پایان یک پسر | مسافر کوچولو و شهریور

[~shahrivar~]

سلام
رمانی که میخوایم با آرام بنویسیم یه داستان متفاوته با یه موضوع جدید .......تاریک است و همچنان میذارم ، بیخیالش نشدم به هیچ عنوان ، ولی همزمان اینو که دوتایی میخوایم بنویسیم هم خواهم گذاشت .....اگه دوستش داشتین با تشکرا و امتیازاتون ساپورتمون کنید
نام کتاب : پایان یک پسر
نویسندگان : مسافر کوچولو و شهریور


خلاصه : مانی پسر شر و شیطونیه که زندگیش در اثر یه اتفاق 180 درجه تغییر میکنه ، اتفاقی که معمولا و اصولا واسه کسی نمیوفته و شما به هیچ عنوان نمیتونین حدسش بزنین........

امیدوارم خوشتون بیاد

*****

دور میز بوفه ی دانشگاه نشسته بودیم و طبق معمول بچه ها مشغول گفتن چرت و پرت و اراجیف بودن که چشمم به در بوفه افتاد ، با دیدن سارا که با دوستش وارد میشد از جام بلند شدم و رو به بچه ها گفتم :
_ الان برمیگردم ....
وقتی منودید که به سمتش میرم لبخندی تحویلم داد ،بعد از سلام همراه سارا و دوستش به سمت پیشخون حرکت کردم و پرسیدم :
_ تو که امروز کلاس نداری پس دانشگاه چیکار میکنی ؟......
لبخندشو عمیق تر کرد و گفت :
_ با نگار اومدیم واسه تحقیق عمومی .....
به پیشخون که رسیدیم لبمو به گوشش نزدیکتر کردم و گفتم :
_ حالا چی میخوری واست بگیرم عزیزم ؟ .....
قهقهه ی آروم و سرخوشانه ای سر داد ، نامرد تو این شلوغی هم عشوه میومد .....به بهانه ی همون شلوغی دستمو دور کمرش انداختم تا به اصطلاح از افتادن احتمالیش جلوگیری کنم جون خودم .....اونم در حالیکه اصلا این قضیه رو به روی خودم و خودش نیاورد با ناز جواب داد :
_ خودمون میخریم مانی .......
_ نه عزیزم..... مگه میشه من باشم و تو دست تو جیبت کنی ؟........
خوراکی هاشونو که حساب کردم دوباره مسیر اومده رو باهاشون برگشتم و گفتم :
_ سارا جان من نمیتونم باهات بیام ....کلاسم کم کم شروع میشه ....
_ اشکال نداره بعد از کلاس همدیگه رو میبینیم ....
_ بعد از کلاس باید زودی برم خونه ، کار عجله ای دارم ....شرمنده تم گلم ، فردا همدیگه رو میبینیم .....باشه ؟......
_ باشه ......
_ بهت زنگ میزنم .....
و با چشمکی بحث و تموم کردم ، منتظر شدم از بوفه برن بیرون و دوباره برگشتم سر میز خودمون .....هنوز درست سر جام ننشسته بودم که امیر پرسید :
_ دختری که با سارا بود کیه ؟.....چند بار دیدمش ولی آمارشو ندارم ....
_ اسمش نگاره .....بقیه شو نمیدونم ......سارا بهم گفته قبلا..... ولی یادم رفته .....
امیر با لبخند در حالیکه قوطی نوشیدنیشو میبرد سمت دهنش گفت :
_ خوب دوباره بپرس .....از بعضی جاهاش خوشم میاد .......
هومن ابروهاشو بالا داد و با لودگی و لحن کشیده ای گفت :
_ کجاهاش ؟........
صورتمو کشیدم تو هم و گفتم :
_ جمع کنید خودتونو ؟.......
با صدای ایششش گفتن نوید همه به سمتش برگشتیم و رد نگاهشو دنبال کردیم ، با تمسخر گفت :
_ جناب قمپزالممالک هم تشریف آوردن .....
هومن ادامه داد :
_ ببین مهره ی مارش تا چه حده که این پری ورپریده ی کج و کوله هم داره بهش آویزون میشه .....
منظور از پری ورپریده پریسا امیرزادگانی یکی از بچه های همیشه شلخته و دست و پا چلفتی کلاسمون و البته سوژه ی تیکه های منو دوستام بود ......در حالیکه ورقه ای دستش بود و ظاهرا قمپزالممالک داشت واسش رفع اشکال میکرد با هم وارد بوفه شدن .....جناب قمپزالممالک هم علیرضا نریمان از بچه های ارشد رشته ی خودمون بود که ترم اولمون كه اون ترم آخر دوره ي ليسانسشو ميگذروند افتخار اينو داشتيم كه 4 واحد كوفتي باهاش همكلاس باشيم ، سوگلی استادا ، آرزوی دخترا ، بت پسرا ، گل سرسبد دانشگاه و آینه ی دق من و دوستام ......
رومو برگردوندم و گفتم :
_ ولش کنید قمپزالممالک و .....الان منو دریابید .....
هومن در حالیکه هنوز با نگاهش سوژه ها رو زیر نظر داشت گفت :
_ دقیقا کجاتو دریابیم ؟....
_ میخوام کلاس و دودر کنم .....
نوید با خونسردی گفت :
_ خوب دودر کن ....
_ اگه غیبت بخورم حذفم میکنه .....به شماها هم که اعتباری نیست حضوریمو بزنین .......
امیر به پشتی صندلی تکیه داد و گفت :
_ تو آمار نگاره رو در بیار .......من شده خودم غیبت بخورم حضوری تو رو میزنم .....
قوطی نوشیدنی مو به قوطی امیر زدم و گفتم :
_ آقایی ....
امیر با نیشخند گفت :
_ به سلامتی جنس لطیف ......
هومن هم پرید وسط و نوشابه شو به مال ما زد و با لحن صلواتی ای گفت :
_ به سلامتی پری ورپریده برو بالا .....
یه دفعه کل میزمون با خنده منفجر شد و همه ی نگاهها به سمتمون کشیده شد ......اما ماها انگار نه انگار که نه انگار که نه انگار .....

وقتی از حضوری ای که امیر واسم میزنه مطمئن شدم از بچه ها خداحافظی کردم و راه افتادم سمت پارکینگ دانشگاه.....سرم پایین بود و حواسم به دور و برم نبود که یه دفعه بی هوا خوردم به یکی .....سرمو که بالا بردم نیشم به طور اتوماتیک باز شد ......چه برخورد خجسته ای ! ......این سعادت نصیب هر کسی نمیشه که بی هوا به هنگامه ، خوشگل دانشگاه برخورد کنه......از فکر اینکه فردا امیر اینا رو فیلمشون میکنم و از تن و بدن نرم هنگامه واسشون میگم تو دلم عروسی گرفته بودن ..... سریع به خودم اومدم و خنده مو جمعش کردم و مثل یه آقای خیلی محترم گفتم :
_ جدا عذر میخوام ، حواسم نبود .....طوریتون نشد که ؟ .....
هنگامه نگاه سردی بهم انداخت و با لحن مغروروانه ی همیشگیش گفت :
_ نخیر ، طوریم نشد .....بیشتر حواستو جمع کن .....
و بدون اینکه منتظر جواب من بمونه راهشو کشید و رفت ..... الحق که لقب قمپز بیشتر براندازه ی این بود تا نریمان ......به همه از بالا نگاه میکنه دختره ی چندش ..... وقتی پای منفعت شخصیش در میون باشه خوب بلده عشوه بیاد ، خوب بلده از استادا گرفته تا رئیس دانشگاهو خر کنه .....اما وقتی نوبت به ما رسید خودشو میگیره تحفه ، حتی واسه قمپز الممالک هم بلده چرب زبونی کنه و جناب نریمان جناب نریمان راه بندازه.....اما منم بلدم چه جوری باید باهاش رفتار کرد تا بادش بخوابه .......اگه همین الان خودمو واسش گرفته بودم و میگفتم موقع راه رفتن حواسشو جمع کنه حالا واسه من دم در نمیاورد .......خدایا حیف این همه خوشگلی نبود دادی به این ! .....خوب میدادی به سارا که اینهمه جونش واسم در میره .....سارا هر چی داره از لوازم آرایش داره ، اما این ......هی روزگار ....بیخیال خدا .....

قبل از اینکه از دانشگاه حرکت کنم به فرزین پسر داییم زنگ زدم و باهاش قرار گذاشتم توی پاساژ ... ببینمش ......قرار بود برای امشب که عروسی ساناز دخترخاله م بود کروات بخریم.....از اونجایی که از قبل میدونستیم باید از کجا خرید کنیم کارمون زیاد طول نکشید ......فرزین و سر کوچه شون پیاده کردم و خودم یه راست رفتم خونه تا زود آماده شم و برم خونه ی مامان پروانه ، قرار بود مراسم اونجا برگزار بشه ، چون حیاط بزرگ و با صفایی داشت که جون میداد واسه عروسی و عزا و خلاصه همه جور مراسمی .....من و فرزین از قبل اعلام کرده بودیم که از عصر میریم اونجا تا اگه کاری باشه از کمک دریغ نکنیم و هیچ کس روحش هم خبر نداشت که هدف اصلی جمع آوری سوژه ها و سربه سر اجناس لطیف فامیل گذاشتن از ساعتهای اولیه ی مراسمه .....من و فرزین از بچگی هر چیزی رو که تحمل میکردیم یه چیز و نمیتونستیم تحمل کنیم ....اینکه جایی برنامه ای باشه و ما دیر برسیم ......

[مسافر كوچولو]

بی سرو صدا وارد خونه شدم
میدونستم اینوقت روز فقط مامان خونه است
تو اتاقش نشسته بود و داشت به لباسش ور میرفت ... ظاهرا سایز خودش رو پیدا نکرده بود و حالا داشت اندازه هاشو درست میکرد
یواش رفتم داخل و گفتم : پخخخخخخخخخخخخ
مامان چنان یکه خوردو یه جیغ بنفش کشید که زهره خودم ترکید
همونجور که دستش رو سینه اش بود و تند تند نفس میکشید داد زد
_ الهی ذلیل نشی مانی مگه مرض داری ؟ نزدیک بود سکته کنم
میخواستم برم جلو ببوسمش که با صدای بلندتری فریاد زد : بهم دست بزنی من میدونم و تو ... ای خدا .. من نمیدونم چه کوتاهی تو تربیت تو کردم که اینجوری شدی
دیدم اوضاع پسه ترجیح دادم مهلکه رو ترک کنم
تا من لباسامو انتخاب کردم و دوش گرفتم ظهر شده بود
لقمه هامو تند تند قورت میدادم تا به موقع برم دنبال فرزین
میلاد گفت : داداش منم بیام ؟
بی تعارف یکی زدم پس گردنش و گفتم : همینم مونده تو جوجه رو دنبال خودم اینور و اونور ببرم
میلاد مظلومانه پشت گردنش را مالید و مامان که میدونست اینجور مواقع هرگونه مداخله ای به ضرر میلاد تموم میشه به روی خودش نیاورد
میلاد برادرم فقط سه سال از من کوچکتر بود اما من قاطی آدم حسابش نمیکردم ... تقصیر خودش بود , زیادی پپه و تو سری خور بود
فرزین برام میس زد و منم با عجله لباسامو برداشتم رفتم دنبالش



خونه مامان پروانه کلی کار ریختن سرمون که تا میتونستیم از زیرش در رفتیم
دیگه وقتش بود خودمون هم آماده بشیم با وجود فرزین مشکلی نداشتیم آخه اون استاد کارکشته در امر فشن سازی مو بود

کم کم سرو کله میزبانان محترم پیدا میشد
خاله مهری مثلا مادر عروس بود ولی الان میومد
با دیدن سولماز لبخندی پیروزمندانه بر لبانمان نشست... به طرز وحشتناکی بیریخت شده بود
آرایشگر به قدری رژ گونه برایش زده بود که آدم به یاد سرخ پوستها می افتاد
به احترام خاله مهری از جا بلند شدیم و ضمن سلام و احوال پرسی بهش تبریک هم گفتیم
خاله مهری که رفت داخل واسه فرزین چشمک زدم که وقتشه .. فرزین یه لبخند دختر کش تحویل سولماز داد و گفت : واییییی سولماز خودتی ؟ چقدر تغییر کردی
منم پریدم وسط و تاییدش کردم
سولماز که از خوشی نزدیک بود پس بیوفته به نرمی تابی به گردنش داد و پرسید : راست میگی ؟
_ آره دروغم چیه .. واقعا آرایشگرت شاهکار کرده .. معلومه کار بلده
سولماز با ناز گفت : اینقدر گشتم تا این آرایشگاهو پیدا کردم
_ دستش درد نکنه .. واقعا خیلی هنر میخواد که آدمی مثل تو رو تبدیل به سرخپوست بکنه ... حداقل اینجوری میشه نگات کرد
پقی زدم زیر خنده
سولماز چند ثانیه تو درک حرفای فرزین موند اما بعدش بلافاصله با حرص ازمون فاصله گرفت و در حالیکه زیر لب یه چیزای نامفهومی بارمون میکرد دور شد
داد زدم : سولماز
روشو برگردوند سمتمون
_ همه اونایی که گفتی شوهرته
معلوم نبود چی بهمون گفته که حسابی سرخ شد و جیغ زد تا حالا کسی بهتون گفته چقدر مزخرف و بیخاصیتین ؟
فرزین خندید و به من گفت : مانی اینایی که الان گفت هم شوهرشه ؟
بقیه هم کم کم پیداشون میشد... به قول فرزین سوژه ها یکی یکی سر میرسیدن
از هر کدوم یه ایرادی میگرفتیم و کلی تفریح میکردیم
راه رفتن مینا یکی دیگه از دختر خاله هامو که با وجود قد بلندش بازم کفشهای پاشنه دار پوشیده بود رو به شتر مرغ تشبیه کردیم
فرناز خواهر فرزین , که لاغر اندام بود و لباس تو تنش زار میزد رو مفتخر به لقب (مترسک سر جالیز ) کردیم
سه تا از دختر عموهای مامان که همیشه با هم بودن رو سه کله پوک اسم گذاشتیم

تا اینکه بالاخره پرنسس وارد شد
پرنسس , مهلا دختر دایی من و دختر عموی فرزین بود
به قدری زیبا و مغرور و با سلیقه بود که با وجود سعی زیاد هیچ وقت نمیشد روش عیبی بذاریم
البته حقیقت این بود که دلمون نمیومد این پرنسس خوشکل رو از خودمون برنجونیم
به قول فرزین : از او به یک اشاره از ما به سر دویدن !
و واقعا هم خیره کننده بود مهلا
لباس فیروزه ایش با پوست سفید و موهای مثل شب سیاهش یه هماهنگی زیبا بوجود آورده بود
به خصوص که موهای لختشو ساده سشوار کرده و لایت فیروزه ای زده بود
یه رنگ کاملا فانتزی که اگه هر کس دیگه ای جز مهلا بود بهش میخندیدیم ولی به مهلا میومد
از چند قدمی ما که رد میشد زیر لب سلام کرد اما بدون نگاهی به ما و یا اینکه منتظر جواب بمونه قصد داشت رد بشه که صداش زدم :
_ مهلا ؟ .......
سرشو برگردوند و بیحوصله طوری نگام کرد که یعنی منتظرم که حرفتو بزنی .....
نگاهی به سرتاپاش انداختم و با لبخند گفتم :
_ قشنگه .......
نمیدونم این چه خاصیتیه من دارم که در مقابل خوشگلی دخترا حس تمسخرمو از دست میدم .....البته نه هر خوشگلی ای ....خوشگلی ای که با سلیقه ی مشکل پسند من جور دربیاد....
با پوزخند جواب داد :
_ اینو که خودم هم میدونم ......
و روشو برگردوند و بی حرف دیگه ای به سمت سالن بزرگی که همه ی مهمونا توش جمع بودن حرکت کرد .......با کج خلقی سد راهش شدم و گفت :
_ به تو یاد ندادن با بزرگترت درست حرف بزنی .....
با خنده ی بلندی گفت :
_ بزرگتر ؟ .......همش چند ماه بزرگتری از من .....در ضمن بزرگی به عقله .. با اون رفتار جلفت انتظار احترام هم داری ؟
_ مهلا اون روی منو بالا نیار ها .....
_ مثلا اگه بیارم چی میشه ؟.....
_ واسه خودت بد میشه ......بخاطر خودت میگم ....
دستاشو به کمر زد و با پوزخند گفت :
_ تهدید میکنی ؟.......
شرورانه جواب دادم : اینجور فکر کن
نگاهی به سر تا پام انداخت و گفت :
_ عددی نیستی که ازت بترسم ......
در حالی که با حرص دندونامو رو هم فشار میدادم و به رفتنش نگاه میکردم صدامو بردم بالا و جوری که بشنوه گفتم :
_ از من گفتن ......هر چی دیدی از چشم خودت دیدی ......
فرزین زد رو شونه مو گفت :
_ ولش کن بابا .....بالاخره یه وقتی از خجالتش در میایم .......
با حرص گفتم :
_ یه وقتی نه .....همین امشب .....
_ خیلی خوب بابا ......همین امشب ....حالا شبمونو خراب نکن ....بیا بریم که از بقیه ی سوژه ها غافل شدیم .......نسرین و نگاه .......

تمام شب و با فرزین آتیش سوزوندیم و تا میتونیستیم خوش گذروندیم اما چیزی که ته دلمو بدجوری قلقلک میداد یه حالگیری اساسی از مهلا بود ، اگه حالشو جا نمیاوردم کل این مهمونی زهرم میشد .....همش از گوشه ی چشم زیر نظر گرفته بودمش ، بالاخره وقتی که دیدم مهلا و چند تا دیگه از دخترای فامیل و چند تا دختر و پسر غریبه که احتمالا از فامیلای داماد بودن یه گوشه نشستن و سرشون به حرف زدن گرمه رو به فرزین کردم و گفتم :
_ اونجا رو نگاه.....مهلا رو ببین چه گرمی گرفته با اون پسرا .......اونوقت واسه ما جفتک میندازه ....
چشمامو باریک کردم و با پوزخند نگاهی به فرزین کردم و ادامه دادم :
_ هنوز آقا مانی رو نشناخته .....بیا بریم نشونش بدیم آقا مانی کیه.....
همین که بهشون رسیدیم نگاه همشون به سمت ما کشیده شد ......منم صاف زل زدم تو چشمای مهلا و خیلی جدی و تا حدی عصبی گفتم :
_ مهلا چرا از اول شب تا حالا زل زدی به من ؟ مگه کس دیگه یا جای دیگه ای نیست که بخوای زل بزنی بهش ؟ ......
چشمای مهلا یه دفعه ای گرد شد و با تعجب گفت :
_ من .....
اما نذاشتم حرفشو ادامه بده و در حالیکه با حالت کلافه ای دستمو لای موهام فرو میکردم پریدم وسط حرفش و گفتم :
_ نه من ! .... این کارا یعنی چی ؟ میدونی چشمک زدن واسه یه پسر چه معنی ای میده ؟
حالا همه با نگاهی متعجب و تا حدی سرزنش کننده به مهلا نگاه میکردن ، مهلا این بار خیلی جدی پرید وسط حرفم :
_ مانی هیچ معلومه چی میگی ؟ .......
تو دلم که هیچ , تو تمام وجودم قند آب میشد ... فقط باید مواظب بودم که خوب بازی کنم
هر چند از زور خنده نمیتونستم اونجور که دلم میخواد مسلط باشم و درست و حسابی بچزونمش
با لبخند برادرانه ای رو بهش گفتم :
_ مهلا من تو رو مثل خواهرم دوست دارم .....دلم نمیخواد هیچ فکر دیگه ای درباره ی من بکنی .....مطمئن باش اگه برام اهمیت نداشتی نمیومدم اینا رو بهت بگم .....
مهلا دیگه واقعا داشت زیر نگاه پسر و دخترای دیگه آب میشد ، صورتش حالت گریه به خودش گرفته بود ... با بغض گفت :
_ شماها دیوونه شدین ؟........مانی من کی به تو نگاه کردم ؟......
اخمامو تو هم کردم و گفتم : باز که داری منکر میشی ... باشه .. باشه تو نبودی که از سر شب تا حالا داری نگام میکنی ... تو نبودی که بهم چشمک زدی .. تو نبودی که برام عشوه اومدی .....
با قیافه معصومانه ای که هر کی میدید محال بود حرفامو باور نکنه گفتم :
_ اگه میخوای کتمانش کنی باشه .....حرفی نیست ....ولی ......مهلا جان هر وقت مشکلی برات پیش اومد منو مثل برادر خودت بدون .......نه چیز دیگه ای ...نمیخوام این حرفا توی اون حس برادرانه ای که بهت دارم خللی وارد کنه
سرمو انداختم پایین و با حالت تاسف چند بار تکونش دادم ،
واسه ریلکس بودنم چند تا نفس عمیق کشیدم .. دوباره سرمو بالا آوردم و زل زدم تو چشماش به زور لبخندم رو محو کردم ... داشت گریه میکرد ... اون کوه غرور داشت فرو میریخت ... و من انتقام تمام کم محلیهاشو گرفته بودم با صدای خش داری گفتم :
_ مهلا واقعا متاسفم که اومدم اینجا این حرفا رو زدم......حقیقتش اینه که دست خودم نبود ......وقتی چشمکتو دیدم یه لحظه از کوره در رفتم و .....ببخشید ......و نگاهی به جمع کردم و گفتم :
_ بچه ها ببخشید .....
رومو برگردوندم و از جمعشون جدا شدم ، چون به هدف اصلیم که درآوردن اشک مهلا بود رسیده بودم .....دوست داشتم از خوشی با صدای بلند بزنم زیر خنده ، همینطور که ازشون دور میشدیم فرزین با خنده گفت :
_ مانی حسابی حالشو گرفتیم ها ......دمشو چیدیم ....دیگه همه داشتن چپ چپ نگاش میکردن ......اوه اوه اونجا رو .....داره با گریه از سالن میره بیرون ..... پسر عجب فیلمی هستی تو ... من که دیگه داشتم کم میاوردم ... نزدیک بود بترکم از خنده
با خنده گفتم :
_ دست کم گرفتی منو ؟ .....من وقتی بخوام فیلم بازی کنم زیر پوستی بازی میکنم ......


اونشب یکی از بهترین شبهایی بود که داشتم هر چند تمام طول مسیر بابا غرغر کرده بود و نصیحتم میکرد ... نمیدونم چرا آب من و بابا تو یه جوب نمیرفت ...

قبل از اینکه برم تو تخت رفتم جلو آینه و به عکس خودم تو آینه تعظیم کردم و با یه لبخند شیطانی زل زدم به خودم :
_ مخلص آقا مانی

با دست موهامو به هم ریختم
چقدر این دخترا بدبختن ...


سلاممممممممممم
زیاد گذاشتم که تلافی این دو روز در بیاد

[~shahrivar~]

نوری که از پنجره میتابید چشمامو اذیت میکرد ، سرمو کردم زیر پتو تا از شرش راحت بشم اما دیگه فایده نداشت ، خوابم پریده بود ....پتو رو پرت کردم یه طرف و یه کش و قوس اساسی به بدنم دادم :
_ امممممم ......
نگاهم روی لوستر سقف ثابت موند ......این چه صدایی بود که از من در اومده بود ؟! .....با یادآوری صدای نازکی که از حنجره م در اومده بود بی ارده شروع کردم با صدای بلند خندیدن ......اما اینبار با شنیدن صدای خنده م سیخ سر جام نشستم و با تعجب گلومو لمس کردم .....یعنی سرما خورده بودم ؟ .....اما کی وقتی سرما میخوره صداش نازکتر میشه ؟ شاید حساسیت فصلی باشه !......چند بار دیگه سرفه کردم و صدامو صاف کردم و زیر لب غر زدم :
_ ای بابا !......
چشمام تا آخرین حد ممکن گشاد شد و مثل فنر از جام پریدم ،
_ اوه ........
هر چی صداهای بیشتری از حنجره م بیرون میومد وحشت و تعجبم چند برابر میشد ......با دست محکم جلوی دهنمو گرفتم تا صدای دیگه ای ازش خارج نشه اما با این کار توجهم به چیز دیگه ای جلب شد .......این دستای من بود ؟! .....اندازه ش تقریبا نصف دستای همیشگیم بود و ......اون انگشتای باریک و ناخونای لاک زده.....و اون پوست سفید که نرم بودن از ظاهرش مشخص بود ......رو دستای من چیکار میکردن ؟ ....
یکی از دستا رو با دست دیگه لمس کردم تا از شل و ول بودنشون مطمئن بشم .....این دستا یکی از همون دستای دخترونه ای بود که من عاشقش بودم ، اما در اون لحظه فقط ازش چندشم میشد .......دقیقا چه بلایی سرم اومده بود ؟! .....
با کلافگی دستامو توی موهام فرو کردم .....و اینبار جدا برای لحظه ای قلبم از کار ایستاد ....
دستامو همراه با رشته های بلند مو جلو کشیدم و جلوی چشمام گرفتم ..... در حالیکه به دسته ای موی صاف قهوه ای خیره شده بودم جرقه ای تو ذهنم زده شد و با نیشخندی زیر لب زمزمه کردم :
_ کارِ فرزینه ......
اما شنیدن دوباره ی اون صدای نازک و دخترونه از اشتباه درم آورد ..... با حرص موهامو کشیدم .... درد از زیر ریشه های موهام به سرتاسر سرم پیچید ...
_آخخخخخ......
اخمامو کشیدم تو هم و نگاه آشفته و سرگردانم و بین دستای ظریف روبروم و آینه ی قدی اون طرف اتاق رد و بدل کردم ..... نگاهم روی آینه ی گوشه ی اتاق ثابت موند ..... قسمتی از مغزم بهم فرمان میداد به اون سمت برم ......ولی قسمت دیگه ای از مغزم به شدت منو از این کار منع میکرد و به دور شدن ازش ترغیبم میکرد......بالاخره که چی ؟ بالاخره که باید میرفتم سمت آینه......
همه ی شهامتی که در وجودم بود و یکجا جمع کردم و به سمت آینه به راه افتادم .....
_ نــــــــــــــــــــه ......
از چیزی که میدیدم دوست داشتم آب بشم و برم تو زمین .....فعالیت مغزم به طور کل مختل شده بود ......همه ی وجودم چشم شده بود و به کسی که تو آینه ایستاده بود خیره شده بود ، به طور حتم اون موجود من نمیتونستم باشم ! .....این اندام لاغر دخترونه کجا و اندام ورزیده ی من کجا ! .....صورت دخترونه ی داخل آیینه با تعجب به من خیره شده بود ، نگاه گیج و بهت زده ام از موهای صاف بلند قهوه ای روشنش سر خورد و به سمت چشماش کشیده شد .......چشمای کشیده و مشکی ای که زیر ابروهای پرپشتی که به طرز دخترونه ای مرتب شده بود با مژه های بلند و برگشته ای خودنمایی میکرد ......دماغی که سایز کوچیک دماغ خودم بود ......و لبهای دخترونه ی کوچیکی که اگه در هر حالت دیگه ای بودم مطمئنا ازشون خوشم میومد ......فرصت کنکاش بیشتر تو صورت دخترک داخل آینه که خودشو جای من زده بود دست نداد.......چون چیزی زیر تیشرت صورتی دخترونه ی دخترک خودنمایی میکرد ......سریع نگاهم و از آینه گرفتم و به تیشرتی که تنم بود خیره شدم ،
_ اوه .....خدایا .....
دیگه از صدای نازکم تعجب و وحشت نمیکردم چون چیزی که به نظر میرسید زیر تیشرتم وجود داره به مراتب ترسناک تر و وحشتناک تر از اون بود .....
دست از نگاه کردن برداشتم و به خودم جرات دارم که لمسش کنم ......سریع دستمو کشیدم و جلوی دهنمو گرفتم تا جیغم بلند نشه .....نگاه ناباورم و به دخترک داخل آینه دوختم ......مسخره ست ! ...... چطور ممکنه ؟ ! .......یعنی چی شده ؟! ......با ترس و لرز تیشرتم و بالا زدم و بعدش همونجا پایین آینه پهن شدم رو زمین .......نیازی به معاینه ی بقیه ی جاها نبود .......واقعا حقیقت داشت .......یعنی یه دختر روحم و تصاحب کرده بود ؟! ....نکنه دعایی شده بودم ؟ ........عجب خواب مسخره ای ! .....مدام تو ذهنم تکرار میکردم : " پاشو مانی .....از خواب بیدار شو " .....اما مثل خواب هم نبود ، مثل بختک میموند ......
همونجور که پایین آیینه دراز کشیده بودم بارها و بارها موهامو کشیدم و خودمو نیشگون گرفتم ......اما انگار خوابم خیلی سنگین بود ! .....کاش یه لیوان آب پیدا میکردم که بریزم رو خودم ، اما برای اینکار باید از اتاق میرفتم بیرون ......دوباره وحشت کردم ، با این سر و شکل مگه میشد از اتاق خارج شد !.....
از جام بلند شدم و همونجا روبروی آینه چمباتمه زدم و به دخترک خیره شدم ، صدام و بالا بردم و گفتم :
_ چیه ؟.....چته زل زدی به من ؟.....
اما صدای نازکم رومو کم کرد و سرم وانداختم پایین .....چند لحظه نگاهم روی شلوارک کشی سفید گلداری که پام بود ثابت موند اما یه دفعه بدون نقشه ی قبلی کششو کشیدم جلو و با دیدن منظره ی جلوی چشمم دوباره خودمو پرت کردم رو زمین ، چشمامو محکم رو هم فشار دادم و صدای جیغمو تا جاییکه میتونستم پایین نگه داشتم :
_ آااااااااااااه ......
وقتش بود که منم اجازه بدم اشکام در بیان ....دوست داشتن بیان بیرون و منم خیال نداشتم جلوشونو بگیرم .....یعنی بالاخره مانی هم گریه میکرد ؟! ......
_ مانی مگه تو همیشه اشک بقیه رو در نمیاوردی ؟ .......حالا خودت گریه میکنی ؟........
همونطور خوابیده سرمو برگردوندم و به دخترک داخل آینه که حالا تمام صورتشو اشک پوشونده بود و چشما و نوک دماغش قرمز شده بود نگاه کردم .....
تو چشماش زل زدم و بی اراده با صدای پر از نفرتی گفتم :
_ ازت متنفرم .....تو کی هستی ؟ .....چی از جونم میخوای ؟ .....
یه لحظه فکر کردم نکنه جن باشه ؟ از شدت وحشت حتی نمیتونستم اب دهنم رو قورت بدم .. حتی نمیتونستم پلک بزنم .......
انگار که باید چهار چشمی مواظب باشم که اون کاری بر علیه من نکنه....
بعد از چند دقیقه سکوت دوباره سرجام نشستم .......هر چی بیشتر فکر میکردم بیشتر به این نتیجه میرسیدم که خواب نیستم ......و هر چه زمان بیشتری میگذشت وحشت من هم بیشتر میشد ..... جرات نگاه کردن به خودمو هم نداشتم ......هر از چند گاهی که نگاهم به آینه میوفتاد وحشت زده نگاهمو ازش میگرفتم ...
نمیدونم چقدر از وقتی که بیدار شده بودم میگذشت اما حالا احساس میکردم معده م سوزش بدی پیدا کرده ، حالت تهوع داشتم .....همیشه وقتی عصبی میشدم معده م به سوزش میوفتاد .....و حالا که فاصله ای تا دیوونگی نداشتم اگه کل معده م هم میومد بالا تعجب نمیکردم .....
یه لحظه درد معده مو فراموش کردم و تمام فکرم حول یه موضوع چرخید .....من دیوونه شده بودم ! ....درسته ! ....همینه ! ....عقلمو از دست دادم ....مگه مش حسن تو فیلم گاو فکر نمیکرد گاو شده ؟! ......احتمالا منم همون مرض و گرفتم .......اره خودشه .....
خودمو کشیدم گوشه ی دیوار و سرم و رو زانوهام گذاشتم و شروع کردم به گریه کردن ، اجازه دادم هق هقم بلند بشه .....کاش منم مثل مش حسن گاو میشدم اما اینجوری نمیشدم ....کاش گاو مش حسن بودم .....آره کاش گاو مش حسن بودم ....
بی اراده وسط هق هقم این جمله رو تکرار میکردم.....دیگه از گریه کردن هم خجالت نمیکشیدم ......دیگه غروری در کار نبود که نگران شکستنش باشم ......

[honey_x]

با تشکر لطفا شروع کتاب را در تاپیک زیر اعلام کنید

آمارکتابهای در جریان سایت

از فونتTahoma و سايز 2 استفاده كنيد و در بین خط ها لطفا فاصله نندازید تا ساختن فایل PDF راحتتر باشه.

کمتـر از 20 خط در هر پست قرار ندهید!
ممنون

[مسافر كوچولو]

با صدای ضربه هایی که پشت سر هم و به شدت به در اتاق میخورد از خواب پریدم
اونقدر گریه کرده بودم که نمیدونستم کی خوابم برده .. با خوش خیالی یه نگاه به آینه انداختم
با دیدن دخترک توی آینه حالم گرفته شد .. کنترلم رو از دست دادم و با مشت کوبیدم تو آینه و همزمان داد زدم ( دست از سرم بردار لعنتی )

صدای منو صدای فرو ریختن آینه در هم آمیخت
سوزش دردی که تو دستم پیچید باعث شد اشک تو چشام جمع بشه
عجیب بود که چرا اینهمه تند تند اشکم در میومد .. حالم از خودم که زرت و زرت گریه میکردم به هم میخورد
_ مانیا ؟ .. مانیا چی شد ؟ چرا درو قفل کردی باز کن ببینم چی شده

مانیا دیگه کدوم خریه ؟؟ نکنه همین دختره تن لشه که اومده جای منو گرفته ... حتما اینم مامانشه ... ولی...!
_ مانیا ؟ عزیزم چی شده ؟ درو باز میکنی یا نه ... این مسخره بازیا چیه درمیاری ؟

اینکه صدای مامانه ... !!!!!
حالا چی جوابشو بدم .. ول کن هم نبود ... سریش شده بود و هی صدا میزد
چاره ای نبود .. سعی کردم صدامو کمی کلفت کنم و جوابشو بدم :
_ چیزی نیست مامان

مسخره بود ... صدام عین کسی بود که خروسک گرفته
_ مانیا چرا صدات اینجوری شده ؟
با تکرار اسم مانیا عصبی شدم .. اصلا ما تو فامیل مانیا نداشتیم که مامان اینهمه صمیمانه صداش میکرد .. به فرض هم که داشتیم مامان پیش خودش چی فکر کرده .. فکر کرده منو مانیا خانم با خیال راحت میریم تو اتاقو درو قفل میکینم
کنترل خودم رو از دست دادم و با همون صدایی که سعی در کلفت نشون دادنش داشتم داد زدم :
_ مانیا نیست ... الهی مانیا گور به گور شه ... دست از سرم بردار مامان ... دست از سرم بردار!!!!
_ يعني چی ؟ من نباید بفهمم چته ؟
بی توجه به حرفها و غرغرای مامان چند تا دستمال کاغذی برداشتم و روی دستم که بریده بود گذاشتم و از جام بلند شدم رفتم سمت کمدم تا اون لباسای مسخره رو عوض کنم .... رو در کمد چند تا عروسک کوچیک آویزون بودن ... منکه عروسک نذاشته بودم اینجا !!
یه نگاه به دور و بر خودم انداختم ... چرا رو تختیم عوض شده ؟؟؟؟
عین آلیس در سرزمین عجایب شده بودم ... تا حالا از سرو وضع خودم بهت زده بودم , حالا از دکور اتاقم
صبح که از خواب پاشدم با شنیدن صدام و دیدن اونهمه تغییر تو ظاهرم اونقدر وحشت زده شده بودم که اصلا متوجه تغییرات اطرافم نشده بودم....
از اتاق خوشکلم که یه عالمه پوستر از متالیکا و لینکین پارک و گروهای موسیقی مورد علاقه م رو در و دیوارش داشت دیگه خبری نبود ... حالا به جاش یه پوستر بزرگ از جنگل داشت رو تختی سورمه ای رنگم شده بود گلبهی و همینطور قالیچه ای که کف اتاق بود و با رنگ رو تختی و پرده ست کرده بودم هم به نارنجی و گلبهی تغییر رنگ داده بود
رنگ پرده هم تغییر کرده بود
از همه اینا مزخرفتر عروسک خرسی گنده ای بود که رو تخت قرار داشت اصلا انگار یه اتاق دیگه بود.....باید کور شده باشم که از صبح تا حالا اینهمه تغییرات و اینجا ندیده م .....نگاه متعجبم روی لوستر همیشگی سقف ثابت موند ......این یکی تغییر نکرده بود ، احتمالا چون اولین چیزی که بعد از بیدار شدن دیدم , همین لوستر بود متوجه تغییرات دیگه نشدم ......چون بعد از اون چیزای مهمتری واسه توجه نشون دادن پیش اومده بود که تغییرات اتاق در مقابلش هیچ بود ......دستای لرزونمو تو موهام فرو کردم و چند بار دور خودم چرخیدم و گیج و سردرگم در و دیوار و وسایل اتاق رو از نظر گذروندم .....
واقعا کلافه بودم ... این چه وضعش بود ... چرا اینجوری شده بودم ؟ چرا اتاقم به این روز در اومده بود ؟
مانیا کی بود که مامان انتظار داشت تو اتاق من باشه ؟
خوشبختانه آینه رو شکسته بودم وگرنه باز بست مینشستم پای آینه و به تصویر داخلش چشم میدوختم ... باز یاد لباسهای تنم افتادم رفتم سمت کمد تا یه دست از لباسهای خودم بپوشم اما ...
وای خدا !!!!!! اینجا چه خبره ؟ هیچ کدوم از لباسای خودم نبود
این لباسای دخترونه چی ان ؟... لباسای خودم کجاست ؟؟؟
دلم میخواست سر به کوه و بیابون بذارم ... حالا من چی بپوشم ؟.......چیزی تو درونم بهم نهیب زد : بدبخت ....فکر کردی با لباس پسرونه پوشیدن پسرونگیت برمیگرده ؟.....میخوای با لباس خودتو گول بزنی ؟......
آب دهنمو با وحشت قورت دادم و بدون توجه به افکار پریشونم مصرانه دنبال یه لباس پسرونه کمد و زیر و رو کردم ....
با صدای ضربه ای که به در خورد به خودم اومد
_ مانیا همین الان درو باز کن ... زود , شوخی هم ندارم
ای بابا .. باز گیر داد به مانیا
باز صدامو کلفت کردم : مادر من .. به خدا .. به قرآن مانیایی اینجا نیست
_ دیوونه شدی دختر ؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!
خوب معلومه مامان با شنیدن این صدای دخترونه حرف منو باور نمیکنه .. حالا چه خاکی سرم بریزم ؟
نکنه مامان فکر میکنه من دختر آوردم خونه ؟.. دیوونه است .. آخه من جرات دارم از این غلطا بکنم ؟
_ مانیا درو باز میکنی یا زنگ بزنم به بابات ؟ ؟؟
به تهدیدش اعتنا نکردم
بذار زنگ بزنه به بابای مانیا خانم ... بذار فکر کنن من دختر آوردم خونه
هر فکری بکنن .. بهتر از اینه که منو با این هیبت ببینن

بالاخره یه بلوز کلاه دار مشکی با یه شلوارک نسبتا بلند نوک مدادی پیدا کردم ... از لباسی که تنم بود بهتر بودن
چشمامو بستم و لباسامو عوض کردم ... چقدر چشندشم میشد !!!!
اون تیشرت صورتی مسخره رو مچاله کردمو انداختم زیر تخت
موهای بلند و مزاحمم رو زیر کلاه جمع کردم
میدونستم دیر یا زود سرو کله مامان و بابای مانیا خانم و احتمال زیاد بابای خودم پیدا میشه .. چکار باید میکردم ؟

گوشم رو چسبونم به در .... صدایی نمیومد ... خم شدم و از سوراخ کلید بیرونو نگاه کردم .. ظاهرا مامان اون دور و بر نبود ... باید یه فکری میکردم
قلبم تند تند میزد ... چاره ای جز خارج شدن از اتاق نداشتم ... اگه سرو کله بقیه پیدا میشد و کار بیخ پیدا میکرد بدتر میشد ... حتی ممکن بود درو هم بشکنن تا بتونن بیان داخل
سعی کردم اوضاع بیرون رو چک کنم ... مامان نبود
با هزار ترس و وحشت درو باز کردم ... تمام سعیمو کردم که صدایی تولید نکنم
از لای در نیمه باز یه نگاه به بیرون کردم ... نه مامان نبود
سریع رفتم سمت راه پله ای که به بالا پشت بوم ختم میشد ... اونجا یه انباری داشتیم که شاید ماهی یه بار گذر مامان یا بابا به اونجا می افتاد
تا رسیدم اون بالا از وحشت مردم و زنده شدم
درو که پشت سرم بستم یه نفس آسوده کشیدم : آخیشششششششششششش.... به خیر گذشت

تو افکار خودم غرق شدم
این وضعیت تا کی ادامه داشت ؟ .. چجوری میشد که برگردم به همون مانی ای که بودم ؟
میدونستم بدون کمک یه نفر دیگه کار چندانی ازم ساخته نیست ... فقط میتونستم به فرزین پناه ببرم
اکِهی ... موبایلمو تو اتاق جا گذاشته بودم ... پوفففففف

کلافه و سردرگم ... خسته و عصبی ... گشنه و تشنه .... مضطرب و نگران .... وحشت زده و حیرون ....
اوه ....تا حالا اینهمه حس رو یه جا با هم تجربه نکرده بودم !!!!!!

[~shahrivar~]

بس که توی اون انباری تاریک و به هم ریخته یه جا نشسته بودم و پاهامو تو خودم جمع کرده بودم زانوهام درد گرفته بود .....اما درد مغزم بیشتر از اون بود ، هر چقدر بهش فشار میاوردم به جواب نمیرسید .... به همه ی احتمالات ممکن فکر کرده بودم اما اینکار به جای اینکه کمکی بهم بکنه لحظه به لحظه گیج ترم میکرد .....زمان از دستم در رفته بود ، اما به نظر میرسید هوا تاریک شده باشه .....با اینکه از صبح تا حالا هیچ کاری جز یه جا نشستن نکرده بودم اما به شدت احساس خستگی میکردم ، باز این هیچی .....گرسنگی امونم و بریده بود ، بعید بود بتونم بیشتر از این تحملش کنم ......
با احتیاط لای در و باز کردم و به بیرون سرک کشیدم ، خبری نبود .....همه جا سوت و کور بود و هیچ صدایی نمیومد ...... نباید این موقعیت و از دست میدادم ، چون هوا تاریک شده بود و هر جا که بودن کم کم برمیگشتن خونه .....آروم از انباری اومدم بیرون ، با قدمهای آهسته پله ها رو یکی یکی رفتم پایین ......هر پله رو با ترس و استرس طی میکردم ، تا حالا به نظرم نرسیده بود که پله ها چقدر زیادن اما تو این موقعیت به نظرم نا تموم میومدن .....
به پایین پله ها که رسیدم سری به اطراف چرخوندم ، یه طرف به هال و پذیرایی منتهی میشد و طرف دیگه به آشپزخونه ......از هر دو طرف هیچ صدایی به گوش نمیرسید ، عقلم و دادم دست شکمم و به سمت آشپزخونه به راه افتادم .....خدا رو شکر هیچکس تو آشپزخونه نبود ، اینقدر گشنه م بود که با دیدن قابلمه ی روی اجاق با عجله به اون سمت حرکت کردم و همین عجله باعث شد پام محکم به میز وسط آشپزخونه بر خورد کنه .....
آخم در اومد ....همونجا وسط آشپزخونه نشستم و پامو گرفتم .....
_ گندت بزنن مانی ، حواست کجاست ؟.....
باز خوبه صدای زیاد بلندی ایجاد نکرد ، اما همین صدا هم تو سکوت خونه بلند به نظر میرسید ......دوباره از جام بلند شدم و در قابلمه رو برداشتم .....
_ ای جونم .....باقالی پلو ...
سریع یه قاشق برداشتم ... روی صندلی نشستم و از همون قابلمه شروع کردم به خوردن .....راست میگن آدم گشنه هیچی حالیش نیست ، تو اون لحظه همه چیز حتی هیبت جدیدمو یادم رفته بود و فقط سعی میکردم با لقمه هایی که پشت سر هم راهی شکمم میکردم خودمو سیر کنم....
گلوم خشک شده بود ، از جام بلند شدم تا از یخچال یه لیوان آبی نوشابه ای چیزی پیدا کنم تا لقمه هام راحت تر بره پایین ....بطری نوشابه رو از تو یخچال برداشتم ......همونجور که از بطری سر میکشیدم سرمو برگردوندم تا دوباره برم سراغ قابلمه که با دیدن میلاد که دست به کمر جلوم وایستاده بود چشمام از غافلگیری گشاد شد ، یه کم از نوشابه تو گلوم پرید و بی اراده همه ی نوشابه ی تو دهنمو خالی کردم تو صورتش ....میلاد در حالیکه با انزجار صورتشو برمیگردوند سعی کرد با دست صورتش و تمیز کنه اما وقتی دید چندان فایده ای نداره با عصبانیت دوباره صورتشو برگردوند طرف من و داد زد :
_ چیکار میکنی ؟....
صورتش و با آستینش تمیز کرد و ادامه داد :
_ از صبح تا حالا کدوم گوری رفته بودی ها ؟.....
راه فراری نبود ، از چیزی که میترسیدم سرم اومده بود ، حالا دیگه میلاد منو دیده بود .....با خجالت از دیده شدن قیافه ی دخترونه م سرمو پایین انداختم و منتظر شدم تا مراتب شگفتی میلاد و از سر و شکل جدیدم بشنوم .....هر چند ترجیح میدادم آب بشم برم تو زمین اما همچین روزی رو نبینم .......اما برعکس تصور من میلاد دوباره صداشو بالا برد و گفت :
_ با توام ؟ ....میگم کجا بودی همه دارن در به در دنبالت میگردن ؟......
با تعجب نگاهش کردم .....مگه کور شده و منو نمیبینه ! نگاهی به چراغ آشپزخونه انداختم تا مطمئن بشم که روشنه .....میلاد که حالا صداش آرومتر شده بود قاشق منو از تو قابلمه برداشت و در حالیکه مشغول خوردن بود گفت :
_ همه رو الاف خودت کردی ...... حالا میگی کجا بودی یا نه ؟.....
اما من فقط گیج و مبهوت به میلاد نگاه میکردم ، در اینکه همیشه خل و چل بوده که شکی نیست ، اما یعنی دیگه تا چه حد میتونه خل و چل و کور باشه که متوجه وضعیت جدید من نشده باشه !.....
دوباره نگاهم کرد و با تعجب گفت :
_ لال شدی ؟......
با گیجی تو چشماش زل زدم و بی اراده گفتم :
_ کور شدی ؟.....
پوزخندی زد و گفت :
_ زهر مار ....میرم به مامان زنگ بزنم بگم خودشون بیان دختر خل و چلشونو جمع کنن ....
با تعجب به میلاد که از آشپزخونه میرفت بیرون نگاه کردم ، یعنی چی ؟ .....این چی میگه ؟..... دختر خل وچل ؟.....چرا اصلا با دیدن من تعجب نکرد ؟!
چند لحظه سرجام وایستادم و به اتفاقات چند لحظه قبل فکر کردم ، احساس کردم مغزم داره میترکه .....سرمو تکون دادم تا این افکار سمج و لعنتی دست از سرم بردارن .....خدایا ...تا چند لحظه دیگه مامان بابا سر میرسن ......باید یه کاری کنم ....
سریع از آشپزخونه خارج شدم و به سمت درب حال به راه افتادم ، خودم هم نمیدونستم میخوام چیکار کنم اما قدر مسلم نمیخواستم تو اون وضعیت توسط مامان بابام دیده بشم .....فکر و منطق و هر چیز دیگه ای که به عقل مربوط میشه رو گذاشتم کنار و دستگیره ی درِ هال و گرفتم ....اما قبل از اینکه بتونم بازش کنم صدای میلاد از پشت سر متوقفم کرد :
_ کجا ؟ .....بیا بشین سر جات ببینم ....
با عصبانیت برگشتم طرفش و گفتم :
_ زر مفت نزن والا یکی میزنم پس کله ت که نفهمی از کجا خوردیا ....
یه لحظه صدای دخترونه مو یادم رفته بود اما حالا که حرفامو زده بودم چقدر اینجوری خط و نشون کشیدن با این صدا به نظرم مسخره میومد ....ظاهرا به نظر میلاد هم همینطور بود چون خودشو بهم رسوند و موهامو گرفت و در حالیکه میکشیدشون گفت :
_ چی ؟ .....چی گفتی ؟ .....جرات داری یه بار دیگه بگو ببینم ؟ .....
شدت درد اونقدر بود که برای رهایی از دستش فقط جیغ میکشیدم :
_ آییییی ....ولم کن دیوونه ....
_ بگو غلط کردم ......
_ گه خوردی ....
موهامو محکمتر از قبل کشید ف فشار دستشو بیشتر کرد و گفت :
_ خفه ....بگو غلط کردم .....
نفسم بند اومد ... چقدر ذلت میخواد که از میلاد کتک بخوری ... این پسره عقده ای داره تلافی میکنه...
چاره ای نبود ، نه میتونستم خودمو از دستش رها کنم ....نه میشد بیشترازاین دردشو تحمل کرد .....با صدای ارومی گفتم :
_ خیلی خب غلط کردم ....
صداشو برد بالا و گفت :
_ نشنیدم ......بلند تر ....
دوست داشتم خرخره شو بجوم .....واسه من دم در آورده نیم وجبی کره خر ....اما از سر ناچاری تکرار کردم :
_ غلط کردم ....
بالاخره ولم کرد ......منم از فرصت استفاده کردم و با لگد محکم زدم جاییش که دادش به هوا رفت .....حقشه ، تا اون باشه دیگه واسه من شاخ و شونه نکشه .....هنوز موهام درد میکرد ....خودم هم نفهمیدم چی شد که به جای اینکه از دستش فرار کنم همونجا وسط هال نشستم و با صدای بلند زدم زیر گریه ......گریه ای از سر بدبختی و سرگشتگی.....دیگه ظرفیتم تمکیل شده بود ..دیگه نمیکشیدم ...ترس و نفهمیدن اینکه چه بلایی سرم اومده .....قراره چی بشه ....تا کی اینجوری میمونم ....منو از پا انداخته بود ....

یه کم که گذشت میلادم دست از داد و فریاد برداشت و ساکت شد ، چند لحظه بعد وقتی دید که گریه م تموم نمیشه کنارم زانو زد و گفت :
_ بسه دیگه ....خوب تقصیر خودته ، واسه من زبون درازی میکنی ......
بلند تر از قبل به حال و روز خودم گریه کردم و زار زدم ، اونم با صدایی که معلوم بود ترسیده گفت :
_ بسه دیگه مانی . ....الان مامان بابا میرسن ....گریه نکن دیگه ...
نمیشد .....انگار تحت اراده ی خودم نبود.....نمیتونستم تمومش کنم ....واقعا هم حال و روزم گریه داشت ، حق داشتم اینجوری اشک بریزم .....هر چند کار مسخره ای بود که همیشه ازش متنفر بودم ....اما در اون لحظه چه کاری جز گریه از دستم بر میومد ! .....
چند لحظه بعد در هال باز شد و مامان بابا اومدن داخل ......با دیدن اونا زانوهامو جمع کردم و صدای گریه مو قطع کردم ....مثل بچه ی خطاکاری که منتظر مجازاته بهشون نگاه میکردم و همزمان دماغمو بالا میکشیدم و اشکام هم به طور خودکار میومد ......
حتما مامانم با دیدنم تو اون وضع غش میکنه ......به بابا که نمیتونستم حتی نگاه کنم .....خدایا غلط کردم واسه هر کار بدی که انجام دادم ......خدایا غلط کردم .....منو اینهمه ذلیل و خاک بر سر نکن ....
مامان نگاهشو از من که وسط حال با اون حال و روز و شکل و ظاهر نشسته بودم گرفت و با نگرانی رو به میلاد کرد :
_ چی شده ؟ .....
اما قبل از اینکه جوابی بگیره دوباره به من نگاه کرد و پشت سر هم پرسید :
_ چی شده ؟ از صبح تا حالا کجا بودی ؟ چرا گریه میکنی ؟ ....ها ؟ .....طوری شده ؟....
لحظه به لحظه چشماش گشادتر میشد و جمله هاشو با ترس بیشتری میگفت ....پدرم که وضعیت و اینطور دید خودشو به من رسوند کنارم زانو زد و با آرامش گفت :
_ چی شده دخترم ؟.....حرف بزن دیگه ؟ تا الان کجا بودی ؟.....
دستشو روی سرم کشید و ادامه داد :
_ آروم باش دخترم ، یه نفس عمیق بکش و بهمون بگو چی شده .....
و من مثل یه آدم مسخ شده فقط نگاهش میکردم .....چه بلایی سرم اومده بود ؟! .....یعنی من همیشه دخترشون بودم که حالا داره اینجوری عادی بهم میگه دخترم ؟.....پس یعنی من قبلا خواب بودم و حالا بیدار شدم ؟! .....قبلا پسر نبودم ؟ و اون فقط یه خواب طولانی بوده ؟! .....اینجا چه خبره ؟.....خدایا نذار بیشتر از این فکر کنم ، چون بدون شک مغزم منفجر میشه .....

[honey_x]

نوشته اصلی توسط roya-s

مرسی واقعا قشنگه

پست دادن در تاپیک تایپ کتاب ممنوعه دوست عزیز!
تکرار نکنید لطفاً!

[مسافر كوچولو]

و من مثل یه آدم مسخ شده فقط نگاهش میکردم .....چه بلایی سرم اومده بود ؟! .....یعنی من همیشه دخترشون بودم که حالا داره اینجوری عادی بهم میگه دخترم ؟.....پس یعنی من قبلا خواب بودم و حالا بیدار شدم ؟! .....قبلا پسر نبودم ؟ و اون فقط یه خواب طولانی بوده ؟! .....اینجا چه خبره ؟.....خدایا نذار بیشتر از این فکر کنم ، چون بدون شک مغزم منفجر میشه .....
اینا چرا دارن باهام بازی میکنن ؟ .... یه دفعه دچار جنون شدم
بلند شدم و در حالیکه به سرو صورتم چنگ میزدم سعی میکردم اون قیافه دخترونه رو از رو صورتم بردارم
موهامو میکشیدم و اونقدر عصبی بودم که متوجه نمیشدم دسته دسته دارن جدا میشن از پوست سرم
هر چیزی که منو از پسر بودنم جدا کرده بود میخواستم از بین ببرم
همیشه میگفتم چطور میشه که بعضیها خود زنی میکنن ؟
اما حالا وضع خودم از خودزنی گذشته بود و بی شباهت به خودکشی نبود
با صدای بلند فریاد میکشیدم و وقتی صدای نازکمو میشنیدم بدتر صدامو میبردم بالا .. شاید فکر میکردم اینجوری اون صدای مسخره تموم میشه
مامانم گریه میکرد ... میلاد بهتش زده بود
بالاخره بابا با تردید نزدیکم شد و منو سخت گرفت تا دیگه صورتم رو چنگ نزنم و موهامو نکشم
ولی وقتی دید همچنان دارم جیغ میکشم یه سیلی محکم خوابوند زیر گوشم
گوشم سوت کشید ... ساکت شدم

بازم نور بود که چشمام رو اذیت میکرد , بازم لوستر آشنای سقف , بازم یه صدای نازک , بازم یه قیافه دخترونه !

24 ساعت گذشته بود .. واسه من قد یه عمر گذشت
در اتاق باز شد و مامان با نگرانی نگام کرد
دیر شده بود واسه اینکه خودمو به خواب بزنم
_ مانیا جان ... دخترم , بهتری مامان ؟
یه بغض گنده اندازه یه هلو تو گلوم نشست ... اعتنایی نکردم , فقط به سقف زل زده بودم
اومد کنارم نشست و موهامو نوازش کرد
بدم میومد , اما بازم واکنشی نشون ندادم
_ به مامان نمیگی چی شده ؟ دیروز چت شده بود ؟

( کاش یکی پیدا میشد که به سوالای خودم جواب میداد ! )
اصلا صدای مامان رو نمیشنیدم ... تو افکار خودم غرق بودم
چرا اینا اینجوری با این قضیه برخورد میکنن ؟ انگار که همیشه , از همون اولش دختر بودم
انگار که مانی ای وجود نداشته
یقینا من دیوونه شده بودم
شاید اسکیزو فرنی گرفته بودم , یا شیزو فرنی ! ؟؟
نمیدونم اسمش چی بود ولی میدونستم یه مرضیه که آدم هویتشو گم میکنه ... دچار توهم میشه

دلم به حال خودم سوخت ... مگه چند سالم بود ؟

مامان بالاخره بعد از نیم ساعت قربون صدقه رفتن های حال بهم زن , دست از سرم برداشت و رفت

من باید چکار میکردم ؟ به کجا پناه میبردم ؟ از کی کمک میخواستم ؟

یاد گوشیم افتادم , کجا بود ؟
بالاخره از تو تخت اومدم بیرون , ظاهرا تا قیامت هم اونجا میموندم اوضاع همین بود
گوشیمو رو میز کامپیوترم پیدا کردم از بی شارژی خاموش شده بود
شارژرش رو به سختی پیدا کردم و زدم به برق
به محض روشن شدنش صدای زنگ پیامکش بلند شد
چند تا پشت سر هم ... کنجکاوانه صندوق دریافتم رو باز کردم
سه تا پیام از شخصی به اسم ( نفسم )
یه پیام هم از طرف شخصی به اسم ( پریس )
اول مال نفس خانم رو باز کردم ... فضولیم قلنبه شده بود ببینم نفس کیه ؟

KHOSHKELEH GUSHIT CHERA KHAMUSHEH

بعدیشو باز کردم :

YE BOUS NEMIDI ASALAM ?

آخریش که البته اولین اس ام اسش محسوب میشد :

KHANOOMI ARUSI KHOSH GOZASHT ? KASH KENARET BODAM :(
DELAM BARAT TAKG SHODE

دلم خواست نفس خانم رو ببینم

مال پریس رو باز کردم :
معلومه کجایی ؟ زنگ میزنم گوشیت خاموشه .. خوبی ؟ استاد ابراهیمی امتحان میان ترم رو انداخته ده روز دیگه

پریس دیگه کی بود ؟ چه خبر نحسی هم برام آورد
ولی !!! استادد ابراهیمی ؟ استاد ابراهیمی خودمون ؟؟؟؟

کلا از فکر دانشگاه اومده بودم بیرون .. یعنی کلاسای مانیا با کلاسای من یکی بوده ؟
پوزخندی زدم به خودم , کدوم من ؟ اصلا منی وجود داشته ؟

ميلاد بدون در زدن اومد تو اتاق
_ بهت یاد ندادن در بزنی ؟
_ مامان گفت بیا ناهار
بدم میومد میلاد اونجوری نگام کنه ... یه جوری میشدم , احساس میکردم ... اوه نه !!!!!
با دست یقه امو درست کردم ( هیز بیشعور )
_ برو بگو نمیخوام
به محض اینکه رفت , در اتاقو قفل کردم
باید یه فکری به حال لباسام میکردم با اون لباسای دخترونه بدتر اذیت میشدم
یه کم تو اتاق جدیدم کنجکاوی کردم همه چیز دخترونه و رمانتیک بود , همونطوری که من و فرزین همیشه بهشون میخندیدیم و مسخره اشون میکردیم
شیشه شکسته آینه کاملا جمع شده بود , بهتر , اینجوری کمتر اعصابم خورد میشد
از تو اتاق بودن خسته شدم
نمیتونستم بیشتر از این تو یه جا بمونم ... خسته بودم از فکر کردن
از اینکه بخوام سر در بیارم چی شده
مهم نبود اگه من همه ‎عمرم دختر بودم
مهم نبود اگه مرض روانی گرفته بودم
مهم نبود اگه اسکیزو فرنی یا شیزو فرنی یا هر کوفت زهر ماری گرفتم
مهم این بود که من خودمو مانی میدونستم
با خودم تکرار کردم : آره مانی .. تو مانی هستی و همیشه مانی میمونی
در اتاق رو باز کردم و رفتم دستشویی
با تردید تو آینه به خودم نگاه کردم
رو چند نقطه از صورتم جای خراشهای دیشب مونده بود
باید به چیزای مثبت فکر میکردم ... آخه تو این وضعیت چه چیز مثبتی وجود داشت ؟
اوفففففففففففففففففف
خوب , اممم , خوب میتونستم خدا رو شکر کنم که حداقل یه صورت دخترونه خوشکل بهم داده
پوزخندی زدم و از دستشویی خارج شدم
مامان صدا زد : مانیا جان بیا ناهارتو بخور دو روزه هیچی نخوردی
آره .. کم کم نیازهای اولیه ام داشت بهم فشار میاورد
رفتم سمت آشپزخونه , میلاد و مامان غذاشونو خورده بودن , بابا هم که طبق معمول واسه ناهار نمیومد خونه
میلاد هنوز سر میز نشسته بود
مشغول خوردن شدم ... بدم میومد بهم زل زده بود
زیر چشمی یه نگاه به یقه لباسم کردم , موردی نداشت
پس چرا اینجوری نگام میکرد ؟ همش احساس میکردم به هیکل و اندامم خیره شده
عصبی پرسیدم : چیه ؟ چرا اینجوری نگام میکنی ؟ آدم ندیدی ؟
با تعجب گفت : من ؟ چته تو ؟
مامان با ابرو بهش اشاره کرد که ادامه نده
با حرص صندلیشو عقب کشید و با صدایی که من بشنوم گفت : حالتو جا میارم
منم با همون حالت جوابشو دادم : سگ کی باشی
خواست به سمتم هجوم بیاره که مامان به دادم رسید :
_ میلاد !! سر به سرش نذار , بذار یه لقمه غذا بخوره
با نگاش برام خط و نشون کشید و رفت ... ببین کارم به کجا رسیده که این جوجه هم برام دم در آورده
مانی کجایی که یادت بخیر ... آه ه ه ه ه

_ ببین چه بلایی سر صورتت آوردی
توجه نکردم , مثل دخترا تیتیش مامانی نبودم , بدتر از این هم سرم اومده بود
_ حالا با این قیافه چطور بریم خونه مامان پروانه ؟
همینم مونده بود با این سرو شکل برم خونه مامان پروانه , بی تفاوت گفتم :
_ من نمیام
_ یعنی چی نمیای ؟ مگه میشه ؟ قراره ساناز رو پاگشا کنه , باید بریم
_ شما برین , من نمیام
_ انتظار داری تو رو تنها بذارم , با این حال و روزت ؟
بازم اهمیتی ندادم و به خوردنم ادامه دادم ... عمرا اگه حاضر میشدم برم
مامان که فکر کرده بودم سکوتم از سر رضایته ادامه داد :
_ باید از عصری بریم کمک مامان , همه هستن بهت خوش میگذره , لباستو برات آماده میکنم با خودمون میبریم
_ من نمیام
_ بی خود !! من تو رو تنهات نمیذارم
شونه هامو بالا انداختم ... من واسه هر کی مانیا بودم , واسه خودم مانی بودم , عمرا اگه زیر بار حرف زور برم


چون تاخیر داشتیم شهریور تا شب یه پست دیگه براتون میذاره
اگرم نذاشت میتونین تیربارونش کنین

[~shahrivar~]

تو اتاقم نشسته بودم و سعی میکردم لاک روی ناخونامو پاک کنم ، اما مگه میشد ؟ .....هر چی رو میز آرایشش دنبال استون گشته بودم پیدا نکردم ، معلوم نیست این دختره ی دیوونه تا حالا چه جوری لاک و از رو ناخوناش پاک میکرده ! ...تا حالا ؟! .....انگار خودم هم دیگه باورم شده تا حالایی وجود داشته ....
سری از روی تاسف تکون دادم و سعی کردم با گوشه ی ناخن هر جوری شده اون لاک صورتی مسخره رو از رو ناخونام پاک کنم ......اگه بقیه ی قسمتای بدنمو نمیتونستم کاری کنم این یکی رو که دیگه میتونستم ، یعنی واسه عروسی ساناز این لاک و زده بودم ؟ نکنه یکی از اون لباس دخترونه های داخل کمد و هم پوشیده بودم ؟ ....ای بابا ؟ یه چیزی میگما ! واسه عروسی که من پیرهن دودی با کراوات سفید پوشیده بودم .....
هنوز با ناخونام درگیر بودم که مامان در زد و اومد داخل .....وقتی منو در حال پاک کردن ناخونام دید گفت :
_ واااا ؟ چرا با ناخون داری پاکشون میکنی ؟....فکر کنم استونت و تو هال یه جایی دیدم ، صبر کن الان واست میارم ....
و در حینی که از اتاق خارج میشد شنیدم که زیر لب غر میزد " نظم نداری که... همه ی وسایلتو این ور اون ور میندازی ".....
چند لحظه بعد با یه شیشه استون و چند تا لاک رنگ و وارنگ برگشت ....سریع شیشه رو ازش گرفتم و مشغول شدم ، مامان در کمد و باز کرد و گفت :
_ میخوای کدوم لباستو وردارم ؟ زرده یا صورتیه ؟.....
عققق .....صورتی ....
بدون اینکه سرمو بالا بگیرم گفتم :
_ من جایی نمیام ....
_ یعنی چی ؟ یه حرف و چند بار باید به تو بزنن ؟.....
_ شما خودت چی ؟ ....یه حرف و چند بار باید بهت بزنن ؟ .....بابا من نمیام ، چند بار بگم ؟....
صداشو بالا برد و گفت :
_ زود باش پاشو حاضر شو .....تا دو ساعت دیگه حرکت میکنیم ....
لباس صورتی ای که دستش بودو انداخت رو تخت ....
_ حالا که خودت نظر نمیدی همینو ورمیدارم ....
مثل فنر از جام پریدم ...
_ چی میگی مامان؟.....من اگه نخوام بیام مثلا چه جوری میخوای ببریم ؟...
با عصبانیت تو چشام زل زد و گفت :
_ به زور .....
ای بابا ....چه گیر سه پیچی داده ها .....نیم نگاهی به اون لباس صورتی مسخره انداختم و گفتم :
_ من بمیرم هم اینو نمیپوشم ....
با لحن آرومتری گفت :
_ باشه ، هر کدوم و دوست داری بپوش .....فقط زود یکی انتخاب کن و بده به من تا آماده بذارم ....بعدشم زود برو حموم و حاضر شو ، به مامان گفتم زود میام ، زشته بذارم دقیقه ی آخر...
به سمت در به راه افتاد و در و باز کرد اما قبل از اینکه خارج بشه دوباره به سمتم برگشت و گفت :
_ اون خراشای روی صورتتو هم یه جوری بپوشون ......
کلافه روی تخت نشستم ، اگه گند همه ی هیکلمو برداره هم حاضر نیستم با این وضعیت برم حموم . حالا این به کنار ، چه جوری پاشم برم خونه ی مامان پروانه ؟ جلوی کل فامیل ! .....حتما فرزین هم هست ، نه به اون لحظه ی اول که میخواستم زودی به فرزین زنگ بزنم نه به حالا که اصلا روم نمیشه جلو فرزین آفتابی شم ....
چند لحظه همونجا نشستم و فکر کردم ، کاری که این اواخر زیاد میکردم ....تا اینجاش که این وضعیت فقط برای خودم عجیب غریب بوده ....نه مامان بابا و نه میلاد هیچکدوم تعجب نکردن ، این احتمال وجود داره که واسه بقیه هم همه چی عادی باشه ....تا کی میتونم خودمو تو خونه قایم کنم ؟! بهتر نیست برم خونه ی مامان پروانه و یه سر و گوشی آب بدم ؟! .....از تصور اینکه با این وضعیت جلو همه حاضر بشم معده م به سوزش میوفتاد ، آب دهنمو قورت دادم و سعی کردم این ترس و از خودم دور کنم . از جام بلند شدم و در کمد و باز کردم .....با یه نگاه کلی میشد فهمید هیچ چیز مناسبی واسه من وجود نداره ، بیشترش تاپ و دامنای کوتاه و بلند و پیرهنای رنگ و وارنگ بود .....یه سمت دیگه ش هم چند دست مانتو شلوار آویزون بود ، نگاهمو از مانتو شلوارا گرفتم و لباسای دیگه رو وارسی کردم ، یکی یکی ورمیداشتمشون و بعد از اینکه از مزخرف بودنشون مطمئن میشدم پرتشون میکردم وسط اتاق .....اما یه دفعه با پیدا کردن یه کت و شلوار سورمه ای چشام برق زد و از کمد بیرونش آوردم ، با اینکه تاپ آبی نفتی زیرش سنگ دوزی داشت و یقه ش کمی باز بود اما از همه ی آشغالای داخل کمد بهتر بود ....نه دامن داشت و نه رنگ جیغی ....
اما وقتی یاد نگاهی افتادم که احساس میکردم میلاد به یقه م میکرده انداختمش یه طرف و خودم وسط همه ی لباسا نشستم ....تو همون حالت کشوی پایین کمد لباسی رو باز کردم ببینم چی توش داره ....لباس زیر ! ....با خونسردی یکیشونو ورداشتم و جلو چشمم تکونش دادم ، جرقه ای تو ذهنم زده شد ، شاید اگه یکی از اینا رو میپوشیدم اون برجستگی های لعنتی کمتر جلب توجه میکرد .....به هر حال من که بلد نیستم بپوشمش...پس پرتش کردم همونجایی که کت شلوار و پرت کرده بودم و خودم همونجا دراز کشیدم و یه دستم و تکیه گاه سرم کردم ....صحنه هایی از بعضی فیلمایی که دیده بودم از جلو چشمم رژه رفت ....خوب ! ظاهرا بلدم بپوشمش ، یعنی حداقل دیدم که چطوری پوشیده میشه .....پشتمو بهش کردم و با خودم فکر کردم چه اهمیتی داره من که عمرا همچین چیزی رو بپوشم ..... اما بی اراده یاد حرفایی افتادم که معمولا واسه مسخره کردن دخترا با دوستام میزدیم : " مانی امروز مژگان و دیدی ؟ معلوم بود سوتین نپوشیده ....."
صدای ترکیب خنده های خودم و هومن و امیر و نوید با صدای وحشتناکی تو گوشم زنگ میزد ....سر جام نشستم و با حرص دندونامو رو هم فشار دادم :
_ بمیری امیر ....بمیری که اینقدر هیزی ....همتون بمیرید ....
وجدانم بهم نهیب زد : نه اینکه خودت اصلا هیز نبودی ؟! ...
چند لحظه با تردید بهش نگاه کردم اما بالاخره استخاره رو گذاشتم کنار و ورش داشتم ، حتی اگه بمیرم هم حاضر نیستم کاری کنم که پسرا مسخره م کنن ..... چشمامو بستم و با انزجار لباسمو درآوردم .....سعی میکردم مطابق چیزی که تو فیلما دیده بودم بپوشمش ، سخت بود اما بالاخره با هر بدبختی ای بود پوشیدمش ....سریع کت و شلوار و برداشتمو روش پوشیدم ....انگار کوه کنده باشم نفسمو بیرون فرستادم و به سمت تنها آیینه ی باقیمونده تو اتاق یعنی آیینه ی داخل کمد رفتم .....تازه کشف کرده بودم که اونجا هم یه آیینه وجود داره .....

همه چیز خوب به نظر میرسید جز همون یقه ی گل و گشاد لعنتی ، و اینکه برعکس تصور من اون برجستگی مزاحم هنوز معلوم بود .....خوب ، به نظر نمیرسه کار دیگه ای ازم بر بیاد ، این نهایت کاری بود که میتونستم برای جلوگیری از جلب توجه انجام بدم ، دستی به موهام کشیدم و سعی کردم از پشت ببندمش ... خوب ، تموم شد ... همین دیگه ....
هنوز جلو آینه وایستاده بودم که مامان دوباره اومد داخل ... با دیدن من تو اون لباسا متعجب به سمتم اومد :
_ این چیه پوشیدی ؟ این که مال دو سال پیشه ...
با نگاه جدی ای بهش خیره شدم ،
_ اگه قراره بیام همینو میپوشم ، اگه نه هم که هیچی ...
چند لحظه مردد به سرتا پام نگاه کرد و بالاخره گفت :
_ اگه کت شلوار میخواستی خوب میگفتی بریم بخریم ....
وقتی نگاه جدی منو دید بالاخره کوتاه اومد :
_ خیلی خوب ....همینو بپوش ....اما چرا هنوز آرایش نکردی ؟ تا من میرم مانتومو بپوشم تو هم سریع کاراتو بکن ...اتاقتو بزار بعدا جمع میکنی.
بدون توجهی به حرفش روی صندلی جلوی میز کامپیوتر نشستم و دستمو زدم زیر چونه م اما قبل از اینکه تصمیم بگیرم به چی فکر کنم زنگ گوشیم به صدا اومد ، نگاهی به صفحه ش انداختم ...."نفسم" زنگ میزد ....
مونده بودم جواب بدم یا نه ....اینقدر زنگ خورد و برنداشتم که قطع شد اما دوباره از اول شروع کرد به زنگ خوردن .....نه ! این هر کی هست خیلی سمجه ....اینبار جواب دادم ، اما بدون اینکه حرفی بزنم گرفتمش در گوشم ...
_ الو .....
اِاااا ....اینکه پسره ، مگه اسمش نفس نبود ؟ .....
_ الو مانی ؟ ......چرا حرف نمیزنی ؟ ...
دل و به دریا زدم و گفتم :
_ بله .....
چند لحظه ساکت شد و یک دفعه با عصبانیت گفت :
_ بله و زهر مار ، چرا گوشیتو خاموش کردی ؟ .....ها ؟ ...
نفس عمیقی کشید و با لحن آرومتری ادامه داد :
_ نمیگی من نگرانت میشم ؟ ....
وقتی دید حرفی نمیزنم صداشو دورگه و خش دار یا به عبارتی دختر کش کرد و گفت :
_ حالا خوبی قشنگم ؟ ...
هی روزگار ! ...یه زمانی منم خوب بلد بودم صدامو اینجوری کنم تا دخترا رو خر کنم ....
تماس و قطع کردم و نگاهی به گوشیم انداختم و از روی تاسف سری تکون دادم ....
_ این مانیا هم عجب جنس خرابی داشته ها ....همینم مونده دوست پسر بگیرم .....
دوباره گوشیم شروع کرد به زنگ خوردن که با حرص خاموشش کردم ....
کلی با مامان سر و کله زدم که حالیش کنم من آرایش نمیکنم ، بهش گفتم هر کی پرسید صورتش چی شده بگو تو خیابون زمین خورده صورتش کشیده شده رو آسفالت ....
با پوشیدن مانتو روی لباسام مشکلی نداشتم اما به هیچ عنوان نمیتونستم با این قضیه کنار بیام که شال یا روسری بندازم سرم .....اما خواهی نخواهی کاری بود که باید میکردم ، بالاخره یه شال برداشتم و انداختم رو سرم .....حالا بیشتر از قبل از خودم چندشم میشد ....دیگه تا همین جاش خیلی هنر کرده بودم که انداخته بودم رو سرم ، با اینکه به نظر میرسید جاش محکم نباشه اما حاضر نبودم بپیچمش دور گردنم ، همونطور آزاد ولش کردم و پشت سر مامان راه افتادم ....تو پارکینگ داشتیم به سمت ماشین مامان میرفتیم که نگاهی به دور و ورم انداختم و گفتم :
_ مامان ! پس ماشین من کو ؟...
مامان نگاه عاقل اندر سفیهی بهم انداخت و گفت :
_ تو از کی تا حالا ماشین داشتی ؟ ....
خوب ، پس ماشین هم فرت ....سرم و انداختم پایین و هیچی نگفتم ، اما وقتی میخواستیم سوار ماشین بشیم گفتم :
_ اِاااا .....مامان پس بیا اینور بذار من رانندگی کنم ...
بدون اینکه محلم بذاره در حالیکه سوار میشد گفت :
_ همون چند باری که کوبوندیش به در و دیوار بسه ....
ای بابا ...دست فرمون من که حرف نداره .....چرا همه چی اینطوری شده آخه ! ....
با حرص سوار شدم و با اخم سرمو انداختم پایین ...تو کل راه مامان رو مخم بود ، خیالات برش داشته بود که اون روزی که گم شده بودم حتما اتفاقی برام افتاده بوده که بعدش اونجوری خود زنی میکردم .....همش سعی میکرد از زیر زبونم حرف بکشه ، اما برای هیچ کدوم از سوالاش به جوابی نرسید و وقتی دید هر چی بیشتر حرف میزنه اخمای من هم بیشتر تو هم میره دیگه دست از سین جیم کردن برداشت و منو به حال خودم گذاشت ....

[مسافر كوچولو]

با حرص سوار شدم و با اخم سرمو انداختم پایین ...تو کل راه مامان رو مخم بود ، خیالات برش داشته بود که اون روزی که گم شده بودم حتما اتفاقی برام افتاده بوده که بعدش اونجوری خود زنی میکردم .....همش سعی میکرد از زیر زبونم حرف بکشه ، اما برای هیچ کدوم از سوالاش به جوابی نرسید و وقتی دید هر چی بیشتر حرف میزنه اخمای من هم بیشتر تو هم میره دیگه دست از سین جیم کردن برداشت و منو به حال خودم گذاشت ....


من اما تو یه فکر دیگه بودم , برخورد بقیه با من چطور بود ؟ چقدر سخته همه تو رو بشناسن اما خودت خودتو نشناسی
ظاهرا همه مانیا رو میشناختن الا خودم ... شاید اختلال روانی گرفتم ؟
اتفاقا خیلی وقت پیش یه داستانی خوندم دختره پنج تا شخصیت داشت !!
از اون همه فکر بی نتیجه کلافه شدم .. فعلا که زور اینا از من بیشتر بود
آخ که اگه هنوز مانی بودم , یه لبخند حسرت بار اومد رو لبم .... با فرزین چه آتیشی میسوزوندیم امشب آخ !
وای , امشب صد در صد فرزین هم میاد , لبخندم جمع شد ... وای نه !
مامان گفت : پیاده شو دیگه , چرا تکون نمیخوری ؟
نگاه کردم , جلو در خونه مامان پروانه بودیم . با بی میلی و کمی ترس و اضطراب پیاده شدم
مثل یه بچه پشت سر مامان وارد خونه شدم , انگار میخواستم خودمو قایم کنم
یه دفعه مامان یواش زد رو گونه اش و با یه صدای جیغ مانند گفت : مانیا ؟ این چیه پات کردی؟
یه نگاه به کفشام کردم : خوب کفشه دیگه , دمپایی پا کنم پس ؟
_ کفش اسپورت رو کت و شلوار مجلسی میپوشن ؟
فهمیدم چی شده , راست میگفت خوب , خودم تا حالا بیشتر از صد بار ملتو مسخره کرده بودم که کفش اسپرت رو شلوار پارچه ای پوشیدن
ولی منکه نمیتونستم کفش پاشنه بلند پام کنم , صد در صد نقش زمین میشدم
بعدشم , من همیشه دخترا رو واسه اینکه مجبور بودن کفش پاشنه بلند بپوشن و پدر کمر و ستون فقراتشون رو در بیارن مسخره میکردم
حالا خودم کفش پاشنه دار بپوشم ؟ عمرا !!!!
یه نگاه دیگه به کفشام کردم , خدایی خیلی ضایع بود ... خوراک منو فرزین بود
وای نه , اگه فرزین منو این شکلی ببینه , با این کفشا , تا عمر دارم ول نمیکنه , خدایا ... حالا چه خاکی به سرم بریزم ؟
حالا خوبه رنگش مشکی بود و ظریف و دخترونه ... ولی , بازم مضحک بود !
به جز خاله مهین و دختراش و زن دایی فریده (مامان فرزین) و فرناز ,هنوز کسی نیومده بود
با ترس به اطراف نگاه کردم , خدا رو شکر فرزین نبود .. یعنی لزومی هم نداشت الان باشه
هنوز نفس راحتی نکشیده بودم که خاله مهین منو بغل کرد و پرسید : مانیا جان صورتت چی شده ؟
مامان منو از جواب دادن معاف کرد و خودش جواب داد : افتاده رو زمین , صورتش کشیده شد یه کم
بی تفاوت خودمو از بغلش کشیدم بیرون و به بقیه یه سلام خشک و خالی کردم و بدون حرف اضافه ای خواستم برم یه اتاق دیگه
دیدم خاله مهین با تعجب به مامان نگاه کرد , مامان هم فقط ابروهاشو به نشونه اینکه فعلا هیچی نپرس بالا انداخت
مامان و خاله مهین همیشه بین بقیه خواهر برادرا سری از هم سوا بودن
رفتم تو پذیرایی و رو مبل دراز کشیدم
صورتم رو هم طرف پشتی مبل گرفتم تا نه من چشمم به بقیه بیوفته نه بقیه چشمشون به جمال من روشن شه
کی این مهمونی مزخرف تموم میشه بریم به بدبختیمون برسیم ؟ من اینجوری دووم نمیاوردم
با این موهای مزاحم و لباسای دخترونه مسخره رسما مشکل داشتم


از سرو صدایی که میشد فهمیدم بقیه هم اومدن , خواب نبودم ولی خودمو به خواب زده بودم
هر چند دقیقه یه بار یکی میومد تو سالن و وقتی میدیدن خوابیدم دوباره درو میبستن , اعصابم خورد شد
تازه از جام بلند شده بودم که در به شدت باز شد و سولماز با یه حال آشفته اومد تو و درو به هم کوبوند
بعدشم یه راست اومد تو بغلم و زد زیر گریه
اوه مای گاد ! نه چک زدیم نه چونه , دختره پریده بغلم .. حالا نمیشد جای این سولمازه بی سلیقه مهلا میومد بغلم ؟ شانس هم نداریم
حالا به همین سولماز هم میشه قناعت کرد , قشنگ به خودم چسبوندمش و دم گوشش پرسیدم : چی شده شیرینم ؟
با شنیدن صدام حالم بد شد ... یه لحظه خودمو فراموش کرده بودم
_ اَه , چندشم شد .. مانیا اذیت نکن , اعصاب ندارم
از خودم جداش کردم میخواستم بپرسم چی شده که خودش شروع کرد به فحش دادن : پسره ی ... .... ... ... کثافتِ لجن
مغزم از شنیدن فحشایی که میداد سوت کشید
اوه اوه , از هستی و مردی و زندگانی ساقطش کرد , فکرشم نمیکردم یه دختر از این فحشای 30+ بده , اونم كي ؟ سولماز
باز این فرزین از راه نرسیده به جنس لطیف گیر داده بود ... عجب اجناس لطیفی !
_ صورتت چی شده ؟ این چیه پوشیدی ؟
یه دونه یواش زد تو سرم : مانیا خوشکله تو دیگه چرا ؟ کت و شلوار واسه مهمونی پاگشا میپوشن خنگه ؟
نگاهم رفت سمت کفشام , در باز شد مهلا اومد تو
یه تاپ قرمز با دامن سفید که پایینش گلهای ریز قرمز رنگ داشت تنش بود
مثل همیشه خوش پوش و خوش سلیقه بود , مخصوصا که یه صندل ظریف سفید رنگ با پاشنه های بلند پوشیده بود .. آخ باز حواسم رفت پی کفشام
_ اِ , مانیا بیداری ؟ عمه گفت بیدارت کنم , گفت همه اومدن زشته نیای
با اون کفشا من هیچ جا نمیرفتم .. عمرا !

نمیدونم چرا جدیدا هر وقت میگفتم عمرا , برعکس میشد ؟


اینبار هم مثل دفعه های قبل تن به اجبار دادم و از سنگری که توش پناه گرفته بودم خارج شدم
کس غریبه ای تو جمع نبود , دایی محسن و دایی احسان و خاله مهین و خاله مهری با خانواده هاشون
و البته ساناز و شهاب , تازه عروس و داماد که مهمونی به افتخار اونا بود
واقعا من با پوشیدن کت و شلوار میون اونا وصله ناجور بودم , حالا اون به کنار ... کفشهامو باید چکارش میکردم ؟
به خودم لعنت فرستادم که چرا از اول حواسم رو جمع نکردم تا اینجوری تو هچل نیوفتم
الانم باید با تک تکشون سلام و احوال پرسی میکردم , اما قید ادب و احترام رو زدم و یه سلام جمعی کردم و رو اولین مبل نشستم
مامان برام چشم غره رفت ولی اعتنا کردم
سعی میکردم خودمو مشغول تماشای تلویزیون نشون بدم اما فرزین اومد کنارم نشست
_ سلام بچه کلاس اولی , خوبی ؟
( فرزین نکن با من اینکارو .. با مرام من یه عمر رفیق گرمابه و سردابه ات بودم .. رحم کن )
با صدایی که خودم هم نشنیدم جواب سلامشو دادم
_ زبونتو موش خورده ؟ نکنه خروسک گرفتی ؟
( مونده بودم چکارش کنم ؟ باهاش کل کل میکردم یا اونقدر سکوت میکردم تا خسته شه و بره ؟ )
_ موهاشو نیگا , عین بچه ها دم اسبی بسته
تو دلم فحشش دادم , آخه منِ گردن شکسته این موهای بلندو چکارش میکردم ؟ خودم میدونم عین بچه ها بستمشون
_ نه به اون موهات , نه به کت و شلوار پوشیدنت
و زد زیر خنده
خدا رو شکر پس هنوز کفشامو ندیده بود
_ واقعا من موندم جدیدا چرا اینهمه شلخته و بی سلیقه شدی ؟
( یه نگاه بهش انداختم , یک تیپ خفنی زده بود که دلم خواست ... )



میدونم دلتون میخواد شهریور رو تیر بارون کنین ولی ..
انشاالله دفعه بعدی