مشاعره با اشعار فروغ فرخزاد !

[Guest2]

تولدی دیگر
همه هستی من آیه تاریکی ست
که ترا در خود تکرارکنان
به سحرگاه شکفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد
من در این آیه ترا آه کشیدم، آه
من در این آیه ترا
به درخت و آب و آتش پیوند زدم
زندگی شاید
یک خیابان درازست که هر روز زنی با زنبیل از آن می گذرد
زندگی شاید
ریسمانی ست که مردی با آن خود را از شاخه می آویزد
زندگی شاید
طفلی ست که از مدرسه بر میگردد
زندگی شاید
افروختن سیگاری باشد، در فاصله رخوتنک دو هم آغوشی
یا عبور گیج رهگذری باشد
.........

[Guest2]

در پایان نور ،خود را در انعکاس تنهایی می یابم .
و
به آغاز خلوت گاه خود می اندیشم،
آنجا که پایانی برای اشک ها و حسرت ها نیست ،
دیوار های تنم ،
مرا در ازدحام سکوت ِ تنهاییم ،می فشارند،
ایستاده در فضای خاموش،
بدون هیچ راهی برای فرار،
تنها منم ، که همه ی وجودم را ،در انتهای خواب به تماشا می نشینم .

[hanijojo]

مرگ من روزی فرا خواهد رسید

در بهاری روشن از امواج نور

در زمستانی غبارآلود و دور

یا خزانی خالی از فریاد و شور

مرگ من روزی فرا خواهد رسید

روزی از این تلخ و شیرین روزها

روز پوچی همچو روزان دگر

سایه ای از امروزها ، دیروزها ......

[farshid23]

آري آغاز دوست داشتن است
گرچه پايان راه ناپيداست من به پاياني دگر نيانديشم
كه همين دوست داشتن زيباست

[ronnin]

تا زنی بر سنگ جان خودپرستی را
یک زمان با من نشینی، با من خاکی
از لب شعرم بنوشی درد هستی را

[fatima_59]

تنها تو اگاه ی و تو میدانی
اسرار ان خطای نخستین را
تنها تو قادری که ببخشایی
بر روح من صفای نخستین را

[fatima_59]

اه ای خدا چگون ترا گویم
کز جسم خویش خسته و یزارم
هر شب بر استان جلال تو
گویی امید جسم دگر داارم

[Eluxa]

مرگ من روزي فرا خواهد رسيد
در بهاري روشن از امواج نور
در زمستاني غبار آلود و دور
يا خزاني خالي از فرياد و شور

[شبنم]

من از تو مي مردم
اما تو زندگاني من بودي
تو با من مي رفتي
تو در من مي خواندي
وقتي كه من خيابانها را
بي هيچ مقصدي مي پيمودم

[ronnin]

من به دنیا آمدهام بدون آنکه خود خواهم
کی رهایم کردی تا با دو چشم باز
برگزینم قالبی از خود برای خویش