ای حافظ شیرازی... !

[ستاره ملک]

نوشته اصلی توسط SAHARNAZ 64

دلبر که جان فرسود از او کام دلم نگشود از او

نومید نتوان بود از او باشد که دلداری کند

گفتم گره نگشوده​ام زان طره تا من بوده​ام

گفتا منش فرموده​ام تا با تو طراری کند

پشمینه پوش تندخو از عشق نشنیده​است بو

از مستیش رمزی بگو تا ترک هشیاری کند

چون من گدای بی​نشان مشکل بود یاری چنان

سلطان کجا عیش نهان با رند بازاری کند

مرسی ستاره ملک جان میشه معنیشم بذاری

خواهش می کنم

بیت اول:

منظور اینه که با وجودی که عاشق نتونسته به وصال معشوقش برسه و در این راه جان و زندگی و عمرش هم از دستش رفته , اما همچنان نباید اجازه بده که از رسیدن به خواسته و هدفش ناامید بشه و باید در راه خواستن معشوق ثابت قدم باقی بمونه و تلاش کنهه تا شاید روزی دل او به مهر بیاد و وعده ها به انجام برسه و وصال امکان پذیر بشه.می دونید که معنی کام:آرزو و معنی فرسوده شدن : از بین رفتن و نابود شدن هست.

بیت دوم:

معنی طره: زلف بر پیشانی ریخته هست.طراری هم معنی حیله گری و غارت گری میده.طار هم به کسانی گفته می شده که دزدان و غارتگرانی حیله گر و زرنگ بودند که گیر انداختنشون هم امکان پذیر نبوده.
با این حساب معنی این بیت هم میشه: به معشوق گله کردم که هرگز نونستم گره از زلف تو باز کنم و دستم به زلف تو نرسیده , معشوق جواب می ده : که من به زلفم دستور دادم بدون اینکه خودش به دام بیفته تو رو اسیر کنه.(کنایه ست.زلف و مو معمولا نماد دامی هست که عشق معشوق برای دل عاشق پهن می کنه و در گره ها و شکن هاش او رو اسیر می کنه.حالا در این بیت اشاره می شه که معشوق بدون اینکه ذره ای اسیر در عشق بشه به راحتی دل حافظ رو برده و خودش در اسایش و امنیته و از زجر عشق فارغ)

بیت سوم:
می خواد بگه کسی که زاهد و خشک ( پشمینه پوش یعنی همون صوفی) هست چیزی از حس و حال عشق درک نکرده و حال عشق رو نمی فهمه .به او راز و رمزی از مستی عشق و حس و حالش بگو تا دست از این خودبینی و به اصطلاح هوشیاری اش برداره.(عشق حقیقتا در عین مستی هوشیاریست و این یک کنایه ست که حافظ یه کار برده و به اصطلاح تیکه انداخته به طرف .)

بیت چهارم:
در این بیت هم که حافظ داره اعتراف می کنه که لیاقت معشوق رو نداره و حد و شان ععشقش رو در حد یک سلطان میدونه که یک گدای بی نام و نشان نمی تونه با او یکجا ینشینه و همراهی کنه.


امیدوارم جوابتون رو گرفته باشید.

[SAHARNAZ 64]

مرسی عزیزم بابت تاپیک خوبت و جوابت

[ستاره ملک]

تفال

تاب بنفشه میدهد طره مشک سای تو
پرده غنچه میدرد خنده دلگشای تو

ای گل خوش نسیم من بلبل خویش را مسوز
کز سر صدق میکند شب همه شب دعای تو

من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان
قال و مقال عالمی میکشم از برای تو

دولت عشق بین که چون از سر فقر و افتخار
گوشه تاج سلطنت میشکند گدای تو

خرقه زهد و جام می گر چه نه درخور همند
این همه نقش میزنم از جهت رضای تو

شور شراب عشق تو آن نفسم رود ز سر
کاین سر پرهوس شود خاک در سرای تو

شاهنشین چشم من تکیه گه خیال توست
جای دعاست شاه من بی تو مباد جای تو

خوش چمنیست عارضت خاصه که در بهار حسن
حافظ خوش کلام شد مرغ سخنسرای تو

شاهد

گر تيغ بارد در کوی آن ماه
گردن نهاديم الحکم لله

آيين تقوا ما نيز دانيم
ليکن چه چاره با بخت گمراه

ما شيخ و واعظ کمتر شناسيم
يا جام باده يا قصه کوتاه

من رند و عاشق در موسم گل
آن گاه توبه استغفرالله

الصبر مر و العمر فان
يا ليت شعری حتام القاه

مهر تو عکسی بر ما نيفکند
آيينه رويا آه از دلت آه

حافظ چه نالی گر وصل خواهی
خون بايدت خورد در گاه و بیگاه

[spoorg]

تاب بنفشه میدهد طره مشک سای تو
پرده غنچه میدرد خنده دلگشای تو

سلام و ممنون ستاره عزیزم

من این غزل حافظ رو خیلی دوست دارم جوابمم گرفتم مثل همیشه


این همه صبر و کوشش و استقامتی که در راه رسیدن به مقصود تحمل کرده ای، ثمره ی خوب و مساعدی در پی خواهد داشت. برای رسیدن به مقصود از هر راهی که می توانی بهره بگیر، به شرط آنکه به دیگران صدمه نزنی. هوا و هوس را از وجود خود پاک کن و عاشقانه و صادقانه به هدف خود ایمان داشته باش



گر تيغ بارد در کوی آن ماه
گردن نهاديم الحکم لله

صبر و تحمل کن تا رنج ها و مشقت های زندگی به پایان برسد. اگر می خواهی به مراد و آرزوی خود برسی، باید خون دل خوردن ها و مصائب را تحمل کنی. امیدوار باش و به خداوند توکل کن.

اینم خوبه.همش صبر و صبر وصبر....توکل هم خیلی مهمه

امیدوارم هممون به مراد و مقصودمون از زندگی برسیم

[Bavar]

سلام
بهناز جان راست می گن خیلی غزل زیباییه.
البته حافظ خیلی پاچه خواری کرده
ولی همچین ته دلمان قرص شد

تاب بنفشه میدهد طره مشک سای تو
پرده غنچه میدرد خنده دلگشای تو

ای گل خوش نسیم من بلبل خویش را مسوز
کز سر صدق میکند شب همه شب دعای تو

حافظ می فرمایند: فکرشو نکن...این همه غصه شو نخور...بدون یکی هست...
یکی همیشه هست که هواتو داره....یکی که دعات می کنه...میگه خودتو نسوزون!
میگه از تو همه شادی و شعف....

من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان
قال و مقال عالمی میکشم از برای تو

به نظرم حافظ میگه: با این که من دور و برم انسان ها و یا موجودات! خوب و عالی و متعالی است که از دستشون ملول شده(خدا قسمت کنه!) ولی بازم تو تو تو...دوباره تو تو تو
اینکه یکی هست که برات میخونه: اما تو چیز دیگری!

دولت عشق بین که چون از سر فقر و افتخار
گوشه تاج سلطنت میشکند گدای تو

ما حس کردیم دولت عشق واقعا گدای ماست
ولی این بیت تناقض(پارادوکس) داره.....بالاخره دولت عشق اگه به ما افتخار میکنه که نباید قصه گداییشو بخوره...ناسلامتی این همه ناز ما آن بالاتر کشیده شد
ولی اگه هم گدا باشه به خاطر توست

خرقه زهد و جام می گر چه نه درخور همند
این همه نقش میزنم از جهت رضای تو

عاشق سرگردان...بی آروم و قرار........احساس میکنم این بیتو از زبون خودم گفتم.

شور شراب عشق تو آن نفسم رود ز سر
کاین سر پرهوس شود خاک در سرای تو

وفا......اصلاح شدن به شرط چاقو

شاهنشین چشم من تکیه گه خیال توست
جای دعاست شاه من بی تو مباد جای تو

همه اش جلوی چشمی....ای خنده ی دلگشا!
و این که میگه هیچکس مثل تو نیست.....هیچ کس نمی تونه جاتو بگیره

خوش چمنیست عارضت خاصه که در بهار حسن
حافظ خوش کلام شد مرغ سخنسرای تو

مهر تو عکسی بر ما نيفکند
آيينه رويا آه از دلت آه

با تمام اون اوصاف.....مهر نمی کنی..حواست نیست

حافظ چه نالی گر وصل خواهی
خون بايدت خورد در گاه و بیگاه

فال خوبی بود

[ستاره ملک]

سلام
بابت تاخیرم عذر می خوام
اینم تفال و شاهد این هفته

تفال

هواخواه توام جانا و می​دانم که می​دانی
که هم نادیده می​بینی و هم ننوشته می​خوانی

ملامتگو چه دریابد میان عاشق و معشوق
نبیند چشم نابینا خصوص اسرار پنهانی

بیفشان زلف و صوفی را به پابازی و رقص آور
که از هر رقعه دلقش هزاران بت بیفشانی

گشاد کار مشتاقان در آن ابروی دلبند است
خدا را یک نفس بنشین گره بگشا ز پیشانی

ملک در سجده آدم زمین بوس تو نیت کرد
که در حسن تو لطفی دید بیش از حد انسانی

چراغ افروز چشم ما نسیم زلف جانان است
مباد این جمع را یا رب غم از باد پریشانی

دریغا عیش شبگیری که در خواب سحر بگذشت
ندانی قدر وقت ای دل مگر وقتی که درمانی

ملول از همرهان بودن طریق کاردانی نیست
بکش دشواری منزل به یاد عهد آسانی

خیال چنبر زلفش فریبت می​دهد حافظ
نگر تا حلقه اقبال ناممکن نجنبانی

شاهد


بشنو اين نكته كه خود را ز غم آزاده كنی
خون خوری گر طلب روزی ننهاده كتی

آخرالامر گل كوزه گران خواهی شد
حاليا فكر سبو كن كه پر از باده كنی

گر از آن آدميانی كه بهشتت هوس ست
عيش با آدمیی چند پری زاده كنی

تكيه بر جای بزرگان نتوان زد بگزاف
مگر اسباب بزرگی همه آماده كنی

اجرها باشدت ای خسرو شيرين دهنان
گر نگاهی سوی فرهاد دل افتاده كنی

خاطرت كی رقم فيض پذيرد هيهات
مگر از نقش پراكنده ورق ساده كنی

كار خود گر بكرم باز گذاری حافظ
اي بسا عيش كه با بخت خداداده كنی

اي صبا بندگی خواجه جلال الدين كن
كه جهان پر سمن و سوسن آزاده كنی

[ستاره ملک]

سلام.
چقدر تاپیک سوت و کور شده...یعنی هیشکی نظری درباره غزلیات زیبای هفته پیش نداشته؟

تفال

سمن بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند
پری رویان قرار از دل چو بستیزند بستانند

به فتراک جفا دلها چو بربندند بربندند
ز زلف عنبرین جانها چو بگشایند بفشانند

به عمری یک نفس با ما چو بنشینند برخیزند
نهال شوق در خاطر چو برخیزند بنشانند

سرشک گوشه گیران را چو دریابند در یابند
رخ مهر از سحرخیزان نگردانند اگر دانند

ز چشمم لعل رمانی چو میخندند میبارند
ز رویم راز پنهانی چو میبینند میخوانند

دوای درد عاشق را کسی کو سهل پندارد
ز فکر آنان که در تدبیر درمانند در مانند

چو منصور از مراد آنان که بردارند بر دارند
بدین درگاه حافظ را چو میخوانند میرانند

در این حضرت چو مشتاقان نیاز آرند ناز آرند
که با این درد اگر دربند درمانند درمانند

شاهد

شراب بیغش و ساقی خوش دو دام رهند
که زیرکان جهان از کمندشان نرهند

من ار چه عاشقم و رند و مست و نامه سیاه
هزار شکر که یاران شهر بیگنهند

جفا نه پیشه درویشیست و راهروی
بیار باده که این سالکان نه مرد رهند

مبین حقیر گدایان عشق را کاین قوم
شهان بی کمر و خسروان بی کلهند

به هوش باش که هنگام باد استغنا
هزار خرمن طاعت به نیم جو ننهند

مکن که کوکبه دلبری شکسته شود
چو بندگان بگریزند و چاکران بجهند

غلام همت دردی کشان یک رنگم
نه آن گروه که ازرق لباس و دل سیهند

قدم منه به خرابات جز به شرط ادب
که سالکان درش محرمان پادشهند

جناب عشق بلند است همتی حافظ
که عاشقان ره بیهمتان به خود ندهند

[spoorg]

سلام .من نمیدونم چرا فکر میکردم هفته قبل تفال نداشتیم
دوستان خیلی نسبت به این تایپیک کم لطفین.حالا که ستاره عزیز وقت میذارن و لطف میکنن و برامون تفال میزنن چرا استفاده نکنیم .

سمن بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند
پری رویان قرار از دل چو بستیزند بستانند

راه رسیدن به آرزو سخت است و آسان نیست. اما با همت و اراده، رسیدن به آن میسر است. زیاد به کمک دیگران دل نبند زیرا ممکن است رفیق نیمه راه شوند و تو را رها کنند. به خدا و سعی و تلاش خود امیدوار باش. به زودی گرفتاری هایت تمام می شود.

چه خوب.حافظ همیشه آدم رو امیدوار میکنه.من که هربار به بن بست خوردم از غزلهای زیبای حافظ امید گرفتم

غزل شاهدم زیباست.
سست اراده نباش. دوستان صادق را بشناس. فریب و دو رنگی تو را از مقصود دور می کند. ساده اندیشی تو را گرفتار بلا خواهد کرد که رهایی از آن دشوار است. بنابراین تمام جوانب کار را با دقت بسنج تا فریب ظاهر ریاکاران را نخوری


عزیزان بازم میگم من تعبیر عامیانه و ساده غزلها رو میگم.دوست دارم از نظرات شما هم بهره مند بشم

[ستاره ملک]

سلام.
بعد از مدتها تونستم بیام سایت و فکر کردم خوبه حالا که مدتی تفال نداشتیم حداقل امشب یک تفال برای خداحافظی از سال 90 و به مناسبت رسیدن سال 91 داشته باشیم.پس شما هم با من نیت کنید و فاتحه ای برای حافظ بخونید. تا چند دقیقه دیگه کتاب حافظ رو باز می کنم و تفال رو می ذارم.
ای حافظ شیرازی...

[ستاره ملک]

تفال

ساقی حدیث سرو و گل و لاله میرود
وین بحث با ثلاثه غساله میرود

می ده که نوعروس چمن حد حسن یافت
کار این زمان ز صنعت دلاله میرود

شکرشکن شوند همه طوطیان هند
زین قند پارسی که به بنگاله میرود

طی مکان ببین و زمان در سلوک شعر
کاین طفل یک شبه ره یک ساله میرود

آن چشم جادوانه عابدفریب بین
کش کاروان سحر ز دنباله میرود

از ره مرو به عشوه دنیا که این عجوز
مکاره مینشیند و محتاله میرود

باد بهار میوزد از گلستان شاه
و از ژاله باده در قدح لاله میرود

حافظ ز شوق مجلس سلطان غیاث دین
غافل مشو که کار تو از ناله میرود

شاهد

بر سر آنم که گر ز دست برآید
دست به کاری زنم که غصه سر آید

خلوت دل نیست جای صحبت اضداد
دیو چو بیرون رود فرشته درآید

صحبت حکام ظلمت شب یلداست
نور ز خورشید جوی بو که برآید

بر در ارباب بی مروت دنیا
چند نشینی که خواجه کی به درآید

ترک گدایی مکن که گنج بیابی
از نظر ره روی که در گذر آید

صالح و طالح متاع خویش نمودند
تا که قبول افتد و که در نظر آید

بلبل عاشق تو عمر خواه که آخر
باغ شود سبز و شاخ گل به بر آید

غفلت حافظ در این سراچه عجب نیست
هر که به میخانه رفت بی خبر آید