شهاب ها و شهاب سنگ ها


شهاب ها و شهابسنگ ها قطهات و تکه های ماده کیهانی هستند که از فضای دوردست وارد جو زمین می شوند.
شهابها معمولا از یک دانه ریگ کوچک ترند. آنها در جو به طور کامل می سوزند و در مسیر حرکت خود دنباله ای با درخشندگی ضعیف بر جای می گذارند. شهابها را زمانی ستارگان ثاقب می نامیدند. البته آن ها ستاره نیستند بلکه اغلب قطعات کوچکی هستند که از سز یک ستاره دنباله دار جدا شده اند. میلیونها شهاب هر روز وارد جو زمین می شوند ولی اکثرا بسیار کم نوراند و دیده نمی شوند.
شهاب ها گاهی به صورت رگبار یا طوفان در می آیند و نمایش درخشانی در فضا به وجود میآورند. یکی از رگبار های مشهور شهابها،(اسدیها) است. این رگبار در هر 33 سال یک بار روی می دهد. رگبار اسدیها نام خود را از صورت فلکی اسد گرفته است و به نظر می رسد که منشا آن صورت فلکی مذکور است. آخرین نمایش رگبار جالب توجه در سال 1999واقع شد و احتمالا رگبار بعدی در سال 2032 روی خواهد داد.
شهابسنگ ها قطعات سنگ و آهن هستند که از سیارک ها جدا می شوند. خیلی به ندرت اتفاق می افتد که یک سیارک کوچک با زمین برخورد کند و حفره شهابنگی بزرگی بر وری زمین ایجاد کند. مشهور ترین این نوع حفره ها ی بزرگ در آریزونا قرار دارد که سقوط یک سیارک کوچک، حدود 25000 سال قبل، آن را به وجود آورده است. شهاب سنگ جالب دیگری که در سال 1908 در سیبری سقوط کرد ولی این شهابسنگ شیئی بسیار مرموز بود و هیچ حفره قابل رویتی از خود بجای نگذاشت.
شهابسنگ های کوچک با وزن های چند کیلوگرم (یا چند پوند) تقریبا همه روز بر زمین سقوط می کنند. اکثر آنها که دیده نمی شوند در اقیانوسها و یا صحراها فرو می افتند. کاشفان قطب، صدها شهابسنگ قدیمی را یافتند که در لایه های یخی مناطق قطبی حفظ شده بودند.
علی رغم وزن و سرعت سقوط شهابسنگها هیچ موردی که باعث مرگ شده باشد ثبت نشده است. با وجود این در سال 1954 در آلاباما ی آمریکا یک شهابسنگ به بازوی زنی اصابت کرد. احتمال مواجهه با شهابسنگ از نزدیک برای انسان بسیار کم است. محاسبه نشان می دهدکه در کشوری به مساحت آمریکا شانس چنین رخدادی تقریبا یک بار در هر 9300 سال است. در صورتی که در عبور از جاده ها، خطر برخورد به مراتب بیشتر است!



مشهور ترین حفره شهابنگی در صحرای اریزونای شمالی قرار دارد. قطر دهانه آن 1260 متر (4134 پا) و در عمق آن 170 متر (558 پا) است. این حفره در دوران ماقبل تاریخ در اثر سقوط ی شی آسمانی به وجود امده است.











این تصویر قدیمی، رگبار شهابی (اسدیها) را که در سال 1832 اتفاق افتاد نشان می دهد. یک شاهد عینی گزارش داده بود که ریزش شهابها نسبت به باران شکل انبوه تری داشته است و مردم که در اثر این منظره حیرت آور به وحشت افتاده بودند از خداوند طلب می کردند تا جهان و آن ها را نجات دهد.