خانواده نودهشتیا شماره 10

[Elnaz]

دفترچه خاطرات را باز کن
و سطرهای سبز دیرینه را بخوان!
حتما مرا در آخرین سطر خواهی دید که به همراه
کبوترها به تو خیره شده ام.
مرا در ساقه ی یک شبدر گم نام و در ریشه های
یک گندم مهربان بخوان!
من در بال های یک سینه سرخ خانه دارم.
من هر روز به هوا به آب هایی که از زیر پای تو می گذرند درود می فرستم
من سالها پیش از آنکه زمین با خورشید دوست شود
با تو دوست بودم
اگر همه دفترهای جهان هم مال من باشند
نمی توانم حرفهایم را برایت بنویسم
اگر همه روزها مال من باشند
اگر همه شبها را در کاسه من بریزند
اگر همه درختان به خاطر من مراد بشوند
باز هم نمی توانم گوشه ای از نگاه تو را بسرایم
درهای زندگی بسته نیست
چون چشم های تو هنوز با من حرف می زنند و
من می توانم بهترین غزلهای مولوی را در آنجا بخوانم.

سلام
خانواده جدید افتتاح می شوددد
امیدوارم امسالم مثل پارسال مثل یه خانواده پشت هم باشیم
ودوستی هامون محکم تر از سال پیش بشه
این شلی بشه
ممنون از باران جونم به خاطر شعر خوشملش

[sang_e_saboor]

اول
ايول الي يه كار خير تو عمرت كرده باشي همينه.
بزن به افتخار مدير الي اون كف قشنگه رو

[باران]

دوم.............................

من اگه تو رو نلهیدم پونه.
خودم می خواستم اول باشم.
بزنم پستتو پاک کنم؟
مرسی الی جونم دستت درد نکنه.

[samane7]

وای الی قربونت بشم من

اون یکی خیلی حجمش بالا بود

[zb7373]

دوم.................

نفست را به باد بسپار
تا عطر خوشه لبانت را
در هوايه ابريه عشقم
به ساحله دلم
برساند
تا باز دوباره مزه ي عشقي سوزان را
در كنار اين ساحله بي پايان
و دريايه خروشان
بر خاطرم داغ زند
آفرودیتشب زيبايي بود
ان شبي را كه در ان حس كردم
دل من پر زد و سويت امد
ان شي كر سر شب تا به سحر
بلبل باغ دلم نغمه برايت ميزد
هيچ يادت هست ؟
ان شبي را كه در ديدگانت چه تب الود چه مست
رفت تا عمق دلم را كاويد
حاليا رفته اي و باز منم
كه به ياد تو و ان عشق عزيز
رفته ام باز به ان نقطه به شب
رفته ام تا كه بجوي دل پر مهرت را
رفته ام تا كه بجويم نور پر مهر سيه چشمت را
ولي افسوس كه ديگر حتا
سايه اي زان رخ پر مهر توام نيست كه من بسپارم به هوايش دل ريك نفر با آن سه تار كهنه اش
روزهايم را دوباره رنگ زد
شعرهاي بي صدايم را كه ديد
پا به پاشان شعر شد ، آهنگ زد


پيچك خشك دلم را آب داد
با نسيم دفترم همراه شد
تا كوير راه من را ديد ، زود
تك درختي در ميان راه شد


ديد تا من خسته و غمديده ام
ياسمنهاي دلم را ناز كرد
شب كه شد آرام توي گوش من
گفت بايد تا سحر پرواز كرد


توي چشمم با سه تار كهنه اش
شعر باران را به آرامي نوشت
ديدم او را روي ديوار دلم
با نگاهش يادگاري مي نوشتتو شبستون چشات و پاي پله هاي پلكت مچ مهتابو ميگيرم.

اون دمي كه گرگ و ميشه با يه گله شقايق پيش پاي تو ميميرم.

من شبو به خاطراتم وصله مي كنم ميدوزم.

من به هر رعد نگاهت گر ميگيرم و مي سوزم.

اگه روزو خواسته باشي شبو تا تهش مي نوشم.

ميزنم به آب و آتيش با خود خورشيد مي جوشم.

زخم خورشيدي تن رو با شب و شبنم مي بندم.

اگه مقتول تو باشم دم جون دادن مي خندم.

تو با اين نگاه ياغي قرق سينه مايي.

فاتح قلعه رويا كي به فتح ما مي آيي؟

[sang_e_saboor]

من اگه تو رو نلهیدم پونه.
خودم می خواستم اول باشم.

فعلا كه من اولم
دلت بسوزه

دوم.................

بگو چهارم.

[farahi]

حالا من چندم شدم ؟

[Elnaz]

اول خودم بودم گیسای همو ول کنین
بارانننننننن
خونه نو مبارک باشه

[باران]

فعلا كه من اولم
دلت بسوزه

الان می خوام پستتو بپاکم. اون وقت دل تو می سوزه.

[farahi]

به افتخار الی جون یه دست و سوت و هوراااااااااااااا