مشاعره با اشعار سهراب سپهری !

[#SamaneH#]

دشت هایی چه فراخ!
کوه هایی چه بلند!
در گلستانه چه بوی علفی می امد!

[تی.آمو]

در پس درهای شیشه ای رؤیاها
در مرداب بی ته آیینه ها،
هر جا كه من گوشه ای از خودم را مرده بودم
یك نیلوفر روییده بود.
گویی او لحظه لحظه در تهی من می ریخت
و من در صدای شكفتن او
لحظه لحظه خودم را می مردم.

[saddaf_d]

ما جدا افتاده ایم ، و ستاره ی همدردی از شب هستی سر می زند
ما می رویم ، و آیا در پی ما ، یادی از درها خواهد گذشت؟
ما می گذریم ، و ایا غمی بر جای ما ، در سایه ها خواهد نشست ؟
برویم از سایه ی نی ، شاید جایی ، ساقه ی آخرین ، گل برتر را در سبد ما افکند

[saddaf_d]

دشت ها را، كوه ها را ديدم.
آب را ديدم ، خاك را ديدم.
نور و ظلمت را ديدم.
و گياهان را در نور، و گياهان را در ظلمت ديدم.
جانور را در نور ، جانور را در ظلمت ديدم.
و بشر را در نور ، و بشر را در ظلمت ديدم.

[nairika]

مرگ وارونه يك زنجره نيست
مرگ در ذهن اقاقي جاري است

[saddaf_d]

تشنه آب هاي مشبك
هستم.
دگمه هاي لباسم
رنگ اوراد اعصار جادوست.
در علف زار پيش از شيوع تكلم
آخرين جشن جسماني ما بپا بود.
من در اين جشن موسيقي اختران را
از درون سفالينه ها مي شنيدم

[star89]

ما ماندیم، تا رشته ی شب از گرد چپرها واشد، فردا شد.
روز آمد و رفت.

[saddaf_d]

تا ته كوچه شك ،
تا هواي خنك استغنا،
تا شب خيس محبت رفتم.
من به ديدار كسي رفتم در آن سر عشق.
رفتم، رفتم تا زن،
تا چراغ لذت،
تا سكوت خواهش،
تا صداي پر تنهايي.

[nairika]

یا به زنگار غمی الوده است
لیک چون باید این دم گذرد
پس اگر می گریم
گریه ام بی ثمر است
واگر می خندم
خنده ام بیهوده است

[saddaf_d]

تو نیستی ، و غریو رودها گویا نیست ، و دره ها ناخواناست
می آیی : شب از چهره ها بر می خیزد ، راز از هستی می پرد
می روی : چمن تاریک می شود ، جوشش چشمه می کشند
چشمانت را می بندی : ابهام به علف می پیچد