مشاعره با اشعار فروغ فرخزاد !

[رهگذر13]

تا بر گذشته مي نگرم، عشق خويش را
چون آفتاب گمشده مي آورم بياد
مي نالم از دلي كه بخون غرقه گشته است
اين شعر، غير رنجش يارم بمن چه داد

[mahan7]

در کوچه باد می آید
کلاغ های ِ منفرد ِ انزوا
در باغ های ِ پیر ِ کسالت می چرخند
و نردبام
چه ارتفاع ِ حقیری دارد ...

[رهگذر13]

در اين فكرم كه در يك لحظه غفلت
از اين زندان خامش پر بگيرم
به چشم مرد زندانبان بخندم
كنارت زندگي از سر بگيرم

[lalehjoon]

در انتظار خوابم و صد افسوس
خوابم به چشم باز نمي آيد
اندوهگين و غمزده مي گويم
شايد ز روي ناز نمي آيد

[~Sepideh_farhadi~]

گنه کردم گناهی پر ز لذت
کنار پیکری لرزان و مدهوش
خداوندا چه می دانم چه کردم
در آن خلوتگه تاریک و خاموش

[رهگذر13]

شب به روي جاده نمناك
سايه هاي ما ز ما گوئي گريزانند
دور از ما در نشيب راه
در غبار شوم مهتابي كه مي لغزد
سرد و سنگين بر فراز شاخه هاي تاك
سوي يگديگر بنرمي پيش مي رانند

[~Sepideh_farhadi~]

لخت شدم تا در آن هوای دل انگیز
پیکر خود را به آب چشمه بشویم
وسوسه می ریخت بر دلم شب خاموش
تا غم دل را بگوش چشمه بگویم
آب خنک بود و موج های درخشان
ناله کنان گرد من به شوق خزیدند
گوئی با دست های نرم و بلورین
جان و تنم را بسوی خویش کشیدند

[رهگذر13]

دل گمراه من چه خواهد کرد؟
با نسیمی که می تراود از آن
بوی عشق کبوتر وحشی
نفس عطرهای سرگردان

[~Sepideh_farhadi~]

ناشناسی درون سینه من
پنجه بر چنگ و رود می ساید
همره نغمه های موزونش
گوئیا بوی عود می آید

[رز صورتی ...]

در غروبي دور
چون كبوترهاي وحشي زير پر گيرم
دشت ها را، كوه ها را، آسمان ها را
بشنوم از لابلاي بوته هاي خشك
نغمه هاي شادي مرغان صحرا را