بازگشت   نودهشتیا > کتاب > تایپ رمان

 
 تبلیغات 
عصر پادشاهان
نمایش نتیجه های نظرسنجی ها: خواننده ی گرامی لطفا سن واقعی خود را در صورت تمایل وارد کنید:
زیر 15 5 5.26%
15 تا 20 33 34.74%
20 تا 25 32 33.68%
25 تا 30 13 13.68%
بالای 30 12 12.63%
رأی دهندگان: 95. شما نمی توانید در این نظرسنجی رای دهید.

ارسال موضوع جدید  پاسخ
 
ابزارهای موضوع جستجو در موضوع نحوه نمایش
قدیمی ۴ فروردين ۱۳۹۰, ۰۴:۳۷ بعد از ظهر   #1 (لینک مستقیم)
کاربر فعال
 
lilil آواتار ها
 
پست بسیار مفید  +244 امتیاز     
Wink رمان با من حرف بزن | نادیا.م و هیوا بهرامی کاربران انجمن





یه داستان جدید دیگه که امیدواریم ازش خوشتون بیاد.
دیر به دیر می ذاریم، پس لطفا صبر داشته باشید.

امیدوارم مارو با تشکراتون همراهی کنید. فعلا تایپیک و ایجاد کردیم، داریم روی داستان کار می کنیم، بعد امتحان هم می ذاریم.


توجه: کپی کردن داستان بدون اجازه رسمی از نویسنده مجاز نمی باشد و در صورت دیدن طبق جرایم رایانه ای با شخص خاطی برخورد میشود.










مقدمه:

تنها راه شاد بودن عشق ورزيدن است
اگر عاشق نباشيد
زندگی در چشم بهم زدني
تمام می شود.


* * * * *







مشخصات داستان


نام رمان: با من حرف بزن

نویسندگان: نادیا م، هیوا بهرامی (ف.ب.پ)

راوی:دانای کل

طراحی جلد: bahar1313

ژانر: عاشقانه، اجتماعی، معمایی، کمی تخیلی، روانشناسی

خلاصه داستان:
داستان از رویای عجیب دختری به اسم (فاطمه) شروع می شه، که زندگی ساده ای داره. فاطمه به همراه دو دوست دیگرش (رکسانا و مبینا) برای فردی مزاحمت تلفنی ایجاد می کنن. این مزاحمت باعث میشه فاطمه حرف های ناخوشایندی بشنوه، تماس و قطع می کنه اما شماره ی طرف و سیو می کنه، چون تصمیم داره هم معذرت خواهی کنه و هم اونو از مطلب اشتباهی که متوجه شده در بیاره، غافل از اینکه ناخواسته وارد ماجراهای عجیبی می شه...
با یه اقتباس کوچولو، البته هنوز که هیوا تا فصل هشت اینا نوشته اقتباس نکردیم، ولی شاید وسطای داستان این کار و بکنیم! شاید!


قسمتی از داستان:
فاطمه: تو از تاریکی می ترسی؟
کوروش: نه، من از تاریکی نمی ترسم، از چیزی که درونِ تاریکیِ می ترسم . . .



تاپیک نقد: ♫♪ با من حرف بزن ♫♪ | نادیا.م و هیوا بهرامی | معرفی و نقد کتاب

تاپیک تایپ:
♫♪ با من حرف بزن ♫♪ | نادیا.م و هیوا.ب کاربران انجمن نودهشتیا


منبع:
WWW.ba-man-harf-bezan.blogfa.com

www.forum.98ia.com/t179858.html




فصل ها:
فصل اول: باغ پاییزی

فصل دوم: با من حرف بزن

فصل سوم: خانه مهر

فصل چهارم: دوبال سفید در تاریکی


فصل پنجم: در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست

فصل ششم: اولین دیدار؟

فصل هفتم: بازی جالب

فصل هشتم: نامزدی ِ دردسر ساز

فصل نهم: عطر ِ یــاس

فصل دهم: سلام به صلح

فصل یازدهم: فانوس



اریکا:nadia & hiva
http://www.forum.98ia.com/t265579.html
بامن حرف بزن:nadia & hiva
http://www.forum.98ia.com/t179858-2.html
نباید ها :hiva aji jonam
http://www.forum.98ia.com/t398179-2.html
نگران اشکهایم نباش !|از لبخندم بترس|که معنایش اشکهای فردای توست…………!

ویرایش توسط lilil : ۲۲ اسفند ۱۳۹۱ در ساعت ۱۲:۰۳ قبل از ظهر
lilil آنلاین نیست.   پاسخ با نقل قول
تشکر شده توسط :
!!terme, !summer girl, # NEGAR #, #PARDIS#, $~roya~$, * sogi jOoOn *, * حدیث *, **sevdayi **, **Silver Star**, *alonegirl*, *aras*, *atrina*, *Azarin*, *dorsa*, *Ghazal*, *miss minoo*, *n@fi3*, *Nafise.a9*, *naghme*, *niki, *parnian*, *s@h@r*, *shima*, *TARA*, *vooroojak*, *~SETAREH~*, *بارون پاییزی*, *ریما*, *شیدا*, +Lily, +Neda+, -2nya-, -ALI-, -Farimah-, -Niloufar-, -ShaDi-, -نازلی-, .19921371., .:aida:., .:BahaR:., .:~KaMeLiA~:., .Anahit., .arsana., .Baharak., .Ghasedak., .Mehrnoosh., .MOHABBAT., .Monire., 5011311, 88 shiva, @ DINA @, @parisa@, abby7, afi jonz, Aiden, airena, aixi, alonegirl, always alone, angel67, angelic, anital, anna320, ANNE, annie_barca, Anolin, Arezoo*~*r, Armaghan bahary, arnavaz, artii, asal, asal_cheshmak, asam, asemane nili, aseman_82, ashoka, asoodeh, Astrgirl, atish69, atyek, avayebaran, AVESTA, Az@de, azarsana, azidan, azima, ba-maram, babasi, bad_girl_795, bahar1313, bahooneh10, Banooye Koochak, baran . M, Baran70, baran_1990, baroon12, baroonii25, Bavar, behi_aquarius, Behnaz joon, behnaz1, behnazhmz, Behnoush, Bi Setareh, BIDAD, boyegandom, brain storm, breathe, cccccccc, cemira, chandiny, cole, corail, coral, D0nya, Darya_secret, degeer, delester, desert girl, Dina*, dokhtare khial, dokhtarepaeiz, Donya-70, DREAM H, dream07, E.Narjes, earth girl, EasTern_Girl, eglantine-m96, elahe atash, Elahe-73, Elahe111, elahe70, Elen, elhamtt, elia65, Elin-sky, elnaz89, ELYAN, Eyes Wide Shut, F . Kh, faezeh88, FAH!ME, fahime_kiticati, fani black 212, farahi, farajoon, fariba_hed, Farnaz, Faryad Zire Ab, Fateme-a, fatemeh74, fatima_59, fatosh, faty3422, ffrhad, foozhan az, frokni, f_javid, gandomsa, gem6346, Genza, Ghazal Vnd, ghazalghazal, ghazghaz, gheisareh, gili, glarion, golabaton, goldoone22, gole narges, gole.bahari0, golnaghshetavous, gorestan man, granaz, H.NaTa.G, hadis00, hamideh, hana_89, hany666, harimeshgh, hasret, HAsti-Nj, hasti59, hasti93, hediyeh_b, hermine, Hinta, hiva, honey_x, Hoopoe, hooriya_y, icegirl_90, ili mah, kamand131, kanyar, katerina petrova, kayena, khanoom-damaghoo, kian268, kurda smahlt:<, lavagirl, leila.kh, lili5225, M mehrane, M&M_601, m.gabryel, M.gIrL, m.mahya, M.matineh, m0zhdeh, mah banoo, mahana1, mahbano, mahbob_sh, mahda, mahdiar, mahdieh.k, mahdis65, maheabi, Mahed, mahsadina, mahsany, mahshad05, mahtab10, malihe ranjbar, Mikrobe-Sorati, malus, mamorin, MARDE_TANHA, MARIEH_73, maryam.mani, maryam1, maryam1388, maryamale, maryammmmmm6, Memolina, meno, messi1, meysan, Mina, Mina.LoveStar, mina68, mina_bala74, Mini Moon, Mino Bookworm, minoo1920, mira., mishapasha, Miss-Mani, mitra.ym, Mo$aFeR, mojan_23, monir 11, mrym_98, my ring, m_mah, N A F A S, nafas44, Nahid72, najma20, NAJVA66, narges-1991, nasi & somi, Nasim 77, nasrin74, Nastaran1993, nazi2000, nazy22, naz_goli, negar1390, nemesis, NE[ )@A, Niayesh- 74, niayesh00, niazruby, nigar_403, Nika R, niloofarane, nilooii, NILOUFAR, nima.reno, nita.viok, NIYAN, nlp16001, NO ONE, NO ONE 2, novak, OoPs, osweh, p@rniyan, P@rya, paiz, paradise, parmis86, parshan 77, parshang, patrik, patrin, pegiiiiiiiii, pr.delafrouz, proxima, R ! R a, R*A*Z, raha55, rahaiii, RaheBipayan*, rain bow, raingirl16, ramanava, ramesh20, rana-021, rasa, redbull, redmoon333, rizeh mizeh, rohollah, roseberry, roya1365, roya62, rozi-91, s.love, saadatirad, saba_lovly, saghigol, SahariX, saharmn, sahar_love, sahely, samaneh60, samim, Sam!ra, sanaz_, sang_e_saboor, sania555, sapidkooh, SaRa, sara khooooom, SaRgArDuN_A, sasa75, sC0rP!0N--GirL, Seek - Myself, selda-A, sepideh1991, sepidiii, serend, serentipiti, setareh30, shadi.A, shaghayegh69, shaghhayeghh, shahrzad1369, shahzad, shakiba_2510, shamim_13, sharghi, sharmin.r, sheida joon, sheyda-1990, Shifteh, shili, shirin1366, shiva joon, sh_rezaei, Silber, silverstar, sipa, skarlet 62, smart girl, Sokout, Sokout_momtad, Sokout_shab, sollmaz, some one, some one 90, somy_kh, soode, soshyans, sparrow, Star inferNal, starfish, Star_69, SunDaughter☼, sunshine.h, sunthin, Sutra, sydney, s_donia323, sαвα, Ŝάмĭ, sعسلs, T T--THR, taban_1352, talayeh, tama1011, tanaz.68, tannaz22, TanNazZz, taraneh joon, tatar, te_amo, Tifani Jon, Tikooli, titinaz, ti_na60, toop, usui, V.i.d.a, Veni, venooss, venus7021, vj_90, wind girl, yada, yas khis, yasam, yase sefid, Z.BITA, zahra.h, zahra62, zanbagh, Zanessa, ZeYnAb KhAnOoM, ziiiziii13, ziZi @ M, _ SPEED _, _SarA_, |YaSsiii|, ~ Abji ZAhra ~, ~ ghazali ~, ~*SaHaR*~, ~farzaneh jan~, ~fatemeh69~, ~jOojoO.tAlA~, ~katrin~, ~Magic Life~, ~N!na jOojOo~, ~Ordibeheshti~, ~shahrivar~, ~Spunk!e~, ÐOҜH] JÎG@R, ʘZa℞, آبجی نیلوفر, آذردخت, آزالیا, آفرينش, آليس, آلیشیا, ابری, ابی دریا, ارتمیس *, استقلالیم, اشوزدنگهه, امتیس, انائل, ايلين, باران, باقری, بانوی برفی, برادپیت, بلور, بهار سرد, بهارجون, بهداد, ترنم, تهمتن, ثـمیـن, جلوه, حاجی بلا, حنیفا58, خانم فسقلی, خانوم عسلی, خانومی, خود شیفته, دخترک کولی, دلينا, دیبا کیان, رز نارنجی, رضاره, رودنا, رونیا, روياي ابي, رویای باران, زری, زرین دخت, ساحلی, سالومهو, ستاره ملک, ستاره ی رها, سرتق, سمن ناز, سوال, سوانا77, سپید و سیاه, شداد, شهرناز, طلوع عشق, !arefeh, عشق یخی, علی رضاایران, عیدی, ف.الف, فاخته13, فاطمه.م, فرگلf, فهیرا, فهیمه67, لیبرا, لیلا931, م.م.ر, ماجده, مانا66, مسافر كوچولو, ملیساا, منم دیگه..., منم دیگه...., مهرانگیز, مهستی, مهشاد 1997, مهشاد69, مونا**, مینا, نسرین..., نسيا, نیلوفر آبی, نیلوفر دختر دریا, نیلوفر:-), نیکان, نیکــی, هشمت, هوفریا, هیلا, واران, وارش67, وارنیا, والا, وستا دخت, ياابالفضل, پارمیداا, پاسارگاد, پامچال, پدیده, پرستوی مهاجر, پروانه!, چپ دست, کریستال, گنجشک, گیتی, یاسمین.م, یهدا, یک ابانی, یگانه, ღ ghazali ღ, ღPegah.Kღ, ᗩηηᗩ

تبلیغات

دانلود

قدیمی ۱۵ فروردين ۱۳۹۰, ۰۱:۳۸ بعد از ظهر   #2 (لینک مستقیم)
مدیر بازنشسته
 
honey_x آواتار ها
 
پست بسیار مفید  +78 امتیاز     
پیش فرض

با تشکر لطفا شروع کتاب را در تاپیک زیر اعلام کنید

آمارکتابهای در جریان سایت

توضیحاتی راجع به کتاب،تعداد صفحات و نویسنده و سال چاپ حتما ذکر کنید .

از فونتTahoma و سايز 2 استفاده كنيد و در بین خط ها لطفا فاصله نندازید تا ساختن فایل PDF راحتتر باشه.

کمتـر از 20 خط در هر پست قرار ندهید!

ممنون
honey_x آنلاین نیست.   پاسخ با نقل قول
تشکر شده توسط :
!summer girl, $~roya~$, * sogi jOoOn *, * حدیث *, **sevdayi **, **Silver Star**, *9092*شادی, *atrina*, *dorsa*, *n@fi3*, *niki, *shima*, *vooroojak*, *~SETAREH~*, +Lily, +Neda+, -2nya-, -ALI-, -نازلی-, .:aida:., .:BahaR:., .arsana., .Ghasedak., .Mehrnoosh., .MOHABBAT., 271529, @parisa@, abby7, alonegirl, always alone, angelic, anital, ANNE, arnavaz, artii, asal, asal_cheshmak, asam, asemanii, ashoka, asoodeh, Astrgirl, atyek, avayebaran, AVESTA, Az@de, azima, babasi, bahooneh10, baran . M, baroon12, baroonii25, behi_aquarius, Behnaz joon, behnaz1, Bi Setareh, boyegandom, brain storm, breathe, cole, coral, desert girl, dokhtarepaeiz, DREAM H, dream07, earth girl, eglantine-m96, Elahe-73, elahe70, Elen, elia65, elnaz89, Eyes Wide Shut, faezeh88, faez_er, FAH!ME, fani black 212, farahi, Farnaz, farnooshfarokhi, fatemeh74, fatima_59, faty3422, ffrhad, f_javid, gem6346, ghazal ghazal, ghazalghazal, goldoone22, gole narges, gole.bahari0, golnaghshetavous, hamideh, hana_89, harimeshgh, hediyeh_b, hiva, ili mah, kanyar, katerina petrova, kayena, kurda smahlt:<, lavagirl, leila.kh, lili5225, lilil, M&M_601, m.mahya, m0zhdeh, mahana1, mahbano, mahdiar, Mahed, mahshad05, malihe ranjbar, malus, MARDE_TANHA, MARIEH_73, maryam1, masoumeh67, Memolina, messi1, meysan, Mina, Mina.LoveStar, mina68, mina_bala74, Mini Moon, Mino Bookworm, mira., mitra.ym, Mo$aFeR, mojan_23, motlagh, m_mah, Nahid72, narcis64, narges-1991, NAVA22, naz_goli, nemesis, niazruby, nigar_403, Nika R, nlp16001, NO ONE, P@rya, paeezi, paradise, parshan 77, parshang, pegiiiiiiiii, pr.delafrouz, raha55, rahaiii, RaheBipayan*, rain bow, ramesh20, rohollah, rozi-91, s.love, saba1324, saghigol, SahariX, sahely, sapidkooh, SaRa, sara khooooom, SaRgArDuN_A, sasa75, sepideh1991, sepidiii, serentipiti, sete, shaghayegh69, shaghhayeghh, shahzad, shakiba_2510, sharghi, sheida joon, Shifteh, shili, shiva joon, Silber, silverstar, skarlet 62, smart girl, Sokout_shab, some one, some one 90, somy_kh, Star_69, SunDaughter☼, sydney, s_donia323, sαвα, Ŝάмĭ, sعسلs, talayeh, tannaz22, tatar, taty9918, Tifani Jon, titinaz, toop, V.i.d.a, venus7021, vj_90, yasam, zahra62, zanbagh, Zanessa, ZeYnAb KhAnOoM, ~jOojoO.tAlA~, ~Magic Life~, ~Ordibeheshti~, ~shahrivar~, آفرينش, ابری, ابی دریا, باران, بانوی برفی, بلور, بهار سرد, بهارجون, بهداد, ترنم, ثـمیـن, خانم فسقلی, دیبا کیان, رودنا, رونیا, زری, زرین دخت, ساحلی, ستاره ملک, ستاره ی رها, سرتق, سمن ناز, سوال, سوانا77, شایان20, شداد, !arefeh, عشق یخی, علی رضاایران, عیدی, ف.الف, فانتین, فرگلf, فهیرا, م.م.ر, ماجده, مانا66, مسافر كوچولو, منم دیگه..., منم دیگه...., مهستی, مونا**, مینا, نسرین..., نسيا, نفيس, نیلوفر آبی, هشمت, واران, وارش67, وارنیا, والا, وستا دخت, ياابالفضل, پارمیداا, پدیده, پروانه!, گنجشک, گیتی, یاس سپید, یاسمین.م, یهدا, یگانه, ღ ghazali ღ
قدیمی ۵ خرداد ۱۳۹۰, ۰۴:۲۱ بعد از ظهر   #3 (لینک مستقیم)
مدیر بازنشسته
 
hiva آواتار ها
 
hiva به Yahoo ارسال پیام
پست بسیار مفید  +211 امتیاز     
Wink رمان با من حرف بزن | فصل اول: باغ پاییزی

بسم الله الرحمان الرحیم

به نام آرام دلها


پیش گفتار، هیوا:
سلام. سریع می رم سر اصل مطلب، من یه ایده ای زد به سرم که دلم خواست برای اولین بار توی این سایت من و نادیا اولین نفراتی باشیم که اجراش می کنیم.
یه داستان موزیکال، حالا چطوری؟
داستان ما بیشتر رو محوریت بازیگری و خوانندگی و کلا هنر می چرخه، برای آهنگ ها هم ما سعی کردیم بیایم از بهترین آهنگ های هر خواننده ای که شعر و آهنگش به داستان ما می خوره استفاده کنیم. وقتی هم استفاده بکنیم تو پی نوشت ها و پاورقی ها اسم خواننده و آهنگش و میاریم.
این کار دو دلیل داره، یکی اینکه می خوایم منبع و حتما ذکر کرده باشیم، و دیگری اینکه می خوایم موقع خوندن این داستان، وقتی به قسمتی رسیدین که شخصیت خواننده می خواد آهنگ و اجرا کنه، شما هم به آهنگ گوش بدید و بهتر توی اون حال و هوا قرار بگیرید.
نمی دونم جای دیگه ای همچین کاری کردن یا نه! اما توی این سایت، این برای اولین باره؛ امیدوارم از این ایده و پیشنهاد خوشتون بیاد و استقبال کنید.
ممنون از نگاهتون، با ما باشید. (گل)

نکته: اسامی که در این داستان اومده، شخصیت ها و حوادث همه و همه برگرفته از ذهنِ نویسنده س و هیچ ربطی به دنیای واقعی نداره، پس اگه تشابه اسمی وجود داشت به کسی نسبت ندید.
این داستان مخلوطی از تخیل و واقعیته، امکان داره خیلی ها از سبک ما خوششون نیاد، پس از همین الان بهتون می گیم که سبک این داستان فرق می کنه و تو نگاه اول شاید کمی غیر عادی به نظر برسه.
خب قبول داریم عجیبه که رئال و موضوعات اجتماعی و با تخیل قاطی کنیم، اما ما این کار و کردیم و تا آخرش پیش میریم.






مقدمه:

تنها راه شاد بودن عشق ورزيدن است
اگر عاشق نباشيد
زندگی در چشم بهم زدني
تمام می شود.


* * * * *





فصل اول: باغ پاییزی

یه خواب عجیب دیدم. توی یه باغ بزرگ بودم، پر از درختا و برگای پاییزی ِ رنگارنگی که روی زمین ریخته بود. روی برگا قدم می زدم و مثل همه ی دخترای دیگه از صدای خش خش ِ له شدن برگا زیر پاهام لذت می بردم. باد موهای بلندم و به این سو و اون سو می کشید و احساس خوشایندی به من هدیه می کرد. اصلا برام مهم نبود چرا توی این باغ عجیب و مه آلود هستم، فقط قدم می زدم. کم کم احساس کردم مه های اطرافم کنار میره و می تونم آدمای زیادی و دوروبر خودم ببینم. آدمایی که انگار من و نمی دیدن! شایدم نمی خواستن که ببینن! دیگه احساس خوبی نداشتم. نمی تونستم خوب نفس بکشم. درست مثل همیشه! آرزو کردم همشون ناپدید بشن. آرزو کردم مثل همون اول ورودم به باغ هیچکسی جز من و درختا و برگای پاییزی وجود نداشته باشه. فقط من باشم و خودشون.
انگار که آرزوم برآورده شد. با هر قدمی که به ته باغ بر می داشتم آدم های دور و اطرافم همونطوری که پیداشون شده بود ناپدید می شدن. خوشحال شدم و لبخند زدم، اما حالا تقریبا به ته باغ رسیده بودم و همه جا تاریک بود. دیگه چیزی جز تاریکی نمی دیدم. اونجا تهِ ته ِ باغ بود. بغض کرده بودم و دوست داشتم گریه کنم. دوباره نفسم گرفت و احساس کردم به هوای تازه احتیاج دارم. خواستم برگردم که یکدفعه سایه ی یه مرد و کمی دورتر از خودم دیدم. چشمام به تاریکی ِ مه آلود ِ باغ عادت کرده بود. اون سرافکنده به زمین خیره شده بود و چیزی نمی گفت. با اینکه نمی تونستم چهره ش و ببینم، اما احساسم بهم می گفت که سایه ی این مرد ناراحت و غمگینه! درست همون لحظه به طرفم برگشت و من یه عالمه نور دیدم! اینبار روشنایی نذاشت چهره ش و ببینم.
از خواب پریدم، با یه عالمه سوال بی جواب، اون مرد کی بود؟ تو خواب من چی کار می کرد؟ چرا توی اون تاریکی...، بی خیال! انگار خیلی زیاد وارد جزئیات شدم.
همیشه همینطوریم. همه چیز و دقیق مورد برسی قرار می دم و سعی می کنم قبل از حرف زدن فکر کنم. کمتر حرف می زنم و بیشتر گوش میدم. اینطوری بزرگ شدم و اینطوری آموزش دیدم. اما چرا انقدر خجالتیم؟ چرا دنیای من خالی از هیجان و امیدِ!
نمی دونم دنبال چی هستم. نمی دونم از زندگی چی می خوام. اما اینو خوب می دونم که خانواده م و خیلی دوست دارم. با تمام مشکلات و سختی هایی که توی زندگی دیدم، زندگی کردن و دوست دارم. همه ی اینارو تا وقتی می خوام که مامان و بابا باشن. هیچ وقت نمی تونم تصور کنم خدایی نکرده یه روزی مامان با اون چشم های کبود و رنگ پریده و لبای همیشه خندونش کنارم نباشه. یادم رفت از سرفه های همیشگی و تاولای گاه و بی گاهی که روی پوست قشنگ ِ تنش ظاهر می شه بگم. مامان من زخمی جنگ یا همون دفاع مقدس ِ ! از جنگ برای منم یه یادگاری مونده، ریه های داغون؛ اولین باره که برای دل خودم می نویسم. بعضی وقتا فکر می کنم قلبمم مثل ریه هام داغونه! اما حالا احساسش می کنم و سعی دارم که این حس و لمس کنم. دلم می خواد بیشتر از زندگی لذت ببرم. وارد ماجراجویی های هیجان انگیزی بشم که زندگیم و زیرو رو کنه. آخه شاید عمر طولانی ای نداشته باشم. بعضی وقتا به خودم می گم که من حتی حق عاشق شدنم ندارم!
امروز توی آینه به خودم نگاه کردم، نه اینکه قبلا چنین کاری نمی کردم، نه! اما امروز با یه تفاوت اساسی به خودم نگاه کردم. با دقت؛ دقتی که برای اطرافیانم بیشتر از خودم به خرج می دم. چشمای من خیلی غمگینه، مبینا راست می گفت؛ چشمای من هم خمار ِ ، و هم غمگین...
کارای درسیم مونده و من اینجا پشت کامپیوتر نشستم و از چشمای خودم می نویسم. اگه کارم و تحویل ندم می ترسم از دست معلم عزیزم این غم تبدیل به اشک بشه. کم کم باید خودمون و برای امتحانای نهایی آماده کنیم. یکی دوماه بیشتر نمونده.
راستی یادم رفت بنویسم که من یه دنیای خیالی برای خودم دارم. یه دنیای خیالی ِ خیلی خیلی قشنگ که توش به همه ی آرزوهام رسیدم. توش راحت حرف می زنم و برای خودم سخنرانی می کنم، درست برعکس دنیای ِ واقعی! ای کاش دنیای ِ خوب ِ من، خیالی نبود.
* * * * *

از میز و مانیتور فاصله گرفت و به صندلی تکیه داد. چشم های همیشه خمارش را به صفحه ی مانیتور دوخت و با لحن غمگینی زیر لب زمزمه کرد:
- فوتوشاپ مسخره... همیشه قفل می کنه.
دستانش را به پشت صندلی کشید تا قدری استراحت کنند؛ همان موقع دَر ِ اتاق باز شد و دریا به داخل آمد. به روی چهره ی خسته ی دخترش لبخندی زد و در حالی که تلفن همراهش را به دستش می داد، با صدایی گرفته و نفس هایی بریده گفت:
- این چندمین بار ِ که زنگ می خوره. مبیناس... ببین چی کارت داره، شاید واجبه!
فاطمه به جلو خم شد و دستانش را روی میز گذاشت. با خستگی ای که در صدایش موج می زد به حرف آمد و گفت:
- می دونم چی کارم داره. می گه پاشو بیا اونجا...همه ی کارای گرافیکیم مونده. هیچ کاری نکردم!
و با حرص و غم به موهای خود چنگ زد. دریا در حالی که به سمت دَر می رفت به عقب برگشت:
- اشکالی نداره...
دَر را باز کرد، بعد از چند سرفه با صدایی گرفته و دورگه ادامه داد:
- مراسم نامزدی خواهرش نزدیکه، برو پیشش تنها نباشه.
و از اتاق خارج شد و دَر را بست. فاطمه پوزخندی زد و به تلفن همراهش خیره شد:
- آره، به قول رکسانا نکه خیلی ناراحته!
بازدم بی حوصله اش را بیرون فرستاد و از جایش برخاست. گوشی را برداشت تا با منزل مبینا تماس بگیرد که همان موقع صدای زنگ ِ تلفنِ همراهش بلند شد. با عجله گوشی را برداشت و پاسخ داد:
- بله؟
- فاطی؟! اِ پس چرا نمیای؟
از روی حرص پلک هایش را محکم روی هم فشرد:
- اولا سلام! دوما مبینا خانم هزار دفعه بهت گفتم انقدر فاطی و فاطیما نگو!
بعد از کشیدن نفسی عمیق ادامه داد:
- چه خبره هی زنگ می زنی و اس میدی که بیام اونجا؟ نکنه نامزدی مینا افتاده همین امشب؟!
- اِاِاِ برو بابا...
صدای خنده ی رکسانا از پشت گوشی می آمد؛ مبینا ادامه داد:
- زودتر بیا... فعلا... بیایا!
- قربون خدا برم خنده هاتونم که...
با شنیدن صدای بوق حرفش را نیمه کاره رها کرد و با کشیدن نفسی عمیق گوشی را روی میز گذاشت. به سمت کمد لباس هایش رفت و مانتو و مقنعه اش را بیرون آورد. وقتی نتوانست چادرش را پیدا کند با بی حوصلگی از اتاق بیرون زد و بعد از کمی فکر کردن با صدای نسبتا بلندی پرسید:
- مامان! چادرم و ندیدی؟
صدای دریا از آشپزخانه شنیده شد:
- توی کمدت نیست؟!
با خستگی پاسخ داد:
- نه نیست.
- یادمه تاش کردم گذاشتم توی کمدت.
هیکل ظریف و چهره ی رنگ پریده ی مادرش در قاب دَرِ آشپزخانه نمایان شد:
- برو یه بار دیگه قشنگ نگاه کن.
فاطمه لب هایش را جمع کرد و سعی کرد خونسرد باشد. بازدمش را از بینی بیرون فرستاد و دوباره به سمت کمد لباس هایش رفت. لباس های کف ِ کمد را بیرون ریخت و بعد از چند دقیقه گشت و گذار در میان لباس هایش توانست چادر تا شده اش را داخل پالتوی بلندش که در کمد آویزان شده بود پیدا کند.
چادر را از مقابل چشم های عصبانی اش پایین گرفت و برای چند ثانیه پلک هایش را بست.
جمع کردن لباس های کف ِ اتاق را به وقتی دیگر سپرد و با عجله گوشی اش را برداشت و از اتاق خارج شد. بعد از سر کردن چادر مقابل آینه ی قدی، به سمت دَر خانه می رفت که صدای مادرش را شنید:
- کیفت و نمی بری؟
در را باز کرد و کفش های اسپرتش را از جا کفشی درآورد و مقابل پاهایش گذاشت:
- نه... نمی خواد.
دریا بالای سرش ایستاد و به قاب در نیمه باز تکیه داد:
- اسپری و برداشتی؟
بعد از بستن بند کفش هایش ایستاد و مقنعه و چادرش را مرتب کرد:
- نه مامان... احتیاجی نیست.
دریا ابروهایش را از نگرانی درهم کشید:
- اگه حالت بد بشه چی؟ اون موقعم احتیاجی نیست؟!
فاطمه با نگاهی به چهره ی خسته و رنگ پریده ی مادرش سعی کرد لبخند بزند:
- نه مامان... هیچی نمیشه.
دریا سرفه ای کرد و مشتش را مقابل دهانش نگه داشت، همانطور که چهره اش از درد جمع شده بود گفت:
- ماسکت و بزن.
نگاهش را از دریا گرفت و به دیوار سفید مقابلش خیره شد:
- نیاوردمش.
- صبر کن الان میارم.
این را گفت و با قدم هایی آهسته به داخل رفت.
به دیوار تکیه داد و نگاهی به ساعت مچی اش کرد. بعد از دو دقیقه دریا با ماسک و اسپری جلوی در ظاهر شد.
- ممنون.
با عجله ماسک را به صورتش زد و اسپری را داخل جیب مانتویش گذاشت.
- هوا سوز داره. داریم کم کم میریم تو فصل سوز و سرما و زمستون، بهتره پالتوتو بپوشی!
- نه مامان با اون پالتو حسابی زیر چادر ملی باد می کنم...
نگاه گرفته اش را به زمین دوخت و ادامه داد:
- یه جوریه... خوشم نمیاد!
دریا شانه ای بالا انداخت و سری به دو طرف تکان داد:
- هر جور راحتی.
- مراقب ِ... خودت باش. فعلا.
- تا شب نشده برگرد.
- باشه.
تلفن همراهش در جیب مانتویش می لرزید، بی توجه به آن دستی بلند کرد و با عجله از پله ها پایین رفت.
وارد خیابان اصلی که شد بعد از برداشتن دو سه قدم ماسک را با عصبانیت از روی صورتش پایین کشید. پره های بینی اش با شدت باز و بسته می شد. نمی دانست چرا با خود چنین می کند آن هم بعد از نوشتن قسمتی از درد و دل هایش، چرا به حرف مادرش توجهی نمی کند و دوست دارد لجبازی کند؟ احساس می کرد دیگر دوست ندارد فکر کند و بعد تصمیم بگیرد. دوست ندارد این چنین خجالتی باشد. این زندگی خالی از هیجان و امید را دوست ندارد.
بعد از چند دقیقه نفس کشیدن در هوای آلوده یِ شهرِ تهران، احساس سوزش در ریه هایش باعث شد دوباره ماسک را سر جای اولش بازگرداند.
* * * * *

اواخرِ فصل پاییز بود و محرم کم کم جای خود را به صفر می داد. تاکسی مقابل خانه ی ویلایی نگه داشت و فاطمه با پرداخت کرایه از ماشین پیاده شد. به دَر ِ زرشکی رنگِ عظیم ِ خانه نظری انداخت با قدم هایی بلند خود را به زنگ رساند. قبل از اینکه زنگ را فشار دهد، دَر با صدای تقی باز شد. به آیفون تصویری نگاه کرد و سری از روی تاسف تکان داد.
از حیاطِ سنگ فرش که می گذشت صدای خنده های بلند مبینا و رکسانا را می شنید. با حرص و تاسف سری تکان داد و به بالکن همسایه ی کناری خیره شد: «آخر این پیر مرد بی چاره از دست این دوتا سکته می کنه!»
تا قدم داخل سالنِ پذیرایی گذاشت، مبینا و رکسانا را دید که کنار تلفن نشسته اند و با صدای بلندی می خندند. تبسمی کرد و صدایش را بالا برد تا در میانِ صدای خنده های آن دو گم نشود:
- ســـلام. چه خبره؟ صدای خنده هاتون تا ته باغم میومد.
مبینا با لبخندی ردیف دندان های صدفی اش را به نمایش گذاشت:
- دیر کردی؟
فاطمه پوزخندی زد و به کنایه پاسخ داد:
- دیر کردم؟! تازه شانس آوردی با اتوبوس نیومدم و تاکسی گرفتم. همه ی پول توجیبیمو باید پول کرایه تاکسی بدم تا...
مبینا فرض و چابک از جایش بلند شد، با عجله به سمت فاطمه رفت و اجازه نداد بیش از این حرف بزند. هنوز چادرش را کامل درنیاورده بود که مبینا دستش را گرفت و او را به سمت خود کشید.
- بیا تا بهت بگم چه خبره.
به رکسانا اشاره کرد و همراه فاطمه روی صندلی نشست. رکسانا چشمکی زد و تلفن را برداشت، قبل از اینکه شماره را بگیرد روبه فاطمه گفت:
- الان نوبت منه. حواست باشه بعد من تویی...
فاطمه با گیجی نگاهی بین آن دو رد و بدل کرد:
- نوبت؟!
مبینا با آرنجش ضربه ی آرامی به شانه ی فاطمه زد و به رکسانا اشاره کرد. رکسانا بعد از گرفتن شماره ژستی گرفت و با لبخندی خاص به آن دو نگاه کرد. بعد از ثانیه ای تلفن را روی آیفن زد و شروع به صحبت کرد:
- الو... سلام.
صدای زنی مسن از آیفون پخش شد:
- سلام. بفرمایید؟
مبینا ریز خندید و زیر لب گفت:
- شانس ِ این هر چی پیرو پاتال گوشی و بر می داره.
رکسانا با اخم و تخم اشاره کرد ساکت باشد و با صدایی نازک و پر از عشوه گفت:
- ببخشید اونجــــا؟
- اینجا؟! شما با کی کار داری دخترم؟
- می خوام ببینم درست گرفتم؟
- اینجا منزل آقای ملکی ِ!!
- بله... منم با آقای ملکی کار دارم.
زن بعد از مکث کوتاهی با بدبینی پرسید:
- با کدومشون؟
به دخترها چشمکی زد و گفت:
- با پسرشون.
مبینا جلوی دهانش را گرفت تا صدای خنده هایش بلند نشود. فاطمه با تعجب و تبسمی محو به حرکات شاد و پر از هیجان آن دو نگاه می کرد.
- با حمید رضا؟!
- بله با آقا حمید کار دارم. در واقع هر چقدر به موبایلشون زنگ می زنم اشغاله... اینه که مجبور شدم با منزل تماس بگیرم. ببخشید دیگه...
بعد از کمی مکث در حالی که چشم و ابرو می آمد و کلمات ِ آخر را می کشید ادامه داد:
- الو؟ خانم ملکی می شه به حمید جان بگید با من تماس بگیرن؟
زن بعد از سکوت ِ سنگینی که به نظر خیلی طولانی می آمد، در میان صدای ِ خنده های ِ ریز مبینا گفت:
- نخیر...
و بدون گفتن کلمه ای دیگر تماس را قطع کرد. با شنیدن صدای ممتدِ بوق مبینا و رکسانا پقی زیر خنده زدند و تا آنجا که می توانستند یک دل سیر خندیدند. رکسانا همانطور که دلش را گرفته بود و می خندید با چهره ای قرمز شده گفت:
- آخ آخ آخ چه دهنی از این حمید جان سرویس بشه.
و با شدت بیشتری به خندیدن ادامه داد.
مبینا سری تکان داد و با خنده افزود:
- گمونم از اون خانواده های مذهبی بودن. هی وای ِ من حمیـــــــد!
و با گفتن این حرف در حالی که می خندید به فاطمه خیره شد. فاطمه چادرش را روی مبلِ کناری گذاشت و به طرف تلفن رفت و دکمه ی آیفون را فشرد تا صدای بوق قطع شد. بعد از ثانیه ای خیره شدن به حرکات مسخره ی آن دو سری تکان داد و با لحن مادرانه ای گفت:
- واقعا که! خیلی دیوونه این! اگه شماره رو بده به...
مبینا اجازه ی ادامه نداد و میانِ حرفش پرید:
- ای بابا! شماره ی ما که نمیفته.
و به دستگاه کوچکی که به تلفن وصل شده بود اشاره کرد و با ناز ادامه داد:
- حالا نوبت توئه!
خود را جلو کشید با هیجان به تلفن اشاره کرد:
- زود باش دیگه!
فاطمه همانطور که به دستگاه خیره شده بود گفت:
- عمرا"!
و به مبینا نگاه کرد و ادامه داد:
- بچه شدید؟! مگه زده به سرم؟! چند وقت دیگه نامزدی خواهر شماست خانم خل و چل! اون موقع تو و این دیوونه نشستید اینجا و برای ملت ِ بی خبر مزاحمت ایجاد می کنید؟
و با تعجب و ملامت به رکسانا خیره شد و اضافه کرد:
- تو دیگه چرا؟!
رکسانا خم شد، از روی میز سیبی برداشت و گاز زد و سپس با دهانی پُر شروع به حرف زدن کرد:
- چه اشکال داره یکم سر به سرشون بذاریم؟ اینم یه جور تفریح ِ سالمه دیگه.
فاطمه سری تکان داد و روی صندلی ِ کنارِ تلفن نشست:
- واقعا که ذاتا" مردم آزارید. دور من یکی و خط بکشید و خودتون هر کاری دلتون می خواد بکنید.
مبینا با اخمی ظاهری به حرف آمد:
- اذیت نکن دیگه! فقط یه شماره... بعدش دیگه بی خیال می شیم.
و بالای سرش ایستاد و گوشی را به دستش داد:
- زود باش دیگه فاطی یه شماره بگیر... برای اولین و آخرین مزاحمتمون. زود باش زود باش! جونِ من!
فاطمه دستی به نشانه ی منفی تکان داد و با وحشت کمی خود را عقب کشید:
- نه تورو خدا اصلا حوصله ی این مسخره بازیارو ندارم. دردسر می شه...
وقتی نگاه بی تفاوت هر دو را دید با حرص و نا امیدی نالید:
- بابا زشته آخه!
و برای عوض کردن بحث به اطراف نظری انداخت و ادامه داد:
- راستی... اِاِ... چیز... مینا اینا کجان؟
مبینا بی حوصله پاسخ داد:
- مینا و نامزد جونشو بقیه رفتن خرید. الان یک هفته س که هر روز دارن میرن خرید. انگار نه انگار یه مراسم نامزدی بی خود و چندشه! حالا اونارو ول کن... الان یه شماره ی الکی بگیر و یه اسم الکی بگو بعدشم زود قطع کن.
- آخه که چی بشه؟؟
مبینا شانه ای بالا انداخت و با بی خیالی گفت:
- هیچی! یا یکم می خندیم، یا نمی خندیم.
رکسانا در ادامه ی حرف مبینا افزود:
- همین یه بار و زنگ بزن بعدش دیگه بی خیال می شیم... بابا انقدر حساس نباش! ملت دوتا فحش میدن فرداش یادشون میره اسکل ِ یه مشت دبیرستانی شدن. جون ما یه امروز و بی خیال پاستوریزه بازی شو!
فاطمه با ابروهایی درهم و چشم هایی نگران نگاهش را به گوشی ِ در دستان ِ مبینا دوخت و بعد از کمی مکث آن را در دست گرفت. برای ِ مدتی به گوشی خیره شد و آن را میان انگشت های ِ یخ زده اش فشرد. هنوز مزاحم نشده رنگ و رویش پریده بود و دست و پاهایش می لرزید، از این می ترسید که بعد از این کار دیگر نتواند روی پاهایش بایستد. آه ِ عمیقی کشید، به شماره گیر نگاه کرد و با صدای ِ لرزانی رو به مبینا گفت:
- من... من نمی دونم چه شماره ای بگیرم!
چشمانِ شوخ و شیطانِ مبینا بعد از کمی فکر برقی زد و با چشمک به سمت شماره گیر رفت:
- شماره از من حرف زدن از تو.
رکسانا گاز ِ پُر سرو صدای ِ دیگری از سیب قرمز گرفت و با هیجانی ساختگی گفت:
- دلم می خواد ببینم چی کار می کنیا!
فاطمه با بی حوصلگی نگاه عاقل اندر سفیهی نثار قیافه ی بی خیال رکسانا کرد و شانه ای بالا انداخت:
- شاید بهتره مثل شما دوتا بی خیال باشم!
رکسانا با سر تایید کرد:
- آره بابا برای یه بارم که شده از نقش مامان بزگا بیا بیرون! بیا و یکم حال کن.
مبینا با دست هایی لرزان و چهره ای هیجان زده شماره ای گرفت و به پیش رکسانا رفت تا کنارش بنشیند. بعد از چند بوق صدای گرفته ی مرد جوانی از آیفون پخش شد:
- بله؟... الو؟
فاطمه با دست هایی یخ زده و کمی لرزان، نگاه وحشت زده اش را به آن دو دوخت و سعی کرد چیزی بگوید. اما با اشاره ی مبینا ساکت شد و به صدای مرد جوان گوش سپرد:
- الو؟ الو؟
صدا کم کم رو به عصبانیت می رفت، فاطمه این را به خوبی حس کرد. دختر خجالتی ای بود اما هیچ وقت اینگونه دست و پاهایش را گم نکرده و فکر نمی کرد این چنین کم بیاورد. در قفسه ی سینه اش کمی احساس سنگینی کرد. این سنگینی و درد پیش آمد نفس هایی بریده و گرفته بود که به استفاده از اسپری منجر می شد. سعی کرد خود را کنترل کند و جلوی نگاهِ مشتاقِ مبینا و قیافه ی بی خیالِ رکسانا کم نیاورد. با فشاری که به گوشی آورد صدایی از ته حلقش خارج شد:
- اَ... الو...
صدای پرسشگر و عصبانی مرد جوان آمد:
- الو؟ بله؟
فاطمه با گیجی گفت:
- بَ... بله؟!
- بفرمایید؟
- شُــما؟
- من؟! شما؟
- من؟ مَ... مَ من... بِ... ببخشید منزل آقای ِ...
مرد با تعجب به میان حرفش پرید:
- منزل؟!
پوزخند صدا داری زد و با حرص بازدمش را بیرون فرستاد:
- شما با موبایل من تماس گرفتید!
نگاه هراسانش را به مبینا دوخت:
- بَ بَ بله بله...
چشم هایش را بست:
- من...
تند و پشت سر هم اضافه کرد:
- با آقای ملکی کار دارم.
رکسانا پقی زیر خنده زد و مبینا با قیافه ای هیجان زده دستش را جلوی دهان او گرفت تا اوضاع را بیشتر از این خراب نکند.
مرد جوان با بی حوصلگی پاسخ داد:
- این خط برای آقای ملکی نیست.
و روی جمله ی «آقای ملکی» تاکید کرد.
- بَ بله... ببخشید... مَ مَ... منظورم... مَ...
و با نگاهی به مبینا ادامه داد:
- آقای زمانی هستند؟!
صدای پوزخند صدا دار مرد جوان را شنید و گوشی را بیشتر از قبل میانِ انگشت های یخ زده اش فشرد. مبینا برای اعتراض نسبت به اینکه چرا نام فامیلی او را بر زبان آورده به آرامی روی زانویش زد و اخم کرد؛ اما فاطمه آنقدر استرس و اضطراب داشت که بی توجه به حرکات او به چرت و پرت هایی که نمی دانست از کجایش می آورد ادامه دهد. برای لحظه ای با خود فکر کرد: «خاک بر سرم شد! باید قطع کنم! اَلانه که غش کنم!»
در حوالی ِ همین افکار پرسه می زد که مرد جوان پاسخ داد:
- نخیر، خب، نفر بعد کیه؟
فاطمه دست دیگرش را مشت کرد و با تعجب پرسید:
- ن َ... نفر ِ... بعد؟!
- اوهوم... نفر بعدی که قرار ِ اسمش و بیاری کیه؟
و بلافاصله پرسید:
- چند سالته؟ به صدات می خوره سن بالا باشی. حداقل 26-25 و داری... نه؟!
متوجه ی لحن خودمانی مرد شد؛ با اخم تکرار کرد:
- س ِ... سن بالا؟!!
نمی دانست چرا از این حرف او خوشش نیامد. بدون تصمیم قبلی با اعتماد به نفسی که در خود سراغ نداشت ادامه داد:
- بَ... بله، د درست حدس زدید. حا...، حالا می تونم با آقای ِ... سَ سعیدی صحبت کنم؟
رکسانا و مبینا بدون هیچ خنده ای با دهانی نیمه باز به لب های فاطمه خیره شده بودند. مرد خنده ی آرامی کرد:
- تو باید از اون دخترای ترشیده ای باشی که با این مزاحمتای تلفنی سعی دارن پسرای بی گناه مردم تور کنن... تا شاید بتونن از این راه شوهری واسه ی خودشون دست و پا کنن.
فاطمه احساس کرد فشار به قفسه ی سینه اش بیشتر و بیشتر می شود. با سکوتش مرد جوان با لحنی جسور تر از قبل ادامه داد:
- یا شاید... از اون خانواده های امل و مذهبی ای که دخترشون و توی فشار و تنگا گذاشتن اونقدر که تصمیم گرفته اینجوری عقده هاش و خالی کنه. حتما یه قیافه ی پشمالو و ابروهای پیوندی با چاشنی سیبیل روی صورت قشنگت خودنمایی می کنه، نه؟!
بعد از کمی مکث ادامه داد:
- من همیشه انقدر مودب جواب نمیدم.
فاطمه با دهانی باز و چشم هایی گشاد شده نالید:
- مو... مودب؟!
- آره. راستی... صدات برام آَشناست.
- ها؟!
- بچه ی دهاتی... نه؟!
- چ... چـــی؟!
صدای قاه قاه خنده ی مرد جوان از پشت آیفون پخش شد.
با قیافه ای رنگ پریده که هیچ حالتی در آن مشخص نبود گوشی را سر جایش کوباند. نمی دانست چه احساسی دارد. ناراحت است یا عصبانی؛ شاید هر دو با هم؛ اما دوست داشت اینها را سر کسی خالی کند. نگاهش را به مبینا و رکسانا دوخت و سعی کرد لبخند بزند. آن دو می دیدند که چشم های همیشه غمگین ِ دوستشان حرفی برای گفتن دارد. خصوصا مبینا که حسابی هُل کرده بود و نمی دانست چه کار کند. با قیافه ای پریشان به کنار تلفن آمد و گفت:
- خوبی؟!
و با عصبانیت گوشی را برداشت و با حالتی نامطمئن ادامه داد:
- ببخشید فاطمه جون... باور کن... فکر نمی کردم اینجوری بشه... یعنی... فکر نمی کردم از این حرفا بزنه... اَ... الان حالش و می گیرم!
فاطمه دستش را جلو آورد و اجازه نداد تماس بگیرد. با تبسمی آرام به حرف آمد و گفت:
- مهم نیست. تقصیر ِ...، تَ تقصیر ِ خودم بود.
و همانطور که به سختی نفس می کشید اضافه کرد:
- می... می شه... یه لیوان آب برام بیاری؟
مبینا با چهره ای درهم سری تکان داد و از سالن خارج شد. بعد از ثانیه ای رکسانا به دنبال او رفت و فاطمه را تنها گذاشت.
دست ِ راستش را بالا آورد و روی قفسه ی ِ سینه اش گذاشت. صدای کوبش چکشوار قلبش را می شنید. با فکر کردن به آن صدا سعی کرد سوزش ریه ها و قفسه ی سینه اش را فراموش کند. به مانتو اش چنگ زد و در حالی که دندان هایش را روی هم می فشرد اخم کرد. بدون فکر قبلی چشم هایش را باز کرد و دستش را به سمت تلفن دراز کرد. بعد از پیدا کردن آخرین شماره با عجله گوشی اش را بیرون آورد و شماره را سیو کرد. همان موقع مبینا و رکسانا به سالن آمدند و فاطمه جوری نشان داد که دارد با گوشی اش بازی می کند. اما می دانست که خیلی در نقش بازی کردن ماهر نیست. این را از نگاه مشکوک رکسانا فهمید.
با لبخندی مصنوعی به آن دو نگاه کرد و گفت:
- دستت... درد نکنه.
مبینا لیوان آب را به دستش داد و با شرمندگی کنارش نشست:
- ببخش فاطی اصلا فکر نمی کردم از این حرفا بزنه. اصا یاد مشکلت نبودم.
رکسانا دستش را بالا برد و محکم به پشت ِ کمر ِ مبینا کوفت:
- خاک تو اون سرت! با این حرف زدنت بدتر گند می زنی به همه چی!
مبینا خواست اعتراض کند که فاطمه اخم کرد و سعی کرد از بحثی که قرار بود میان آن دو پیش بیاید جلوگیری کند:
- اینجوری نکن رکسانا!
و روبه مبینا ادامه داد:
- تو هم یه چیزی می گیا! خب نبایدم فکرش و بکنی چون نمی دونی شماره ی کی و داری می گیری و کی ممکنه جواب بده.
مبینا قیافه ی خجلی به خود گرفت و سری به معنای تایید تکان داد:
- آره دیگه!
فاطمه با دلخوری اضافه کرد:
- ولی حداقل بهتر بود قبلش به من بگی که شماره ی همراه س نه منزل!
مبینا خنده ی ریز و شیطنت آمیزی کرد و ابرویی بالا انداخت:
- سوتی ِ بدی بود!
رکسانا به فاطمه اشاره کرد:
- همینجوری بچه مثبتارو میارن تو خط دیگه...
فاطه سری به نشانه ی فهمیدن تکان داد و در جواب آن ها با لحنی کنایه آمیز گفت:
- باشه... باشه... نوبت ما مثبتا هم می شه.
هر سه خندیدند، فاطمه بدون اینکه احساس تِشنگی کند، لیوان آب را با دردی که در سینه اش احساس می کرد تا ته سر کشید. با وجود اینکه در دل از دست هر دوی آنها عصبانی بود، اما می دانست مقصر اصلی خودش است که قبول کرد چنین کاری کند. با این حال هیچ وقت فکر نمی کرد و حتی حدس نمی زد یک چنین حرف هایی در انتظارش باشد.
مبینا و رکسانا را از کلاس اول دبیرستان می شناخت و از همان موقع هر سه دوست های صمیمی و جدایی ناپذیری برای هم بودند. با وجود اختلاف و تفاوت های بسیار هر سه خوب با هم کنار می آمدند و هوای همدیگر را داشتند. فاطمه همیشه از این جهت دلش قرص بود. البته با فاکتور گرفتن بحث ها و دعواهای ِ گاه و بی گاه رکسانا و مبینا که مدام سر ِ هر چیز ِ بی خودی با هم قهر می کردند.
- سلام.
با صدای مازیار، برادر ِ مبینا، آب به گلویش پرید و در حالی که به شدت سرفه می کرد از جایش برخاست. با چشم های ِ خیس و پر از اشکش چشم چرخاند تا چادرش را پیدا کند. مبینا به کمکش شتافت، در حالی که چادر را به دستش می داد و با دست دیگرش آرام به پشتش ضربه می زد، روبه مازیار کرد و با حرص نالید:
- هی وای مازی! تو آخر این دوستای منو می کشی!
مازیار که با خجالت پشتش را به آن ها کرده بود، خنده ای کرد و به عادت همیشگی دستِ راستش را پشتِ گردنش کشید:
- ببخشید، از قصد نبود.
بعد از اینکه مبینا مطمئن شد فاطمه آماده است، چند ثانیه ای به رکسانا که همانطور میخ و بی حرکت با سری افکنده در جای خود ایستاده بود خیره شد، بعد از آن دست به کمر زد و با لحن طلبکاری روبه برادرش چرخید و گفت:
- می تونی برگردی شازده!
مازیار بعد از مکث نسبتا کوتاهی برگشت، در حالی که چشم هایش را چپ کرده بود و لبخند مسخره ای روی لب داشت، با دست ِ راستش روی گونه ی خود زد و سعی کرد ادای مبینا را دربیاورد:
- هی وای من مُبی! همه چیزای خوب و از دست دادم!
مبینا با دهانی باز و قیافه ای عصبانی دمپایی ابری خود را از پا درآورد و به سمت مازیار پرت کرد. اما مازیار به سرعت جاخالی داد.
- ادای من و درنیار! واقعا که مثل میمون میشی! هیز ِ بی خاصیت ِ میمون!
و با غیض سرش را به جانب دیگری چرخاند. مازیار در حالی که سرش را به نشانه ی تایید تکان می داد با خونسردی پاسخ داد:
- آره آره... وقتی ادای یه میمون و درمیارم بایدم شبیهش بشم.
مبینا جیغ کشید و پایش را روی زمین کوفت. زیر ِ چشمی نگاهی به رکسانا کرد، دوست نداشت برادرش آتو دست رکسانا دهد، با لحنی که حال و هوای بغض داشت زمزمه کرد:
- به مامان می گم!
مازیار به سرعت به سمتش قدم برداشت و در همان حال گفت:
- بگو...
و روبه روی فاطمه که کنار مبینا ایستاده بود قرار گرفت و لبخند زد. سرش را پایین انداخت و در حالی که یک دستش را به نشانه ی احترام روی سینه اش می گذاشت، مانند فاطمه بدون نگاه کردن به او ادامه داد:
- سلام عرض شد خانم.
فاطمه نسبت به حرکات او لبخند شرمگینی بر لب نشاند و به آرامی پاسخ داد:
- سلام.
- خانواده خوب هستن؟ مادر خوبن؟
می دانست اگر سرش را بالا بگیرد نگاه مازیار را روی چهره ی خود ندارد. برای همین کمی سرش را بالا گرفت و به او خیره شد:
- بله، سلام دارن خدمتتون.
مازیار نیز سرش را بالا گرفت اما باز هم به فاطمه نگاه نکرد، او هم می دانست فاطمه اینگونه راحت تر است. اینکه چشم در چشم نشوند.
- سلامت باشن.
- ممنون.
بعد از این احوال پرسی کوتاه به سمت رکسانا رفت، اما اینبار سرش را پایین نینداخت، صاف و مستقیم به چشم های رکسانا خیره شد:
- سلام عرض شد. شما چطوری؟ خانواده خوبن؟
رکسانا بر خلاف اخلاق پررو و پر از اعتماد به نفسی که داشت، همیشه ی خدا در مقابل مازیار خجالت زده و شرمگین بود. کم پیش می آمد که در مقابل او بخواهد بلبل زبانی کند و ذات ِ شلوغ و سرزنده یِ خود را نشان دهد. فاطمه به گونه های سرخ و دست های لرزان دوستش خیره شد که سعی داشت با مشت کردن انگشت های ِ کشیده اش از لرزششان جلوگیری کند. رکسانا لب های لرزانش را از هم باز کرد و به حرف آمد:
- سلام. بَ... بله... ممنون.
- کامبیز چطوره؟
- همه خوبن.
فاطمه نمی توانست جلوی لبخند مرموز خود را بگیرد. دوست عزیز و پررویش در مقابل مازیار ِ شیطون اعتماد به نفس ِ خود را از دست می داد. یک جورهایی از احساس رکسانا با خبر بود، می دانست تنها کسی است که از این احساس خبر دارد. از روی حرکات شتاب زده و خجل رکسانا توانسته بود چنین حدسی بزند. اما روی ِ دیگرِ سکه مازیار بود. او با هر کسی همانند خودش رفتار می کرد. با مبینا مثل خودش، لوس و پرافاده، با فاطمه سنگین و باوقار، و با رکسانا...، شاید مازیار هم نمی دانست با او که این چنین خالی از اعتماد به نفس می شود چگونه باید برخورد کند؟
ابروهایش از نگرانی نسبت به آینده ی دوستش درهم گره خورد و نگاه غمگینش را به پایین دوخت. اما شنیدن صدای ِ عصبانی مبینا کافی بود تا از فکر و خیال دربیاید.
مبینا با عجله به سمت برادرش رفت و خود را میان احوال پرسی او و رکسانا انداخت:
- تو چرا امرروز گیر دادی به دوستای من؟ مگه خودت کار و زندگی نداری؟!
رکسانا که فرصت را مناسب می دید و می دانست جنگ ِ دیگری در راه است، با عجله خود را عقب کشید و به پیش فاطمه رفت تا کنار او بنشیند. مازیار در حالی که اخمی تصنعی می کرد پاسخ داد:
- تو چرا گیر دادی به کارای من؟ مشکلت اصلیت چیه کوچولو؟!
مبینا در حالی که سعی می کرد کلمه ی «کوچولو» را نادیده بگیرد، لب پایینش را به دندان گرفت و همانطور که به عادت همیشگی لوس بازی هایش چشم هایش را خمار می کرد، لبخندی زد و گفت:
- چه خبر از... کوروش جون؟ تونست کاری کنه؟
مازیار کمی بیشتر به خواهرش نزدیک شد و چشم در چشم او دوخت. بعد از کمی مکث سری از روی تاسف تکان داد:
- حداقل جلوی برادرت یکم حیا به خرج بده تا مجبور نباشم بی خودی غیرت به خرج بدم و خودم و خسته کنم.
مبینا پشت چشم نازک کرد:
- نکه خیلی با غیرتی!
- چطوره کوروش جونت و نفله کنم تا بهت ثابت بشه؟
انگار که مبینا قضیه را جدی گرفته باشد، قیافه ی آرامش پر از خشم شد و صدایش را بالا برد:
- تو جرات داری یه همچین کاری بکن اون وقت ببین من چجوری اون گیتار مسخره ت و تو مخت خرد می کنم!
مازیار دستانش را دو طرف صورتش گذاشت و با لحن دخترانه ای گفت:
- هــی وای مــن مامان جــونم!
- مازیار! انقدر ادای من و درنیار!
مازیار چهره درهم کشید و با ترشرویی گفت:
- اَه اَه اَه... فکر کنم خدا هر چی ناز و عشوه و کرشمه بوده توی زبون تو ذخیره کرده. جدا" خودت از این صدای ِ تو دماغی و عشوه های خرکی حالت بهم نمی خوره؟!
رکسانا که پیش فاطمه نشسته بود، سرش را نزدیک گوش او کرد و زیر لب گفت:
- حرف ِ دل من و زد.
مبینا: اَه! ببین! همش حرف و عوض می کنی!... نگفتی کار کوروش چی شد؟ بگو دیگه! چی شد؟ چی کار کرد؟
- چی می خواستی بشه؟ این کوروش جان شما فعلا که کاری از پیش نبرده و نمی بره. خب البته منطقیم هست!
مبینا قیافه ی ناراحتی به خود گرفت و آه ِ عمیقی کشید. رکسانا با دیدن لبخند ِ روی لب های فاطمه با آرنجش ضربه ای به پهلوی ِ او زد و زیر لب گفت:
- چته؟! واسه چی به اسکل بازیای این بچه ننه می خندی؟!
فاطمه با همان لبخند پاسخ داد:
- چون بچه س... مثِ خودمون.
رکسانا کامل به سمت او چرخید و ابرویی بالا انداخت:
- بچه های الان کوروش جونم کوروش جونم می کنن؟! تو واقعا فکر می کنی این پپه عاشق کوروش جونش شده؟!
پوزخندی زد و در حالی که دوباره به مبینا خیره شده بود ادامه داد:
- زرشک! فقط یه عروسک جدید گیر آورده. مثل ِ باقی عروسکاش!
فاطمه به حرکات غمگین مبینا که با برادرش بحث می کرد لبخندی زد و چیزی نگفت. بالاخره صدای عصبانی مازیار بلند شد:
- جلوی کوروش اینجوری حرف بزنی بهت نگاهم که نمی کنه هیچ، همچین می زنه لهت می کنه که... خلاصه از ما گفتن بود آبجی کوچولو!
- نخیر! کوروش از اینجور مردا نیست. فقط با تو اینجوریه.
- آره حتما تو بهتر میشناسیش تا بهترین دوستش.
- نخیر، ولی کوروش از دست من ناراحت نمیشه. تازشم... منم دختر داییشم! تازشم... اون با توئم خیلی خوب نیست! مگه یادت رفته... اصلا تحویلت نمی گیره! هَه...
- هَه؟! نکه عاشق چشم و ابروی کج و کوله ی خانومه، فقط شمارو تحویل می گیره؟! لابد از این لحاظ می فرمودین دیگه نه؟!
- مازی بخدا به مامان می گم... خیلی لوس و بی مزه شدی! همش توهین می کنی!
- تو که توهین نمی کنی نه؟! فقط گل و بلبل تحویلم می دی!
- مازی...
- اَه! یه وقت روز ِ نامزدی جلوی مهمونا مازی مازی نکنیا!
اوفی کشید و با تعجب و ناراحتی افزود:
- واقعا من موندم... تو آخر این عادت مسخره رو ترک نکردی؟! دوستات ناراحت نمی شن اسمشون و نصفه و نیمه میگی؟!
- دوستای من مثل تو خودخواه نیستن.
- زکی! کی خودخواهه؟! من یا تو؟!
مبینا که باز هم کم آورده بود، از تکه کلام های همیشگی اش استفاده کرد و با رنجش گفت:
- نخیر... اصا مگه تو نباید استودیو باشی؟! واسه چی اومدی خونه؟ اَه... مزاحم ِ مسخره...
- حتما یه کاری داشتم که اومدم. حالا از کی تا حالا برای ِ خاطر اومدن یا نیومدنم به خونه ی ِ خودم باید به حضرت والا جواب پس بدم؟!
فاطمه و رکسانا در حالی که صدای کل کل این خواهر و برادر را می شنیدند بهم خیره شدند و سعی کردند جلوی خنده های یوایشکی خود را بگیرند.



دلم برای همه تنگ شده شدیــــــــــــــــــــــ ـــد!
hiva آنلاین نیست.   پاسخ با نقل قول
تشکر شده توسط :
!summer girl, # بلوط #, #laleh#, #PARDIS#, $~roya~$, * sogi jOoOn *, * حدیث *, **sevdayi **, **Silver Star**, *aras*, *atrina*, *bi gharar*, *dorsa*, *Ghazal*, *miss minoo*, *n@fi3*, *naghme*, *RaHa2*, *ROJA*, *s@h@r*, *shima*, *vooroojak*, *~SETAREH~*, *ریما*, +Neda+, -2nya-, -ALI-, -MARYAM-, -نازلی-, .19921371., .:aida:., .:BahaR:., .:~KaMeLiA~:., .Anahit., .arsana., .Ghasedak., .MOHABBAT., .Monire., 0033, 5011311, 88 shiva, @ DINA @, abby7, aidai, aixi, ali_shey, alonegirl, always alone, Amirsam1, amisha, angel67, angelic, anital, ANNE, annie_barca, artii, asal, asal-1412, AsalBanu, asal_cheshmak, asam, asemane nili, asemanii, ashoka, asoodeh, atish69, atyek, avayebaran, AVESTA, ayandeh1, Az@de, azima, ba-maram, babasi, baran pr, barane khazan, baran_1990, behi_aquarius, Behnaz joon, Behnoush, boyegandom, brain storm, breathe, CAT-WOMAN, cemira, cole, corail, coral, D0nya, darban, degeer, deragun, Dina*, DREAM H, dream07, eglantine-m96, Elahe-73, elahe70, Elen, elhamtt, elia65, elnaz89, evva, Eyes Wide Shut, fadai, faez_er, FAH!ME, fahime_kiticati, fairy, fani black 212, farah2, farahi, farajoon, fariba_hed, Farnaz, Faryad Zire Ab, fatemehjojo, fatima983, fatosh, faty3422, fayzeh, gandomsa, gem6346, ghazal ghazal, Ghazal Vnd, ghazalghazal, ghazghaz, gili, glarion, gogoli, gol e roz sefid, golabaton, goldoone22, gole narges, gole tanha, goli21, golnaghshetavous, gorestan man, granaz, h@dis, hany666, harimeshgh, HAsti-Nj, hasti59, hermine, hoda.4470, honey_x, Hoopoe, hosna_khanom, ili mah, joghoze, Just Say No, Katra, katy, kayena, Kiiiiana, kulak, lavagirl, leila.kh, leila93, leili_zzz, lili5225, lilil, lindalili, lover vampire, M&M_601, m.gabryel, m.mahya, M.matineh, M.R.K, mah banoo, mahana1, mahbano, mahda, mahdis65, Mahed, mahsan, mahsany, mahshad05, mahtab10, malihe ranjbar, Mikrobe-Sorati, mamorin, maneou, mansuri, MARDE_TANHA, Maria Ashna, MARIEH_73, marmara25, maryam joOon, maryam1, maryam1388, maryamale, marzie.g, masoumeh67, mehrgan0000, Memolina, meno, messi1, meysan, Mina.LoveStar, mina.p, mina68, mina_bala74, Mini Moon, Mino Bookworm, minoo1920, mira., mirage, mishapasha, misha_kavir, mitra.ym, Mo$aFeR, mojan_23, monir 11, mrym_98, mustang5200, m_h_n, m_mah, M~SAMI, nafas44, Nahid72, NAJVA66, narges-1991, nasi & somi, Nasim 77, Nastaran1993, nastiya, NAVA22, nazi shirazi, negar1390, New Age, NE[ )@A, niazruby, nigar_403, Nika R, niloofarane, NILOUFAR, Nina2012, nini84, nlp16001, NO ONE, NO ONE 2, novak, omidk, OoPs, osweh, P@rya, paeezi, paiz, panah, paradise, parnar, ParParShode, patrik, pegiiiiiiiii, pr.delafrouz, proxima, raha55, rahaiii, raharad, RaheBipayan*, rain bow, ramanava, ramesh20, redbull, riitaa, rohollah, roya1365, Roya_2010, roze_zard, rozi-91, S-A-R-A, s.d.yeganeh, s.love, S@min, saadatirad, saba 68, sabra1361, sadsadsad, saghigol, saharmn, saman84, samaneh60, samim, sana1994, sanaz_, sapidkooh, SaRa, sara khooooom, sara parvizi, saratab, sepideh1991, setayesh1363, setayesh_p995, sete, shadi1356, shaghayegh69, shaghhayeghh, shahzad, shakiba_2510, shamim_13, sheida joon, Shifteh, shiva joon, sibsorkhhava, Silber, silver moon, silverstar, sirius, ~sky angel~, sogand.m, Sokout_momtad, some one, some one 90, somy_kh, sparrow, Star inferNal, starfish, Star_69, statistics, suger, sydney, s_donia323, sαвα, Ŝάмĭ, sعسلs, T T--THR, talayeh, tama1011, tanaz.68, tannaz22, TanNazZz, tannaz_85, TARANOMEMEHR, tatar, tatar1, Tifani Jon, titinaz, toop, usui, V.i.d.a, Vampi.boy :|, vayi, vb67, Veni, venus7021, violet_kl, vj_90, wenela, yalda.angel, yas baran, yasam, yasamin_34, yase sefid, yasnaa, yas_sepid63, zahra.h, zanbagh, Zanessa, ziiiziii13, zina, ziZi @ M, ~ ghazali ~, ~fatemeh69~, ~Green Angel~, ~jOojoO.tAlA~, ~katrin~, ~Magic Life~, ~Ordibeheshti~, ~SAREH~, ~shahrivar~, ~Spunk!e~, ʘZa℞, آبجی نیلوفر, آذردخت, آرشا, آفرينش, آليس, ابری, ابی دریا, اتل و متل, اسمون, اقاقی, الهام1995, ايلين, باران, بارنی, بانوی برفی, برادپیت, بلور, بهار سرد, بهداد, ترنم, ثـمیـن, حنیفا58, خانم فسقلی, دخترک کولی, دلينا, دیبا کیان, رضاره, رضوانه خیال, رودنا, روشناک, رونیا, روژان, روژان6815, رویای باران, زری, زرین دخت, زوها, س_م_م_, ساحلی, ساغر123, سالومهو, ستاره ملک, سمن ناز, سوال, سوانا77, شداد, شرقي, شهرناز, طلوع عشق, !arefeh, عشق یخی, عیدی, ف.الف, فاخته13, فرگلf, فرگون آسمانی, ققنوس98, لیلا931, م.م.ر, م.نوری, ماجده, مانا66, مسافر كوچولو, مناد, منيژه, مهرزا, مهستی, مهشاد69, مهلا.پ, مونا**, مُحی, مینا, نسرین..., نسيا, نفس_20, نیلوفر دختر دریا, نیلوفر:-), هوفریا, واران, وارش67, وارنیا, والا, وستا دخت, ياابالفضل, پارمیداا, پاسارگاد, پامچال, پرهوده, پروانه!, پریسا 17, پهره, چسب رازی, کایسا, گل یاس, یاس سپید, یاسمن, یاسمین.م, یهدا, یک ابانی, یگانه, ღ ghazali ღ, ♥♥SaNaZ-Naz ♥♥, 乃凡卝凡 伬
قدیمی ۱۰ خرداد ۱۳۹۰, ۱۲:۱۸ قبل از ظهر   #4 (لینک مستقیم)
مدیر بازنشسته
 
hiva آواتار ها
 
hiva به Yahoo ارسال پیام
پست بسیار مفید  +178 امتیاز     
Wink رمان با من حرف بزن | فصل دوم: با من حرف بزن

فصل دوم: با من حرف بزن

بعد از چند ساعت در کافه نشستن به خانه ی اشرافی خود بازگشته بود. اصلا دلش برای این خانه تنگ نمی شد. چه آن موقع که خارج از کشور زندگی می کرد و چه حالا، هیچ وقت احساس دلتنگی نمی کرد. نه برای این خانه، و نه برای آدم ها و مردم کشورش! اما حالا برای چه به وطن بازگشته بود؟ به هیچکسی جواب درست و قانع کننده ای نمی داد.
با بی حالی از پله های مارپیچ بالا رفت تا هر چه سریع تر خود را داخل اتاقش زندانی کند و به موسیقی مورد علاقه ش گوش دهد.
جرات نگاه کردن به فضای تاریک و دلگیر خانه را نداشت. چراغ قوه ی کوچکش را در مشت نگه داشته بود و محکم میان انگشت هایش می فشرد تا از وجودش مطمئن شود. هنوز چند قدم بیشتر برنداشته بود که صدای آذر باعث شد در جای ِ خود بایستد:
- کوروش!
با سری افکنده و موهایی ژولیده کمی به سمت عقب بازگشت. اما به آذر نگاه نکرد و ترجیح داد همانطور بی حرکت به پله های ِ چوبی خیره شود.
- تا این وقت شب بیرون چی کار می کردی؟!
حدس می زد که چنین سوالی در انتظارش باشد. چشم هایش را بست و شمرده شمرده پاسخ داد:
- وقتی خودت می دونی، برای چی می پرسی؟
آذر قیافه ی بی گناهی به خود گرفت و آرامش پر از نخوتش را حفظ کرد:
- من فقط به مازیار زنگ زدم تا مطمئن بشم همه چیز روبراهه.
کوروش لبخند کجی زد و سعی کرد کلمات مناسبی پیدا کند:
- آره... اما حالا خوب می دونی که هیچی روبراه نیست.
- تو باید کارت و توی امریکا ادامه می دادی و به ایران نمیومدی. باید به حرف من گوش می کردی.
کوروش به جلو خیره شد و بازدم بی حوصله اش را بیرون فرستاد، همانطور که پله ها را آرام آرام بالا می رفت پاسخ داد:
- بس کن.
و در دل ادامه داد: «هیچ وقت درکم نکردی و نمی کنی.»
- کوروش...
ایستاد، صدایش را بالا برد و به میان حرفِ آذر پرید:
- گفتم بس کن! فعلا وقت و حوصله ی شنیدن حرفای ِ تکراری ِ تورو ندارم.
و با سرعت بیشتری از پله ها بالا رفت. بازهم خونسردی اش را از دست داده بود. از وقتی به ایران بازگشته بود مدام اینطور می شد.
آذر تا موقع شنیدن صدای دَر ِ اتاق در جایش ایستاد. قیافه ی خشک و رسمی اش را حاله ای از غم پوشاند. دست راستش را روی شکمش گذاشت، سینه اش را جلو داد و صدای گرفته اش را بالا برد:
- الهه... الهه؟!
خدمتکار جوان سراسیمه و با عجله پشت سر ِ خانم خانه ظاهر شد، بر خلاف صورت گرد و بانمکش اندام ظریف و شکننده ای داشت.
- بله خانم؟
- براش کمی قهوه ببر. ازش بپرس ببین چیزی خورده یا نه؟
- چشم خانم.
این را گفت و بعد از خم کردن سرش با عجله به سمت آشپزخانه رفت. در دلش از این آدم های پر افاده و مایه دار متنفر بود. خصوصا آذر، بعد از هفت ماه کار کردن در آن خانه ی عظیم که بیشتر شبیه به کاخ بود، نمی توانست با اخلاق تند و اخم های ِ درهم آذر کنار بیاید. این پنج ماهی هم که کوروش بازگشته بود، با دیدن ِ قیافه ی ِ بی احساس و اخلاق ِ ربات مانند او مطمئن شده بود که همه ی آدم های این خانه و خانواده یک چیزیشان می شود. می دانست اگر الان سراغ ِ کوروش برود او را عصبانی می کند. پس بهتر دید چند دقیقه ی دیگر مزاحم خلوت ِ پر از سکوت و روشنی ِ او شود.

کوروش روی تخت دراز کشیده و به اتفاق هایی که در طول روز رخ داده بود فکر می کرد. دوست داشت با کسی حرف بزند. هر کسی جز اطرافیانش، هر کسی جز افراد این خانه و دوستانش؛ نمی دانست چرا اما یکدفعه به یاد تماس تلفنی ظهر افتاد. وقتی که با قیافه ای پریشان و گرفته در کافه نشسته بود؛ صدای تلفن همراهش بلند شد؛ یک تماس ِ بدون شماره! همین که کسی از اطرافیان و آشنایانش نبود، یا حداقل کسی نبود که میشناسدش برایش کافی بود تا جواب دهد. احتیاج داشت برای چند ثانیه چند کلمه حرف بزند. سکوتش در سال های ِ غربت به اندازه ی کافی بس بود.
دست ِ راستش را بالا برد و روی پیشانی اش گذاشت. به سقف و لامپ روشن و کم نور ِ اتاق خیره شد و زیر لب زمزمه کرد:
- کاش دوباره... یکی زنگ بزنه... یکی که نه من میشناسمش... نه اون منو میشناسه.
* * * * *

ساعت ها بود که فاطمه خود را در اتاقش زندانی کرده بود و به ظاهر درس می خواند. اما در واقع تمام حواسش پی ِ شماره ی ِ داخل ِ تلفن ِ همراهش بود. گاهی با جزوه هایش ور می رفت و گاهی پشت کامپیوتر قرار می گرفت. حالا هم در حالی که کتابی در دست داشت و در اتاق قدم می زد، به تلفن همراهش که روی میز کامپیوتر قرار داشت خیره خیره نگاه می کرد و چشم از آن بر نمی داشت.
به طرف صندلی رفت و خود را روی آن ولو کرد. کتاب را روی میز گذاشت و بعد از چند ثانیه خیره شدن به تلفن همراهش آن را در دست گرفت و شماره ی ذخیره شده را بالا آورد. با اخم های درهمش به شماره ای که از ظهر تا آن موقع از شب ذهنش را مشغول کرده بود خیره شد. در این چند ساعت بارها تصمیم گرفته بود که به آن پسر زنگ بزند و جواب توهین هایش را بدهد. از طرفی خود را مقصر می دانست که وارد بازی مسخره ی مبینا و رکسانا شده و از طرف دیگر نمی توانست بدون هیچ عکس العملی حرف های آن مرد جوان را فراموش کند. زخمی عمیق روی قلبش جوانه زده بود و احتیاج به یک مرهم داشت. همیشه فکر می کرد آدمیست که زود ناراحت می شود و زودتر از آن فراموش می کند. اما اینبار نمی توانست فراموش کند. اینبار هر وقت به خود در آینه خیره می شد حرف های آن مرد در گوشش زنگ می خورد.
ابروهایش پیوسته بود، صورتش هم مو داشت اما نه این چنین که آن مرد جوان بخواهد مورد تمسخر قرار دهد. صورتش به کنار، آن مرد به اعتقاداتش هم توهین کرده بود. چه دانسته و ندانسته، چه مقصر خود باشد و چه کسی دیگر، او حق نداشت اینگونه توهین کند! تا چیزی نمی گفت احساس آرامش نمی کرد. به گوشی اش خیره شد و با ناراحتی زیر لب زمزمه کرد:
- برای ِ اولین بار بود که یه همچین تیکه هایی نوش ِ جان کردی فاطمه خانم! از بچگی یاد گرفتی جوری عمل کنی که عکس العمل های ِ خوبی نصیبت بشه... سرو سنگین باشی... که سنگین برخورد کنن... اما حالا... حالا...
آهی عمیق کشید و ادامه داد:
- خداجون! فقط... فقط یه لحظه خواستم یکی دیگه باشم! یکی غیر از خودم... یکی غیر از فاطمه...، پشمالو! دهاتی! هَه... نه... نه از این حرفا ناراحت نشدم! از چیزی که پشت حرفاش بود ناراحت شدم. از لحنش... از... از تمسخری که پشت ِ صداش بود... وگرنه کدوم آدمیه که صورتش مو نداشته باشه و جد و آبادش همه و همه توی تهران به دنیا اومده باشن؟! مگه تهران از اول چی بود به غیر از یه بیابون؟! هر چند که خودمم توی همین شهر غبار آلود به دنیا اومدم!
در حالی که اخم هایش غلیظ تر شده بود با خود فکر کرد:
«اول معذرت خواهی می کنم... بعد هم... خُب... خب حرفم و می زنم! اگه هم نشد فقط معذرت خواهی می کنم. آره... شاید حداقل اینجوری یکم آروم بشم!»
بالاخره تصمیمش را گرفت و با دست هایی لرزان دکمه ی سبز را فشرد.
* * * * *

کوروش روی تخت دراز کشیده بود و با چشم های کاملا بازش به روشنایی لامپ نگاه می کرد. با وجود اینکه چشم هایش پر از اشک شده بود، پلک نمی زد و تکان نمی خورد. با شنیدن صدای تلفن همراهش، بعد از مکثِ کوتاهی روی تخت نیم خیز شد. گوشی را از جیبش درآورد. به شماره ی نا آشنا خیره شد و با سردرد شدیدی که داشت بی توجه به همه چیز دکمه ی سبز را فشرد:
- بله؟
نمی دانست چه باید بگوید. تمام حرف هایی که آماده کرده بود تا در جواب این مرد بدهد از یادش رفت؛ و حالا تمام دست و پاهایش از فشار ِ استرس می لرزید. نفس هایش طبق معمول بریده بریده شده بود و احساس خفگی می کرد. دست آزادش را بالا برد و سینه اش را در چنگ فشرد.
- بله؟
نباید می گذاشت دوباره اتفاق ظهر تکرار شود، برای همین با لرزشی که در صدایش مشخص بود گفت:
- اَ... الو...
کوروش بدون اینکه بخواهد لبخندی بر لب نشاند و خیلی آرام، به طور کامل روی تخت نشست:
- بگو؟
چقدر لحنش تغییر کرده بود؟ صبح صدای ِ یک مرد عبوس را می شنید، اما در حال حاضر این صدا خیلی دلنشین و مهربان و خودمانی می نمود! چه باید می گفت؟ چه داشت که بگوید؟ اصلا برای چه زنگ زده بود؟
- خودتی؟
- چی!
با شنیدن این حرف برق از کله اش پرید و روی صندلی میخ شد. یعنی او را شناخته؟ حتی بدون اینکه چیزی بگوید؟ به سرعت فکر کرد: «امکان نداره! امکان نداره! باید قطع کنم.»
- تو همون دختری هستی که ظهر زنگ زده بود. نه؟! چرا حرف نمی زنی؟
- مَ... مَ... من... را... راستش... مَ... من... زنگ... زدم... که...
گوشی را از خود دور کرد و سعی کرد نفس بگیرد. کار از کار گذشته بود. حالا آن مرد جوان شماره ش را داشت و دیگر نمی توانست بدون گفتنِ حرفی تماس را قطع کند. ای کاش او را نمی شناخت، آن موقع با اعتماد به نفس بیشتری حرفش را می زد و بدون گرفتن جواب خیلی سریع تماس را قطع می کرد.
هر چه بیشتر به نقشه اش فکر می کرد بیشتر مطمئن می شد که احمقانه ترین کار ممکن را کرده. حتی اگر تماس را قطع می کرد آن مرد شماره اش را داشت و هر وقت که می خواست می توانست زنگ بزند! «چرا یه همچین کاری کردم! لعنت خدا بر شیطون!»
گوشی را دوباره به گوشش نزدیک کرد و صدای ِ او را شنید:
- هِی... الو؟ هنوز اونجایی؟! هِی... دختر؟... نهایتش می خوای دوتا فحش بدی تا خالی بشی. خب بده...
- نه!
- نه؟! پس چی؟
- مَ... من... می... می خواس... تم.... بگم... که...
- صبر کن! اینجوری که تو حرف می زنی تا صبحم طول می کشه بد و بیراهات تموم بشه. راحت باش. نه من تورو میشناسم نه تو منو، پس راحت حرفت و بزن. گوش می کنم.
دوباره گوشی را از خود دور کرد و با تعجب به آن خیره شد: «این یارو چشه! نکنه اشتباه گرفتم؟ شماره رو درست سیو کردم؟! یعنی همونه! صداش که همونه. حرفاشم که... اما... چرا یدفعه اینجوری شده؟ چیزی خورده تو سرش یا یه نقشه ای چیزی کشیده! خدایا! حالا که شمارمو هم داره! چی کار کنم؟ چی کار کنم؟»
کوروش که حوصله اش سر رفته بود سکوت را شکست:
- الو...؟ الو...؟ هنوز هستی؟
خواست ادامه دهد و حرفی بزند که صدایِ دَر ِ اتاقش بلند شد. همان موقع فاطمه گوشی را به گوشش چسباند و صدای کوروش را شنید که گفت:
- چند لحظه صبر کن. قطع نکن...
کوروش گوشی را پایین گرفت و ادامه داد:
- بله؟
فاطمه به راحتی می توانست مکالمه ی بین آن مرد و یک زنِ دیگر را بشنود.
- براتون قهوه آوردم...
- نمی خوام. برو بیرون.
- چیزی میل ندارین؟
- گفتم برو!
- اما آقا... خا...
- چند دفعه بگم خوشم نمیاد یه چیزی و چند بار تکرار کنم؟!
- بله آقا.
فاطمه با عجله تماس را قطع کرد و تلفن همراهش را روی میز گذاشت. مانند مارگزیده ها چهره درهم کشید و از جایش پرید. چند قدم به عقب رفت و درحالی که دستانش را روی دهانش گذاشته بود به گسترش افکارش ادامه داد:
- خاک بر سرم! حتما خانومش بود. وای خدا... چرا من یه همچین کاری کردم؟ چی می خواستم بگم؟ که اشتباه کرده! که نباید به من توهین می کرد؟ خب خود ِ خاک بر سرم اول مزاحم شده بودم. اون از کجا می دونست اعتقاد من چی هست یا نیست؟! قیافم چطوریه و بچه ی کجا هستم! آخه چرا زنگ زدم! الان شماره ی منو داره. نکنه فکر کنه من از اون جور دخترام! مگه فکر نکرد من یه دختر سن بالام! لابد فکر می کنه قصد و غرضی دارم! نکنه از شماره م برای انتقام سواستفاده کنه؟ یعنی ممکنه همچین کاری بکنه؟ ولی آخه برای چی باید یه همچین کاری بکنه؟ حالا چی کار کنم! برم به مامان بگم؟ نه... وای خدا نه... مامان نه... بابا... نه نه بابا اصلا! چی کار کنم؟ چی کار باید بکنم؟ چی کار...
احساس خفگی می کرد. برای پیدا کردن اسپریش چشم چرخاند اما با شنیدن صدای زنگ موبایلش جیغ خفه ای کشید و دوباره دستانش را مقابل دهانش نگه داشت. بی خیال نفس های بریده اش شد و برای آنکه صدای زنگ تلفن همراهش، در آن ساعت از شب بیش از این تابلو نشود، به سرعت پاسخ داد:
- بَ... بله؟
- برای چی قطع کردی؟ مگه نگفتم صبر کن؟! رد کردن این خدمه ی مسخره خودش کلی وقت می گیره.
«خدمه! پس خانومش نبود. بود یا نبود به من چه! ولی معلومه خیلی وضعش خوبه که خدمتکارم داره. چرا زنگ زده! چرا؟ چون من زنگ زدم؟ باید معذرت خواهی کنم بعد حرف خودم و بزنم. نه نه... باید فقط معذرت خواهی کنم... باید یه کاری کنم تموم بشه.»
- بِ... ببخشید... آقا... من... قصد ِ... مزاحمت نداشتم. فَ... فقط زنگ زدم... بگم که... شُ... شما... اشتباه می... کردین. مَ... من... من اونجوری نیستم. من... فقط یه کار ِ... احمقانه کردم... اما... مَ... مَ... معذرت می خوام. اما... خب... مَ... من... مَ...
دیگر نمی توانست ادامه دهد. سکوتش طولانی شد، خواست تماس را قطع کند که صدای کوروش مانع از این کارش شد:
- صبر کن...
با کمی مکث انگشتش را از روی دکمه ی قرمز برداشت. از آن فاصله ی کم می توانست صدای کوروش را بشنود:
- قطع نکن. الان نه...، الان نه! الان... با من...، با من حرف بزن!
گوشی را دوباره به گوشش چسباند. این صدای پر از خواهش و محسور کننده اراده را از او گرفته بود، با گیجی زمزمه کرد:
- بَ... بله؟!
کوروش دست لرزانش را روی پیشانی تبدارش گذاشت و ادامه داد:
- احتیاج دارم یکی باهام حرف بزنه. یکی که منو نمیشناسه. یکی که نمیشناسمش. یکی که منو نمی بینه و نمی تونم ببینمش. نمی تونم با آدمای دور و اطرافم راحت حرف بزنم. شاید چون منو میشناسن و... شاید چون هنوزنمیشناسن. اونا درکم نمی کنن. احتیاج دارم با یکی حرف بزنم که نه منو می بینه... نه میشناسه... و نه می تونه بشناسه.
- ب ِ... ببخشید... شُشـــ... شما... اِ... اشتباه گرفتید. مَ... من... من فقط... فقط زنگ زده بودم... که...
- مهم نیست برای چی زنگ زده بودی. فقط می خوام به حرفام گوش کنی. برای چند دقیقه وقتت و به من بده. چرا نمی تونی با کسی که نمیشناسی راحت حرف بزنی؟
- چو... چون... چون نمیشناسم!
کوروش لبخند خسته ای زد، همانطور که روی تخت نشسته بود، به دیوار سرد اتاقش تکیه داد و پاهای ِ دراز شده اش را روی هم انداخت:
- برعکس تو... من با کسایی که میشناسمشون... نمی تونم راحت حرف بزنم.
- چ ِ... چرا؟
- چون میشناسمشون! چون یکی یکیشونو میشناسم و چیزی جز زخم زبون زدن براشون ندارم. چون درکم نمی کنن و نمی تونم درکشون کنم. زبون من برای همه مثل نیش ِ مار می مونه. وقتی حرف می زنم، نیش می زنم و جلو میرم.
- چ ِ... چرا؟
فاطمه برای چند دقیقه یادش رفت که تا سر حد مرگ از آن مرد ترسیده بود و نمی توانست نفس بکشد. حالا بدون اینکه متوجه باشد به راحتی با آن مرد حرف می زد.
- دیدی؟!
فاطمه متعجب پرسید:
- چ... چی؟
- اینکه چقدر راحت داری با من حرف می زنی. راحته نه؟ حرف زدن با کسی که نه می بینیش و نه میشناسیش.
با چشم هایی گرد شده تلفن همراهش را از خود دور کرد. او راست می گفت، به راحتی تسخیر خواسته ی او شده و در بحث شرکت کرده بود!
- بیا یه کاری بکنیم.
- ب ِ ب ببخشید... مَ... مَ... من... باید قطع کنم. اشتباه شده! یَ.. یعنی...
- صبر کن. هنوز حرفام تموم نشده. باید کاری که می گم و انجام بدی.
- مَ... مَ...
- گوش کن...
آهی عمیق کشید و ادامه داد:
- می خوام از این به بعد هر وقت به مشکل برخوردم به دکترم زنگ بزنم.
«این چی می گه؟! فکر کنم دیوونه س! آره دیوونه س! منم دیوونه م!»
- خب... پس... با... باشه... مَ... من... اَ... الان... قطع می کنم!
- مثل اینکه متوجه نیستی... از این به بعد، دکتر ِ من تویی!
با چشم هایی گرد شده از وحشت و تعجب تقریبا نالید:
- چی؟! مَ مَ... من؟!
- تو...، تو باعث شدی... احساس آرامش کنم! چیزی که هیچ دکتری نتونست برام جور کنه...، عجیبه!... خیلی عجیبه... تو... صدات... برام...
فاطمه در حالی که کلام ِ او را قطع می کرد، تند و پشت ِ سر ِ هم بدون اینکه متوجه باشد چه می گوید؛ به حرف آمد:
- خواهش می کنم این چیزارو نگید. مَ... من... من واقعا معذرت می خوام که مزاحمتون شدم. مَ... من قصد بدی نداشتم و اون آدمی نیستم که شما فکر می کنید. مَ... من... من...
- انقدر من من نکن دختر! خیلی خب... چطوره از حالا به بعد ما دکتر همدیگه باشیم. هر وقت من احساس کردم دوست دارم با یکی حرف بزنم به تو زنگ می زنم، و هر وقت تو احساس کردی دوست داری با یکی حرف بزنی، به من زنگ بزن. برای همین مزاحم شده بودی دیگه نه؟! ببینم... شماره ت همینه دیگه؟!
فاطمه تقریبا به التماس افتاد:
- بِ... ببخشید... خوا... خواهش می کنم شماره ی منو از گوشیتون حذف کنید... مَ... مَ...
- تو چرا انقدر معذرت خواهی می کنی؟ نکنه فکر کردی که... قصد ِ بدی دارم؟!
پوزخندی زد و در حالی که مردمک هر دو چشمش را در کاسه ی چشمانش می رقصاند ادامه داد:
- اشتباه نکن... هیچ وقت قرار نیست همدیگه رو بشناسیم. چون مطمئنا اون موقع نمی تونم باهات راحت حرف بزنم و دیگه... دیگه... دیگه شاید کسی و نداشته باشم که بتونم راحت باهاش حرف بزنم. حداقل اینجا، توی ِ این کشور؛ الان جلوی تو چیزی و کنار گذاشتم که هیچ وقت جلوی هیچکسی کنار نذاشته بودم... خیلی وقته که نذاشتم.
فاطمه با ترس و کنجکاوی پرسید:
- چ... چی؟
- غرور... غرورم. پس فکر نکن اجازه میدم منو بشناسی. هر چند برای موقعیت من اصلا خوب نیست. ما الان چند دقیقه ای می شه که داریم با هم حرف می زنیم و هیچ اتفاق بدی نیفتاده. از اون آدمایی نیستم که بخوام از یه دختر استفاده کنم.
- اَ... اما شما همین... ظهر به من گفتین... که... من... اَ... از اون...
- خیلی خب... اون موقع خیلی عصبانی بودم و نمی دونستم باید با یه خانم مزاحم چطوری حرف بزنم. حرفامو پس می گیرم. خوب شد؟
دیگر نمی دانست چه جوابی بدهد:
- در هر صورت... مَ... من... یه مزاحم بودم و... معذرت می خوام. مَ... من... باید قطع کنم. شُ... شما هم... دیگه... زنگ نزنید.
- چرا...، زنگ می زنم.
فاطمه که دیگر نمی توانست حرف های بی سروته آن مرد را تحمل کند خجالت را فراموش کرد و با خشم صدایش را بالا برد:
- گفتم دیگه...
اما تماس قطع شده بود. با عصبانیت و نگرانی به تلفن همراهش خیره شد. نمی دانست باید چه کند؟ حتی نمی توانست جلوی دهان باز شده از تعجبش را بگیرد. حسابی از کاری که کرده بود احساس پشیمانی می کرد. چطور می توانست به حرف زدن با یک مرد غریبه ادامه دهد؟ چطور می توانست بدونِ هیچ احساسِ گناهی به سوال ها و حرف های او پاسخ دهد؟ چرا یک چنین کاری کرده بود؟ فاطمه ای که در یک خانواده ی مقید و مذهبی بزرگ شده و زندگی کرده بود، چرا باید این چنین خود را می باخت؟ چرا تپش قلب گرفته بود؟
به یاد آخرین حرف های مرد جوان افتاد: «هیچ وقت قرار نیست همدیگه رو بشناسیم.»
- عجب آدم دیوانه ای بودا! چطور توقع داره یه دختر خام حرفاش بشه؟ از اون پولدارای ِ... بی... بی کله! خب دیگه... معلومه... یه دختر خنگ و خجالتی ای مثل تو که توی حرف زدن هزار بار از کلمه ی ببخشید استفاده می کنه و آخرشم نمی تونه جمله ش و کامل کنه.
با غم و غصه روی صندلی نشست. دلش هوای گریه داشت:
- آخه چرا دختری مثِ من تو دنیای خیالی خودش می تونه خوب حرف بزنه و تو دنیای واقعی...
بدون اینکه بخواهد دوباره به یاد صدای آن مرد افتاد:
- صداش گرفته و... یه... یه جورایی غمگین بود! اما واقعا که راست می گفت! خوب بلده زخم زبون و نیش و کنایه بزنه!
اخم هایش درهم رفت:
- خب معلومه هیچکسی دوست نداره با یه همچین آدمی هم کلام بشه. همونجوری که دوست ندارن با دختر خجالتی ای مثل من که یه بند تته پته می کنه حرف بزنن.
به صفحه ی مانیتور خیره شد و با همان اخم غلیظ ادامه داد:
- فردا رو چی کار کنم! نوچ آی خدا...، تازه...! باید خطمم عوض کنم. اما به بابا چی بگم؟! بهونه ای ندارم! راستی شماره ش...
نگاهی به شماره ی روی صفحه ی نمایشگر انداخت:
- باید... باید پاکش کنم.
اما احساسش با دستش هماهنگ نبود و عقلش شروع به بهانه تراشی کرد:
- نه... باید شماره رو داشته باشم شاید لازم بشه. اما برای چی لازم بشه؟ خب شاید... بخواد سواستفاده کنده. خب پس من چرا باید شماره ش و داشته باشم؟ نوچ... تا موقعی که خط و عوض نکردم باید شماره رو داشته باشم تا وقتی زنگ زد جواب ندم. اینجوری بهتره... تازه باید یه اسم هم براش بذارم که مشکوک نشن... یه اسم... یه اسم... یه اسم که مشکوک نشن! اسمش و می ذارم...
دستش را به چانه اش نزدیک کرد و قیافه ی متفکری به خود گرفت. بعد از یک دقیقه فکر کردن لبخند شیطنت آمیزی روی لب نشاند و اسم را سیو کرد:
- خل و چل... این اسم واقعا برازنده ش ِ. اما... اما فکر نمی کنی اینجوری بیشتر تابلو می شه؟! آره خب... خودم وقتی یه همچین اسمی توی ِ گوشی ِ یکی ببینم بیشتر کنجکاو می شم. پس باید مواظب باشم مامان نبینه. خب اگه دید و پرسید کیه که نمی تونم دروغ بگم؟! پس باید عوض کنم؟ ای خدا عجب گرفتاری واسه خودم درست کردما! پس همون پاک کنم بهتره! نه نه نه... نباید این کار و بکنم. پس... آخه چی کار کنم؟! نوچ... یه اسم ِ دختر بهتر نیست؟ اسم مبینارو بذارم بگم خطِ جدیدِش ِ! نه دروغ نه... دروغ نه... نباید دروغ بگم! نوچ... نه... مامان که به گوشی ِ من کاری نداره... بابا هم همینطور... اصلا کسی کاری نداره! اما اگه یکدفعه ای دیدن چی؟ یهویی...، وای! نه نه... باید همیشه خاموشش کنم تا دیگه مزاحم نشه... تا دیگه بی خیال بشه... ولی... ولی اگه نشد چی؟ چی کار کنم؟ چی کار کنم؟ خدایا چی کار کنم؟
و این چنین آغاز یک زندگی جدید و عجیب برای فاطمه، از یک جمله شروع شد: «با من حرف بزن!»
hiva آنلاین نیست.   پاسخ با نقل قول
تشکر شده توسط :
!summer girl, # بلوط #, #laleh#, #PARDIS#, $~roya~$, * sogi jOoOn *, * حدیث *, **sevdayi **, **Silver Star**, *-SONIA-*, *atrina*, *bi gharar*, *dorsa*, *fog*, *Ghazal*, *miss minoo*, *n@fi3*, *naghme*, *shima*, *vooroojak*, *~SETAREH~*, *ریما*, +Neda+, --avin--, -2nya-, -ALI-, -MARYAM-, -نازلی-, .19921371., .:aida:., .:BahaR:., .:~KaMeLiA~:., .Anahit., .arsana., .Ghasedak., .Monire., 0033, 5011311, @ DINA @, abby7, aidai, aixi, ali_shey, alonegirl, always alone, Amirsam1, amisha, angel67, anital, ANNE, artii, asal, AsalBanu, asal_cheshmak, asam, asemane nili, asemanii, aseman_82, ashoka, atish69, atyek, avayebaran, AVESTA, ayandeh1, Az@de, azima, ba-maram, babasi, barane khazan, baran_1990, baroon12, behi_aquarius, Behnaz joon, Behnoush, Bi Setareh, brain storm, CAT-WOMAN, cemira, chandiny, cole, corail, coral, D0nya, degeer, deragun, Dina*, Donya-70, DREAM H, dream07, eglantine-m96, elahe70, Elen, elhamtt, elnaz89, evva, Eyes Wide Shut, fadai, FAH!ME, fahime7, fahime_kiticati, fairy, fani black 212, farah2, farahi, farajoon, fariba_hed, Farnaz, Faryad Zire Ab, fatemehjojo, fatima983, fatosh, FowL, gandomsa, gem6346, Ghazal Vnd, ghazalghazal, ghazghaz, gili, glarion, gol e roz sefid, goldoone22, gole narges, goli21, golnaghshetavous, gorestan man, hana_89, hany666, harimeshgh, hasti59, hermine, hestiya, Hinta, hoda.4470, honey_x, Hoopoe, hosna_khanom, ili mah, joghoze, JonasRahimi, Just Say No, Katra, katy, kayena, khanoom-damaghoo, Kiiiiana, lavagirl, leila.kh, leila93, leili_zzz, lili5225, lilil, lindalili, lover vampire, M&M_601, m.gabryel, m.mahya, M.matineh, M.R.K, Madoo, mah banoo, mahana1, mahbano, mahda, mahdis65, Mahed, Mahoo, mahsan, mahsany, mahshad05, mahtab10, mahvash1, makhmal_66, malihe ranjbar, Mikrobe-Sorati, mamorin, maneou, mansuri, MARDE_TANHA, Maria Ashna, MARIEH_73, marjan.AA, marmara25, maryam joOon, maryam-70, maryam1, maryamale, mehrgan0000, meno, messi1, meysan, Mina.LoveStar, mina.p, mina68, mina_bala74, Mini Moon, Mino Bookworm, minoo1920, mira., mishapasha, misha_kavir, mitra.ym, Mo$aFeR, mojan_23, monir 11, mrym_98, mustang5200, m_h_n, m_mah, M~SAMI, nafas44, NAJVA66, narges-1991, nargesashk, nasi & somi, Nasim 77, Nastaran1993, nastiya, NAVA22, nazi shirazi, negar1390, New Age, niazruby, nigar_403, Nika R, niloofarane, nina86, nini84, niroomand, nlp16001, NO ONE, NO ONE 2, noodi, novak, omidk, omidrezam, OoPs, ordibehesht2, osweh, P@rya, paeezi, paiz, panah, PaniSpy, paradise, parnar, ParParShode, patrik, pegiiiiiiiii, peleus, pr.delafrouz, proxima, raha55, rahaiii, raharad, RaheBipayan*, rain bow, ramanava, ramesh20, rana-021, reem1368, riitaa, rohollah, roya1365, Roya_2010, rozi-91, S-A-R-A, s.d.yeganeh, s.love, S@min, saadatirad, sabra1361, sadsadsad, saghigol, saharmn, saman84, samaneh60, samim, Samira_Sabbaghi, sanaZzZ, sanaz_, sapidkooh, SaRa, sara khooooom, sara parvizi, saratab, sasa75, sepidehss, setayesh1363, setayesh73, setayesh_p995, sete, shadi1356, shaghayegh69, shaghhayeghh, shakiba_2510, Shifteh, shiva joon, shiva-71, sibsorkhhava, Silber, silver moon, silverstar, sirius, ~sky angel~, sogand.m, Sokout_momtad, some one 90, somy_kh, sparrow, starfish, Star_69, statistics, sulduzmarali, SunDaughter☼, sydney, sαвα, sعسلs, T T--THR, talayeh, tama1011, tanaz.68, tannaz22, TanNazZz, tannaz_85, tara_5877, Tifani Jon, titinaz, toop, Ushya7, usui, vb67, Veni, venus7021, vj_90, wenela, yada, yas baran, yasam, yasamin_34, yase sefid, yasnaa, yas_sepid63, zahra.h, zahra_jk, zanbagh, zina, zohreh17, |YaSsiii|, ~ ghazali ~, ~fatemeh69~, ~Green Angel~, ~jOojoO.tAlA~, ~katrin~, ~Magic Life~, ~Ordibeheshti~, ~SAREH~, ~shahrivar~, ~Spunk!e~, ʘZa℞, آبجی نیلوفر, آذردخت, آرشا, آليس, ابری, ابی دریا, اتل و متل, اسمون, الهام1995, امتیس, ايلين, باران, بارنی, بانوی برفی, برادپیت, بلور, بهار سرد, بهداد, ترنم, ثـمیـن, حنیفا58, خانم فسقلی, دلينا, رضاره, روشناک, رونیا, روژان, روژان6815, رویای باران, زری, س_م_م_, ساحلی, ساغر123, سام سون, ستاره ملک, سرتق, سمن ناز, سوال, سوانا77, شداد, شرقي, شهرناز, طلوع عشق, !arefeh, عشق یخی, علی رضاایران, ف.الف, فاخته13, فرگون آسمانی, فهیمه67, ققنوس98, لمیس20, م.م.ر, م.نوری, مانا66, ملاحت جون, مناد, منيژه, مهرزا, مهرناز_71, مهستی, مونا**, مُحی, مینا, ناشناس58, نسرین..., نسيا, نفس_20, نیلوفر دختر دریا, نیلوفر:-), نیکــی, نیکولا 71, هوفریا, واران, وارش67, وارنیا, وستا دخت, ياابالفضل, پارمیداا, پاسارگاد, پامچال, پرهوده, پروانه!, پریسا 17, چسب رازی, چپ دست, کایسا, یاس سپید, یاسمن, یاسمین.م, یهدا, یک ابانی, یگانه, ღ ghazali ღ, ♥Sepideh♥
قدیمی ۱۴ خرداد ۱۳۹۰, ۱۲:۵۷ قبل از ظهر   #5 (لینک مستقیم)
مدیر بخش کتاب
 
patrin آواتار ها
 
پست بسیار مفید  +43 امتیاز     
پیش فرض

نقل قول:
نوشته اصلی توسط 13731126 نمایش پست ها
زيبا بود وشايد كمي متفاوت ونتظر بقيه داستان هستم
سلام
لطفا در تاپیک های تایپ کتاب پست ندید
از این که توجه میکنید ممنونم

نقل قول:
نوشته اصلی توسط سام سون نمایش پست ها
ادامه شو سریع تر بزارید.داستان جذابیه
سلام
خواهشا در تاپیک های تایپ کتاب پست ندید




نقل قول:
نوشته اصلی توسط samira-samoor نمایش پست ها
لطفا اسم من هم ثبت کن
این سومین تذکر متوالی در این تاپیکه.

در تاپیک های تایپ کتاب پست ندید.

تاپیک قفل میشه. نادیا عزیز اگه خواستی قسمت جدید بذاری به یکی از همکارا یا مدیرا بگو تاپیک رو برات باز کنند.



رفتنت را باور ندارم هنوز
 برای دیدن این نوشته ی مخفی کلیک کنید


اطلاعیه ؛ مواردی که در کتابها نیاز به بازبینی دارند
مهمترین نکات ویرایشی | مخصوص نویسندگان و ویراستاران انجمن

قوانین بخش نقـد کتابهای نویسندگان انجمن!

نحـوه ی قـرار دادن کتـاب در سایت!

اطلاعیه های بخش کتاب !

patrin آنلاین نیست.   پاسخ با نقل قول
تشکر شده توسط :
#laleh#, #PARDIS#, $~roya~$, * sogi jOoOn *, * حدیث *, **sevdayi **, **Silver Star**, **پناه**, *atrina*, *bi gharar*, *Ghazal*, *n@fi3*, *naghme*, *shima*, *vooroojak*, *~SETAREH~*, *ریما*, +Lily, -2nya-, -MARYAM-, -نازلی-, .:aida:., .:BahaR:., .Anahit., .Baharak., .Ghasedak., .Monire., 0033, 5011311, abby7, alonegirl, always alone, angel67, anital, ANNE, annie_barca, ashoka, asoodeh, babasi, baroon12, behi_aquarius, Behnaz joon, brain storm, cole, coral, Dina*, DREAM H, eglantine-m96, elahe70, Elen, elia65, elnaz89, Eyes Wide Shut, fani black 212, farahi, fariba_hed, Farnaz, fatosh, gem6346, Ghazal Vnd, gol e roz sefid, gole narges, goli21, golnaghshetavous, hana_89, harimeshgh, hiva, honey_x, ili mah, Katra, lavagirl, lilil, M&M_601, m.mahya, Madoo, Mahed, mahsany, mahshad05, malihe ranjbar, MARDE_TANHA, MARIEH_73, maryam1, messi1, meysan, Mina.LoveStar, mina68, mina_bala74, Mini Moon, Mino Bookworm, mira., mitra.ym, Mo$aFeR, mrym_98, m_mah, nargesashk, Nasim 77, niazruby, nigar_403, Nika R, nlp16001, NO ONE, NO ONE 2, novak, paeezi, paradise, pegiiiiiiiii, proxima, raha55, rahaiii, RaheBipayan*, rain bow, rana-021, rohollah, roya1365, rozi-91, s.love, saba1324, samim, SaRa, sasa75, selda-A, sete, shaghayegh69, shaghhayeghh, shakiba_2510, Shifteh, Silber, ~sky angel~, some one 90, SunDaughter☼, sydney, s_donia323, sعسلs, talayeh, yasam, yasamin_34, zanbagh, zina, ~ ghazali ~, ~fatemeh69~, ~jOojoO.tAlA~, ~Magic Life~, ~Ordibeheshti~, ~shahrivar~, ʘZa℞, آليس, اتل و متل, اسمون, الهام1995, امتیس, باران, بانوی برفی, بهار سرد, بهداد, ثـمیـن, رضاره, روشناک, رونیا, رویای باران, س_م_م_, ساحلی, ستاره ملک, سوال, سوانا77, شرقي, !arefeh, فرگلf, ققنوس98, م.م.ر, ماجده, مانا66, منم دیگه...., مهستی, مینا, نسرین..., نسيا, نیکــی, نیکولا 71, واران, وارش67, وستا دخت, ياابالفضل, پارمیداا, پامچال, پرهوده, چسب رازی, یهدا, یگانه, ღ ghazali ღ, ♥♥SaNaZ-Naz ♥♥
قدیمی ۲۹ خرداد ۱۳۹۰, ۱۲:۱۴ بعد از ظهر   #6 (لینک مستقیم)
مدیر بازنشسته
 
hiva آواتار ها
 
hiva به Yahoo ارسال پیام
پست بسیار مفید  +161 امتیاز     
Wink رمان با من حرف بزن | فصل سوم: خانه ی مهر

فصل سوم: خانه مهر

الهه چند تقه به دَر زد، سپس دست هایش را در هم قفل کرد و عقب ایستاد:
- آقا؟ آقا کوروش؟
جوابی دریافت نکرد. می دانست اگر این کار را چند بار دیگر تکرار کند بالاخره صدای عصبانی کوروش بلند می شود.
- خدا خودش بخیر بگذرونه!
دستش را به دَر نزدیک کرد و چند ضربه ی آرام دیگر به آن زد. با آه و ناله پاهایش را روی زمین کوفت و زیر لب زمزمه کرد:
- ای بمیری چقدر می کپه!
کوروش روی تخت دراز کشیده و به خواب عمیقی فرو رفته بود، آن هم در حالی که هنوز تلفن همراهش را در دست داشت. بالاخره با سروصدای الهه چشم باز کرد و به لامپ روشن ِ بالای ِ سرش خیره شد.
- خواب بودم!
چهره درهم کشید و دست هایش را بالا آورد تا در میان موهای ِ ژولیده و بهم چسبیده اش چنگی بزند، اما متوجه ی تلفن همراهش شد. گوشی را مقابل چشم های خمارش گرفت. با یادآوری حرف ها و کاری که دیشب کرده بود نیشخندی زد و سری از روی تاسف تکان داد:
- واقعا که... یه احمقم!
همانطور که آرام آرام روی تخت می نشست، دست چپش را روی پیشانی تبدارش گذاشت:
- این چه گندی بود که دیشب زدم؟!
نفس عمیقی کشید. پیشانی اش داغ بود اما خوشبختانه از سردرد خبری نبود. دوباره صدای دَر بلند شد:
- آقا! نمی خواید بیدار شید؟ خانم منتظرنا!
با عصبانیت چنگ انداخت و پلیورش را از تن خارج کرد. با عرق گیر به سمت در رفت و بعد از مکث کوتاهی خیلی ناگهانی دَر را باز کرد. الهه که پشتش به دَر بود، با کمی تامل به عقب بازگشت. زمانی که کوروش را با آن قیافه ی عبوس و عصبانی، و آن بدن نیمه لخت دید، جیغی از ترس کشید و دستانش را مقابل دهانش نگه داشت. با این حرکت مسخره ی الهه، دیگر نتوانست جلوی خود را بگیرد و صدای گرفته اش بالا رفت:
- چه خبره؟! چرا انقدر سر و صدا می کنی؟!
دندان هایش را روی هم سابید و با چشم های ِ باریک شده اش ادامه داد:
- اصلا خواب و بیدار بودن من به یکی مثل تو چه ربطی داره؟!
الهه که رنگ به رو نداشت، نگاهش را به پایین دوخت و بریده بریده گفت:
- صُ... صُ... صبح بخیر! معذرت می خوام آقا... خانم گفتن صداتون کنم. صُ... صبحانه... آماده س...
کوروش زیر ِ لب جوری که انگار با خودش حرف می زند زمزمه کرد:
- واسِ همین؟!
کمی به پشتِ کمرش دست کشید، سری از روی بی حوصلگی تکان داد و اضافه کرد:
- خیلی خب، می تونی بری.
و دَر اتاق را محکم بهم کوفت. هنوز ثانیه ای از آن شوک شدیدی که بر الهه وارد شده نگذشته بود که دَر اتاق دوباره باز شد و کوروش اینبار با قیافه ای جدی تر به حرف آمد:
- خیلی جدی بهت گفتم، دیگه کاری به کار من نداشته باش. اوکی؟!
صدایش آنقدر بلند بود که الهه برای لحظه ای احساس کرد پاهایش از روی زمین کنده شده؛ پلک هایش را روی هم فشرد و در حالی که مثل بید می لرزید تند و پشت سر ِ هم سری به نشانه ی فهمیدن تکان داد.
با بسته شدن دَر ِ اتاق، دو دقیقه همانطور مات و بی حرکت مقابل ِ دَر ایستاد و به آن خیره شد. بعد از گذشت ِ این چند دقیقه بالاخره به خود آمد. هر دو دستش را بالا برد، محکم بر سر خود کوفت و همانجا نگه داشت:
- ای خدا این عذابِ علیم چی بود که بر سر من نازل شد! این زنیکه ی پاچه گیر بس نیست؟! پسر پاچه پاره ش دیگه...
همانطور که بغض کرده بود و از پله ها پایین می رفت زیر لب ادامه داد:
- پسر یالغوزش از خودش بدتره. مادر و پسر سگ و پاچه گیر... خرپول و پرافاده. توف به این دنیا که خوشبختیش باید زیر سر یه همچین آدمای ِ مسخره ای باشه. پسره دیوونه س! آخه کدوم آدم ِ عاقلی با اون همه چراغ و لامپ روشن می خوابه؟! اصلا خوابش می بره؟! دَم به دقیقه هم که دستور میده چراغای خونه رو خاموش نکنید و... چرا اینجا انقدر تاریکه و! خب این مشکل چشمای کور تو هستش نه مشکل...
- الهه!
با شنیدن صدای آذر نیم متر از جا پرید و سریع به عقب برگشت. اصلا متوجه نشده بود کی به سالن پذیرایی رسیده. با وحشت اندیشید: « ای وای نکنه همه چی و شنیده؟! بدبخت شدم رفت!»
آذر اخمی کرد و نگاه پرسشگری به خود گرفت:
- کوروش و بیدار کردی؟
با شنیدن این حرف مطمئن شد که آذر چیزی نشنیده. نفس راحتی کشید و خیلی سریع به حرف آمد:
- بله خانم. اما خیلی عصبانی بودن...
و با بدخلقی ادامه داد:
- فرمودن دیگه مزاحمشون نشم.
آذر گره ای به ابروان نازکش انداخت و چشم هایش را باریک کرد:
- معلومه که کارت و خوب انجام نمیدی!
رنگ از چهره ی الهه پرید، هر دو دستش را بالا آورد تا تقصیر را از گردن بی گناه خود دور کند:
- نه نه خانم! آقا کلا این روزا خیلی ناراحتن! تازه هر شبم دیر میان خونه و بعدشم با ناراحتی دستور میدن همه ی لامپا و چراغای ِ خونه رو روشن کنیم!
مکثی کرد و قیافه ی نامطمئنی به خود گرفت، نمی دانست کار درستی می کند یا نه، اما نتوانست جلوی دهان خود را بگیرد و ادامه داد:
- تازه خانم... نمی دونید هر شب تا صبح چراغای اتاق خودشونم روشن ِ! راستش...
صدایش را پایین تر آورد و با لحن مرموزی ادامه داد:
- فکر کنم آقا کوروش اصلا نمی خوابن! چشماشون و که دیدید!
هر دو مشتش را مقابل چشم هایش گرفت و یک دفعه باز کرد:
- هر روز مثل دوتا کاسه ی ِ خون...
اخم های درهم رفته ی آذر غلیظ تر شد و با ترشرویی به میان حرف ِ الهه پرید:
- خیلی خب! لازم نیست زیاده گویی کنی. می تونی بری.
الهه صاف ایستاد و آب دهانش را به زور قورت داد:
- بَ... بله... چشم.
با دور شدن آذر نفس عمیقی کشید و با نفرت به رفتن او خیره شد:
- ایـش!
به سمت آشپزخانه رفت. هما را دید که در حال خشک کردن ظروف است، قیافه ی نالانی به خود گرفت و روبه او گفت:
- ای بابا هما خانم... همه جای دنیا همه ی آدما واسه خودشون حق و حقوقی دارن! اما توی این خونه هر کسی هر جوری دلش می خواد با ما رفتار می کنه. بابا ما هم آدمیم! من هم دارم درس می خونم و هم توی این خراب شده کار می کنم. این آذر خانم کم بود، پسر ِ بداخلاقشم اضافه شد.
هما که سن و سالی ازش گذشته بود و چند سالی می شد برای خانواده ی کامران کار می کرد، چهره ی خردمندی به خود گرفت و گفت:
- نگران نباش... عادت می کنی. این خانواده به غیر از خود ِ آقا کامران... همینجورین. حالا هم به جای گله و شکایت بهتره شیر ِ داغ و واسه ی خانم ببری تا صداش درنیومده.
الهه مثل فشنگ از جا پرید و سینی را از روی میز برداشت. هما که دست های لرزان او را دید اخمی کرد و به نصیحت گفت:
- دِ نکن دختر همه اش ریخت تو سینی!
- نمیشه! اصلا اسمش که میادا... می لرزم!
- تو نگاه به اخم و تخمش نکن دخترم، به موقع ش دل مهربونی داره.
- داره که داره... اما واسه ما که نداره؟!
هما به پایین خیره شد و سرش را به دو طرف تکان داد:
- چی بگم والا...!
* * * * *

زنگ تفریح به صدا درآمد و باز هم سر و صدا در کلاس اوج گرفت.
فاطمه که شب قبل را خوب نخوابیده بود و قیافه ی خواب آلودی داشت، هنوز هم در فکر کار ِ دیشب خود بود و نمی دانست چطور می تواند خرابکاری عظیمش را آباد کند؟
«خوب شد گوشی و زیر ملافه ها قایم کردم! خاموشش کردم دیگه نه؟! آره دیگه... خاموشش کردم!»
مبینا و رکسانا و فاطمه هر سه در ردیف ِ دوم، درست روبه روی معلم می نشستند. رکسانا همیشه کنار دیوار می نشست و به آن تکیه می داد. فاطمه هم عادت داشت وسط آن دو بنشیند و طبیعتا" سر میز هم به مبینا می رسید.
رکسانا سرش را روی میز گذاشته بود و زیر لب بد و بیراه می گفت. فاطمه می دانست او از دستِ چه کسی اینگونه دلخور است.
رکسانا خیلی ناگهانی سرش را از روی میز بلند کرد و با صدای نسبتا بلندی گفت:
- حالم از هر چی مبانی و معلم مبانیه بهم می خوره!
فاطمه کتابی که در دست داشت را بست و روی میز گذاشت. در واقع حتی یک خط هم از مطالب آن کتاب را نخوانده بود. با همدردی گفت:
- استادم امروز یکم عصبانی بود... برای همین...
رکسانا اجازه نداد او جمله اش را کامل کند و به میان حرفش پرید:
- برای همین هر چی از دهنش دراومد به من گفت و تمام کاسه کوسه های جهان و رو مخ من خالی کرد؟ آره؟!
فاطمه سری تکان داد و سعی کرد بحث را عوض کند:
- نه... ولی خب... می دونی...
مبینا که در دنیای خیالی خود سیر می کرد، بدون توجه به ناراحتی رکسانا با آن قیافه ی سرخوشش به میان بحث ِ آن دو پرید:
- فاطی من امروز می خوام برم لباسم و از خیاط بگیرم. میای با هم بریم؟! باشه باشه؟!
فاطمه به سمت مبینا چرخید و در حالی که چپ چپ نگاهش می کرد پاسخ داد:
- نه!
مبینا که جواب دلخواهش را نگرفته بود لب برچید و کمی خم شد تا راحت تر بتواند با رکسانا حرف بزند:
- رُکی... تو میای دیگه؟!
رکسانا سعی کرد لحن آرامی به خود بگیرد، اما موفق نشد و با ترشرویی گفت:
- مگه حمال و خدمتگذار توئم! اَه... هر چی اوشگول ِ دور خودم جمع کردم.
مبینا که به طور کامل از مرحله پرت بود و اصلا نمی توانست حال ِ خراب و عصبانیت رکسانا را درک کند، قیافه ی متعجبی به خود گرفت:
- خب حالا چرا انقدر عصبانی هستی؟
رکسانا لب پایینش را گاز گرفت و در جایش ایستاد:
- من امروز حال هر کی و نگیرم تو یکی و آدم می کنم.
مبینا کمی به سمت عقب متمایل شد و با تعجب و دلخوری گفت:
- وا! چته مگه چی گفتم؟
- نمی بینی من ناراحتم حرف از دَدر دودور می زنی؟! اصلا اون موقع که این یارو همه کاسه کوزه هارو سر من شیکست تو ککت گزید دوستت ناراحته؟! یا اینکه بخوای ازم دفاع کنی و عوض فک زدن راجب عُشاقِت، به اون معلم ِ عوضی تر از خودت بگی گچی شدن صندلیش کار من نبوده!! کار توی احمق بوده با اون جملات عاشقانه نوشتن ِ مسخره ت! دِ اگه تو اون صندلی لعنتی گچی نمی کردی اینجوری نمی شد!
- وا! از روی قصد نبود که! اصلا اون چرا باید به تو شک کنه! فقط چون مسئول آوردن گچ و نماینده ی کلاسی؟!
ژست پر افاده ای گرفت و ادامه داد:
- هَه... خب برای چی یه همچین کار مسخره ای و قبول کردی! یکی نیست بگه آخه مگه بی کاری؟!
و بعد از گفتن این جمله شانه ای بالا انداخت و رویش را به سمت دَرِ کلاس کرد. رکسانا دستش را دراز کرد تا طبق ِ معمول محکم بر سر او بکوبد، اما فاطمه دست او را در میانه ی راه گرفت و با چشم و ابرو اشاره کرد بی خیال جروبحث شود:
- رکسانا... خواهش می کنم؟!
- ولم کن بابا... تو حالیت نیست...
- فاطمه محمدی؟
با صدای نازک ِ دختری که دَم دَر کلاس نام و فامیل فاطمه را خیلی بلند خواند، هر سه به آن سو نگاه کردند.
فاطمه دست ِ رکسانا را ول کرد و با تعجب نگاهی به سرتاپای دختر انداخت:
- بله؟
دختر به سمت او سَر چرخاند و با لحنی بی تفاوت خیلی سریع گفت:
- خانم کاظمی توی ِ دفتر کارت داره.
و رفت. رکسانا نگاه نگرانی نثار فاطمه کرد. اما فاطمه لبخندی زد و با نگاهش از او خواست که آرام باشد.
* * * * *

قبل از اینکه وارد دفتر شود صدای خانم کاظمی را می شنید. طبق معمول در حال توبیخِ یکی از دانش آموزان سال ِ اولی بود:
- مگه من بهت نگفته بودم شب هر جا که هستی برای من یکی مهم نیست، اما قبل از اینکه بیای مدرسه صورتت و بشور؟! گفته بودم یا نگفته بودم؟!
- خانم بخدا دیروز عروسی خواهرم بود و تا شب طول کشید. بعدش دیگه حوصله نداشتم دوش بگیرم و صبح هم دیر شده بود... خب...
- تو مگه چندتا خواهر داری که هفته ای یه بار عروسی یکیشونه؟!
- خانم به قرآن دفعه ی قبل دختر عمومون بود!
- دِ... انقدر قسم نخور دختر! با کیف مدرسه ت رفته بودی عروسی که لوازم آرایشم تو این کیفه؟!
- نه خانم... به امام...
- زهرمار! یه بند قسم می خوره! دِ!
فاطمه بیش از این جایز ندید پشت دَر منتظر بماند. تقه ای به دَر زد و وارد دفتر شد. خانم کاظمی متوجه ی ورود او نبود و همچنان به توبیخ کردن ادامه می داد. با سلام آرام فاطمه به آن سمت نگاه کرد و بالاخره بعد از آن همه اخم و تخم لبخند خسته ای به روی لب نشاند و گفت:
- سلام. بیا اینجا...
و به نزدیک ِ میزش اشاره کرد. فاطمه سری به نشانه ی اطاعت تکان داد و روبه روی میز خانم کاظمی ایستاد. کاظمی روبه دختر ادامه داد:
- اینا پیش من می مونه تا تکلیف تو یکی و مشخص کنم. زیادی بهت رو دادم.
چشم های گریان دختر باریک شد و با لحن ملتمسی گفت:
- خانم تورو خدا... خانم...
- ساکت! به اندازه ی کافی بهت وقت دادم. این بار چندمته. برو بیرون وایسا، همین الان زنگ می زنم به مادرت تا تکلیفمو با تو یکی روشن کنم. اینجوری نمیشه...
- نه خانم تورو امام به مامانمون زنگ نزنید! خواهش می کنم!
- گفتم برو بیرون!
دختر بعد از کمی التماس کردن وقتی دید جوابی نمی گیرد با ناراحتی از دفتر خارج شد. بعد از خارج شدن دختر، خانم کاظمی چیزی در دفتر انضباطی اش یادداشت کرد و در همان حال فاطمه را مخاطب خود قرار داد:
- چه خبر؟ خوبی؟
- ممنون خانم.
- شنیدم از شورا اومدی بیرون. برای چی؟
- راستش... سرم یکم شلوغ شده و... نمی تونم هم درس بخونم و هم...
سرش را پایین انداخت و ادامه نداد. خانم کاظمی با درک مطلب از آن چیزی که فاطمه می خواست بگوید، لبخندی زد و قیافه ی اطمینان بخشی به خود گرفت:
- پس چجوری می خوای به کارای خانه مهر برسی؟
- برای همین از شورا اومدم بیرون.
- این یعنی برات از شورا هم مهمتره؟! انقدر مطمئن بودی که می تونی اونجا کار کنی؟!
- راستش...
سرش را پایین انداخت و ادامه داد:
- خیلی دوست دارم برای بچه های اونجا یه کُمکی باشم. حتی برای یه مدت ِ کم...
- خوبه!
کارتی را از روی میز برداشت و به سمت فاطمه گرفت:
- اینم آدرس ِ خانه مهر...
فاطمه کارت را گرفت و خانم کاظمی ادامه داد:
- به تاریخ و ساعتی که پشت کارت نوشتم توجه کن و سر ساعت برو. این چیزا برای خانم صفوی خیلی مهمه.
- کار ِ من... دقیقا چیه؟
- این و دیگه خودِ صفوی باید بهت بگه! من در جریان نیستم که دقیقا به چه کسی نیاز دارن. اما وقتی از تو و طرح هات گفتم بدش نیومد که ببیندت.
و انگار که چیزی به یاد آورده باشد اضافه کرد:
- آها خوب شد یادم افتاد... یکی از اون... تابلوهاتم با خودت ببر تا ببینه.
فاطمه با امید ِ دیدن ِ بچه ها لبخندی زد و با خوشحالی گفت:
- چشم خانم.
زمانی که از دفتر خارج شد همان دختر سال اولی را دید که به دیوار تکیه داده و سرش را پایین انداخته. به خاطر سایه ای که روی نیمی از صورتش ایجاد شده بود، نمی توانست چهره اش را کامل ببیند، فقط از بینی به پایین مشخص بود. اما فاطمه مطمئن بود که او غمگین است. با درک این مطلب چهره ی خودش هم متاثر و غمگین شد. دیگر بیش از این آنجا ایستادن و آن دختر را نگاه کردن جایز نبود، خواست اولین قدم را بردارد که صدای ِ گرفته ی ِ آن دختر را شنید:
- به چی زل زده بودی؟ آدم ندیدی؟
به سمتش برگشت و دوباره به او خیره شد. آن دختر بدون هیچ حرکتی این حرف ها را زده بود. درست همانطور که دستانش را پشت کمرش قفل کرده و به دیوار سفید تکیه داده بود، حتی سرش را بالا نگرفته و هنوز به زمین نگاه می کرد. اما بالاخره سرش را بالا گرفت و نگاه پر از نفرتش را به قیافه ی متعجب فاطمه دوخت؛ ادامه داد:
- یا نکنه چون یکی مثل خودت و نمی بینی آدم حساب نمی کنی؟
نیشخندی زد و با کنایه افزود:
- آره دیگه... کسایی مثل تو کسایی مثل ماهارو آدم حساب نمی کنن.
با نفرتی عمیق دندان هایش را روی هم فشرد و صدایش را کمی پایین آورد:
- حالم بهم می خوره از یکی مث ِ تو که خودش و امامزاده و دختر پیغمبر نشون میده اما زیر چادرش همه غلطی می کنه. خیلی خوشت میاد همه ازت تعریف کنن و برات لبخند بزنن نه؟!
چشم های غمگین فاطمه، از همیشه غمگین تر بود و چهره اش از همیشه گرفته تر، لبخند محزونی زد و با صدای ِ آرامی گفت:
- داری... داری زود قضاوت می کنی. هم...
دختر یکی از دست هایش را در هوا تکان داد و با لحن خشنی به میان حرفش پرید:
- برو بابا! نمی خوام با یکی مث تو دهن به دهن شم. لابد...
صدای خانم غفاری، معاون مدرسه، باعث شد که جمله اش را نیمه کاره رها کند و به او خیره شود.
- شماها چرا اینجا وایسادین؟ مگه کلاس ندارین؟!
قبل از اینکه فاطمه چیزی بگوید، آن دختر به حرف آمد و با سری افکنده و صدایی گرفته پاسخ داد:
- خانم کاظمی خواستن اینجا وایسم.
فاطمه که از تغییر ناگهانی آن دختر حسابی تعجب کرده بود، با خود اندیشید: «چقدر زود حالت قیافه ش عوض شد! یعنی یه دو شخصیتیه! نکنه همه ی آدما دوتا شخصیت دارن! مثل من... نه!»
خانم غفاری که از وضعیت دختر خبر داشت سکوت کرد و به فاطمه خیره شد. فاطمه خیلی سریع به خود آمد و گفت:
- ب ِ... ببخشید خانم. منم پیش خانم کاظمی بودم. الان میرم سر کلاس.
اخم های خانم غفاری خیلی زود از هم باز شد و جایش را به یک لبخند گشاد داد:
- عجله کن... دَبیرا خیلی وقته که رفتن.
برای اولین بار در عمرش آرزو کرد که ای کاش لبخند خانم غفاری را متوجه ی خود نمی دید. چشمی گفت و قبل از رفتن به آن دختر نگاه کرد، باز هم همان نگاه پر از نفرت، اصلا این را دوست نداشت. دلش می خواست چیزی بگوید و حرفی بزند، اما سکوت کرد و به سمت کلاسش روانه شد.
چند تقه به دَر زد و وارد کلاس شد. بعد از سلام و توضیح دادن اینکه چرا دیر آمده سر جای خود نشست. از همان اول ورودش رکسانا متوجه ی ناراحتی اش شد. به آرامی با آرنجش به پهلوی فاطمه فشار آورد و در حالی که نگاهش متوجه ی تخته بود او را مخاطب قرار داد:
- چی شده؟ چرا انقده پکری؟ خانم کاظمی چیزِ بدی گفته؟
- نه.
- پس چته؟
- چیزی نیست.
- اگه چیزی نیست این قیافه واسه چیه؟ نکنه عمه ی من ظاهر شده و ناراحتت کرده؟!
فاطمه سرش را پایین انداخت:
- چیزی نیست رکسانا، نمی خوام راجبش حرف بزنم.
رکسانا آهی کشید و به فاطمه خیره شد:
- خری دیگه! هی بریز تو اون سینه ی وامونده و داغونت. حقته اگه به قول خودت عمر کوتاه تر از بقیه باشه.
فاطمه لبخند غمگینی زد و خواست چیزی بگوید که صدای معلم که به هر دوی آن ها اشاره می کرد باعث شد تا آخر کلاس جیکشان درنیاید. وقتی معلم از کلاس خارج شد رکسانا به سمت فاطمه چرخید و دستش را روی شانه ی او گذاشت:
- ببخش... از اون حرفم منظوری نداشتم.
دستش را برداشت و با اخم و تخم ادامه داد:
- اما از اخلاق گندت بدم میاد. همه میان پیشت درد و دل می کنن... اما خانم زورشون میاد دو کلمه فک بزنن.
فاطمه که تمام مدت به میز خیره شده بود سرش را بلند کرد و به سمت او چرخید. لبخند غمگینی زد و گفت:
- باور کن چیزی نیست. هر چی که هست مربوط می شه به خودم ...
رکسانا با اینکه جواب قانع کننده ای دریافت نکرده بود، شانه ای بالا انداخت و گفت:
- باشه، هر جور راحتی.
و بعد به مبینا که در حال حرف زدن با یکی از دختر های ردیف پشتی بود خیره شد. طبق معمول محتوای حرف هایش پسرها و مردهای معروف بودند، با هیجان از هنرمندهای محبوب خود اسم می برد و پشت سر هم لبخند می زد. رکسانا سری از روی تاسف تکان داد و زیر لب گفت:
- بعضی وقت ها دعا می کنم عمر خودم کوتاه باشه تا اخلاق گندی یکی مث ِ این روم تاثیر نذاره. سه چهار سال ِ نکبتی و باهاش گذروندم... آدم نشد که نشد!
فاطمه حرفش را شنید، لبخندی زد و ترجیح داد سکوت کند. اما ظاهرا مبینا آنقدر غرق ِ تعریف از شخصیت های محبوبش بود که چیزی نشنید.
* * * * *

رکسانا و مبینا تا آخر ساعت دست از جروبحث برنداشتند و فاطمه هم نتوانست آتش میان آن دو را خاموش کند. موقع خداحافظی هم اصلا متوجه ی حرف های فاطمه نبودند و هر کدام به راه خود رفتند. فاطمه که نمی توانست از بین هر دو یکی را انتخاب کند، ناچار تنهایی به سمت ایستگاه اتوبوس روانه شد.
جلوی دَر خانه که رسید با ذوقی که از خبر جدیدش داشت دَر را باز کرد و با عجله پله های آپارتمان را بالا رفت.
به خاطر عجله ی زیاد نفسش بند آمده بود و قفسه ی سینه اش به سختی بالا و پایین می شد. اما اصلا برایش مهم نبود. دَر را باز کرد و با لبخند داخل ِ خانه شد.
- مامان...
اما هنوز قدم دوم را برنداشته بود که خشکش زد. احساس خوبی نداشت. احساس می کرد کل فضای خالی خانه دور سرش می چرخد. کم کم لبخند از روی لب هایش رفت و نگاهش رنگی از وحشت گرفت. کیف از دستش افتاد و با صدای لرزانش سعی کرد دوباره او را بخواند:
- ما... مامان...
با عجله به سمت اتاقِ پدر و مادرش رفت، چادر روی شانه هایش افتاده بود و زیر پاهایش می رفت و این باعث می شد کمی تلو تلو بخورد.
- مامان... کجایی؟
تمام اتاق ها را گشت. اما خبری از دریا نبود. هر لحظه ترسش بیشتر می شد و همین باعث می شد ریه های متورمش تنگ تر از قبل شوند. اصلا برایش مهم نبود که به سختی نفس می کشد.
با صدای شکستن شیشه از آشپزخانه به سرعت به آن سمت دوید. زمانی که مادرش را با آن چهره ی کبود شده و لب های رنگ پریده روی زمین در میان خورده های شیشه دید، جیغی از ته دل کشید و بدون توجه به زخمی شدن پاهایش به سمت او رفت.
* * * * *

بعد از آوردن کپسول و کمی نفس گرفتن تازه یادش افتاد به پدرش زنگ بزند.
زمانی که پدرش به همراه دکتر ساکی رسید، دریا را به اتاق خواب بردند و دَر را بستند، می دانست چیزی جز درد و رنج در انتظار ِ مادرش نیست. با چه امید و آرزوهایی آمده بود تا خبر را به مادرش بدهد، اما حالا به این فکر می کرد که باید بی خیال کمک به بچه های بی سرپرست شود. باید بیشتر حواسش را به مادرش بدهد و از او پرستاری کند. چه کسی مهم تر از مادرش؟!
روی مبل نشست و به کفِ هر دو پایش نگاه کرد. خوشبختانه شیشه فقط مقدارِ کمی از کف ِ یک پایش را خراش داده بود.
باز هم دریا راضی نشد تا به بیمارستان منتقل شود. این روزها حالش از پیش خرابتر بود، اما این تاثیری در تصمیمش نداشت. دلش می خواست تمام سال های باقیمانده از عمرش را در خانه و کنار خانواده اش بگذراند. حتی اگر شده در تخت خواب ِ خانه اش؛ تصور ماندن در بیمارستان و دوری از خانواده دیوانه اش می کرد.
* * * * *

با زدن چند تقه به دَر فاطمه با چشم هایی خیس وارد اتاق شد. اما مثل همیشه لبخند زد، به سرعت به سمت مادرش رفت و او را در آغوش کشید. دریا دست های لرزانش را بالا آورد و سعی کرد موهای ِ بلند ِ دخترش را نوازش کند.
با صدایی که از پشتِ ماسک به زور شنیده می شد و نفس هایی بریده گفت:
- حیف ِ... این... اشکا نیست...
فاطمه سرش را بالا گرفت و با جدیت گفت:
- من دیگه نه مدرسه میرم نه خانه مهر... پیشِت می مونم... پیشت می مونم... چرا... نگفتی امروز تنهایی! چرا؟
- تو... همچین... اشتباهی... نمی کنی.
- اما ماما...
- ششش...
خواست حرفی بزند اما سرفه امانش نداد. پشت ِ سر هم سرفه می کرد. رنگ ِ چهره اش به کبودی می زد و لب هایش سفید شده بود.
بعد از نیم ساعت حرف زدن فاطمه بالاخره راضی شد که به خانه مهر سر بزند. با این وجود هنوز هم بخش عظیمی از احساسش نگران و آشفته ی حال و روزِ خراب ِ دریا بود.
* * * * *

کوروش پشت میز نشست و به غذاهای رنگاوارنگ ِ روی ِ میز ِ غذاخوری خیره شد. اشتهایی برای خوردن شام نداشت، اما با اصرارهای آذر بالاخره راضی شد تا سر میز بیاید. اصلا درک نمی کرد که چرا آذر این روزها انقدر مهربان شده و سعی می کند محبت قلمبه شده ی خود را بروز دهد. با یادآوری دوران کودکی ته دلش خنده ی تلخی سر داد و بی اشتها به ظرف غذایش خیره شد.
- چرا نمی خوری؟
به آذر خیره شد و با بی میلی گفت:
- میل ندارم.
بعد از کمی مکث ادامه داد:
- بابا کی از سفر بر می گرده؟
آذر با آرامش عجیبی دستمال را برداشت و گوشه ی لبش را پاک کرد:
- وقتی به این سفرهای ِ کاری میره مشخص نیست کی بر می گرده. خودت که بهتر می دونی.
و به کوروش خیره شد و ادامه داد:
- چی شده؟
کوروش چنگی میان موهایش زد و نفس عمیقی کشید، با صدای ِ گرفته ای گفت:
- یه جورایی... به کمکش احتیاج دارم.
آذر لبخند ِ مرموزی زد و نگاهش را به پایین دوخت:
- شاید منم بتونم کمکت کنم.
کوروش به سرعت سرش را بالا گرفت و نگاه درمانده اش را به مادرش دوخت. پوزخندی زد و دوباره به میز خیره شد. اصلا از این زن انتظار کمک نداشت. می دانست این زن کاری نمی کند که نفعی در آن برای خودش وجود نداشته باشد. با لحن ِ خشکی گفت:
- چیه! دلت برای من می سوزه؟!
- نه، هنوز اونقدر پیر و خرفت نشدم. اگه توی یه کاری کمکم کنی... می تونی روی کمک من هم برای گرفتن مجوز حساب کنی. خودت خوب می دونی به اندازه ی کافی آشنا و پارتی سراغ دارم تا بتونم کارت و راه بندازم. هر چند هنوزم معتقدم باید همونجا به کارت ادامه می دادی. با اولین آلبومی که توی امریکا بیرون دادی کار و مشکل تر کردی. حداقل اگه می خواستی به ایران برگردی نباید یه همچین اشتباهی می کردی. قبول کردن اون نقشایِ سیاسی هم کار و خراب تر کرد! نمی دونم چی فکر کرده بودی که یه همچین کارهای احمقانه ای انجام دادی!
کوروش چشم هایش را باریک کرد و پوزخندش را نگاه داشت، دستانش را روی میز گذاشت و به سمت جلو خم شد:
- خب... چی توی ِ سرته؟
آذر نگاهش را به چشم های پر از تردید پسرش دوخت و لبخند مغروری زد:
- باید به یکی از دوستام کمک کنی.
- دوست؟!
- آره، میشناسیش.
- دوستی که منم میشناسم؟! جالبه! این دوست کیه؟
- کسی که وقتی بچه بودی بهش می گفتی خاله ندا...
کوروش قیافه ی متفکری به خود گرفت:
- خاله ندا؟! هَه... خوبه... ولی یادم نمیاد!
- مهم نیست. هر چند که مطمئنم دروغ می گی. اما فعلا... مهم اینه که کمک کنی.
کوروش به صندلی تکیه داد و پاهایش را از هم باز کرد، در حالی که یک پایش را عصبی تکان می داد سعی کرد قیافه ی خونسردی به خود بگیرد:
- حالا چه کمکی از دست من برمیاد؟
آذر بعد از اینکه که چهره ی کوروش را از نظر گذراند گفت:
- باید برای بچه های بی سرپرست... برنامه اجرا کنی.
- چی؟!
این را گفت و با حیرت به مادرش خیره شد. اصلا باور نمی کرد که مادرش چنین چیزی از او می خواهد. دوباره به سمت جلو خم شد و با لحنی ناباور پرسید:
- برای... بچه های بی سرپرست... برنامه اجرا کنم؟! حالت خوبه؟ الان خودتی که اینو از من می خوای؟!
آذر با آرامش پاسخ داد:
- من دقیقا همین و ازت می خوام. اگه کمک کنی، منم قول میدم که بهت کمک کنم.
کوروش با عصبانیت از جایش بلند شد و کف هر دو دستش را روی میز کوبید، این باعث شد ظرف غذایش کمی جا به جا شود. کمی به جلو خم شد و با دقت بیشتری به چشم های مصمم مادرش خیره شد:
- مثل اینکه سرت به جایی خورده؟ از کی تا حالا دلسوز بچه های بی پدر مادر شدی؟!
- مواظب حرف زدنت باش کوروش! به یاد ندارم که به تو اجازه داده باشم اینجوری با بزرگتر از خودت حرف بزنی. اون هم مادرت!
خنده ی پر از تمسخری سر داد و نگاه خصمانه اش را به آذر دوخت:
- بایدم یادت نباشه! چون من چیزی حدودِ 10 سال از تو و آموزشای مسخره ت دور بودم. از 20 سالگی توی اون پانسیون ِ ایرانی ِ لعنتی زندگی کردم و روی پای خودم ایستادم.
- آره... روی پای خودت، اما با پولای پدرت.
- تمام کاری که کردید چیزی جز انجام وظیفه نبوده. پس لازم نیست یه قرون دو قرونی که به حسابم می ریختید و توی سرم بزنید. اونا همش خرج تحصیل من شده نه خرج عیاشی و تفریحم!
- تحصیل توی رشته ی بی مصرف موسیقی چیزی جز تفریح نیست.
از میان دندان هایش بهم فشرده اش پاسخ داد:
- این نظر تو امثال توئه که چیزی از هنر نمی دونن!
مشتش را روی میز کوبید و چرخید تا از سالن خارج شود. اما صدای آذر مانع از این کارش شد:
- صبر کن...
با عصبانیت به سمتش برگشت و دست هایش را از هم باز کرد:
- دیگه چیه؟
- نگفتی کمک می کنی یا نه؟
- برای چی باید یه همچین کاری بکنم؟ من یه خواننده ی بین المللیم. با یه آلبوم پر فروش بین المللی و چندتا تک آهنگی که جایزه های زیادی تو برنامه های رادیویی برده. ایرانی و غیر ایرانیش منو میشناسن. اون موقع در حالی که دارم خودم و خفه می کنم تا توی این کشور خراب شده مجوز بگیرم، تو ازم می خوای برای چندتا بچه ی دماغوی بی سرپرست برنامه اجرا کنم؟! که چی بشه؟ اصلا چرا انقدر این قضیه ی مسخره برای کسی مثل تو مهمه؟
- ندا بهترین دوست من هست و تو هم خوب این و می دونی. اون مثل خواهر نداشته ی من ِ، وقتی فهمید تو برگشتی ازم خواست که بهش کمک کنی. برای اون خانه مهر خیلی اهمیت داره. برای منم همینطور...
- اهمیت؟! هَه...
قیافه ی خونسردی به خود گرفت و بدون اینکه تغیری در چهره اش ظاهر شود با بی حوصلگی افزود:
- من هنوز یه گروه کامل ندارم... هنوز...
- نگران گروه و این چیزا نباش. خودم بهت کمک می کنم. تو فقط به من جواب بده که آیا این کار و می کنی... یا نه؟
کوروش چند ثانیه ای به چشم های ِ بی احساس ِ او خیره شد، لبخند پر کنایه ای زد با لحن مصممی گفت:
- باید فکر کنم.
آذر که انگار منتظر چنین جوابی بود به سرعت پاسخ داد:
- باشه، سه روز بهت وقت میدم تا تصمیم بگیری.
کوروش از روی لجبازی سری تکان داد و به سمت پله ها روانه شد.
وقتی وارد اتاقش شد و در را بست، کلید لامپ اتاقش را فشرد و دو قدم به سمت جلو برداشت. اما لامپ روشن نشد و او در جایش ایستاد. همه جای ِ اتاق تاریک بود و هیچ جایی را نمی دید. صدای کوبش قلبش به قفسه ی سینه اش را می شنید، عرق سردی که از پشت گردنش به سمت کمرش راه افتاد بود، صدای نفس هایی که هر لحظه سریع و سریع تر می شد.
تصاویری جلوی چشم هایش رژه رفتند. تصاویری از گذشته ای تاریک که همیشه از آنها متنفر بود و هیچ وقت دوست نداشت هیچ کدام از آن خاطرات را به یاد بیاورد.
تصویری از یک پسر بچه ی گریان که مانند زنان در حال جیغ کشیدن است. صداهایی که در سرش چرخ می خورد و چرخ می خورد، و او با تکان دادن سرش سعی داشت از به یاد آوردنشان فرار کند.
«فقط توی تاریکی میاد... سراغ تو... فقط توی تاریکی میاد... سراغ تو... ترسو... ترسویی... ترسو...»
تصویر کودکی که در حال فرار کردن است.
«ترسو! می ترسی آره؟! بمیر! بمیر به درد نخور...»
دست هایش را از سرش جدا کرد. دوباره به روبه رو خیره شد و فریاد زد:
- نه!
چشم هایش پر از اشک شده بود. احساس می کرد خونِ داخل رگ هایش در حال یخ زدن است. با چشم های ِ گشاد شده و وحشت زده اش به اطراف نگاه کرد تا او را پیدا کند. صد ای نفس های یخ زده ی او را می شنید، صدای خرناس وحشیانه اش...
- ت... تو... تو وجود نداری! دی... دیگه نه! نه... نه... اینجا نه... دیگه نه...
دست در جیب هایش کرد و به دنبال چراغ قوه ی کوچکی که همیشه با خود به همراه داشت گشت. اما خبری از چراغ قوه نبود. به سرعت چرخید و به پشت سرش نگاه کرد. چشم های قرمز، دندان های بزرگ و سایه ی عجیب غریبش را دید که برای پریدن خیز گرفته است. هر دو دستش را به صورت ضربدری مقابل صورتش گرفت و با فریادی از ترس به سمت عقب پرت شد.
* * * * *

آذر که در حال صحبت تلفنی با دوستش بود، با شنیدن صدای فریاد پسرش تماس را قطع کرد.
ـ باز چی شده!
الهه و هما که هر دو به همراه آقا رحیم شوهر ِ هما خانم، از تنها خدمتکاران آن خانه ی وسیع بودند، به سرعت به سالن پذیرایی آمدند و به آذر خیره شدند. آذر با وحشت و عصبانیت به حرف آمد:
- چرا ایستادین و به من نگاه می کنین؟!
و با اشاره به الهه اضافه کرد:
- برو بالا ببین چه خبر شده.
الهه سری به نشانه ی فهمیدن تکان داد و با دست و پاهایی لرزان پله ها را دوتا یکی کرد و بالا رفت. پشت دَر که رسید هنوز صدای داد و بیداد کوروش را می شنید. اینبار بدون ِ دَر زدن دَر را باز کرد و چشم های باریک شده اش را به فضای تاریک اتاق دوخت. با شنیدن فریاد کوروش به سرعت به کف ِ اتاق خیره شد و او را ولو شده وسط زمین یافت.
کوروش با دیدن روشنایی که از بیرون به داخل اتاق تابیده بود به سرعت از جایش بلند شد و با قیافه ی پریشان و درهمی که بهم زده بود از اتاق خارج شد.
الهه با وحشت خود را کنار کشید و در حالی که با هر دو دستش جلوی دهانش را گرفته بود تا جیغ نکشد به دیوار چسبید.
کوروش وسط راهرو روی زمین نشست و سعی کرد نفس بگیرد. اصلا متوجه ی خونی که از شیار ِ زخم های ِ ساعد دستش روی زمین می چکید نبود. تمام بدنش مثل بید می لرزید. الهه با وحشت به دست او اشاره کرد:
- آ... آ... آقا... دَ... دَس... دستتون... خو... خو...
کوروش چشم های نیمه بازش را به او دوخت و فریاد زد:
- چرا چراغ لعنتی اون اتاق روشن نمیشه؟ چی کارش کردی احمق؟! چرا... چرا وقتی می گم به اتاق من کاری نداشته باش گوش نمیدی!! توی ِ لعنتی چی خیال کردی؟!
- مَ... من... بخدا من کاری نکردم! حتما... خودش سوخته! مَ... من... من فقط... خاموشش کردم... چو... چون...
کوروش فریاد زد:
- خفه شو...
و دوباره با لحن آرامتری زمزمه کرد:
- خفه شو... هیچی نگو... هیچی...
به زخم روی دستش نیم نگاهی کرد و چشم هایش را بست. جرات نداشت به انگشت هایش خیره شود. همانطور که سرش پایین بود و موهای کوتاهش روی پیشانی اش ریخته بود، زیر لب با صدایی گرفته گفت:
- برو... کاپشنم و از توی اتاق بیار.
الهه بعد از کمی مکث سری تکان داد و به سرعت وارد اتاق شد. در آن تاریکی به سختی می توانست کاری کند. با هزار بدبختی و فلاکت چیزی که کوروش خواسته بود را پیدا کرد و برایش برد. کوروش بعد از پوشیدن کاپشن به اتاق اشاره کرد و گفت:
- تا وقتی من برگردم لامپ این اتاق لعنتی و عوض می کنید. دیگه هیچ وقت نباید خاموش بشه... هر چندتا که می تونید بذارید... هیچ وقت هیچکسی حق نداره چراغ های این اتاق ِ لعنتی و خاموش کنه. هیچکسی حق نداره وارد اتاق من بشه... فهمیدی؟! هیچکسی!
- بَ... بله آقا!
از پله ها سرازیر شد و بی توجه به آذر که نامش را می خواند از خانه بیرون زد.
تاریکی باغ را که دید دست در جیب کاپشنش کرد و چراغ قوه اش را درآورد. بعد از روشن کردن آن آرام آرام به سمت ماشینش که وسط باغ قرار داشت پیش رفت. به ماشین که رسید به سرعت قفل ِ مرکزی را باز کرد و تمام چراغ های ماشین را روشن کرد. اما سوار نشد و همانطور که به در تکیه داد، موبایلش را بیرون آورد و به دنبال شماره ی آرمین گشت. بالاخره پیدایش کرد و انگشت لرزانش را روی دکمه ی سبز فشرد. بعد از چندبار زنگ زدن بالاخره صدای ِ خسته اش را شنید:
- الو... الو!
- مَ... من... دوباره دیدمش...
- الو؟! کوروش! تویی؟!
- مَ... من...
- چی شده؟ اونم این موقع!! می دونی چند وقته ازت بی خبرم! چرا به تماس هام جواب نمی دادی؟ چرا یه زنگ نزدی؟ الان کجایی؟
بعد از شنیدن صدای نفس های بریده ی کوروش با کمی تامل پرسید:
- هیچ معلومه اونجا چه خبره؟
- بهت... گفتم... دوباره دیدمش... دیدمش...
و دستش را بالا آورد و محکم به صورتش کشید. با بُغضی که در گلو داشت ادامه داد:
- از وقتی برگشتم ایران... حسش کردم... از وقتی اونو دیدم... دوباره... امشب... دوباره...
- آروم باش کوروش! آروم! قرصات و خوردی؟
صدای عصبانی اش را بالا برد و پاسخ داد:
- اسم اون قرصای لعنتی و نیار...
از میان دندان های بهم فشرده اش اضافه کرد:
- وقتی می خورم... نمی تونم... نمی تونم بخوابم.
- انقدر به خودت تلقین نکن! دوباره شروع نکن کوروش! اون قرصا بهت کمک می کنن... اونا...
تماس را قطع کرد و خواست گوشی را به سمتی پرت کند، اما پشیمان شد و آن را داخل جیبش گذاشت.
با عجله سوار ماشینش شد، در حالی که خراش های روی دستش حسابی می سوخت، شروع به رانندگی در خیابان های شهر تهران کرد. حتی آن موقع از شب هم خیابان ها پر رفت و آمد بود. خیال رفتن به درمانگاه را نداشت فقط احساس می کرد باید با کسی حرف بزند. با هر کسی به غیر آدم هایی که میشناختندش اما درکش نمی کردند. حسی که همیشه بعد از دیدن آن چشم های قرمز داشت. حتی دکترش هم درکش نمی کرد. همیشه تنها بود و برای فرار از تنهایی اش به موسیقی پناه می برد. در چنین مواقعی تنها با دکترش حرف می زد که رازدارش بود. اما دیگر او هم درکش نمی کرد، هیچکس... سازش هم که نبود!
ماشین را گوشه ای از روشنایی خیابان پارک کرد و سرش را روی فرمان گذاشت. بدنش مثل بید می لرزید و هنوز خون از زخم هایش جاری بود.
- لعنتی... لعنتی... لعنتی...
همانطور که پیشانی اش روی فرمان اتوموبیل بود کمی سرش را کج کرد و با دست دیگرش که آزاد بود موبایلش را از جیب کاپشنش بیرون آورد. به شماره ها نگاه کرد و به همان شماره ی بدون اسم که منتظرش بود رسید. سرش را به صندلی تکیه داد و به سقف ماشین خیره شد. موبایل را مقابل چشم هایش گرفت و بعد از مکثی نسبتا طولانی دکمه ی سبز را فشرد.
- بردار... خواهش می کنم... جواب بده... خواهش می کنم... بردار لعنتی!
hiva آنلاین نیست.   پاسخ با نقل قول
تشکر شده توسط :
!!terme, !summer girl, # NEGAR #, #laleh#, #PARDIS#, * sogi jOoOn *, * حدیث *, **sevdayi **, **Silver Star**, **پناه**, *-SONIA-*, *9092*شادی, *atrina*, *Ghazal*, *miss minoo*, *n@fi3*, *naghme*, *shima*, *vooroojak*, *~SETAREH~*, *ریما*, +Neda+, -2nya-, -MARYAM-, .19921371., .:aida:., .:BahaR:., .:~KaMeLiA~:., .Anahit., .arsana., .Ghasedak., .Monire., 0033, 5011311, @ DINA @, abby7, aidai, aixi, ali_shey, alonegirl, always alone, Amirsam1, amisha, angel67, anital, ANNE, annie_barca, artii, AsalBanu, asam, asemanii, ashoka, asoodeh, atyek, avayebaran, ayandeh1, Az@de, azima, ba-maram, babasi, barane khazan, baran_1990, baroon12, baroonii25, behi_aquarius, Behnaz joon, brain storm, cemira, chandiny, cole, corail, coral, D0nya, darban, degeer, deragun, Dina*, Donya-70, DREAM H, ebrahimi.fari, eglantine-m96, elahe70, Elen, elia65, elnaz89, evva, Eyes Wide Shut, fadai, fahime7, fahime_kiticati, fani black 212, farahi, farajoon, Farnaz, Faryad Zire Ab, fatemehjojo, fatima983, fatosh, FowL, gandomsa, gem6346, Ghazal Vnd, ghazghaz, ghorbani, gili, glarion, gol e roz sefid, golabaton, goldoone22, gole narges, goli21, golnaghshetavous, gorestan man, granaz, hana_89, hany666, harimeshgh, hasti59, hermine, hoda.4470, honey_x, Hoopoe, hosna_khanom, ili mah, joghoze, JonasRahimi, Just Say No, katy, kayena, Kiiiiana, kulak, lavagirl, leila.kh, leila93, leili_zzz, lili5225, lilil, lindalili, M&M_601, m.gabryel, m.mahya, M.matineh, M.R.K, Madoo, mah banoo, mahda, mahdis65, Mahed, mahsan, mahsany, mahsav, mahshad05, mahtab10, malihe ranjbar, Mikrobe-Sorati, maneou, mansuri, Maria Ashna, MARIEH_73, marmara25, maryam joOon, maryam-70, maryam1388, maryamale, meno, messi1, meysan, Mina, mina pc, Mina.LoveStar, mina.p, mina68, mina_bala74, Mini Moon, Mino Bookworm, minoo1920, mira., mirage, mishapasha, misha_kavir, Mo$aFeR, mrym_98, mustang5200, m_h_n, m_mah, M~SAMI, nafas44, NAJVA66, narges-1991, Nasim 77, Nastaran1993, nastiya, NAVA22, nazi shirazi, negar1390, New Age, niazruby, nigar_403, Nika R, niloofarane, nina86, nita.viok, nlp16001, NO ONE, NO ONE 2, novak, omidk, OoPs, osweh, P@rya, paeezi, paiz, panah, PaniSpy, paradise, parnar, ParParShode, patrik, pegiiiiiiiii, pr.delafrouz, proxima, rahaiii, raharad, RaheBipayan*, rain bow, ramanava, ramesh20, rana-021, reem1368, riitaa, rohollah, roya1365, rozi-91, S-A-R-A, s.love, S@min, saadatirad, saba1324, sabra1361, saghi k, saghigol, samim, Samira_Sabbaghi, sana1994, sanaz_, SaRa, sara parvizi, saratab, selda-A, serentipiti, setayesh1363, setayesh_p995, shadi1356, shaghayegh69, shaghhayeghh, shakiba_2510, sheida joon, Shifteh, shiva joon, sibsorkhhava, Silber, silver moon, silverstar, sirius, ~sky angel~, sogand.m, Sokout_momtad, some one 90, somy_kh, sparrow, sponge bob, statistics, sulduzmarali, sydney, syhbyt, s_donia323, sαвα, sعسلs, T T--THR, t@r@neh, talayeh, tama1011, tanaz.68, TanNazZz, tannaz_85, tara_5877, Tifani Jon, titinaz, toop, usui, vb67, venus7021, yada, yas baran, yasam, yasamin_34, yase sefid, yas_sepid63, zahra.h, zanbagh, zina, zohreh17, ~ ghazali ~, ~fatemeh69~, ~jOojoO.tAlA~, ~Magic Life~, ~Ordibeheshti~, ~SAREH~, ~shahrivar~, ~Spunk!e~, ʘZa℞, آبجی نیلوفر, آذردخت, آليس, ابری, اتل و متل, الهام1995, ايلين, باران, بارنی, باقری, بخاری, برادپیت, بلور, بهار سرد, ترنم, ثـمیـن, حنیفا58, خانم فسقلی, دلينا, رضاره, رونیا, روژان6815, رویای باران, س_م_م_, ساحلی, ساغر123, سالومهو, سوال, سوانا77, سپید و سیاه, شداد, شرقي, شهرناز, طلوع عشق, !arefeh, علی رضاایران, ف.الف, فاخته13, فرگلf, فرگون آسمانی, فهیمه67, ققنوس98, لمیس20, م.م.ر, م.نوری, مانا66, ملاحت جون, منم دیگه...., منيژه, مهرزا, مهرناز_71, مهستی, مهلا.پ, مونا**, مُحی, مینا, ناشناس58, نسرین..., نسيا, نیلوفر دختر دریا, نیلوفر:-), نیکان, نیکــی, هوفریا, واران, وارش67, وارنیا, وستا دخت, ياابالفضل, پارمیداا, پاسارگاد, پامچال, پرهوده, ღღ Parisa ღღ, پریسا 17, چسب رازی, چپ دست, یاس سپید, یاسمن, یاسمین.م, یهدا, یک ابانی, یگانه, ღ ghazali ღ, ღPegah.Kღ, ♥Sepideh♥
قدیمی ۲۹ خرداد ۱۳۹۰, ۰۱:۲۸ بعد از ظهر   #7 (لینک مستقیم)
مدیر بازنشسته
 
hiva آواتار ها
 
hiva به Yahoo ارسال پیام
پست بسیار مفید  +161 امتیاز     
Wink رمان با من حرف بزن | فصل چهارم: دوبال سفید در تاریکی

فصل چهارم: دو بال ِ سفید در تاریکی

مثل شب های دیگر روی تختش دراز کشیده و در حالی که چشم هایش را بسته بود، تسبیحی که یادگار ِ دوست شهید ِ پدرش بود را در دست داشت و زیر لب ذکر می گفت:
- سبحان الله... سبحان الله...
کم کم چشم هایش گرم می شد که با شنیدن صدای ویبره ی تلفن همراهش تقریبا از جا پرید؛ روی تخت نشست و همانطور که تسبیح را میان انگشت های ِ دستش می فشرد، با وحشت به تلفن همراهش که روی میز چرخ می خورد خیره شد. از ذهنش گذشت و حدس زد که چه کسی است.
- نکنه...
به آن سمت خیز برداشت، گوشی را در دست گرفت و به صفحه ی نمایشگرش نگاه کرد. «خل و چل»
درست حدس زده بود. هیچکس دیگری آن موقع از شب به او زنگ نمی زد، جز یک مزاحم تلفنی، آن هم یک مزاحم آشنا که دوباره هوس کرده بود او را سرکار بگذارد و اذیت کند. مزاحمی که اول خودش مزاحمش شده بود!
- این آشی ِ که خودت برای خودت پختی فاطمه خانم! ای خدا... عجب غلطی کردم! واقعا...
اولش خواست بی توجه به تماس گوشی را خاموش کند، اما حس عجیبی داشت که به او اجازه نمی داد بدون جواب دادن این کار را بکند. حسی که همیشه باعث پشیمانی اش می شد. یک دستش را روی قلبش گذاشت و با دست دیگرش دکمه ی پاسخ گویی را فشرد:
- بله؟
صدای زیر و گرفته ی او را شنید:
- چرا انقدر طولش دادی؟
- با... بازم شما؟! مَ... مگه نگفته بودم دیگه تماس نگیرید؟! آخه... برای چی...
- حالم اصلا خوب نیست. اصلا...
با شنیدن صدای او از حرف زدن بازایستاد و سعی کرد بیشتر گوش کند. به نظرش رسید که با این نفس های بریده بریده و لحن عجیب و غریب حال این مرد واقعا خوب نباشد.
- کمکم کن...
چشم هایش تا آخر گشاد شد و به تته پته افتاد:
- مَ... مم...
- نمی خواد چیزی بگی. فقط کمکم کن.
- آ... آخه... مَ... من! چ ِ... چجوری...
- به حرفام گوش کن. اگه... چیزی نگم... کسی نباشه... که گوش کنه... فقط همین و می خوام. می فهمی؟!
به نظر می رسید که دارد از میان دندان هایش حرف می زند. صدای نفس هایی که از میان دندان هایش به داخل می کشید و دوباره به بیرون می فرستاد را به خوبی می شنید. دلش از لحنی که آن مرد در ظاهر مغرور به خود گرفته بود سوخت. ناخودآگاه گفت:
- با... باشه... حرف بزنید.
نمی دانست چرا چنین حرفی زده؟ حتی باورش نمی شد این صدا و این کلمات برای خودش باشد. اما هیچ وقت نمی توانست درد و رنج دیگران را تحمل کند. همیشه دوست داشت به تمامی انسان ها کمک کند. حالا شخصی از او کمک می خواست، اینکه فقط به حرف هایش گوش کند و چیزی نگوید. نمی توانست درخواستش را با این حالی که از خود نشان داده بود رد کند. هر چند که ذهنش انباشته بود از بهانه های ِ بزرگ و کوچکی که می تراشید.
- یه... یه مشکل ِ خیلی بزرگ دارم. یه... یه چیزی که... از بچگی دنبالمه و... ولم نمی کنه. یه... چیزی که... هر بار می بینمش... دستام... پر از زخم می شه و... خون... خون... ی...
فاطمه احساس می کرد که هر لحظه ممکن است غش کند. اصلا از حرف های آن مرد سر در نمی آورد و نمی فهمید منظورش از "یک چیز" چه چیزی است؟
- حتما گیج شدی؟!
از خدایش بود که جواب مثبت دهد، اما در عوض فقط سکوت کرد.
- بهت می گم. من... من... یه ترس دارم... یه چیزی که... منو می ترسونه... نه نه... دوتا چیز...
نتوانست جلوی خودش را بگیرد و با تعجب تکرار کرد:
- ترس؟!
- شاید خنده دار به نظر برسه. اما ترس من با مال بقیه کمی فرق می کنه و... بهم گفتن از میون 1000 تا کودک... برای یکی همچین مشکلی پیش بیاد. نمی دونم... می گن واقعی نیست... یعنی اینطوری بهم می گن... اما هست... دوباره می بینمش... من می بینمش... فقط من... نه... نه... نمی دونم...! هیچکس باورم نمی کنه! هیچکس...
کوروش دندان هایش را روی هم فشرد تا از فشار ِ بُغضی که در گلو داشت جلوگیری کند:
- همیشه... چیزی که توی بچگی باعث رنج و ترست بشه... اگه کسی اون موقع پیشت نباشه تا کمکت کنه...همیشه... همیشه باهات می مونه. اون ترس تا وقتی بمیری باهات می مونه. همه ی ترس هایی که از بچگی دنبال آدما هستن... هیچ وقت ولشون نمی کنن. هیچ وقت مگه اینکه توی همون بچگی دست از سرشون بردارن. همه ی رنج های بچگی... تا بزرگ بشی... باهات رشد می کنن و مثل یه قده ی سرطانی بالاخره خودشونو نشون میدن. همیشه باهاتن... همیشه... مثل یه انتقامی که تا نگیری آرومت نمی کنه... همیشه... می مونن... اما... اما...
نتوانست ادامه دهد و قدری سکوت کرد. فاطمه با شندین این حرف ها که رنگ و بویی از آشنایی داشت به فکر فرو رفته بود: «چه جور زندگی ای داشته؟ به نظر خیلی بهش سخت گذشته... خیلی رنج کشیده... بیشتر از من... اما... چرا؟»
- هنوز هستی؟!
به خود آمد و سریع پاسخ داد:
- بَ... بله...
- می دونی؟ تو بعد از دوتا دکترم و دو نفر دیگه... سومین نفری هستی که یه همچین چیزی ازم می دونی. برای همین... هیچ وقت... هیچ وقت نباید بدونی که من کی هستم. هیچ وقت نباید منو بشناسی... چون... در اون صورت، دیگه احساس آرامش نمی کنم. تجربه این و بهم ثابت کرده که نباید این کار و بکنم. نمی دونم اشتباه کردم یا نه... نمی دونم... می دونم که ریسک کردم... اما تو منو نمیشناسی و منم تورو نمیشناسم. بهت اعتماد می کنم. اعتمادم و ازم نگیر... باشه؟!
- ها؟! با... باشه!
کوروش نفس عمیقی کشید و بعد از مکثی نسبتا طولانی اضافه کرد:
- تو چیزی نمی خوای بگی؟
- مَ... من؟!
- آره.
- نه!
- یعنی تو هیچ مشکلی نداری؟ چیزی که بخوای به من بگی؟
به یاد حال خراب مادرش افتاد و اخم هایش درهم رفت:
- چ ِ... چرا...
- خب پس...، معطل چی هستی؟ تو به حرفای من گوش دادی. منم می خوام به حرفات گوش کنم. اینجوری برابر میشیم. یه اعتماد ِ متقابل...
- ن ِ... نمی تونم.
- چرا؟
- چو... چون... من... خب...
تسبیح را در دستش فشرد:
- با... با یه نفر دیگه درد و دل می کنم و... نیازی ندارم که... با یه... یه... غریبه... حرف بزنم.
اخم های کوروش ناخودآگاه درهم رفت:
- یه نفر دیگه؟!
پوزخندی زد و از پنجره به بیرون خیره شد:
- یه پسر دیگه؟!
- چی؟! پ ِ... پسر؟!!
گرمای عجیبی در صورتش احساس کرد، این برایش ناخوشایند بود. گوشی را کمی از خود دور کرد و سعی کرد بدون تپق زدن حرف بزند:
- را... راستش... اونی نیست که شما فکر می کنید. یعنی رابطه ی من با اون شخص ِ ... ارزشمند... اینطوری نیست.
- اِ؟ پس یه شخص ارزشمند ِ... مثل یه عشق؟!
فاطمه به سرعت جواب داد:
- نه...
اما کمی بیشتر که فکر کرد آرام شد و گفت:
- یَ... یعنی... شـــاید آره. خُب... آره!
- پس تو عاشقی! نگران نیستی که داری با یه مرد غریبه و مجرد حرف می زنی؟
فاطمه اخمی کرد و با لحنی جدی و عصبانی پاسخ داد:
- بَ... برای همین ازتون خواستم دیگه بهم زنگ نزنید!
- یعنی دیگه نمی تونم بهت زنگ بزنم؟ یا باهات حرف بزنم؟
- اگه این کار و بکنید خیلی ممنون می شم.
- پس یعنی تو نمی خوای بهم کمک کنی؟!
فاطمه کمی مردد ماند اما می دانست که جوابش منفی است.
- خب... راستش...
- می دونی که برام مهم نیست کی هستی، یا چی هستی و چی کار می کنی. حتی نمی خوام همدیگه رو بشناسیم.
- ای... ای... این چیزا... برای منم مهم نیست. من اصول ِ خودم و دارم و نمی خوام با یه مرد غریبه... هم کلام بشم.
- اما تو بودی که اول زنگ زدی؟!
- اون... اون یه اشتباه بچگانه بود. مَ... من که ازتون معذرت خواستم!
- برای منم مهم نیست معذرت بخوای یا نخوای، بهت گفته بودم چیزی و مقابل تویی که نمیشناسم کنار گذاشتم که مقابل هیچکس دیگه ای کنار نذاشته بودم. تو مجبوری که با من حرف بزنی یا لااقل فقط به حرفام گوش کنی.
- م َ... مجبور؟! چرا متوجه نمیشید! م َ... من نمی تونم. شما هم نمی تونید منو مجبور کنید!
- تو تنها کسی هستی که من خیلی راحت باهاش حرف می زنم.
- را... راحت؟! می... می تونید... یه نفر دیگه رو...
- گفتم که... نمی تونم.
- منم... معذرت می خوام و نمی تونم. تا همین جاشم که با شما حرف زدم اشتباه بزرگی مرتکب شدم. اَ... از شما هم معذرت می خوام و...
- چرا انقدر برای اشتباهی که نکردی معذرت خواهی می کنی؟! تو چجور شخصیتی داری؟
- بَ... بله؟!
- حتما اعتماد به نفسِت زیر صفر ِ... نه؟!
با سکوت فاطمه کوروش لبخندی زد و کمی با دست آزادش موهایش را مرتب کرد:
- اسمت چیه؟
فاطمه که با جمله ی قبلی او حسابی توی ِ شوک رفته بود، با شنیدن این سوال از فکر و خیال بیرون آمد و سعی کرد لحن عصبانی ای به خود بگیرد، اما انگار هر چه بیشتر تلاش می کرد لحنش تصنعی تر می شد:
- بِ... ببینید آقا... اصلا... شُ... شما قرار بود که منو نشناسید! برای چی اسمم و می پرسید؟
- اوه! راست می گی. اصلا حواسم نبود. اما حرف زدن عجیب و غریبت منو وسوسه کرد تا اسمتو بدونم. چطوره برای همدیگه یه اسم انتخاب کنیم؟!
- چی؟! اِ... اسم؟!
- چرا انقدر تعجب کردی؟! وقتی قرارِ بیشتر با همدیگه حرف بزنیم نمی تونیم بدون اسم باشیم. من که نمی تونم مدام بهت بگم «هی»... یا «دختر»!
- مِ... مثل اینکه شما متوجه نی... نیستید! مَ... من گفتم... نمی خوام... مَ...
کوروش به میان حرف او پرید، لحنش تغییر کرده بود و رنگ و بویی از خشونت داشت:
- نمی دونم اصول و قواعد لعنتی ِ تو چیه! برامم مهم نیست که به خاطر اون عشقت یا هر چیز دیگه ای نخوای با من حرف بزنی. اما من کار خودم و می کنم. چون از صدات خوشم میاد و بهم آرامش میده. و چیزی و که بخوام به دست میارم.
فاطمه احساس کرد تمام هیکلش زیر آب جوش رفته و دارد از فشار گرما می سوزد. زبانش بند آمده بود و نمی دانست چه بگوید. این اولین بار بود که یک پسر با او این چنین سخن می گفت. چه احساس عجیبی داشت!
- پس مجبوری با من حرف بزنی و به حرفام گوش کنی. چه بخوای چه نخوای بهت زنگ می زنم. تو که دوست نداری دنبال این شماره برم و اسم و رسمت و گیر بیارم؟
از جایش پرید و روی تخت ایستاد که باعث شد صدای قیریژ قیریژ تخت دربیاید.
- چی دارید می گید؟!
- همینی که شنیدی. من یه همچین آدمی هستم. به هر چیزی که بخوام می رسم چه با زور چه با هر چی که در اختیارم باشه.
- اما... شما... نمی... تونید...
- می تونم، خوبم می تونم.
- نه نمی تونید من ازتون شکایت می کنم!
- اشتباه می کنی... این منم که می تونم ازت شکایت کنم چون تو اول مزاحم من شدی. یادت که نرفته؟!
با سکوت فاطمه اعتماد به نفس بیشتری پیدا کرد و مصمم تر از قبل ادامه داد:
- حالا هم یه اسم برات انتخاب می کنم.
به فکر فرو رفت:
- بذار ببینم...
به آسمان خیره شد و به دنبال ستاره ها گشت، اما هیچ خبری از آنها نبود:
- ستاره چطوره؟
فاطمه با بغض تکرار کرد:
- س ِ... ستاره؟!
- آره، خوشت نمیاد؟ خب پس باید یه چیزی انتخاب کنم که تو هم خوشت بیاد. به نظرم...
سعی کرد او را در نظر و توی ذهنش تجسم کند. چشم هایش را بست و به صدای فاطمه فکر کرد. در میان تاریکی ِ عجیب ِ ذهنش دوبال سفید و نورانی دید. هر چند همیشه سعی می کرد از آن اسم فرار کند، اما شاید به قول آرمین (دکترش) بهتر بود خود را در آن موقعیت قرار دهد. به یاد ِ نوجوانی هایش، لبخندی روی لب نشاند و چشم هایش را باز کرد:
- می خوام بهت بگم... فرشته... چون این صدا منو یاد فرشته ها میندازه... ناراحت که نمیشی؟
به اسمی که او انتخاب کرده بود قدری فکر کرد و با لحن ِ معذب و درمانده ای گفت:
- بَ... برای شما مهم نیست که... من ناراحت بشم یا نه... شُ... شما دارید منو تهدید و مجبور می کنید!
- پس به اجبارم گوش کن... وگرنه تهدیدم و عملی می کنم.
فاطمه نفس عمیقی کشید و چیزی نگفت. «خدایا یعنی واقعا می تونه یه همچین کاری بکنه! وای خدا مامان و بابا... اگه بفهمن... اگه بفهمن... نه! نه نه...»
- خیلی خب اسم فرشته تثبیت شد. صبر کن...
بعد از کمی مکث ادامه داد:
- تو برای من چه اسمی انتخاب می کنی؟
«گیر چه خل و چلی افتادما! عجب غلطی کردم! حالا دارم چوب اشتباهم و می خورم. اگه مامان بابا بفهمن چی؟! ای خدا آخه این چه امتحانیه! نه... این اشتباه ِ خودمه! باید درستش کنم...»
- هی... کجایی؟
- بَ... بله؟!
- گفتم یه اسم انتخاب کن. فقط یادت باشه مذهبی نباشه. من از اسمای مذهبی و عربی متنفرم.
اخم های فاطمه درهم رفت و به حرف او بیشتر فکر کرد. اسم خودش هم یک اسم مذهبی حساب می شد و هم یک اسم عربی، حالا او می گفت از اینجور اسم ها متنفر است! این درست مثل یک توهین غیر مستقیم بود.
«برای چی متنفر؟! اگه اسم واقعی خودم و بدونه...»
هم می ترسید هم نمی خواست بیشتر از این با این مرد جوان حرف بزند. بی حوصله قدری فکر کرد و به یاد مازیار افتاد. لبخند ناخواسته ای روی لب نشاند و برای اینکه او را زودتر از سر خود وا کند بدون فکر کردن گفت:
- ما... مازیار...
و خواست تماس را قطع کند که صدای ِ متعجبش را شنید:
- مازیار؟
کوروش با یادآوری چهره ی مازیار اخمی کرد و با نفرت گفت:
- نه... خوشم نمیاد. یه اسم دیگه؟
فاطمه نفس ِ پر از حرصی کشید و دوباره روی تخت نشست. کمی پاهایش را تکان داد و گفت:
- ماهان؟ خواهش می کنم این یکی و قبول کنید و قطع کنید. خواهش می کنم بس کنید!
لبخندی روی لب های کوروش نشست:
- باشه، چون خواهش کردی همین اسم خوبه. بهتره توی گوشیت هم سیوش کنی.
قبل از اینکه بتواند خداحافظی کند فاطمه تماس را قطع کرد و گوشی را محکم روی ملحفه کوباند.
- آره... منم حتما سیوش می کنم! عجب آدمیه ها! به قول رکسانا سیریش!
بازدم عصبی اش را بیرون فرستاد و به اسمی که قبلا سیو کرده بود فکر کرد:
- همون خل و چل مناسب تر ِ... باید از اول قطع می کردم. همیشه آخرش می فهمم چه اشتباهی کردم! اصلا برای چی جوابش و یدم! دیوونه شدم! ولی...
با ترس زمزمه کرد:
- اگه واقعا تهدیدش و عملی کنه چی؟! یعنی می تونه؟! آخه...
وایی گفت و هر دو دستش را از فرط ناتوانی روی صورتش گذاشت:
- خدایا اشتباه کردم. غلط کردم. نمی دونستم دارم چی کار می کنم. واقعا نمی فهمیدم... هنوزم نمی فهمم چرا به حرفاش گوش میدم! کمکم کن!
دستانش را برداشت:
- اما... اما اون نمی تونه یه همچین کاری بکنه! آخه اون فقط... یه... یه مزاحمت بچگانه بود! یعنی واقعا می تونه شکایت کنه! باید با یکی مشورت کنم!
* * * * *

بعد از اینکه تماس قطع شد و حرف در دهان کوروش ماسید، لبخندی زد و به اسمی که سیو کرده بود خیره شد. اسمی که مدت ها سعی داشت از یادآوری ِ آن فرار کند، حالا احساسی چون آرامش به او القا می کرد. تصوری که از صدای او در ذهنش داشت برایش شیرین بود. فضای همیشه تاریک و پر از ترس ذهنش، حالا دوبال سفید یک فرشته ی نجات را داشت. دستش را بالا برد و گردنبندش را میان انگشت هایش فشرد.
هیچ وقت فکر نمی کرد روزی با یک دختر اینگونه سخن بگوید و غرورش را کنار بگذارد. اما برایش مهم نبود، چون بی خبر از بازی های سرنوشت و غیر ممکن هایی که ممکن می شوند، اطمینان داشت که هیچ وقت این دختر را نمی بیند.
hiva آنلاین نیست.   پاسخ با نقل قول
تشکر شده توسط :
!!terme, !summer girl, #laleh#, #PARDIS#, * sogi jOoOn *, * حدیث *, **sevdayi **, **Silver Star**, **پناه**, *-SONIA-*, *9092*شادی, *atrina*, *fog*, *Ghazal*, *miss minoo*, *n@fi3*, *naghme*, *shima*, *vooroojak*, *~SETAREH~*, *ریما*, +Neda+, -2nya-, -Farimah-, -MARYAM-, -Nasrin-, .19921371., .:aida:., .:BahaR:., .:~KaMeLiA~:., .Anahit., .arsana., .Baharak., .Ghasedak., .Monire., 0033, 5011311, @ DINA @, abby7, aidai, aixi, alonegirl, always alone, Amirsam1, angel67, anital, ANNE, annie_barca, artii, AsalBanu, asam, asemane nili, asemanii, aseman_82, ashoka, asoodeh, atish69, atyek, avayebaran, ayandeh1, Az@de, azima, ba-maram, babasi, barane khazan, baran_1990, baroonii25, behi_aquarius, Behnaz joon, brain storm, CAT-WOMAN, cccccccc, cemira, chandiny, cole, corail, coral, D0nya, darban, degeer, deragun, Dina*, Donya-70, DREAM H, dream07, ebrahimi.fari, eglantine-m96, elahe70, Elen, elhamtt, elia65, elnaz89, evva, Eyes Wide Shut, fadai, fahime_kiticati, fani black 212, farah2, farahi, Farnaz, Faryad Zire Ab, fatemehjojo, fatima983, fatosh, FowL, gandomsa, gem6346, Ghazal Vnd, ghazghaz, ghorbani, gili, glarion, gogoli, gol e roz sefid, golabaton, goldoone22, gole narges, goli21, golnaghshetavous, gorestan man, granaz, hana_89, hany666, harimeshgh, hasti59, hermine, hestiya, hitana, honey_x, Hoopoe, hosna_khanom, ili mah, joghoze, JonasRahimi, Just Say No, katy, kayena, khanoom-damaghoo, Kiiiiana, kulak, lavagirl, leila.kh, leila93, lili5225, lilil, lindalili, M&M_601, m.gabryel, m.mahya, M.matineh, M.R.K, Madoo, mah banoo, mahbano, mahda, mahdiar, mahdis65, Mahed, mahsan, mahsany, mahshad05, mahtab10, makhmal_66, malihe ranjbar, Mikrobe-Sorati, mamorin, maneou, mansuri, Maria Ashna, MARIEH_73, marjan.AA, marmara25, maryam joOon, maryam-70, maryam1, maryam1388, maryamale, meno, messi1, meysan, Mina, Mina.LoveStar, mina.p, mina68, mina_bala74, Mini Moon, Mino Bookworm, minoo1920, mira., mirage, mishapasha, misha_kavir, Mo$aFeR, monos, mrym_98, mustang5200, m_h_n, m_mah, M~SAMI, nafas44, NAJVA66, narges-1991, nasi & somi, Nasim 77, nastiya, NAVA22, nazi shirazi, negar1390, New Age, niazruby, nigar_403, Nika R, niloofarane, nilooye abb, nina86, nini84, niroomand, nita.viok, nlp16001, NO ONE, NO ONE 2, novak, omidk, omidrezam, OoPs, osweh, paeezi, paiz, pani jooni, PaniSpy, paradise, parnar, parshang, patrik, pegiiiiiiiii, pr.delafrouz, proxima, raha55, rahaiii, raharad, RaheBipayan*, rain bow, ramanava, ramesh20, rana-021, reem1368, riitaa, rohollah, roya1365, rozi-91, S-A-R-A, s.love, S@min, saadatirad, saba1324, sabra1361, saghi k, saghigol, samim, Samira_Sabbaghi, sana1994, sanaZzZ, sanaz_, sapidkooh, SaRa, sara khooooom, sara parvizi, saratab, sarma1010, selda-A, sepidehss, serentipiti, setayesh1363, setayesh_p995, sete, shadi1356, shaghayegh69, shaghhayeghh, shakiba_2510, shamim_13, sharun, Shifteh, shiva joon, sibsorkhhava, Silber, silverstar, sirius, sogand.m, Sokout_momtad, some one 90, somy_kh, sparrow, sponge bob, sulduzmarali, sydney, syhbyt, s_donia323, sαвα, sعسلs, T T--THR, t@r@neh, talayeh, tama1011, TanNazZz, tannaz_85, TARANOMEMEHR, tara_5877, tinairn, titinaz, toop, usui, vb67, venus7021, vj_90, yas baran, yasam, yasamin_34, yase sefid, yas_sepid63, zahra.h, zanbagh, ziiiziii13, zina, |YaSsiii|, ~ Abji ZAhra ~, ~ ghazali ~, ~fatemeh69~, ~jOojoO.tAlA~, ~katrin~, ~Magic Life~, ~Ordibeheshti~, ~SAREH~, ~shahrivar~, ~Spunk!e~, ʘZa℞, آبجی نیلوفر, آذردخت, آليس, ابری, اتل و متل, الهام1995, ايلين, باران, بارنی, بخاری, برادپیت, بلور, بهار سرد, ترنم, ثـمیـن, حنیفا58, خانم فسقلی, دلينا, رادمینا, رضاره, روشناک, رونیا, روژان6815, رویای باران, زری, س_م_م_, ساحلی, ساغر123, سانازارمان, ستاره ملک, سوال, سوانا77, سپید و سیاه, شداد, شرقي, شهرناز, طلوع عشق, !arefeh, ف.الف, فاطیما8, فرگلf, فرگون آسمانی, فهیرا, ققنوس98, لمیس20, م.م.ر, م.نوری, مانا66, ملاحت جون, مناد, منم دیگه...., منيژه, مهرزا, مهرناز_71, مهستی, مهلا.پ, مونا**, مُحی, مینا, ناشناس58, نسرین..., نسيا, نفس رادمنش, نفس_20, نیلوفر:-), نیکــی, هوفریا, واران, وارش67, وارنیا, وستا دخت, ياابالفضل, پارمیداا, پاسارگاد, پامچال, پرهوده, ღღ Parisa ღღ, پهره, چسب رازی, چپ دست, یاس سپید, یاسمن, یاسمین.م, یهدا, یک ابانی, یگانه, ღ ghazali ღ, ღPegah.Kღ, ♥Sepideh♥, 乃凡卝凡 伬
قدیمی ۱۲ تير ۱۳۹۰, ۰۳:۴۹ قبل از ظهر   #8 (لینک مستقیم)
مدیر بازنشسته
 
hiva آواتار ها
 
hiva به Yahoo ارسال پیام
پست بسیار مفید  +163 امتیاز     
Wink رمان با من حرف بزن | فصل پنجم: در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست

فصل پنجم: در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست

با عجله از رکسانا و مبینا خداحافظی کرد و به سمت خیابان رفت. بعد از 10 دقیقه توانست یک ماشین دربست بگیرد. کارت را به راننده داد و از او خواست به آدرس مورد نظر برود. هنوز 1 ساعتی وقت داشت. مطمئن بود زودتر می رسد. اما با دیدن ترافیک سنگین خیابان ها اطمینانش را از دست داد.
به تابلوی نقاشی که روی زانوانش گذاشته بود خیره شد و از روی خوشی لبخند زد. آنقدر روزنامه دورش پیچانده بود که وزنش تقریبا دوبرابر شده و حسابی روی زانوانش سنگینی می کرد.
به یاد اتفاق دیشب افتاد. اشتباهی که باز هم تکرار کرده بود. از خودش به خاطر تکرار اشتباهاتش حرصش می گرفت. حتی هنوز هم شماره ی آن مرد را از روی حافظه ی گوشی اش پاک نکرده بود. هر دفعه که می خواست این کار را کند هزار جور دلیل و بهانه برای خود می تراشید.
گفتگویِ مختصرش با رکسانا را در زنگ تفریح به خاطر آورد.
* * * * *

زنگ تفریح زده شده بود و بیشتر بچه های کلاس به حیاط رفته بودند. اما رکسانا در حال ثبت جواب مسئله ی روی تخته در دفترش بود، و فاطمه در افکار بی سرانجام ِ خود به دنبال جواب سوال هایش می گشت. بالاخره تصمیم گرفت به صورت غیر مستقیم جریان را با رکسانا در میان بگذارد و از او کمک بخواهد.
- رکسانا؟
رکسانا همانطور که تند و پشت سر هم می نوشت، بدون اینکه از کارش دست بکشد گفت:
- هوم؟
- یه مسئله ای هست...
- چی؟
- خب... می دونی... یه کسی هست که ازم کمک می خواد، اما... یه جورایی... خب... من نمی تونم بهش کمک کنم.
- کی؟
- این و نپرس... فقط... فقط توی این موندم که چی کار کنم؟
- موندی؟! خب واس ِ چی نمی تونی بهش کمک کنی؟
- خب... یه جورایی بر خلاف چیزاییه که قبولشون دارم. بر... خلاف ِ... عَ... عقایدم.
رکسانا بی حوصله گفت:
- اگه دوست داری بهش کمک کن، اگه هم نه بی خیالش شو... مجبور که نیستی.
فاطمه با ناراحتی اندیشید: «اشتباه می کنی... انگاری که بدجورم مجبورم!» و بیشتر به سمت رکسانا متمایل شد و پاسخ داد:
- آخه...
رکسانا سرش را از دفتر بلند کرد و به فاطمه خیره شد:
- خب پس کمکش کن. تو که همیشه همین کار و می کنی. عشق اینی که به همه ملت کمک کنی. به اونم کمک کن. بالاخره یکی به کمکت احتیاج داره و... تو هم اینجا... اصول مصول و بی خیال شو بابا...
پوزخندی زد و نگاهش را به سمتی دیگر دوخت:
- تو اسکل حتی گاهی وقتا انقدر که به فکر این و اونی یادت میره به خود بی نواتم یه کمکی بکنی. اصلا به خودت تو آینه نگاه کردی؟ مث ِمیتا شدی دختر... صد رحمت به ننه مرده ها!
لب پایینش را به دندان کشید و بعد از خیس کردنش ادامه داد:
- ولی جدا"... اگه دوست نداری کمک نکن، اما اگه دوست داری به همه کمک کنی، خب... این یارویی که داری می گی... مگه جزو همه نیست؟
فاطمه قدری فکر کرد و بعد از کمی مکث پاسخ داد:
- چرا... هست... ولی... خب... اون... اون... چیزه... می خواد... آخه...
- گفتم که فقط کمک کن و بی خیال چیزای دیگه شو! به قول معروف در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست.
با ژست بامزه ی رکسانا، فاطمه خندید و به نوشته های حک شده ی روی میز خیره شد. اسامی چهره ها وهنرمندهای محبوب مبینا که نام کوروش با رنگ قرمز و اندازه ای درشت، بیشتر از باقی نام ها به چشم می خورد. همان موقع مبینا با پوستری که در دست داشت از راه رسید و با هیجان خود را کنار فاطمه چپاند. فاطمه مجبور شد به رکسانا بچسبد. مبینا پوستر را روی میز باز کرد، طوری که نیمی از میز را پوشاند، حتی دفتر رکسانا را دَر بر گرفت. بعد با گونه هایی سرخ شده از هیجان به حرف آمد و گفت:
- بچه ها این و ببینید از یه...
رکسانا اجازه ی ادامه به او نداد و مشتش را روی پوستر کوبید:
- دِ گاگول مگه نمی بینی دارم می نویسم!
مبینا با دلخوری کمی پوستر را پایین تر کشید و شانه ای بالا انداخت:
- خب بنویس! من چی کار دارم به تو؟!
- این قیافه ی مسخره رو پهن کردی رو دفتر دَستک من توقع داری از روی این توی دفترم خالکوبی کنم؟!
- مسخره؟! واقعا که خیلی بی سلیقه ای رُکی! قیافه ی ِ به این جذابی کجاش مسخره س!
فاطمه با دقت بیشتری به چهره ی جدی ِ داخل پوستر خیره شد، چهره ی یک مرد که تقریبا 28-27 سال سن داشت، چشم های میشی و موهایی تیره و خوش رنگ که نه خیلی بلند بود و نه خیلی کوتاه، با این حال موهای ژولیده اش را با حالت خاصی به سمت بالا زده بود، اخم های درهم و نگاه خصمانه اش در نظر فاطمه طبیعی جلوه می کرد. همانطور که به چهره ی آن شخص خیره شده بود پرسید:
- این... کیه؟
مبینا که گوش شنوایی پیدا کرده بود، با هیجان شروع به شرح و تفسیر کرد:
- خب معلومه دیگه کوروش ِ! ببین پایینش نوشته کی- کی (K-K) یعنی مخفف کوروش کامران... جیگر من هنوز روی کار نیومده انقدر معروفه که پوسترش و دست یکی از این بچه های بی کلاس سال اولی دیدم. نمی دونید با هزار زور و زحمت ازش خریدم! نمی داد که! ایش... اصلا دوست نداشتم پوستر کوروش دست اون دختره ی بدترکیب بمونه.
حرکتی به گردنش داد و بعد از مکث ِ کوتاهی با حسرت ادامه داد:
- تازه یه چندتای دیگه هم از شهاب حسینی و بهرام رادان و گلزار و حامد بهداد داشت... دیگه نشد اونارو ازش بگیرم... خب پولی واسم نمونده بود! دختره ی... ایکبیری همشو بالا کشید! حتی پول کرایه ی تاکسی هم برام نمونده!
با علاقه ی بیشتری به پوستر خیره شد و اضافه کرد:
- می ارزید...، ولی قیافه ش خیلی شبیه اِمیر ِ نه؟! ولی ازش سرتره!
این را گفت و برای تایید حرف هایش به فاطمه خیره شد. رکسانا که حسابی حرصی شده بود و کارد می زدند خونش در نمی آمد، با لحنی پرخاشجویانه گفت:
- اِمیر دیگه کدوم خریه؟
مبینا نگاه خصمانه ای نثار قیافه ی درهم رکسانا کرد و پاسخ داد:
- تو چرا همش به عشقای من توهین می کنی؟ بابا همون خواننده ترکیه ایه که عکسش رو صفحه ی گوشیمه دیگه!
- اوف! ماشالا تو انقدر عشق مِشق داری که والا من نمی دونم هیچ خری پیدا می شه که تو عاشقش نباشی؟! هر کی زده به سرش و معروف شده تو هم زرتی زده به سرت و عاشقش شدی. بدبخت ِ و بی چاره این پسره که فامیلتم هست. واقعا دلم براش کباب ِ!
مبینا با دلخوری ای که از حرکاتش مشهود بود پوستر را جمع کرد و زیر بقل زد، همانطور که با لب هایی غنچه شده و قیافه ای درهم به سمت در می رفت گفت:
- یه خر پیدا می شه که ازش متنفرم اونم تویی.
صدای زنگ بلند شد و رکسانا محکم پایش را روی زمین کوفت:
- احمق همه ی وقت مارو به خاطر یه پوستر درب و داغون گرفت! واقعا که از خدامه یکی مثل این بچه ننه عاشقم نباشه. زرشــــک...
به فاطمه که قیافه ی متفکری به خود گرفته بود نگاه کرد و غرید:
- تو دیگه چته؟
فاطمه با گیجی به سمتش برگشت و سری تکان داد:
- هیچی... فقط... فقط احساس کردم که... قبلا یه جایی دیدمش.
- کی؟! اون یارو... کوروش و؟!
- آره.
- هه... لابد تو خواب دیدیش! بابا این یارو کل عمرش تو امریکا بوده. هنوز چند ماه نشده که برگشته. احتمالا عکسی چیزی ازش تو اتاق ِ مبینا دیدی... یه چندتا از آهنگاش هم اگه یادت باشه مبینا برامون گذاشته بود. همونایی که همش خارجی بلغور می کرد و نمی فهمیدیم چی چی می گه! همشم که راک بود مخمونو سرویس کرد!
فاطمه طوری وانمود کرد که انگار قانع شده است، اما واقعیت این بود که احساس می کرد این مرد را از نزدیک دیده و می شناسد. باز هم یک احساس ِعجیب دیگر!
«عجیبه! هنوزم یه حسی بهم می گه... میشناسمش! یعنی کجا دیدمش؟»
* * * * *

- خانم؟ ببینید همینجاس؟!
با صدای مرد راننده از فکر و خیال بیرون آمد. به جایی که راننده اشاره می کرد خیره شد. یک دَرِ سبز رنگ که تابلوی آبی ِ روشنی ِ بالایش نصب شده بود: «خانه مهر» بعد از پرداخت کرایه از ماشین پیاده شد و به ساعت مچی اش نگاه کرد:
- هنوز چند دقیقه مونده.
با قدم هایی آرام به آن سمت رفت. مقابل دَر که رسید ایستاد و از لای دَرِ نیمه باز به حیاط بزرگ مقابلش نگاه کرد. بیشتر شبیه باغ بود اما به جای درخت، گل های زیادی دورتا دور ِ وسایل بازی کودکان کاشته شده بود. زیر لب بسم ال... گفت و قدم به داخل گذاشت. بعد از گذشتن از حیاط چند پله ی طویل و عریض را بالا رفت و دَر شیشه ای مقابلش را باز کرد. داخل راهرو به خاطر شیشه ای بودن دَر از بیرون هم مشخص بود.
تا داخل شد دَرِ یکی از اتاق ها هم باز شد و چندین کودک پر سرو صدا بیرون آمدند. کودکان بازیگوش در حالی که جیغ و داد می کردند به سمت فاطمه روانه شدند. فاطمه به سرعت تابلو را به خود چسباند و کنار کشید، با تعجب به قیافه های شاد و شنگول بچه ها خیره شد و با نگاهش آن ها را که به حیاط رفته بودند و از وسایل بازی استفاده می کردند دنبال کرد.
- نازنین! باتوئم... صبر کن!
با شنیدن آن صدای ِ عصبانی به عقب برگشت. زن جوانی را دید که سراسیمه دنبال دختر بچه ای شیطان می دوید. دختر همانطور که می دوید نیم نگاهی به فاطمه کرد، زمانی که به دَر رسید با عجله آن را باز کرد و به سمت بچه های دیگر رفت. هنگام باز کردن دَر، به خاطر رنگی بودن دستش قسمتی از دستگیره ی دَر رنگی شد.
زن جوان که بین راه به نفس نفس افتاده بود، بعد از کمی مکث به دنبال دختر دَر را باز کرد و بیرون زد. اما دَر ِ شیشه ای را نَسبت و آن را وِل کرد، خودِ دَر آرام آرام بسته می شد و فاطمه می توانست صدای عصبانی زن را از لای دَر ِ نیمه باز بشنود:
- نازنین... مگه نگفتم دستات و بشور؟! با...
در به طور کامل بسته شد و صدای زن نیز قطع شد. لبخندی زد و به سمت راهرو برگشت.
- چقدر اتاق اینجاس!
به دنبال دفتر مدیر یا یک همچین چیزی در راهرو قدم زد و به تابلوهای بالای هر دَر نگاه گذرایی کرد. آخر راهرو پلکانی قرار داشت که از سمت راست به طبقه ی بالا هدایت می شد و از سمت چپ به پایین؛ بالاخره به چیزی که می خواست رسید. پشت ِ دَر ایستاد و نفسی تازه کرد، بعد از حدود چند ثانیه مکث کردن چند تقه به دَر زد و یک قدم به سمت ِ عقب برداشت. صدای زنی میانسال را شنید که او را دعوت به داخل شدن می کرد. دَر را باز کرد و با سلامی زیر ِ لبی داخل شد. زن ِ مسن و ریز نقشی را مقابل خود دید که در جای خود نشسته بود و با لبخند نگاهش می کرد. با وجود سن و سال ِ تقریبا زیادش قیافه ی شادابی داشت. عینک ظریفی به چشم زده بود که شیشه هایش به دلیل تابش نور خورشید از پنجره حسابی برق می زد. به زن که مطمئن بود خانم صفوی است سلام کرد و دست داد. با اشاره ی خانم صفوی روی صندلی ِ مقابل ِ میز نشست.
- سلام. منتظرت بودم عزیزم، به موقع رسیدی.
همانند چهره اش صدای ظریف و نازکی داشت. صفوی از پشت میز بیرون آمد و در صندلی روبه رویی فاطمه قرار گرفت. با استنشاق بوی عطری که او زده بود، فاطمه سوزش را اول در حلق، و سپس کم کم در ریه هایش احساس کرد.
- اینجارو راحت پیدا کردی؟
صدایش را صاف کرد، سرش را پایین انداخت و با مرتب کردن چادرش نگاه خود را سرگرم نشان داد:
- بله، با تاکسی اومدم.
- خب خدارو شکر.
بعد از کمی مکث پرسید:
- 18 سالته دیگه نه؟
- بله... تقریبا...
- ماشالا خانوم تر نشون میدی. البته قیافه ی ریز نقش و ریزه میزه ای داری. خیلی لاغری.
از زیر چشم به هیکل لاغر اندام صفوی خیره شد و نتوانست معنی حسرتی که در لحن او قرار داشت را بفهمد.
- این تابلوته؟!
به تابلوی مقابل فاطمه اشاره کرد، فاطمه با سر جواب مثبت داد و تابلویش را به سمت او گرفت. صفوی تابلو را در دست گرفت و بعد از باز کردن روزنامه ها با دقت به منظره ی پاییزی مقابلش خیره شد.
- این تابلورو تازه کشیدی؟!
- بله یه یه هفته ای می شه که کشیدمش.
حیرت زده سرش را بالا گرفت و به فاطمه خیره شد:
- همش یه هفته؟!
اینبار نگاه ِ خریدارانه ای نثار ِ تابلو کرد:
- اوممم... کارت خیلی خوبه. از تازگی ِ رنگ هاش مشخصه که راست می گی. منظره ی خیلی قشنگیه. طبیعی هم نشون میده. از روی مدل کشیدی؟
- خب... نمی شه گفت... ولی... تقریبا...
- اینو به من هدیه می دی؟
سرش را بالا گرفت و با تعجب به صفوی خیره شد. صفوی که قیافه ی او را دید خنده ی ِ شادی کرد و گفت:
- می دونم خیلی پررو هستم. اما من این تابلورو می خوام.
فاطمه لبخندی زد و گفت:
- قابل شمارو نداره.
- ببین من اهل تعارف نیستما! وقتی این حرف و می زنی مطمئن باش روش حساب می کنم.
- من جدی گفتم... بدون تعارف.
- بسیار خب باشه...
تابلو را روی میز گذاشت و عینک ِ ظریفش را از روی چشم هایش برداشت:
- خیلی خوشحالم که کسی به سن و سال تورو اینجا می بینم. آخه می دونی... همسن و سالای تو توی این دوران بیشتر به فکر خوش خوشون خودشونن و حاضر نیستن این روزارو توی یه همچین جایی به قول خودشون... حروم کنن. کارایی که ازت می خوام شاید ظاهر ساده ای داشته باشه اما واقعا سخته! یکی از مربی هامون یه چند وقته دیگه به دلیل یه سری مشکلات که براش پیش اومده مجبوره به یه سفری بره و معلوم نیست کی بر می گرده. من می خوام مسئولیت بچه های کلاس 2 رو که تقریبا از گروه سنی 3 تا 5 سال هستن و به تو بسپرم. البته خانم قوامی فعلا هستن و این چند روز و بهت کمک می کنن تا بهتر و بیشتر با کارت آشنا بشی. اینم بگم که من کسی و می خوام تا از هنرش برای این بچه ها مایه بذاره. یه هنر مثل طرح هایی که تو می زنی. وگرنه این اطمینان و بهت می دم که اگه می خواستم می تونستم برای جایگزینی خانم قوامی، یه مربی دیگه رو استخدام کنم. همونطور که برای گروه های سنی دیگه مربی های دیگه ای استخدام کردم. اما برای این گروه سنی خاص و کم دلم خواست ریسک کنم. بازم تکرار می کنم... همونطور که گفتم می خوام از هنرت مایه بذاری. دوست دارم یه جورایی به این بچه ها آموزش بدی. حالا هر سطحی که به نظرت مناسبشونه. و اینکه... خانم نیازی که یکی از جوون ترین مربی های ما هستن توی این کار بهت کمک می کنن. البته با ورود تو این عنوان و از دست میدن. اینم بگم که این کمک کردن برای همیشه نیست. فقط می خوام آماده بشی. این درست مثل ِ یه امتحان ِ...؛ آآآ... مراقبت از این بچه ها یه سری قواعد و اصولی داره که هر کسی نمی دونه.
به لب های خشک فاطمه نگاه کرد و با لبخند اضافه کرد:
- ببخشید عزیز دلم اگه نمی تونم ازت پذیرایی کنم. کارامون اینجا کمی بهم ریخته شده. سرایدارمونم فعلا مسافرته و و تا چند روز دیگه نمیاد. منم کسی و ندارم تا جاش بذارم!
فاطمه لبخندی زد و به سرعت گفت:
- من توی این کار هم می تونم کمک کنم.
خانم صفوی ابروهایش را از تعجبی که نمی توانست پنهان کند بالا داد:
- یعنی بخوای چایی بیاری و تروتمیز کنی و...؟
- بله هر کاری که بخواید براتون می کنم.
خانم صفوی بعد از مکثی کوتاه به جلو خم شد و لپ فاطمه را کشید. فاطمه با چشم هایی گرد شده و صورتی سرخ شده نگاهش را به پایین دوخت.
- تو چقدر ماهی عزیزم!
دستش را عقب کشید و با همان لحن قبلی ادامه داد:
- نه گلم... فعلا نیازی نیست. در حال ِ حاضر خانم رجبی که آشپز ِ خانه ی ِ مهر هم هستن تا اونجا که وقت داشته باشن کمک می کنن. ولی روی حرفت حساب می کنم. راستش مربی های دیگه که هر کدوم چند سالی می شه اینجا کار می کنن یه همچین حرفی نزدن که تو زدی!
آهی کشید و اضافه کرد:
- خب... باید بگم مشخص نیست که چقدر قراره اینجا بمونی. شاید همیشگی باشه و شاید هم نه! همش بستگی به عمل خودت داره. آآآآ... بسیار خب... راجب حقوق هم...
- حرفشم نزنید. من... برای پول کار نمی کنم.
- می دونم عزیزم خانم کاظمی بهم گفته ولی...
- نه... بحث من جداس... من... یه جورایی یه نذری دارم... برای همین... خب...
خانم صفوی سری به معنای فهمیدن تکان داد و لبخند زد:
- گرفتم عزیزم. نمی دونم مشکلت چیه اما امیدوارم هر چی که هست زودتر رفع بشه. راجب حقوق کاری می کنم به اندازه ای باشه که بتونی خرج رفت و برگشتت و دربیاری. اصلا راجبش باهام بحث نکن! راستش وقتی از اعظم... همون کاظمی خودمون، خواستم تا یکم بیشتر راجع بهت حرف بزنه گفت باید از خودت بپرسم. اما راستش از همه لحاظ تاییدت کرد جوری که... دوست داشتم هر چه زودتر ببینمت. باید اعتراف کنم حالا هم خوشحالم که می بینمت.
- شما و خانم کاظمی به من لطف دارین.
- نه جدا" که هر چی گفت چیزی جز حقیقت نیست. دختر خیلی ماه و ساده ای هستی. یه سادگی ای که خیلی دوست داشتنیه.
این را گفت و از جایش بلند شد:
- بیا می خوام با بچه های کلاس 2 آشنا بشی.
فاطمه لبخندی زد و به سرعت بلند شد. با خود اندیشید: «چقدر قشنگ حرف می زنه! کاری که من نمی تونم بکنم...»
با هر قدمی که بر می داشت احساس می کرد تپش قلبش بیشتر می شود. نمی دانست باید مقابل آن کودکان چطور و چگونه رفتار کند. مقابل یک دَر ایستادند و خانم صفوی دَر را باز کرد و به فاطمه اشاره کرد تا داخل شود. با ذکر نام خدا قدم به داخل اتاق گذاشت و کودکانی را دید که مشغول کشیدن نقاشی هستند. زنی تقریبا جوان بالای سر یکی از کودکان ایستاده بود و با او حرف می زد. اصلا متوجه نشد که کی خانم صفوی کنارش قرار گرفت، وقتی صدایش را شنید به سمتش برگشت.
- خانم قوامی... بچه ها جون! عزیزای ِ دل ِ من همه به من نگاه کنن...
نیمی از بچه ها به سمت خانم صفوی برگشتند، اما وقتی تازه واردی را دیدند، چشم هایشان روی چهره ی رنگ پریده ی تازه وارد میخ شد. یکسری های دیگر سرگرم کشیدن نقاشی بودند و بعضی ها هم مشغول شیطنت، خانم قوامی وقتی فاطمه را دید با لبخند به سمتش آمد و بدون گفتن هیچ حرفی او را درآغوش کشید:
- سلام سلام! وااای فکر نمی کردم مربی جدید انقدر کوچولو باشه!
فاطمه با تعجب و خجالت خود را عقب کشید. لبخندی زد و سرش را پایین انداخت:
- ببخشید... سلام از من ِ...
- آخی چقدرم که خجالتی هستی!
جوابی جز یک لبخند مسخره نداشت.
- آرزو قوامی هستم، خیلی خوشحالم که می بینمت.
- مَ... منم فاطمه محمدی هستم. همچنین.
خانم قوامی دستش را پشت کمر فاطمه گذاشت، روبه بچه ها کرد و با صدای بلندی گفت:
- بچه ها، این خانم مربی جدیدتون ِ... نمی خواید بهش سلام کنید؟
یکباره همه ی بچه ها به سمت فاطمه برگشتند و با دقت خیلی زیادی چهره ی او را ارزیابی کردند. جَو آن اتاق به صورتی غیر منتظره حالت ِ خفه کننده ای به خود گرفت. سکوتی که ایجاد شده بود برای فاطمه سخت و عذاب آور بود. یک دستش را بالا آورد و با لبخندی مصنوعی تکان داد. اما با اخم و تخم ها و قیافه هایی که بچه ها به خود گرفته بودند بی خیال شد و ترجیح داد دستش را سر جای اولش بازگرداند. نفسی که در سینه اش حبس کرده بود را بیرون فرستاد و آب دهانش را بزور قورت داد. نگاهش به نگاه پسر بچه ای اخم آلود گره خورد. جوری به فاطمه نگاه می کرد که انگار او را به مبارزه فرا می خواند. آن هم با آن اخم غلیظ و ژست دست به سینه ای که برای خودش بهم زده بود.
فاطمه با اضطراب اندیشید: «اینا چرا اینجوری می کنن؟» سرش را کمی چرخاند و زیر چشمی به بقل دستش نگاه کرد. اما خبری از خانم صفوی نبود. «این کی رفت من متوجه نشدم!»
خانم قوامی که اوضاع را اینگونه دید خنده ای مصنوعی سر داد و برای عوض کردن جَو گفت:
- ببخش فاطمه جان... اینا انقدرام که نشون میدن بچه های بی ادبی نیستن!
و با نگاه کردن به بچه ها اخم و تخم غلیظی کرد و رویش را طوری برگرداند که انگار با تمام آن ها قهر است. دوباره به چشم های نگران فاطمه خیره شد و آرام تر از قبل ادامه داد:
- کمی وقت می بره تا باهات جور بشن، اگه راستش و بخوای برای منم اولش همینطوری بود.
فاطمه لبخندی زد، سری به معنای فهمیدن تکان داد و اندیشید: «خدا کنه راست بگی!»
* * * * *

آن روز با تمام سختی هایش گذشت و فاطمه با چهره ای که سعی می کرد شاد باشد به خانه بازگشت. اما دریا با یک نگاه فهمید چه خبر است. روی تخت دراز کشیده بود و به فاطمه که سعی داشت سوپ را به او بخوراند نگاه می کرد و لبخند می زد.
- نمی خوای بگی... چی کار کردی؟ چطور بود؟
فاطمه نیم نگاهی به مادرش کرد و همانطور که سوپ را بهم می زد گفت:
- شما فقط می خواید از زیر غذا خوردن در برید.
دریا با خرخری که در سینه داشت خنده ای کرد و پشت بندش به سرفه افتاد، اما بی خیال نشد و با حال بدش زیر لب گفت:
- درسته مریضم و... خیلی متوجه نمیشم.... اما...
ماسک را به روی دهانش گذاشت و بعد از نفس گرفتن ادامه داد:
- این... سوپ تو... نمکش خیلی... کم ِ...
- مامان! نمک برات خوب نیست!
- خب... نیست که نیست... اما این دیگه... خیلی کم ِ !
قاشق را مقابل دهان دریا گرفت و گفت:
- بخور دیگه!
دریا با لبخند ماسک را برداشت و گذاشت فاطمه به کارش برسد. اما بازهم سرفه امانش نداد و قسمتی از سوپ روی لباسش ریخت. فاطمه با عجله دستمال سپیدی که کنار دستش بود را برداشت و بر روی لباس دریا کشید. دریا هنوز هم با شدت زیادی سرفه می کرد.
می توانست تاول هایی که روی دست و صورت مادرش ایجاد شده بود را ببیند. هر بار که نگاهش به آن تاول ها می افتاد تمام بدنش تیر می کشید. بی خیال خوراندن سوپ شد و به سمت آشپزخانه رفت. به یاد حرف های خانم قوامی افتاد، حرف هایی که راجب همان پسر بچه ی اخمالو گفته بود:
- من زیاد نگران باقی بچه ها نیستم. خیالم از بابت اونا راحته که زود باهات جور می شن. اما این محمد رضا قلق خاص خودش و داره. یه جورایی فکر می کنه رئیس بچه های دیگه ست و همه باید ازش حساب ببرن. حواست بهش باشه... خیلی وقت ها هست که همین بچه ها ازش حساب می برن.
ظرف را داخل ظرفشویی گذاشت و آهی عمیق کشید. هیچ فکرش را نمی کرد که نتواند با بچه ها ارتباط برقرار کند. همیشه می دانست که بچه های کوچک را دوست دارد اما نمی دانست که آیا بچه ها از شخصی همانند او خوششان می آید یا نه؟
- اینطور که بوش میاد خیلی از من خوششون نیومده. خصوصا همون پسره... بد نگاه می کرد!
بی خیال شستن ظرف شد. یک لیوان چایی ریخت و برای احمد که مشغول مطالعه بود برد. بعد از سر زدن به دریا به سمت اتاقش روانه شد و در را آرام بست.
* * * * *

تمام روز در وزارت ارشاد الاف شده و کاری از پیش نبرده بود. می دانست که آن ها او را سر می دوانند. هر دفعه از یک جای کارش ایراد می گرفتند و دستور اصلاح می دادند. کوروش نمی توانست آن ها را درک کند. آهنگ هایش از خیلی آهنگ هایی که این روزها مجوز می گرفتند و بیشتر به درد مجالس رقص و عروسی می خوردند، بهتر بود. باورش نمی شد که به آن سبک های شیش و هشت مجوز بدهند و سبک پاپ کلاسیک و گاهی وقت ها پاپ راک آهنگ های خودش بی نصیب بماند!
کم کم حرف های آذر به ذهنش هجوم می آورد و فکر آن معامله راحتش نمی گذاشت. دوست نداشت تن به خواسته ی آذر دهد. اما اگر او کمکش نمی کرد امکان داشت تا ماه ها و شاید سال ها کارش لنگ بماند.
تلفن همراهش که زنگ خورد به سرعت نیم خیز شد و روی تخت نشست، با هیجان به صفحه ی نمایشگر خیره شد، با دیدن شماره ی مازیار هیجانش فروکش کرد و اخم هایش درهم رفت. پلک هایش را روی هم فشرد و سعی کرد به دردی که در گیج گاهش می پیچید بی توجه باشد.
- چی می خوای؟
- سلام. چطوری؟
- خوبم. بهتر از تو!
- سلامت کو؟!
- حرفت و بزن.
- ای بابا باز که اعصاب نداری!
- حرفت و بزن وگرنه قطع می کنم.
- خب حالا! جمعه بچه ها برنامه ی کوه ریختن. هستی؟
بدون فکر کردن پاسخ داد:
- نه.
- بابا یکم روش فکر کن بعد جواب بده پسر!
- گفتم که نه. نمیام، حوصله ی تو و اون دوستای ِ الافت و ندارم.
- مثل اینکه یه سری هاشون دوستای ِ تو هم هستنا!
- بودن.
- هان؟
- گفتم بودن. اونا قبلا دوستای من بودن. چندین سال می شه که دیگه نیستن.
- آره دیگه حالا که معروف شدی رفیقاتم یادت رفته.
- می تونی اینطوری فکر کنی.
- خب بابا انقدر نزن ما همینجوری کتک خورده ت هستیم برادر!
کوروش پوزخندی زد و چیزی نگفت.
- خیلی خب بابا از همون اول بگو اعصاب نداری و نمی خوای حرف بزنی تا قطع کنم. راستی کارای مجوزت ردیف شد؟
- فکر نمی کنم به تو ربطی داشته باشه.
- چرا از پدرت کمک نمی گیری؟
- ...
- عمه چی؟ می خوای من یه کاری بکنم؟ یه چندتا آشنا دارم. ناسلامتی پسر داییتم.
- ...
- الو! هستی هنوز! ای بابا کوروش مشکلت چیه تو پسر؟!
- نمی دونم... اما فکر کنم تو بهتر می دونی که خوشم نمیاد زیاد دور و برم باشی. پس خودت و به من نچسبون.
مازیار خنده ای سر داد و گفت:
- ای بابا کوروش مثل اینکه منو دست کم گرفتیا! سوپر استاری شدم واس ِ خودم.
- آره... با یه آلبوم مزخرف و یه فیلم چرت... ظاهرا سلیقه ی مردم این کشور خیلی افت کرده.
- همچین می گی این کشور انگار خودت از کره ی مریخ اومدی!
- حرفات تموم شد؟
- تقریبا... ولی خوشحال می شدم تو هم باهامون بیای.
- این حرف دل توئه، نه حرف دل ِ من.
و بدون گفتن حرف ِ دیگری تماس را قطع کرد. تلفن ِ همراهش را میان انگشت هایش فشرد و سپس به روی تخت پرت کرد. چنگی میان موهای ژولیده اش زد و چشم هایش را بست.
- باید چی کار کنم؟
با شنیدن صدایی سریع چشم هایش را باز کرد، به چراغ های ِ اتاقش خیره شد تا مطمئن شود همه ی آن ها روشن است. نفس آسوده ای کشید و چراغ قوه اش را در دست فشرد. زیر لب زمزمه کرد:
- از فضای بسته متنفرم! متنفر... متنفر... لعنت به این اتاق....
به قرص هایش که روی میز بود خیره شد. از روی تخت بلند شد و به سمت میز ِ کارش رفت. چراغ قوه را روی میز گذاشت و دست لرزانش را به سمت بسته ی قرص نزدیک کرد. اما در میان راه پشیمان شد و نگاهش را به سمت دیگری دوخت. همانطور که دندان هایش را روی هم می فشرد دست لرزانش را بالا آورد و به سر و صورتش کشید.
- لعنت... لعنت... نه...
بسته ی قرص را برداشت و با نفرت داخل سطل زباله پرت کرد. دوباره به سمت ِ تخت رفت و گیتارش را که گوشه ی تخت گذاشته بود برداشت و در دست گرفت.
انگشتانش را روی سیم های ِ گیتار می لغزاند و به صدایی که ایجاد می کرد گوش می سپرد. پلک های لرزانش را روی هم گذاشته بود و سعی می کرد دوباره آن تصور ِ دلچسب را به یاد آورد. تصوری که احساس خوبی نصیبش کرده بود. بال های سفیدِ یک فرشته، اما هر چه که می کرد تصوراتش در میان سیاهی ها گم می شد و چیزی جز ترس و اضطراب برایش باقی نمی ماند. دوباره به تلفن همراهش خیره شد. شدیدا احساس می کرد که باید با آن دختر حرف بزند. انگار که هنوز هیچی نشده به صدای آرامش بخش او عادت کرده بود. دست لرزانش را پیش برد تا تلفن همراهش را بردارد، همان موقع صدای دَر ِ اتاق آمد و کوروش به سرعت دستش را پَس کشید.
- آقا کوروش؟
صدای الهه بود، سعی کرد آرام باشد.
- چی می خوای؟
در باز شد و الهه با چهره ای مضطرب نمایان شد. آب دهانش را به زور قورت داد و سعی کرد چیزی بگوید:
- خانم... فرمودن که برای شام صداتون کنم.
- گفته بودم گشنه نیستم.
- بَ... بله. اما خانم...
- انقدر خانم خانم نکن.
- چشم.
- برو.
- بله.
خواست در را ببندد که با صدای کوروش متوقف شد:
- صبر کن.
کمی در را باز کرد، اما سعی کرد به چهره ی کوروش نگاه نکند.
- بله؟
- به مادرم بگو...
دندان هایش را روی هم سابید و ادامه داد:
- شرطش و قبول می کنم.
الهه که از حرف های او سر در نمی آورد با تعجب پرسید:
- بله؟!
کوروش اخم کرد و پاسخ داد:
- فقط چیزی که بهت گفتم و بهش بگو... همین.
الهه به سرعت به خود آمد و عقب ایستاد:
- بله. چشم.
سری تکان داد و دَر اتاق را بست. کوروش همانطور که به دَر بسته ی اتاق خیره شد بود پوزخند زد:
- هنوزم قوانین مسخره ی اون اینجا حکم فرماس... آره؟!
نفس عمیقی کشید و به سطل زباله خیره شد:
- هنوزم فکر می کنه از یه خانواده ی قجریه بی مصرفه؟! لابد همه هم نوکر و خدمتگزارشن؟!
از میان دندان های بهم فشرده اش زمزمه کرد:
- مگه خودت اینجوری رفتار نمی کنی؟! یکی مثل اون تورو تربیت کرده. یکی مثل ِ اون...
* * * * *

احساس می کرد ریه هایش هر لحظه تنگ تر و تنگ تر می شود. با دردی که در سینه داشت به لباسش چنگ زد و سعی کرد نفس بکشد. سینه اش خس خس می کرد. درست مثل مادرش! با سوزشی که در ریه هایش داشت باعث شد قطرات اشک روی گونه هایش جاری شود. نمی خواست آن ساعت از شب برای پدر و مادرش مزاحمت ایجاد کند. به سمت میز کامپیوترش رفت، کشو را باز کرد و به دنبال اسپری گشت. با پیدا کردنش دهانه ی اسپری را بین دو لبش قرار داد. همزمان با شروع یک دم عمیق و آرام، بَر اسپری فشاری وارد آورد. نفسش را نگه داشت و سعی کرد تا 10 بشمرد:
- 1... 2... 3... 4... 5... 6... 7...
بعد از یک دقیقه دوباره همان کارها را تکرار کرد.
روی زمین نشست، به میز تکیه داد و سرش را بالا گرفت. سعی کرد به آرامی نفس بکشد. نمی دانست باید راجب مشکلات جدیدی که برایش ایجاد شده بود چیزی به پدر و مادرش بگوید یا نه؟ اوضاع کلیه و ریه هایش به نظر خوب نمی رسید. تازگی ها درد شدید قفسه ی سینه هم به آنها اضافه شده بود. اما نمی توانست با حال و روز مادرش و گرفتاری های پدرش آن ها را نگران اوضاع همیشه تکراری ِ خود کند. لب هایش از بغض لرزید، اما خبری از اشک نبود.
- تحمل... کن... تموم... می شه...
با شنیدن صدای تلفن همراهش کمی سرش را به سمت بالا گرفت. صدای تلفنش از روی میز کامپیوتر می آمد. با تکیه دادن ِ دستش به زمین به سختی از جای خود بلند شد. هنوز چشم هایش سیاهی می رفت و ریه هایش می سوخت. روی پاهایش که ایستاد، یک دستش را روی ِ میز گذاشت تا بتواند تعادل خود را حفظ کند. می توانست حدس بزند که چه کسی است. باز هم یادش رفته بود گوشی را خاموش کند. دیگر ترسی نداشت. بلکه از دست خودش عصبانی و خشمگین بود. گوشی را برداشت، بریده بریده گفت:
- بازم... تو؟!
- اینبار زودتر جواب دادی.
میان هر کلمه ای که می گفت فاصله می انداخت تا نفسی تازه کند:
- چرا... دست... از سرم... بر... نمی دارین؟
- مثل اینکه حرف زدن با من برات خیلی مفید بوده. دیگه تته پته نمی کنی.
- دیگه نمی خوام... صداتون و بشنوم.
- فکر کنم تو از من کوچیکتر باشی. بهت یاد ندادن به بزرگترت سلام کنی؟
- لطفا دیگه... مزاحم ِ... من نشید.
- یه لحظه تو خطابم می کنی و... لحظه ی دیگه...، فکر کنم سر دوراهی موندی و نمی دونی چی کار کنی. بذار راهنماییت کنم. چطوره که...
به میان حرف کوروش پرید و با خشم غرید:
- بس کنید!
سرفه ای سخت کرد و خواست گوشی را از گوشش جدا کند، که صدای جدی کوروش را شنید:
- صبر کن.
او بعد از مکث ِ کوتاهی با صدایی خالی از احساس پرسید:
- چی شده؟ به نظر حالت خوب نمیاد؟! صدات... یه جوری شده.
فاطمه دوباره روی زمین ولو شد و به میز تکیه داد. سنگینی که در قفسه ی سینه اش داشت اذیتش می کرد. دست آزادش را روی قفسه ی سینه اش گذاشت و تا آنجا که قدرت داشت فشرد.
- چرا نفس نفس می زنی؟ چیزی شده؟! نمی خوای حرف بزنی؟
به سختی از میان لب هایش کلمه ای بیرون آمد:
- نه...
- خوبه. اما من می خوام که با تو حرف بزنم.
- گفتم که... نه... نه...
- اگه نمی خوای پس چرا جواب میدی؟
صدایش رنگ بغض گرفت:
- چون... چ... چون...
- از من می ترسی؟ خیلی خب... حالا که می دونی کاری از دستم بر میاد، حرف بزن.
یک قطره اشک از روی درد زیادی که می کشید به راحتی روی گونه اش جاری شد:
- چیزی برای گفتن ندارم. خواهش می کنم... راحتم بذارید.
- یعنی الان ناراحتی؟! پس چرا برای من اینطوری نیست؟ چرا وقتی با کسی مثل تو که نه دیدمش و نه میشناسمش حرف می زنم...
نتوانست جمله اش را کامل کند. بی خیال جمله ی قبلی شد و گفت:
- حداقل اگه نمی خوای حرف بزنی فقط گوش بده.
وقتی سکوت فاطمه را دید با لحن غمگینی ادامه داد:
- خوبه!... یه گرفتاری برام پیش اومده... که مربوط به کارم می شه. یه نفر قبول کرده که بهم کمک کنه. مجبور شدم کاری رو بکنم که دوست ندارم. از اینکه مجبور باشم کاری و بکنم متنفرم. خصوصا کاری که دوستش ندارم. احساس خفگی می کنم. و یه حس ِ دیگه که راحتم نمی ذاره. منم... سر دوراهی موندم.
فاطمه دلش می خواست بگوید که او هم احساس خفگی و درد را با هم تجربه می کند. از درد زیاد عرق کرده بود و قطرات عرق روی پیشانی و گردنش سُر می خورد. به یاد کار خودش افتاد. بر خلاف چیزی که آن پسر می گفت، کارش را با میل و علاقه شروع کرده بود و اجباری در آن نبود. سرو کله زدن با بچه ها را دوست داشت. خصوصا آن بچه ها که برایش خاص بودند. پلک هایش کم کم روی هم می افتادند و نفس هایش آرام و آرام تر می شدند. می توانست احساس کند که دارد بیهوش می شود. اما بیهوشی تا چه مدت؟ برای همیشه؟!
- فرشته...
مثل کسی که سطلی از آب سرد روی سرش ریخته باشند برق از کله اش پرید و چشم هایش را تا آخرین حد باز کرد. گوشی هنوز کنار گوشش بود و صدای نفس های او را می شنید. شنیدن این اسم از زبان او، آن هم اسمی که خودش انتخاب کرده بود، احساس ِ عجیبی برایش به همراه داشت. احساسی که برای اولین بار تجربه می کرد. «مَن... چِم شده!»
- فرشته؟ حالت خوبه؟ به نظرم... صدای ِ نفس کشیدنت... خیلی عجیب شده!
نمی توانست لب هایش را حرکت دهد.
- یه چیزی بگو؟ چته؟
به سختی از میان لب های لرزانش پاسخ داد:
- دَ... دَرد... دارم... باید... استراحت کنم.
- درد؟! خیلی خب! باشه. فقط...، ممنونم از این که حرفام گوش کردی. اگه حرف نمی زدم... مجبور می شدم از اون قرصایِ...
کمی مکث کرد و ادامه داد:
- صدای تو حتی الان که عجیب شده هم...
باز هم جمله اش را نصفه کاره رها کرد، خواست چیز دیگری بگوید که صدای بوق ممتد در گوشی پیچید. فاطمه تماس را قطع کرده بود. کوروش لبخندی زد و بعد از خاموش کردن گوشی روی تخت دراز کشید.

فاطمه با خستگی خود را روی تخت انداخت. برای راحتی بیشتر هنگام خواب دو بالش زیر سرش گذاشت و دراز کشید. همانطور که در آغوش خواب فرو می رفت به این فکر کرد که باید برای به دست آوردن دل ِ بچه ها کاری کند. تصمیم گرفت مقداری از پول هایی که جمع آوری کرده را خرج کند و هدایایی برای بچه ها تهیه کند. با تصور این فکر لبخندی روی لب آورد. کم کم داشت به خواب می رفت که به یاد آورد ذکر نگفته است. چشم های خواب آلودش را به زور باز کرد و سعی کرد در جای خود بنشیند. تسبیح را برداشت و دوباره دراز کشید. «باید ذکر بگم... هنوز نگفتم... هنوز...»
بالاخره بعد از گفتن چند ذکر، دیگر نتوانست با احساس کوفتگی و خستگی ِ عمیقی که او را در بر می گرفت بجنگد و در آغوش خواب فرو رفت.
* * * * *
hiva آنلاین نیست.   پاسخ با نقل قول
تشکر شده توسط :
!!terme, !summer girl, #laleh#, #PARDIS#, * sogi jOoOn *, * حدیث *, **sevdayi **, **Silver Star**, **پناه**, *9092*شادی, *atrina*, *fog*, *Ghazal*, *miss minoo*, *n@fi3*, *naghme*, *niki, *shima*, *vooroojak*, *~SETAREH~*, *ریما*, +Neda+, -2nya-, -Farimah-, -MARYAM-, -Nasrin-, -Niloufar-, .19921371., .:aida:., .:BahaR:., .:~KaMeLiA~:., .Anahit., .arsana., .Ghasedak., .Monire., 0033, 5011311, @ DINA @, abien, aidai, aixi, alonegirl, always alone, Amirsam1, amisha, ana43, angel67, anital, anna320, ANNE, arezogh, artii, asalak 2, AsalBanu, asam, aseman1301, asemanii, ashoka, asoodeh, atena91, atish69, atyek, avayebaran, ayandeh1, Aypinar, Az@de, azima, ba-maram, babasi, barane khazan, baran_1990, baroon12, baroonii25, behi_aquarius, Behnaz joon, blue1, blue_crystal, brain storm, CAT-WOMAN, cccccccc, cole, corail, coral, D0nya, degeer, deragun, Dina*, dokhtare babash, dokhtare khial, Donya-70, DREAM H, dream07, ebrahimi.fari, eglantine-m96, elahe70, Elen, elham90, elhamtt, elia65, elnaz89, evva, Eyes Wide Shut, fadai, fahime_kiticati, fairy, fani black 212, farah2, farahi, Farnaz, Faryad Zire Ab, fatemehjojo, fatosh, FowL, gandomsa, gem6346, Ghazal Vnd, ghazghaz, ghorbani, gili, glarion, gol e roz sefid, golabaton, goldoone22, gole narges, goli21, gorestan man, harimeshgh, HAsti-Nj, hasti59, hestiya, hitana, hoda.4470, honey_x, hosna_khanom, hungry_cat20, ili mah, joghoze, JonasRahimi, Just Say No, katy, kayena, khakbaz, Kiiiiana, lavagirl, leila.kh, leila93, leila_r, leili_zzz, lili5225, lilil, M&M_601, m.gabryel, m.mahya, M.matineh, M.R.K, mah banoo, mahbano, mahda, mahdiar, mahdis65, Mahed, Mahoo, mahsany, mahshad05, mahtab10, mahvash1, malihe ranjbar, Mikrobe-Sorati, mamorin, maneou, mani0020, MARDE_TANHA, Maria Ashna, marmara25, maryam joOon, maryam-70, meno, messi1, meysan, Mina, mina pc, Mina.LoveStar, mina.p, mina68, mina_bala74, Mino Bookworm, minoo1920, mira., mirage, mishapasha, misha_kavir, mk70, Mo$aFeR, monos, mrym_98, mustang5200, my ring, m_h_n, m_mah, M~SAMI, nafas44, NAJVA66, narges-1991, nargesashk, nasi & somi, Nasim 77, nastiya, NAVA22, nazi shirazi, nazi_67, negar1390, New Age, niazruby, nigar_403, Nika R, niloofarane, nilooye abb, nini84, nita.viok, nlp16001, NO ONE 2, noodi, novak, oldooz bala, omidk, omidrezam, OoPs, paeezi, paiz, paradise, ParParShode, parshang, patrik, pegiiiiiiiii, phoenix-z-f, pr.delafrouz, proxima, raha55, rahaiii, RaheBipayan*, rain bow, ramesh20, rana-021, reem1368, riitaa, rohollah, roya1365, rozi-91, S-A-R-A, s.d.yeganeh, s.love, S@min, saadatirad, sada, sadsadsad, saghi k, saghigol, samiagirle, samim, Samira_Sabbaghi, sana1994, sanaz_, SaRa, sara khooooom, sara parvizi, saratab, selda-A, serentipiti, setayesh1363, setayesh_p995, sete, shadi1356, shaghayagh banoO, shaghayegh69, shaghhayeghh, shakiba_2510, sheida joon, Shifteh, shiva joon, sibsorkhhava, Silber, silver moon, silverstar, sipa, sirius, snowing_night, sogand.m, some one 90, somy_kh, sparrow, sydney, syhbyt, s_donia323, sαвα, sعسلs, T T--THR, t@r@neh, talayeh, tama1011, TanNazZz, tannaz_85, tara_5877, tatar, Tikooli, titinaz, toop, Ushya7, usui, vayi, vb67, venus7021, vj_90, yasam, yasamin_34, yase sefid, yas_sepid63, zahra_jk, zanbagh, zaya, ziiiziii13, zina, zohreh17, ~ Abji ZAhra ~, ~ ghazali ~, ~fatemeh69~, ~jOojoO.tAlA~, ~katrin~, ~Magic Life~, ~Ordibeheshti~, ~SAREH~, ~shahrivar~, ~Spunk!e~, ~TuLiPa~, ʘZa℞, آبجی نیلوفر, آذردخت, آليس, ابری, اترون, اتل و متل, ارتمیس *, الهام1995, امتیس, ايلين, باران, بخاری, برادپیت, بهار سرد, بهداد, ثـمیـن, حنیفا58, خانم فسقلی, رضاره, رضوانه خیال, روشناک, رونیا, روژان, روژان6815, رویای باران, زردولگ, زری, زرین دخت, س_م_م_, ساحلی, ساغر123, سالومهو, ستاره ملک, سرتق, سوال, سوانا77, سپید و سیاه, سیماسیما, شرقي, شهرناز, طبیعت, طلوع عشق, !arefeh, علی رضاایران, ف.الف, فاخته13, فاطیما8, فرگلf, فرگون آسمانی, فهیمه67, لمیس20, م.م.ر, م.نوری, مانا66, ملاحت جون, مناد, منم دیگه...., منيژه, مهرزا, مهرناز_71, مهستی, مونا**, مُحی, مینا, ناشناس58, نسرین..., نسيا, نسیا, نفس رادمنش, نیلوفر:-), نیکــی, هوفریا, واران, وارش67, وارنیا, وستا دخت, ياابالفضل, پاسارگاد, پامچال, پرهوده, ღღ Parisa ღღ, پهره, پیازچه, چسب رازی, چپ دست, یاس سپید, یاسمین.م, یهدا, یک ابانی, یگانه, ღPegah.Kღ, ♥Sepideh♥
قدیمی ۱۳ تير ۱۳۹۰, ۱۲:۱۵ قبل از ظهر   #9 (لینک مستقیم)
مدیر بازنشسته
 
honey_x آواتار ها
 
پست بسیار مفید  +41 امتیاز     
پیش فرض

نقل قول:
نوشته اصلی توسط malchi نمایش پست ها
salam toro khoda zod b zod bezarin
\
حتما باید تاپیک قفل بشه تا نتونید پست بدید؟؟؟؟ اینهمه پست تذکر بجای داستان در این تاپیک هست !! چرا رعایت نمی کنید!!
در انجمن فارسی تایپ کنید و تکرار نکنید لطفا!!
honey_x آنلاین نیست.   پاسخ با نقل قول
تشکر شده توسط :
!!terme, #PARDIS#, $~roya~$, * sogi jOoOn *, **sevdayi **, **Silver Star**, *atrina*, *bi gharar*, *n@fi3*, *naghme*, *niki, *shima*, *~SETAREH~*, *ریما*, -2nya-, -MARYAM-, .:aida:., .:BahaR:., .Anahit., .Ghasedak., .Monire., 0033, 5011311, alonegirl, anital, anna320, AsalBanu, asal_cheshmak, ashoka, asoodeh, atyek, avayebaran, behi_aquarius, Behnaz joon, brain storm, cole, coral, degeer, Dina*, DREAM H, dream07, elahe70, elnaz89, Eyes Wide Shut, fahime_kiticati, farahi, Farnaz, fatosh, gem6346, Ghazal Vnd, gol e roz sefid, goldoone22, goli21, granaz, hany666, Hinta, hiva, ili mah, lavagirl, leila.kh, lili5225, little princess, love_a, M&M_601, m.mahya, M.R.K, m0zhdeh, mahbano, Mahed, mahshad05, mahtab10, MARIEH_73, messi1, meysan, Mina.LoveStar, mina68, mina_bala74, Mino Bookworm, mirage, Mo$aFeR, mojan_23, monos, mrym_98, m_h_n, m_mah, nargesashk, Nasim 77, nastiya, NAVA22, niazruby, Nika R, nita.viok, nlp16001, NO ONE, NO ONE 2, paeezi, paradise, parshang, pegiiiiiiiii, pr.delafrouz, proxima, rahaiii, RaheBipayan*, rain bow, riitaa, rohollah, rozi-91, S-A-R-A, s.love, S@min, saadatirad, sadsadsad, saghi k, saghigol, samim, SaRa, sara parvizi, selda-A, Selvia, serentipiti, setayesh_p995, shaghayegh69, shaghhayeghh, shakiba_2510, shamim_13, Shifteh, Silber, sipa, snowing_night, some one 90, sydney, s_donia323, sعسلs, talayeh, yasam, zina, zznanin, ~ ghazali ~, ~jOojoO.tAlA~, ~katrin~, ~Magic Life~, ~Ordibeheshti~, ʘZa℞, ابری, اتل و متل, امتیس, باران, بهار سرد, ثـمیـن, خانم فسقلی, روشناک, رونیا, رویای باران, زردولگ, زرین دخت, س_م_م_, ساحلی, سالومهو, ستاره ملک, سوال, سوانا77, سپید و سیاه, سیماسیما, فاخته13, فرگلf, مانا66, منم دیگه...., منيژه, مهستی, مهلا.پ, مینا, نسرین..., نسيا, نفس رادمنش, نیاز و ن, واران, وارش67, ياابالفضل, پامچال, پدیده, پرهوده, یاسمین.م, یهدا, یگانه, ♥♥SaNaZ-Naz ♥♥
قدیمی ۱۱ دي ۱۳۹۰, ۱۰:۰۲ بعد از ظهر   #10 (لینک مستقیم)
مدیر بخش کتاب
 
asal_cheshmak آواتار ها
 
پست بسیار مفید  +144 امتیاز     
Wink رمان با من حرف بزن | فصل ششم: اولین دیدار؟

سلام ، این قسمت رو از طرف هیوا داشته باشید تا خودش بیاد
*******************************


فصل ششم: اولین دیدار؟

روبه روی آینه ایستاده بود و به گودی ِ زیر چشم های ِ خود نگاه می کرد. رنگش نسبت به قبل پریده تر به نظر می رسید. دستی به زیر چشم ِ سمت راستش کشید و نگاهش روی لب های ترک خورده اش قفل شد.
برای نماز صبح که بیدار شد دیگر نخوابید. تسبیح را میان انگشت های دستش می چرخاند اما تنها چیزی که نمی گفت ذکر بود. تمام ذکر و فکرش پی ِ بچه های ِ خانه مهر بود و پس انداز کم ِ خودش، به این فکر می کرد که آیا با پول ِ کمی که دارد می تواند برای تمامی ِ بچه های ِ آن کلاس هدایایی تهیه کند؟ رویش نمی شد از پدرش پول بگیرد. همیشه اول هر هفته این خود احمد بود که به فاطمه پول توجیبی می داد. بدون اینکه خود درخواستی از او بکند، این کار می کرد. احمد هم دختر قانع اش را خوب می شناخت. خصلتی که سال ها در دریا دیده بود.
به پولی که در دست داشت خیره شد و اندیشید: «با این حساب و کتاب... فکر کنم بتونم یه چیزای ِ ارزون قیمتی براشون بخرم.»
بعد از خوردن صبحانه به مدرسه رفت. مثل هر روز تا رسیدن به ایستگاه اتوبوس قدم زد. دیگر فصل پاییز داشت بساطش را جمع می کرد. به برگ های پاییزی زیر پاهایش نگاه کرد، اما ذهنش درون دنیای ِ پر تلاطم ِ افکارش شناور بود:
«ای کاش هوای تهران انقدر آلوده نبود. ای کاش ریه های من انقدر داغون نبود. ای کاش این ماسک روی صورتم نبود. ای کاش احتیاجی به اسپری نبود. ای کاش... دارم ناشکری می کنم نه؟! می دونم خدایا... می دونم که دارم ناشکری می کنم. اما فقط دارم توی دل خودم با خودم حرف می زنم. یعنی من نمی تونم دل خودمم یه همچین چیزایی بگم! خیلی دوستت دارم خدایا... با وجود اینکه مادرم یه بیمار شیمیایی ِ... با وجود اینکه پدرم ناراحتی قلبی داره... با وجود اینکه ریه هام داغونه... اگه توی دلم کفر بگم و با زبونم شکر... این قبول نیست؟!»
اصلا متوجه نشد که کِی به ایستگاه اتوبوس رسید، با شنیدن ترمز ماشین تازه متوجه ی اتوبوس شد و با عجله خود را به آن رساند.
وقتی داخل حیاط مدرسه شد و بچه ها را ندید، خیلی زود دریافت که باز هم خبری از برنامه ی صبحگاهی نیست. به خاطر ِ سوز ِ عجیب ِ هوا و بارش بارانی که آسمان به خود گرفته بود، چنین اجازه ای به بچه ها می دادند، در غیر این صورت معاون مدرسه نسبت به برنامه ی صبحگاهی بسیار سختگیر بود. برنامه ای که رکسانا و مبینا تا سر حد مرگ از آن متنفر بودند. اما فاطمه فقط به خاطر خواندن دعای عهد شیفته ی این برنامه بود. اگر این دعا نبود، او هم تمایل چندانی برای ِ روی ِ پا ایستادن و شنیدن حرف های تکراری ناظم مدرسه نداشت.
زمانی که وارد کلاس شد و اخم های درهم آن دو را دید تا ته ماجرا را خواند. لبخند روی لب هایش ماسید و متوجه شد که امروز هم نمی تواند همراهی دوستانش را داشته باشد. دلش می خواست برای خرید اسباب بازی از نظرات آن ها بهره ببرد.
مبینا که سرگرم ورق زدن یک مجله ی سینمایی بود، با دیدن فاطمه لبخند گشادی زد و تقریبا از جا پرید، با ذوقی زیاد او را درآغوش کشید و زیر لب گفت:
- فاطی! سلام.
فاطمه با تعجب از او جدا شد و به مردمک رقصان چشم هایش نگاه کرد:
- سلام!
و بعد به رکسانا که قیافه ی بی حوصله ای به خود گرفته بود خیره شد و ادامه داد:
- سلام، باز چی شده؟
رکسانا نگاهش را از روی کتاب درسی که مرور می کرد نگرفت، فقط دستش را به نشانه ی سلام کردن بالا آورد و خیلی زود انداخت. فاطمه خواست چیزی بگوید که مبینا بلافاصله مداخله کرد و در حالی که برای رکسانا پشت چشمی نازک می کرد، با عجله فاطمه را به داخل میز هل داد، و بعد با هر دو دستش به شانه هایش فشار آورد و او را مجبور به نشستن کرد.
فاطمه مجبور شد همانطور چادر بر سر و کیف در دست روی نیمکت بنشیند. هر چقدر تلاش کرد نتوانست جلوی صدای معترض خود را بگیرد و گفت:
- باز چی شده؟ دوباره قهر کردین؟!
مبینا همانطور که خود را کنار فاطمه می چپاند چینی به بینی عروسکی اش انداخت:
- قهر؟! ما آشتی نکرده بودیم که بخوایم دوباره قهر کنیم!
لبخند بی خیالی زد و ادامه داد:
- حالا اونو ولش کن این و ببین!
و مجله را مقابل فاطمه قرار داد و به دنبال صفحه ی مورد نظر آن را ورق زد. خیلی سریع صفحه را پیدا کرد و انگشتش را با هیجان روی ِ عکس آشنای مازیار گذاشت.
- ببین چی گفتن!
با دیدن عکس مازیار زیر چشمی نگاهی به رکسانا کرد. اما رکسانا بدون هیچ حالتی که نشان از غم و ناراحتی اش داشته باشد، مشغول مرور کردن درسش بود. تعجب ِ بیشتر فاطمه ناشی از رفتار پر از هیجان مبینا بود. آخر فکر می کرد محبوبیت مازیار برای مبینا کاملا عادی شده! نمی دانست این همه هیجان و هیاهو برای چیست؟ با صدای مبینا دوباره به عکس و مطلب خیره شد:
- راجب همون فیلمه گفتن که مازیار داره بازی می کنه. حالا این هیچی...
و انگشتش را روی قسمتی از مطلب گذاشت و با تاکید ادامه داد:
- ببین... راجب فامیل بودن مازی و کوروش نوشتن. وایــــــی...
این را گفت و پاهایش را از هیجان زیاد چند بار پشت سر هم به زمین کوفت. برای فاطمه فامیل بودن مازیار با شخصی به نام کوروش که تا به حال او را از نزدیک ندیده بود، مسئله ی چندان مهمی نبود. بیشتر از هر چیزی قبول بازی در آن فیلم سینمایی از جانب مازیار برایش عجیب و باورنکردنی می نمود.
به یاد روز های اول آشنایی اش افتاد. مازیاری که به خوش خنده بودن معروف بود، با بیرون دادن چند تک آهنگ غیر مجاز و بعد از دردسرهای بسیار بالاخره مجوز گرفتن برای آلبوم ِ اولش حسابی بین جوانان و نوجوانان گل کرد. همین محبوبیت دردسرساز باعث شد تا پیشنهاداتی در زمینه ی بازیگری داشته باشد. بالاخره یکی از آن ها را قبول کرد و در یک فیلم سینمایی با ژانر عاشقانه حضور یافت. بازی کردن در آن فیلم همان و پخش شدن شایعات بی پایه و اساس راجب مازیار و بازیگر نقش اول زن ِ فیلم همان!
با تمام اینها بعد از اینکه سه ماه از پخش شدن فیلم می گذشت، مازیار تمام شایعات را در یک مصاحبه ی جنجالی رد کرد. حتی کار را به شکایت و دادگاه رساند که همین ها باعث شد یکی از چهره های روز خبری مجلات و روزنامه های آن زمان باشد.
اما حالا با بازی در آن فیلم انگار که فقط قصد مسخره کردن خودش را داشت. به خوبی می توانست حال ِ دوستش را درک کند. در آن سه سال رکسانا را خوب شناخته بود. با وجود چهره ی آرامی که به خود می گرفت، فاطمه خوب می دانست درون پرتلاطم ِ دوستش چه می گذرد. هر چقدر مازیار محبوب تر و مشهور تر می شد کمتر می توانستند او را ببینند، و بیشتر از او دور می شدند. حتی همین حالا هم فاصله ی طبقاتی میان رکسانا و مازیار زیاد بود. او هم مانند فاطمه در یک خانواده ی متوسط بزرگ شده بود و زندگی می کرد.
تمام اینها به کنار، بازی دوباره ی مازیار در کنار دختری که رکسانا تا سر حد ِ مرگ از او متنفر بود قسمت بیشتری از فکر فاطمه را مشغول به خود کرد. اصلا نمی توانست درک کند مازیار به چه دلیل این نقش را پذیرفته؟ واقعا همانطور که در مصاحبه اش گفته پای یک فیلمنامه ی قوی و پر از چفت و بست در میان است؟
«آخه چرا؟ مگه خودش نبود که جلوی همه گفت از اینکه دوباره اون دختره ی به قول ِ خودش دماغورو ببینه متنفره!»
با حدس زدن حس و حال درونی دوستش نمی توانست این دورویی ِ مازیار را درک کند و ببخشد. حس بدی نسبت به مازیار پیدا کرده بود. ناراحتی دوستش به او اجازه ی یک قضاوت عادلانه را نمی داد.
- فاطی!!
با عجله سرش را بلند کرد و به اخم های درهم مبینا خیره شد:
- بله؟
- حواست کجاست؟
- چی... چیزی می گفتی؟
مبینا نگاه دلخورش را از او گرفت، انگار که مجبورش کرده اند دوباره به حرف آمد و گفت:
- دارم می گم کوروش و یه خواننده ی بین المللی ایرانی معرفی کردن. اما آخه کوروش که توی ایران هیچ فعالیتی نداشته! حالا هر وقت بهش مجوز دادن می تونن یه همچین اسمی روش بذارن... نه؟! اون توی ایران خیلی معروف نیست... خب یعنی نمـــیذارن که بشه!
فاطمه در حالی که چادرش را زیرِ میز می گذاشت شانه ای بالا انداخت و گفت:
- چی بگم... خودت که بهتر می دونی زیاد توی این مسائل وارد نیستم.
- وا! وارد بودن نمی خواد که! اینا که انقدر راجب مسائل خانوادگیش می دونن، اینم باید بدونن که کوروش توی ایران فعالیتی نکرده. پس حق ندارن محبوبیتش و به ایران بچسبونن!
صدای محکم بسته شدن کتاب از جانب رکسانا، باعث شد تا مبینا حرفش را نیمه کاره رها کند و به او چشم بدوزد. فاطمه با قیافه ای خسته و بی حوصله ترجیح داد به روبه رو خیره شود. می دانست جنگ دیگری در راه است. بالاخره صدای رکسانا درآمد:
- بعضیا بهتره این و تو مخشون بکنن که دیگه لازم نیست از شجره نامه ی کاری کوروش جونشون واس ِ ما سخنرانی کنن. تا تهش رفتیم و اومدیم و کُل ِ ریزه کاری های ِ مسخره و با کلاس ِ آقازاده رو حفظ شدیم.
بعد از گفتن این جملات به مبینا خیره شد و با قاطعیت و کمی خشونت اضافه کرد:
- افتاد؟!
مبینا با قهر رویش را از رکسانا گرفت و به جانب دیگری نگاه کرد، سپس با دلخوری ِ آشکاری زیر لب گفت:
- کی حالا با تو حرف زد!
رکسانا نتوانست چیزی نگوید و با لحنی عصبی پاسخ داد:
- وقتی اون صدای جیغ جیغوتو ول میدی تو کلاس، تو این پخش سراسری کل بچه ها از خبرای دست اولت فیض می برن خـــــانم!
مبینا با خشم به سوی او برگشت:
- به تو هیچ ربطی نداره! می تونی گوشای درازت و بگیری تا نشنوی.
- شیطونه می گه...
فاطمه که هر لحظه احساس می کرد در شرف دیوانه شدن است، هر دو دستش را روی گوش هایش گذاشت و با لحنی شمرده گفت:
- بچه ها بچه ها... خواهش می کنم بس کنید!
با ورود پر از تاخیر معلم بحث تقریبا خاتمه یافت. اما فاطمه می دانست که این تازه شروع یک جنگ پر از دردسر است و آن دو حالا حالاها با هم آشتی نمی کنند. فقط خدا از پایان این جنگ زرگری آگاه بود.
وقتی موقع خداحافظی پیشنهاد داد تا او را در خرید همراهی کنند، مبینا و رکسانا هر دو بعد از نگاه کردن به هم یک «نه» بزرگ گفتند و بعد از یک خداحافظی نصفه و نیمه راهشان را کشیدند و رفتند.
با وجود اینکه دلخور و ناراحت بود، اما مثل همیشه لبخندی زد و سعی کرد به چیزهای بهتری فکر کند. با خود فکر کرد: «من از اطرافیانم انتظارات بی خود و زیادی دارم. اونا مجبور نیستن به خاطر من از وقتشون بزنن. هر چند که... بهترین دوستام باشن.»
باید هر چه زودتر به خانه می رفت و برای رفتن به خانه مهر آماده می شد. امروز وقت بیشتری داشت. اما نمی توانست حدس بزند خرید بین راه چقدر زمان می برد و چقدر از وقتش را می گیرد؟ دوست داشت به موقع برسد و خوش قول باشد.
* * * * *

بعد از خرید با کمک راننده کیسه های بزرگ پر از اسباب بازی را در صندوق عقب تاکسی جا داد. اسباب بازی ها شامل ماشین و اسلحه برای پسرها و عروسک برای دخترها می شد.
ماشین را کمی دورتر از در ِ سبز رنگ ِ خانه مهر نگه داشت. به سرعت به ساعت مچی اش خیره شد. پنج دقیقه تاخیر داشت. با عجله از ماشین پیاده شد. مرد راننده نیز پیاده شد و او را در خالی کردن بار ِ صندوق ِ عقب یاری کرد.
وقتی ماشین رفت و خودش ماند و آن همه بار، تازه به این فکر افتاد که چگونه باید همه ی آن ها را تنهایی به داخل ببرد؟
از چهار کیسه ای که مقابل خود داشت، با هر دستش دو کیسه برداشت و بلند کرد. اما با فشار به قفسه ی سینه اش کیسه ها را دوباره روی زمین گذاشت. دستش را بالا برد و ماسک را از روی صورتش کنار زد. سعی کرد در آن هوای آلوده کمی نفس بکشد. به سمت خانه مهر چرخید و به در نیمه باز آن خیره شد. بهتر بود کسی را صدا می کرد تا کمکش کند. نگاهش به مرد جوانی افتاد که نزدیک دَر به دیوار تکه داده بود. هر دو دستش داخل جیب هایش بود و کف ِ یک پایش را به دیوار پشت سرش می فشرد. کیف ِ بزرگی روی دوش داشت که فاطمه مطمئن بود کیف ِ سازش است. یکی شبیه به آن را مازیار داشت. با اخم های غلیظی که آن مرد بهم زده بود و به درخت بی چاره ی ِ مقابلش نگاه می کرد، ترجیح داد بی خیال کمک گرفتن از او شود. خواست نگاه کنجکاوش را از مرد جوان بگیرد که او همان موقع به سمتش چرخید و نگاهشان درهم گره خورد.
نگاه کوروش سرد و خالی از احساس بود. اما وقتی چهره ی رنگ پریده ی فاطمه را در قاب ِ چادرِ مشکی اش دید، چشم هایش کم کم رنگ و حال عجیبی به خود گرفت.
فاطمه که یکه ی سختی خورده بود و توی شُک به سر می برد، خیلی سریع نگاهش را از او دزدید و سرش را پایین انداخت. چه ثانیه های طولانی ای میان آن دو نگاه گذشت!
برق نگاه کوروش برای او عجیب نبود. مدت ها می شد که با این نگاه ها خو گرفته و آشنا بود. در چهره و چشم های بعضی از همین مردم دیده و حسش کرده بود. تحقیر و نفرت را به خوبی می شناخت. اما چرا؟ هیچ وقت نتوانست جواب ِ درستی برای ِ این سوال پیدا کند.
با خجالت و غم ِ عمیقی که در صورتش جا خوش کرده بود، دوباره به سمت کوروش چرخید و به پاهای کشیده ی او نگاه کرد.
«فقط ازش کمک می خوام. بعدشم تشکر می کنم... به نظر میاد مال همینجا باشه...، اما... ای بابا فاطمه فقط یه درخواست می کنی همین!»
آب دهانش را به زور قورت داد. در حالی که هنوز به پاهای او خیره شده بود و تحمل نگاه خیره اش را نداشت، با صدای لرزانی گفت:
- بِ... ببخشید آقا؟
اخم های کوروش بیش از پیش درهم رفت. طره ای از موهایش که روی پیشانی اش ریخته بود را با دست به سمت بالا زد. با آرامش عجیبی که به خود گرفته بود صاف ایستاد و خیلی جدی گفت:
- چیه؟
از لحن او غافلگیر شد. اصلا توقع چنین لحن خودمانی و طلبکارانه ای را نداشت. سعی کرد خونسرد باشد و تعجبش را از دید او پنهان کند.
- می... می شه... کُ... کمکم کنید تا... اینارو ببرم داخل؟
گره ی ابروان کوروش از هم باز شد. فاطمه با اینکه به لباس او خیره شده بود اما زیر چشمی می توانست حالات چهره ش را ببیند. برای لحظه ای خوشحال شد و فکر کرد که بالاخره می تواند روی کمک او حساب کند. اما وقتی کوروش لبخند موذی ای زد و با لحن عجیبی گفت:
- نه!
اینبار دیگر نتوانست خود را کنترل کند. چشم های درشتش تا آخرین حد باز شد و نگاه ساده اش با نگاه عجیب و غریب او گره خورد. «چه آدمیه ها!»
به سرعت سرش را پایین انداخت و در حالی که به کیسه ها خیره شده بود به گسترش افکارش ادامه داد: «یه جوری برخورد می کنه و حرف می زنه انگار ارث پدرش و از من طلب داره!»
با صدای نفس عمیق و بی حوصله ای که کوروش کشید دوباره به او خیره شد. پشتش را به فاطمه کرده بود و به جای دیگری نگاه می کرد. این دیگر خارج از تحملش بود: «کمک نمی کنی نکن. اما حداقل اینجوری هم رفتار نکن!»
تصمیم گرفت هر طوری شده خودش کیسه ها را به داخل ببرد و منت آن جوان مغرور و پر افاده را نکشد.
مثل قبل چهار کیسه را میان هر دو دستش تقسیم کرد و دو به دو آن ها را بلند کرد. همانطور که با زور و زحمت نفس نفس می زد و به سمت دَر می رفت، فکر کرد: « چندتا عروسک چرا انقدر سنگینه؟؟ اینم معلوم نیست برای چی اینجا وایساده! خب اگه کاری نداری برو دیگه!»
نزدیک دَر، درست کنار کوروش یکی از کیسه ها از از دستش رها و روی زمین ولو شد. با ریختن چند اسباب بازی بر روی زمین، هُل شد و باقی کیسه ها را نیز رها کرد. آه از نهادش بلند شد و با حسرت به اسباب بازی ها نگاه کرد. به سرعت روی زانوانش نشست تا اسباب بازی ها را جمع کند. یکی از ماشین ها پشت پای کوروش افتاده بود. دست دراز کرد تا آن را بردارد، همان موقع کوروش روی یک پا چرخید و پای دیگرش را روی دست فاطمه گذاشت.
فاطمه با گفتن آخ ِ بلندی سعی کرد دستش را عقب بکشد. اما کوروش با مکث ِ نسبتا" زیادی، بعد از اینکه کفشش را کاملا روی انگشتانِ ظریف او فشرد، پایش را بلند کرد و روی زمین گذاشت. فاطمه با ناله ای خفیف دستش را مقابل صورتش گرفت، با چهره ی ِ درهم و چشم های ِ پر از اشکش به پوست رفته ی آن خیره شد. صدای متعجب کوروش باعث شد سرش را بالا بگیرد و چشم های ِ گریانش را به چشم های ِ بی احساس او بدوزد.
- دست تو زیرِ پای ِ من چی کار می کنه؟!
لحنش آنقدر طلبکارانه بود که برای لحظه ای فکر کرد اشتباه از خودش بوده! بغضش را قورت داد و به سرعت بلند شد، تته پته کنان گفت:
- ب ِ... ببخشید... این...
می خواست بگوید اسباب بازی پشت پای شما افتاده بود، اما بی خیال شد. سرش را پایین انداخت و جلوی ریزش اشک هایش را گرفت. اصلا دوست نداشت این مرد غریبه اشک هایش را ببیند. با احساس بی زاری که ناخواسته به سراغش آمده بود، مشغول جمع آوری ِ اسباب بازی ها شد. مدام فکر می کرد که این مرد ِ از خود راضی را جایی دیده است. اما چون نتوانسته بود چهره اش را درست و حسابی دید بزند، مطمئن نبود فکرش درست باشد.
بعد از جمع آوری با نادیده گرفتن کوروش، زحمت زیادی به خود داد و کیسه ها را تا وسط حیاط برد. همان موقع صدای خانم نیازی را شنید:
- خانم محمدی؟!
سَر بلند کرد و لبخند زد:
- سلام.
- سلام. چرا انقدر دیر؟ بیست دقیقه س که خانم صفوی منتظرتونه.
- ببخشید... به خاطر... خرید... یکم طول کشید.
- یکم؟!
طوری این کلمه را بیان کرد که فاطمه مجبور شد سرش را پایین بیندازد. «من چرا باید به خانم نیازی جواب پس بدم؟!»
نمی دانست چرا امروز همه با او سر جنگ دارند؟ البته خوب به یاد داشت که خانم نیازی از همان اول آشنایی روی خوشی نشان نداده بود. او در میام مربی ها از همه جوان تر و زیبا تر بود. به این فکر کرد که خانم نیازی نسخه ی غیر قابل تحمل ِ مبینا است. اما خیلی زود از فکری که کرده بود پیشمان شد. با ندامت اندیشید: «هنوز برای قضاوت کردن زوده!»
با کمک خانم نیازی کیسه ها را به داخل بردند. قبل از اینکه داخل ساختمان شود برگشت و به دَر ِ نیمه باز نگاه کرد. اما او را ندید.
خانم صفوی از دیدن فاطمه بسیار خوشحال شد و تا می توانست گله کرد که چرا تلفن همراهش را خاموش کرده است؟ فقط توانست با شرمندگی سرش را پایین بیندازد و معذرت خواهی کند. نمی توانست بگوید از ترس مزاحمت های یک مرد بیمار و بی کار تلفن همراهش را خاموش می کند. همان موقع تصمیم گرفت همراهش را روشن کند و این کار را هم کرد. امکان اینکه دریا تماس بگیرد زیاد بود و نمی خواست او را نگران کند. تنها یک اس ام اس برایش آمده بود: «زنگ بزن»
با تعجب به نام ارسال کننده خیره شد: «خل و چل»
از ترس ِ رسوایی خیلی سریع گوشی اش را خاموش کرد. اصلا دوست نداشت جلوی خانم صفوی آبروریزی شود.
صفوی با دیدن اسباب بازی ها کلی تشکر کرد و سپس از فاطمه خواست برای دیدن بچه ها قدری منتظر بماند. بعد از آن شروع کرد به دادن توضیحاتی راجب بخش های مختلف ِ موسسه و آرزوهایی که در سر می پروراند. همین ها باعث شد کم کم آن اضطراب و ترسی که به جانش افتاده بود را از یاد ببرد. خوشبختانه دیگر از آن بوی ِ عطر ِ غلیظ ِ خانم صفوی هم خبری نبود. هر عطری که بود، بوی ِ قابل ِ تحملی داشت.
هر چه بیشتر به صورت صفوی دقیق می شد بیشتر به بی قراری و انتظاری که در چهره اش موج می زد پی می برد. او هر چند دقیقه یک بار به ساعت دیواری مقابلش خیره می شد و اخم می کرد. آخر هم طاقت نیاورد و نگرانی اش را بروز داد:
- چرا این پسره نیومد!
فاطمه به خود جراتی داد و پرسید:
- منتظرِ... کسی هستین؟!
صفوی آهِ عمیقی کشید:
- آره... پسر یکی از دوستانم بعد از مدت ها قراره بیاد اینجا... اما هنوز پیداش نشده! می ترسم نتونسته باشه اینجارو پیدا کنه. آخه همش یه شیش هفت ماهه که به ایران اومده.
به یاد مرد جوانی که جلوی دَر ِ ورودی دیده بود افتاد و از دهانش پرید:
- ایشون... ساز می زنن؟!
و خیلی سریع به خود آمد و به این فکر کرد که زیاده روی کرده است. صفوی نگاه نامطمئنی نثارش کرد و با تردید جواب داد:
- تو از کجا می دونی؟
فاطمه که حسابی هل کرده بود، سعی کرد خود را کمی خونسرد نشان دهد، انگار که هیچ اتفاقی جلوی در نیفتاده:
- هی... هیچی... خب... خب جلوی دَر... یه... یه همچین آقایی و دیدم!
صفوی از جا پرید و همانطور که با قدم هایی بلند به طرف دَرِ اتاق می رفت گفت:
- چرا زودتر نگفتی دختر؟
فاطمه نیز با بلند شدن او از جا برخاست و دستان لرزانش را درهم قفل کرد:
- آ... آخه... نمی دونستم که...
اما صفوی بیرون رفته و دَر اتاق را بسته بود. حتی مطمئن نبود که او همین چند کلمه ای که بر زبان آورده بود را شنیده باشد. خواست بنشیند که متوجه شد پایین چادرش کمی خاکی شده. با قیافه ای درهم و خجول خم شد و شروع به تمیز کردن چادرش کرد. دریا همیشه به او یادآوری می کرد که باید در پاکیزه نگه داشتن لباس هایش اللخصوص چادر مشکی اش کوشا باشد.
- خانم صفوی؟!
با شنیدن آن صدای مردانه که رنگ و بویی از خشونت داشت، خیلی سریع صاف ایستاد و با قیافه ای رنگ پریده به سمت دَر خیره شد. با دیدن دوباره ی او بدون اینکه متوجه باشد چهره اش از نگرانی درهم رفت. «بازم این!»
سرش را پایین انداخت و نگاهش را طبق معمول به پاهای کوروش دوخت، با این حال متوجه ی ابروهای بالا داده ی او شد. کوروش با تحقیری که در کلامش مشخص بود گفت:
- تو؟!
فاطمه آب دهانش را به زور قورت داد و کمی جمع و جور تر ایستاد. کوروش با آرامشِ عجیبی که به خود گرفته بود چند قدمی به او نزدیک تر شد.
می توانست صدای ِ تپش های ِ قلب خود را بشنود. چرا اینقدر از این مرد می ترسید؟ چرا متوجه ی باز شدن در اتاق نشده بود؟
- خانم صفوی کجاست؟
دوباره آب دهانش را قورت داد و اینبار سعی کرد که مانند او کمی خونسرد باشد. بدون نگاه کردن به چشم هایش جواب داد:
- همین... الان رفتن دنبال شما.
- دنبال من؟!
- بله، ایشون خیلی وقته که منتظر ِ... شما هستن.
- منتظر من؟!
فاطمه با اضطراب اندیشید: «خب آره دیگه! چرا هی جوابای من و با حالت ِ سوالی به من بر می گردونه!»
دَر باز شد و صفوی با چهره ای گرفته و خسته وارد اتاق شد. سرش پایین بود و همانطور که در اتاق را می بست زیر لب گفت:
- نبود... فکر کنم...
و برگشت و قیافه ی خونسرد و بی خیال کوروش را دید. چشم هایش برقی زد و لب هایش به خنده باز شد:
- کوروش... جان!
برای لحظه ای فاطمه مطمئن بود که قطرات ِ اشک ِ داخلِ چشم های صفوی از پشت شیشه ی عینکش برق می زدند. او دست هایش را از هم باز کرد و طوری که انگار می خواهد کوروش را در آغوش بکشد به سمتش رفت. فاطمه با قیافه ای حیران و دهانی باز به این حرکت خانم صفوی خیره شد. کوروش نیز حال بهتری نسبت به او نداشت. چشم هایش را باریک کرده و در حالی که یکی از ابروانش را بالا داده بود، قدمی به سمت عقب برداشت:
- چی کار می کنید؟!
انگار با گفتن این جمله صفوی را از یک خواب زمستانی بیدار کرده باشد، او به سرعت به خود آمد و بغضش را مخفیانه فرو داد، با خنده ای که نشان از شوخی داشت دست هایش را انداخت و جویده جویده گفت:
- آآ... ببخش عزیزم... یه لحظه فکر کردم... فکر کردم تو همون کوروش کوچولویِ... گذشته هستی...
کوروش به لب های لرزان او خیره شد. با یادآوری گذشته چشم هایش را باریک کرد و به تمسخر گفت:
- تا اونجا که یادم میاد، آخرین باری که همدیگه رو دیدیم تقریبا 19 سال داشتم.
صفوی لبخندی زد و با تکان دادن سر حرف او را تایید کرد. یک دستش را به سمت مبل دراز کرد و همانطو که خود به سمت صندلی اش می رفت گفت:
- بهتره که... بشینی.
نفس عمیقی کشید. باید خونسردی اش را حفظ می کرد. گوشی تلفن را برداشت و با یک تماس از خانم نیازی خواست که به دفتر بیاید.
فاطمه هنوز ایستاده بود و نمی دانست باید چه کند. بنشیند یا برود؟ خانم صفوی هم که با یک لبخند عجیب و غریب محو کمالات کوروش شده بود و چیزی نمی گفت. اما مثل اینکه دعاهای فاطمه جواب داد و بالاخره متوجه ی نگاه خیره ی او شد، چون به سمتش برگشت و غرق ِ در لبخند گفت:
- آخ ببخش عزیزم... فراموش کردم که بهم معرفیتون کنم.
فاطمه با کلافگی اندیشید: «معرفی؟! معرفی نمی خواد فقط تورو خدا بذارید برم!»
کوروش که روی مبل لم داده بود، با اشاره ی خانم صفوی به فاطمه که از خجالت سرش را پایین انداخته بود خیره شد.
- این دختر خانم گل که می بینی فاطمه خانم محمدی هستن، یکی از مربی های جوون و جدید خانه مهر...
فاطمه سعی کرد لبخند بزند اما حرکت لب هایش به هر چیزی شبیه بود جز لبخند! کوروش با شنیدن نام او لبخند پر کنایه ای زد و سرتاپایش را برانداز کرد. صفوی که اوضاع را جالب نیافت، به سرعت به کوروش اشاره کرد و ادامه داد:
- ایشون هم کوروشِ کامران... پسر یکی از دوستان نزدیکم هستند.
با شنیدن نام «کوروش کامران» به سرعت تصاویری در ذهنش نقش بست. قسمتی از نیمکتشان که نام کوروش با رنگ قرمز رویش حک شده بود. پوستری که روی میزشان پهن شده بود و چشم های میشی شخص درون عکس...؛ سرش را بالا گرفت و به نیم رخ او خیره شد. «این! یعنی این... پسر عمه ی مبیناس؟! همون هنرمند ِ! این اینجا چی کار می کنه؟ اونم...»
- چیزی شده؟!
به خانم صفوی خیره شد و با گیجی گفت:
- چی؟
به سرعت سر تکان داد و سعی کرد خرابکاری اش را درست کند:
- ن... نه!
- بسیار خب... الان خانم نیازی میاد تا بهت کمک کنه.
- کمک؟!
- آره عزیزم! خودت که تنهایی نمی تونی اینارو ببری کلاس؟!
به کیسه ها اشاره کرد و ادامه داد:
- می تونی؟!
با این حرف زیر چشمی نگاهی به کوروش کرد. او سرش را به جانب پنجره چرخانده بود و در ظاهر به بیرون نگاه می کرد. اما فاطمه با احساسی شدید در دلش مطمئن بود که او دارد به ریشش می خندد و به یاد اتفاقی که جلوی در افتاده، حسابی تفریح می کند. با غمی که نمی توانست از چشم هایش دور کند سرش را پایین انداخت و در جواب خانم صفوی گفت:
- بله درسته، اینا... یکم سنگینن...
خانم صفوی نکاتی را به فاطمه یادآوری کرد و از او خواست مواظب هر کلمه ای که در مقابل این کودکان به کار می برد باشد. چشمی زیر لب گفت و سعی کرد تمامی گفته های او را به خاطر بسپارد. در اتاق باز شد و خانم نیازی همانطور که به داخل می آمد شروع کرد به توضیح دادن:
- ببخشید خانم صفوی بچه ها خیلی شلوغ...
چند قدم بیشتر برنداشته بود که با دیدن کوروش در جای خود ایستاد و دیگر چیزی نگفت. کوروش که سنگینی نگاه خانم نیازی را روی خود حس کرده بود به سمتش چرخید و درست مثل همیشه نگاه خیره اش را نثار چشم های طرف مقابلش کرد. فاطمه بی توجه به مات ماندن خانم نیازی دوتا از کیسه ها را برداشت و منتظر او ماند. صفوی که وضعیت را اینگونه دید اخمی کرد و طوری که انگار می خواست به او حالی کند دارد زیاده روی می کند، توضیح داد:
- قرار بود به خانم محمدی کمک کنید تا اینارو به کلاس ببرن.
و به کیسه ها اشاره کرد. خانم نیازی چشمی زیر لب گفت و بالاخره دل از نگاه کردن به کوروش کند. انگار تمام مدت انتظار داشت تا به آن جوان خوش پوش معرفی شود.
* * * * *

با کیسه هایی که در دست داشتند در راهرو قدم می زدند. به نظر می رسید نیازی از اینکه مجبور شده به فاطمه کمک کند زیاد خوشحال نیست. خوب می دانست خانم صفوی برای او چه خواب هایی دیده. اصلا دوست نداشت بعد از دو سال فعالیت در موسسه، راهنمایی یک دختر دبیرستانی را به عهده بگیرد.
فاطمه نیز در دنیای خود سیر می کرد. به نیازی حق می داد که اینگونه اخم و تخم کند. اصلا فکرش را نمی کرد این اسباب بازی های ِ کوچک در کنار هم انقدر سنگین باشند. از طرفی آن جوان هم گوشه ای از فکرش را مشغول کرده بود: «کار درستی کردم که نشون ندادم میشناسمش. خب که چی؟ من با دختر داییش دوستم. ولی اگه مبینا بفهمه چی؟! اما خب... تا خودم بهش نگم که چیزی متوجه نمیشه! بهتره بهش چیزی نگم. اما شاید اون بهش بگه... چی کار کنم؟»
نیازی نیم نگاهی به چهره ی متفکر فاطمه کرد، سپس در حالی که دوباره به روبه رو خیره شده بود و آرام آرام قدم بر می داشت، با لحن طلبکاری پرسید:
- اون پسره کی بود؟
فاطمه که از فکرو خیال بیرون آمده بود، با گیجی به نیم رخ او خیره شد:
- کی؟
پره های بینی نیازی به شدت بازه بسته شد و دوباره تکرار کرد:
- همون پسره دیگه!
- آ... آها... اون؟! خب... اون...
کمی فکر کرد و بهتر دید مختصر توضیح دهد:
- یکی از آشناهای خانم صفوی...
و دوباره به فکر فرو رفت: «راستی حالا که خانم صفوی با عمه ی مبینا دوست ِ پس مبینا هم خانم صفوی و میشناسه دیگه؟ نه خب چه دلیلی داره چون با عمه ش دوست هستش مبینا هم بشناستش! اما اونا با هم دوستن! تازه با خانم کاظمیم که دوسته!»
- آدمِ خوش بَرو رو و خوش تیپیه.
مرغ خیالش پر زد و باز هم با تعجب به نیم رخ خوشحال نیازی خیره شد. او ادامه داد:
- توی این دو سال اولین باره که می بینمش.
فاطمه سکوت کرد و ترجیح داد مثل همیشه در ذهنش جواب دهد: «خب خوش تیپه که خوش تیپه! حالا چرا انقدر لبخند می زنی!»
سعی کرد در دل با خود صادق باشد و با فراموش کردن اتفاقات جلوی دَر حرف نیازی را تصدیق کرد: «آره... یه جورایی هست. اما نه اینطوری که خانم نیازی داره می گه! حداقل نه با این لحن شیفته وار! اصلا هر چی... از لحنش خوشم نمیاد!»
* * * * *

کوروش با خونسردی به مبل تکیه داد و پای راستش را روی پای دیگرش انداخت. چهره ی خندان صفوی را از نظر گذراند و با لحنی که سعی می کرد بی تفاوت باشد پرسید:
- این دختره... چند سالشه؟
- کدوم دختره؟
- همین دختر...
برای پیدا کردن واژه ای مناسب کمی فکر کرد و سپس با تضرع گفت:
- مذهبیه!
اخم های صفوی برای پیدا کردن جواب درهم رفت:
- مذهبی؟!
اما با یادآوری چهره ی فاطمه چشم هایش برقی زد و با لبخند ادامه داد:
- آها! فاطمه رو می گی؟! اوه همش هجده - نوزده سالشه.
و دوباره اخم کرد و پرسید:
- چطور مگه؟
کوروش زهرخندی زد و پاسخ داد:
- هیچی! پس... همونطوری که حدس زدم، هنوز یه دبیرستانیه و مدرکی نداره.
- مدرک؟! مدرک برای چی؟
- برای چی؟! خب معلومه! برای کار کردن توی یه همچین موسسه ای. برای یه همچین شغلی. برای...
- صبر کن پسر جون! اینطوریا هم که فکر می کنی نیست. کار اون با باقی مربیا فرق می کنه.
و به جلو خم شد و قیافه ی مرموزی به خود گرفت، سپس با صدایی پایین طوری که انگار می خواهد راز مهمی را با او درمیان بگذارد ادامه داد:
- اگه بهم نگی که دارم ازش سوء استفاده می کنم...، باید بگم من اونو به خاطر هنرش می خوام.
چشم های کوروش باریک شد، همانند صفوی صدایش را پایین آورد و به تمسخر تکرار کرد:
- هنر؟!
لبخندی زد و با صدای ِ رسای ِ خود ادامه داد:
- یکی مثل اون دختر چه هنری می تونه داشته باشه؟! مطمئنم تمام ذهن و فکرش پُر شده از این... چیزای ِ مذهبی و اسلامی و... این مزخرفات!
و طوری که انگار چیزی دستگیرش شده به جلو خم شد و با لحنی که نمی شد تشخیص داد شوخ است یا جدی اضافه کرد:
- آها! نکنه آوردینش اینجا تا به بچه ها درسای اسلامی و عرفانی بده؟!
صفوی نیز بیشتر به جلو خم شد، دست هایش را که روی میز قرار داشت درهم قفل کرد:
- بد فکری هم نیست! اما راستش یه سوالی برای من پیش اومده...
چشم هایش را باریک کرد و با لحن مشکوکی ادامه داد:
- چطوره که انقدر کار این دختر برای تو مهم شده؟!
کوروش که می توانست ذهنیات او را حدس بزند، به آرامی تکیه داد و با خونسردی ِ تمام گفت:
- بهتره خیال های واهی و چرندتون و پیش خودتون نگه دارید خانم صفوی! کار ِ یه همچین دختری برای من هیچ اهمیتی نداره. فکر کنم خودتونم خوب بدونید چی دارم می گم. من بیشتر دلم برای این بچه ها می سوزه که باید با یه همچین دختر خجالتی و خشک و...
صفوی به میان حرف او پرید و با تعجب گفت:
- هی هی! چه خبره؟! انقدر شلوغش نکن پسرِ خوب! مثل اینکه هنوزم اون عادت گذشته ت رو فراموش نکردی و بازم زود قضاوت می کنی؟! من فقط ازش خواستم تا از پایه به بچه های کم سن و سال این موسسه نقاشی یاد بده. البته... شاید بعدا" از خطشم استفاده کردم.
با لبخندی عمیق اضافه کرد:
- آخه می دونی... خطشم خیلی محشره! باید بگم این و وقتی که داشت برگه رو پُر می کرد فهمیدم. جدا" که انگشتای هنرمندی داره. حالا چون مثل تو سررشته ای از موسیقی و بازیگری نداره دلیلی بر این نمیشه که دختر هنرمندی نباشه! هر چند...
لبخند عمیق ِ دیگری زد و با تکیه دادن به صندلی اش ادامه داد:
- شاید یه روزی بتونه به این ها هم برسه و از تو جلو بزنه. اگه یادت باشه آخرین باری که دیدمت بهت گفتم بر خلاف حرف های مسخره ی بعضی ها که می گن با تقدیر و سرنوشت نمیشه جنگید... من می گم... با سرنوشت می شه جنگید!
کوروش در حالی که جمله ی آخر او را نشنیده می گرفت، پوزخندی زد و گفت:
- موسیقی و بازیگری؟! مثل من؟!
- آره! حتی بهتر از تو!
- خودتون هم این چیزی که می گید و باور ندارید. اون یه دختر خشکِ مذهب و خجالتی و...
باز هم واژه کم آورد و به تکان دادن دستش در هوا بسنده کرد:
- من حتی نتونستم قیافه ش و کامل بینم! طوری مقنعه سرش کرده و صورتش و پوشونده که انگار چیز خیلی با ارزشی اونجا هست! هَه... مطمئنم که یکی از اون خانواده های خیلی معتقد و مقید داره و... بازم مطمئنم که یه همچین خانواده ای به دخترشون اجازه نمیدن به دنبال بازیگری و موسیقی بره. اونا بچه هاشون و محدود می کنن. اینجور خانواده ها نسل در نسل یه همچین کاری کردن و می کنن. حتی اگه یه همچین شانسی نصیب یه همچین دختری بشه... بازم فکر نمی کنم هچ سرمایه داری حاضر بشه روی این قیافه و این تیپ سرمایه گذاری کنه! مگه اینکه زده باشه به سرش و عقلش و از دست داده باشه. بازم اگه کسی پیدا بشه که سرش به سنگ خورده باشه و مغزش جابه جا...، فکر نمی کنم این دختری که من دیدم بویی از استعداد و هنر برده باشه. با یه خط و چندتا خطی خطی کردن به کسی نمی گن هنرمند! من چندین سال درس خوندم و تلاش کردم تا ثابت کنم می تونم یه موزیسین باشم. هنوزم که هنوزه احساس می کنم خیلی جاها کم گذاشتم. اون وقت شما...
- خب عزیزم همه ی این چیزایی که تو داری می گی بستگی به تلاش طرف داره. من مطمئنم اگه اون بخواد و تلاش کنه می تونه از کسی مثل تو که همه ی عمرش و صرف این کلاس ها کرده جلو بزنه!
کوروش نتوانست قیافه ی خونسردش را حفظ کند و با تمسخر و تحقیر گفت:
- از من؟!
- آره! از تو... فقط کافیه که بخواد و تلاش کنه.
- هَه... دارید جوک می گید؟!
و با لحنی که بویی از تهدید داشت ادامه داد:
- خودتون بهتر می دونید هیچکسی نمی تونه توی راهی که رفتم بهم برسه.
صفوی سعی کرد لبخندش را قورت دهد و در حالی که به میز خیره شده بود با لحنی موذیانه گفت:
- اما من فکر می کنم که... مازیار تونسته حداقل با تو برابر باشه!
و نگاهش را به چشم های کوروش که شراره های خشم در آن زبانه می کشید دوخت و ادامه داد:
- با وجود اینکه تو تحصیلات خارجه داری و کلی کلاس رفتی و... این مسائل...، اون با همین دو سه سال کلاس رفتن و یه کلاس بازیگریِ چند ماهه... تونست به تو برسه و... شاید هم ازت جلو بزنه. راستش اون از بچگی هم استعداد خاصی توی موسیقی داشت. یادته؟! زودتر از تو...
عضلات فک کوروش منقبض شده بود و او هیچ کاری برای نشان دادن خونسردی اش نمی کرد. همان چیزی که در خارج از کشور همیشه پُزش را می داد. از میان دندان های بهم فشرده اش زمزمه کرد:
- چطوره شرط ببندیم؟
- شرط؟
- آره! سر این دختره که انقدر براتون مهمه و... مازیار... می تونن از من جلو بزنن یا نه؟ درست مثل گذشته. یادتونه؟! آخرین بار با هم چه شرطی بستیم و کی بُرد؟!
دندان های صدفی اش را به نمایش گذاشت و لبخند مرموزی به قیافه ی رنگ پریده و مضطرب صفوی زد.
بعد از مکثی نسبتا طولانی، صفوی دستی در هوا تکان داد و سعی کرد این بحث ِ بی پایان را خاتمه دهد:
- بگذریم کوروش جان. با تمام اینا همونطوری که دیدی من خانم نیازی و مامور کردم تا توی این راه کمکش کنه. هنوز چیز زیادی مشخص نیست و نمیشه پیشبینی کرد. آآآآ... بهتره که این بحث و تمومش کنیم.
و در فکر خود ادامه داد: « خیلی خوب همه چیز یادته! پس چرا به آذر چیزای دیگه ای گفتی! هَه، سرسخت ترین بچه های این موسسه مقابل فاطمه هستن. اگه اینجوری که تو توصیفش می کنی خشک و خجالتی باشه، هیچ وقت نمی تونه با این بچه های سرتق کنار بیاد. دختر ِ بی چاره! از شانس بدش بچه های کلاس 2 کوچولوهای شر اینجان.»
و با تکیه دادن به صندلی اش لبخندی مصنوعی زد و اضافه کرد:
- چقدر تغییر کردی! هم از لحاظ ِ... ظاهری و... هم...
کوروش به میان حرفش پرید و بی حوصله گفت:
- برید سر اصل مطلب.
- اما...
- گفتم که اصل مطلب! من باید چی کار کنم؟!
با وجود اینکه از این رفتار کوروش ناراحت شده بود لبخندی زد و سری تکان داد:
- بسیار خب! حالا دیگه مثل آدم آهنی ها حرف می زنی!
و قیافه ی مرموزی به خود گرفت. دست دراز کرد و بعد از باز کردن کشو برگه ای از آن بیرون کشید. برگه را مقابل کوروش گرفت و با لحن عجیبی گفت:
- بگیر... اینم از اصل مطلب!
کوروش چشم های باریک شده اش را به او دوخت، با کمی تامل برگه را گرفت و پرسید:
- این چیه؟
صفوی شانه ای بالا انداخت:
- یه قرار داد.
- قرار داد؟!
- اوهوم! قراردادی که وکیل ِ آذر تنظیم کرده و تو باید امضاش کنی.
چشم های کوروش مثل یک خط باریک شده بود و تمام حرکات صفوی را زیر نظر داشت. این لبخند های پر از هیجان و این قیافه ی عجیب و غریبی که او به خود گرفته بود، نمی توانست برای او پیامد های خوبی داشته باشد. درست مثل این بود که دارد حرف آخر کوروش را تلافی می کند. برگه را مقابل چشم هایش گرفت و شروع به خواندن کرد. هنوز یک دقیقه ای نگذشته بود که برگه را محکم روی میز کوبید و صاف ایستاد، در حالی که کفِ دستش هنوز روی برگه و میز قرار داشت، گفت:
- این دیگه چه مزخرفیه؟!
صفوی لبخندی زد و کمی در جایش جا به جا شد، طوری که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده به حرف آمد:
- همونطوری که خوندی... این فقط یه قرار داد منصفانه س!
- منصفانه؟!
دستش را برداشت و در حالی که دندان هایش را روی هم می سابید به دَر خیره شد:
- هَه... منصفانه!
به سمت صفوی برگشت و با قیافه ی خونسردی ادامه داد:
- تو و اون دوستت به این می گید منصفانه؟!
- آره... چرا که نه؟!
- نمردیم و فهمیدیم منصفانه یعنی چی! ظاهرا تو و اون دوست عزیزت دست به یکی کردین تا یه هنرمند و از کار بی کار کنید!
- این چه حرفیه کوروش جان! تو که از محبت آذر با خبر هستی. منم دوستت دارم و حاضر نیستم یه همچین کاری که می گی و باهات بکنم. ما فقط می خوایم بهت کمک کنیم و در عوض تو هم...
- منم طبق این قرار داد مزخرف روزی یکی دو ساعت به بچه های اینجا سر بزنم و براشون ساز بزنم و آواز بخونم و دلقک بازی دربیارم و هزارجور مزخرف دیگه! هَه...
نیشخندی زد و به نقشه ای که آذر و دوست صمیمی اش کشیده بودند فکر کرد. هر چقدر بالا و پایین کرد نتوانست درک کند که چرا آذر چنین چیزی از او می خواهد. آذری که همیشه ی خدا به فکر منفعت خودش بود، حالا چطور یکدفعه اینقدر دلسوز شده که می خواهد پسرش را مجبور به چنین کاری کند! چرا خانه مهر؟
صفوی سعی کرد حرفی بزند تا کمی جَو پیش آمده را تغییر دهد:
- ببین کوروش... بذار باهات راحت حرف بزنم. درست مثل گذشته. اینجا فقط من و تو هستیم. همونطوری که تو منو خاله ی خودت می دونستی و منم تورو بچه ی خواهرم...؛ می دونم الان حسابی روی بورس هستی و اون کله ی بزرگت بوی قرمه سبزی میده! می دونم که خیلی مغرور شدی و خودت و بالا تر از اونی می دونی که به یه همچین موسسه ای کمک کنی... اما...
کوروش به او اجازه ی ادامه نداد و به میان حرفش پرید:
- اگه اینارو می دونید پس روی چه حسابی ازم می خواید که یه همچین کارِ مسخره ای بکنم؟!
- روی حساب ِ یه کمک متقابل! تو به این موسسه و بچه هاش کمک می کنی و ما هم به تو کمک می کنیم. می تونم این اطمینان و بهت بدم که کمک کردن به این بچه ها نه تنها به ضررت نیست... بلکه می تونه باعث پیشرفتتم بشه. برات سود داره عزیزم!
- سود؟! هَه... من یه هنرمندم و فعالیتای خودم و دارم. کلی کار ِ نیمه تموم دارم. همین الان یه قرار مهم دارم که باید حتما تا 45 دقیقه ی دیگه اونجا باشم. یه چندتا فیلمنامه بهم پیشنهاد شده که یکیش هم خیلی وسوسه کننده ست و شاید قبولش کنم. با تمام اینایی که بهت گفتم فکر نمی کنم وقت ِ اضافه ای داشته باشم!
- اوه پسر ِ خوب منم فکر نمی کنم روزی یک ساعت لطمه ای به کار تو بزنه! فقط یه ساعت!
کوروش نگاه خیره اش را از صفوی گرفت و به سمت کیفش رفت. کیف گیتارش را روی دوشش انداخت بدون نگاه کردن به او به سمت دَر روانه شد.
صفوی با حالتی پریشان از جا پرید:
- کجا؟!
کوروش همانطور که قدم بر می داشت گفت:
- باید فکر کنم.
- خب حالا کجا! یکم بیشتر بمون.
- نمی تونم. گفتم که... جایی قرار دارم. مدیر ِ برنامه هام منتظرمهِ...
- صبر کن...
در صدای صفوی چیزی بود که باعث شد کوروش کنار دَر بایستد. برگشت و به چهره ی رنگ پریده ی او نگاه کرد. وقتی سکوت او را دید خواست در را باز کند که صدای لرزانش باعث شد دست از کار بکشد.
- باید یه چیزی بهت بگم...
با کمی مکث به سمت صفوی چرخید و لب های لرزانش را از نظر گذراند.
* * * * *

سوار ماشین که شد به سرعت قفل مرکزی را زد و پیشانی اش را روی فرمان گذاشت. تمام سرش تیر می کشید. با وجود سوز هوا پشت گردنش عرق کرده و نفس هایش داغ و مقطع بود. برای کمتر شدن درد، دندان هایش را محکم روی هم می سابید و پلک هایش را روی هم می فشرد. پس کی این گذشته ی لعنتی دست از سرش بر می داشت؟
همانطور که سرش روی فرمان بود، دستش را به سمت جیب کاپشنش برد و تلفن همراهش را بیرون آورد. یک طرف پیشانی اش را روی فرمان گذاشت تا بهتر بتواند شماره بگیرد. فقط فشردن دکمه ی سبز مانده بود تا بتواند با فرشته تماس بگیرد. بالاخره دکمه ی سبز را فشرد و چشم هایش را به آرامی بست. اما این آرامش ظاهری زیاد طول نکشید.
- لعنتی... لعنتی...
سرش را از رو فرمان بلند کرد و به گوشی خیره شد:
- چرا روشن نمی کنی؟... منو نادیده میگیری!... هَه! فکر می کنه کیه؟! اینم...
لب هایش را روی هم فشرد تا ادامه ندهد، در عوض برای خالی کردن حرصش تلفن ِ همراهش را به پشتِ سرش پرت کرد و مشتش را محکم روی فرمان کوبید.
اینجا، در این کشور، در این شهر تنها بود و هیچ خبری از دوربین و خبرنگار و طرفدار نبود. به راحتی می توانست روی دیگر خود را نشان دهد. از بازی ِ مسخره ای به نام خونسردی خسته شده بود. دست در جیب هایش کرد و به دنبال قرص هایش گشت. اما به یاد آورد که آن ها را داخل سطل زباله ی اتاقش خالی کرده.
با پریشانی ای که هر لحظه بیشتر می شد پیشانی داغش را محکم روی فرمان کوبید. سعی کرد به چیزی که باعث آرامشش می شود فکر کند. اما تصاویری که از گذشته به ذهنش هجوم می آورد این اجازه را به او نمی داد. با یادآوری فرشته سعی کرد به صدای او فکر کند. چرا این اسم را برای او انتخاب کرده بود؟! جوابش را خوب می دانست اما در آن لحظه دلش می خواست که انکارش کند.
با فکر کردن به صدای فرشته ی داخل گوشی اش، چشم های ِ غمگین دختری که جلوی دَر دیده بود در ذهنش تداعی شد. تمام حرکات او را به یاد آورد.
پلک هایش را آرام باز کرد. سردردش تشدید شده بود. از درد زیاد سفیدی چشم هایش به سرخی می زد، اما حرکتی نمی کرد. همانطور که سرش روی فرمان بود به گوشه ای از ماشین خیره شد و زیر لب آرام زمزمه کرد:
- فرشته...
* * * * *

بالاخره تمام هدایا را بین بچه ها تقسیم کرد. با خوشحالی دریافت که بچه ها از آن اسباب بازی های ساده و کوچک خوششان آمده. اما طبق حدسیاتی که زده بود محمدرضا برایش کلی قیافه گرفت. وقتی خواست اسباب بازی را به او بدهد، او با چهره ای درهم و لحنی همانند آدم بزرگ ها گفت:
- مگه ما بچه ایم که می خوای با اینا گولمون بزنی!
تنها عکس العمل فاطمه چشم های گشا شده و دهان باز از تعجبش بود. اما خانم قوامی ساکت نماند و محمدرضا را توبیخ کرد. او داشت به سفر می رفت و فاطمه می ماند و این پسره ی سرتق ِ لجباز که نمی دانست چطور می تواند رامش کند. هر کاری که می کرد و هر حرفی که می زد او خود را بی توجه یا عصبانی نشان می داد. در تعجب بود که آیا همه ی پسر بچه های 5 ساله این چنین هستند؟! محمدرضا نسبت به کودکان دیگر کلاس ِ 2 از همه بزرگتر بود.
فاطمه به خوبی دریافته بود که او نسبت به یکی از دخترهای کوچک ِ کلاس تعصبِ خاصی دارد. این را وقتی فهمید که داشت با نازنین گرم می گرفت و حسابی خوش و بش می کرد. همان موقع متوجه ی قیافه ی اخمالوی محمدرضا شد که دوروبرشان می پلکید و با اخم و تخم به نازنین نگاه می کرد. آخر سر هم طاقت نیاورد و وسط نقاشی به پیش نازنین آمد، دستش را گرفت و او را به سوی دیگر کلاس برد. اما این پایان ماجرا نبود. محمدرضا بی خیال نشد و برای تلافی آب رنگش را روی چادر مشکی فاطمه خالی کرد.
این یکی دیگر خارج از تحملش بود. اصلا دوست نداشت دریا چادرش را اینگونه ببیند. با بی تفاوتی ِ تمام نسبت به رفتار محمد رضا، به معذرت خواهی خانم قوامی و نگاه پر از تمسخر نیازی لبخندی زد و از کلاس خارج شد. به سمت سرویس بهداشتی که می رفت به این فکر کرد که ای کاش حرف خانم قوامی را گوش می کرد و چادرش را در می آورد.
بعد از تمیز کردن آن قسمت از چادرش، به خود در آینه خیره شد، صورت رنگ پریده و لب های کبودش، گودی ِ زیر چشم هایش که به خاطر ِ پوست ِ روشنش بیشتر به چشم می آمد.
- چطوری می تونم دل این پسره رو بدست بیارم! ببین کارم به کجا رسیده که باید یه همچین پسر بچه ی لجبازی و عاشق خودم کنم.
در حالی که نگاهش رو به آینه بود ولی دیگر توجهی به آن نداشت با فکری مشغول زیر ِ لب زمزمه کرد:
- عشق؟!
لب هایش به خنده باز شد و همانطور که می خندید جرقه ای در ذهنش زده شد.
دوستی با کودکان کار سختی نبود. آن ها از چهره ی ساده و مظلوم فاطمه خوششان می آمد. اما کافی بود که محمدرضا اخم و تخم کند یا حرکتی مبنی بر اعتراض نشان دهد، رفتار باقی بچه ها نیز به سرعت تغییر می کرد. مثل این بود که بعد از سال ها زحمت و تلاش به نتیجه ای مطلوب برسی، اما به یکباره با یک حرکت تمام آن تلاش ها به باد فنا برود. حرف های خانم قوامی هم تاثیری روی محمدرضا نداشت. فقط یک راه حل می ماند. رقابت! تصمیم گرفت به وسیله ی نازنین به او نزدیک شود. اما بیشتر که فکر کرد دید این کارِ درستی نیست.
- من نمی تونم نازنین و یه وسیله قرار بدم تا دل یکی دیگه رو بدست بیارم! این... این خیلی بده! نوچ... اما بالاخره باید چی کار کنم؟! من فقط می خوام یکم بیشتر با نازنین گرم بگیرم و یکمی حرص این پسره رو دربیارم. قسم می خورم تمام تلاشم و بکنم تا یه وقت این کوچولوهارو نرنجونم. خدایا خواهش می کنم کمکم کن تا نذرم و به درستی ادا کنم! اگه خطا کنم... اگه... نذار اگه ای بمونه.
آهی کشید و زیر لب زمزمه کرد:
- بِحَولِ اللهِ وَ قُوَّتِهِ اَقوُمُ وَ اَقْعُدْ.
در بین بازی و نقاشی کشیدن با بچه ها چندباری خواست که تلفن همراهش را روشن کند و به دریا زنگ بزند تا جویای حالش شود. اما از ترس مزاحم بی خیال شد و ترجیح داد زودتر به خانه برود. مربی های ِ زیادی در آنجا کار می کردند که بسیاری از آن ها تا آخر شب و خیلی های دیگرشان 24 ساعته فعالیت داشتند. اما تمام کاری که فاطمه می کرد بازی و نقاشی کشیدن با بچه ها بود، که همان هم با بدخلقی های محمدرضا به خوبی پیش نمی رفت.
ساعت کاری اش که تمام شد با هزار دعا و توسل به سمت دفتر رفت. وقتی که آن جوان را ندید بالاخره با کشیدن یک نفس راحت توانست از بقیه خداحافظی کند. اما ظاهرا" که نیازی از نبود آن جوان خیلی راضی به نظر نمی رسید! فاطمه می توانست حدس بزند که نیازی از کوروش کامران خوشش آمده. با یک حساب و کتاب متوجه شد آن ها همسن و سال هستند. اما این جوان ِ برازنده که در خارج از کشور محبوبیت چشم گیری بهم زده بود در بین بیشتر ایرانیان داخل ِ کشور شهرتی نداشت، به قول خود ِ مبینا او در ایران هنوز یک چهره ی ناشناخته بود و زمان می برد تا بتواند خودش را در فکر و دل ِ این مردم جا کند. «هر چند با این تیپ و قیافه خیلی زود بین دخترا محبوب می شه! پوسترایی که مبینا ازش داره خیلی جالب نیست! با فوتوشاپ ابروها و قیافه شو دست کاری کردن و بیشتر شبیه ِ دخترا شده تا یه پسر! اما از نزدیک خیلی سروسنگین ترِ! اصلا یه جور دیگه س...، حالا تویی که قشنگ نتونستی ببینیش چی داری می گی؟!»
با تاکسی خود را به خانه رساند. خانه ی آن ها در طبقه ی اول ِ یک آپارتمان ِ چهار طبقه قرار داشت. یک خانه ی دو خوابه که فضای ِ اِل مانندی داشت و نو ساخت بود.
پله ها را به آرامی بالا رفت و پشت ِ در ایستاد تا به دنبال ِ دسته کلیدش بگردد. صدای ِ احمد از پشت در به خوبی شنیده می شد:
- فاطمه نگفت ساعت ِ چند میاد؟
کلید را در قفل انداخت و به آرامی چرخاند، بعد از آن صدای ِ گرفته ی دریا را شنید که به سختی گفت:
- دیگه... باید برسه.
همان موقع به دَر فشار وارد کرد و داخل شد. با ورودش احمد و دریا را دید که در هال روی ِ مبل نشسته اند، دریا در حالی که به احمد تکیه داده پاهایش را دراز کرده بود، به آرامی از لیوان ِ شیشه ای آب می نوشید. ظاهرا دریا با کمک احمد داروهایش را می خورد و در همان حال احمد شانه های ِ او را به آرامی نوازش می کرد. می توانست حاله ای از عشق و محبت را در اطراف ِ آن دو ببیند. همیشه عشقی که میان پدر و مادرش وجود داشت را می پرستید و ستایش می کرد.
با صدای ِ باز شدن دَر هر دو سر بلند کردند و به چهره ی خسته ی دخترشان لبخند زدند. احمد با تبسمی دلگرم کننده گفت:
- اینم فاطمه خانم، حلال زاده به باباش رفته.
فاطمه با خنده سلام کرد و حال ِ هر دو را پرسید، همانطور که نزدیک می شد و لبخندی روی لب داشت اضافه کرد:
- بابا فکر نمی کنی ضرب المثل و یکمی اشتباهی گفتی؟!
احمد ابروهای ِ پرپشتش را بالا انداخت و در عوض دریا با تبسمی کمرنگ جواب داد:
- بابات... همیشه... همه چیو... به نفع خودش می گه. عادتشه...
و کمی سرچرخاند تا چهره ی احمد را ببیند و سپس ادامه داد:
- مثل ِ... همون اولین بار که... نه شنید و... رفت گفت... بله رو گرفتم.
با صدای ِ خندیدن ِ احمد خود نیز سر به زیر انداخت و شروع به خندیدن کرد. اما خنده اش دوامی نداشت و بعد از چند ثانیه به سرفه افتاد. فاطمه با لبخندی غمگین به پدرش خیره شد که سعی داشت به دریا کمک کند. همیشه همینطور بود، خنده های ِ از ته ِ دل ِ دریا بیشتر از چند ثانیه طول نمی کشید. آرزو داشت روزی را ببیند که مادرش بیشتر از ثانیه ها و دقایق های ِ این زمان ِ فانی از ته دل بخندد و شاد باشد. برای ِ همیشه شاد باشد. در دل با خود تکرار کرد: «برای همیشه!»
بعد از اینکه مادرش را در کنار پدرش دید دلش قرص شد و به سراغ درس هایش رفت. نباید می گذاشت از درس هایش عقب بماند. این آرزوی دریا بود که فاطمه در درس هایش موفق باشد. او هم همه ی تمام تلاشش را می کرد. بالاخره قول داده بود روزی برای کشورش افتخار بیافریند. اما سوال این بود که برای این کشور و مردمش چه افتخاری می توانست بیافریند؟!
حتما باید جنگی رخ می داد تا همانند دریا از خانه و خانواده اش دل بکند و از مجروحینِ جنگ پرستاری کند؟ شیمیایی شود و بعد از اتمام جنگ ازدواج کند! با وجود تاکیدهای ِ پزشک فرزند ِ ناخواسته ای به دنیا بیاورد که مشکلات ریوی دارد. با وجود اینکه از هیچ کدام از اولویت های جانبازان استفاده نمی کنند، تعداد ِ کمی از مردم همین کشور به خانواده اش تهمت و سرکوفت بزنند که خود کرده را تدبیر نیست!
نمی دانست آیا می تواند کاری کند؟ می تواند از صمیم قلب برای مردم کشورش کاری کند؟ «بی انصاف نباش فاطمه! فکر کردی خودت مثلا چی هستی؟! یه فرشته! هیچکسی بهتر از خودت از اشتباهاتت خبر نداره. ریز یا درشت... فرقی نمی کنه، منم اشتباه دارم و بازم اشتباه می کنم. اما... مهم اینه که دیگه تکرارشون نکنم. ولی مثل اینکه دارم تکرار می کنم!»
متوجه شد تمام مدت به جای درس خواندن، غرق در افکار بی سرانجام خود بوده و هنوز یک خط هم از صفحه ی مورد نظر را حفظ نکرده!
* * * * *

کوروش بعد از کمی گشت زدن در خیابان ها به طرف دفتر ِ بهرام راند.
بهرام شکوهی، وکیل و مدیر برنامه هایش که تازه از سفر امریکا بازگشته بود. در چندسالی که خارج از کشور به فعالیت های ِ هنری می پرداخت همیشه هوایش را داشت تا در برابر خواسته های کمپانی بی گدار به آب نزند. هر چند همیشه حرف حرف ِ کوروش بود، اما بهرام هم می دانست چگونه با زبان ِ چرب و نرمش او را راضی به انجام یکسری قرارداد های کاری کند. درست مثل ِ همین قراردادی که مقابلش روی میز گذاشته بود و از او می خواست که آن را امضا کند. کوروش نیم نگاهی به قرارداد کرد و سپس به چهره ی متفکر ِ بهرام خیره شد. داشت چیزی درون دفترچه اش یادداشت می کرد. چهره ی ریز نقشی داشت، عینک ِ ظریف و زیبای ِ مطالعه اش بیشتر از اجزای ِ صورتش خودنمایی می کرد.
کوروش لبخندی زد و در حالی که انگشت ِ اشاره اش را به لب ِ پایینش می فشرد، آرام گفت:
- چرا اصرار داری که توی این فیلم بازی کنم؟ بهت گفته بودم که از فیلمنامه ش خوشم نمیاد. از ژانر عاشقانه متنفرم...
بهرام سر از دفترش بلند کرد و همانطور که عینکش را به عقب هل می داد، نگاه ِ دقیقی نثار ِ چهره ی او کرد:
- برای ِ اینکه به نفعته! مگه نگفتی می خوای با یه فیلم شروع کنی؟ خب بخت باهات یار ِ رفیق! خودش اومده دنبالت و داره محکم به در و دیوار ِ خونه ت می کوبه! منم به عنوان وکیل و مدیر ِ برنامه هات وظیفه دارم تا راهنماییت کنم و بهت بگم چی خوبه و چی بد.
دستانش را در هم قفل کرد و با لحن ِ جدی تری ادامه داد:
- فیلم ِ عوامل ِ خوبی داره. بازیگر ِ زنش تقریبا همسن و سال خودته و بین بازیگرای ِ جوون ِ زن ِ دیگه... این یکی محبوب تر ِ... یه جورایی بیشتر موجب ِ بالا رفتن فروش فیلم می شه! کارگردانشم با انتخاب ِ تو داره ریسک می کنه. خیلی شناخته شده س به هر بازیگری پیشنهاد بده به خاطر اسم ِ اونم که شده حتما قبول می کنه. حالا تو داری ناز می کنی فقط چون فیلم و فیلمنامه ش عاشقانه س؟!
کوروش کمی در جایش جا به جا شد و خواست چیزی بگوید که بهرام چنین اجازه ای به او نداد:
- چرا به اجتماعی بودنش نگاه نمی کنی؟! این چیزا بین جوون ها خیلی طرفدار داره!
- کِی بر می گردی؟
بهرام نگاه ِ موشکافانه ای به او کرد:
- تو کوروش ِ همیشگی نیستی! حداقل نه اون کوروشی که من میشناختم. چت شده رفیق؟! فقط چند ماه ِ که برگشتی و اینطوری بهم ریختی؟!
سری تکان داد و افزود:
- چرا بحث و عوض می کنی؟ یا بگو قبول می کنم... یا قبول نمی کنم. من باید تا آخر همین امروز بهشون جواب پس بدم. زود باش... دو هفته وقت داشتی فکر کنی!
کوروش انگشت هایش را روی ِ پیشانی ِ تب دارش گذاشت و کمی فشرد:
- نمی دونم. کارای ِ آلبومم حسابی فکرم و بهم ریخته. این ارشاد لعنتی... این روزنامه ها و مجلات مسخره... همه و همه دست به دست هم دادن تا اعصاب ِ منو بهم بریزن!
بهرام لبخند ِ کجی زد و به کنایه گفت:
- کجاست اون هنرمندی که توی امریکا به خونسردی معروفه؟!
کوروش چشم هایش را بست و دستی در هوا تکان داد. وقتی جوابی نداد، بهرام جدی شد و این بار پرسید:
- مگه قرار نبود کمکت کنه؟
- کی؟!
- آذر!
- هَه! چرا... ولی بهت که گفتم چه شرط و شروط ِ مسخره ای گذاشته!
بهرام بی حوصله دستی در هوا چرخاند:
- کــــوروش! بی خودی شلوغش نکن. یه ساعت یا دوساعت با یه مشت بچه سروکله زدن که چیزی ازت کم نمی کنه! روش فکر کن رفیق! چیز ِ عجیبی نیست. اگه می تونه کمکت کنه حتما روش فکر کن. چون راجب ِ مادرته زیاد دخالت نمی کنم. ولی حتـــما روش فکر کن.
- خیلی خب... فکر می کنم.
- قرار داد چی؟
با نگاه ِ مرموزش کمی به چشم های ِ بهرام خیره شد، بعد از مکثی کوتاه سری تکان داد و گفت:
- خیلی خب، باشه، قبول می کنم اما...
بهرام خواست ابراز خوشحالی کند و حرفی بزند که کوروش دستش را بالا آورد و محکم ادامه داد:
- اما... اگه فیلم ِ موفقی از آب درنیومد از چشم ِ تو می بینم!
انگشت اشاره اش را به سمت او نشانه گرفت:
- چون تقریبا تو مجبورم کردی که این قرار داد و امضا کنم.
بهرام با لبخندی عمیق برگه را به سمت کوروش هل داد:
- وقتی فروشش بالا بره می بینی که موفق شده.
کوروش در حالی که با خودنویس ِ سبزش برگه را امضا می کرد گفت:
- فروشش برای ِ من مهم نیست. نمی خوام زحمات خودم به هدر بره.
- وقتی پرفروش بشه می بینی که دیده شدی و زحماتت به هدر نرفته. برای چهره شدن بین ایرانی ها زیاد عجله نکن رفیق! بهت قول میدم اونا کم کم عاشقت می شن. هر چی باشه تو از خودشونی. قول میدم بیشتر از امریکایی ها عاشقت بشن. هه هه هه... آره!
خودنویس را داخل ِ جیبش گذاشت و در حالی که برگه را به دست ِ بهرام می داد در جواب گفت:
- خیلی با سبک و سیاق ِ این مردم آشنا نیستم. هر چند که از خودشون باشم ولی توی این 10 سال خیلی چیزاست که تغییر کرده و...
به مبل تکیه داد و با کشیدن نفسِ عمیقی ادامه داد:
- فروش بالای ِ یه فیلم دلیلی برای موفقیتش نیست. اینطوری که من دیدم اینجا فیلم های ِ کمدی بیشتر طرفدار داره. خیلی هم براشون مهم نیست که چی می بینن! فقط می خوان یه چیزی باشه که برای مدتی بخندن و مشکلاتشون و فراموش کنن.
بهرام در حالی که تمام مدت سر تکان می داد، سیگاری آتش زد و با یک پوک به صندلی اش تکیه زد:
- نه! این نشون میده که هنوز این مردم و نشناختی. فیلمای ِ اجتماعی اگه خوش ساخت باشن حتما مورد استقبال قرار می گیرن. سبک ِ این کارگردان هم خاصه و همیشه مورد ِ توجه بوده. مطمئنم مجبورت می کنه تو هم یه بازی خاص از خودت ارائه بدی.
با هیجان ِ بیشتری افزود:
- بهت قول میدم که این فیلم یه فیلم تماشاگر پسند و خاص می شه. باید مردم و مجبور کنیم که همه چیز و خاص ببینن! هِــی ON باش!
کوروش پوزخندی زد و سری تکان داد. بعد از مکث ِ کوتاهی در حالی که چیزی به خاطرش رسیده بود، با کنجکاوی پرسید:
- نگفتی کی بر می گردی؟!
- اوپس کوروش! تو مجبورم می کنی که تمام کار و زندگیم و توی امریکا ول کنم و بیام ایران! همه ی این کارا که یکدفعه ای انجام نمیشه! کلی وقت می بره. من نمی تونم همه چی و ول کنم رفیق... خودت که بهتر می دونی! کم و بیش میام و میرم تا ببینم چی می شه.
- هَه! مدیر برنامه ای که نمی تونه برای خودش برنامه ریزی کنه؟! این دیگه آخرشه!
بعد از اینکه پوک ِ عمیقی از سیگار گرفت و سری به نشانه ی دانستن تکان داد، سیگار را در جاسیگاری خاموش کرد و به تلافی گفت:
- باشه... باشه وقتی مجبورت کردم...
یک مجله از روی میز برداشت و به سمت کوروش پرت کرد، کوروش مجله را در هوا قاپید و بهرام ادامه داد:
- با یکی از این مجلات به قول خودت زرد و مزخرف مصاحبه کنی...
کوروش میان ِ حرفش پرید و با حرص گفت:
- اصلا! من اصلا و به هیچ وجه یه همچین کار ِ احمقانه ای نمی کنم!
- چرا! تو یه همچین کار احمقانه ای می کنی! با امضا کردن این قرار داد به ندرت مجبوری که یه همچین کاری بکنی. برای هفته ی دیگه یه برنامه ریزی ِ خاص کردم.
و هر دو ابرویش را بالا انداخت و لبخند ِ پرطعنه ای زد. کوروش همانطور که چهره اش درهم رفته بود به او توپید:
- برای هفته ی دیگه؟! باز برای خودت بریدی و دوختی؟! از کجا می دونستی که این قرارداد و امضا می کنم که حالا رفتی برای مصاحبه هم برنامه ریزی کردی؟!
- نگران نباش رفیق! تا اونجایی که من توی ارشاد و اینور و اونور تحقیق کردم، این مجله یکی از بهترین ها و پرفروش ترین هاس... بین اون همه درخواست من بهترین و بهت پیشنهاد میدم. زیاد سخت نگیر، یه مصاحبه ی کوچولوئه برای اینکه همه بدونن اوضاع از چه قراره. تو باید جواب ِ این توهیناشونو بدی. اونا حق ندارن به تو لقب جاسوس بدن و تو هم حق نداری ساکت بشینی. چون ظاهرا توی این کشور سکوت علامت رضایت و تایید ِ! دیگه نمی گن وای چه مرد ِ جذاب و خونسردی! این جنجالا به نفعته. می بینی که خیلی زود چهره ی ِ اول ِ مجلات و روزنامه ها شدی!
دستش را بالا برد و طوری که انگار چیزی در هوا قاپیده یکدفعه مشت کرد:
- این شانسارو تو هوا بقاپ!
لبخند ِ موذیانه ی دیگری تحویلش داد و با صندلی چرخی زد. کوروش به سرخوشی ِ دوست ِ جوانش خیره شد و با لبخند تکیه داد. شاید حق با بهرام باشد؟ نباید سکوت کند.
نگاه بدبینانه اش را به عکس ِ روی مجله دوخت. پوستری از مازیار که در میان انبوه تیترها به چشم می خورد.
چند دقیقه ی دیگر گذشت و کوروش بالاخره بعد از کمی بحث و برنامه ریزی از دفتر خارج شد و به سمت خانه رفت.
* * * * *

ماشین را پارک کرد و به آرامی از آن پیاده شد. بعد از قفل کردن ماشین به گلخانه نظری انداخت. باغبان ِ عمارت، مش سلیمان را دید که از گلخانه خارج شد و برایش دست تکان داد. کوروش نیز سری تکان داد و در سنگ فرش باغ قرار گرفت تا به پله ها برسد. ساختمان ِ اصلی تقریبا در وسط ِ باغ قرار داشت. ساختمان به وسیله ی چند پله ی سنگی بالاتر از سطح ِ زمین قرار گرفته بود. هیچ وقت ماشین را ته باغ پارک نمی کرد. همیشه از آن قسمت از باغ و از آن انبار متروکه متنفر بود. پله ها را بالا رفت، با سلام آقا رحیم همسر هما خانم، سری تکان داد و بعد از باز کردن دَر داخل شد.
به سالن ِ اصلی که رسید چشم چرخاند تا آذر را پیدا کند. یکی از خدمه که مشغول نظافت بود را مخاطب قرار داد و از او سوال کرد. متوجه شد که آذر در کتابخانه مشغول مطالعه است. با خود اندیشید: «پس کار هر روزش شده این!»
به هال بازگشت و سپس از راهرو گذشت تا به در ِ چوبی ِ عظیمی رسید. زمانی که وارد ِ فضای ِ وسیع ِ کتابخانه شد، او را مشغول مطالعه ی یک کتاب ِ تاریخی دید. آذر با دیدن چهره ی خونسرد پسرش لبخندی زد و کتاب را بست. خوب می دانست پشت این قیافه ی خونسرد خشمی عمیق نهفته است تا به موقع بیدار شود. مثل اینکه هنوز موقع ش نرسیده بود و باید کمی بیشتر صبر می کرد تا آن خشم نهایی را رونمایی کند.
کوروش به سمت میز رفت و برگه ی قرار داد را روی آن گذاشت و با لحنی که تلاش می کرد آرام باشد شروع به حرف زدن کرد:
- خیلی دوست دارم بدونم راجبم چه فکری کردی؟ نکنه فکر کردی چون رفیق شفیقت یا همون خاله ندای قدیمی یه همچین درخواستی ازم می کنه من توی رودربایستی قرار می گیرم و قبول می کنم؟!
آذر نیم نگاهی به چهره ی بی تفاوت کوروش کرد و همانند او با قیافه ای خونسرد به حرف آمد:
- من و با خودت مقایسه نکن، اونقدرها هم که فکر می کنی احمق نیستم که یه همچین خیالاتی کنم. من فقط دارم کار خودم و می کنم. یه قرار داد بهت پیشنهاد کردم که یه سود دو طرفه داره. هیچ کدوم از اینا ربطی به ندا نداره.
- پس این نقشه ی توئه؟!
- نقشه؟! نمی دونم! شاید.
- چقدر احتمال می دادی که قبولش کنم؟ چند درصد؟ اگه الان بهت بگم نه چی کار می کنی؟
کمی خم شد و با صدای بم و آرامی ادامه داد:
- من یه هنرمندم، نه یه دلقک ِ مخصوص بچه های بی پدر مادر...
کوروش بالاخره موفق شد آذر را عصبانی کند. او با قیافه ای درهم صدایش را بالا برد:
- بهت گفتم جلوی من درست صحبت کن! توی اون خراب شده چی بهتون یاد دادن؟! انقدر خودت و بالا می بری اما هنوز که هنوزه حرف زدنت مثل ولگردایِ بی سروپاس!
کوروش لبخندی زد و به سادگی گفت:
- آره! یه همچین آدمی هستم، و یه همچین آدم ِ ولگردی از والا بانویی مثل تو کمک نمی گیره. تو هم که در این مقام هستی نباید خون خودت و کثیف کنی. این جزوِ وظایف ِ مادرانه ت نیست!
رویش را به سمت دَر کرد و لبخندی مخفی زد.همانطور که انتظار داشت آذر به حرف آمد و اجازه نداد به سمت در برود.
- صبر کن. می خوام بدونم تو از کی کمک می خوای؟! از پدرت؟! فکر کردی کمکت می کنه؟! خوب می دونی که همایون خودش و توی این دردسرها نمیندازه. اما من می تونم کمکت کنم.
کوروش به سمت آذر برگشت و نگاه خیره اش را به چشم های کنجکاو او دوخت. آذر که سکوت او را دید ادامه داد:
- تو به بچه ها سر می زنی... فقط کارت و انجام می دی و در عوض منم هر چیزی که بخوای برات فراهم می کنم. همونطوری که توی قرارداد ذکر شده.
کوروش لب باز کرد و با لبخندی مزموز که گوشه ی لبهایش جا خوش کرده بود گفت:
- قبول می کنم.
چشم های آذر از برق پیروزی پُر شد.
- اما...
- اما چی؟
دو قدم به سمت آذر برداشت:
- اما باید یه چیزایی به این قرارداد اضافه بشه.
چشم های باریک آذر به لب های کوروش دوخته شد و با لحن ِ مشکوکی پرسید:
- چه چیزایی؟
- باید تضمین کنی که یه استودیوی ِ شخصی در اختیارم می ذاری، همینطور یک سری نوازنده... همه هم باید از بهترینا باشن. نه نگران نشو! خودت قرار نیست انتخاب کنی. سجاد داره برام دنبال یه همچین گروهی می گرده... تو فقط باید از لحاظ مالی تامینم کنی. ولی استودیو... بهش احتیاج دارم. برام پیداش کن. باید تضمین کنی که توی هیچ کدوم... دوباره تکرار می کنم، هیچ کدوم از کارهای من دخالت نکنی. Ok?
آذر خیلی سریع خود را جمع و جور کرد، اخمی چاشنی چهره ی متفکرش کرد و به آرامی گفت:
- قبوله. اما این زمان زیادی می بره. من فعلا کار مجوزت و راه میندازم تا بعد...
کوروش با لبخندی کج روبه روی آذر قرار گرفت، همانطور که نگاه خیره اش را به چشم های او دوخته بود برگه را از روی میز برداشت و گفت:
- OKAY!
و بعد از کمی مکث به سمت در رفت. روزهای پر دردسری را پیش رو داشت. شاید بهتر بود که بیشتر فکر می کرد؟ اما نمی توانست همینطور بنشیند و شاهد از دست رفتن زمان باشد.
* * * * *

بعد از اتمام درسش ساعات باقی مانده را به فکر کردن راجب بچه ها گذراند. از فردا قرار بود که هر روز ظهر به غیر از روزهای پنجشنبه و جمعه سر ساعت ِ مشخصی به خانه مهر برود. به درخواست خودش قرار بود ساعتی هم در حیاط با بچه ها بازی کند. البته تمام مدت خانم نیازی نیز او را همراهی می کرد.
با توجه به حرف های خانم صفوی در فکر بود تا از روی نقاشی ها بهتر بتواند بچه ها را بشناسد. به یاد خواهر بزرگتر مبینا افتاد. مینا در رشته ی روانشناسی ِ بالینی تحصیل می کرد. تصمیم گرفت کتاب روانشناسی رنگ ها را که در قفسه ی کتاب های مینا دیده بود، برای مدتی قرض بگیرد. با این فکر گوشی اش را روشن کرد و به مبینا زنگ زد. بعد از چند بوق پاسخ داد:
- سلام... فاطی خودتی؟!
- علیک سلام. آره... خوبی احیانا؟!
- واقعا که چه عجب زنگ زدی! وای فاطی داشتم دیوونه می شدم... اصلا خوابم نمی بره. هیچی هم برای امتحان فردا نخوندم. از وقتی این رکسانای بیشعور باهام قهر کرده تو هم دیگه اینجا نمیای. آخه می دونی... عادت کردم گروهی درس بخونیم. این مازی مسخره هم بعد از کلی خواهش و التماس و شکستن غرور ِ قشنگم من و با خودش سر صحنه ی فیلمبرداری نبرد. برگشته به من می گه اونجا جای بچه ها نیست! اما من که می دونم... لابد یه ریگی به کفششه که نمی خواد باهاش برم. فکر کرده...
- خیلی خب بابا! یکم نفس بگیرد بعد ادامه بده!
مبینا بی توجه به خنده ی فاطمه با همان لحن بچگانه پرسید:
- به نظرت رکسانا برای جشن نامزدی ِ مینا میاد؟
- مگه کارت دعوت و بهش ندادی؟! چی گفت؟
- خب چرا... اما خب... شاید به خاطر اینکه باهام قهره... نیاد دیگه!
- اینجوری قضاوت نکن. اون باهات قهر نیست فقط... فقط یکم از دستت دلخور!
- خب می گی من چه خاکی تو سرم بریزم آخه؟
- هیچی باهاش حرف بزن و... از دلش دربیار.
- هی وای آخه من که مقصر نبودم که!
- ای بابا! باور کن اگه هردوتاتون اینجوری فکر کنید هیچ وقت دلخوری ها رفع نمیشه! برای یه بارم که شده تو قدم پیش بذار و قال قضیه رو بکن.
مبینا با صدایی گرفته گفت:
- تصمیم گرفتم برم با خود استاد صحبت کنم. حالا اون و بی خیال... تو که حتما میای دیگه... نه؟!
با سکوت ِ فاطمه ادامه داد:
- می دونی که اگه نیای مینا حسابی دلخور می شه. میشناسیش که خیلی حساسه.
- آخه... نمی دونم مبینا... خودت که می دونی مامانم اصلا نمی تونه بیاد. بابا هم همینطور... منم...
- منم چی؟! میای دیگه! اذیت نکن فاطی! توروخدا!
فاطمه معترض گفت:
- مبینا! باز یادت رفت؟! «و خدا را دستاویز ِ سوگندهای ِ خود قرار ندهید که از نیکی کردن و پرهیزکاری و اصلاح میان مردم بازایستید، و خدا شنوای ِ داناست. سوره ی بقره آیه 224» هر وقت منم قسم خوردم و دادم یادم بنداز!
- ایــــــش! خب ببخشید بابا حالا جواب بده؟
لبخندی زد و پاسخ داد:
- خب... اونا گفتن اشکالی نداره. اما من خودمم که نمی تونم بدونِ اونا بیام. از طرفی هم بوی عطر و چیزای دیگه برام دردسر می شه و هم اینکه مهمونی قاطی پاتی هست و...
- خیلی بیشــعـــوری! اولا که تو با من و رکسانا هستی و تنها نیستی. دوما مگه قراره مجلس گرم کنِ نامزدی مینا باشی که انقدر نگرانی؟! سوما شما دورتر از باقی مهمونا بنشینین که بوی عطر و این چیزا اذیتتون نکنه... ها؟!
- باشه... بذار ببینم چی می شه... شاید...
مبینا حرف ِ او را قطع کرد و با لحن کشداری گفت:
- برو گـمشــو واسه خودت کلاس بذار!
- نه باور کن قضیه کلاس گذاشتن نیست! آخه خودت که می دونی...
و برای اینکه هر چه سریع تر بحث را عوض کند اضافه کرد:
- راستی... می تونی اون کتاب روانشناسی رنگ های ِ خواهرت و برای یه مدتی ازش قرض بگیری؟
- رنگ ها؟! اونو برای چی می خوای؟
- برای همین کارای خانه مهر دیگه.
- اوه! حوصله داریا! عوض ِ این کارا یکم به خودت برس. یکم پرنسس خودت باش بـــابــــا!
و با لحن بامزه ای اضافه کرد:
- تو دیگه خیلی مانکنی آخه!
فاطمه خندید و سری تکان داد:
- باشه چشم، ولی یادت باشه به مینا بگی.
- اوکی بهش می گم. تو هم فکر نکن تونستی من و بپیچونیــا! اگه نیای دیگه هیچ وقت باهات حرف نمی زنم.
- باشه باشه... می خوام خداحافظی کنم. ساعت 11 شب ِ...
مبینا بعد از مکثی که به نظر می رسید بابت دیدن عقربه های ساعت است، با صدای ِ پر از هیجانی گفت:
- راست می گیــا! تو خجالت نمی کشی این موقع ِ شب به من زنگ زدی؟!
- حالا نکه شما خواب بودین؟!
- حالا شاید داشتم با دوست پسرم درد و دل می کردم!
- اولا به قول رکسانا کیه که با تو دوست بشه. دوما اون موقع می شدم پشت خطی میل خودت بود جواب بدی یا نه...
- وای وای وای! می بینم که رکسانا حسابی روی زبونت کار کرده و جوابم داده! تازشم... خیلیا هم هستن که می خوان ولی من ازشون خوشم نمیاد! آخه وقتی پسر عمه ی جیگری به اسم کوروش هست کی دیگه دلش میاد به بقیه نگاه کنه! ها؟!
و در ادامه قهقهه ی سرخوشی سر داد.
با شنیدن نام کوروش به یاد دیدارش با او جلوی دَر ِ ورودی ِ خانه مهر افتاد. مطمئن بود آن مرد جوان همان کوروش کامران معروف، پسر عمه ی محبوب مبینا است. هر چه تلاش کرد نتوانست از آن دیدار برای مبینا بگوید. در عوض با اضطرابی که به جانش افتاده بود خیلی سریع خداحافظی کرد. بی توجه به روشن بودن گوشی اش تسبیح را در دست گرفت و طبق عادت هر شب روی تخت دراز کشید و شروع به گفتن ذکر کرد. پلک های سنگینش روی هم افتاده و گرم خواب بود که با صدای زنگ تلفن همراهش گشوده شد. با ترس از جا پرید و گوشی را در دست گرفت. شماره را که دید چشمانش از روی تعجب گرد شد:
- بازم؟! ای بابا...
دست روی چشم ها و پیشانی اش گذاشت و قیافه ی نالانی به خود گرفت:
- خدایا چی کار کنم! چرا یادم رفت خاموش کنم؟ چرا این ماسماسک و نذاشتم رو ویبره؟ چرا اینجوری می کنم! چرا این پسره ول کن نیست! چرا چرا چرا چرا...
باید برای اولین و آخرین بار کار را تمام می کرد. اما نمی دانست چه حکمتیست، که هر وقت با این مرد جوان حرف می زند نمی تواند قطع کند و تا آخر به حرف هایش گوش می کند؟ این بار باید جور دیگری عمل می کرد.
- بله؟!
صدای خواب آلود و عصبانی اش در فضای ِ خالی اتاق پیچید. اما صدای غمگین و گرفته ی کوروش باعث شد که اخم هایش از هم باز شود.
- چرا انقدر طولش دادی؟ برای چی گوشیت و خاموش کرده بودی؟ با کی حرف می زدی؟ یکی مثل من؟!
آب دهانش را به زور قورت داد و سعی کرد کلمات مناسبی پیدا کند:
- شُ... شما حق ندارید... ای... اینطوری... خودمونی... با من حرف بزنید.
نفسی گرفت و ادامه داد:
- لطفا دیگه مزاحم من نشید. اصلا برام مهم نیست که چی کار می کنید. شما همینطوریشم خواب و آرامش من و ازم گرفتین!
- جدا" تو توی زندگیت آرامش داری؟
- بَ... بله؟؟
- آرامشی وجود داره که گرفته بشه؟
- مَ... من با شما شوخی ندارم آقا! دیگه مزاحم نشید. وگرنه مطمئن باشید که ازتون شکایت می کنم.
- صبر کن... چند دقیقه صبر کن...
حتی قبل از اینکه کوروش بگوید صبر کن خودش هم قصد نداشت تماس را قطع کند.
- به سوالم جواب ده.
بعد از مکث ِ کوتاهی با تردید گفت:
- سُ... سوال؟!
- آره. اگه... یه کسایی ازت کمک بخوان و... در قبالش ازت... یه جورایی استفاده کنن، تو چی کار می کنی؟ کمکشون می کنی؟
بدون اینکه بخواهد با این حرف کوروش به یاد بچه های خانه مهر افتاد. بی اختیار لبخندی زد، هر چه که کرد نتوانست جواب ندهد، با صدای آرامی پاسخ داد:
- قبل از اینکه... ازم کمک بخوان، بهشون کمک می کنم.
- واقعا این کار و می کنی؟؟
مردد بود، نمی دانست باز هم جواب بدهد یا نه، اما بالاخره ناراضی و عصبی به حرف آمد:
- بَ... بله. همیشه سعی کردم که... که یه همچین کاری کنم.
- پس تو یه همچین آدمی هستی! کسی که سعی می کنه خودش و وقف کمک کردن به دیگران کنه. شخصیت جالبی داری. هیچ وقت فکر نمی کردم از یه همچین آدمی خوشم بیاد.
- ب ِ... ب ِ... بهتره... دیگه... تَ تمومش کنید!
- می خوای قطع کنی؟!
و خیلی سریع از میان دندان های بهم فشرده اش ادامه داد:
- چرا؟! چرا اینطوری می کنی؟! داری من و بازی میدی یا واقعا می خوای خودت و یه دختر ِ...
نتوانست ادامه دهد. فاطمه حسابی گیج شده بود و هیچ از حرف های او سردر نمی آورد. کوروش بعد از مکثِ کوتاهی ادامه داد:
- اسمش و هر چیزی که می خوای بذار... سوء استفاده... یا هر چی... من فقط ازت می خوام به حرفام گوش کنی. همین... لازم نیست حرف بزنی... فقط گوش بده.
- این... این...
- چی؟! برخلاف عقایدته؟! مگه عقاید تو چیه؟ بهت نمی خوره که مذهبی باشی! تو یه همچین آدمی هستی؟ یه آدم ِ مذهبی ِ مزخرف که گوش دادن به حرف ِ یه پسرو گناه می دونه؟
از کلماتی که کوروش انتخاب کرد سخت جا خورد. «آخه از روی صدای ِ من چطوری می تونی قضاوت کنی!» برای لحظه ای فکر کرد واقعا چجوری آدمیست؟ در ذهنش کلمه ی آره نقش بست اما نمی دانست که چرا زبانش با فکرش هماهنگ نبود:
- نه!
- نکنه که... بر خلاف من همسر یا نامزد داری؟
- ن... نه!
بعد از دادن پاسخ منفی به سرعت اندیشید: «چرا روی ِ نداشتن همسر و نامزد تاکید می کنه؟ چرا من دارم جوابش و میدم؟ چرا قطع نمی کنی فاطمه؟»
- پس فکر نمی کنم مشکلی با یه ارتباط تلفنی ساده داشته باشی! بذار بازم بهت بگم که برای من خوب نیست تو منو بشناسی. اصلا برای موقعیتی که دارم خوب نیست. هر چند با وجود اینکه ندیدمت... با وجود اینکه اولین بار که صدات و شنیدم یه مزاحم تلفنی بودی... با همه ی این چیزا... احساس می کنم می تونم بهت اعتماد کنم. احساس می کنم که میشناسمت! با اینکه نمی تونم تصوری از چهره ت داشته باشم... اما احساس می کنم که دیدمت و میشناسمت! هر بار بیشتر از قبل این حس در من قوت می گیره و بیشتر گیجم می کنه! می خوام دوباره به احساساتم اعتماد کنم و ازت می خوام که... تو هم خوب به حرفام گوش کنی و رازنگهدار باشی. باشه؟!
صدای بم و لحن اسرار آمیز کوروش او را به حالت خلسه برده بود. اصلا نفهمید چه گفت و چه شد. وقتی به خود آمد که تماس قطع شده و با گونه هایی آتش گرفته، مات و بی حرکت در جای خود نشسته بود، با دهانی باز گوشی را به گوشش چسبانده و به صدای ِ ممتد ِ بوق گوش می سپرد. به آرامی و با بغضی عجیب به تلفن همراهش نگاه کرد. چشم هایش را بست و سعی کرد آخرین کلمات را به یاد بیاورد. بعد از آخرین حرف کوروش، او با زبانی که انگار از آن خودش نیست گفت:
- با... باشه!
- پس من بهت زنگ می زنم. خوبه؟!
- آ... آره!
- فکر کنم باید خداحافظی کنم.
- آ... آره.
- خداحافظ...
و تماس قطع شده بود. گوشی را روی تخت ول کرد و با هر دو دستش صورتش را پوشاند.
- خدایا... خدایا... من دارم چی کار می کنم؟! چرا اینجوری می شه!
صدای تپش های قلبش روی ذهنش رژه می رفت. هیچ چیز از آن حالِ عجیبی که به سراغش آمده بود نمی فهمید. آخر او فقط یک صدا بود!
* * * * *

تمام مدت در کلاس فکر پریشانش دوروبر حرف هایی که شب قبل بر زبان آورده بود می گذشت. هرگز نمی توانست خودش را به خاطر گفتن آن کلمات ببخشد. از طرف دیگر نمی دانست به مبینا بگوید پسر عمه اش را دیده یا نه؟ آیا امکان داشت باز هم او را ببیند؟ «خدا کنه که اینطوری نباشه!»
- چیزی شده؟!
به سمت رکسانا چرخید و او ادامه داد:
- باز که رفتی تو فکر!
- نه چیزی نیست.
رکسانا کمی نزدیک تر شد و با کمی ایما و اشاره بالاخره گفت:
- مربوط به همون پسره س؟!
و چشمکی نثار قیافه ی متعجب فاطمه کرد. فاطمه با قیافه ای مبهوت تته پته کنان گفت:
- پ ِ... پ ِ... پسره؟! کُ... کدوم پسره؟!
- ای بابا! همونی که می خواستی بهش کمک کنی دیگه.
و چشمک دیگری زد که باعث شد فاطمه کلی رنگ عوض کند.
- مَ... مَ... من کی گفتم او... اون... پِ... پسره؟!
- نگفتی اما منم گوشام دراز نیست. اگه دختر بود که انقدر بال بال نمی زدی و کاسه ی چه کنم چه کنم دستت نمی گرفتی! معلومه طرف یه غریبه ای... چیزیه...، حالا بینم...
و گوشه ی چانه اش را خاراند و با چشم هایی باریک شده و ابروهایی بالا داده پرسید:
- طرف... مشکل ِ... عشقی داره؟
- عشقی؟!
رکسانا بی حوصله شد و اخم هایش درهم رفت:
- دِ خرِ گاگول! می گم یعنی عاشقته یا نه؟!
خون در رگ هایش یخ بست و احساس کرد دیگر نمی تواند نفس بکشد.
- عا... عا... عاشق؟!
- آره... نه په قاشق!
- نـــــــــه!
- نـــگمه! اگه نه په دردت چیه؟!
- دَ د... درد! من دردی ندارم!
- دِ نه دِ! چرا... داری! یه چیزی هست.
ذهنش سریع شروع به کنکاش کرد تا هر چه زودتر بتواند بحث را عوض کند:
- خب... خب...
چشم هایش را بست وتند و پست سرهم ادامه داد:
- من یه نفر و توی خانه مهر دیدم.
- یه نفر؟! کی؟
- پسر عمه ی مبینا...
رکسانا کنجکاوتر از قبل گفت:
- کی؟
- هَ... همون... معروفه دیگه...
- کوروش؟! نه بابا!
- آره.
- خب چی شد؟
فاطمه به میز خیره شد و شانه ای بالا انداخت:
- هیچی... اتفاق خاصی نیفتاد.
- اِهه! پس درد چیه الان؟!
- خب... چیز... نمی دونم به مبینا بگم یا نه!
چشم های رکسانا به سرعت گرد شد:
- نه! یه وقت یه همچین غلطی نکنیا! این یارو همینجوری این اسکل و تحویل نمیگیره. حالا وقتی بفهمه قدوم مبارک شازده پسر در اون مکان مقدس رژه رفته، میاد خاک پاش و سرمه ی چشای دراومده ش می کنه و از فردا بَست می شینه همونجا که حاجت بگیره... بعدشم خر بیار و باقالی بار کن!
کمی آرام شد و سپس پرسید:
- حالا این طرف اونجا چی کار می کرد؟
- نمی دونم!
رکسانا پاهایش را دراز کرد و با لحن ِ بی حوصله ای گفت:
- تو هم یه چیزیت می شه ها! این مسئله که انقدر غم و غصه نداره! هیچی بهش نگو...
- اما اگه خود پسره بهش بگه چی؟!
رکسانا شانه ای بالا انداخت و با لحنی بی تفاوت پاسخ داد:
- بگه! اولا که اون پسری که مبینا واس ِ ما توصیف کرده کلا این و تمام دخترای فامیل و محله و اینارو آدم حساب نمی کنه. دوما اگه هم به هر دلیلی فهمید بهش بگو رکسانا نذاشت بگم. گور عمه و پسر عمه ش... ای بابا تو هم غم و غصه ی کجاهارو می خوری. بذار بره سکانس بعدی... بعد جوش بزن!
مبینا با عجله وارد کلاس شد و درحالی که بینی اش را بالا می کشید روی نیمکت نشست. دست هایش را بهم مالید و با صدای تودماغی اش گفت:
- شماها چرا نمیاین پایین؟! داره بارون میاد... هوا حسابی سه نفره س ها!
و خنده ای سرخوش سر داد. رکسانا بدون نگاه کردن به او پاسخ داد:
- بیایم که صدا و قیافمون بشه مثل بعضی ها؟!
ابروهای مبینا درهم رفت:
- مگه قیافه ی من چشه؟!
رکسانا با تمسخر به چهره ی او خیره شد:
- بگو چش نیست؟! دماغت که شده مثل لبو... لپاتم دست کمی از شفتالو نداره... چشماتم که داره آلبالو گیلاس می چینه... کل هیکل خوش تراشت هم یه بند داره بندری می زنه...
می خواست ادامه دهد که با صدای بغض دار مبینا سکوت کرد.
- فکر نمی کردم انقدر کینه ای باشی!
این را گفت و با چانه ای لرزان از جایش بلند شد، سپس با قدم هایی بلند به سمت در رفت و از کلاس خارج شد.
رکسانا چشم از دَر گرفت و زیر ِ لب زمزمه کرد:
- انقدر که به قیافه و موهاش حساسه به چیز ِ دیگه ای حساس نیست!
فاطمه که با ناراحتیِ عمیقی به رفتن ِ مبینا خیره شده بود، آهی کشید و از جایش بلند شد. دو قدمی بیشتر برنداشته بود که صدای رکسانا را شنید:
- کجا میری؟!
به سمت رکسانا چرخید و قیافه ی پکرش را از نظر گذراند.
- میرم دنبالش. تو که محض سوز و سرما از جات تکون نمی خوری!
رکسانا به میز خیره شد و آرام گفت:
- ولش کن بابا! دوباره میاد بالا و خودش شروع می کنه به وراجی کردن.
- رکسانا این بار با دفعات قبل فرق می کنه! ندیدی چطوری بغض کرده بود؟! درکش کن! پدر مادرش که هر روز سر کارن... برادرشم که همینطور... خواهرش هم داره ازدواج می کنه... از اینی که هست تنها تر می شه! اونم توی اون خونه ی درن دشت!
- خیلی خب بابا! چرا بی خودی شلوغش می کنی؟! یه مراسم مسخره ی نامزدیه قرار نیست که به این زودیا بره خونه شوهر!
وقتی دید که با حرف هایش نمی تواند تاثیری روی رکسانا بگذارد، بی خیال شد و به سمت دَر رفت. از کلاس خارج شده بود که جلوی ِ دَرِ کلاس رکسانا بازویش را گرفت و به سمت خود کشید. مجبور شد بایستد، سعی کرد آرام باشد، با لحن کنترل شده ای پرسید:
- چرا نمی ذاری برم؟
- گفتم که ولش کن. من با اون مشکل دارم خودمم می دونم چطوری حلش کنم.
- پس برو از دلش دربیار!
- ای بابا چرا نمی فهمی؟! هر دفعه که خانم گند می زنن به همه چی این ماییم که باید منت پرنسس و بکشیم!
- چیزی نشده که داری انقدر بزرگش می کنی!
- هر چی شده یا نشده اینبار نوبت اونه که پاپیش بذاره. بذار ببینه وقتی بچه های دیگه رو مسخره می کنه چه حالی داره. دیدی که... هر وقت حس می کنه یکی پایین تر از خودش و می بینه شروع می کنه به اراجیف بافتن. بذار حس کنه شاید آدم بشه.
- تو که مادرش نیستی! اصلا شماها که با هم قهر نبودین! آخه چرا اینجوری می کنید؟
رکسانا با عصبانیت صدایش را بالا برد:
- چرا هستیم... من با اون قهرم... با اون و...
دیگر ادامه نداد. انگار که تازه فهمید چه می خواهد بگوید، دهانش را بست و بعد از کمی مکث وارد کلاس شد. فاطمه با تعجب به راه رفتن او نگاه کرد. لبخند غمگینی زد و اندیشید: «پس درد تو هم یکی نیست! اما بی معرفت چرا داری خواهرش و می چزونی؟»
میان زمین و آسمان گیر کرده بود و نمی دانست باید چه کند؟ مشکلات دیگرش کم بود، حالا جنگ و دعوای این دو نیز به آن ها اضافه شده و بیشتر از قبل گیجش می کرد. احساس کرد کم آورده. به نیم رخ غمگین و پکر رکسانا خیره شد و اندیشید: «اول کدوماشونو آروم کنم؟ مبینا... یا رکسانا؟!»
زنگ خورده شد و بی خیال رفتن به حیاط، دوباره داخل کلاس شد.
* * * * *
asal_cheshmak آنلاین نیست.   پاسخ با نقل قول
تشکر شده توسط :
!!terme, # NEGAR #, #laleh#, * sogi jOoOn *, **Silver Star**, **پناه**, *alien*, *atrina*, *Azarin*, *bi gharar*, *fog*, *miss minoo*, *n@fi3*, *niki, *shima*, *vooroojak*, *~SETAREH~*, *ریما*, +Neda+, - heDeh -, -Farimah-, -MARYAM-, -Niloufar-, -ShaDi-, .:aida:., .:BahaR:., .Anahit., .arsana., .Ghasedak., .MOHABBAT., 0033, 41267m, 5011311, 90ia, @ DINA @, aidai, aixi, alonegirl, amisha, angel67, anital, annie_barca, Arezoo*~*r, Armaghan bahary, armita1819, artii, artnous, asam, asemane nili, aseman_82, ashoka, asoodeh, atish69, atyek, avayebaran, ayandeh1, Az@de, azima, ba-maram, barane khazan, baran_1990, baroonii25, behi_aquarius, Behnaz joon, binam, blue_crystal, cole, corail, coral, D0nya, daneshmand, degeer, Dina*, dokhtare babash, dokhtare esfand, DREAM H, eglantine-m96, elahe70, elia65, elnaz89, Eyes Wide Shut, f1363, faez_er, Fafa Oi, fahime_kiticati, fani black 212, farah2, Farnaz, Faryad Zire Ab, fatemehjojo, fatima92, FowL, gandomsa, ghazghaz, ghorbani, gili, glarion, gol e roz sefid, goldoone22, gole narges, goli21, granaz, hadis00, hany111, harimeshgh, hasti59, hediyeh_b, hestiya, hiva, hoda.4470, ili mah, joghoze, Katra, khademre, khanoom-damaghoo, Kiiiiana, kulak, lavagirl, leila.kh, leili_zzz, lili5225, lilil, little princess, love_a, m.mahya, M.matineh, magenta, mah banoo, mahda, mahdiar, Mahed, mahsan, mahsany, mahshad05, malihe ranjbar, Mikrobe-Sorati, malus, maneou, Maria Ashna, marjan.AA, marmara25, maryam-70, maryammmmmm6, maryta, meno, messi1, meysan, Mina, Mina.LoveStar, mina68, Mino Bookworm, minoo1920, mira., mirage, mishapasha, monos, mushtata, mustang5200, m_mah, M~SAMI, nafas44, NAJVA66, nanaz66, narges-1991, nasi & somi, nastiya, NAVA22, nazi shirazi, nazi2000, negar1390, New Age, nigar_403, Nika R, niloofarane, nilooye abb, nini84, nino_tamar, nita.viok, nlp16001, NO ONE, NO ONE 2, noodi, novak, oldooz bala, omidk, omidrezam, paeezi, paiz, paradise, ParParShode, parshang, patrik, pegiiiiiiiii, pr.delafrouz, proxima, rahaiii, RaheBipayan*, ramesh20, raynak, roya1365, rozi-91, S-A-R-A, S@min, saadatirad, saba1324, sada, saghi k, saghigol, sakera, samim, samir, SANIA-23, sapidkooh, sara parvizi, saratab, sasa75, sepeedeh, setayesh1363, setayesh_p995, sete, shadi1356, shadow_das, shaghayegh69, shaghhayeghh, shakiba_2510, sheida joon, Shifteh, shiva joon, sh_karan, Silber, silverstar, simaN, sirius, sogand.m, somy_kh, sparrow, sponge bob, sydney, syhbyt, s_donia323, sαвα, T T--THR, talayeh, tama1011, TanNazZz, tarane, Tikooli, tinairn, titinaz, usui, V.i.d.a, venus7021, yada, yalda.angel, yas baran, yasamin_34, yase sefid, yasnaa, yas_sepid63, zahra_jk, zanbagh, ziglernata, ziiiziii13, |YaSsiii|, ~ Abji ZAhra ~, ~ ghazali ~, ~*MONA*~, ~farzaneh jan~, ~jOojoO.tAlA~, ~katrin~, ~Magic Life~, ~N!na jOojOo~, ~pArnYa~, ~SAREH~, ~SIAVASH~, ~Spunk!e~, ~TuLiPa~, آبجی نیلوفر, آذردخت, ابری, اترون, اتل و متل, بلور, بهار سرد, ثـمیـن, حنیفا58, خانم فسقلی, دخترک کولی, رضاره, رونیا, روژان6815, زری, زرین دخت, س_م_م_, ساحلی, ساغر123, ستاره بارون, سمن ناز, سوال, شداد, شرقي, صحرا73, طلوع عشق, عاشق رمان خواند, ف.الف, فاطیما8, فهیرا, لمیس20, م.م.ر, م.نوری, مانا66, منم دیگه..., مهرناز_71, مهستی, مهلا.پ, مونا**, مینا, ناشناس58, نسرین..., نسيا, نفس رادمنش, نیاز و ن, نیلوفر:-), نیکــی, هوفریا, واران, وارش67, وارنیا, وستا دخت, ياابالفضل, پارمیداا, پامچال, پرهوده, ღღ Parisa ღღ, پهره, چپ دست, کریستال, یاس سپید, یاسمین.م, یهدا, یک ابانی, یگانه, ♣ Elvira ♣, ♥Sepideh♥
پاسخ

علاقه مندی ها (Bookmarks)

برچسب ها
98ia, بزن, جذاب, حرف, داستان, رمان, رمان با من حرف بزن, رمان با من حرف بزن نویسندگان هیوا.ب و نادیا, رمان عاشقانه با من حرف بزن, رمان متفاوت با من حرف بزن, سایت, من, نادیا, همراهی, هیوا, هیواب, کاربران

ابزارهای موضوع جستجو در موضوع
جستجو در موضوع:

جستجوی پیشرفته
نحوه نمایش

UP/Down مجوز های ارسال و ویرایش
شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
شما نمیتوانید فایل پیوست در پست خود ضمیمه کنید
شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید

BB code هست فعال
شکلک ها فعال است
کد [IMG] فعال است
کد HTML غیر فعال است
Trackbacks are غیر فعال
Pingbacks are غیر فعال
Refbacks are غیر فعال


موضوعات مشابه
موضوع نویسنده موضوع انجمن پاسخ ها آخرين نوشته
معرفی و نقد رمان اریکا | نادیا و هیوا بهرامی کاربران انجمن lilil نوشته کاربران سایت 136 ۳ فروردين ۱۳۹۳ ۱۱:۳۲ بعد از ظهر
اریکا | هیوا بهرامی و نادیا کاربران انجمن | موبایل asal_cheshmak رمان موبایل نوشته کاربران سایت 1 ۲۸ مهر ۱۳۹۰ ۰۹:۵۳ بعد از ظهر
دانلود رمان اریکا | هیوا بهرامی و نادیا کاربران انجمن asal_cheshmak رمان نوشته کاربران سایت 0 ۱۷ مرداد ۱۳۹۰ ۱۲:۲۴ قبل از ظهر
رمان اریکا | نادیا و هیوا بهرامی کاربران انجمن lilil رمان های کامل شده نوشته کاربران 63 ۱۸ اسفند ۱۳۸۹ ۱۱:۴۸ قبل از ظهر
رمان هر چه هستی باش | هیوا بهرامی ، شبنم، هلن، نگین، طیبه، هانی، فرشته، نادیا کاربران انجمن hiva رمان های کامل شده نوشته کاربران 100 ۲۱ تير ۱۳۸۹ ۱۲:۴۶ بعد از ظهر


 

اکنون ساعت ۰۲:۴۳ بعد از ظهر برپایه ساعت جهانی (GMT - گرینویچ) +4.5 می باشد.

استفاده از مطالب اين سايت به هر نحو ، منوط به قرار دادن نام و لینک نودهشتیا به صورت مستقیم (http://www.forum.98ia.com) می باشد .

تاپیک های پیشنهادی : با انجمن مشکل دارید؟ - اطلاعیه ها و اخبار سایت - قوانین انجمن

خاطره نویسی  - خلاصه رمان - یادداشت های تلخ نویس - دانلود کتاب و رمان

- تماس با ما - گروهها - فال حافظ - بایگانی - بالا