دفتر اشعار محمدحسین شهریار

[راز مخفی]

بسم الله الرحمن الرحیم
کلک نقاش ازل ،کز ابدیت دم زد
از بر لوح عدم ، نقش همه عالم زد
نقطه ی عشق که از کلک محبت به چکید
دل آدم شد و از عشق و محبت دم زد
چون شناسای خود از آن همه تصویر ندید
نقشی از خود به سویدای دل آدم زد
صورت کامل خود،که آدم از او دیباچه است
نقش با حسن خط و خاتمه در خاتم زد
پشت ها کز سخت بار امانت به خمید
آدم آن پشته ی کوه ،از بر پشت خم زد
علم یافت به یک راز و نیاز
وصل شد ساز دل و زخمه بر زیر و بم زد
عقل،آنساز غم و مشق مقامات نداشت
عشق آن پنجه ی پیچیده به زد
سر تعظیم ملک چون فلکش سود بپای
تاج تکریم سری بر فلک اعظم زد
سر کشید اهریمن و سطوت محراب حرم
سهمگین صاعقه در خرمن نا محرم زد
با خود آورد به خاک ،آتش آن کین و حسد
تا جهنم شد و در جان بنی آدم زد
خاتم آن نور جلی را به ولی داد،و ولی-
از پر و بال ولایت علوی پرچم زد
از پس (شاه ولی)ماه محرم ز محاق
بر در کعبه ی دل ها علم ماتم زد
صبح خندان محبت به فروغی گریان
اشک بارید و به گل های خزان شبنم زد
ماند در قائمه ی عرش توان روزی
آن علم بر سر این گنبد نه طارم زد
هر دلی کز می این معرفت آمد لبریز
طعنه از هفت خط عشق به جام جم زد
((شهریارا))دم الهام به هر کس ندهند
خواجه گر دم زد از این قصه ،دمی ملهم زد
بال ولایت

[راز مخفی]

جبین بگشا،که می بندیم از این غم خانه محمل ها
چه خرم سرزمین هایی که در پیش است و منزل ها
چه غم گر آب و گل سودا کنند از ما به جان و دل
که برخیزیماز این گل ها ،و به نشینیم در دل ها
وفایی نیست در گل ها،منال ای بلبل مسکین!
کزین گل ها پس از ماهم،فراوان روید از گل ها
برو نور خدا کن دیده بان کشتی توفیق
که کشتی ها به نور دیده بان یابند ساحل ها
چراغ عشق را خیره است چشم عقل ها،ز آن روست
که عاقل ها به کار عشق می گردند جاهل ها
به دریا و اصلان دریا شوند از وسعت مشرب
معاذالله که خود را هم،خدا بینند واصل ها
به نقش روی باطل بر نگردی ((شهریار))از حق
که این خود نقش بطلان است از حق،روی باطل ها
دریا و اصلان