من حرف دارم آوا | شهره وکیلی | معرفی و نقد کتاب

[sama33]

نظرات و انتقادات خود را در چارچوب اخلاق بفرمایید


لینک:

من حرف دارم «آوا»

[maryam1363]

تشکر سما جون بابت زحماتت
من رمان رو پارسال نمایشگاه گرفتم
به نظرم خیلی تلخ بود
مخصوصا ماجرای اون دختره که دوست دوران بچگی پسره بود و مرد
و در کل متفاوت بود با رمانای دیگه

[mahsan]

داستانش شبیه به فیلم شام آخر بود .

[-ava-]

من چون دیدم اسمم رو کتاب میخوام بخونم اگه ناراحت کنند و گریه داره نخونمش

[sama33]

نوشته اصلی توسط آوا

من چون دیدم اسمم رو کتاب میخوام بخونم اگه ناراحت کنند و گریه داره نخونمش

گریه دار که چی بگم ولی گریه همیشه هم بد نیست .

[angelic]

يه جورايي متفاوت بود خب
اما آخرش خيلي ناجور تموم شد
ولي ازدواج دوتا نسل متفاوت هم يه جورايي با عقل جور درنمياد
من دوم دبيرستان در اوج يك ماجراي ناراحت كننده خوندمش
اونموقع خيلي گريه كردم، الان رو نميدونم

[bahar1313]

من حرف دارم یکی از متفاوت ترین رمان های فارسی که خوندم بود. تقابل آوا با خودش ، جدالهاش و حتی به محکمه کشیدن و قضاوت کردن خودش موضوعی که شاید خیلی از ماها روزانه باهاش مواجه می شیم ولی گاها سعی می کنیم ازش فرار کنیم یا نادیده بگیریمش. از طرفی آریا شخصیتی از یه نسل دیگه که سیاهی ها و پلیدیهایی که از پدر و مادرش می بینه روحشو خدشه دار می کنه و در این بین با آوا رو به رو می شه و عشقی بینشون ایجاد می شه که شاید از نظر خیلی از افراد جامعه و حتی خود آوا عشقی تعریف نشده ست. به نظرم شخصیت های داستان خیلی خوب پردازش شده اند. آدمها به غیر از پدر و مادر آریا که به نظرم به نوعی نماد سیاهی های اجتماع هستن بیشترشون خاکسترین. خوب مطلق و بد مطلق خیلی کم دیده می شه.
توی شخصیت های داستان به نظرم شخصیت دختر اوا خیلی خوب پردازش نشده بود و خیلی دچار تضاد بود.

به هر حال این کتاب جزو کتاب هایی بود که من از خوندنش لذت بردم. با احترام به خانوم شهره وکیلی

[tina124]

کتابای خانوم وکیلی الآن طرفداران کمی داره متاسفانه.اما مطمئنا نسل های بعدی که سلیقه هاشون عوض میشه از این کتاب خوششون خواد اومد.چون ایشون از معدود نویسنده هایی هستن که واقع بینانه مینویسن و شاید هم گاهی بی رحم مثل روزگاری که ما داریم.مثل شام آخر بود داستانش.اما روانشناسه تر و عمیق تر به داستان پرداخت شده بود.از آخرشم چیزی نگم خیلی بهتره.

[chrysalis]

وجود نویسنده هایی مثل خانوم وکیلی این امید رو به ادم میده که شاید وضع رمان نویسی تو ده های آینده بهتر بشه! درباره این داستان هم پردازش درست وهنرمندانه اش جای تقدیر داره. مطلبى که بعضى از نوىسنده ها خىلى راحت از کنارش رد مىشن!