جغرافیای قلبم را می شناسم

[maryam1363]

جغرافیای قلبم را می شناسم

تمام جغرافیای قلبم را می شناسم. کوههای بلندش را ، دره های عمیقش را، جنگل های فشرده و تو در تویش را و دریاهای ژرف و آبی اش را …



اگر نقشه کشی بلد بودم بی شک بهترین نقشه ها را می کشیدم. ازین سرزمینی که درون من است. نقطه به نقطه اش را بی هیچ اشتباه!


کوههای بلند مهربانی اش را می شناسم ، دره های سیاهش را، رودهای عشقی که به هر سو روان است و جنگل فشرده شک را که از انبوه درختان سر به فلک کشیده پرسش های بی پایان بوجود آمده است.
همه را می شناسم.... همه را می بینم.... هر اتفاقی که می افتد آگاهم....


اما خیلی بد است که آدم زمین قلبش را وجب به وجب بشناسد اما نتواند جلوی زمین لرزه را بگیرد!...می بینم که ابرهای باران زا می آیند ، می بارند و می روند . سیلاب ها را می بینم که بر زمین دلم جاری می شوند… اما راهی نمی شناسم که راه بر سیلاب ها ببندم. وقتی برف عشق می بارد می دانم که همه جا یخ خواهد زد، منجمد خواهد شد و راه را بر پویایی رودبارهای کوچک خواهد بست …



اما … در بارش این برف، در روان شدن سیلاب، در لرزش زمین…ناچارم ناچار!


این اتفاقها که می افتد خارج از گستره توانایی من است… آگاهی من آمدنشان را پیش بینی می کند اما جلوی رخ دادنشان را نمی گیرد… این آگاهی تنها رنجم می دهد.


چرا که می دانم…می دانم که چه ها در سرزمین دلم خواهند کرد و من در برابرشان جز "نگریستن" چاره ای ندارم!


در جست و جوی توانی هستم که "پیش آمد" ها را به چنگ آرد. که ابر و باران را در درونم به فرمان آرد… نگذارد که سیلاب هر کجا را که خواست با خود ببرد و زمین لرزه هر دم که خواست بناهای روشن قلبم را فرو ریزد…


در جست و جوی آن "نیرو" هستم ، آن "توان"، آن "قدرتی " که باز می دارد و جلوی ویرانی را می گیرد. چیزی فراتر از بینش… فراتر از دانستن، فراتر از آگاهی …



جغرافیای قلبم را خوب می شناسم… پیر و بلد این راهم!...
سپری می خواهم که در برم گیرد و سرزمین قلبم را از گزند "آمدنی های ناگهان" در امان نگه دارد. سرچشمه ای که رویین تنم کند.
این " نیرو " را ، این "توان" را، این "سپر"را، این "سرچشمه " را نمی شناسم!


هنوز پس از اینهمه سال که از فوران آگاهی می گذرد می بینم که بسیار "ناتوانم"! بسیار بیشتر از بینشی که دارم… بسیار دردناک تر از "آگاهی" ای که بدان می بالم… با چشمان جغرافیادانم ناتوانی ام را روشن می بینم. اما درمانش را نمی شناسم. از چه جنس است؟ از کدام سو می آید؟ چگونه می آید؟ می آید؟

__________________

پيدا كردن دوستان واقعي سخت، ترك كردنشان مشكل و فراموش كردنشان غير ممكن است.

[maryam1363]

کسی نیست که بخواد در رابطه با جغرافیای قلبش حرف بزنه

[شبنم]

خیلی متن قشنگی بود. خیلی زیاد

اما در مورد نظر: بعضی وقتها احساس می کنم در عین آشنایی از همه به خودم و قلبم غریب ترم. همه رو متهم می کنم به نفهمیدن من و احساساتم ولی واقعیت اینه که من ِ من رو نمی شناسم.

گاهی ابرهای تیره غفلت رو خورشید دلم سایه می اندازن. اونقدر که همه وجودم میشه تیرگی.

من به این جغرافی از همه آشناترم و نا آشناتر. دلم می خواد حجاب ها رو پس بزنم ولی از این می ترسم که زیر تمام این پوشیدگی ها عریانی باشه...

کاش این سرزمین وسیع راهنمای دقیق تری داشت... شاید من قطب نما مو گم کردم.. نمی دونم

[maryam1363]

منم همینطورم گاهی پرم از این حس که خودم رو خوب می شناسم به خودم مسلطم
ولی تو همون لحظات یه نسیم کوچیک طوفانی تو قلبم ایجاد میکنه که گفتنی نیست
مرسی از نظر قشنگی که داده بودی