راه اگر طولانی و شب اگر طوفانی
چه باک که در سنگلاخ زمان
شانه ام می خورد به شانه ات با هر گام
که آرامگاه چنگ لرزام بازوان توست
و در آن تاریکی هائل
لبخند تو گرم می کند قلبم را
و آن برق نگاهت
مجنونم می کند
می سوزاندم.آنقدر که حتی می توانم
مرگ را آغوش...

می بینی ام؟
می دانم که نه.
بی تو
من در این زمینه تاریک محو می شوم!
نور چشمان توست.
که از پس منشور عشق.
رنگ میزد...مرا
و زمینه تاریک تنهایی ام را!

لحظه هایم...
با مداد قرمز تنهایی
خط می خورند
بی حضور چشمانت.
و من..
دلزده از این مشقهای تکراری
دفتر ناتمام زندگی ام را
پاره می کنم.