دفتر اشعار رهی معیری

[SaRa]

یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتم
در میان لاله و گل آشیانی داشتم

گردِ آن شمع طرب ، میسوزم پروانه وار
پای آن سرو روان ، اشک روانی داشتم

آتشم بر جان ولی از شکو ِه لب خاموش بود

عشق را از اشک حسرت ، ترجمانی داشتم

چون سرشک ، از شوق بودم خاک بوس درگهی
چون غبار ، از شکر سر بر آستانی داشتم

در خزان ، با سرو و نسرینم بهاری تازه بود
در زمین ، با ماه و پروین ، آسمانی داشتم

دردِ بی عشقی ز جانم برده طاقت ، ورنه من
داشتم آرام ، تا آرام ِ جانی داشتم

بلبل طبعم رهی ، باشد ز تنهایی خموش
نغمه ها بودی مرا تا هم زبانی داشتم


فروردین ماه1324

[SaRa]

محنت هستی


گردون مرا ز محنت هستی ، رها نخواست
مرگم رسید بود ، ولیکن خدا نخواست

آمد اجل ، که از غم دل وا رهاندم
اما زمانه ، از غم و رنجم جدا نخواست

1346-این غزل ناتمام را رهی در بیمارستان لندن سروده است

[SaRa]

باید خریدارم شوی


باید خریدارم شوی ، تا من خریدارت شوم
و ز جان و دل یارم شوی ، تا عاشق زارت شوم

من نیستم چون دیگران بازیچه بازیگران
اول به دست آرم تو را وانگه گرفتارت شوم

[SaRa]

ز عمر اگر طلبی بهره ، عشق ورز ای دوست

که زندگانی بی عشق ، زندگانی نیست

* * * * *
از محبت نیست ، گر با غیر آن بد خو نشست

تا مرا از رشک سوزد ، در کنا او نشست

* * * * *
با لبت پیمانه هر شب نو کُند پیمانِ عشق

بوسه ای زان لعل نوشین ، روزی ما کی کُند؟

[SaRa]

سوزد مرا ، سازد مرا

ساقی بده پیمانه یی ، زان می که بی خویشم کند
بر حسن شور انگیز تو ، عاشق تر از پیشم کند

زان می که در شبهای غم ، بارد فروغ صبحدم
غافل کند از بیش و کم ، فارغ ز تشویشم کند

نور سحر گاهی دهد ، فیضی که می خواهی دهد
با مسکنت شاهی دهد ، سلطان درویشم کند

سوزد مرا سازد مرا ، در آتش اندازد مرا
و ز من رها سازد مرا ، بیگانه از خویشم کند

بستاند از سرو سهی ، سودای هستی از رهی
یغما کند اندیشه را ، دور از بد اندیشم کند

مهر ماه 1337

[SaRa]

تسکین ندهد شاهد و ساقی دل ما را
مشکل که قدح چاره کند،چاره ی ما را

**************
نه باک از دشمنان باشد، نه بیم از آسمان ما را
خداوندا ! نگه دار از بلا ی دوستان ما را

[SaRa]

گریزان


چرا چو شادی از این انجمن گریزانی؟
چو طاقت از دل ِ بی تاب ِ من گریزانی؟

ز دیده ای که بود پاک تر ز شبنم ِ صبح
چرا چو اشک ِ من ای سیمتن گریزانی؟

درون پیرهنت نهان کنیم چه سود
نسیم ِ صبحی و از پیرهن گریزانی؟

چو آب چشمه ، دلی پاک و نرم خو دارم
نه آتشم ، که ز آغوش من گریزانی؟

رهی ، نمی رمد آهوی وحشی از صیاد
بدین صفت که تو از خویشتن گریزانی؟


مهر ماه 1341

[SaRa]

عقده ی دشوار



ای بـــاده ی نـوشـین ، نگشایی دل ما را
مشکل که کسی چاره کند مشکل ِ ما را

هر چند که موری به کم آزاری ما نیست
آزار د هـد هــر کــه تــــوانـــد دل ِ مــــا را

هر خنده ی ما شمع صفت مایه ی اشکیست
بــا گــریــه سـرشــتــنــد تـو گـویــی گـِل ِ مـا را

پروانه ی پر سوخته را ، بیم شرر نیست
از برق* چه اندیشه بُود ، حاصل* ِ ما را ؟

از سینه بر انگیز رهی ، شعله ی آهی
شاید که شبـی گرم کنی محفل ِ ما را


آبان ماه 1334

[SaRa]

انتظار



تا جان ندهم بر سَر ِ من باز نیاید
در خانه ام آن خانه بـر انـداز نیایـد

دل را پی آن ماه فرستم به صد امید
ای وای بـه مـن گــر رود و بــاز نـیـایـد

تابال گشودم ، پَرَم از شعله ی غم سوخت
پــروانــه همان بــه کـه بــه پـــرواز نــیــایــــد

دور از تو ، به تـن مانده مرا جـان ِ ضعـیفـی
کــان هــم بـه لـــب از طالــع نــا ساز نیایـد

با تیر غمــت ، لــب به شکایــت نگــشودم
از کــشــتــــه شــمـــیـر تــــو آواز نــــیـــایــد

یک دم به هوای دل من گوش فرا دار
کاین ناله جــانــسوز ز هر ساز نیایــد

در پای ِ تو افتد رهی و جان دهد امروز
فرصــــــت اگر از دست رود بــــاز نیــاید



مرداد ماه 1330

[SaRa]

لاله ی کوهی


سحر به دامن کُهسار ، لاله گفت به سنگ
ز رنگ و بوی جـوانـی چـه بود حـاصل ِ مـا ؟

به درد و داغ در این گوشه سوختیم و نبود
کَسی که بر زنــد آبــی بــه آتــش ِ دلِ مــا

نه سرو ، بر سر افـراشت سایبان روزی
نه عندلیب ، شبی نغمه زد به محفل ِ ما

نه چشمی از رخ رنگین ما نصیبی یافت
نه چــشمــه ، آینــه بنــهاد در مقابل ِ ما

در این بهار که جمع اند شـاهـدان ِ چمن
قضا فـگـنـد بــه دامــان ِ کــوه مـنــزل ِ مــا

به خیره ، چهره بر افروخـتـیم و پـژمـردیــم
ندیــد رهـگــذری ، جـــلوه ی شمایل مـــا

ز حرف لاله بر آشفت سنگ خاره و گفت :
که ای مصاحـب خـود بیـن و یار ِ غافـل ِ ما

به شُـکر کوش ، گـر از ورطــه بــلا دوریــم
که نیست ره غــم و انــدوه به ساحل ِ ما

از آن گروه منـافــق کـه خصـــم ِ یک دگــرند
گـُشوده کی شود ای دوست ،عقده دل ما

چو خار طعنه مَــزَن ، گر نه همنشین گـُلی
که همنشین ِ من و توست بخت ِ مُقبل ِ ما

به گوشه گیری ، مجموع باش و دم در کـَش
کز اجـتمـاع ، پراکـندگــی اســت حاصــل مــا


تیر ماه 1323