عكس + بيوكرافي رامتین خداپناهی

[20230]

خداپناهی متولد ۱۳۵۰ و مدرك تحصیلی او كارشناسی ارشد بازیگری تئاتر است. اولین كار تصویری او تله تئاتر كشتی نوح بوده است.ارتفاع پست، صبحانه ای برای دو نفر، فقط به خاطر تو، برای آخرین بار، پیله های پرواز و... از جمله فیلم ها و سریال هایی است كه خداپناهی در آنها حضور داشته است. در ماه مبارك رمضان شاهد مجموعه «برای آخرین بار» بودیم، كه رامتین خداپناهی در نقش «حمید» مهمان خانه های ما بود:
•نقش حمید چه ویژگی خاصی داشت كه آن را پذیرفتید؟
من از كلیشه شدن و استفاده كردن از انرژی خودم در یك كانال بیزارم. دوست دارم نقش های متفاوتی را تجربه كنم، بنابراین نقش حمید كه یك نقش جدی بود را پذیرفتم؛ چون با نقش «ستار» در مجموعه فقط به خاطر تو بسیار تفاوت داشت.
•برای استفاده از خلاقیت های خود چقدر میدان داشتید؟
من به طور نسبی توانستم از خلاقیت های خودم استفاده كنم، زیرا در كار عواملی چون: زمان، فیلمنامه، گروه و... برای پرورش یك نقش موثر است.
• چگونه توانستید چالش های بین حمید و رامتین را رفع كنید، تا نقش واقعی به نظر رسد؟ چون ظاهراً با ایفای این نقش برخی از پدر و مادرها شما را نفرین می كنند!
من خودم به یك مورد برخورد كردم. مادری مرا دید و گفت: «هر شب تو را نفرین می كنم!» كه امیدوارم این لعن و نفرین ها به نقش حمید بگیرد، نه خودم!اما مسئله چگونه نقش بازی كردن؛ حمید، رامتین و همه آدم ها پارامترهای انسانی را دارند. یعنی به طور بالقوه راستگو، دروغگو، دانشمند، جانی، دزد، قاتل و... هستند و به طور كلی صفات خوب و بد را در خود دارند. این صفت ها در وجود انسان بالقوه و خفته است. اینكه چگونه و در چه بستری بالفعل و شكوفا می شود، بحث دیگری است. من نیز همه این موقعیت های بالقوه را در خود دارم و بعضی از این موقعیت ها ممكن است تا آخر عمر بالفعل نشود و درست است كه بین من و نقشم حمید فاصله زیادی وجود دارد، ولی ما به عنوان بازیگر، یاد می گیریم كه همان موقعیت های خفته را به نمایش بگذاریم، تا نقشمان واقعی به نظر برسد.
•به طور كلی از فیلمنامه و زنجیره اتفاقات آن راضی بودید؟
به نظر من سوژه خوب بود و می توانست به یك اثر زیبا تبدیل شود، اما نقص های بسیاری داشت. بحث اصلی فیلمنامه یعنی پدركشی در قسمت های پایانی فراموش می شود و شخصیت هایی مانند حمید، بابك و سعادتی عملی را پیش نمی برند و نویسنده برای پر كردن خلأ، اتفاقاتی را سرهم می كند كه ربطی به اصل داستان ندارد؛ مثل ازدواج آقای قندی و یا در قسمت بیست و هفتم شما عذرخواهی حمید از آقای قندی را نمی بینید، بلكه شخصیت های دیگر اطلاعات را به بیننده می دهند و این سهل انگاری است. البته وقتی قرار است فیلمنامه ای برای ۳۰ شب پیاپی و راجع به ۱۵ شخصیت نوشته شود، بهتر است كه از چند نویسنده كمك بگیریم، زیرا از عهده یك نفر خارج است.به طور كلی من از شخصیت پردازی رضایت چندانی نداشتم، مثل حضور كم رنگ حمید. از سوی دیگر موقعیت ها و اطلاعات چندبار تكرار می شود. وقتی دیالوگ، اطلاع رسانی را به عهده می گیرد، بازیگر نمی تواند به خوبی ایفای نقش كند و بازیگری مثل بازی بیلیارد است كه حركت یك توپ، توپ های دیگر را به حركت درمی آورد. در فیلمنامه نیز باید حلقه اتفاقات پشت سر هم بیاید. ولی ما به جای عمل، زیاده گویی می دیدیم. البته نه در راستای فیلمنامه، بلكه برای پركردن آنتن!
•علت تزلزل شخصیت ها چه بود؟ (به طور مثال مینو در بیمارستان به شدت گریه می كند و از پدرش عذر می خواهد، اما در قسمت های بعد به شیرین خانم پیشنهاد پول می دهد، تا دست از سر قندی بردارد.)
این مسئله نیز برمی گردد به فیلمنامه. در بعضی از جاها عدم شناخت كافی نویسنده از شخصیت ها مشخص است. به طور مثال شخصیت حرفی را می زند، ولی قسمت های بعدی دوباره شخصیت عوض می شود. اگرچه تیم سازنده سعی كردند كه كار اصلاح شود، اما چون كار مناسبی بود و فرصتی نداشتیم، شخصیت ها در پیشبرد داستان پیش نمی رفتند و ما تناقضی را در شخصیت ها می دیدیم و گاه كدهایی داده می شد كه اشتباه بود و یا وقتی كه در فیلم نشان می دهیم كه بابك با زنی دیگر در ارتباط است، خیلی ها دوست دارند كه آن زن را ببینند. به قول چخوف: «وقتی اسلحه ای در صحنه آویزان می شود باید تیری شلیك شود.» و این در فیلم های تلویزیونی مصداق دارد. از طرفی ما هیچ آگاهی از گذشته شخصیت ها نداریم و حتی در روند فیلمنامه نیز چیزی ندیدیم.
•نظرتان درباره سریال های طنز یا دیگر برنامه های تلویزیونی چیست؟
برخی از برنامه های طنز بدتر از پخش كردن مواد مخدر است، زیرا خیلی مخربند. وقتی یك واژه ركیك از زبان یك بازیگر بیان می شود، فردا بر زبان بعضی از مردم جاری است و یا پخش صحنه هایی كه هیچ بار فرهنگی و تربیتی ندارد. و با دیدن بعضی از این برنامه ها بیننده احساس می كند كه به شعورش توهین می شود.در مورد برنامه های دیگر باید بگویم كه شما سریال هایی چون امام علی (ع)، هزاردستان و... را كم می بینید، زیرا فیلمسازی كه می خواهد یك جهان بینی و ایدئولوژی را تبدیل به تصویر كند، مستلزم صرف هزینه های بسیاری است. برای همین هنرمندانی كه می خواهند فیلم خود را بسازند، نمی توانند. آنان مجبورند دیگران را راضی كنند و به جای اینكه فیلمساز جامعه را عوض كند، جامعه است كه فیلمساز را تغییر می دهد و متاسفانه فیلمساز تابع مخاطب شده است. باید بستری فراهم شود تا فیلمساز نگاه جامعه را به سمت فرهنگی روبه رشد ارتقا دهد.
•چه چیزی باعث ماندگاری هنرمند می شود؟
به قول اخوان ثالث: «آنجایی كه هنرمند در پرتو شعور و نبوت قرار می گیرد.


من فيلم كات رو خيلي دوست دارم واقعا فوق العاده بازي كرده رامتين جون

[نازنین مریم2011]

ممنون بازیگر خوبیه

["Coral"]

من نقش ستار بیابونی رو خیلی دوس داشتم
اما کلا از این بشر خوشم نمیاد
مرسی بابت عکس و بیو گرافی

[20230]

ولي من عاشقشم
www.20230.blogfa.com

[paeez123]

بازيگر خيلي خوبيه

[haniehhh]

زياد دوسش ندارم

يه کم هم شبيه رضا کيانيانه