش رو گرو بذاره
وقت سر رفتن آواز ‚ غزلای نو بیاره
می تونی تو آینه سفر کنی
می تونی سایه ت رو در به در کنی
می تونی شبهای بی ستاره رو
با طنین یه ترانه سر کنی
می تونی تیله ی ماه رو بشکنی
می تونی خورشید رو آتیش بزنی
می تونی واکنی این دریچه رو
با وجود صد تا قفل آهنی
اما باید یکی باشه که بفهمه لحظه هات رو
یه نفر که تو سیاهی
بشناسه صدای پات رو
یه نفر که وقت گریه ‚ شونه ش رو گرو بذاره
وقت سر رفتن آواز غزلای نو بیاره
می تونی دنیا رو زیر و رو کنی
می تونی با رویا گفتگو کنی
می تونی حنجره های خالی
با هجوم واژه روبه رو کنی
می ونی دل رو به دریا بزنی
خودت تو سایه ها جا بزنی
می
تونی لحظه ی دلسپردگی
غروبا رو رنگ فردا بزنی
اما باید یکی باشه که بفهمه لحظه هات رو
یه نفر که تو سیاهی بشناسه صدای پات رو
یه نفر که وقت گریه ‚ شونه ش رو گرو بذاره
وقت سر رفتن آواز ‚ غزلای نو بیاره

[pegah.a]

روز خودسوزی دریا

هفتم جمعه ی قبله ‚ دوباره دلم گرفته
دوباره یه دست سنگی چشمام رو ازم گرفته
رو به آیینه نشستم ‚ توی اتاق بن بست
توی روسری مشکی
ت ‚ هنوزم عطر تنت هست
تنها یادگار همیشه یه بهانه واسه بودن
یه دلیل ناب تازه ‚ واسه آفتابی سرودن
گفته بودم ! اگه باشی نبض دنیا رو می گیرم
گفته بودم ته قصه ‚ دست تو دست تو میمیرم
اما تو اینجا نموندی ‚ هردقیقه ختم من شد
هر ترانه یه بهانه واسه با تو ما
شدن شد
هفتم جمعه ی قبله ‚ روز تعطیلی آواز
روز بی صدا شکستن واسه بغض این غزلسرا
روز خودسوزی دریا ! روز دلگیر سرودن
روز بارونی آینه ! روز بی تو با تو بودن
روز زخمی ترانه ! روز خسته ! روز بی تاب
روز دیدار دوباره ‚ با نگاه عکس تو قاب
گفته بودم !
اگه باشی نبض دنیا رو می گیرم
گفته بودم ته قصه ‚ دست تو دست تو میمیرم
اما تو اینجا نموندی ‚ هردقیقه ختم من شد
هر ترانه یه بهانه واسه با تو ما شدن شد

[pegah.a]

روشنک سیاپوش

روشنک سیاپوش ! همدم
ناشناسم
از این شب هیولا با تو نمی هراسم
روشنک سیاپوش ! با تو همیشه نابم
با تو به من شبیهم این من بی نقابم
روشنک سیاپوش ! شهرزاد قصهسازم
بی تو چه بی پناهم ‚ با تو چه بی نیازم
روشنک سیاپوش ! ای غزل معما
چن تا ستاره کم بود تو شام آخر ما ؟
آخرین شب ! آخرین تب ! آخرین خنده ی بی لب
آخرین هق هق کوتاه ! آخرین جام لبالب
آخرین شمع ضیافت ! لحظه های بی شکایت
خواب بی
بختک آخر ‚ زنگ ناباور ساعت
روشنک سیاپوش ! بی تو دووم ندارم
ببین که بی حضورت خورشید رو کم میارم
روشنک سیاپوش ! نرو به سمت دریا
هنوز ترانه داریم برای فتح رویا
روشنک سیاپوش ! خاتون تیره بختم
تو این کویر تب دار ‚ من آخرین درختم
دست غزل به همراهت روشنک
سیاپوش
حسرت ممتدم شد ‚ عطر نجیب آغوش
پک طولانی سیگار ! حلقه ی معلق دار
آخرین قرص مسکن ! لحظه ی ریزش آوار
دشنه ی مقدر درد ! بغض بی وقفه یک مرد
پله پله تا مصیبت ! بوسه بر پیشانی سرد

[pegah.a]

زندگی به شرط چاقو

تا اطلاع ثانوی ‚ نفس
نکش آینه دار
از اینجا تا آخر شب هزار تا نقطه چین بذار
تااطلاع ثانوی ‚ چشمانون رو هم بذارین
زخم دریده ی
شب رو بدون مرهم بذارین
تا اطلاع ثانوی ‚ ترانه لال و کر بشه
قاصدک خبررسون ‚ دوباره بی خبر بشه
تا اطلاع ثانوی ‚ هیچکسی آواز نخونه
پرنده واسه جوجه هاش قصه ی پرواز نخونه
صدای هزار تافریاد تو سکوت شهر جادوس
شهر آبستن خلوت پا به ماهه یه هیاهوس
ای صدای
نو رسیده! شب پر کن از سپیده
تو حراج شهر قصه ‚ زندگی به شرط چاقوس
ای شب قداره به دست ! ای شبح بی همه چیز
برای فتح آسمون ‚ خون ستاره رو نریز
ساعت خواب بی خبر ! زنگ رهایی رو بزن
بذار بازم طلوع کنه اون من آفتابی من
باید بخونم اگه شب صدام روباور نداره
وقتی یکی تو
آینه اشکای من رو میشماره
باید بخونم توی این قحطی شعر و حنجره
وقتی تو آستین رفیق ‚ تیغه ی تیز خنجره
صدای هزار تا فریاد تو سکوت شهر جادوس
شهر آبستن خلوت پا به ماهه یه هیاهوس
ای صدای نو رسیده! شب پر کن از سپیده
تو حراج شهر قصه ‚ زندگی به شرط چاقوس

[pegah.a]

ساده بودیم

ساده بودیم ‚ ساده بودیم ‚ مثل قلب عاشق
مثل ساحل یه دریا چش براهه خط قایق
ساد هبودیم ساده بودیم خونه مون جای صدا بود
یه
نمکدون شکسته ‚ میون سفره ی ما بود
از عزیزترین عزیزا دم به دم دشنه می خوردیم
وقت خواب جای ستاره ‚ زخمامون رو می شمردیم
قصه ‚ قصه ی سفر بود
روی تیغه ی یه دشنه
زندگی فقط همین بود
دریا دور و لبا تشنه
ساده بودیم اما هیچکس حرفای ما رو نفهمید
هیچ
کسی پولک نور رو رو شبای ما نپاشید
ساده بودیم که بفهمیم معنی حادثه ها رو
بچشیم از این رفیقا ! طعم تلخ پشت پا رو
هر چی بودیم هر چی هستیم ‚ هنوزم مثل قدیمیم
اهل این حال و هواییم مهمون همین گلیمیم
قصه ‚ قصه ی سفر بود
روی تیغه ی یه دشنه
زندگی فقط
همین بود
دریا دور و لبا تشنه

[pegah.a]

ساعت تحویل شب

آتیش به جونم زدن این دریچه های
نیمه باز
خسته ام از ضجه ی این زنجره ی روده دراز
تاکی حضور نقطه چین ؟ تا کی جوون مرگی ساز ؟
آی !
بوتیمار در به در ! خونه ت رو دریا نساز
حلب آباد هنوزم آباده
هنوزم هستی ما بر باده
بطری جادو شکست اول شب
دیو قصه ها بازم آزاده
دوباره رو سینه ی سرو ‚ زخم بد خط و نشون
دوباره قحطی نفس ‚ دوباره روزنامه کشون
آبتنی کبوترا ‚ تو حوض سرخ خون شون
مرد
سپیده یک نفر ‚ دیو سیاه قشون ‚ قشون
حلب آباد هنوزم آباده
هنوزم هستی ما بر باده
بطری جادو شکست اول شب
دیو قصه ها بازم آزاده
ساعت تحویل شبه !وقت چراغونی روز
فتیله های شعله ور ‚ جرقه های سایه سوز
وقت طلوع روشنی ‚ از ته قصه تا هنوز
برای بانی غزل ‚ یه جامه ی
تازه بدوز
حلب آباد هنوزم آباده
هنوزم هستی ما بر باده
بطری جادو شکست اول شب
دیو قصه ها بازم آزاده

[pegah.a]

سرود های ناسرود

زیبای خفته ی غزل ! عزیز تن داده به خواب
از این ظلام بی زوال ‚ بر سر واژه ها بتاب
بزن به سیم عربده در این طلوع غمزده
که مه لقای
قصه ها به خواب مانیامده
بی تو دوباره با توام ! همیشه دور و همنفس
بیا به سمت این ساز سپید ‚ رنگ سر انگشت تو کو ؟
آینه تو نمی شود ‚ مشت تو کو ؟ مشت تو کو ؟
سرودهای ناسرود غزل ترانه ی تو بود
چله نشین ترین منم به وعده های دیر و زود
دوباره بی صدای پا بیا به
جشن بوسه ها
بزن ! بزن به ضرب ماه به رقص شهر من بیا
من از تو سر نمیروم ‚ که سرزمین من تویی
با تو به قله می رسم ‚ قله نشین منتویی
بر تن این ساز سپید رنگ سر انگشت تو کو ؟
آینه نو نمی شود ‚ مشت تو کو ؟ مشت تو کو ؟

[pegah.a]

سکه ی شب

ونور سکه ی شب سیاهتر از اینورشیه
میرسم آخر خط اما بازم اولشه
شیر یا خط فایده نداره ‚ نقش بازنده منم
باید این سکه ی رو سیاه رو بشکنم
بیا تا بیفتن از سکه شبای رو سیاه
بیا تا آشتی کنن پلنگا به هلال ماه
چه ترانه خوش صداس وقتی تو هستی ‚ نازنین
قد کشیدن من رو تو سایه ی تبر ببین
باید از عطر ترانه پرو بشه شهر سرود
نازنین ! حس ترانه سازم از عطر تو بود
تو باید باشی تا من پل بزنم به
کهکشون
تو باید باشی تا ساکت نشه این ترانه خون
نگو دیره ‚ خوب من ! فاصله مون یه دل دله
با یه گوشه چشم تو طلسم دیوا باطله
چه ترانه خوش صداس وقتی تو هستی نازنین
قد کشیدن من رو تو سایه تبر ببین

[pegah.a]

سنگ انداز آواز

من روکشتن ! من رو کشتن
! هیچکسی خبر نداره
تنها تو قلعه ی وحشت چشم جادوگر بیداره
من رو کشتن ! من رو کشتن ! برای نفرتم از مرگ
توی
شب ‚ دیده نمیشه جای خالی ستاره
من روکشتن اما بازم میشه با تو جون بگیرم
میشه آینه ی صدام رو به آسمون بگیرم
میشه با اشارهی تو سر برم تا سر دیوار
باز با سنگ انداز آواز ظلمت رو نشون بگیرم
هیشکی حرفات رو نفهمید ‚ من من
همه ی ترانه هات رو خط بزن
نبض گریه های من رو
هیچ کس نمی گیرد ؟
واسه برگشتن دستات چرا دیره ؟ چرا دیره ؟
بی تو از صدا نیفتاد ‚ این صدای بی ستاره
این کبوتر تو قفس نیست ‚ تو تن خودش اسیره
واسه بی تو از تو خوندن ‚ واسه وا دادن و موندن
واسه زین کردن اسب و تا ته حادثه روندن
تو رو کم داره نگاهم ! بی تو
بسته مونده راهم
چشم تو یه چلچراغه برای سایه سوزوندن
هیشکی حرفات رو نفهمید ‚ من من
همه ی ترانه هات رو خط بزن