انجمن شاعران نودهشتی !

[aber]

نوشته اصلی توسط M_KH3000

پروانه آزاد

چشمانت را ببند و حس کن
لمس کن حس زیبای پرواز را
پرواز کن آری پرواز کن ، پروازی به بلندای جنگل های سرو
پرواز کن و بگذار دستان مهربان باد صورتت را نوازش کند
بگذار وسعت بالهایت دریا را در آغوش کشد
بگذار دریای دل تو گرداب زندگی را در خود ببلعد
چشمانت را ببند و پرواز کن
بگذار روح بلندت پر بکشد
بگذار پروانه ی زیبای درونت از قفس تن رهایی یابد
بگذار تا اوج گیرد
بگذار تا آزاد شود
بگذار پروانه دلت مست بوی گل های دشت شود
بگذار پروانه دلت احساس کند حس خوب عشقبازی با گل را
بگذار آزاد و بی پروا پر بکشد
آزاد و رها به دور از تاریکی و سلول های زندان تن
پر بکش ، پر بکش ای دل
پروانه دل من حالا پرواز کن
تا اوج آسمان پرواز کن
آزاد پرواز کن
از نوشته های خودم





دوست داشتید می تونید یک سری به این مطلب هم بزنید http://www.forum.98ia.com/t403895.html

سلام دوست عزیز
متن سراسر احساسی بود و البته دارای تعابیر شاعرانه و زیبا
قلم خوبی دارید اما درگیر یکنواختی بود یعنی فراز و فرود هایی که ذهن مخاطب رو با شما همراه کنه خیلی کم بود و صرفا یه مطلب رو با شیوه های مختلف و البته شبیه به هم بیان کردید

موفق باشید

نوشته اصلی توسط دریادل2012

خستگی هایم را ببر
میخواهم سبک شوم
به سای پر
تا بالا روم
به آسمان رویاهایم رسم
رویاهایی که با وجود ناکامی هایم
دست نیافتنی مینمود
و اکنون بیهودگی ها را کنار میگذارم
و برای رسیدن به رویاهایم
با سبکی پر،پرواز میکنم
##########
نمیدانم چرا سرنوشتم قلم شوم فراموشی را به دست گرفت و نوشت
سرنوشتم را نوشت
آری...
فراموش شدم
چه زود فراموش شدم
و چه دیر فهمیدم...
@@@@@@@
دوستم دارد،دوستش دارم
میخواهد مرا،من نیز او را
به زودی به هم خواهیم رسید
این را از نزدیکی دلهایمان میخوانم
تپش عاشقانه قلبم او را فریاد میزند
حتم دارم صدایش را میشنود
چرا که من نیز صدای قلبش را حس میکنم
حتی از فاصله های دور...
$$$$$$$$$$
میروم تا ناکجا
جایی که خبری از بی وفایی انسان ها نباشد
جایی که انسان ها اعتراف کنند که مفصرند
میدانم چنین جایی نیست
آری...
همه خیال میکنند خوبند
کاش...
کاش به راستی اینگونه بود...
%%%%%%%%

چطور بود؟اگه انتقادی هم دارین بگین.

سلام دوست عزیز
زیبا بود و از دل ... نوشته ی ادبی آخر رو دوست داشتم چون درد مشترک انسان رو فریاد می زد

موفق باشید

[aber]

نوشته اصلی توسط baharinbahar

تو همان شبنم گلبرگ شقایق هستی

تا کسی لمس کند نوک احساست را

قطــــــــره آبی شوی سیال،

میان پرمُژگان بلند چشمم

تو همان نرگس جادو صفتی

که مرا خیره به خود داشته ای

که مرا اینگونه به خیال دنیا واداشته ای

تو مرا راهی دریا کردی

راهی هماغوشی موج و صخره

و نبرد احساس

تو مرا بی تاب شقایق کردی ♥

سلام دوست عزیز
تصاویر زیبایی داشت اما ارتباط بین تصاویر خوب رعایت نشده بود و باعث می شد ذهن مخاطب درگیر فضاهای مختلف و پیدا کردن ارتباط بین اون ها بشه که در نهایت منجر به گم کردن موضوع اصلی و مورد خواست شاعر میشه

موفق باشید

[.Nikita.]

عجب دردی دارد
وقتی که
هق هق چشمانت را
اشک شوق معرفی می کنی..
ان وقت است که
تجربه می کنی
پیر شدنت را در آنی ...

[* Star]

نوشته اصلی توسط s.a.m.i.r.a

قشنگ بود مرسی دوست عزیز

نوشته اصلی توسط M . A

ممنون... قشنگ بود...

نوشته اصلی توسط sindy

قشنگ بود.........

نوشته اصلی توسط zendegiye no

زیبا بود عزیزم
ممنون

پستهای شما اسپمه و حذف میشه

تاپیکتون به بخش مناسب منتقل شد

[آذرمیدخت]

من اولین باره که اینجا شعرم ( البته اگه بشه بهش شعر گفت) رو می گذارم خوشحال می شم نظرتون رو بدونم.


در همان لحظه که سنگ ،در دلش آهی کشید
در همان موقع که نور ،رنگ روشنی ندید
در همان روزی که، واژه های بی صدا وارد قلبها شدند
در همان فصل یخی
در همان ظلمت شب
در همان لحظه ای که کودکی گفت به بهار
این گل قلب من و باخود ببر به یادگار
که منو یادت نره
سال بعد تنهام نگذار
رفت و دیگه بر نگشت
دیگه ما ،حتی بهار
عشق را گم کردیم
عشق را بازیچه دست مردم کردیم.

[loosloos]

من اولین باره شعرم رو اینجا مینویسم خوشحال میشم نظر بدین

ای که از عمق وجودت پرده میپوشی

من دو چشم برزخی دارم

و میدانم که پاکی همچو اب چشمه میجوشی

ای که از عمق نگاهت رعد میبارد

رهایت میکنم امشب

رهایت میکنم امشب که میترسم

میترسم که یک شب در کنارت

کنار چشمها و شانه هایت

بشم شرمنده ی برق نگاهت

رهایت میکنم امشب

رهایت میکنم امشب

[{piano}]

سلام ....
ممنون میشم ایرادی داره بدونم ....

تا شده حالا تو زندگیت حس کنی غمخواری نداری...
برای بغض اون چشات یه چشم بینا نداری...
تا حالا شده صدای گریه ات برسه به آسمون ...
نگاه کنی به دور و ور ببینی نیست یه هم زبون...
تا حالا شده دلت بخواد فقط یه بار صداش کنی...
با بله گفتنش فقط ،توی چشماش نگاه کنی...
تا حالا شده یادت بره رنگ چشماش چه رنگیه؟...
چشاش خوبه یادت نیاد ،صورت اون چه شکلیه؟...
راه بری و حرف بزنی تا بشنون دیواراتون ...
شاید اونم بیاد پایین وایسه زیره پنجرتون...
به جای خالیش توی پارک نگاه کنی...
توی دلت فقط اونو صدا کنی....
وقتی تنها شدی و دلت گرفت...
بگی که هیچی نشده وقتی که بد صدات گرفت...
واسه گریه کردنت حرفی نداری بزنی...
روی لبات به جرم عشق یه مهر فریاد میزنی....

[Az@de]

شاید بیش تر متن باشه ولی حالا میذارمش تا نظر شوماها رو هم بدونم...برای تولد خودم گفته بودمش....یه کمم قدیمیه...

گاه می اندیشم
فلسفه زایش من
دلتنگی ابرهای بهمن ماهی بوده
اصلاً شاید آسمان
همپایی برای گریستن می خواست
آخر مادرم می گفت:
آن قدر بر محکومیتم بر این دنیا
تلخ گریستم
که اولین بغضم
در گلوی آسمان شکست
و قطرات ریز و درشت باران
همچون مادری
پناه اشک هام شدند
آری من
دختر بارانم...!

[معصومه رضازاده]

خیلی زیبا بود ممنون

[aber]

دوستان گلم
کمی هم روی شعر دوستانتون وقت بزارید و نظراتونو بگید
اینجا فقط جای گفتن نیست !
می گوییم اما نمی خوانیم نمی شنویم
همه می گویند اما نمی خوانند نمی شنوند
در نهایت می گوییم اما خوانده نمی شویم شنیده نمی شویم !
لطفا برای کار هم وقت بزارید و تا وقتی رو یه کار بحث نشده کار بعدی رو قرار ندید
با تشکر و آرزوی موفقیت برای دوستای گلم

اشعار تازه زیبا بودند و حرف زیادی برای گفتن هست هروقت نقد بقیه اعضا رو روی کارها خوندم من هم نقد و نظرمو می گم