PDA

توجه ! این یک نسخه آرشیو شده میباشد و در این حالت شما عکسی را مشاهده نمیکنید برای مشاهده کامل متن و عکسها بر روی لینک مقابل کلیک کنید : شکستگى



"Angel"
1391,05,14, ساعت : 03:45 بعد از ظهر
شکستگى عبارت است از شکستن يا ترک برداشتن استخوان. اگرچه قسمت بيرونى استخوان داراى يک لايهٔ سفت است. اما اگر ضربه بخورد يا پيچ بخورد يا تحت فشار زياد قرار گيرد، ممکن است بشکند يا ترک بردارد. پيرها اغلب داراى استخوانهاى ترد و شکنندهاى هستند و تنها وارد آمدن يک نيروى ناچيز باعث شکستن استخوانهاى آنها مىشود. برعکس، استخوانهاى بلند کودکان اين قابليت را دارد که کمى خم شود.

با شکستگىها بايد با احتياط برخورد کرد. برخورد غلط با شکستگى بهوسيلهٔ يک فرد ناوارد ممکن است باعث آسيبديدگى بيشتر بافتهاى اطراف بشود.

استخوان ممکن است مستقيماً در ناحيهاى که به آن فشار يا ضربه وارد مىآيد شکسته شود. براى مثال اگر کسى با يک وسيلهٔ نقليه تصادف کند قسمت پائين پا ممکن است درس در جائى که با سپر برخورد کرده است بشکند.

[فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]


استخوان ممکن است غيرمستقيم در ناحيهاى دور از جائى که به آن نيرو وارد شده بشکند. در اينصورت استخوان بهوسيلهٔ نيروئى که از نقطه فشار در طول استخوان يا استخوان کنارى انتقال مىيابد، شکسته مىشود. براى مثال، افتادن روى زمين با دست باز و کشيده، ممکن است منجر به شکستن استخوانهاى ترقوهٔ شانه شود.

[فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]


نوع ديگر شکستگى غيرمستقيم آن است که انقباض ناگهانى و قدرتمند ماهيچه باعث مىشود قطعات استخوان از ناحيهاى که به ماهيچه متصل هستند کشيده شوند. براى مثال فوتباليستى را در نظر بگيريد که سعى مىکند توپ را شوت کند اما توپ از زير پاى وى در مىرود و پاى آن محکم به زمين مىخورد اين عمل مىتواند سبب دو نيم شدن کاسهٔ زانو بر اثر تکان قدرتمند و ناگهانى ماهيچهٔ ران در نقطهاى که به استخوان تکيه دارد بشود.

[فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]


بههمين شکل پيچ خوردن يک مفصل احتمالاً سبب آن مىشود که رباط مفصل بهقدرى سفت کشيده شود که يکى از استخوانهائى را که به مفصل چسبيدهاند، بشکند. براى مثال شخصى که بر اثر سر خوردن يا سکندرى رفتن پاى وى پيچ مىخورد ممکن است استخوان ساق پاى آن در ناحيهٔ قوزک پا بشکند.

[فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]


- انواع شکستگى:

شکستگىها را مىتوان به دو دسته تقسيم کرد، باز و بسته که هر دو مىتوانند مرکب هم باشند.

۱. شکستگى بسته:

اگر پوست محل شکستگى پاره نشود به آن، شکستگى بسته مىگويند.

[فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]


۲. شکستگى باز:

اگر در يک شکستگى سر استخوان شکسته پوست را پاره کند يا جراحتى از سطح پوست تا محل شکستگى ايجاد نمايد، به آن شکستگى باز مىگويند.

شکستگىهاى باز معمولاً وخيم هستند، نه تنها به اين علت که ممکن است موجب خونريزى فراوان شوند بلکه به اين دليل نيز که، ميکربهاى مضرّ مىتوانند به بافتهاى نرم استخوان شکسته دسترسى پيدا کنند. چنين عفونتهائى بالقوه خطرناک و مداواى آن مشکل است.

[فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]


۳. شکستگى مرکب:

شکستگىهاى باز يا بسته در صورتىکه جراحت هم ايجاد کنند شکستگى 'مرکب' ناميده مىشوند. مثلاً اگر يکى از ساختار مهم مثل رگهاى خونى يا عصبها بر اثر سر استخوان شکسته آسيب ببينند.

[فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]


- عوارض و نشانههاى عمومى:

۱. شکستگى استخوان ممکن است بهوسيله مصدوم احساس شود يا مصدوم صداى آن را بشنود.

۲. درد در نزديکى محل صدمه که بر اثر حرکت بيشتر مىشود.

۳. مصدوم متوجه مىشود که حرکت دادن عضو شکسته مشکل يا غيرممکن است.

۴. حساسيت در محل شکستگي، بهطورى که حتى با يک فشار ملايم آن محل درد مىگيرد.

۵. ورم و بعداً کبود شدن عضو مجروح. کبودى در ابتداى حادثه مشخص نيست اما همراه با تراوش خون به درون بافتها کبودى بيشتر و پررنگتر مىشود؛ بهطورى که ممکن است ماهيت واقعى جراحت را بپوشاند.

[فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]


۶. تغيير شکل در محل شکستگي. اين تغيير شکل ممکن است بهصورت بههم خوردن نظم و ترتيب استخوان، کوتاه شدن، زاويهدار شدن و فرورفتگى استخوان مسطح، يا چرخش دست يا پا باشد. (مثلاً ممکن است دست بيشتر از حد عادى خود بتواند بچرخد).

۷. احتمالاً در حين معاينه صداى خشکى از انتهاى استخوان شکسته (کريپتوس) شنيده مىشود. نبايد اين کار را عمداً انجام داد.

۸. عوارض و نشانههاى شوک. شدت شوک به ويژه در شکستگىهاى استخوان ران يا لگن خاصره کاملاً قابل توجه است.

- توجه:

تمام عوارض و نشانههاى گفته شده در هر نوع شکستگى نمايان نمىشوند. بسيارى از اين عوارض و نشانهها را بايد با يک مشاهدهٔ ساده، بدون حرکت دادن غيرضرورى عضو مجروح دريابيد. مثلاً با مقايسه شکل دست و پاى مجروح با دست و پاى سالم. اگر در مورد وخامت جراحت ترديد داريد فرض را بر اين بگذاريد که عضو دچار شکستگى شده است و آن را مانند شکستگى درمان کنيد.

- هدف:

نکتهٔ کليدى در اجراء امداد اوليه براى شکستگى عبارت است از جلوگيرى از حرکت عضو مجروح. حرکت، نه تنها شکستگى را دردناکتر مىکند بلکه باعث مىشود شکستگى بدتر شود. در تمام موارد ترتيب انتقال مصدوم را به بيمارستان بدهيد.

- درمان عمومى:

مصدومهائى را که دچار شکستگى شدهاند نبايد مطلقاً حرکت داد مگر آنکه واقعاً لازم باشد. مصدوم را در راحتترين وضع قرار دهيد، عضو مجروح را با دست يا با استفاده از بالش بىحرکت نگه داريد و منتظر رسيدن آمبولانس شويد. اگر لازم شد که مصدوم را حرکت دهيد اين کار را با دقت و ملايمت انجام دهيد تا از صدمهٔ بيشتر و زياد شدن درد شکستگى جلوگيرى کنيد.

شکستگىهاى خاص در اين فصل تک تک بحث شده است. اما بهطور کلى قاعدههاى عمومى براى درمان هر نوع شکستگى بهشرح زير است:

۱. اشکال در نفس کشيدن، خونريزى شديد و بيهوشى بايستى حتماً قبل از خود شکستگى درمان شوند.

۲. مصدومهائى را که دچار شکستگى شدهاند در همان وضعيتى که هستند، درمان کنيد مگر آنکه خطرى فورى جان مصدوم را تهديد کند.

اگر زمان اجازه مىدهد قبل از آنکه مصدوم را به جاى امنى منتقل کنيد عضو شکسته شده را ببنديد تا بىحرکت بماند.

۳. عضو آسيبديده را با دست بگيريد و ثابت نگهداريد.

نبايد عضو آسيبديده را بيهوده حرکت داد.

۴. اگر مطمئن هستيد که بهزودى آمبولانس سر مىرسد مصدوم را در راحتترين وضع قرار دهيد و با دست عضو آسيبديده را نگهداريد. مصدوم را به پتو يا لباس لوله شده يا چيزهائى شبيه آن تکيه بدهيد.

۵. اگر بيش از سى دقيقه براى رسيدن آمبولانس معطل شديد و راه بيمارستان کوتاه و هموار بود عضو مجروح را با استفاده از بالشتک و باندپيچى به قسمت سالم بدن ببنديد تا بىحرکت باقى بماند.

- توجه:

باندپيچى بايد به اندازهٔ کافى محکم باشد تا از حرکت عضو مجروح جلوگيرى کند، اما نه آنقدر محکم که در گردش خون اختلال ايجاد نمايد يا باعث درد شود.

۶. پس از بىحرکت کردن عضو مجروح براى آنکه ناراحتى و ورم را به حداقل برسانيد عضو را بالا بگيريد.

۷. اگر راه بيمارستان طولانى باشد (بيش از ۳۰ دقيقه) و يا ناهموار باشد استفاده از باندپيچى اضافى و تخته شکستهبندى الزامى است.

۸. براى برطرف ساختن حالت شوک به ترتيبى که در مبحث شوک گفته شده عمل کنيد.

- توجه:

عضو شکسته ممکن است آنچنان از شکل عادى خود خارج شده باشد که باندپيچى يا بهکار بردن نوار شکستهبندى بدون جا انداختن عضو امکانپذير نباشد. در اينگونه موارد با دقت و ملايمت سر شکستگى را فشار دهيد و تا جائى که مجروح مىتواند تحمل کند و کمترين درد ممکن را ايجاد کند آن را بکشيد، در حال مستقيم قرار دهيد و بعد باندپيچى نمائيد.

- شکستگىهاى باز:


- اگر استخوان از زخم بيرون آمده باشد.

۱. با وارد آوردن فشار به کنار استخوان، جلوى خونريزى را بگيريد.

[فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]


۲. با ملايمت يک تکه گاز روى استخوان بيرون آمده قرار دهيد.


[فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]


۳. يک بالشتک پنبهاى گرد يا چيزى شبيه آن را دور زخم قرار دهيد. بالشتک بايد آنقدر بلند باشد تا از وارد آوردن فشار روى استخوان بيرون آمده جلوگيرى کند.

[فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]


۴. با باندپيچى بهصورت مورب پانسمان و بالشتک را سر جاى خود محکم کنيد.

[فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]


۵. اگر امکان داشت عضو مجروح را از شانه آويزان کنيد و آن را بىحرکت سازيد.

[فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]


۶. مصدوم را به شکلى که وضعيت درمانى آن حفظ شود به بيمارستان برسانيد و اگر لازم شد او را با برانکارد انتقال دهيد.

- اگر استخوان از زخم بيرون نزده باشد:

۱. با فشار دادن بهلبههاى زخم به همديگر جلوى خونريزى را بگيريد اين کار بايد با ملايمت ولى قاطع انجام شود.

[فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]


نبايد محکم رو به پائين روى محل شکستگى فشار وارد کنيد.

۲. يک پوشش روى زخم بگذاريد و يک بالشتک پنبهاى اطراف لبههاى زخم بگذاريد.

[فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]


۳. مراحل ۴ تا ۶ را که در مبحث اگر استخوان از زخم بيرون آمده باشد توضيح داده شد دنبال کنيد.

*خوشگل پسر*
1391,05,14, ساعت : 03:47 بعد از ظهر
نمي دونستممممممممممممم

"Angel"
1391,11,17, ساعت : 05:12 بعد از ظهر
اسکلت بدن انسان با تشکیل شدن از استخوان های سخت نقش اساسی را در حفظ شکل بدن دارند که توسط مفاصلی به یکدیگر متصل می شوند تا حرکت آنها توسط عضلات بدن امکان پذیر باشد. عضلات بدن توسط بافت های طنابی شکل و محکمی به نام تاندون یا لیگامان به استخوان ها متصل شده اند که با انقباضات خود, استخوان ها را حرکت می دهند. اما در هنگام وارد شدن ضربه به این اعضای بدن انواع مختلفی از آسیب رخ می دهد. غالبا در هنگام ضربه های شدید ( اجسام غیر تیز و برنده -ترومای بلانت) وارد شده به بدن در اثر مواردی مانند سقوط, سوانح رانندگی, مسابقات ورزشی و امثال آن اندام ها و مفاصل در اثر ضربه دچار آسیب و درد شدیدی می شوند که شک به شکستگی استخوان ها را بر می انگیزد. البته آسیب های دیگری نیز وجود دارند که از جمله شایع ترین آنها, پارگی و یا کشیده شدن شدید تاندون ها است.
واضح است که شکستگی به زمانی اطلاق می شود که یکی از استخوانهای بدن شکسته شده باشد. اما نوع دیگری از آسیب داریم. آسیب لیگامانها یا تاندون ها که در آن تاندون در اثر ضربه و کشیدگی شدید به طور کامل یا بخشی از آن دچار پارگی می شود.
اما شکستن استخوان می تواند در هر نقطه از بدن اتفاق بیافتد. اغلب شکستگی در دستان ، بازوها ، پاها ، و یا مچ پا رخ می دهد. انواع مختلفی از شکستگی وجود دارد. اما همه شکستگی مشابه شفا می یابند.استخوان جدید رشد می کند تا قطعات شکسته را مجدد به یکدیگر متصل کند. اما برای این امر لازم است که استخوان ها در کنار یکدیگر برای مدت زمان طولانی بدون هیچ حرکتی ثابت نگه داشته شوند تا جوش خوردن دو انتهای آسیب دیده بهم انجام شود. اما این استخوان ها چگونه در کنار هم بی حرکت می شوند. روش های مختلفی وجود دارد که برخی از آنها همراه با بردن بیمار به اتاق عمل و جراحی است و برخی در درمانگاه یا مطب پزشک انجام می شود که این مساله بستگی به شدت ضربه وارد شده و میزان آسیب استخوان, مفاصل و عضلات اطراف آن دارد. اما از آنجاییکه غالب شکستگی های استخوانی در درجه متوسط تا خفیف بدون آسیب شدید عضلات, تاندون ها و زخم های بزرگ و یا خونریزی است, غالبا از روشهای بی حرکتی بسته یا بدون نیاز به جراحی استفاده می شود. بیحرکت کردن یا گچ گرفتن اندام، استخوان های آسیب دیده در محل شکسته را در کنار یکدیگر نگه می دارد تا مجدد به هم جوش بخورند.
اما شکستگی استخوان همانطور که گفته شد انواع متعددی دارد که از جمله آنها می توان انواع زیر را نام برد:
شکستگی بدون جابجایی: تکه های استخوان شکسته شده در راستای هم بدون جابجایی از محل خود قرار دارند
شکستگی همراه باجابجایی: تکه های استخوان شکسته شده از یکدیگر فاصله گرفته اند
شکستگی مرکب یا خورد شده: استخوان به سه یا تعداد بیشتر قطعه شکسته شده است.
شکستگی استخوانی باز: محل شکستگی از طریق آسیب پوست به بیرون راه پیدا نموده است و گاها استخوان های شکسته دیده می شوند. (شکستگی هایی که پوست روی محل سالم است، شکستگی بسته اطلاق میشود)
البته تقسیم بندی های تخصصی هم برای انواع شکستگی وجود دارد و تقسیم بندی بالا ساده و برای درک ساده انواع آن بیان شد:

استخوان بافت زنده است که از سلول ساخته شده است. وقتی که یک استخوانشکست ، سلول های خون به منطقه شکسته شده هجوم می آورند. این سلولها تبدیل به استخوان جدید میشوند. استخوان ها از طریق یک فرایند تدریجی به نام بازسازی ترمیم می شوند. مدت طول کشیدناین مرحله بستگی به نوع شکستگی و نحوه مراقبت از صدمه بستگی دارد.
خون ریزی دربافتهای اطراف شکستگی منجر به تشکیل یک لخته خون در میان تکه های استخوان می شود.
این سلولها تشکیل یک شبکه از الیاف قوی در داخل لخته خون می دهند. این الیاف تکه های استخوان را درکنار هم نگه می دارند.

این الیاف پس از مدتی توسط استخوان جدید جایگزین می شوند. در ابتدا ، استخوان های جدید ضعیف، نرم و متخلخل است . این استخوان به نام کال استخوانی نامیده می شود.
استخوان های جدید به تدریج قوی تر می شوند، تا زمانتی که پس از آنکه گچ استخوان ها نیز باز می شود، استخوان جدید آنقدر محکم شده است که میتواند مانند قبل از بدن محافظت کند.


شکستگی در کودکان
اما در کودکان شکستگی چند ویژگی خاص دارد که باید به آن توجه شود:


صفحه رشد بخش شکننده ای از سلولها در انتهای استخوانهای بلند هستند که(مانند بازوها و پاها). صفحه رشد محل رشد استخوان ها و دراز شدن آنها است، تا به طول انتهایی خود در سن بلوغ برسند. اگر یک صفحه رشد در یک شکستگی آسیب دیده باشد ، استخوان ممکن است رشد صحیح و لازم را در آینده پیدا نکند. بنابراین شکستگی های که صفحه رشد در کودکان را درگیر نموده نیاز بیشتری به پیگیری دارد تا والدین مطمئن شوند که استخوان در حال رشد صحیح و مناسب هستند.
بازسازی در کودکان به نسبت بزرگسالان با سرعت بیشتری رخ می دهد. این به این معناست استخوان شکسته یک کودک ممکن است نیاز نداشته باشد تا کاملا قطعات آن در یک ردیف و کنار هم قرار گیرند و استخوان در طی فرآیند بازسازی مجدد شکل خود را پیدا می کند و هرچه سن کودک کم تر باشد این مساله بهتر و سریع تر رخ می دهد.


بی حرکت کردن استخوانها
بهرحال پس از شکستگی استخوان ها باید آنها را به یکی از روش های موجود برای مدتی بی حرکت نمود. همانطور که گفته شد روش های جراحی و غیرجراحی برای بی حرکت نمودن استخوان ها در کنار هم وجود دارد اما روش های غیرجراحی که به طور شایع تر استفاده می شوند شامل موارد زیر هستند:
گچ گرفتن
بی حرکتی به روش گچ گرفتن که از اولین روش های بی حرکتی استخوان ها می باشد به وسیله باندهای پارچه ای گچی که در آب خیس می شوند و به دور اندام بر روی یک روکش پنبه ای نازک بسته می شوند تهیه می شوند.هنگامی که این باندها خشک می شوند یک ساختار گچی محکم تشکیل می شود که اندام را بی حرکت نگه می دارد و البته سفت شدن کامل آن 24 تا 48 ساعت ممکن است طول بکشد.
بی حرکتی با فایبرگلاس
یک روش دیگر بی حرکت نمودن, استفاده از الیاف فایبرگلاس است که تشکیل بافت پلاستیکی بسیار محکمی را می دهند. این الیاف نیز مانند روش قبلی به صورت باندهایی به دور اندام پیچیده شده که پس از خشک شدن سفت و محکم می شوند. این باندها که رنگ های مختلفی (غالبا سبزرنگ) دارند، از گچ در روش قبل سبک تر هستند و سریع تر از آن خشک و محکم می شوند. از آنجاییکه در اصطلاح عامیانه گچ گرفتن متناظر با بی حرکت نمودن عضو شکسته (Immobilization) تعریف می شود گاها به این نوع بی حرکت نمودن گچ فایبرگلاس نیز می گویند.
بریس ها
روش دیگر استفاده از بریس های آماده ای است که به شکل اندام های مختلف آماده شده اند که می توان از بازار تهیه نموده و به دور اندام آسیب دیده بست. آنها قابلیت باز و بسته شدن مکرر دارند و می توانند بلافاصله بعد از شکستگی به دور عضو بسته شوند.
راهنمایی برای تحمل اندام گچ گرفته
تحمل اندام گچ گرفته شده سنگین برای بیمار خسته کننده و دشوار است و راه رفتن با آن ( در شکستگی پا ) ممکن است خیلی دشوار باشد. اما روش هایی برای تسهیل تحمل آنها وجود دارد:
استفاده از عصا: عصا به افرادی که دارای گچ در اندام تحتانی اعم از ساق، ران و مچ پا هستند توصیه می شود اما در صورتی که بیمار نتواند با عصا به آسانی راه برود، بهتر از چوب زیربغل استفاده شود. این وسیله ها به بیمار کمک می کنند که وزن را از روی عضو آسیب دیده نیافتد و در هنگام استفاده از چب زیر بغل نیز باید وزن را به روی ناحیه زیربغل متراکم نشود زیرا ممکن است به شبکه عصبی بازویی آسیب وارد شود.
مراقبت از اندام گچ گرفته شده

چه مواقعی باید با پزشک تماس گرفت؟
در صورت بروز مشکلات زیر پس از گچ گرفتن اندام باید با پزشک تماس گرفت:
اگر در اندام آسیب دیده احساس سوزن سوزن شدن و یا کرختی و بی حسی شود.
درد شدیدی که قابل تحمل نباشد
اگر بیمار احساس کند که گچ بسیار سفت یا خیلی شل شده است.
اگر گچ آسیب جدی ببند، ترک بخورد و یا لبه های تیز و آسیب رساننده ای داشته باشد
اگر گچ خیس شود و تا 24 ساعت خشک نشود

گچی که بر روی اندام آسیب دیده بسته می شود باید مورد مراقبت قرار گیرد تا آسیبی نبیند و درغیراینصورت باید تعویض شود تا بتواند نقش خود را برای ترمیم استخوان شکسته به درستی ایفا نماید. پس بسیار مهم است که بیماران به نکات لازم توجه نمایند تا دوران بهبودی را به سرعت طی نمایند.
اندام گچ گرفته اگر خیس شود، سفتی خود را از دست داده و ممکن است که نرم حتی باز شود. و انواع فایبرگلاس نیز در صورت خیس شدن، ممکن است به پوست آسیب برسانند. در نتیجه بهتر است که بیماران هر فعالیتی که ممکن است باعث خیس شدن اندام شود، جدا خودداری کنند. اما چگونه:


بهتر است در هنگام حمام یا در روزهای بارانی تمام اندام گچ گرفته را با یک کیسه پلاستیکی بپوشانند.
در هنگام حمام در صورت استفاده از وان و جکوزی اندام را در خارج از آن قرار دهند.
اگر احیانا به هر دلیلی گچ خیس شد بهتر است در اسرع وقت به کمک سشوار آن را خشک نمود

سایر موارد ممنوعه
برخی بیماران دچار خارش عضوی که گچ گرفته شدم می شوند و گاها تلاش می کنند که با فرو کردن اشیایی مانند خودکار و مداد پوست خود را بخارانند. که ممکن است به آسیب دیدن پوست و در نهایت عفونت آن منجر شود. برای رهایی از خارش شدید توصیه می شود که با استفاده از سشوار سعی شود باد سرد به داخل گچ در محل خارش دمیده شود. این کار به کاهش احساس خارش کمک خواهد کرد.
به هیچ عنوان بیماران نباید خود آنها به تنهایی سعی در باز نمودن گچ بکنند. و حتی دستکاری لبه های تیز آن نیز ممکن است باعث جابجایی استخوانها و یا از بین رفتن کارکرد آن شود.
برخی بیماران بافت پنبه ای زیر گچ را خارج می کنند، این کار غلط است زیرا این بافت نقش محافظتی پوست را دارد.




مراقبت از اندام آسیب دیده
در طول چند هفته تا چند ماهی که بسته به تشخیص پزشک اندام باید بی حرکت شود، یک سری نکاتی باید مورد توجه قرار گیرد. ضمن اینکه درد نه چندان شدید ممکن است همراه با این مساله باشد و بیمار می تواند در طول این دوران از ضددردهای ساده مانند استامینوفن استفاده کند:
بالانگه داشتن
بهتر است که بیماران در هر حالتی اندام گچ گرفته را بالاتر از سطح قلب خود نگه دارند. این مساله به کاهش درد، ورم و نبض زدن اندام کمک می کند. دست گچ گرفته شده بهتر است از طریق بندهای مخصوص به گردن آویخته شود و پای گچ گرفته شده در هنگام نشستن و خوابیدن روی بالشتی قرار گیرد.
استراحت
درد نشانه ای از وارد شدن آسیب به اعضای بدن است پس باید آنرا جدی گرفت و از کارهای غیرضروری به خصوص با اندام آسیب دیده خودداری نمود تا ترمیم و بهبودی سریع تر رخ دهد.
استفاده از یخ
قرار دادن بسته ای حاوی مقداری یخ در داخل پلاستیک خشک بر روی ناحیه شکسته به کاهش درد و تورم عضو کمک می کند. حتی بسته های مواد غذایی که در فریزر ذخیره شده نیز برای این مساله مناسب هستند. اگر بسته یخ مرطوب است بهتر است ابتدا یک پارچه نازک خشک روی محل موردنظر قرار داده شود. بهترین زمان موثر بودن این کار در دو روز اول شکستن اندام و بی حرکت نمودن آن می باشد.
ورزش کردن
برای به جریان انداختن خون در عضو، بهتر است که بیماران مفاصل دو طرف محل شکستگی که آزاد هستند را ورزش دهند. این مفصل ها شامل مفصل مچ پا، انگشتان دست و پا، آرنج و زانو هستند. ورزش باید با احتیاط و با نظر پزشک معالج انجام شود تا به عضو آسیب دیده صدمه وارد نکند.
باز کردن گچ
پس از سپری شدن زمان موردنظر، گچ یا فایبرگلاسی که برای بی حرکتی عضو استفاده شده، توسط اره مخصوصی که نوک آن کند است، باز می شود. این مساله گاهی افراد را دچار نگرانی می کند در حالی که این اره ها مخصوص همین کار ساخته شده و بی خطر هستند. البته این کار باید توسط پزشک یا تکنسین ورزیده انجام شود. بیمار باید بی حرکت کامل تا پایان انجام کار باقی بماند.
اما پس از باز کردن عضو چه باید کرد؟
هنگامی که گچ اندام باز می شود غالبا بیماران احساس می کنند که اندامی که در گچ بوده با اندام طرف مقابل تفاوت هایی دارد:
عضلات ضعیف
عضلات اطراف استخوان شکسته در طی مدت بی حرکت بودن به همین دلیل کوچک و ضعیف می شوند. اما با شروع استفاده مجدد آنها توان خود را بازمی یابند و اندازه آنها نیز طبیعی می شود.
خشکی پوست
پوست ناحیه ای که در زیر گچ یا بریس بوده است، خشک و شکننده خواهد شد زیرا امکان تعریق و تبادل هوا برای آن فراهم نبوده است. استفاده از کرم های نرم کننده مناسب، می تواند به بازگشت شرایط مناسب به پوست کمک نماید. همچنین برخی بیماران پوست خود را دردناک و حساس می یابند که خاراندن آن با ناخن ها باعث زخم شدن آن می شد. باید تا مدتی مدارا نمود تا این مسائل برطرف شوند.
ورم کردن اندام
هنگامی که اندام در حال ترمیم است، ممکن است ورم کند حتی پس از باز شدن گچ اندام. این مساله مخصوصا در آسیب های ساق و ران پا رخ می دهد. بهتر است تا مدتی اندام را بالاتر از سطح قلب نگه داشت و در صورت تداوم مشکل به پزشک مراجعه نمود.

"Angel"
1391,11,17, ساعت : 05:14 بعد از ظهر
روش های ثابت نگه داشتن استخوان: روش های حفظ ونگهداری استخوان شکسته و جا انداخته شده در وضعیت ثابت و بی حرکت شامل استفاده از: 1_ فیکساتور های خارجی مانند قالب های ارتوپدی(cast) ، اتل(splint)، بریس(brace) و کشش است. 2_ فیکساسیون داخلی با استفاده از پیچ، پلاک، میخ و سیم و پروتز و کاشت مصنوعی است. (مضرات فیکساسیون داخلی آن است که نیاز به بیهوشی دارد و حامل خطر عفونت در زمان جراحی است و فیکساسیون داخلی تحت شرایط آسپتیک شدید انجام می گیرد و بیمار یک دوره آنتی بیوتیک پروفیلاکتیک وریدی در قبل و حین و بعد از عمل دریافت می دارد.)
کاشت مصنوعی به ویژه زمانی استفاده می گردد که تکه پروگزیمال شکستگی از بین رفته است. مثلا شکستگی سر استخوان ران و یا بلافاصله زیر آن( پیوند استخوانی خود بیمار از تاج ایلیاک استاندارد طلائی برای ماده مورد استفاده در پیوند استخوان است).
گچ گیری:
شایع ترین وسیله فیکساسیون خارجی است که به منظور بی حرکت کردن عضو اسیب دیده به کار می رود و همچنین به منظور اصلاح تغییر شکل یا حمایت و تثبیت مفاصل ضعیف مورد استفاده قرار می گیرد.
انواع گچ:
_ گچ پا ریز: قبل از استفاده بایستی با آب خنک مرطوب شود و به آرامی خشک می شود. درصورتی که مجددا مرطوب شود قوام خود را از دست می دهد و بایستی تعویض شود. قابلیت اتساع کمی دارد و سنگین است.
_ فایبرگلاس یا پلاستیکی: به سرعت خشک می شود، کم وزن هستند، می تواند وارد آب شود بدون آن که استقامت خود را از دست بدهد. اکثر گچ ها بعد از 5 الی 15 دقیقه خشک می شوند، خشک شدن کامل آن 24 تا 72 ساعت طول می کشد. البته این زمان بسته به ضخامت گچ و درجه حرارت محیط دارد.
خصوصیات قالب گچ خشک شده: گچ کاملا سفید، درخشان و بدون بو است.
خصوصیات قالب گچ مرطوب: کدر و خاکستری رنگ است و بوی کبک زده می دهد.
انواع معمول گچ گیری:
_ گچ کوتاه بازی: از زیر ارنج تا قاعده انگشت شصت
_ اسپایکای شصت (thumb spica): از زیر ارنج + انگشت شصت(گچ دستکش بلند)
_ گچ بلند بازو: از زیر بغل تا چین کف دست(مفصل ارنج در زاویه قائمه قرار دارد و از پارچه چارگوش جهت آویزان کردن دست استفاده می شود)
_ گچ کوتاه پا: از زیر زانو تا قاعده انگشتان پا
_ گچ بلند پا: از بالای زانو( ثلث فوقانی ران) تا قاعده انگشتان پا(زانو را می توان کمی خم کرد
_ walking: همان گچ کوتاه یا بلند پا است که دارای پاشنه می باشد و برای راه رفتن تقویت شده
_ گچ تنه: دور تادور تنه را در بر می گیرد
_ گچ اسپایکای شانه: تنه ، شانه ها و ارنج را در بر می گیرد( به صورت یک ژاکت است)
_ گچ اسپایکای مفصل ران(hip spica):تنه ویکی از اندامهای تحتانی را دربر میگیرد
بریس(brace):نوعی قالب است که علاوه برحمایت کافی از استخوانهای شکسته دارای لولایی است که حرکات مفاصل را میسر میکند بعداز شکستگی تنه ران ویا بعداز کشش استخوانی جهت تسریع بهبود شکستگی معمولا ازبریس استفاده میشود.بانداژروی اتل به شکل مارپیچ وبافشاریکنواخت بایستی بسته شود تاگردش خون دچار اختلال نشود
انواع وسایل بی حرکت سازی ونحوه استفاده ازانها:اسپلنت ها دراشکال گوناگون به بی حرکت نمودن شکستگی های معمولی ودررفتگی های همراه باترومای عضلانی اسکلتی کمک میکنند.برخی از اتل ها برای برخی ازانواع صدمات خاص مناسب تر هستند اما بسیاری ازاتل ها را می توان درمورد صدمات مختلف به کار برد.این موارد بایداز دستورالعمل سیستم اورژانس خودتبعیت کند.انواع مختلف اتل هاشامل اتل سخت,اتل کششی،اتل فشاری،اتل فی البداهه(دست ساز) واتل بانداژسه گوش وبستن نوار است.
-اسپلنت های سخت:محکم وبادوام هستند.اتل هایی ازجنس چوب،الومینیم،سیم،پلاستیک یاالیاف چوب فشرده هستندکه دربازارموجودند.نوع دیگری از اسپلنت های سخت اسپلنت حالت پذیر یا انعطاف پذیر است این اسپلنت از ماده ای ساخته شده که می تواندبه اسانی شکل زوایای اندام رابه خودبگیرداسپلنت شکل داده شده با استفاده از بانداژ پیرامونی به اندام متصل میشود.اسپلنت های حالت پذیر شامل اسپلنت نردبانی (بستری متشکل ازسیم های نرم به هم اتصال یافته)و اسپلنت صحفه فلزی(متشکل ازالومینیوم نازک یافلز شکل پذیر دیگر)باشند.برخی از این اتل ها در درون خود،بالشتک قابل شستشو دارنددرحالی که دربرخی دیگر پیش از استفاده باید پارچه ی نرم قرار داد.
-اسپلنت های نرم(soft spilent):اسپلنت های نرم از بالشتک با فشارهوا به منظور بی حرکت ساختن عضو اسیب دیده استفاده می کنند.ازمیان انواع مختلف اسپلنت های نرم اسپلنت های هوایی که شامل garment( جامه یاپوشاک مانند)وantshock(ضدشوک)وpneumatic (بادی وهوایی)واسپلنت های بالشی(pillow splint) میباشد این اتل ها،در شکل واندازه های مختلف با زیب ویابدون زیب وجود دارند، اسپلنت های هوایی به دلیل قرارگرفتن هوا درون ان وفشرده کردن اندام باعث بی حرکت شدن عضو می شود از انجاکه اسپلنت یک استوانه شکل داده شده است و میتواند به شکل پا داید قادر است اندام را در راستای مستقیم بی حرکت نماید. از اسپلنت هوایی درصدمات استخوان بلند که بالاتر از زانو یا ارنج قرار دارند نباید استفاده کرد زیرا این نوع اسپلنت ها نمی توانند از حرکت مفصل ران یاشانه جلوگیری کنند وذر نتیجه قادر نیستند مفاصل پروگزیمال اندام رابی حرکت نمایند از انجا که اسپلنت های هوایی فشار وارد می کنند درمهار کردن خونریزیهای داخلی وخارجی سودمند میباشد.فشار درون اسپلنت هوایی را دائما تحت نظر بگیرید زیرا ممکن است با تغییر دما وارتفاع تغییر کند
-اسپلنت بالشی:یک اسپلنت نرم وراحت برای صدمات مچ پا وپا میباشد پا به سادگی روی بالش قرار میگیرد ونوار پارچه ای خارجی به دور تا دور پا بالش کشیده می شود نوار پارچه ای به هم سنجاق می شود یابا استفاده ازمواد مخصوص بانداژ ودور تا دور محل اسیب پیچانده می شود این وسیله فشارملایم و یکنواختی بر اندام وارد میکند وبه نحو موثری اندام را بی حرکت نگه می دارد بااستفاده از یک یا دو پتوی حجیم ومحکم پیچاندن انها به دور اندام اسیب دیده می توان همان نوع بی حرکت ساختن را ایجاد نمود.
-اتل کششی:اتل های کششی اندام رادر جهت مخالف کشیده وباعث بهبودی ،کاهش خونریزی وبه حداقل رساندن صدمات بیشتر می شوند.اتل های کششی برای جا اندازی شکستگی استفاده نمی شود اما می توانند در بی حرکت ساختن انتهای استخوانی ،کاهش قطر یا اندازه ران وجلوگیری از صدمات بیشتر کمک کننده باشند.چندین نوع اتل کششی وجود دارد وکار با انها بسته به کارخانه سازنده فرق می کند. برای استفاده از اتل کششی به دو تکنسین فوریت های پزشکی نیاز است.
-دو نوع اصلی اسپلنت های کششی عبارتند از نوع دارای چارچوب دوقطبی ونوع دارای چارچوب یک قطبی.
-اسپلنت کششی دوقطبی(fernotrac or hare traction splint):یک نیم حلقه دارد که به برجستگی نشیمن گاهی لگن متصل میشود ضامن دیستال ان به بند پا متصل میشود وپارا دربرابر لگن به حالت کشش درمی اوردچارچوب مذکور اندام رابالا اورده واز ان حمایت می کندو قسمت پایی اندام صدمه دیده رابالاتراز سطح زمین به حالت معلق درمی اورد این ساختاراز حرکت اندام حین جابه جایی بیمارجلوگیری می کند واز طرفی دیگربه دلیل وجودپایه زیر ان وبالا امدن اندام تخلیه وریدی نیز افزایش می یابد.
اسپلنت های کششی یک قطبی:از یک میله دراز برای وارد ساختن کشش برروی بند پادر برابرفشاری که بر استخوان عانه وارد میکند بهره می جوید اسپلنت یک قطبی اندام را بالا نمی اورد وتثبیت نمی کند بنابراین هنگام جابه جاکردن بیمار باید بیشتر مراقب باشید.
-اتل خلا:اسپلنت های واکیوم می توانند دقیقا به شکل اندام درایند که یک عضو اسیب دیده برروی یک کیسه کوچک حاوی ذرات پلاستیکی قرار داده می شود. اسپلنت به شکل قالب اندام درمیاید. انگاه هوای ان بیرون کشیده می شود.مکش موجب قفل شدن ذرات در محل می شود واسپلنت را دربرابر زوایای مختلف اندام بی حرکت میکند. تنها عیب اسپلنت های واکیوم ان است که هنگام تخلیه هوا اندکی چروکیده می شود ولذا تاثیر اسپلنت کنندگی انها کاهش می یابد.
-اتل دست ساز(فی البداهه):گاه مجبور می شوید در صحنه حادثه،خلاقیت به خرج دهید.اتل های دست ساز را میتوان از جعبه های مقوایی،تخته فلزی یاچوبی، مجله لوله شده ویاسایراشیا مشابه تهیه نمود.یک اتل دست ساز باید از ویژگی های زیر برخوردار باشد:
-سبک اما سخت ومحکم باشد
-به اندازه ضخیم ترین بخش عضو شکسته،پهنا داشته باشد.به اندازه کافی بلند باشدتا مفاصل را در بر گرفته ومانع از حرکت دوسوی شکستگی شود.درون ان پارچه گذاشته شود.تاتماس باسطح پوست قرارنگیرد،یک بالش یاپتوی معمولی وقتی به دور محل اسیب پیچیده شده وباچند کراوات محکم بسته می شود نیز می تواند اتل دست ساز خوبی باشد.
-اتل بانداژ سه گوش وبستن نوار(sling and swathe): اتل بانداژ سه گوش وبستن نوار،اغلب برای حفظ ثبات صدمات دردناک شانه،ارنج وقسمت فوقانی هومروس استفاده می شود. sling یک بانداژ سه گوش است که از بازوی بیمار محافظت می کنددر حالی که نوار پارچه (swathe)بازوی بیمار راکنار قفسه ی سینه نگه می دارد.این کار مانع از درد وصدمه بیشتر براثر حرکت شانه وبازو می شود.

"Angel"
1391,11,17, ساعت : 05:16 بعد از ظهر
مراقبتهاي لازم در بيمار داراي قالب گچي
مشكلات مربوط به دستگاه اسكلتي بدن بسيار شايع بوده و اگر چه اغلب تهديد كننده حيات نيستند اما تاثير عميقي بر فعاليتهاي روزمره و طبيعي زندگي دارند . يكي از درمانهايي كه در جهت رفع اين مشكلات بخصوص شكستگي ها استفاده مي شود قالبهاي گچي است.
گچ يك وسيله بي حركت كننده خارجي است كه هدف از آن بي حركت كردن شكستگي هاي جا اندازي شده ، اصلاح بد شكستگي ها و حمايت از مفاصل ضعيف مي باشد .
اميد است بيماران با رعايت آموزشهاي ذكر شده به حداكثر بهبودي و سلامت دست يافته و از عوارض احتمالي اين نوع درمان پيشگيري نمايند .




1- خشك شدن گچ :
محكم شدن قالب گچ 15 تا 20 دقيقه طول مي كشد اما اگر كاملا خشك نشود ،استحكام لازم را ندارد . خشك شدن كامل 24تا 72 ساعت طول مي كشد كه در طي اين زمان بايد :


جهت بلند كردن و جابجايي گچ از كف دست استفاده شود تا فشار انگشتان آن را فرو رفته نكند .



روي قالب هيچ پوششي نباشد تا سريعتر خشك شود .



مي توان ازپنكه يا لامپهاي گرمايي جهت سريعتر خشك شدن ناحيه استفاده كرد . مراقب باشيد گچ مرطوب روي سطوح خيلي سفت يا لبه هاي تيز قرار نگيرد .


2- تسكين درد :


عضو را بي حركت كرده و با چند بالش بالاتر از سطح قلب قرار دهيد .



از كيسه يخ در كنار محل شكستگي استفاده كنيد اما مواظب باشيد گچ مرطوب نشود .



از داروهاي ضد درد ي كه پزشك تجويز كرده استفاده نماييد .



اگر درد به علت ورم وفشار بر روي پوست است با بالاتر قراردادن اندام ،ورم و فشار را كم كنيد .



اگر درد بسيار شديد بوده و با اين روشها درمان نشد به پزشك مراجعه كنيد .


3- حفظ عملكرد طبيعي بدن :


تمام مفاصل و اندام هاي سا لم را ورزش دهيد تا ضعيف نشوند .



جهت پيشگيري از ضعيف شدن عضلات در گچ و براي خونرساني بهتر ،هر ساعت يكبار اين عضلات را 5 تا 10 ثانيه منقبض و سپس شل كنيد و انگشتان عضو را با زو بسته كنيد .



انگشتان اندام در گچ را از نظر رنگ ،حس ،حركت و گرمي كنترل كنيد چون نشانه خونرساني و سلامت عصبي اندام است .



درگچ دست وبازو اگر انگشتان و مچ دست بيمار جمع شده و قادر به باز كردن آنها نباشد و بي حسي يا گزگز شدن نيز وجود داشته باشد مي تواند از علائم قطع خونرساني به دست باشد كه بايد هر چه سريعتر به پزشك مراجعه كرد .


4- زخم فشاري :


نقاط مستعد زخم فشاري در قالبهاي گچي پا شامل پاشنه ، قوزك ها ، پشت پا و كشك زانو و در قالبهاي دست آرنج و مچ مي باشد .



در صورت وجود درد شديد در نقاط مستعد ،بوي بد و مرطوب شدن گچ با ترشحات داخلي به پزشك مراجعه كنيد .



تكه هاي گچ چسبنده به پوست را بلافاصله پس از گچ گيري از روي پوست برداريد تا به داخل قالب نلغزند.



در صورت خارش پوست داخل گچ با گرفتن سشوار سرد از لبه هاي قالب به داخل آن خارش را كم كنيد .



در صورت شكسته شدن قالب خودتان اقدام به اصلاح آن نكنيد و به پزشك مراجعه نماييد .



اگر بيمار ناتوان است هر 2 ساعت او را تغيير وضعيت دهيد تا دچار زخم بستر نشود .



بالاتر قراردادن عضو در گچ مراقبت بسيار مهمي است كه باعث پيشگيري از ورم ،درد و پيشگيري از قطع خونرساني مي شود .


مراقبت از خود :


در گچ پا حين راه رفتن نبايد وزن بدن را روي عضو مبتلا اعمال كرد مگر با اجازه پزشك و استفاده از دمپايي هاي مخصوصي كه سطح پهن و غير لغزنده اي را براي راه رفتن فراهم مي كنند و ميتوان آنها را از فروشگاههاي لوازم پزشكي تهيه كرد .



حين راه رفتن مي توان گچ دست را با باند يا پارچه اي از گردن آويزان نمود اما نبايد فشار زيادي روي اعصاب گردن وارد شود پس بايد به فواصل استراحت كرده و دست را با لا نگه داشت و نيز گره پارچه نبايد روي مهره هاي گردن بسته شود .



گچ را به مدت طولاني نبايد با پلاستيك پوشانيد چون با عث تعريق و مرطوب شدن گچ مي شود .

گچ تنه (اسپايكا) :
اين نوع قالب در بعضي انواع شكستگي هاي استخوان ران و جراحي هاي مفصل ران در كودكان (مانند كودكان مبتلا به دررفتگي مادرزادي لگن ) استفاده مي شود .


جهت جلوگيري از ترك خوردن و ناصاف شدن، تا خشك شدن كامل بهتر است بيمار روي تشك سفت قرار گيرد .



جهت سريعتر خشك شدن مي توان از لامپهاي گرمايي استفاده كرد .



طي خشك شدن نبايد زير سر وشانه ها بالش قرار داد زيرا باعث فشار به قفسه سينه مي شود .



جهت جلوگيري از آلودگي گچ با ادرار و مدفوع قبل از هر بار دفع يك پلاستيك خشك و تميز زير محل مخصوص دفع قالب گچي قرار دهيد و لبه هاي آن را به طرف بيرون برگردانيد .



پوست در تماس با لبه گچ را روزانه از نظر زخم بررسي كرده و با انگشتان ماساژ دهيد .



احساس حبس شدن در فضاي تنگ و بسته باعث اضطراب كودك مي شود كه حمايت نزديكان مي تواند به او آرامش دهد .



ممكن است كودك دچار كند شدن حركات گوارشي ،تهوع و استفراغ شود كه بايد به پزشك اطلاع داد .


برداشتن گچ :


پس از برداشتن گچ فعاليتهاي عضو و اعمال وزن روي آن را تدريجي شروع كنيد چون عضو سفت و ضعيف است .



در صورت وجود ورم عضو را بالاتر از سطح قلب قرار دهيد .



به دليل وجود سلول هاي پوستي مرده ،پوست خشك و پوسته ،پوسته است و سريعا زخم مي شود پس آن را نخارانيد ، به آرامي شسته و با محلول هاي نرم كننده مرطو ب كنيد .

#laleh#
1392,05,17, ساعت : 02:20 قبل از ظهر
شکستگی استخوان ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) از جمله مهمترین آسیب های بدن است که بدنبال ضربه ایجاد میشود.
هر گونه تغییر شکل استخوان بدنبال ضربه، شکستگی نامیده میشود. به زبان دیگر اگر نیرویی که به استخوان وارد میشود بیش از حد تحمل آن بوده و بتواند شکل استخوان را تغییر دهد میگوییم شکستگی ایجاد شده است. این تغییر شکل ممکن است به اشکال متفاوت ظاهر شده و با شدت و ضعف همراه باشد. گاهی شکستگی بسیار واضح است. در این حال ضربه موجب میشود استخوان به دو و یا حتی چند تکه کاملا جدا از هم تبدیل شود. گاهی شدت ضربه وارده به حدی است که موجب خرد شدن استخوان میشود
گاهی هم ممکن است شدت ضربه کمتر بوده و فقط یک ترک مویی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) در استخوان ایجاد کند. پس با اینکه نام شکستگی طیف وسیعی از حالات را در بر میگیرد با این حال مشخصه مشترک تمامی آنها در این نکته است که بر اثر نیرویی که به استخوان وارد شده، تداوم ماده استخوانی در طول آن به هم خورده و شکل استخوان تغییر میکند.
قدرت و سختی استخوان های بدن با هم متفاوت بوده و رفتار آنها در برابر نیروهای وارده فرق میکند. استخوان های ران ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) و ساق ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) (که در دسته استخوان های کورتیکال قرار میگیرند) چون تحت فشار وزن بدن هستند بسیار قوی و محکم بوده و تحمل زیادی نسبت به فشار هایی دارند که در طول محور به آنها وارد میشود ولی در مقابل نیروهایی که موجب خم شدن یا پیچش استخوان میشوند تحمل کمتری دارند. استخوان های اسفنجی مانند استخوان های مهره ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) تحمل کمتری نسبت به فشار دارند. استخوان بچه ها قدرت ارتجاعی بیشتری نسبت به بالغین داشته و کمتر شکسته میشود و در صورت شکسته شدن هم شکل آن متفاوت است.
همراه با شکسته شدن استخوان آسیب های دیگری هم به بافت های دیگر اندام (مانند عضله، عصب، عروق، عضله، پوست و ...) وارد میشود که گاهی اوقات شدت آن کم و گاهی زیاد است و در مواردی اهمیت این آسیب ها از خود شکستگی بیشتر است

#laleh#
1392,05,17, ساعت : 02:35 قبل از ظهر
شکستگی ها را میتوان از یک نظر به دو دسته باز و بسته تقسیم بندی کرد
شکستگی های باز استخوان

شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) باز به دسته ای از شکستگی ها میگویند که در آنها بر اثر زخمی که ایجاد شده، محل شکستگی به فضای بیرون راه پیدا کرده است. این فضای بیرون لزوما بیرون از بدن نیست. بطور مثال اگر شکستگی استخوان لگن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) طوری باشد که استخوان شکسته شده دیواره روده را پاره کند و به داخل فضای روده برود آنرا شکستگی باز مینامند و یا هنگامی که یک دنده شکسته شده بافت ریه را سوراخ کرده و به داخل کیسه های هوایی ریه برود در واقع با فضای بیرون ارتباط پیدا کرده و نام شکستگی باز را به خود میگیرد.

مثال ساده این شکستگی ها وقتی است که لبه تیز قطعه شکسته شده پوست را سوراخ کرده و از آن بیرون میزند. در این حال زخمی ایجاد شده و این زخم استخوان را به فضای بیرون ارتباط میدهد. توجه به این نکته مهم است که وجود یک زخم پوستی هر چند وسیع و بزرگ بر روی محل شکستگی اندام لزوما به معنای باز بودن شکستگی نیست. در این موارد اگر زخم پوستی به محل شکستگی راه نداشته باشد آنرا شکستگی باز ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) نمیدانند. برعکس، ممکن است پوست روی یک استخوان شکسته شده فقط یک سوراخ کوچک داشته باشد ولی این سوراخ به محل شکستگی راه داشته باشد در این حال شکستگی را باز میدانند.
اهمیت این دسته از شکستگیها اتفافا همین ارتباط فضای بیرون و داخل است چون از همین راه است که میکروبها میتوانند به محل شکستگی وارد شده و موجب عوارض متعددی مثل عفونت ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) در آن ناحیه شوند. احتمال عفونت در شکستگی های بسته بسیار کم است مگر اینکه عمل جراحی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) در محل شکسته شده انجام شده باشد.
خطر دیگری که در این دسته از شکستگیها وجود دارد و اهمیت آنها را بیشتر میکند، احتمال خونریزی از محل زخم است. به بیان دیگر این احتمال وجود دارد که مقدار زیادی از خون بدن از طریق همین زخم از دست برود.
شکستگی های باز را بر طبق تقسیم بندی گاستیلو و آندرسون Gustilo- Anderson به سه گروه تقسیم میکنند


گروه یک : در این گروه طول زخم ایجاد شده کمتر از یک سانتیمتر است. زخم تمیز بوده و آسیب عضلات مختصر است. شکستگی ها ساده هستند


گروه دو : در این گروه طول زخم بین یک تا ده سانتیمتر است. آسیب عضلات و دیگر بافت های نرم وجود دارد ولی شدید نیست. شکستگی ممکن است چند تکه ای باشد.


گروه سه : در این گروه طول زخم بیش از ده سانتیمتر است. زخم آلوده بوده و آسیب بافت های نرم مانند عضلات و عروق و اعصاب زیاد است. شکستگی ها غالبا چند تکه ای هستند. این گروه خود به سه دسته تقسیم میشود. A : موقعی است که جراح میتواند عضلات و پوست اندام را بر روی استخوان شکسته شده قرار داده و زخم را بخیه کند. B : موقعی است که عضلات و پوست اندام چنان از بین رفته اند که نمیتوان زخم را بخیه کرد و برای پوشاندن روی استخوان نیاز به جراحی ترمیمی و پیوند پوست و عضله وجود دارد. C : موقعی است که آسیب عروقی بوجود آمده در اندام چنان شدید است که برای زنده ماندن اندام نیاز به جراحی عروق وجود دارد.







شکستگی های بسته استخوان

در این شکستگیها، پوست روی محل شکستگی سالم است. ممکن است در حین حادثه این پوست کمی خراشیده شود و یا زخمی در پوست ایجاد شده باشد ولی در شکستگی بسته، زخم به محل شکستگی راه ندارد و به بیان دیگر محل شکستگی به فضای بیرون راه پیدا نکرده است. احتمال عفونت در این شکستگیها کم است و اگر هم خونریزی در محل شکستگی ایجاد شود در محل میماند و از بدن خارج نمیشود

#laleh#
1392,05,17, ساعت : 02:39 قبل از ظهر
اگر استخوان ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) و یا خونریزی مربوط به شکستگی به علّت پارگی پوست و نسوج نرم به فضای بیرون از بدن راه یافته باشد شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) ایجاد شده، باز نامیده می شود، چه استخوان دیده شود و چه دیده نشود. در این نوع شکستگی ها تا رساندن بیمار به بیمارستان باید زخم را با گاز استریل پانسمان کرد و تا حد امکان جلوی خونریزی را گرفت. سپس جهت کاهش درد و پیش گیری از صدمه بیشتر، اندام شکسته دیده را با آتل ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) می بندیم
درمان شکستگی باز استخوان

اهداف درمان عبارت اند از:
1- حفظ جان بیمار
2- حفظ اندام صدمه دیده
3- پیشگیری از عفونت ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند])
4- به دست آوردن هر چه زودتر کارایی عضو با فیکس کردن مناسب شکستگی



مراحل مختلف درمان شکستگی باز استخوان عبارتست از :
الف) اقداماتی که باید در محل حادثه انجام گیرد:
1- گرفتن رگ مناسب برای دادن سرم
2- تزریق مسکن مناسب
3- مرافبت از راه های هوا یی، فشار خون و سیستم قلبی عروقی
4- پانسمان کردن استریل زخم و پیشگیری از خونریزی
5- آتل گیری اندام های شکسته شده
ب) اقداماتی که باید در اورژانس بیمارستان انجام گیرد:
اقدامات کلی:
1- اولین قدم در درمان وضعیت عمومی بیمار است ( راه های هوایی و سیستم قلبی عروقی و پیشگیری از شوک)
2- جلوگیری از خونریزی
3- تجویز مسکن
4- تجویز واکسن یا سرم ضد کزاز
اقدامات مربوط به شکستگی و زخم:
1- تهیه کشت میکربی از زخم
2- شروع آنتی بیوتیک تزریقی
3- شستشوی زخم
4- پانسمان زخم
5- بستن آتل مناسب
6- تهیه رادیوگرافی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) های مناسب
ج) اقداماتی که باید در اطاق عمل انجام گیرد:

1- تهیه کشت میکروبی از زخم
2- اصلاح موهای اطراف زخم و پرپ کردن اطراف زخم
3- شستشوی زخم با سرم فیزیولوژی فراوان
4- برداشت نسوج نکروزه و له شده با عمل جراحی
5- شستشوی مجدد زخم و خارج کردن اجسام خارجی از زخم
6- فیکس کردن شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند])
7- زخم طوری بسته می شود تا محلی جهت خروج ترشحات از زخم باشد و یا اینکه باز گذاشته شود.
بسته به نوع و درجه بندی زخم که پزشکان ارتوپد از آن آگاهی دارند، شکستگی با وسایل ارتوپدی یا از داخل و یا از خارج ثابت می شود.
د) اقداماتی که باید در بخش ارتوپدی انجام گیرد:

1- ادامه درمان آنتی بیوتیک بر اساس گزارش کشت میکروبی انجام شده
2- پانسمان روزانه زخم
3- در صورت نیاز کشش مناسب اندام آسیب دیده
4- بدست آوردن دوباره کار آیی اندام صدمه دیده
ه) اعمال جراحی مراحل بعدی:
1- در صورت نیاز به عمل مجدد 48 ساعت بعد این امر انجام می گیرد.
2- بستن ثانویه زخم یا گذاشتن فلاپهای عضلانی 7-3 روز بعد انجام می گیرد.
3- پیوند استخوان در صورت نیاز شش هفته پس از فلاپ عضلانی انجام می گیرد.
البته انجام مراحل فوق بر حسب زخم و نظر جراح و وجود عفونت متفاوت است.
درمان آنتی بیوتیکی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) در این شکستگی ها بر حسب درجه زخم و نظر جراح متفاوت است. در بعضی از موارد پزشک معالج برای درمان از آنتی بیوتیک موضعی کمک میگیرد. در این مورد توافق کلی وجود ندارد و همه با آن موافق نمی باشند. ولی کسانی که از این روش استفاده می کنند پس از شستشوی زخم با 8 لیتر سرم، دو لیتر آخر را با آنتی بیوتیکی مانند باسیتراسین یا پلی میکسین مخلوط کرده و زخم را با آن شستشو می دهند. روش دیگر استفاده از آنتی بیوتیک موضعی که در زخم های وسیع استفاده میشود، استفاده از توبرامایسین حین عمل جراحی است

#laleh#
1392,05,17, ساعت : 02:45 قبل از ظهر
شکستگی پاتولوژیک Pathologic fracture یا مرضی به شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) میگویند که بر اثر وارد شدن ضربه به استخوانی که به هر علتی ضعیف شده ایجاد میشود. گاهی اوقات استخوان ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) به حدی ضعیف میشود که بدون اینکه ضربه ای به آن وارد شود و صرفا بر اثر نیروهایی که در زندگی روزمره به آن وارد میشود دچار شکستگی میگردد.
علائم این شکستگی مانند علایم دیگر شکستگی ها است. گاهی بیمار مدتی قبل از اینکه شکستگی ایجاد شود از درد اندام احساس ناراحتی میکرده است. بیماری که استخوان را ضعیف کرده ممکن است قبل از ایجاد شکستگی برای بیمار معلوم باشد و یا ممکن است بعد از شکستگی تشخیص داده شود.

علل شکستگی پاتولوژیک یا مرضی چیست

بیماری هایی که میتوانند استخوان را در حدی ضعیف کنند که دچار شکستگی پاتولوژیک شود عبارتند از

عفونت استخوان : مانند استئومیلیت ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند])


استئوپروز : پوکی استخوان ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) به هر دلیلی که ایجاد شود مانند پوکی که در سنین بالا ایجاد میشود و یا پوکی که در اثر بیحرکتی طولانی مدت بوجود میاید. بعضی بیماری های عمومی بدن مثل پرکاری تیرویید، پرکاری غده فوق کلیوی، پرکاری غده پاراتیرویید، پرکاری غده آدرنال، نارسایی کلیوی، راشیتیسم ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند])
بیماری هایی که میتوانند کل استخوان های بدن را ضعیف کنند مانند استئوژنز ایمپرفکتا، تومورهای منتشر مانند میلوم مولتیپل، بیماری پاژه، دیسپلازی فیبرو


تومور های استخوانی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) : چه خوش خیم و چه بدخیم
شایعترین بیماری هایی که بطور موضعی استخوان را ضعیف کرده و مستعد شکستگی پاتولوژیک میکنند تومورهای متاستاتیک هستند. این تومورها معمولا مهره های کمری و قسمت های بالایی استخوان های ران و بازو را گرفتار میکنند ولی میتوان گفت که تقریبا هیچ استخوانی از درگیری این تومورها در امان نیست. کیست های ساده استخوانی هم از علل شایع شکستگی مرضی هستند. شایعترین بیماری که استخوان ها را بطور منتشر ضعیف میکند استئوپروز یا پوکی استخوان است. شکستگی های پاتولوژیک ناشی از پوکی استخوان بیشتر در مهره های کمر، بالای استخوان ران و مچ دست هستند.

آیا یک شکستگی مرضی یا پاتولوژیک جوش میخورد

اینکه آیا یک شکستگی پاتولوژیک جوش میخورد یا خیر تا حد زیادی وابسته به نوع بیماری است که موجب ضعیف شدن استخوان شده است. در بیماری هایی که کل سیستم اسکلتی را ضعیف میکنند معمولا شکستگی ها جوش میخورند ولی آهسته تر از زمان معمول. در مورد شکستگی های پاتولوژیک در محل تومورهای خوش خیم و کیست های استخوانی هم همین روال وجود دارد.
در شکستگی های مرضی که بر روی یک عفونت استخوانی یا تومور بدخیم استخوان ایجاد شده اند تا موقعی که بیماری زمینه ای وجود دارد شکستگی یا جوش نمیخورد و یا جوش خوردن آن با تاخیر زیادی همراه است.

درمان شکستگی های پاتولوژیک یا مرضی

توانایی ترمیم و جوش خوردن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) استخوان در کسی که دچار شکستگی پاتولوژیک شده است وجود دارد و شکستگی های این افراد جوش میخورند گرچه ممکن است این اتفاق با کمی تاخیر صورت پذیرد. تصمیم گیری درمانی برای این شکستگی ها بر حسب محل شکستگی و مقدار جابجایی و دیگر معیارها همانند کسانی است که بدون بیماری زمینه ای دچار شکستگی شده اند.

در کیست های استخوانی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) که دچار شکستگی پاتولوژیک شده اند ممکن است بعد از جوش خوردن شکستگی، کیست بطور خودبخود پر شود. البته ممکن است این اتفاق نیفتد و بعدا برای درمان کیست نیاز به پیوند استخوانی وجود داشته باشد.
در مواردی که به علت بیماری زمینه ای استخوان به حدی ضعیف شده است که احتمال شکستگی پاتولوژیک قریب الوقوع است پزشک معالج قبل از اینکه شکستگی ایجاد شود استخوان را با پلاک یا نیل (میله داخل استخوانی) ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) تقویت میکند

#laleh#
1392,05,17, ساعت : 02:49 قبل از ظهر
شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) به سه طریق ایجاد میشود: وارد شدن ضربه شدید به اندام، ضربه خفیف به استخوان ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) ضعیف و استفاده بیش از حد از اندام



وارد شدن ضربه شدید به اندام

معمول ترین علت شکسته شدن یک استخوان وارد شدن ضربه شدید به اندام است. در طول فعالیتهای روزمره، اندام ها و به دنبال آن استخوان های آن اندام ها در معرض فشارهای بیرونی و ضرباتی قرار میگیرند که البته در حدی نیستند که موجب آسیب رساندن به استخوان شوند. به بیان دیگر استخوان میتواند در مقابل آن نیروها مقاومت کرده و تغییر شکل ندهد ولی اگر شدت این ضربات و نیروها بیش از حد تحمل استخوان باشد شکستگی ایجاد میشود. این نوع شکستگی در استخوانی ایجاد میشود که تا قبل از زمان حادثه سالم بوده است.

گاهی ضربه بصورت برخورد مستقیم یک جسم سخت به اندام است، مثل برخورد چکش به انگشت در کسی که در حال کوبیدن یک میخ با چکش است و یا اصابت ضربه یک چوبدستی به ساعد در حین یک نزاع . گاهی ضربه بصورت برخورد شدید اندام به یک مانع سخت است مانند زمین خوردن روی آرنج خم شده که میتواند موجب شکستگی استخوان اولکرانون ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) در ناحیه آرنج شود
مکانیسم دیگری که شایعتر است و موجب شکستگی استخوان میشود وضعیتی است که در آن، محل اعمال نیرو به اندام با محل شکستگی فاصله دارد، به بیان دیگر اعمال نیرو در یک محل، بصورت غیر مستقیم موجب شکستگی استخوان در ناحیه ای دیگر میشود. بطور مثال وقتی فردی در حال زمین خوردن است بطور غیر ارادی دستهای خود را به جلو میاورد تا مانع زمین خوردن خود یا حداقل آسیب دیدن سر و صورت خود شود. در این حال معمولا اولین جایی که به زمین برخورد میکند کف دست است در حالیکه ممکن است شکستگی در ناحیه بازو ایجاد شود. یا وقتی که فردی در حال دویدن، دچار پیچ خوردگی پا میشود ولی به علت چرخش شدید پا، شکستگی در ناحیه ساق اتفاق میفتد.




ضربه خفیف به استخوان ضعیف

در مکانیسم دوم شکستگی، نیرویی که به استخوان وارد میشود زیاد نیست ولی به علت ضعیف شدن استخوان همین نیروی کم موجب شکستگی میشود. در واقع نیرویی که موجب این شکستگی میشود در حدی است که نمیتواند یک استخوان سالم را دچار شکستگی کند ولی در یک استخوان مریض و ضعیف شده ایجاد شکستگی میکند. گاهی اوقات استخوان بقدری ضعیف میشود که حتی بدون وارد شدن ضربه ای به آن دچار شکستگی میشود.

شایعترین مثال این وضعیت، استئوپروز یا پوکی استخوان ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) است . در این بیماری که در سنین بالا بخصوص در خانمهای مسن شایع است، استخوان میتواند آنقدر ضعیف شود که بر اثر ضربه خفیفی شکسته شود. به این شکستگی ها Insufficiency fracture میگویند.
مثال دیگر آن موقعی است که استخوان به علت وجود یک تومور ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) یا عفونت ضعیف شده و سختی خود را در آن ناحیه از دست میدهد. در این حال اگر ضربه خفیفی هم به این ناحیه وارد شود میتواند موجب شکستگی استخوان در همان ناحیه تومور شود. به این دسته از شکستگی ها، شکستگی پاتولوژیک ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) Pathological fracture یا مرضی میگویند.



استفاده بیش از حد از اندام ( شکستگی استرسی Stress fracture یا Fatigue fracture )

مکانیسم سوم شکستگی، استفاده بیش از حد از اندام است. در این حالات ضربات وارده به استخوان نیروی متوسطی دارند. این نیروها آنقدر قوی نیستند که بتوانند به تنهایی موجب شکستگی استخوان شوند ولی ممکن است به علت تکرار زیاد بالاخره به مقاومت استخوان غلبه کرده و آنرا بشکنند.
وقتی که یک سیم فلزی را با دست خم میکنبم تغییر شکل میدهد. میتوانیم با دست دوباره آنرا به شکل اول خود برگردانیم. اگر این کار را چند بار تکرار کنیم سیم پاره میشود. در اصطلاح میگویند فلز سیم دچار خستگی شده است. نام این نوع شکستگی Fatigue fracture هم از این پدیده گرفته شده است.
این شکستگی ها معمولا مویی هستند.

در ورزشکارانی که یک حرکت ضربه ای را بطور مکرر انجام میدهند (مثلا ضربه زدن مکرر با کنار پا به اجسام سخت در ورزشهای رزمی) و یا در کسانی که بطور مرتب رژه نظامی میروند ممکن است این نوع شکستگی دیده شود. به این نوع شکستگی، شکستگی استرسی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) هم میگویند. اغلب این شکستگی ها در اندام تحتانی ایجاد میشود و شایعترین محل ایجاد آن کف پا، نازک نی، درشت نی و گردن استخوان ران است.

#laleh#
1392,05,18, ساعت : 03:49 قبل از ظهر
شکستگی ها را میتوان بر اساس شکلشان یعنی آنطوری که در تصویر رادیولوژی دیده میشوند به چند دسته تقسیم کرد. دانستن شکل شکستگی فقط برای تقسیم بندی کردن نبوده و اهمیت بیشتری دارد. شکل شکستگی میتواند به ما کمک کند تا بفهمیم نوع و چگونگی ضربه ای که موجب شکستگی شده به چه صورتی بوده است. بطور مثال شکستگی های عرضی بر اثر نیروهایی ایجاد میشوند که یک استخوان را خم میکنند در حالیکه شکستگی های مارپیچی بر اثر وارد شدن نیروهای چرخشی ایجاد میشوند.

گاهی اوقات شکل شکستگی به پزشک معالج کمک میکند تا بتواند بهترین روش برای جااندازی را انتخاب کند. شکل شکستگی به پزشک میگوید که آیا این شکستگی بعد از جاافتادن پایدار میماند یا تمایل دارد تا دوباره جابجا شود. بطور مثال شکستگی های عرضی بعد از جااندازی پایدار هستند ولی در شکستگی های مارپیچی یا مایل، دو سر شکسته شده استخوان بعد از جاافتادن به هم گیر نمیکنند و ممکن است دوباره جابجا شوند مگر اینکه در محل شکستگی نامنظمی و دندانه هایی وجود داشته باشد که مانع جابجایی مجدد آن شود.



شکستگی های مویی Hairline fracture

در این دسته از شکستگیها خط شکستگی در رادیوگرافی، فقط بصورت یک ترک خوردگی دیده میشود و قطعات شکسته شده جابجا نشده اند و نیرویی که موجب این شکستگی شده است قوی نیست. گاهی اوقات خط شکستگی به زحمت در فیلم رادیوگرافی دیده میشود و یا ممکن است اصلا دیده نشود. در این حال پزشک معالج ممکن است برای تشخیص بهتر و دقیقتر از عکس های تکمیلی و یا سی تی اسکن استفاده کند و یا اقدام به تکرار رادیوگرافی بعد از 7 تا 10 روز کند. اگر شکستگی کاملا بدون جابجایی باشد، در رادیوگرافی اولیه دیده نمیشود ولی بعد از 7 تا 10 روز با تکرار رادیوگرافی، خط شکستگی قابل مشاهده است
شکستگی های گرین استیک ( ترکه تری ) Green stick fracture

این شکستگی ها عموما در بچه ها دیده میشوند و مشخصه آن کامل نبودن شکستگی است. به بیان دیگر دو قطعه شکسته شده کاملا از یکدیگر جدا نمیشوند. علت این نامگذاری شبیه بودن رفتار استخوان به یک ترکه یا چوب تر است. شما میتوانید با خم کردن یک شاخه خشک درخت آن را بشکنید ولی اگر سعی کنید با خم کردن یک شاخه زنده و تازه روییده یک درخت آنرا بشکنید موفق نمیشوید. گاهی شاخه خم میشود ولی شکسته نمیشود. اگر نیروی بیشتری به آن وارد کنید شاخه در یک طرف بصورت نامنظم شکسته میشود و در طرف دیگر فقط خم میشود.
به علت اینکه محتوای مواد تشکیل دهنده استخوان بچه ها با بالغین متفاوت است در مقابل نیرو، رفتار مشابهی با چوب تر درخت نشان میدهد و دچار شکستگی ناقص و ناکامل میشود. این شکستگیها معمولا در ناحیه ساعد یا مچ دست بچه ها دیده میشوند. البته همه شکستگی های بچه ها ترکه تری نیستند. اگر نیرویی که به استخوان بچه وارد میشود شدید باشد میتواند شکستگی کامل ایجاد کند ولی اغلب شکستگی های بچه ها گرین استیک یا ترکه تری هستند.
شکستگیهای عرضی Transverse fracture

در این نوع شکستگی، خط شکستگی عمود بر محور طولی استخوان است و به علت نیروهایی ایجاد میشود که موجب خم شدن استخوان و زاویه دار شدن آن در محور طولی میشود

شکستگیهای مایل Oblique fracture

در این نوع شکستگی، خط شکستگی نسبت به محور طولی استخوان مایل است. این شکستگی ها بر اثر نیروهایی ایجاد میشوند که در امتداد طولی استخوان وارد شده و همزمان موجب خم شدن و پیچش استخوان میگردند. شکستگی های مایل معمولا ناپایدار هستند.
شکستگی های مارپیچی Spiral fracture

در این نوع شکستگی خط شکستگی بصورت یک قوس مارپیچ شکل است. این شکستگی ها معمولا بر اثر چرخش شدید اندام ایجاد میشوند و جوش خوردن آنها معمولا از انواع عرضی و مایل سریعتر است
شکستگی های چند قطعه ای Multiple fragment fracture

در این دسته، حاصل شکستگی بیش از دو قطعه است. این شکستگی ها بر اثر اعمال نیروهای بسیار قویتر از نیروهایی که شکستگی های قبلی را بوجود میاورند ایجاد میشوند. احتمال آسیب به پوست و عضلات و عروق و اعصاب و احتمال باز بودن در این شکستگیها بیشتر است. این شکستگی ها معمولا بسیار ناپایدار بوده و دیر جوش میخورند
شکستگی های درهم فرورفته Impacted fracture

این شکستگی وقتی ایجاد میشود که یک قطعه شکستگی به داخل قطعه دیگر فرو میرود مثل بعضی از انواع شکستگی گردن ران
شکستگی های خرد و له شده Compression fracture

این نوع شکستگی بیشتر در استخوانهای اسفنجی دیده میشود و وقتی است که یک استخوان بر اثر فشار خارجی در خود شکسته شده و بنظر میرسد که حجمش کم شده است. مانند شکستگیهای مهره ها و یا استخوان پاشنه. در این نوع شکستگی ممکن است خط شکستگی واضحی وجود نداشته باشد و فقط شکل استخوان عوض شده باشد. جااندازی این نوع شکستگی ها بسیار مشکل است و گاهی به هیچ وجه نمیتوان شکل استخوان را به وضع قبل از شکستگی برگرداند.



شکستگیهای کنده شده Avulsion fracture

این نوع شکستگی در محل هایی دیده میشود که تاندون یک عضله به استخوان میچسبد. در این نواحی اگر عضله بشدت منقبض شود میتواند تکه ای از استخوانی را که به آن چسبیده است از استخوان اصلی جدا کند. مانند شکستگی کشکک یا شکستگی بعضی از نواحی کف پا
شکستگی سطح مفصلی Intraarticular fracture

شکستگی مفصلی به مواردی اطلاق میشود که خط شکستگی به داخل یک مفصل امتداد یافته است. این دسته از شکستگیها از خطرناکترین انواع شکستگیها هستند. جااندازی آنها باید بسیار دقیق باشد و کمترین بدجوش خوردگی و ناهماهنگی باقیمانده در سطح مفصلی میتواند موجب سائیدگی مفصل شود.
شکستگی دررفتگی Fracture dislocation

وقتی که شکستگی در نزدیکی یک انتهای استخوان ایجاد میشود حاصل شکستگی یک قطعه کوچک و یک قطعه بزرگ است. در این حال اگر قطعه کوچکتر، از سطح مفصلی خارج شده و به اصطلاح دربرود به وضعیت بوجود آمده، شکستگی دررفتگی میگویند.

#laleh#
1392,05,18, ساعت : 03:52 قبل از ظهر
تصور اکثر مردم اینست که در شکستگی های اندام ها تنها مشکل اندام شکستگی استخوان است. ولی این نکته درست نیست.
اندام ها از بافت های متفاوتی تشکیل شده است. بطور مثال در آرنج، بافتهای مختلفی مانند استخوان، عضله، سرخرگ، سیاهرگ، عصب، چربی، مفصل، غضروف، رباط، تاندون، پوست و ... وجود دارند. ضربه به اندام چه به علت اصابت جسم برنده باشد و چه بدنبال برخورد جسم غیر برنده ای ایجاد شود میتواند به هر کدام از این بافت ها چه به تنهایی و چه با هم آسیب برساند. برخورد سپر اتومبیل به پشت زانوی یک عابر پیاده میتواند موجب آسیب عروق و اعصاب ناحیه شود بدون اینکه شکستگی ایجاد کند ولی ضرباتی که موجب شکستگی استخوان میشوند آنقدر قوی هستند که غالبا موجب آسیب بافت های مجاور استخوان هم میشوند.
عضلاتی که در اطراف استخوان شکسته شده قرار دارند در اغلب اوقات آسیب دیده اند. این آسیب میتواند بصورت خونریزی در داخل بافت عضلات یا حتی پاره شدن عضله به علت فشار لبه تیز استخوان شکسته شده باشد. ضربه ای که موجب شکسته شدن استخوان شده است میتواند به اعصاب و عروقی که در نزدیکی استخوان قرار گرفته اند هم صدمه بزند.
گاهی هم آسیب به این اعصاب و رگ ها میتواند به علت فشار لبه شکسته شده استخوان و یا فشار هماتوم ( تجمع خون در یک ناحیه از بدن که به علت خونریزی از عروق آن ناحیه ایجاد شده است) باشد. گاهی اوقات آسیب به این بافت های غیر استخوانی از خود شکستگی مهم تر هستند. مثلا وقتی در یک شکستگی لگن، شریان بزرگی در داخل لگن پاره میشود خونریزی ناشی از آن میتواند موجب مرگ بیمار شود در حالیکه خود شکستگی در بدترین حالات ممکن است بد جوش بخورد یا اصلا جوش نخورد.

بنابراین وقتی که پزشک معالج در رادیوگرافی که از اندام شما به عمل آمده است شکستگی استخوان را میبیند میداند که همراه با آن شکستگی بسیاری از بافت های دیگر آن اندام ممکن است آسیب دیده باشند. نوع این آسیب های همراه میتواند نوع درمان را تغییر دهد. نتیجه درمان، طول درمان و عوارضی که ممکن است برای بیمار باقی بماند همه و همه میتوانند تحت تاثیر این آسیب های همراه قرار بگیرند.

حتی دیدن شکستگی استخوان در حالیکه قطعات شکسته شده فقط یک میلیمتر نسبت به یکدیگر جابجا شده اند ممکن است به این معنی باشد که در حین ضربه قطعات شکستگی 5 سانتیمتر از هم جدا شده اند و در حین این جابجایی اعصاب ناحیه بشدت کشیده شده اند و عروق و عضلات آسیب دیده اند ولی بلافاصله استخوان ها دوباره یر جایشان برگشته اند. بنابراین دیدن یک شکستگی که جابجایی اندکی دارد به هیچ وجه نشانه آن نیست که بیمار حادثه دیده مشکل کمی دارد.

شدت آسیب به اندام تا حد زیادی تحت تاثیر بزرگی و شدت نیرویی است که به اندام وارد میشود. مسلما تصادف اتومبیلی که با سرعت صد کیلومتر در ساعت در حال جرکت است میتواند آسیب بیشتری به ران فرد وارد کند تا ضربه ناشی سر خوردن روی برف و زمین خوردن. شدت ضربه در تصادف اتومبیل آنقدر زیاد است که میتواند بجز شکستگی که ایجاد میکند به عروق و اعصاب و عضلات اندام هم آسیب برساند. شکستگی استخوان ممکن است جوش بخورد و استخوان حتی از قبل از شکستگی هم قویتر شود ولی آسیبی که به عضله یا عصب اندام رسیده ممکن است برای همیشه موجب باقی ماندن عوارضی برای بیمار شود حتی اگر به خوبی درمان شده باشد.

#laleh#
1392,05,18, ساعت : 03:56 قبل از ظهر
گرچه هر استخوانی در بدن چه در بزرگسال و چه در بچه ها ممکن است دچار شکستگی شود ولی شیوع، شکل، جوش خوردن و بسیاری از متغیر های دیگر که در روند شکستگی و جوش خوردن آن دخالت دارند در این دو دسته تفاوت هایی دارند. مهمترین این تفاوت ها عبارتند از


وجود صفحه رشد

مهمترین تفاوت استخوان بچه ها و بزرگسالان در وجود صفحات رشد است. اینها صفحات غضروفی شکلی هستند که معمولا در دو طرف استخوان های بلند قرار گرفته و مسئول رشد طولی استخوان ها هستند. صفحه رشد ضعیف ترین محل استخوان است و در ضرباتی که به اندام بچه ها وارد میشود در بسیاری اوقات اولین محلی که دچار آسیب میشود صفحه رشد است. آسیب های صفحه رشد بدنبال ضربه معمولا بصورت جدا شدن آن از استخوان یا عبور خط شکستگی از آن است. به این آسیب ها شکستگی های صفحه رشد میگویند.



انعطاف پذیری استخوان بچه ها

انعطاف پذیری از دیگر خصوصیات مهم استخوان های بچه ها است. وقتی ضربه ای به استخوان بچه وارد میشود استخوان مانند فنر خم و راست شده و شکسته نمیشود. استخوان بچه ها در مقایسه با بزرگسالان میتواند نیروهای بیشتری را بدون اینکه شکسته شود تحمل کند که به خاطر قدرت انعطاف پذیری آن است. به خاطر همین انعطاف پذیری بالا دو نوع تغییر شکل در استخوان های بچه ها بدنبال ضربه ایجاد میشود که در بزرگسالان نادر است. شکستگی گرین استیگ Greenstick که در فارسی به ترکه تری ترجمه شده است بر اثر همین خاصیت استخوان ایجاد میشود.

در این نوع شکستگی رفتار استخوان در مقابل نیروی وارده بر آن مانند یک ترکه تر درخت است. کاملا شکسته نمیشود بلکه دو قطعه همچنان به هم متصل هستند ولی در محل ضربه تغییر شکل میدهند. نوع دیگر شکستگی بچه ها "پلاستیک دفرمیتی" Plastic deformity است. استخوان بدنبال ضربه ای که به آن وارد میشود مانند یک کمان در تمام طولش خم شده و همان طور میماند. شکستگی یک نقطه واحد نداشته و تغییر شکل استخوان در تمام طول آن است. مثل این است که استخوان مثل خمیر یا پلاستیک تغییر شکل داده است.



سست بودن اتصال پریوست به استخوان

پریوست Periosteum یا ضریع پرده یا لایه ای مانند پارچه است که روی استخوان های بدن کشیده شده و به آن چسبیده است. اتصال این لایه پریوستی به دیافیز ( قسمت وسط استخوان های بلند) در بچه ها شل و سست است و بدنبال شکستگی استخوان، خون ناشی از شکستگی بسرعت بین پریوست و استخوان جمع شده و ایندو را براحتی از هم دور میکند. این خون بسرعت تبدیل به کال استخوانی میشود. به همین علت کال استخوانی در شکستگی های بچه ها حتی در شکستگی های بدون جابجایی وجود داشته و بزرگتر از بالغین است.



توزیع شیوع شکستگی ها

در بچه شیوع شکستگی اسکافویید و شکستگی گردن استخوان ران کم دیده میشود. برعکس، در بچه ها شکستگی های ناحیه آرنج شایعتر از بزرکسالان بوده و درمان آن مشکل است



جوش خوردن شکستگی ها

شکستگی استخوان ها در بچه ها بسیار سریعتر ار بالغین جوش میخورد و هرچه بچه کم سن و سال تر باشد سرعت جوش خوردن شکستگی در وی بیشتر است. شدید ترین شکستگی ها در شیرخواران در عرض 3-2 هفته جوش میخورد.

این سرعت جوش خوردن شکستگی در بچه ها دو نتیجه مهم دارد. یکی اینکه درمان بچه ها را باید خیلی زود و قبل از اینکه استخوان شروع به جوش خوردن بکند شروع کرد. شروع درمان شکستگی استخوان ها در بچه ها باید در 5 روز اول بعد از شکستگی باشد. دوم اینکه برای جوش خوردن شکستگی ها در بچه ها نیاز نیست تا اندام شکسته شده مدت زیادی بیحرکت باقی بماند. پس طول مدت گچ گیری در بچه ها کمتر از بزرگسالان است

#laleh#
1392,05,18, ساعت : 04:06 قبل از ظهر
بهبود شکستگی ها

قدرت ریمودلینگ Remodelling در بچه ها بسیار بهتر، بیشتر و قویتر از بالغین است. ریمودلینگ به توانایی اطلاق میشود که به توسط آن بدن فرد استخوان بد جوش خورده را بتدریج به همان شکل اولیه ای که قبل از شکستگی داشت نزدیک کند. با این حال شکل استخوان ممکن است کاملا شبیه قبل از شکستگی نشود.

قدرت ریمودلینگ در شکستگی هایی که به مفصل نزدیک ترند بیشتر است ولی در شکستگی های داخل مفصلی کم است. قدرت ریمودلینگ در تصحیح چرخش نامناسب قطعات شکسته شده نسبت به هم کم است ولی هنگامی که قطعات شکسته شده با هم زاویه پیدا میکنند یا بر روی یکدیگر سوار میشوند بیشتر است. هر چه سن بچه کمتر باشد توانایی ریمودلینگ استخوان های او هم بیشتر است.



رشد استخوان پس از شکستگی

شکستگی در بچه ها موجب تحریک و تشدید رشد استخوان شکسته شده میشود. این پدیده را مربوط به افزایش جریان خون صفحه رشد بدنبال شکستگی و در نتیجه افزایش فعالیت آن میدانند. با این حال افزایش طولی که بر اثر این پدیده در استخوان ایجاد میشود معمولا کم و قابل اغماض است. در طرف مقابل، شکستگی همچنین میتواند با آسیب به صفحه رشد موجب کندی و یا حتی توقف رشد استخوان شود.

اگر تمام صفحه رشد در جریان یک شکستگی تخریب شود رشد استخوان در آن ناحیه متوقف میشود. در این موارد هر چه سن بچه کمتر باشد چون سالهای بیشتری تا بلوغ وی باقیمانده است، اختلاف طول و کوتاهی اندام آسیب دیده در مقابل اندان سالم در زمان بلوغ بیشتر خواهد بود. وقتی قسمتی از صفحه رشد آسیب میبیند ولی قسمت دیگر سالم است.

رشد قسمت آسیب دیده متوقف شده ولی قسمت سالم به رشد خود ادامه میدهد. نتیجه آنست که بعد از مدتی استخوان به یک طرف منحرق میشود. این اتفاق در استخوان های دوتایی یا جفت هم ایجاد میشود. بطور مثال وقتی که صفحه رشد انتهای پایینی استخوان فیبولا در بالای مچ پا کاملا آسیب میبیند ولی صفحه رشد انتهای پایینی استخوان تیبیا در بالای مچ پا سالم است، بعد از مدتی مچ پای بیمار به یک سمت منحرف میشود.



تشخیص شکستگی

تشخیص شکستگی ها در بچه ها گاهی بسیار مشکل میشود. شکستگی ها در بسیاری اوقات بدون جابجایی یا با جابجایی اندک هستند. در این مواقع تغییر شکل اندام، حرکت قطعات یا خونمردگی وجود ندارد. در بچه های کوچک صحبت کردن با بچه مشکل بوده و گاهی به علت گریه بچه معاینه وی بسیار مشکل میشود. در بسیاری اوقات یک سابقه درست از ضربه وارده را نمیتوان از زبان بچه یا والدین او شنید. گاهی حتی والدین بچه ضربه خوردن بچه را کتمان میکنند ( در مواقعی که بچه را کتک زده اند).

گاهی حتی دیدن خط شکستگی در رادیوگرافی بچه بسیار مشکل میشود و گاهی اوقات صفحات رشد با شکستگی اشتباه میشوند. کال زیادی که ممکن است بعد از شکستگی های بچه ها ایجاد شود ممکن است به اشتباه عفونت استخوان یا حتی تومور استخوان تشخیص داده شود. با تمام این اوضاع همیشه وقتی بچه ای تمایلی به حرکت دادن اندامش ندارد یا کارکرد اندام وی کاهش پیدا کرده است باید به شکستگی آن اندام شک کرد.



عوارض شکستگی ها

عوارض شکستگی ها در بچه ها ممکن است قدری متفاوت باشد. جوش نخوردن شکستگی در بچه ها کم است مگر در شکستگی کندیل خارجی در ناحیه آرنج. دو عارضه در شکستگی های بچه ها مهم هستند. یکی آسیب شریان بازویی در شکستگی های آرنج و دیگری استخوان سازی نابجا در دررفتگی یا شکستگی های ناحیه آرنج. محدودیت حرکتی و خشکی مفصل بعد از شکستگی در بچه ها کمتر از بالغین دیده میشود.



نیاز به عمل جراحی شکستگی

شکستگی بچه ها بندرت نیاز به عمل جراحی پیدا میکند. اکثر این شکستگی ها را میتوان بصورت جااندازی بسته و گچ گیری درمان کرد. البته استثناء هایی هم وجود دارد بطور مثال شکستگی کندیل خارجی استخوان بازو و یا شکستگی گردن استخوان ران در بچه ها در بسیاری از موارد نیاز به عمل جراحی دارند.

#laleh#
1392,05,18, ساعت : 04:21 قبل از ظهر
ه علت تفاوت هایی که در شکل، اندازه، مواد تشکیل دهنده، نیروهایی که به استخوان وارد میشوند و رفتار در بین کودکان و بزرگسالان وجود دارد شکستگی ها در این گروه سنی با بزرگسالان قدری متفاوت است.

شکستگی ها در کودکان میتوانند به اشکالی بروز کنند که در بزرگسالان دیده نمیشوند. این اشکال عبارتند از

شکستگی ترکه تری
قوس برداشتن استخوان
شکستگی ناشی از فشار طولی
شکستگی صفحه رشد
شکستگی ناشی از کودک آزاری


شکستگی ترکه تری



بافت استخوانی در کودکان قدرت ارتجاعی بیشتری نسبت به بزرگسالان دارد. همچنین محتوای آب استخوان بچه ها از بزرگسالان بیشتر است.
در بزگسالان رفتار استخوان در مقابل نیروهایی که بر آن وارد میشود مانند رفتار شاخه خشک درختی است که قصد خم کردن آنرا داریم. وقتی دو طرف شاخه خشک درختی را میگیریم و آنرا خم میکنیم شاخه در ابتدا قوس برداشته و خم میشود. اگر در این حال شاخه را رها کنیم شکل آن دوباره به حالت اول برمیگردد. اگر نیرویی که به دو طرف شاخه چوب وارد میکنیم از حد تحمل چوب فراتر رود چوب به ناگهان شکسته شده و به دو قطعه کاملا جدا از هم تبدیل میشود.
در بچه ها اما رفتار استخوان قدری متفاوت بوده و شبیه خم کردن یک شاخه زنده و تر و تازه درخت است. شما به سختی میتوانید این شاخه را بشکنید. شاخه در ابتدا خم میشود. با اعمال نیروی بیشتر ممکن است طرف محدب شاخه شکسته شده و فیبرهای تشکیل دهنده آن از هم جدا شوند ولی در طرف مقعر تداوم فیبرهای شاخه درخت باقی میماند . پس در این موارد شکستگی کامل نیست. شکستگی در استخوان های بلند کودکان مثل استخوان های ساعد و ساق هم معمولا به این الگو شبیه است به همین خاطر به این توع شکستگی ترکه تری یا گرین استیک Green stick میگویند.

تفاوت دیگر بچه ها با بزرگسالان اینست که پریوست یا ضریع استخوان ( پرده بافتی که دورتادور استخوان ها را میپوشاند) در بچه ها کلفت تر و محکم تر از بزرگسالان است. بنابر این در هنگام شکسته شدن استخوان بچه ها این پرده کمتر پاره شده و چون دور استخوان را گرفته از جابجا شدن قطعات استخوان جلوگیری میکند ( مانند وقتی که یک استوانه چوبی را در داخل یک شلنگ آب قرار دهیم و سپس چوب را با ضربه از بیرون از وسط بشکنیم. شلنگ آب سالم مانده و مانع از جابجا شدن دو قطعه شکسته شده چوب میشود).

شکستگی های ترکه تری هم نیاز به جااندازی دارند. بعضی از پزشکان معتقدند برای اینکه بتوان دو استخوان شکسته شده را بطور صحیح در امتداد هم قرار داد باید ابتدا شکستگی ترکه تری را به یک شکستگی کامل تبدیل کرده و سپس جااندازی انجام شود.

قوس برداشتن استخوان

به علت ساختار ویژه بافت استخوانی در بچه ها، وقتی نیرویی از خارج به یک استخوان بلند وارد میشود ممکن است بجای شکستن آن موجب شود استخوان در تمام طول خود بصورت یک کمان درآمده و قوس بردارد. به این وضعیت تغییر شکل پلاستیکی Plastic deformity میگویند. درمان این شکستگی ها معمولا بصورت بسته انجام شده و نیازمند مانورهای خاصی است

#laleh#
1392,05,18, ساعت : 04:24 قبل از ظهر
شکستگی استخوان ناشی از فشار طولی

گاهی اوقات نیروی بیرونی در امتداد طولی به استخوان بچه وارد میشود. در استخوان های رادیوس ( زند اعلی) و تیبیا ( درشت نی) این نیروهای طولی میتوانند موجب شکل خاصی از شکستگی شوند که به آن شکستگی باکل یا توروس Buckle fracture یا Torus fracture میگویند. در این شکستگی ها که در انتهای پایینی استخوان های رادیوس و تیبیای بچه ها ایجاد میشود یک طرف استخوان در هر فرو رفته و چین برمیدارد. این شکستگی ها نیاز به جااندازی نداشته و فقط باید اندام به مدت چند هفته با گچ بیحرکت شود
شکستگی صفحه رشد

در دو انتهای استخوان های بلند و در قسمتی از بسیاری از استخوان های کوتاه تر بچه ها قسمتی از استخوان بصورت بافتی شبیه غضروف است که به آن صفحه رشد میگویند. صفحه رشد در هنگام بلوغ تبدیل به استخوان شده و دیگر دیده نمیشود. قدرت صفحه رشد معمولا از خود استخوان کمتر است و هنگامی که به استخوان کودک نیروی زیادی وارد میشود ممکن است صفحه رشد دچار شکستگی شود.

شکستگی ناشی از کودک آزاری

متاسفانه کودکان گاهی اوقات مورد ضرب و شتم سرپرست خود قرار میگیرند. نزاع های خانوادگی، معتاد بودن پدر و مادر و ناهنجاری های روحی دیگر موجب میشود تا کودک بیشتر در معرض شکستگی های ناشی از بدرفتاری Child abuse قرار گیرد.
وقتی یک کودک دچار شکستگی شده است در موارد زیر باید به کودک آزاری مشکوک شده و در صورت شک قوی باید حتما مراتب را به نیروی انتظامی اطلاع داد

سن کودک زیر سه سال باشد
شکستگی در استخوان های ران، ساق، بازو یا جمجمه باشد
والدین کودک اطلاعات متناقضی راجع به نحوه شکستگی ارائه میدهند
وجود شکستگی های متعدد در نقاط مختلف بدن همراه با کبودی و خونمردگی در نقاط متعدد بدن
وقتی که دو شکستگی در یک یا دو اندام بیمار وجود داشته باشد که یکی تازه و یکی کهنه تر باشد
وجود یک سرپرست با رفتار نامتعادل مانند فرد معتاد یا الکلی یا با رفتار ضد اجتماعی در خانواده
در موارد شک به شکستگی های ناشی از کودک آزاری میتوان برای مشخص کردن دیگر نقاط احتمالی شکسته شده که ممکن است با معاینه مشخص نشوند از اسکن رادیوایزوتوپ Bone scsn استفاده کرد.

#laleh#
1392,05,18, ساعت : 04:41 قبل از ظهر
شکستگی در استخوان های بچه ها میتواند کاملا شبیه به بزرکسالان باشد ولی در بچه ها ساختاری به نام صفحه رشد وجود دارد که در بزرگسالان نیست و آسیب های این ساختمان که آنرا صفحه رشد مینامند میتواند ضایعاتی را بوجود آورد که مختص بچه ها است و در بزرگسالان دیده نمیشود.

صفحه رشد در کجا قرار دارد

صفحه رشد که به آن صفحه اپی فیزیال Epiphyseal plate هم میگویند منطقه ای در دو انتهای استخوان های بلند بچه ها است که رشد میکند و مسئول رشد استخوان است. در واقع فعالیت صفحه رشد است که موجب بزرگ شدن و بلند شدن استخوان در بچه ها میشود.
هر استخوان بلند حداقل دو صفحه رشد دارد که در دو انتهای استخوان قرار دارند. استخوان های کوتاه مثل استخوان های کف دست یک صفحه رشد دارد. این صفحه رشد است که شکل و طول نهایی استخوان را مشخص میکند. رشد استخوان های بلند از مرکز به دو طرف نیست بلکه رشد آنها در دو طرف استخوان و در محل صفحات رشد صورت میگیرد.
جنس صفحه رشد شبیه غضروف بوده و از استخوان نرمتر و ضعیف تر است. در واقع صفحه رشد ضعیف ترین قسمت یک استخوان است و چون جنس آن از بافتی شبیه غضروف است در یک عکس رادیوگرافی بصورت یک خط شفاف دیده میشود. در پایان دوره بلوغ، صفحه رشد تبدیل به استخوان شده و عملا فعالیتش برای همیشه تا آخر عمر متوقف میشود. به این فرآیند بسته شدن صفحه رشد میگویند.

قسمتی از استخوان که بین صفحه رشد و سطح مفصلی است را اپی فیز Epiphysis مینامند. استخوان ناحیه اپی فیز از نوع اسفنجی است. قسمت وسط استخوان بلند که به شکل لوله است را دیافیز Diaphysis مینامند. دیافیز استخوانی بسیار سفت و محکم است. قسمتی از استخوان که بین دیافیز و صفحه رشد قرار داشته و اسفنجی است را متافیز Metaphysis مینامند.





فعالیت صفحات رشد استخوان چگونه است

گرچه هر دو صفحه رشد یک استخوان بلند موجب رشد آن میشود ولی قسمت اعظم رشد طولی استخوان بازو به علت فعالیت صفحه رشد بالایی آن در ناحیه شانه است، رشد استخوان های رادیوس و اولنا ( زند زبرین و زیرین) بیشتر در صفحه رشد پایینی نزدیک مچ دست است.

رشد استخوان ران بیشتر در صفحه رشد بالای زانو و رشد استخوان های تیبیا و فیبولا ( درشت نی و نازک نی) بیشتر در صفحه رشد بالای زانو است. به عبارت دیگر رشد استخوان های اندام فوقانی در صفحات رشد دور از آرنج و رشد استخوان های اندام تحتانی در صفحات رشد نزدیک به زانو صورت میگیرد.

#laleh#
1392,05,22, ساعت : 04:59 بعد از ظهر
شکستگی های صفحه رشد چه خصوصیاتی دارند

پانزده تا سی درصد شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) های بچه ها، شکستگی های صفحه رشد است. این شکستگی ها باید زود و با دقت درمان شوند چون ممکن است عوارضی مانند اختلال در رشد استخوان ایجاد کنند. آسیب صفحه رشد در کسانی ایجاد میشود که صفحه رشد فعال دارند یعنی در بچه ها و نوجوانان تا موقعی که بلوغ آنها کامل نشده است
همانطور که گفتیم صفحات رشد در دو انتهای استخوان ها هستند یعنی درست همان جایی که مفاصل وجود دارند. پس میتوان گفت صفحات رشد به نوعی در دو طرف مفاصل قرار گرفته اند. بطور مثال در بالای مفصل زانو صفحه رشد پایینی استخوان ران قرار گرفته است و در پایین زانو صفحه رشد بالایی استخوان درشت نی وجود دارد.

وقتی ضربه شدیدی به مفصل یک فرد بالغ وارد میشود ممکن است موجب آسیب لیگامان های اطراف مفصل شود ولی در بچه ها، صفحه رشد ضعیف تر از لیگامان ها است پس قبل از اینکه لیگامان آسیب ببیند صفحه رشد صدمه میبیند. معمولا علائم بالینی آسیب لیگامان ها و آسیب صفحه رشد به هم شبیه است. بنابراین بسیاری از بچه هایی که بدنبال ضربه به مفصل دچار علائمی مانند کشیدگی یا رگ به رگ شدن مفصل میشوند در واقع آسیب صفحه رشد دارند.

آسیب های صفحات رشد در پسران دو برابر شایع تر از دختران دیده میشود. علت آن اینست که در دختران استخوان ها در سنین پایین تری بالغ میشوند پس رشد استخوان های آنها زودتر به پایان میرسد و با پایان یافتن رشد استخوان در واقع صفحه رشد بسته شده و جای آنرا استخوانی میگیرد که از صفحه رشد محکم تر و قویتر است.

یک سوم آسیب های صفحه رشد معمولا در حین ورزش هایی مانند فوتبال، بسکتبال یا ژیمناستیک ایجاد میشود و یک سوم هم در حین بازی. شایع ترین صفحات رشدی که آسیب میبینند صفحات رشد استخوان های انگشت، استخوان زند اعلی Radius در ساعد و صفحات رشد پایین استخوان های ساق هستند. سی درصد آسیب های صفحه رشد در انگشتان دست ایجاد میشوند

#laleh#
1392,05,22, ساعت : 05:04 بعد از ظهر
آسیب های صفحه رشد میتوانند به علت زمین خوردن و یا ضربه مستقیم به اندام ایجاد شوند. گاهی هم این آسیب ها به علت استفاده مداوم و نادرست از اندام بوجود میاید. مثلا یک ورزشکار ژیمناست جوان که ساعتها بر روی یک میله نامناسب ورزش میکند یا یک دونده ماراتن میتواند به صفحه رشد خود آسیب وارد کند. گرچه آسیب های صفحه رشد اغلب بدنبال ضربه ایجاد میشوند ولی آسیب به آن میتواند به علت عفونت هم ایجاد شود که در اثر آن رشد صفحه رشد میتواند دچار اختلال شود.

علل دیگری که میتوانند موجب آسیب صفحه رشد در بچه ها شوند عبارتند از


بدرفتاری با کودکان Child abuse


عدم توجه و مراقبت کافی از کودکان و یا آزار کودکان از علل مهم آسیب صفحه رشد بدنبال ضرباتی است که به این قسمت آسیب پذیر سیستم اسکلتی وارد میشود.
سرما زدگی


سرما زدگی میتواند موجب آسیب به صفحه رشد انگشتان و در نتیجه اختلال رشد آنها شود. این بچه ها ممکن است در بزرگسالی انگشتان کوتاه پیدا کنند. آسیب به غضروف مفصل و آرتروز زودرس هم از دیگر عوارض سرما زدگی در بچه ها است.
رادیوتراپی و شیمی درمانی


رادیوتراپی و شیمی درمانی که در سرطانها بکار میرود میتواند موجب آسیب صفحه رشد شود.
اختلالات عصبی


بچه هایی که به علت مشکلات کارکرد اعصاب دچار اختلال حس میشوند یا بالانس عضلانی آنها بهم میخورد مستعد آسیب های صفحه رشد بخصوص در مچ پا و زانو میشوند.
ژنتیک


بعضی بیماری های ژنتیکی با تاثیر بر روی صفحه رشد موجب اختلال در عملکرد آن و رشد ناهماهنگ استخوان میشوند.
بیمار های متابولیک


بعضی بیماری های متابولیک مانند بیماری های هورمونی یا نارسایی کلیه میتوانند در دراز مدت بر روی رشد استخوان تاثیر بگذارند

#laleh#
1392,05,22, ساعت : 05:06 بعد از ظهر
شایعترین نوع آسیب های صفحه رشد آنهایی هستند که بطور حاد و بر اثر ضربه به اندام بوجود میایند. این آسیب ها را شکستگی های صفحه رشد مینامند. شایعترین محل های آسیب صفحات رشد در استخوان های بازو، ران و ساق ایجاد میشود. طبقه بندی معمول شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند])های صفحه رشد طبقه بندی سالتر هاریس Salter harris classification است. بر طبق این تقسیم بندی شکستگی های صفحه رشد را به پنج دسته تقسیم میکنند.

آسیب صفحه رشد نوع اول


در این نوع، شکستگی از خود صفحه رشد میگذرد به این معنا که بر اثر ضربه شدیدی که به استخوان وارد میشود صفحه رشد آسیب دیده و اپی فیز از متافیز جدا میشود. در این شکستگی صفحه رشد به اپی فیز چسبیده باقی میماند و در واقع از متافیز کنده میشود.
در این نوع شکستگی اگر جابجایی اپی فیز و متافیز زیاد باشد پزشک ارتوپد ابتدا شکستگی را جااندازی میکند یعنی قطعات اپی فیز و متافیز را در کنار یکدیگر قرار میدهد و سپس اندام را برای مدتی با گچ بی حرکت میکند تا شکستگی جوش بخورد. این نوع شکستگی ها معمولا بدون عارضه خاصی جوش میخورند.
آسیب صفحه رشد نوع دوم


این نوع شکستگی شایعترین نوع شکستگی صفحه رشد است. در این نوع، خط شکستگی از صفحه رشد و متافیز عبور میکند. قسمتی از صفحه رشد سالم بوده و قسمتی دیگر از آن شکسته است. در جایی که صفحه رشد سالم است قسمتی از متافیز اتصالش را با صفحه رشد حفظ میکند.


آسیب صفحه رشد نوع سوم



این شکستگی نادر است و در آن خط شکستگی در صفحه رشد و اپی فیز قرار دارد. قسمتی از صفحه رشد سالم باقی میماند. در این قسمت سالم، اتصال متافیز و اپی فیز از طریق صفحه رشد حفظ میشود ولی در قسمتی که صفحه رشد شکسته شده است اپی فیز از متافیز جدا میشود. این شکستگی، از انواع شکستگی های داخل مفصلی محسوب شده و برای درمان آن گاهی نیاز به عمل جراحی وجود دارد.

آسیب صفحه رشد نوع چهارم



در این نوع شکستگی که داخل مفصلی محسوب میشود خط شکستگی هم در اپی فیز و هم در متافیز وجود دارد و از صفحه رشد فقط عبور میکند.
صفحه رشد اتصالش را با متافیز و اپی فیز از دست نمیدهد.اکثر این شکستگی ها برای درمان نیاز به عمل جراحی دارند. نتایج درمان این شکستگی ها به خوبی انواع قبل نیست و شایعترین محل وقوع آن در پایین استخوان بازو و نزدیک مفصل آرنج است
آسیب صفحه رشد نوع پنجم



در این نوع نادر از شکستگی صفحه رشد که بیشتر در زانو و مچ پا دیده میشود، صفحه رشد کوبیده و خرد میشود ولی جابجایی در آن یا استخوان های مجاور وجود ندارد. عوارض این نوع آسیب صفحه رشد بصورت اختلال در رشد طولی استخوان، ممکن است شدید باشد.



اخیرا نوع ششم آسیب صفحه رشد هم تعریف شده که بصورت کنده شدن و از بین رفتن قسمتی از اپی فیز و صفحه رشد و متافیز است. این نوع از شکستگی معمولا بر اثر ضربات شدید و زخم های باز مثل برخورد گلوله تفنگ یا تصادف اتومبیل بوجود میاید و نیاز به اعمال جراحی متعدد داشته و عوارض زیادی دارد

#laleh#
1392,05,22, ساعت : 05:09 بعد از ظهر
درمان شکستگی های صفحه رشد چگونه است

اگر قطعات شکسته شده نسبت به یکدیگر جابجا نشده باشند درمان شامل مدتی بیحرکتی است که معمولا با گچ گیری ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) اندام انجام میشود. در صورت جابجا شدن شکستگی، پزشک ارتوپد ابتدا شکستگی را جااندازی کرده و سپس آنرا گچ میگیرد. جااندازی ممکن است بصورت بسته انجام شود و یا ممکن است برای انجام آن نیاز به عمل جراحی وجود داشته باشد.

عوارض شکستگی صفحه رشد

آسیب های صفحه رشد در یک تا ده درصد موارد موجب بر جای گذاشتن عوارض میشوند.
اگر صفحه رشد آسیب شدید ببیند رشد استخوان کم شده و یا حتی متوقف میشود. اگر تمام صفحه رشد در یک ناحیه آسیب ببیند رشد طولی استخوان دچار اشکال میشود ولی اگر فقط قسمتی از صفحه رشد آسیب ببیند، رشد قسمتی از صفحه رشد مختل شده ولی قسمت سالم به رشد خود ادامه میدهد
نتیجه آن رشد نامتقارن استخوان و در نتیجه انحراف استخوان است. بطور مثال اگر تمام صفحه رشد قسمت پایینی استخوان ران آسیب ببیند ممکن است رشد طولی استخوان ران ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند])کم شود ولی اگر فقط قسمت خارجی این صفحه رشد آسیب ببیند، رشد در قسمت خارج پایین ران کاهش یافته یا متوقف میشود ولی رشد در قسمت داخلی برقرار میماند. نتیجه اینست که بتدریج استخوان ران در قسمت پایین رشد نامتقارن یافته و بطرف خارج کج میشود.

اگر شدت آسیب صفحه رشد زیاد باشد یا بر اثر ضربه اولیه خونرسانی به اپی فیز صدمه ببیند رشد استخوان دچار اشکال میشود. هر چه سن بیمار پایینتر باشد چون سالهای بیشتر تا پایان رشد استخوان باقی مانده است آسیب صفحه رشد میتواند اختلال بیشتری در رشد طولی استخوان ایجاد کرده یا موجب انحراف بیشتری در استخوان شود.
البته در سنین کم اگر شدت آسیب صفحه رشد کم باشد چون استخوان مدت زمان بیشتری در اختیار دارد تا تغییر شکل استخوان را تصحیح کند ممکن است سن پایین مزیتی محسوب شود. در کل تاثیر سن پایین در نتیجه درمان آسیب های صفحه رشد میتواند هم مفید و هم مضر باشد. در بعضی مفاصل بدن مثل زانو آسیب صفحه رشد میتواند تاثیر بیشتر و مهمتری بر رشد کلی بدن بر جای بگذارد.
نوع شکستگی صفحه رشد هم مهم است. از بین انواع ذکر شده انواع 4 و 5 و 6 میتوانند عوارض بیشتری داشته باشند.
وقتی یک قسمت از صفحه رشد آسیب دیده و طرف دیگر سالم میماند، در طرف آسیب دیده غضروف صفحه رشد تبدیل به استخوان میشود و در طرف سالم این غضروف سالم و فعال باقی مانده و به رشد خود ادامه میدهد. این تبدیل شدن غضروف به استخوان در یک ناحیه محدود را پل استخوانی یا bony bridge میگویند چون در واقع مانند پلی موجی اتصال دو استخوان دو طرف صفحه رشد شده است.
این عارضه اگر زود تشخیص داده شود میتوان با یک عمل جراحی، پل استخوانی را برداشته و بجای آن مقداری بافت چربی خود بیمار را جایگزین کرد. گرچه بافت چربی جایگزین شده کار صفحه رشد تخریب شده را نمیکند ولی موجب میشود پل استخوانی مجددا تشکیل نشود. نتیجه آنست که رشد قسمت سالم مانده صفحه رشد موجب انحراف استخوان نمیشود.
بچه هایی که دچار شکستگی صفحه رشد شده و درمان میشوند باید تا پایان بلوغ یعنی تا موقعی که صفحه رشد فعال دارند بطور مرتب تحت نظر پزشک ارتوپد باشند تا اگر مشکلی در رشد طولی استخوان بوجود آید یا استخوان انحراف پیدا کند درمان شود چه بعد از بسته شدن صفحه رشد ممکن است درمان آن بسیار مشکل تر شود. گاهی اوقات آسیب صفحه رشد موجب تحریک آن شده و رشد طولی استخوان سرعت میابد. در این حالات ممکن است طول استخوان آسیب دیده بلندتر از استخوان سالم شود.

(javascript:void(0);/*1297133980556*/)

#laleh#
1392,05,22, ساعت : 05:52 بعد از ظهر
امروزه بسیاری از شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) ها با عمل جراحی درمان میشوند و در اغلب این شکستگی ها برای بیحرکت کردن قطعات شکسته شده از وسایل فلزی استفاده میشود که به آنها ایمپلنت Implant میگویند. از انواع مختلفی از ایمپلنت ها استفاده میشود که در باره آنها به تفصیل در مقالات دیگر صحبت شده است ولی آیا این وسایل فلزی بعد از جوش خوردن شکستگی باید همچنان در بدن باقی بمانند یا باید خارج شوند.

جنس پلاتین از چیست

در ابتدا بهتر است این نکته روشن شود که گرچه بسیاری از مردم به این وسایل فلزی، پلاتین میگویند ولی جنس این ایمپلنت ها از پلاتین یا طلای سفید نیست. این وسایل اکثرا از آلیاژی از فولاد بنام فولاد ضد زنگ Stainless steel ساخته شده که ترکیبی از آهن، کروم و نیکل است. بدن انسان با این آلیاژ سازگار بوده و نسبت به آن واکنشی نشان نمیدهد. این آلیاژ همچنین در داخل بدن انسان دچار خوردگی نمیشود. گاهی از اوقات از تیتانیوم هم برای ساختن ایمپلنت ها استفاده میشود.
ایمپلنت هایی که قسمت اعظم آنها در خارج از بدن انسان قرار دارند عموما بعد از جوش خوردن شکستگی خارج میشوند.

از چه پلاتین هایی در عمل جراحی شکستگی استخوان استفاده میشود

اکسترنال فیکساتور ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) ها از این دسته اند. این وسایل معمولا بعد از گذشت چند هفته تا چند ماه به توسط پزشک معالج و در کلینیک ( بدون نیاز به بیهوشی) خارج میشوند.
وسیله دیگر پین است که پزشک جراح از آن برای بیحرکت کردن شکستگی ها استفاده میکند. گاهی اوقات بخصوص در شکستگی های دست، بعد از جراحی سر پین در خارج از پوست باقی میماند. در این موارد پس از گذشت چند هفته که قطعات شکسته شده به اندازه کافی به یکدیگر میچسبند پین ها در کلینیک به توسط پزشک ارتوپد خارج میشوند.
پیچ ها اگر به تنهایی در داخل استخوان ها بکار برده شوند معمولا نیازی به خارج شدن نداشته و میتوانند تا آخر عمر بدون ایجاد مشکلی در بدن باقی بمانند. در مواردی که سر پیچ زیر پوست باشد و بیمار را اذیت کند ممکن است نیاز به خارج کردن آن باشد. بعضی از پیچ ها همیشه بطور موقت گذاشته میشوند و بعد از مدتی باید خارج شوند. مثلا در دررفتگی مفصل پایینی بین تیبیا و فیبولا پزشک جراح این دو استخوان را پس از جااندازی با یک پیچ به یکدیگر متصل میکند. این پیچ معمولا پس از شش هفته از مچ پا خارج میشود
پلاک ها از ایمپلنت هایی هستند که از آنها برای بیحرکت کردن شستگی ها استفاده میشود. از این وسایل برای بیحرکت کردت شکستگی های بازو، ساعد، لگن، ران و ساق استفاده میشود. پلاک ها از استخوان محکم ترند.
بنابراین پس از جوش خوردن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) شکستگی نیروهایی که به استخوان وارد میشود همچنان به توسط پلاک روی استخوان جذب میشود. این پدیده موجب میشود تا در دراز مدت استخوان تحت فشار و نیروهای خارجی قرار نگیرد. در ظاهر امر این چیز خوبی است ولی اینطور نیست.

#laleh#
1392,05,22, ساعت : 05:54 بعد از ظهر
استخوان ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) ها برای قوی ماندن نیاز دارند تا مرتبا تحت فشار و نیروهای خارجی ( نیروی وزن و عضلات) قرار گیرند و در صورتیکه این نیروها به استخوان وارد نشوند در آنها پوکی ایجاد میشود. علت پوکی استخوان ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) در کسانی که مدت زیادی در بستر استراحت میکنند و یا در فضانوردانی که کمتر تحت تاثیر نیروی جاذبه هستند هم همین است.
بنابراین باقی ماندن پلاک در اندام به مدت زیاد موجب پوکی استخوان میشود. این پدیده بخصوص در ران و ساق دیده میشود و در لگن، بازو و ساعد کمتر وجود دارد. بنابراین تمام پلاک های ران و ساق بعد از اینکه شکستگی آنها جوش خورد ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) و محکم شد باید خارج شوند. این زمان معمولا بین یک و نیم تا دوسال است. پس از این مدت پزشک جراح از استخوان عکس برداری ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) میکند و اگر تشخیص داد که شکستگی به اندازه کافی محکم شده و دیگر نیازی به پلاک ندارد باید آنرا از بدن خارج کرد.
در مورد اندام فوقانی این روند صورت نمیگیرد. پلاک های بازو یا ساعد حتی بعد از جوش خوردن شکستگی نیازی به خارج شدن ندارند مگر اینکه بیمار ورزش های سنگین و ضربه ای مانند ورزش های رزمی را انجام دهد. در این بیماران بهتر است پلاک های بازو و ساعد هم خارج شوند.
گاهی اوقات خارج کردن پلاک بازو یا ساعد از گذاشتن آنها مشکل تر بوده و به علت نزدیک بودن پلاک و عصب اندام، در موقع خارج کردن پلاک ممکن است به عصب آسیب برسد. بنابراین حتی الامکان از خارج کردن پلاک های بازو و ساعد اجتناب میشود مگر اینکه واقعا نیاز به این کار باشد.

نیل ها یا میله های داخل استخوانی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) در ران و ساق هم مانند پلاک ها بهتر است بعد از جوش خوردن کامل شکستگی خارج شوند. البته این ایمپلنت ها مانند پلاک ها موجب پوکی استخوان نمیشوند و تاکید زیادی برای خارج کردن آنها از ران و ساق نیست.

در چه موارد دیگری پلاتین بعد از جراحی شکستگی باید خارج شود

در موارد زیر جدای از اینکه از چه ایمپلنتی استفاده شده است بعد از جوش خوردن شکستگی، ایمپلنت را خارج میکنند

فشار موضعی پیچ و پلاک

اگر قسمتی از ایمپلنت از استخوان بیرون زده و برجسته باشد و این بیرون زدگی زیر پوست لمس شده و بیمار را اذیت کند یا بر روی مفصل کناری یا عروق و اعصاب یا تاندون ها یا عضلات اطرافش فشار آورده، مانع کارکرد مناسب آنها شود این ایمپلنت باید به توسط عمل جراحی از بدن خارج شود.
جابجا شدن پلاتین

اگر ایمپلنت از جای خود جابجا شود و بعد از جابجایی مشکلات حالت قبل را بوجود آورد باید خارج شود
عفونت استخوان


گاهی اوقات محل جراحی عفونت میکند. در این موارد میکروب ها به سطح فلزی ایمپلنت چسبیده و غشایی در اطراف خود ترشح میکنند که مانع از نفوذ آنتی بیوتیک ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) ها میشود. این پدیده موجب میشود درمان عفونت مشکل شود. در این موارد اگر ایمپلنت در جای خود محکم باشد و قطعات شکسته شده را به خوبی در جای خودشان نگه داشته باشد و شکستگی جوش نخورده باشد پزشک جراح ایمپلنت را خارج میکند.
در مورد ذکر شده اگر شکستگی هنوز جوش نخورده باشد پزشک معالج صبر میکند تا جوش خوردگی کامل شود و سپس ایمپلنت را خارج میکند. اگر ایمپلنت بکار رفته قطعات شکسته شده را محکم نگرفته باشد حتی با وجود جوش نخوردن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) شکستگی باید خارج شود. در این موارد پزشک جراح پس از خارج کردن ایمپلنت، برای بیحرکت کردن قطعات شکسته شده معمولا از اکسترنال فیکساتور ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) استفاده میکند.

darya375
1392,06,07, ساعت : 12:45 قبل از ظهر
[فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]

آیا نمیدانید چه علائم و نشانههایی شك شما در شکستگی را به یقین تبدیل میكند. در این زمان چه میكنید؟
فرض كنید همسر شما برای تعویض لامپ روشنایی سقف به بالای نردبان رفته آن را نصب كرده است اما وقتی قصد پایین آمدن از نردبان را دارد ناگهان یكی از پلههای نردبان شكسته و او به پایین سقوط میكند. دست او بسیار درد میكند و شما را نگران كرده است.
دستش را بررسی میكنید و مشكوك به شكستگی میشوید.
معمولا تشخیص شكستگی توسط افراد غیرمتخصص كار آسانی نیست، اما زمانی كه مشكوك هستید فرض را بر شكستگی بگذارید.
شكستگی یا تركخوردگی بر اثر از بین رفتن تداوم و پیوستگی استخوانهای بدن ایجاد میشود. شكستگی به 2 نوع باز و بسته تقسیم میشود؛ در شكستگی باز، پوست روی قسمت شكسته بر اثر بیرون زدن استخوان یا بر اثر ضربه مستقیم هنگام شكستگی، بریده یا پاره میشود، اما در شكستگی بسته پوست پاره نشده و هیچ زخمی در محل شكستگی دیده نمیشود.
معمولا در شكستگیهای باز، به دلیل وجود زخم خونریزی دهنده احتمال عفونت بسیار زیاد و در مقایسه با شكستگیهای بسته خطرناكترند. در حقیقت مشكل واقعی خود شكستگی نیست بلكه خطری است كه استخوان شكسته برای اعضای حیاتی كنار خود دارد.

به دنبال چه باید بود؟
1 ـ تورم:
این علامت بلافاصله بعد از شكستگی اتفاق میافتد. معمولا در شكستگیها لبههای تیز استخوان شكسته باعث پاره یا بریده شدن قسمتی از بافت و برخی عروق كنار محل آسیب دیده شده و منجر به خونریزی و التهاب ناحیه میشود.

2 ـ تغییر شكل:
معمولا بر اثر بروز شكستگی ممكن است تغییر شكل، كوتاهشدگی یا زاویهدار شدن استخوان در محل آسیب دیده رویت شود. البته در تركخوردگی یا مو برداشتن، بد شكلی قابل رویت نیست. برای بررسی تغییر شكل، عضو آسیبدیده را با عضو سالم طرف دیگر مقایسه كنید.

3 ـ لمس دردناك:
یكی از علائم قابل اعتماد شكستگی به حساب میآید. معمولا حساسیت به درد تنها در محل آسیبدیده وجود دارد و غالبا مصدوم میتواند نقطه درد را با انگشت نشان دهد. برای پیدا كردن محل شكستگی پوشش عضو را كنار بزنید و به آرامی طول استخوان را لمس كنید. نقطهای كه به لمس حساس بود و درد گرفت میتواند محل شكستگی باشد.

4 ـ ناكار شدن عضو آسیبدیده:
اگر عضو شكسته باشد با حركت دردناك میشود. در این زمان مصدوم به دلیل درد زیاد از به كارگیری عضو امتناع ورزیده و عضو در حركت ناتوان میشود. البته توجه داشته باشید، احتمال دارد مصدوم با تحمل درد، عضو را تكان دهد.

5 ـ احساس ساییده شدن دو سر شكسته استخوان:
گاهی مصدوم هنگام بروز شكستگی صدای شكسته شدن استخوان یا در زمان حركت عضو، صدای ساییده شدن دو سر استخوان را احساس میكند. این علامت نشانه حتمی شكستگی است.

6 ـ لمس فاصله بین دو سر استخوان شكسته:
در صورت لمس این فاصله شكستگی محرز است.

7 ـ تغییر رنگ ناحیه آسیبدیده:
معمولا آخرین و دیررسترین علامتی كه نشاندهنده شكستگی است رنگ پریدگی یا كبودی در محل شكستگی است كه معمولا یك ساعت بعد از شكستگی اتفاق میافتد.:-2-42-:

#laleh#
1392,06,23, ساعت : 11:52 قبل از ظهر
تشخیص شکستگی ها گاهی اوقات بسیار واضح و ساده است. در بسیاری اوقات برای تشخیص اینکه یک اندام، شکسته شده است نیازی به پزشک نیست و هر کسی میتواند متوجه شکستگی بشود ولی گاهی اوقات این تشخیص به راحتی صورت نمیگیرد.
پزشک برای تشخیص شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) ها از دستورالعملی استفاده میکند که برای تشخیص همه مشکلات و بیماری ها از آن بهره میبرد. این یک دستورالعمل سیستماتیک و کارا است. در این روش پزشک بترتیب مراحلی را مد نظر گرفته و آنها را بررسی میکند.
این مراحل عبارتند از اخذ تاریخچه، معاینه و استفاده از امکانات پاراکلینیک

تاریخچه


اولین مرحله تشخیص، اخذ تاریخچه است. در این مرحله پزشک با بیمار صحبت میکند و این ارتباط کلامی اطلاعات ذیقیمتی را در اختیار پزشک قرار میدهد. اینکه چه حادثه ای برای وی اتفاق افتاده است. آیا تصادف ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) کرده یا از ارتفاع سقوط کرده است. اگر تصادف کرده عابر بوده یا راکب وسیله نقلیه ای بوده است. اتومبیل با چه سرعتی حرکت میکرده است. تصادف داخل شهر یا در اتوبان بوده است. اگر از ارتفاع سقوط ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) کرده از چه ارتفاعی سقوط کرده است. حادثه چه موقع اتفاق افتاده است.

[فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند] زمان شکستگی به این علت اهمیت دارد که در شکستگی های باز ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) بیمار هر چه دیرتر به بیمارستان مراجعه کند و درمان هرچه دیرتر شروع شود عوارض شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) بیشتر است. در شکستگی هایی که همراه با عارضه عروقی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) هستند درمان هرچه زودتر شروع شود نتیجه درمان بهتر است. آیا محلی که در آن شکستگی ایجاد شده آلوده بوده یا خیر؟ در شکستگی های باز آلوده بودن محل موجب آلوده شدن زخم و بالا رفتن عوارض شکستگی میشود. آیا بیمار درد دارد؟ آیا بجز درد احساس ناراحتی دیگری هم دارد؟ درد چه موقع زیاد میشود و چه موقع کم میشود؟ و بسیاری اطلاعات دیگر. گاهی همین اطلاعات به تنهایی برای تشخیص بیماری یا شکستگی کافی است.

معاینه


مرحله بعد معاینه بیمار است. دراین مرحله پزشک ابتدا از حس بینایی خود استفاده میکند یعنی سعی میکند با دیدن، اطلاعاتی را جمع آوری کند. وجود زخم، کبودی و خونمردگی، تورم، تغییر شکل اندام مهم هستند. سپس با لمس محل و حرکت دادن اندام و انجام مانورهایی اطلاعات بیشتری را بدست میاورد. آیا لمس محل دردناک است. آیا محل درد سفت یا نرم است. گاهی اوقات شنیدن هم به کمک پزشک میاید تا بتواند تشخیص بهتری انجام دهد. آیا با لمس محل درد صدایی ایجاد میشود.


پاراکلینیک


گاهی اوقات پزشک معالج برای تشخیص آسیب وارده به اندام از ابزارهایی استفاده میکند. مهمترین آنها وسایل تصویر برداری ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) هستند و معمول ترین آنها استفاده از رادیوگرافی ساده از اندام است. در بعضی موارد برای کسب اطلاعات بیشتر نیاز به انجام روش های تصویربرداری دیگر مانند سونوگرافی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند])، سی تی اسکن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند])، ام آر آی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) و یا اسکن رادبوایزوتوپ ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) است.

#laleh#
1392,06,23, ساعت : 11:53 قبل از ظهر
بعضی ازعلائم شکستگی ها واضح هستند. مثلا یکی از معمول ترین علائمی که هر کسی را مشکوک به شکستگی میکند اینست که فرد بدنبال یک حادثه توانایی ایستادن یا راه رفتن را از دست بدهد یا اینکه بعد از اتفاقی دیگر نتواند از اندامش استفاده کند. تغییر شکل اندام هم از دیگر علائم واضح شکستگی است. خونمردگی اندام که یکی دو روز بعد از حادثه اتفاق افتاده است هم میتواند از علائم شکستگی باشد. تمام این علائم را میتوان از تاریخچه بیمار بدست آورد. با این حال در بسیاری اوقات تاریخچه بیمار به تنهایی کمک کننده نیست. بطور مثال علائم ذکر شده هم میتوانند به علت شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) و هم به علت یک کوبیدگی یا رگ به رگ شدن بوجود آیند.
نکته مهم دیگر اینکه گرچه در تاریخچه بسیاری از شکستگی ها سابقه ضربه به اندام وجود دارد، یک شکستگی استرسی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) یا یک شکستگی پاتولوژیک ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) ممکن است بدون سابقه ضربه واضحی ایجاد شود و یا در مواقعی که به علت بدرفتاری، اندامی از بچه دچار شکستگی میشود سابقه ضربه ممکن است به عمد کتمان شود.

[فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]
در اخد تاریخچه یا شرح حال بیمار به چه نکاتی باید توجه کرد



هدف از صحبت کردن با بیمار و اخذ تاریخچه و یا همان شرح حال، کسب اطلاعاتی است که هم به تشخیص صحیح مشکل بیمار کمک کند و هم موجب شود بتوانیم درمان مناسب تری برای وی انجام دهیم. سن بیمار، شغل، سابقه بیماری هایی که قبلا داشته است، داروهایی که مصرف میکند و بسیاری اطلاعات دیگر میتواند در این زمینه کمک کننده باشد. کسب اطلاعات زیر در تشخیص و درمان بیمار اهمیت زیادی دارد



آسیب بر اثر چه نوع ضربه یا ترومایی بوجود آمده است. آیا بر اثر تصادف ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) وسیله نقلیه بوده. بیمار راکب وسیله نقلیه یا عابر بوده است. آیا علت آسیب سقوط ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) از ارتفاع بوده یا آسیب در حین فعالیت ورزشی ایجاد شده است.




شدت ضربه چقدر بوده است. اگر آسیب در اثر تصادف ایجاد شده سرعت وسیله نقلیه چقدر بوده. تصادف در خیابان های شهر بوده یا در جاده های خارج شهری و با سرعت بالا. اگر ضربه بر اثر سقوط از ارتفاع بوده است از چه ارتفاعی



اگر آسیب بر اثر زمین خوردن یا در حین ورزش ایجاد شده است بیمار میتواند حالتی را که در آن ضربه به اندام وارد شده نشان دهد.



مدت زمانی که از حادثه سپری شده چقدر است. در ضایعات عروقی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) که بدنبال شکستگی ایجاد میشوند و یا در شکستگی های باز ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) مدت زمان بین ایجاد آسیب و شروع درمان بسیار اهمیت دارد.



در چه محیطی آسیب ایجاد شده است. شکستگی های باز اگر در محیط آلوده ای ایجاد شده باشند احتمال عفونت در آنها بیشتر است.



آیا ممکن است یک شکستگی مخفی مانده و تشخیص داده نشود

گاهی اوقات بعد از شکستگی، بیمار همچنان میتواند با اندام آسیب دیده فعالیت هایش را انجام دهد. در این مواقع ممکن است بیمار و حتی پزشک فکر کنند شکستگی ایجاد نشده است.
شکستگی های زیر جزو این دسته هستند


شکستگی های در هم فرو رفته یا ایمپکتد Impacted fractures : این شکستگی ها معمولا در قسمتهای بالای استخوان بازو ( گردن استخوان بازو ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]))، در قسمت های پایین استخوان زند اعلی یا رادیوس درست بالای مچ دست ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) و در ناحیه گردن استخوان ران ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) ایجاد میشوند.



شکستگی های استرسی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) Fatigue fractures : این شکستگی ها معمولا در متاتارس های دوم و سوم و تنه استخوان های بزرگ نی یا درشت نی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) ایجاد میشود.



شکستگی های استخوان های کارپ ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) Carpal bones : مهمترین آنها شکستگی استخوان اسکافویید ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) است.



شکستگی های دنده : گرچه این شکستگی ها دردناکند و بخصوص ممکن است موجب محدود شدن تنفس هم بشوند ولی معمولا توجهی به درد آنها نمیشود.



شکستگی های ترکه تری ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) Green stick : این شکستگی ها بیشتر در ساعد بچه ها دیده میشوند


.

#laleh#
1392,06,23, ساعت : 11:56 قبل از ظهر
اولین مرحله معاینه، بررسی وضعیت کلی بیمار است. گاهی اوقات ضربه ایکه موجب شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) شده است چنان شدید بوده که موجب آسیب های دیگر به نقاط دیگری از بدن شده است که ممکن است اهمیت این آسیب ها از خود شکستگی بیشتر باشد. بطور مثال بیماری که بدنبال یک تصادف ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) شدید اتومبیل دچار شکستگی باز استخوان ران ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) شده است ممکن است آنقدر خونریزی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) کند که دچار شوک ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) شود یعنی فشار خون او آنقدر پایین بیابد که موجب مرگ او شود. در این حال وظیفه پزشک معالج ابتدا معاینه فشار خون و نبض بیمار است. این بیمار ممکن است بدنبال ضربه شدید دچار صدمه به احشاء شکمی مثل صدمه به کبد، طحال یا روده ها شود. ممکن است دچار خونریزی یا پارگی ریه شود. ممکن است دچار خونریزی مغزی و کما شود. در این موارد رسیدگی به آسیب های شکم، ریه و یا مغز اولویت بیشتری از رسیدگی به شکستگی دارد و معاینه پزشک در ابتدا بیشتر معطوف به معاینه شکم، ریه و مغز است.
پس از اینکه پزشک معالج مطمئن شد آسیب جدی به اعضاء حیاتی بیمار وارد نشده و جان وی در خطر نیست شروع به معاینه اندام آسیب دیده میکند.

علائم شکستگی های استخوان را میتوان به دو دسته تقسیم کرد

علائم شکستگی های استخوان ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) را میتوان به دو دسته تقسیم کرد. آنهائیکه اگر دیده شوند میتوان شک کرد که شکستگی وجود دارد ولی وجود این علائم لزوما نشانه شکستگی نیست این علائم عبارتند از


تغییر شکل اندام. این تغییر شکل ممکن است قابل دیدن باشد و یا لمس شود



تورم موضعی در اندام



خونمردگی در پوست اندام



اختلال در کارکرد اندام



درد در هنگام لمس کردن محل شکستگی



احساس درد موقعی که اندام حرکت میکند یا پزشک سعی میکند استخوان آسیب دیده را خم کند


دسته دیگر از علائم آنهایی هستند که وجود آنها دلیل بسیار قوی بر احتمال شکستگی است. این علائم عبارتند از


حرکت نابجا در اندام. به این معنا که در جایی که نباید مفصلی باشد و حرکتی وجود داشته باشد به علت شکسته شدن استخوان، حرکت دیده میشود.



صدای خرت خرت در هنگام حرکت کردن اندام. این صدا در اثر برخود قطعات شکسته شده استخوان به یکدیگر است و به آن کریپتاسیون Crepitus میگویند.



آیا بعد از تشخیص شکستگی استخوان معاینات دیگری هم لازم است


بعد از اینکه شکستگی به توسط پزشک تشخیص داده شد لازم است معاینات تکمیلی انجام شود تا مشخص شود که


آیا شکستگی باز ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) است به زبان دیگر آیا زخمی در روی پوست وجود دارد که به محل شکستگی راه داشته باشد



آیا وضعیت خونرسانی اندام شکسته شده مناسب است یا به علت شکستگی مختل شده است



آیا وضعیت اعصاب ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) اندام شکسته شده مناسب است یا به علت شکستگی دچار اشکال شده است



آیا بدنبال ضربه، به احشاء هم آسیبی رسیده است

جواب این سوالات بسیار مهم است. بطور مثال اگر شکستگی باز باشد و یا بدنبال شکستگی، اندام دچار آسیب عروقی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) شده باشد بیمار باید بطور اورژانس تحت عمل جراحی قرار گیرد. گرچه مشخص شدن آسیب عصبی در اندام شکسته شده ممکن است تغییر زیادی در نحوه درمان ایجاد نکند ولی در صورت وجود باید حتما قبل از شروع درمان تشخیص داده شود نه بعد از آن وگرنه بیمار ممکن است احساس کند مشکل عصبی اندام وی به علت درمان پزشک ایجاد شده است.

#laleh#
1392,06,23, ساعت : 11:57 قبل از ظهر
معاینه بیمار برای بررسی آسیب های ناشی از ضربه از یک روال منطقی ثابت تبعیت میکند. مهمترین بررسی هایی که در معاینه پزشک اهمیت دارند عبارتند از :


نگاه کردن

با نگاه کردن به اندام میتوان اطلاعات زیادی را کسب کرد. تغییر شکل ظاهری اندام، تورم، خونمردگی، خراشیدگی و وجود زخم را میتوان با نگاه کردن به اندام کشف کرد. وجود زخم بر روی محل شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) لزوما نشان دهنده باز بودن شکستگی نیست. در بسیاری مواقع زخم پوستی با محل شکستگی ارتباط ندارد و میتوان شکستگی را بسته به حساب آورد.


لمس کردن

با لمس اندام میتوان مقدار سفتی و تورم آنرا حس کرد. گاهی لبه تیز محل شکستگی در زیر پوست لمس میشود. حرکت دادن اندام ممکن است موجب صدا دادن محل شکستگی شود که معمولا بیشتر لمس میشود تا شنیده شود. فشار دادن به محل شکستگی معمولا شدت درد را افزایش میدهد. حرکت دادن مفاصل اندام ممکن است موجب بیشتر شدن شدت درد شود.


وضعیت خونرسانی اندام شکسته شده

گاهی اوقات عروق خونی در محل شکستگی آسیب میبینند. این آسیب عروقی که میتواند در شریان یا ورید یا هر دو باشد ممکن است بر اثر همان ضربه ایکه موجب شکستگی استخوان شده است ایجاد شود.
در بعضی مکانهای اندام، عروق خونی چنان به استخوان نزدیکند که هر گونه جابجایی در استخوان ها که بدنبال شکستگی ایجاد میشود موجب آسیب عروق میشود.
گاهی هم نوک تیز قطعات شکسته شده موجب آسیب عروقی میشود.

این آسیب عروقی میتواند بصورت پاره شدن نسبی یا کامل رگ باشد.
گاهی اوقت به علت فشار استخوان های جابجا شده و یا فشار هماتوم ( تجمع خون در قسمتی از بافت بدن) ناشی از شکستگی، از بیرون به رگ فشار وارد شده و رگ بسته میشود.
گاهی هم به علت ضربه به رگ، در درون آن لخته ایجاد شده و رگ بسته میشود.
بندرت ممکن است بر اثر ضربه، جدار رگ خونریزی کند و این خونریزی هم میتواند موجب بسته شدن مسیر جریان خون در رگ شود.
هر کدام از اتفاقات فوق میتواند موجب کاهش خونرسانی به قسمتی از اندام شود که بعد از محل شکستگی قرار گرفته است.
قسمتی از معاینه پزشک شامل معاینه وضعیت خونرسانی اندام شکسته شده است. این معاینه نه تنها باید بلافاصله بعد از شکستگی انجام شود بلکه در 48 ساعت اول بعد از آن بطور مرتب تکرار میشود. حتی اگر شکستگی درمان شده باشد مثلا گچ گرفته یا تحت عمل جراحی قرار گرفته باشد هم باید وضعیت عروقی اندام بطور مرتب ارزیابی شود.
علت این تکرار در آن است که وضعیت عروقی بیمار در 48 ساعت اول ناپایدار است. ممکن است وضعیت عروقی بیمار در معاینه اولیه طبیعی باشد ولی بتدریج دچار اشکال شود پس بسیار مهم است که خونرسانی اندام بیمار بطور مکرر ارزیابی شود. درد شدید در دست یا تورم شدید در انگشتان دست بعد از گچ گیری ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) اندام فوقانی میتواند نشانه خونرسانی نامطلوب اندام بدنبال شکستگی و یا حتی درمان باشد و باید به آن اهمیت داد.

در معاینه وضعیت عروقی اندام نکات زیر مورد توجه قرار میگیرند.


رنگ : تغییر رنگ اندام بصورت رنگ پریدگی یا کبود شدن آن مهم است و میتواند نشانه مشکل عروقی اندام باشد.



گرما : اندام سرد میتواند نشانه خونرسانی ناکافی باشد.



نبض : نبض معیار خوبی برای بررسی وضعیت عروقی اندام است. در مشکلات عروقی اندام شدت نبض ممکن است کاهش یافته و یا اصلا لمس نشود. در اندام فوقانی نبض های رادیال و اولنار در مچ دست و نبض های شریانی در جلوی ارنج و زیر بغل بررسی میشوند و در اندام تحتانی نبض فمورال در کشاله ران، نبض پوبلیتئال در پشت زانو و نبض تیبیال قدامی و خلفی در مچ پا بررسی میشوند


بازگشت مویرگی Capillary return : وقتی نوک انگشت یا ناخن را فشار میدهیم، محل فشار و اطراف آن سفید رنگ میشود. این تغییر رنگ طبیعی است چون زمینه قرمزی در رنگ پوست، به علت خون موجود در مویرگ های آن است و در هنگام فشار دادن پوست، به علت تخلیه خون از مویرگ ها رنگ آن به سفیدی میگراید. با برداشتن فشار، بلافاصله خون به مویرگ ها برگشته و رنگ آن مجددا به حالت اول برمیگردد. گاهی اوقات هنگام برداشتن فشار از روی پوست، رنگ آن بسرعت به حالت اول برنمیگردد و این بازگشت رنگ با کندی صورت میگیرد. علت این تاخیر معمولا اختلال در جریان خون اندام است. پس از این روش میتوان برای معاینه وضعیت عروقی اندام استفاده کرد.





کاهش حس و حرکت

وقتی خونرسانی اندام دچار اشکال میشود اعصابی هم که در آن اندام هستند دچار کم خونی میشوند پس کارکرد آنها مختل میشود. یکی از علائم این اختلال عملکرد، کاهش حس لمسی در پوست است. پس اگر در یک اندام آسیب مستقیم عصب بوجود نیامده باشد، کاهش حس میتواند نشانه مشکل عروقی اندام باشد. وقتی که کاهش حس به علت آسیب مستقیم به عصب باشد معمولا یک عصب اندام دچار مشکل میشود ولی در مواردی که کاهش حس به علت مشکل عروقی باشد تمام اعصاب اندام دچار مشکل میشوند.
گرچه مشکلات عروقی اندام میتواند اعصاب حرکتی را هم دچار مشکل کند ولی معاینه این اعصاب نمیتواند به کشف مشکل عروقی کمک کند. علت اینست که معاینه یک عصب حرکتی در واقع با معاینه عضله ایست که به توسط آن عصب تحریک شده و حرکت میکند. اگر بطور مثال مشکل عروقی در مچ دست بوجود آید گرچه اعصاب حرکتی پایینتر از مچ دست دچار مشکل میشوند ولی قسمت عمده حرکت انگشتان دست به علت عملکرد عضلاتی است که در ساعد قرار گرفته و بالاتر از محل آسیب هستند. پس حرکات انگشتان بدون تغییر باقی میمانند.
اگر معاینات نتواند وضعیت عروقی اندام را مشخص کند از روش هایی مانند سونوگرافی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) داپلر و یا آنژیوگرافی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) برای بررسی دقیقتر عروق استفاده میشود

#laleh#
1392,06,23, ساعت : 11:58 قبل از ظهر
مهمترین روش تصویر برداری ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) از یک استخوان شکسته شده استفاده از رادیوگرافی یا عکس برداری ساده است. وقتی شک به وجود شکستگی وجود دارد باید از اندام رادیوگرافی به عمل آید. گرچه در بسیاری از اوقات ممکن است شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) وجود نداشته باشد و نتیجه رادیوگرافی منفی باشد ولی تشخیص ندادن یک شکستگی بخاطر انجام ندادن رادیوگرافی آنقدر تبعات زیادی دارد که ترجیح داده میشود این کار انجام شود حتی اگر به ظاهر آنرا زیادی انجام میدهیم.


رادیوگرافی استخوان چگونه انجام میشود

روش متداول برای عکس برداری از اندام آسیب دیده گرفتن دو عکس است. یک بار اشعه ایکس ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) از روبرو به اندام تابانده شده و تصویر آن بر روی فیلم ثبت میشود و بار دیگر اشعه از کنار به اندام تابانده میشود. تصویر یا فیلم اول را فیلم رخ یا قدامی- خلفی antero- posterior مینامند و به تصویر دوم، تصویر یا فیلم نیمرخ یا لترال Lateral میگویند.
تهیه یک فیلم خوب هنر تکنیسین رادیولوژی است. مقدار یا دوز اشعه ایکس تابیده شده به اندام باید به اندازه مناسبی تنظیم شود. هم زیاد و هم کم بودن آن موجب میشود فیلم ناواضح باشد. فیلم باید طوری گرفته شود که تمام طول استخوان مشکوک به شکستگی در آن دیده شود. بهترین حالت اینست که مفصل بالا و مفصل پایین استخوان مشکوک به شکستگی هم در فیلم رادیولوژی دیده شوند.
بیمار در حین عکس برداری باید اندامش را کاملا بیحرکت نگه دارد تا تصویر واضحی از آن تهیه شود. همچنین باید تمام اشیاء فلزی مانند انگشتر یا ساعت از اندام دور شود تا تصویر آنها بر روی تصویر استخوان نیفتد.

تشخیص شکستگی استخوان با رادیوگرافی همیشه ساده نیست

گاهی اوقات برای بررسی بیشتر استخوان، نیاز به انجام تصاویر رادیولوژی از اندام در زوایای دیگر وجود دارد که معمول ترین آنها عکس برداری با زاویه مایل از اندام است. بطور مثال برای دیدن بهتر استخوان اسکافویید ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) یا سر استخوان رادیوس ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) ( زند زبرین) از تصاویر مایل استفاده میشود. البته امروزه با در دسترس بودن سی تی اسکن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) که تصاویر بسیار دقیق تری از شکستگی بدست میدهد از تصاویر مایل کمتر استفاده میشود.
گاهی اوقات ممکن است جابجایی قطعات شکسته شده آنقدر کم باشد که در رادیوگرافی دیده نشود. در این موارد اگر دو هفته بعد از آسیب، رادیوگرافی مجدد تهیه شود ممکن اس خط شکستگی دیده شود. این وضعیت بخصوص در شکستگی های استخوان اسکافویید دیده میشود.
گاهی اوقات تشخیص شکستگی بسیار مشکل میشود. بطور مثال در تصویر رادیولوژی ناحیه آرنج بچه ها خطوط بسیاری دیده میشوند که شبیه خط شکستگی بوده و ممکن است با آن اشتباه شوند. در این موارد ممکن است پزشک معالج از هر دو آرنج رادیوگرافی تهیه کرده و با مقایسه آنها به خطوط طبیعی و غیر طبیعی پی ببرد.
نکته بسیار مهم اینست که تهیه یک رادیوگرافی بد بسیار بدتر از نداشتن رادیوگرافی است. یک رادیوگرافی بد نه تنها ممکن است شکستگی را نشان ندهد بلکه یک احساس اطمینان کاذب را در پزشک و بیمار بوجود میاورد که همه چیز خوب است و مشکلی وجود ندارد.


پزشک در یک تصویر رادیوگرافی به چه نکاتی توجه میکند

وقتی در یک تصویر رادیولوژی شکستگی استخوان دیده میشود تازه اول کار است. پزشک فیلم را با دقت بسیار بررسی میکند تا متوجه شود که


آیا شکستگی یک شکستگی معمولی است یا شکستگی استرسی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) یا شکستگی پاتولوژیک ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) است



آیا قطعات شکستگی جابجا شده اند و اگر شده اند در چه جهتی



آیا شکستگی جدید است یا از آن مدتی گذشته است



آیا آسیبی به استخوان های دیگر یا مفاصل نزدیک شکستگی هم وارد شده است یا خیر


در تهیه و بررسی تصاویر رادیولوژی باید به نکات زیر توجه کرد



در بررسی هر استخوان باید تمام مفاصل اطراف استخوان مذکور در فیلم رادیولوژی تهیه شده دیده شوند. بطور مثال اگر از ناحیه ساعد رادیوگرافی انجام میشود باید مفاصل زانو و مچ پا هم در تصویر رادیولوژی دیده شوند.



در بیماری که به هر دلیلی همکاری لازم را برای اخذ تاریخچه نمیدهد ( مثلا در بیماری که بیهوش شده است) باید از ناحیه لگن، گردن و قفسه سینه هم رادیوگرافی به عمل آید. بسیاری از آسیب ها در این مکان ها ممکن است در هنگام معاینه علامت خاصی نداشته باشند و اگر از محل رادیوگرافی به عمل نیاید امکان پنهان ماندن و تشخیص ندادن آنها وجود دارد.



اگر در تصاویر رادیولوژی شکستگی یک استخوان پاشنه ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) دیده میشود باید از استخوان پاشنه دیگر و از ستون مهره ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) هم رادیوگرافی به عمل آید چون احتمال شکستگی در این مکان ها بالا است.



اگر در تصویر رادیولوژی تهیه شده، شکستگی استخوان کشکک ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) دیده شود باید برای کشف دررفتگی احتمالی مفصل ران ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) از ناحیه لگن هم عکس برداری انجام شود. برعکس این مطلب هم صادق است.



در افراد مسنی که بدنبال زمین خوردن دچار درد لگن میشوند باید تصویر رادیولوژی لگن را برای کشف شکستگی های گردن استخوان ران ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) و ناحیه پوبیس ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند])، بدقت بررسی کرد. بسیاری از این شکستگی ها در ابتدا با جابجایی اندکی همراه هستند و تشخیص آنها ممکن است بسیار مشکل باشد.



در افراد مسنی که بدنبال ضربه دچار درد شانه میشوند باید به شکستگی های گردن استخوان بازو ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) و دررفتگی های خلفی مفصل شانه ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) بسیار دقت کرد. گاهی اوقات تشخیص این آسیب ها بسیار مشکل میشود.

#laleh#
1392,06,23, ساعت : 12:03 بعد از ظهر
در اغلب بیماران حادثه دیده بجز رادیوگرافی ساده ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) نیاز به استفاده از دیگر روش های تصویر برداری وجود ندارد ولی در موارد خاصی برای بدست آوردن اطلاعات تکمیلی نیاز به استفاده از این روش ها وجود دارد که عبارتند از
اسکن رادیوایزوتوپ

در اسکن رادیوایزوتوپ ابتدا یک ماده رادیواکتیو که معمولا تکنیسیم دیفسفونات 99 است به بیمار تزریق میشود. در صورت وجود شکستگی، این ماده در ناحیه شکسته شده بیش از دیگر نواحی جذب میشود. سپس با استفاده از دوربین های بخصوصی از بیمار تصویربرداری شده و اشعه گامای ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) ساطع شده از ماده رادیواکتیو بر روی فیلم ثبت میشود.
نواحی با جذب بیشتر، اشعه بیشتری از خود ساطع کرده و بر روی فیلم مشخص میشوند. از این روش بیشتر در مواردی که وجود شکستگی مورد شک است استفاده میشود مانند احتمال وجود شکستگی اسکافوئید ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) و یا شکستگی استرسی. در موارد شک به شکستگی های بدون جابجایی، شکستگی های ستون مهره ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند])، شکستگی های متعدد در اندام ها استفاده از اسکن رادیوایزوتوپ ممکن است بسیار کمک کننده باشد.
سی تی اسکن

از این روش بیشتر برای بررسی شکل شکستگی ها بخصوص در مناطقی که استخوان شکل سه بعدی پیچیده ای دارد استفاده میشود مانند ستون مهره و استخوان لگن. گاهی اوقات ممکن است شکستگی در رادیوگرافی ساده دیده نشود ولی سی تی اسکن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) بتواند آنرا مشخص کند.
ام ار آی

از این روش تصویر برداری بیشتر برای دیدن بافت نرم یعنی بافت های غیر استخوانی استفاده میشود. این بافت ها ممکن است در حین شکستگی آسیب دیده باشند و گاهی اهمیت آسیب بافت نرم از اهمیت خود شکستگی بیشتر است. مثلا در شکستگی های ستون مهره بسیار مهم است که پزشک معالج از سلامتی نخاع ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) اطمینان حاصل کند. ام آر آی میتواند آسیب های اعصاب نخاع را بخوبی نشان دهد. ام آر آی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) در بررسی شکستگی های بدون جابجایی و در بررسی ضایعات رباط، منیسک ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) و دیسک بین مهره ای ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) بسیار کمک کننده است.
آنژیوگرافی

در مواردی که پزشک معالج به وجود آسیب های شدید عروقی شک کند استفاده از آنژیوگرافی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) میتواند به تشخیص قطعی این آسیب ها کمک فراوانی بکند. در این روش تصویر برداری ماده شیمیایی خاصی در خون بیمار تزریق شده و سپس از محل مورد نظر عکس برداری میشود. ماده مذکور موجب دیده شدن خون و در نتیجه دیده شدن رگ خونی در تصویر رادیولوژی میشود.

rahil_banoo
1392,06,23, ساعت : 12:18 بعد از ظهر
:-118-:

#laleh#
1392,06,27, ساعت : 05:49 بعد از ظهر
در درمان یک اندام شکسته دو هدف مشخص دنبال میشود که وجود آنها لازمه یک درمان موفق است. استخوان به گونه ای جوش بخورد که


شکل ظاهری اندام به اندازه های قبل از شکستگی برگردد.




کارکرد عضو آسیب دیده در کوتاه ترین زمان به اندازه های قبل از شکستگی برگردد.


برگشت شکل ظاهری اندام از چند جنبه قابل بررسی است:


طول اندام نباید کوتاه شود و بعد از جوش خوردن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) شکستگی باید طول استخوان به اندازه قبل از شکستگی برگردد.




اندام در محلی که شکسته شده در حالت زاویه دار جوش نخورد. به این معنی که بطور مثال اگر بر اثر شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) استخوان به دو قطعه تبدیل شده است این دو قطعه بعد از جوش خودن نسبت به هم کج نباشند و به زبان دیگر امتداد طولی آنها بر یکدیگر منطبق باشد.




استخوان در محل شکستگی در حالت چرخیده جوش نخورد بطور مثال اگر استخوان ساق در وسط شکسته شود و قطعه ای که به مچ پا نزدیک تر است در حالت چرخیده به خارج جوش بخورد مچ پا و بدنبال آن کف پا هم به خارج میچرخند و مثل پای سالم به طرف جلو قرار نمیگیرند.
برگشت کارکرد عضو آسیب دیده هم چند جنبه مهم دارد. اندام از قسمتهای مختلف و عناصر متفاوتی تشکیل شده که اگر بدرستی کار نکنند فعالیت آن اندام به وضع طبیعی برنگشته است. برگشت کارکرد عضو از چند جنبه قابل بررسی است


از مشخصات مهم عملکرد هر اندام میزان و کیفیت حرکت مفاصل آن اندام است

در اندام تحتانی ( منظور اندامی است که معمولا در فرهنگ مردم به آن پا میگویند) اگر زانو به خوبی خم و راست نشود شما نمیتوانید به راحتی بنشینید یا از پله بالا بروید یا حتی ناخن های پایتان را کوتاه کنید یا در اندام فوقانی ( که به غلط دست هم نامیده میشود) اگر بطور مثال آرنج شما خم نشود شما نمیتوانید در حین غذا خوردن قاشق را به دهانتان ببرید یا سرتان را شانه کنید.

در بسیاری اوقات بعد از درمان شکستگی، حرکات مفاصل در اندام آسیب دیده دچار محدودیت میشود. مثلا برای درمان یک شکستگی در ناحیه مچ دست پزشک معالج بعد از جاانداختن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) شکستگی اقدام به گچ گیری ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) میکند. در مدتی که اندام در این گچ بیحرکت ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) مانده است مفاصل آن اندام بتدریج قابلیت تحرک و نرمی خود را از دست داده و به اصطلاح خشک میشوند. یا اگر برای درمان یک شکستگی تنه استخوان ران ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) از عمل جراحی و کارگذاری پلاک استفاده شده است بعد از جراحی معمولا عضلات آسیب دیده در حین شکستگی به یکدیگر و به استخوان زیرشان میچسبند و این چسبندگی مانع از حرکت روان عضلات روی یکدیگر و روی استخوان شده که نتیجه آن محدود شدن حرکات مفاصلی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) است که حرکاتشان وابسته به آن عضلات است. روند ذکر شده در درمان بسیاری از شکستگیها بطور طبیعی اتفاق میفتد با این حال پزشک معالج با انجام اقداماتی یا از آن پیشگیری میکند و یا اگر قابل پیشگیری نباشد حرکت مفصل را به حالت اولیه آن برمیگرداند. بنابراین یکی از معیارهای یک درمان موفق اینست که دامنه حرکات مفاصل در اندام آسیب دیده به حالات قبل از شکستگی بازگردد


عضلات از قسمتهای مهم هر اندام هستند

اندام بدون حرکت بشدت ناکارا است و عامل حرکت در هر اندام عضلات آن هستند. عضلات اندام آسیب دیده بشدت در معرض خطر ضعیف شدن در طول درمان شکستگی قرار دارند. ضعیف شدن این عضلات میتواند با مکانیسم های متفاوتی ایجاد شود.
بطور مثال بیماری را در نظر بگیرید که بدنبال شکستگی ناحیه آرنج تحت درمان با گچ گیری قرار گرفته است. در مدتی که اندام وی تا زمان بهبودی در گچ بیحرکت باقی میماند عضلات بازوی وی فعالیتی ندارند پس طبیعی است که بعد از مدتی کم تحرکی دچار ضعف شوند. این ضعف البته تا زمانی که اندام بیمار در گچ قرار دارد خود را نشان نمیدهد ولی بعد از اینکه اندام از گچ خارج شد بیمار متوجه کاهش قدرت بازوی خود نسبت به قبل از شکستگی میشود.
بیمار دیگری را در نظر بگیرید که بدنبال شکستگی ساق ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) تحت عمل جراحی با استفاده از میله داخل استخوانی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) قرار گرفته است. بیمار به علت احساس درد بعد از جراحی توصیه های پزشک معالج را نادیده گرفته و مچ پایش را حرکت نمیدهد. طبیعتا پس از مدتی عضلاتی از ساق که مچ پا را حرکت میدهند به علت کار نکردن دچار ضعف میشوند. این ضعف بخصوص وقتی خود را نشان میدهد که بیمار بعد ار جوش خوردن محل شکستگی میخواهد روی پای آسیب دیده ایستاده و حرکت کند ولی به علت ضعیف شدن عضلات این کار برایش مشکل شده است. پس معیار دیگر یک درمان موفق شکستگی اینست که قدرت عضلات اندام آسیب دیده در حد قبل از آسیب حفظ شوند.
پیش نیاز مهم برای کارکرد طبیعی اندام شکسته، جوش خوردن شکستگی است

اندامی که استخوان شکسته آن بطور کامل جوش نخورده است بعید است بتواند کارایی قبل خود را بدست آورد


اندام فقط استخوان و عضله نیست

عناصر حیاتی مهم دیگر مانند اعصاب و عروق در اندام وجود دارند که کارکرد صحیح آنها برای حفظ کارایی اندام ضروری است. اگر این عناصر براثر ضربه اولیه یا براثر لبه تیز شکستگی دچار آسیب شوند لازم است تا بدرستی درمان شوند تا اندام بتواند فعالیت طبیعی خود را از سر گیرد.

زمان لازم برای جوش خوردن شکستگی مهم است

همانطور که ذکر شد یکی از اهداف مهم درمان صحیح یک اندام صدمه دیده اینست که کارکرد عضو در کوتاهترین زمان ممکن به حد طبیعی خود برگردد. زمان طولانی درمان مشکلات عدیده ای را به بیمار تحمیل میکند. مدت زمان طولانی بستری شدن در بیمارستان بار مالی زیادی برای بیماردارد. مدت زمان طولانی استراحت بیمار در منزل جدای از اینکه او را از یک فعالیت مولد اقتصادی بازمیدارد موجب فشارهای روحی به بیمار میشود که گاهی آثار آن در زندگی فرد از خود شکستگی شدیدتر است. درست به همین علت است که بسیاری از روشهای درمانی در چند دهه اخیر دچار تغییر شده و جای خود را به روشهایی داده اند که بیمار را بتوان زودتر به فعالیتهای روزمره بازگردان

#laleh#
1392,06,27, ساعت : 05:51 بعد از ظهر
در بسیاری از بیمارانی که بدنبال ضربه دچار شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) اندام شده اند مشکل بیمار تنها شکستگی وی نیست. ضربه ای که موجب شکستگی شده است حال چه بدنبال تصادف ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) باشد یا سقوط از ارتفاع ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) یا هر علت دیگر، میتواند موجب آسیب به ارگان های حیاتی دیگر بیمار هم بشود. پزشک معالج در مواجهه با بیمار، تمام مشکلات وی را در نظر میگیرد. ابتدا سعی میکند به مشکلات مهم تر رسیدگی کرده و سپس تک تک آسیب های وارده به بیمارش را مورد بررسی و سپس مداوا قرار دهد.

درمان یک بیمار دچار شکستگی دو مرحله دارد که عبارتند از

احیاء و مراقبت های اولیه شکستگی



مراقبت از استخوان تا وقتی که جوش بخورد
احیاء و مراقبت های اولیه شکستگی



این مرحله اولین برخورد بیمار با پزشک یا پرسنل پزشکی است. در این مرحله پزشک یا پرستار در صحنه تصادف بر بالین بیمار حاضر میشوند و یا بیمار به نزدیکترین مرکز درمانی رسیده است. در این مرحله اقداماتی برای بیمار انجام میشود که صرفا در جهت حفظ جان اوست. اگر بیمار بر اثر تصادف یا سقوط از ارتفاع دچار آسیب تنفسی شده است یا خونریزی شدید ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) دارد یا فشار خون او بشدت کاهش یافته است به او کمک میشود.
اقداماتی که در این مرحله انجام میشوند صرفا برای زنده نگه داشتن بیمار است. پس از اینکه پزشک معالج مطمئن میشود خطری حیات بیمارش را تهدید نمیکند ابتدا اقداماتی در جهت تشخیص شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) انجام میشود و پس از تشخیص نوع شکستگی، به بیمار داروهایی تجویز میشود تا درد وی کاهش یابد. اندام شکسته شده بالا نگه داشته میشود تا تورم آن کم شود و همچنین از افزایش سریع تورم در ساعات آینده جلوگیری شود. برای بیحرکت کردن موقت اندام تا موقعی که درمان قطعی شروع شود اندام در یک آتل ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) گذاشته میشود.
اگر شکستگی بیمار بصورت شکستگی باز ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) است ( شکستگی باز به شکستگی میگویند که همراه با زخمی شدن پوست روی محل شکستگی است و زخم به استخوان ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) شکسته شده راه دارد) به بیمار داروهای آنتی بیوتیک داده میشود تا احتمال عفونت ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) آینده در محل شکستگی کاهش یابد. همچنین ممکن است لازم شود پزشک معالج در اطاق عمل، زخم محل شکستگی را درمان کند. بافت های از بین رفته را خارج کرده و آلودگی هایی را که از بیرون وارد محل شکستگی شده اند از زخم خارج کند.




مراقبت از استخوان از زمان شکستگی تا جوش خوردن

پس از اینکه اقدامات اولیه برای بیمار انجام شد و پزشک معالج مطمئن شد که خطر جدی حیات بیمارش را تهدید نمیکند و شکستگی موقتا بیحرکت شده است اقدامات تشخیصی مفصلی برای بیمار انجام میشود. معاینات و آزمایشات لازم و تصویربرداری ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) های لازم صورت میگیرد تا نوع آسیب وارده به بیمار دقیقا مشخص شود. در این مرحله بیمار آماده درمان نهایی است و پزشک معالج شکستگی را جااندازی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) میکند یعنی قطعات شکسته شده را در کنار هم میگذارد. این کار ممکن است بصورت بسته انجام شود یا ممکن است برای انجام آن نیاز به عمل جراحی باشد.
بعد از جااندازی استخوان، پزشک معالج قطعات شکسته شده را برای مدتی که ممکن است از چند هفته تا چند ماه ادامه یابد بیحرکت نگه میدارد تا به یکدیگر بچسبند یا به اصطلاح جوش بخورند. این بیحرکت کردن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) به روش های گوناگونی مانند بانداژ، استفاده از آتل یا گچ، عمل جراحی و استفاده از پیچ، پلاک، پین، نیل، اکسترنال فیکساتور ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) یا روش های دیگر انجام میشود. اگر استخوان یک اندام جوش بخورد ولی مفاصل آن اندام خشک شوند و حرکت نکنند درمان موفقی برای بیمار انجام نشده است.
بعد از شکستگی به علت چسبیدن بافت ها به یکدیگر دامنه حرکتی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) مفاصل بسرعت کاهش پیدا کرده و قدرت عضلات اندام کم میشود و این دو مشکل بر روی کارکرد اندام تاثیر مهمی دارند. بنابراین پزشک معالج در زمان خاصی پس از شروع درمان، که در مورد هر شکستگی متفاوت است تحت نظر فیزیوتراپ آموزش هایی به بیمار میدهد که با استفاده از آنها بیمار باید نرمش های خاصی را شروع کند. هدف از انجام این نرمش ها بدست آوردن دامنه حرکتی مناسب در تمام مفاصل اندام صدمه دیده و تقویت عضلات اندام است

#laleh#
1392,06,27, ساعت : 05:53 بعد از ظهر
قبل از اینکه پزشک معالج هر گونه اقدام تشخیصی و درمانی را برای بیماری که صدمه ای به او وارد شده است انجام دهد از خود می پرسد غیر از شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) یا دررفتگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) اندام آیا آسیب دیگری به ارگان های حیاتی او وارد شده است بطوریکه اهمیت آنها از خود شکستگی بیشتر باشد.
بطور مثال وقتی بیماری بدنبال یک تصادف اتومبیل ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) دچار شکستگی استخوان ران ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) میشود ممکن است دچار آسیب شدید قفسه سینه هم شده باشد. اتفاقا این آسیب قفسه سینه ممکن است خطرات جانی بیشتری از خود شکستگی برای بیمار ایجاد کند. شکستگی ران حداکثر ممکن است بد جوش ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) بخورد و یا اصلا جوش نخورد ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) ولی آسیب قفسه سینه ممکن است موجب اختلال شدید تنفسی در بیمار شده و جان بیمار را در معرض خطر قرار دهد. مشکلات مشابهی ممکن است بر اثر ضربه به مغز یا شکم یا سیستم گردش خون بدنبال ضربه برای بیمار ایجاد شود که میتواند جان او را در معرض خطر قرار داده و اهمیت آنها از شکستگی بیشتر باشد. پس اولین اولویت پزشک معالج در مدیریت آسیب هایی که به بیمارش وارد شده است ابتدا بررسی ماهیت، وسعت و شدت آسیب هایی است که به سیستم های حیاتی بیمارش وارد شده است و پس از اینکه مطمئن شد بیمار از این جهت مشکلی ندارد و یا اینکه دارد ولی توانست آنها را تحت کنترل قرار دهد آنگاه شروع به بررسی های تشخیصی و سپس درمانی در مورد خود شکستگی اندام میکند. اقداماتی را که پزشک معالج در تشخیص و درمان صدمات تهدید کننده جان بیمار انجام میدهد را (Advanced Trauma Life Support (ATLS یا آنطور که در بین مردم مصطلح است کمک های اولیه مینامند.
کمک های اولیه بدنبال شکستگی استخوان

بیماری که بدنبال حادثه ای دچار آسیب شده است اگر خیلی خوش شانس باشد ممکن است در همان دقایق اولیه به توسط پزشکی دیده شود. ممکن است پزشک همسفر او باشد و یا بطور اتفاقی از آن محل عبور میکرده است و یا ممکن است آمبولانس بتواند خیلی سریع پزشک را به بیمار برساند.
در این حالات چه کارهایی در اولویت پزشک است و وی چه اقداماتی را برای بیمارش انجام میدهد. البته بسیاری از این اقدامات میتوانند به توسط پرستاران مجرب هم انجام شوند. معمولا در آمبولانس هایی که برای کمک به بیماران حادثه دیده فرستاده میشوند پرستارانی وجود دارند که آموزش های لازم را برای انجام این اقدامات دیده اند. مهمترین این اقدامات عبارتند از :


راه هوایی


مهمترین اولویت پزشک اینست که مطمئن شود راه هوایی بیمار باز است و بیمار نفس میکشد. راه هوایی به مسیری میگویند که از دهان و بینی بیمار شروع شده و هوا را به ریه های وی میرساند. هوا از دهان و بینی بیمار وارد حلق و سپس نای میشود و از نای به راه های هوایی کوچکتر رفته تا در نهایت به ریه برسد. این مسیر ممکن است به هر علتی بسته شود و بسته شدن آن موجب خفگی و مرگ میشود. مسیر راه هوایی ممکن است به علت گیر کردن جسم خارجی در این مسیر بسته شود. ممکن است دندان بیمار بشکند و مسیر راه هوایی را ببندد.
ممکن است دندان مصنوعی بیمار جابجا شده و مسیر را مسدود کند. ممکن است خونریزی از بافت های مسیر، موجب بسته شدن راه هوایی شود. این خونریزی میتواند مستقیما به درون راه هوایی ریخته و مسیر را بند بیاورد و یا ممکن است تجمع خون در بافت، موجب برجسته شدن آن در درون راه هوایی شده و منجر به انسداد آن شود. حتی زبان بیمار میتواند به عقب رفته و راه هوایی را ببندد.
در هر صورت پزشک معالج مسیر راه هوایی را بررسی میکند و اگر این مسیر بسته بود سعی میکند با اقدامات موقتی آنرا باز نگه دارد تا بتواند بیمار را به نزدیکترین مرکز درمانی برساند. ممکن است راه هوایی بیمار باز شود ولی بیمار نفس نکشد در این مورد پزشک اقدام به دادن تنفس مصنوعی به بیمارش میکند.

گردش خون


دومین بررسی مهم که پزشک در مواجهه با یک بیمار حادثه دیده انجام میدهد بررسی وضعیت گردش خون است. آیا بیمار خونریزی فعال دارد؟ در این صورت باید جلوی آنرا گرفت. بهترین روش بند آوردن خونریزی از اندام، فشار موضعی روی قسمت خونریزی دهنده است. آیا فشار خون بیمار پایین آمده است؟
به کاهش شدید فشار خون شوک میگویند و به شوکی که بدنبال خونریزی ایجاد میشود شوک هموراژیک ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) Haemorrhagic shock میگویند. در این حال باید با دادن سرم فشار خون بیمار را بالا آورد. وقتی مقدار خونریزی کم باشد دادن سرم هایی مانند سرم نمکی ( سالین نرمال Normal saline ) و یا سرم رینگر Ringer کافی است ولی در موارد خونریزی شدیدتر باید به بیمار خون تزریق شود.

زخم


زخم های بیمار باید پانسمان شوند. هدف عمده از این پانسمان اینست که از ورود میکروب های بیشتر به درون زخم جلوگیری شود. میدانیم که در همان وقتی که زخم ایجاد شده است تعدادی میکروب به درون زخم وارد میشوند ولی با یک پانسمان مناسب از ورود میکروب های بیشتر جلوگیری میشود. پانسمان ها همچنین میتوانند از خونریزی بیشتر زخم جلوگیری کنند.

شکستگی

شکستگی های بیمار باید با آتل ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) بیحرکت شوند. بیحرکت کردن موقت شکستگی با آتل منافع زیادی دارد. کمترین آن کاهش درد بیمار بخصوص موقع حرکت دادن او است ولی نکته مهم تر اینست که آتل مانع حرکت قطعات شکسته شده میشود و حرکت این قطعات نه تنها موجب تشدید درد میشود بلکه میتواند آسیب بیشتری به بافت های اطراف شکستگی وارد کند.
بطور مثال گرچه یک شکستگی مهره ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) میتواند در همان لجظه شکستگی موجب آسیب نخاع ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) شود ولی ممکن است این اتفاق نیفتد و تنها هنگامی که میخواهیم بیمار را جابجا کنیم قطعات شکسته شده جابجا شده و به نخاع آسیب های جبران ناپذیر وارد کند. در حین جابجا کردن بیمار باید از خم و راست کردن گردن بیمار جلوگیری کرد بخصوص خم شدن گردن به جلو میتواند بسیار خطرناک باشد. پرسنل پزشکی معمولا قبل از حرکت دادن بیماران یک گردنبند طبی مخصوص را به دور گردن بیمار میبندند.

کاهش درد


تا زمانی که بیمار به بیمارستان برسد داروهایی به بیمار داده شود تا درد بیمار کم شود.

#laleh#
1392,06,27, ساعت : 06:21 بعد از ظهر
ذکر این نکته در ابتدا ضروری است که پزشک معالج استخوانهای شکسته شده را به یکدیگر جوش نمیدهد بلکه تنها آنها را در کنار یکدیگر و در وضعیت مناسب قرار میدهد و جوش خوردن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) این قطعات شکسته شده به توسط بدن خود فرد آسیب دیده صورت میپذیرد.


درمان شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) در سه مرحله انجام میشود. جااندازی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) شکستگی، بیحرکت کردن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) قطعات شکسته شده و بازپروری
([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند])

جااندازی شکستگی استخوان

پزشک ابتدا سعی میکند قطعات استخوانی را که جابجا شده اند مجددا در کنار یکدیگر قرار دهد. این کار معمولا توسط کشیدن اندام و انجام مانورهای مخصوص صورت پذیرفته و تحت بیحسی موضعی یا بیهوشی عمومی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) انجام میشود. به این روش جااندازی بسته میگویند و چون در حین جااندازی در این روش استخوان دیده نمیشود استفاده از این روش نیاز به تبحر خاصی دارد.

[فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]
جااندازی باز شکستگی
اگر با این اقدامات شکستگی به اصطلاح جا نیفتاد پزشک اقدام به عمل جراحی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) میکند که در طی آن با شکافتن پوست و عضلات، استخوان را مشخص کرده و قطعات شکسته شده را در زیر دید مستقیم در کنار یکدیگر قرار میدهد. این روش جااندازی را جااندازی باز مینامند. جااندازی بسته شکستگی به روش جااندازی باز ارجحیت زیادی دارد، چون در روش جااندازی باز، پوست و عضلات برای رسیدن به استخوان و دیدن آن شکافته شده و این به معنی آسیب جدیدی است که به اندام وارد میشود، مضافا بر اینکه در حین جراحی باز، احتمال آسیب رسیدن به عروق و اعصابی که در مسیر رسیدن از پوست به استخوان یعنی از سطح به عمق هستند نیز وجود دارد.


بیحرکت کردن قطعات شکسته شده استخوان

در مرحله بعدی و پس از اینکه قطعات شکسته شده در وضعیت مناسب قرار گرفتند فعالیت بدن شروع شده تا این قطعات را به توسط کال استخوانی به یکدیگر متصل کند این فرایند نیاز به زمان دارد که در مورد هر استخوان متفاوت است. در این مدت و تا زمانیکه قطعات شکسته شده بطور محکم به هم بچسبند احتمال اینکه این قطعات، مجددا جابجا شوند و جود دارد. از طرف دیگر در این مدت، قطعات شکسته شده باید نسبت به هم بیحرکت بمانند وگرنه به یکدیگر جوش نمیخورند.
پس وظیفه پزشک معالج جلوگیری از جابجایی مجدد شکستگی است. این کار به طرق مختلفی صورت میگیرد. بطور مثال در جااندازی بسته شکستگی، میتوان برای ممانعت از جابجایی مجدد از اتل یا از گچ گیری استفاده کرد و در جااندازی باز شکستگی، با کار گذاری وسایل فلزی خاصی در استخوان مانند انواع پین یا پیچ یا پلاک یا میله، اقدام به اتصال قطعات شکسته شده به یکدیگر میشود تا جابجایی مجددی صورت نگیرد.
بازپروری یا فیزیوتراپی

جوش خوردن شکستگی بسته به محل آن و نوع درمان انجام شده بین چند هفته تا چند ماه طول میکشد. تا قبل از اینکه قطعات شکسته شده بطور محکم به یکدیگر جوش بخورند نباید از اندام مانند قبل از شکستگی استفاده کرد، چون ممکن است هنوز اتصال قطعات شکسته شده به یکدیگر به اندازه کافی محکم نبود و انجام این فعالیتهای بدنی موجب جابجایی مجدد قطعات استخوانی شوند.
درد شکستگی معمولا بعد از چند روز تا چند هفته بعد از شروع درمان از بین میرود. از بین رفتن درد به هیچ وجه نشانه بهبودی شکستگی نیست و بیمار نباید با از بین رفتن درد فکر کند که شکستگی بهبود یافته و شروع به فعالیتهای بدنی مانند قبل از شکستگی کند. این کار ممکن است موجب جابجایی قطعات شود. حتی بعد از اینکه گچ یا آتل خارج شدند ممکن است تا مدتها نیاز باشد فعالیتهای بدنی شما محدود بوده و فشار زیادی به اندام و استخوان وارد نشود چون هنوز محل شکستگی به اندازه کافی محکم نشده است و این کار ممکن است موجب جابجایی مجدد قطعات شکسته شده شود.
در مدت زمانی که برای جوش خوردن استخوانها طی میشود عضلات اندام ممکن است به علت نداشتن فعالیت ضعیف شوند و این ضعف حتی بعد از اینکه استخوانها به یکدیگر جوش خوردند میتواند موجب عدم توانایی بازگشت اندام به فعالیتهای قبل از شکستگی شود. بنابراین لازم است با شروع درمان شکستگی و تحت نظر پزشک معالج بیمار، با انجام حرکات بدنی خاصی اقدام به انقباض مکرر و مداوم و روزانه عضلات اندام آسیب دیده کند تا مانع ضعیف شدن این عضلات شود. همچنین بعد از خارج شدن آتل یا گچ ممکن است به علت اینکه اندام و مفاصل مدتی در وضعیت خاصی قرار گرفته و بیحرکت شده اند، دچار خشکی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) شده باشند و ممکن است برای بازگشت به فعالیتهای قبلی، نیاز به دوره ای بازپروری جهت نرم کردن مفاصل باشد تا حرکات مفاصلی که در طرفین شکستگی قرار گرفته اند مجددا به اندازه قبل از شکستگی برگردد

#laleh#
1392,06,27, ساعت : 06:23 بعد از ظهر
اولین مرحله درمان ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) هر شکستگی جااندازی آن است. بعضی از شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) ها نیاز به جااندازی دارند ولی بعضی از آنها نیازی به این اقدام ندارند. مسلما شکستگی هایی که جابجایی ندارند نیازی هم به جاانداختن ندارند ولی ذکر این نکته بسیار مهم است که بسیاری از شکستگی هایی که جابجایی اندکی دارند هم ممکن است نیازی به جااندازی نداشته باشند.

در بسیاری مواقع این جابجایی اندک فقط در رادیوگرافی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) دیده میشود و ظاهر اندام تغییری نکرده است یا اگر تغییری کرده به علت تورم ناشی از شکستگی است و بعد از فروکش کردن تورم، تغییر شکلی ظاهری در اندام وجود نخواهد داشت. همچنین در بسیاری از مواقع کارکرد یک اندام که شکستگی آن با جابجایی اندکی جوش خورده است تغییری نمیکند. اینکه تا چه حد جابجایی قطعات شکسته شده مشکلی از نظر ظاهر و کارکرد برای اندام بوجود نمیاورد بسته به استخوان شکسته شده و محل شکستگی متفاوت است.
[فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]
شکستگی استخوان درشت نی
در این بیمار نیازی به جااندازی ندارد
در بعضی شکستگی ها حتی دو میلیمتر جابجایی هم به صلاح نیست و باید اصلاح شود ولی در بعضی مناطق دیگر ممکن است چند سانتیمتر جابجایی هم برای بیمار مشکلی ایجاد نکند. مثلا وقتی شکستگی در سطح مفصلی ایجاد میشود چند میلیمتر جابجایی هم ممکن است خطرناک باشد و اگر شکستگی حتی با جابجایی اندکی جوش بخورد ممکن است در دراز مدت ایجاد ساییدگی مفصل ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) و استئوآرتریت کند. در حالیکه یک شکستگی ترقوه ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) اگر با یک سانتیمتر جابجایی هم جوش بخورد معمولا مشکلی برای بیمار ایجاد نمیکند.
در بچه ها قدرت ریمودلینگ Remodeling شکستگی ها زیاد است و حتی وقتی شکستگی با جابجایی هم جوش میخورد بعد از جوش خوردن و پس از چند سال شکل استخوان دوباره به حالت اولیه برمیگردد. پس در بچه ها پزشک معالج معمولا جابجایی بیشتری را ممکن است قبول کرده و آنرا جااندازی نکند. تصمیم گیری در مورد جااندازی شکستگی تا حد زیادی به تبحر پزشک معالج بستگی دارد.
حال ممکن است سوال شود که آیا بهتر نیست همه قطعات شکسته شده را حتی اگر جابجایی کمی داشته باشند دقیقا جااندازی کرد. مگر با جااندازی دقیق قطعات چیزی را از دست میدهیم.

آیا ممکن است جااندازی شکستگی استخوان مشکل زا باشد

بله گاهی اوقات ممکن است با جااندازی قطعات چیزی را از دست بدهیم.


در هر جااندازی پزشک معالج مانورهایی را به اندام شکسته شده وارد میکند تا قطعات شکسته شده جااندازی شوند. این مانورها همیشه خالی از خطر نیستند و ممکن است آسیب هایی را به بیمار وارد کنند



جااندازی شکستگی کاری دردناک است و در حین جااندازی باید درد بیمار کاهش یابد. پزشک این کار را با تزریق داروهای موضعی و یا با بیهوشی عمومی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) انجام میدهد. هر دو این اعمال ممکن است برای بیمار مشکلاتی را ایجاد کنند بخصوص در افراد با سن بالا یا با بیماری زمینه ای



گاهی اوقات جااندازی قطعات شکسته شده نیاز به انجام عمل جراحی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) دارد. مسلما خود عمل جراحی کار پر خطری است و ممکن است برای بیمار همراه با مشکلاتی باشد.



هزینه درمانی در جااندازی بالا میرود.



مدت زمان درمان طولانی تر میشود.


و تازه با تمام خطراتی که ممکن است یک جااندازی برای بیمار ایجاد کند ممکن است بیمار نفعی از آن نبرد.
پزشک معالج همواره خطرات جااندازی را با منافع آن سبک و سنگین میکند و سعی میکند بهترین تصمیم را برای بیمارش بگیرد. آیا قطعات شکسته شده را جااندازی کند یا همان جابجایی مختصری را که وجود دارد قبول کرده و کاری به آن نداشته باشد و تلاش خود را صرفا در جهتی بکار بندد که زمینه را برای جوش خوردن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) شکستگی و حفظ کارآیی اندام آماده کند

#laleh#
1392,06,27, ساعت : 06:24 بعد از ظهر
اولین مرحله درمان یک شکستگی جااندازی آن است. جااندازی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) یک شکستگی به این معنا است که پزشک معالج سعی میکند قطعات شکسته شده را که از وضعیت اولیه خود جابجا شده اند در موقعیت مناسب قرار دهد. به زبان دیگر قطعات را در کنار هم بگذارد. این کار موجب میشود جوش خوردن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) شکستگی تسهیل شود چون وقتی قطعات شکسته شده با هم فاصله زیادی داشته باشند ممکن است دیر جوش بخورند یا اصلا جوش نخورند ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]). فایده دیگر جااندازی شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) در این است که استخوان، بعد از جوش خوردن شکل درست اولیه خود را پیدا میکند. این بازگشت به شکل اولیه هم از لحاظ زیبایی اندام مهم است و هم موجب میشود کارکرد اندام بهتر به وضعیت قبل از شکستگی برگردد. البته در بعضی موارد جابجایی قطعات شکسته شده کم است و نیازی به جااندازی ندارد.
در صورتیکه شکستگی نیاز به جااندازی داشته باشد این کار به دو روش انجام میشود.


جااندازی بسته



جااندازی باز


جااندازی بسته شکستگی استخوان




[فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]
جااندازی بسته شکستگی شست دست
بهترین روش برای جااندازی یک شکستگی روش بسته بوده و این روش بر روش جااندازی باز ارجحیت های فراوانی دارد. پزشک معالج همیشه سعی میکند شکستگی را به روش بسته جااندازی کند مگر اینکه از ابتدا بداند که شکستگی مورد نظر به روش بسته قابل جااندازی نیست و یا در حین جااندازی بسته آن ممکن است آسیب های بیشتری به اندام وارد شود. در این موارد وی از همان ابتدا تصمیم به جااندازی باز شکستگی میگیرد. گاهی هم سعی پزشک معالج در جااندازی بسته شکستگی موثر واقع نمیشود و شکستگی با روش بسته جا نمیفتد. در این موارد هم پزشک معالج مجبور میشود از روش جااندازی باز استفاده کند.

علت برتری جااندازی بسته به روش باز در اینست که در هر جااندازی باز، پزشک معالج مجبور است پوست و عضلات و بعضی دیگر از بافت های اندام را شکاف دهد تا بتواند قطعات شکسته شده را ببیند و آنها را در کنار یکدیگر قرار دهد. همین شکاف دادن بافت ها در واقع نوعی آسیب رساندن به آنهاست.
از طرف دیگر میدانیم که روی استخوان ها پوشیده از عضلات است و این عضلات در بسیاری مکان ها به استخوان زیرشان کاملا چسبیده اند. پزشک معالج برای اینکه بتواند قطعات شکسته شده را ببیند و در کنار یکدیگر قرار دهد مجبور است تا قسمتی از اتصالات عضلات به استخوان را جدا کند تا استخوان قابل دیدن باشد.
از طرف دیگر میدانیم که استخوان یک بافت زنده است و هر بافت زنده ای برای ادامه حیات نیاز به خونرسانی دارد که از طریق رگ های خونی به آن وارد میشوند. رگ های خونی که وارد استخوان میشوند و آنرا زنده نگه میدارند از طریق عضلات چسبیده به آن وارد استخوان میشوند. وقتی که در حین عمل جراحی اتصالات عضلات به استخوان جدا میشود در واقع خونرسانی به استخوان کم میشود. اگر اتصالات عضله به استخوان کاملا قطع شود و قطعه استخوانی کاملا آزاد شود خونرسانی به آن کاملا از بین میرود.

حتی در مواردی هم که پزشک جراح تنها قسمتی از اتصالات عضلانی به استخوان را جدا میکند باز هم قسمتی از خونرسانی استخوان آسیب میبیند. این کاهش خونرسانی به استخوان موجب میشود که جوش خوردن قطعات شکسته شده به تاخیر بیفتد. به همین خاطر است که در غالب اوقات اگر یک شکستگی بصورت بسته جااندازی شود زودتر جوش میخورد تا وقتی که به روش باز جااندازی میشود. همه تلاش پزشک جراح اینست که تا میتواند شکستگی را به روش بسته جااندازی کند ولی گاهی به عللی که ذکر شد این کار عملی نیست و جراح اقدام به جااندازی باز شکستگی میکند.
جااندازی بسته شکستگی عملی دردناک است پس پزشک معالج قبل از جااندازی با بیحسی موضعی و گاهی اوقات بیهوشی عمومی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) سعی میکند درد بیمار را از بین ببرد یا حداقل کاهش دهد.
در روش جااندازی بسته پزشک معالج یک قسمت از اندام شکسته شده را با دست گرفته و ابتدا سعی میکند با کشیدن آن، قطعات شکسته شده را از هم دور کند و سپس با انجام مانورهای خاصی سعی میکند قطعات شکسته شده را در کنار یکدیگر قرار دهد.

بعد از هر شکستگی، عضلاتی که به استخوان های شکسته شده متصل هستند با قدرت منقبض میشوند و بر اثر انقباض آنها قطعات شکسته شده جابجا باقی میمانند. پزشک معالج در حین جااندازی با کششی که به اندام میدهد بر این انقباض غلبه کرده و قطعات شکسته شده را از هم باز میکند. گاهی اوقات قدرت این عضلات آنقدر زیاد است که از قوت بازوی پزشک بیشتر است. بطور مثال در شکستگی های استخوان ران ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) قدرت پزشک نمیتواند بر انقباض عضلات اطراف ران غلبه کرده و قطعات شکسته شده را از هم دور کند.
در این موارد از وسایلی کمکی برای کشش استفاده میشود. معمول ترین آنها اینست که یک میله فلزی را در استخوان قرار داده و آنرا به توسط یک ریسمان و از طریق یک قرقره به یک وزنه متصل میکنند. وزن وزنه موجب کشش استخوان و دور شدن قطعات شکسته شده از یکدیگر میشود. پس از دور شدن قطعات شکسته شده از هم پزشک معالج با مانورهای جانبی سعی میکند قطعات شکسته شده را در کنار هم قرار دهد. بعد از جااندازی با روش کشش، پزشک معالج ممکن است از روش هایی برای بیحرکتی استخوان ها استفاده کند و کشش را متوقف کند و یا ممکن است چند هفته کشش را ادامه دهد تا قطعات شکسته شده در وضعیت جاانداخته شده جوش بخورند.

جااندازی باز شکستگی استخوان

[فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]
جا اندازی باز شکستگی استخوان
گاهی اوقات پزشک معالج میداند که جااندازی قطعات شکسته شده امکانپذیر نیست یا سعی میکند قطعات را جااندازی بسته کند ولی موفق نمیشود. در این حال از روش جااندازی باز استفاده میکند. گاهی اوقات به علت آسیبی که به عروق و اعصاب و یا دیگر بافت های نرم مهم اندام وارد شده پزشک معالج تصمیم به عمل جراحی میگیرد تا این بافت ها را ترمیم کند. در این مواقع هم وی ممکن است مجبور به استفاده از جااندازی باز شکستگی شود.
در روش جااندازی باز شکستگی، پزشک معالج پس از بیحسی موضعی یا بیهوشی عمومی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) بیمار، پوست و در صورت نیاز عضلات و دیگر بافت ها را شکاف میدهد تا بتواند قطعات شکسته شده استخوان را ببیند سپس آنها را با وسایلی گرفته و در کنار یکدیگر قرار میدهد. پس از جااندازی باز شکستگی ها معمولا استفاده از بعضی روش های حفظ موقعیت قطعات مانند گچ گیری امکانپذیر نیست و پزشک معالج معمولا از وسایل فلزی برای فیکس کردن قطعات شکسته شده استفاده میکند.
باید به یاد داشت که "عمل جراحی شکستگی" و "جااندازی باز" مترادف یکدیگر نیستند. در بسیاری مواقع جااندازی شکستگی بصورت بسته انجام میشود ولی برای فیکس کردن قطعات شکسته شده با پیچ و پلاک یا نیل، باید پوست شکافته شده و عضلات کنار بروند و این وسایل فلزی بر روی استخوان گذاشته شوند.
پس در واقع عمل جراحی انجام شده است ولی چون محل شکستگی نمایان نشده، پس جااندازی را بسته مینامند. مثلا در بسیاری از شکستگی های سوپراکندیلر آرنج بچه ها ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) که با جابجایی زیاد همراه است درمان با عمل جراحی بصورت جااندازی بسته شکستگی و استفاده از پین های داخل استخوانی برای فیکس کردن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) محل شکستگی است. جراح این پین ها را از راه پوست به داخل استخوان و محل شکستگی هدایت میکند.
گاهی اوقات هدف از جراحی شکستگی راه اندازی سریعتر بیمار است مثلا در افراد مسن برای پیشگیری از عوارض استراحت طولانی مدت بیمار، شکستگی های بالای استخوان ران با عمل جراحی درمان میشوند. در مواردی هم هدف از درمان جراحی ملاحظات اقتصادی است بطور مثال برای کاهش زمان بستری شدن بیمار در بیمارستان و کاهش زمان دور ماندن شخص از کار ممکن است درمان جراحی شکستگی به درمان های غیر جراحی ارجح شود

#laleh#
1392,12,28, ساعت : 04:47 بعد از ظهر
همانطور که قبلا ذکر شد درمان شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) استخوان سه مرحله ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) دارد. در مرحله اول قطعات شکسته شده جااندازی شده و در کنار یکدیگر قرار میگیرند. بعد از جااندازی شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند])، مرحله بیحرکت کردن شکستگی فرا میرسد. در این مرحله پزشک معالج سعی میکند حالا که قطعات را در کنار یکدیگر قرار داده است آنها را همچنان در کنار هم آنقدر نگه دارد که به هم جوش بخورند ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]). به یاد داشته باشیم که پزشک معالج قطعات را به هم جوش نمیدهد. این خود بدن انسان است که قطعات شکسته شده را مجددا و با استفاده از ظرفیت های حیاتی بالایی که دارد به هم جوش داده و مجددا متصل میکند. بدون این توانایی پزشک هیچ کاره است.
اتفاقا در بعضی بیماری ها این توانایی کاهش میابد و در این حالت درمان شکستگی بسیار مشکل و گاهی غیر ممکن میشود. بدانیم که جوش خوردن شکستگی یک پدیده زمان بر است و نیاز به چند هفته و گاهی چند ماه زمان وجود دارد تا قطعات شکسته شده به هم جوش بخورند. حال این سوال پیش میاید که پزشک چگونه باید قطعات شکسته شده را در این مدت در کنار هم نگه دارد تا بتوانند جوش بخورند و از آن مهمتر دوباره جابجا نشوند و به حالت اول برنگردند. وی برای رسیدن به این مقصود از روش هایی استفاده میکند که به آنها روش های بیحرکت کردن شکستگی یا Immobilisation میگویند.

بیحرکت کردن شکستگی به سه مقصود انجام میشود


ممانعت از جابجایی مجدد شکستگی



جلوگیری از حرکت زیاد قطعات شکسته شده. چون میدانیم اگر قطعات شکسته شده زیاد حرکت کنند جوش نمیخورند



کاهش درد

جالب است که بدانیم برای بیحرکت کردن استخوان شکسته شده، پزشک معالج در بسیاری اوقات مچبور میشود کل اندام را بیحرکت کند و به این ترتیب مفاصل نزدیک شکستگی هم بیحرکت میشوند. البته این بیحرکتی برای مفاصل مضر است. بعضی از مفاصل بعد از چند هفته بیحرکتی خشک میشوند و بازیابی حرکت در آنها بسیار مشکل میشود. پس پزشک معالج همیشه منافع و مضار بیحرکتی را با هم در نظر میگیرد و بهترین مدت بیحرکتی را برای بیمارش توصیه میکند.


ممانعت از جابجایی مجدد شکستگی استخوان

در اکثر اوقات قطعات شکسته شده جابجایی بیش از آن مقدار که در حین شکستگی پیدا کرده اند بدست نخواهند آورد. پس اگر شکستگی نیاز به جااندازی ندارد به احتمال زیاد نیاز به بیحرکت کردن هم ندارد مگر برای ممانعت از ایجاد آسیب به بافت های نرم اطراف شکستگی


ممانعت از حرکت زیاد قطعات استخوانی شکسته شده

دانستن این نکته بسیار مهم است که بیحرکت بودن مطلق قطعات شکسته شده نسبت به هم نه تنها مفید نیست بلکه جوش خوردن شکستگی را هم به تاخیر میندازد. قطعات شکسته شده باید نسبت به هم حرکات مختصری داشته باشند. اگر این حرکات آنقدر زیاد باشد که موجب پاره شدن مویرگ های جدیدی شود که برای جوش دادن شکستگی ایجاد شده اند مسلما مفید نیست و موجب تاخیر در جوش خوردن شکستگی میشود. ولی اگر حرکات کمتر از این مقدار باشد و مویرگ ها صدمه نبینند حرکات موجب تحریک جوش خوردن میشوند. با این حال سه شکستگی هستند که برای جوش خوردن نیاز به بیحرکتی مطلق دارند.


شکستگی اسکافویید ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند])



شکستگی گردن استخوان ران ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند])



شکستگی تنه استخوان زند زیرین یا اولنا ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند])


در طرف مقابل این شکستگی ها، بعضی دیگر از شکستگی ها بندرت نیاز به بیحرکتی دارند و حتی با وجود حرکات زیاد هم جوش میخورند مانند


شکستگی دنده



شکستگی ترقوه ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند])



شکستگی استخوان کتف ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند])


کاهش درد بیمار

در بسیاری از مواردی که پزشک معالج بعد از شکستگی اقدام به بیحرکت کردن اندام میکند هدف وی بیشتر کاهش درد اندام و یا میتوان گفت فقط برای کاهش درد اندام است.

#laleh#
1392,12,28, ساعت : 04:49 بعد از ظهر
بعد از جااندازی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) شکستگی پزشک معالج از وسایلی استفاده میکند تا مانع از جابجا شدن مجدد شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) شود. چهار روش برای بیحرکت کردن شکستگی بعد از جااندازی آن وجود دارد که عبارتند از


استفاده از آتل یا گچ گیری



ادامه دادن کشش



تثبیت خارجی



تثبیت داخلی


بیحرکت کردن شکستگی استخوان با آتل یا گچ گیری

یکی از روش های بیحرکت کردن شکستگی بعد از جااندازی آن استفاده از گچ گیری ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) است. نام اصلی و درست وسیله ای که با آن اندام را بیحرکت میکنند Cast است. Cast به معنای محفظه و قفس است و منظور اینست که مانند یک قالب و قفس دورادور اندام را میگیرد. چون اولین بار از گچ برای تهیه Cast استفاده شد این عمل در زبان فارسی به گچ گیری معروف شد.
امروزه در بسیاری از موارد از مواد جدیدتری مانند فایبرگلاس برای Cast استفاده میشود با این حال برای سهولت، ما از عبارت گچ و گچ گیری بچای Cast استفاده میکنیم. در گچ گیری دور تا دور اندام به وسیله گچ پوشانده میشود و بدین ترتیب یک قالب هم اندازه اندام به دور آن تعبیه میشود که جلوی حرکت اندام و به تبع آن استخوان های شکسته شده را میگیرد.

در بعضی موارد پزشک معالج گچ را بصورت یک صفحه مستطیلی در آورده و آنرا در طول اندام قرار میدهد که به آن آتل یا اسپلینت گچی میگویند. در واقع آتل گچی دور تا دور اندام را نگرفته بلکه فقط یک طرف اندام را میپوشاند و طرف دیگر باز میماند. از این روش بیشتر برای بیحرکتی موقت اندام شکسته شده یا در مواقعی که خطر تورم اندام بعد از مدتی وجود دارد استفاده میشود. بعد از اعمال جراحی هم در بسیاری از موارد اندام را تا چند روز در یک آتل گچی قرار میدهند.
در بعضی مواقع پزشک از آتل های از پیش آماده شده که معمولا از جنس پلاستیک هستند استفاده میکند. این آتل ها گرچه در اندازه های مختلف درست میشوند ولی معمولا مانند آتل های گچی دقیقا اندازه و شکل اندام بیمار نیستند ولی مسلما استفاده از آنها راحت تر و سریعتر از آتل های گچی است. نوارهای آلومینیمی به طول 30 و عرض 2 سانتیمتر و کلفتی دو میلیمتر وجود دارد که به آنها آتل آلومینیمی میگویند. پزشک معالج به اندازه مورد نیاز از طول آن کم کرده و برای آسیب های انگشتان دست از آنها استفاده میکند. گردنبندهای طبی هم که از چنس پلاستیک بوده و به شکل استوانه دور گردن قرار میگیرند در واقع یک نوع آتل یا اسپلینت هستند.
بیحرکت کردن شکستگی استخوان با ادامه کشش

در مبحث جااندازی شکستگی ها گفتیم که پزشک معالج برای جااندازی شکستگی ها معمولا اندام را میکشد تا بدین وسیله قطعات شکسته شده که بر اثر انقباض عضلات اطراف روی یکدیگر قرار گرفته اند از هم فاصله پیدا کرده و در وضعیت مناسب قرار گیرند. گاهی اوقات به محض اینکه پزشک معالج این کشش را رها میکند قطعات دوباره جابجا میشوند. این وضعیت بخصوص در مواردی که خط شکستگی مایل یا مارپیچی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) است اتفاق میفتد.
یکی از راه های حفظ جااندازی و بیحرکت نگه داشتن قطعات در این حالات اینست که کشش را رها نکنیم بلکه آنرا آنقدر نگه داریم تا شکستگی جوش بخورد ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]). این کار مسلما به چند هفته تا چند ماه زمان نیاز دارد. برای این کار یک میله فلزی به نام پین را در یک استخوان شکسته شده یا در استخوان پایین تر از آن قرار میدهند و سپس آنرا از طریق ریسمان و قرقره به وزنه ای متصل میکنند. نیروی وزن وزنه از طریق قرقره، کششی طولی را به قطعات شکسته شده وارد میکند که موجب حفظ جااندازی میشود.

گاهی اوقات از این روش هم برای جااندازی و هم برای نگهداری آن استفاده میشود. این روش قبلا برای شکستگی های ران ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) و ساق و بازو ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) و لگن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) بکار میرفت ولی امروزه به علت عوارض زیاد، بندرت از این روش استفاده میشود و بیمارانی را که نیاز به این روش دارند را معمولا تحت عمل جراحی قرار میدهند. گاهی در شکستگی های ران بچه ها و ندرتا در شکستگی های ران بالغین از این روش استفاده میشود.
البته امروزه همچنان استفاده از کشش بطور موقت در شکستگی های استخوان ران و شکستگی های حلقه لگنی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) و شکستگی استابولوم ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) کاربرد دارد. منظور از موفت فاصله زمانی بین پذیرش بیمار در بیمارستان و زمان عمل جراحی استخوان شکسته شده است.


بیحرکت کردن شکستگی استخوان با تثبیت خارجی

تثبیت خارجی یا External fixation به این معنی است که با کمک چیزی از خارج بدن شکستگی تثبیت و بیحرکت شود. در واقع گچ یا آتل هم نوعی تثبیت کننده خارجی هستند ولی امروزه این لفظ را منحصرا برای وسایلی بکار میبرند که آنها را اکسترنال فیکساتور ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) External fixator مینامند.
اکسترنال فیکساتورها وسایلی هستند که شامل قطعات متعددی بوده که به یکدیگر متصل میشوند. پزشک جراح دو یا سه پیچ فلزی را در هر قطعه شکستگی قرار داده و آنها را در خارج از بدن به توسط گیره هایی به یک یا چند میله متصل میکند. چون قسمت عمده این وسایل فلزی که به این صورت بکار برده میشوند در خارج از بدن بیمار قرار دارند به آنها اکسترنال فیکساتور میگویند.



بیحرکت کردن شکستگی استخوان با تثبیت داخلی

تثبیت داخلی به این معنا است که پزشک معالج پس از جااندازی بسته یا باز شکستگی، از قطعات فلزی در داخل بدن استفاده میکند تا به وسیله آنها فطعات شکسته شده را به یکدیگر متصل کند و بدین ترتیب جلوی جابجایی مجدد آنها را بگیرد. چون این وسایل فلزی برعکس اکسترنال فیکساتورها در داخل بدن انسان قرار میگیرند به آنها تثبیت کننده های داخلی و این روش تثبیت داخلی Internal fixation میگویند

گلنوش اسماعیلی
1392,12,28, ساعت : 04:50 بعد از ظهر
ممنون از اطلاعاتی که دادی

#laleh#
1392,12,28, ساعت : 04:57 بعد از ظهر
تثبیت یا فیکس کردن شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) به معنی بیحرکت کردن آن بعد از جااندازی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) استخوان های شکسته شده است. استفاده از وسایل فلزی برای بیحرکت کردن استخوان بعد از جااندازی، یکی از بزرگترین موفقیت های جراحی ارتوپدی در قرن بیستم است.
تا قبل از قرن گذشته تنها روش بیحرکت کردن استخوان ها استفاده از گچ گیری ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) یا آتل بود ولی کشف آنتی بیوتیک ها با کم کردن احتمال عفونت ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) موجب شد جراحان بتوانند مستقیما روی استخوان جراحی کرده و آنها را به توسط وسایل فلزی بیحرکت کنند. فلزاتی مانند استیل ضد زنگ و تیتانیم مواد مناسبی برای بیحرکت کردن استخوان هستند. این فلزات قدرت خوبی دارند و با بدن سازگارند و بر اثر مواد داخل بدن دچار خوردگی نمیشوند. استیل استفاده شده در این وسایل معمولا آلیاژ مخصوصی از آهن است که مقادیری کروم، کبالت و مولیبدن دارد. بر خلاف عقیده معمول، جنس این وسایل از پلاتین نیست.
از این فلزات ابزارهای متنوعی به این منظور درست میکنند که متداول ترین آنها عبارتند از وایر یا سیم، پلاک، راد یا میله، پین، نیل یا میخ، پیچ و اکسترنال فیکساتور ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]).
به ابزارهای فلزی که جراح ارتوپد در درون بدن کار میگذارد ایمپلنت Implant میگویند. اینکه پزشک معالج از کدامیک از این وسایل برای بیحرکت کردن یا فیکسیشن Fixation شکستگی استفاده کند بسته به محل و شکل شکستگی متفاوت است.


وایر Wire

وایر سیمی فلزی است که میتوان از آن به تنهایی یا همراه با وسایل دیگر برای بیحرکت کردن استخوان شکسته شده بعد از جااندازی استفاده کرد.

پین Pin

پین یک میله باریک فلزی مانند یک میله بافتنی یا یک سنجاق یا میخ بلند است که به قطرهایی از یک میلیمتر تا 6 میلیمتر وجود دارد. با استفاده از پین میتوان دو استخوان شکسته شده را در کنار یکدیگر نگاه داشت. از این وسایل معمولا برای بیحرکت کردن استخوان های کوچک استفاده میشود. در بیشتر اوقات پین ها بعد از مدتی از بدن خارج میشوند.
[فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند] [فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]
کاربرد وایر و پین در شکستگی آرنج کاربرد پین در شکستگی مچ دست
پلاک Plate

پلاک ها یا پلیت ها صفحاتی فلزی با طول چند برابر عرض هستند که بر روی آنها سوراخ هایی برای ورود پیچ وجود دارد. پلاک ها به اشکال گوناگونی وجود دارند. پلاک به توسط پیچ به استخوان متصل میشود. پلاک هایی که بعد از شکستگی استخوان در اندام های فوقانی کارگذاشته میشوند معمولا تا آخر عمر در بدن میمانند و نیازی به خارج کردن ندارند مگر در موارد خاص ولی پلاک هایی که بعد از شکستگی استخوان در اندام های تحتانی گذاشته میشوند معمولا باید بعد از چند سال از بدن خارج شوند.
[فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند] [فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]
انواع پلاک کاربرد پیچ و پلاک در ساق پا


میخ یا نیل Nail

میخ داخل استخوانی یا نیل میله هایی هستند که برای بیحرکت کردن شکستگی در استخوان های بلند کاربرد دارند. استخوان های بلند بدن معمولا مانند لوله توخالی هستند و با گذاشتن این میله ها در کانال وسط این استخوان ها میتوان شکستگی های جااندازی شده را بیحرکت کرد. معمولا نیازی به خارج کردن این ایمپلنت ها از بدن چه در اندام فوقانی و یا تحتانی وجود ندارد.

پیچ Screw

پیچ ها متدول ترین ایمپلنت برای بیحرکت کردن استخوان ها بعد از جااندازی هستند. از پیچ میتوان به تنهایی یا همراه با پلیت یا نیل استفاده کرد.
[فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند] [فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]
کاربرد نیل در شکستگی ساق کاربرد پیچ در شکستگی آرنج

#laleh#
1392,12,28, ساعت : 04:59 بعد از ظهر
پس از اینکه پزشک معالج شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) را جااندازی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) کرده و قطعات شکسته شده را در کنار یکدیگر قرار داد باید به طریقی مانع از جابجا شدن مجدد آنها شود. بیحرکتی قطعات شکسته شده محیط مناسبی را فراهم میاورد تا آنها بهم جوش بخورند ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]). یکی از ابزارهایی که بدین منظور از آن استفاده میشود اکسترنال فیکساتور External fixator نام دارد.


ساختمان اکسترنال فیکساتور چیست

اکسترنال به معنای خارجی و فیکساتور به معنای چیزی است که فیکس کننده و بیحرکت کننده است. اکسترنال فیکساتور به معنای وسیله ایست که قسمت اعظم آن در خارج از بدن قرار گرفته و قطعات شکسته شده را در جایشان بیحرکت نگه میدارد.

اکسترنال فیکساتور از قطعات متعددی تشکیل شده که پزشک ارتوپد در حین جراحی آنها را بهم متصل میکند. جنس عمده این قطعات از فولاد یا استیل ضد زنگ است. مهم ترین قسمت اکسترنال فیکساتور پیچ های آن هستند. اینها پیچ هایی با قطر و طول های متفاوت هستند که بر حسب استخوان شکسته شده، پزشک معالج اندازه مناسب آنرا انتخاب میکند. به این پیچ ها شنز اسکرو Schanz screw میگویند.
بطور مثال در شکستگی های استخوان ساق از پیچ هایی به قطر پنج میلیمتر و طول حدود 15 سانتیمتر استفاده میشود. از اکسترنال فیکساتور ها معمولا برای بیحرکت کردن شکستگی استخوان های بلند مانند ران، ساق یا بازو استفاده میشود. طرز کارگذاری این وسیله بدین ترتیب است که ابتدا در هر قطعه شکسته شده 3-2 عدد از این پیچ ها عمود بر محور طولی استخوان گذاشته میشود. حدود 3-1 سانتیمتر از این پیچ ها در داخل استخوان فرو رفته و بقیه آن در خارج استخوان و خارج بدن باقی میماند.
بطور مثال در یک شکستگی ساده استخوان درشت نی سه پیچ در قطعه بالایی و سه پیچ در قطعه پایینی گذاشته میشود. سپس انتهای بیرونی این پیچ ها به توسط گیره هایی که به آنها کلامپ Clamp میگویند به لوله یا لوله هایی به نام راد Rod متصل میشوند. راد ها و کلمپ ها همگی در خارج بدن قرار گرفته اند و نام فیکساتور خارجی از این خاصیت برگرفته شده است. با اتصال این سه جزء یعنی شنز اسکرو، کلمپ و راد ها سیستم کامل میشود. این اتصالات موجب میشوند پیچ ها قطعات شکسته شده را محکم در سر جایشان بیحرکت کنند.




اکسترنال فیکساتور در درمان چه شکستگی هایی استفاده میشود

مهمترین استفاده اکسترنال فیکساتور ها در شکستگی های باز ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند])، شکستگی های همراه با عفونت ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) و شکستگی های بشدت خرد شده ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) است. برای فهم بهتر علت استفاده از اکسترنال فیکساتور ها در شکستگی های عفونی لازم است ابتدا موضوعی توضیح داده شود. میدانیم راه مبارزه با میکروب هایی که در بافت ها موجب عفونت میشوند مبارزه سلول های ایمنی بدن و استفاده از داروهایی است که پزشک تجویز میکند و به آنها آنتی بیوتیک میگویند.

میکروب ها برای دفاع در مقابل این دو، راهی را پیدا کرده اند و آن چسبیدن به سطح فلزاتی است که پزشک در داخل استخوان کار میگذارد. میکروب ها به سطح فلز میچسبند و سپس به دور خود لایه های از مواد را ترشح میکنند که مانند سدی در مقابل نفوذ آنتی بیوتیک عمل میکند. با وجود بودن پیچ یا پین یا پلاک فلزی در داخل یا روی استخوان، مقابله با میروب ها مشکل میشود. بنابراین وقتی پزشک جراح با یک شکستگی مواجه میشود که همراه با عفونت است سعی میکند از حداقل وسایل فلزی در استخوان استفاده کند. در شکستگی های باز هم که احتمال عفونت در محل شکستگی زیاد است پزشک معالج همین رویه را در پیش میگیرد. بهترین وسیله برای این منظور اکسترنال فیکساتور است. اکسترنال فیکساتور نسبت به دیگر وسایل تثبیت استخوان، کمترین مقدار فلز را در داخل استخوان و در داخل بدن دارد.





فریم ایلیزاروف چیست

نوع بخصوصی از اکسترنال فیکساتور ها وجود دارند که به آنها اکسترنال فیکساتور های حلقوی Ring external fixator یا فریم ایلیزاروف Ilizarov frame میگویند. نام این وسیله برگرفته از نام پزشک روسی است که اولین بار بعد از جنگ دوم جهانی سربازان مجروحی را که دچار شکستگی های شدید استخوانی بودند با این وسیله درمان میکرده است. در این نوع از اکسترنال فیکساتور ها، به جای پیچ های کلفت شنز، سیم های قابل انعطاف به قطر حدود دو میلیمتر از داخل استخوان عبور داده شده و سپس دو سر سیم ها را در خارج از بدن به حلقه هایی که دورادور اندام قرار میگیرند متصل میکنند.
این سیم ها تحت کشش قرار گرفته و به توسط کلمپ هایی به حلقه ها متصل میشوند. خود حلقه ها هم به توسط میله هایی به یکدیگر اتصال دارند. از این وسیله معمولا در درمان شکستگی های خرد شده اطراف مفاصل استفاده میشود. این وسیله در درمان جوش نخوردن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) استخوان هم کاربرد دارد. مورد استفاده مهم دیگر این وسیله بلند کردن طول استخوان است. در بعضی از موارد بر اثر یک تصادف شدید یا ترکش جنگی، قسمتی از وسط یک استخوان بلند نابود میشود. در این موارد از فریم ایلیزاروف برای ساختن مجدد استخوان استفاده میشود.

#laleh#
1392,12,28, ساعت : 05:01 بعد از ظهر
در سال های اخیر استفاده از عمل جراحی برای درمان بسیاری از شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) ها به روش استاندارد درمان آن ها تبدیل شده است. بسیاری از شکستگی هایی را که قبلا با گچ گیری یا با کشش درمان میکردند امروزه با عمل جراحی درمان میکنند. این تغییر رویکرد پزشکان در مواجهه با شکستگی ها عللی دارد.


مشکلات درمان شکستگی استخوان با کشش


بسیاری از شکستگی های استخوان های بلند را قبلا با استفاده از کشش درمان میکردند. شکستگی های ران، ساق و بازو در این گروه قرار میگرفتند. استفاده از این وسیله برای درمان شکستگی ها با چند مشکل بزرگ روبرو بود


هزینه

برای درمان شکستگی ها بیمار مجبور میشد چند هفته تا چند ماه در بیمارستان بماند و در این مدت وزنه هایی به او متصل باشد. هزینه ماندن در بیمارستان بسیار بالا است و مدت زمان زیاد بستری در بیمارستان، هزینه درمان بیمار را بشدت بالا میبرد.
ماندن بیمار به مدت طولانی نه تنها در هزینه درمان موثر است بلکه موجب دور ماندن بیمار از فعالیت کاری و شغلی و کاهش درآمد وی هم میشود. همچنین اقامت در بیمارستان به مدت طولانی از لحاظ روحی بیمار را تحت فشار قرار میدهد. با استفاده از عمل جراحی و بیحرکت کردن شکستگی با وسایلی مانند پیچ و پلاک بیمار خیلی زود از بیمارستان مرخص شده و طول مدت اقامت بیمار در بیمارستان در اکثر موارد به چند روز تقلیل میابد.
کمبود منابع درمانی

این وضعیت بخصوص در مواردی که به علت بحران هایی مانند بلایای طبیعی یا وقوع جنگ، نیاز به تخت های بیمارستان حیاتی است بسیار مهم میشود.
زخم بستر

استراحت طولانی در بستر میتواند ایجاد زخم بستر ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) کند. به علت خوابیدن طولانی مدت به پشت قسمت هایی از پوست بدن که روی استخوان قرار میگیرند و بین پوست و استخوان بافت نرمی مانند عضله یا چربی وجود ندارد دچار مشکل میشوند. این قسمت های پوست بین بستر و استخوان بطور ممتد فشره شده و خونرسانی به آنها دچار اشکال میشود. فشار ممتد به پوست موجب میشود رگ های خونی پوست بسته شوند و خونی به پوست نرسد.
یک انسان سالم در حین خوابیدن بطور ناخودآگاه دائما تغییر وضعیت میدهد تا ون به اندازه کافی به همه قسمت های پوستش برسد ولی در یک بیمار تحت کشش، هم به علت کشش و هم به علت درد شدیدی که هنگام تغییر وضعیت احساس میشود بیمار سعی میکند در تخت بیحرکت بماند و این بیحرکتی موجب کاهش جریان خون به قسمت هایی از پوست میشود. نتیجه آن زخم شدن پوست است که به آن زخم بستر میگویند. بعد از جراحی شکستگی، بیمار میتواند بنشیند و خطرات زخم بستر وجود نخواهد داشت.
عفونت ادراری

استراحت طولانی در بستر خطر عفونت ادراری را بیشتر میکند. به علت بیحرکتی بیمار و همچنین به علت اشکال در دفع مدفوع، بیمار دچار یبوست میشود. دراز کشیدن طولانی همچنین موجب تجمع خلط در نای شده که به دنبال آن کارکرد سیستم تنفسی به هم خورده و احتمال عفونت دستگاه تنفسی بالا میرود. بعد از جراحی شکستگی نیازی به استراحت طولانی مدت و تحمل عوارض ذکر شده وجود ندارد.
ترمبوز وریدی

استراحت به مدت طولانی در بستر موجب میشود خون در رگ های اندام تحتانی بیمار حرکت کمتری داشته باشد. این کاهش حرکت، احتمال لخته شدن خون در رگهای ساق را بیشتر میکند. لخته شدن خون در ساق ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) عارضه بسیار خطرناکی است که نه تنها میتواند موجب درد ساق شود بلکه با حرکت لخته به سوی قلب و ریه میتواند موجب اختلال تنفس و مرگ بیمار هم بشود. بعد از جراحی شکستگی، بیمار میتواند حرکات اندام تحتانی را به راحتی انجام داده و خطر لخته شدن خون را کاهش دهد.
محدودیت حرکتی

بیحرکت ماندن اندام بیمار بمدت چند هفته در یک وضعیت ثابت موجب میشود مفاصل آن اندام هم بیحرکت شوند. وقتی یک مفصل مدتی بیحرکت میماند دچار خشکی و محدودیت حرکتی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) میشود یعنی بعد از جوش خوردن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) شکستگی و مرخص شدن بیمار از بیمارستان هم ممکن است حتی با انجام نرمش های طبی یا فیزیوتراپی، حرکات مفصل نتواند به حالت اول برگردد. بعد از جراحی شکستگی بیمار میتواند مفاصل اندام را حرکت داده و مانع از خشک شدن آنها شود.
ضعف عضلات

بیحرکت ماندن اندام بیمار بمدت چند هفته در یک وضعیت ثابت موجب میشود عضلات آن اندام هیچ کاری انجام ندهند. نتیجه این کاهش فعالیت ضعیف شدن و لاغر شدن عضله است. بعد از جوش خوردن شکستگی بیمار باید مدت ها نرمش های طبی را انجام دهد تا شاید قدرت عضلات وی به حد قبل از شکستگی برسد. حداقل مشکل ایجاد شده اینست که زمان درمان طولانی تر شده است. بعد از جراحی شکستگی، بیمار میتواند مفاصل اندام را حرکت داده و عضلات اندام را به فعالیت وادارد.

#laleh#
1392,12,28, ساعت : 05:02 بعد از ظهر
گچ گیری یکی از راه های متداول و همچنین مناسب برای درمان بسیاری از شکستگی ها است. با این حال مانند هر روش درمانی دیگر استفاده از آن میتواند با مشکلاتی همراه باشد. مهمترین این مشکلات عبارتند از:

محدودیت حرکتی مفاصل

برای بیحرکت کردن شکستگی یک استخوان باید مفاصل بالا و پایین استخوان شکسته شده را هم با گچ بیحرکت کرد. این به آن معنا است که برای بیحرکت کردن شکستگی ساق باید مفاصل مچ پا و زانو را هم بیحرکت کرد. گچی که به این منظور بکار برده میشود از کف پا شروع شده و تا بالای ران ادامه میابد. بدین ترتیب هر دو مفاصل مچ پا و زانو در داخل گچ بیحرکت میشوند.
این بیحرکتی میتواند موجب محدودیت حرکت در این مفاصل شود. بعد از خروج گچ، بیمار مجبور است مدتی را صرف فیزیوتراپی و انجام نرمش های لازم برای برگشت دامنه حرکتی مفاصل کند که این زمان در واقع به طول مدت درمان اضافه شده است. مشخص هم نیست که بتوان دامنه حرکتی مفصل را به حالت اول برگرداند یا خیر.
ضعف عضلات

بیحرکت کردن مفاصل اندام در گچ موجب میشود عضلات اندام، مدتی بدون فعالیت بمانند که این موجب ضعیف و لاغر شدن آنها میشود.
زخم پوستی

اگر گچ درست گرفته نشده باشد میتواند در بعضی قسمت ها به پوست زیرین فشار آورده و موجب زخم شدن آن شود. حتی میتواند به اعصابی که از زیر پوست عبور میکنند فشار آورده و موجب فلج شدن آنها شود.
تحمل بیمار

تحمل گچ برای چند ماه ممکن است برای بیمار مشکل باشد.
مراقبت از زخم

در صورتیکه پوست زخمی شده باشد مراقبت از زخم در زیر گچ اگر غیر ممکن نباشد بسیار مشکل میشود.
مشکلات ذکر شده تا حد زیادی با درمان جراحی شکستگی مرتفع شده و بوجود نمیایند ولی خود درمان جراحی شکستگی هم میتواند مشکلات و عوارضی برای بیمار بوجود آورد.

#laleh#
1392,12,28, ساعت : 05:05 بعد از ظهر
با وجود تغییر رویکردی که در ده های اخیر در درمان شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) ها بوجود آمده و تمایل بیشتری در درمان شکستگی ها با استفاده از اعمال جراحی وجود دارد، این روش خالی از اشکال نبوده و میتواند با عوارضی همراه باشد.
مهمترین این عوارض عبارتند از

آسیب به خونرسانی استخوان

در هر جااندازی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) باز، پزشک معالج مجبور است پوست و عضلات و بعضی دیگر از بافت های اندام را شکاف دهد تا بتواند قطعات شکسته شده را ببیند و آنها را در کنار یکدیگر قرار دهد. همین شکاف دادن بافت ها در واقع نوعی آسیب رساندن به آنهاست. از طرف دیگر میدانیم که روی استخوان ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) ها پوشیده از عضلات است و این عضلات در بسیاری مکان ها به استخوان زیرشان کاملا چسبیده اند. پزشک معالج برای اینکه بتوتند قطعات شکسته شده را ببیند و در کنار یکدیگر قرار دهد مجبور است تا قسمتی از اتصالات عضلات را به استخوان جدا کند تا استخوان قابل دیدن باشد
از طرف دیگر میدانیم که استخوان یک بافت زنده است و هر بافت زنده ای برای ادامه حیات نیاز به خونرسانی دارد که از طریق رگ های خونی به آن وارد میشوند. رگ های خونی که وارد استخوان میشوند و آنرا زنده نگه میدارند از طریق عضلات چسبیده به آن وارد استخوان میشوند. وقتی که در حین عمل جراحی اتصالات عضلات به استخوان جدا میشود در واقع خونرسانی به استخوان کم میشود.
اگر اتصالات عضله به استخوان کاملا قطع شود و قطعه استخوانی کاملا آزاد شود خونرسانی به آن کاملا از بین میرود. حتی در مواردی هم که پزشک جراح تنها قسمتی از اتصالات عضلانی به استخوان را جدا میکند باز هم قسمتی از خونرسانی استخوان آسیب میبیند. این کاهش خونرسانی به استخوان موجب میشود که جوش خوردن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) قطعات شکسته شده به تاخیر بیفتد. به همین خاطر است که در غالب اوقات اگر یک شکستگی بصورت بسته جااندازی شود زودتر جوش میخورد تا وقتی که به روش باز جااندازی میشود.
عفونت

چون در جراحی باز شکستگی ها، پوست شکاف داده میشود همیشه خطر عفونت ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) محل جراحی وجود دارد. احتمال عفونت محل جراحی بخصوص در اعمال جراحی طولانی مدت بیشتر است.
محدودیت حرکتی

در محل شکاف جراحی بافتی بوجود خواهد آمد که موجب چسبیده شدن نسوج به یکدیگر میشود. این پدیده موجب میشود عضلات، تاندون ها، لیگامان ها و کپسول مفصلی به یکدیگر بچسبند که نتیجه آن محدود شدن حرکت آزادنه این بافت ها و در نتیجه محدود شدن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) حرکت در اندام است

#laleh#
1392,12,28, ساعت : 05:06 بعد از ظهر
جااندازی شکستگی با روش های بسته و یا باز و بیحرکت کردن قطعات شکسته شده با استفاده از گچ گیری و یا کشش و یا با استفاده از عمل جراحی و بکارگیری پیچ و پلاک هر کدام منافع و مشکلات مربوط به خود را دارد.
پزشک ارتوپد با دانستن و در نظر گرفتن منافع و مضار جااندازی بسته و باز شکستگی ها و با توجه به وضعیت بیمار و نوع شکستگی تصمیم میگیرد که بهترین راه جااندازی شکستگی بیمارش چیست.



یکی از معیارهای انتخاب نوع درمان سن بیمار است. در بچه ها که شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) ها خیلی زود جوش میخورند و اگر هم کمی بد جوش بخورند با توانایی بالای ریمودلینگ که در بچه ها وجود دارد خیلی زود شکل اولیه استخوان مجددا به حالت اول برخواهد گشت، متخصص ارتوپد بیشتر از درمان های بسته استفاده میکند و در افراد مسن که نیاز است تا بیمار کمتر استراحت کند و هر چه زودتر راه بیفتد معمولا از روش های جراحی استفاده میشود.
نوع استخوان شکسته شده، محل و شکل شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند])، باز یا بسته بودن شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند])، وضعیت سلامت عمومی بیمار، سن بیمار و بسیاری عوامل دیگر در تصمیم پزشک معالج در انتخاب نوع درمان بیمار تاثیر گذار هستند.



وقتی که شکستگی استخوان، جااندازی بسته میشود معمولا پزشک معالج برای بیحرکتی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) بعد از جا اندازی از گچ گیری یا آتل یا کشش استفاده میکند و وقتی برای جااندازی شکستگی از روش های باز استفاده میشود معمولا برای بیحرکتی بعد از جااندازی، قطعات شکسته شده را با استفاده از اکسترنال فیکساتور ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند])و یا پیچ، پلاک، نیل یا وسایل فلزی دیگر به یکدیگر فیکس میکنند.
در دهه اخیر استفاده از نوعی درمان جراحی شروع شده که منافع آن زیاد و نسبت به جااندازی باز مضار به نسبت کمتری دارد. در این روش برای جااندازی شکستگی از جااندازی بسته استفاده میشود ولی برای بیحرکت کردن قطعات شکسته شده، از اکسترنال فیکساتور و یا پیچ، پلاک، نیل یا وسایل فلزی دیگر کمک گرفته میشود. برای کارگذاری این وسایل، پزشک جراح در حالی که استخوان شکسته شده را با دستگاه های تصویربرداری مخصوص و در روی مانیتور میبیند وسایل فلزی ذکر شده را از راه شکاف کوچکی که در روی پوست ایجاد میکند به داخل استخوان فرستاده و به وسیله آنها قطعات شکسته شده را به یکدیگر متصل میکند. به این روش، جااندازی بسته و فیکساسیون داخلی (یا خارجی) میگویند.

#laleh#
1392,12,28, ساعت : 05:07 بعد از ظهر
بدون شک مهمترین قسمت درمان شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) ها بازپروری Rehabilitation آن ها است. در اغلب شکستگی ها نیازی به جااندازی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) وجود ندارد. در اغلب شکستگی ها نیازی به بیحرکت کردن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) وجود ندارد ولی در همه شکستگی ها باید بازپروری انجام شود و نتیجه درمان بطور مستفیم متاثر از نتیجه بازپروری است.

بازپروری یا فیزیوتراپی چگونه انجام میشود

مرحله بازپروری بلافاصله پس از شروع درمان شکستگی آغاز میشود. هدف از بازپروری دو چیز است. اول اینکه کارآیی اندام را تا حد ممکن حفظ کنیم و مانع از کاهش کارآیی آن در طول مدت درمان شویم و دوم اینکه وقتی شکستگی در حال جوش خوردن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) است سعی کنیم کارآیی از دست رفته آنرا به آن برگردانده و کارکرد Function آنرا به وضعیت قبل از شکستگی برگردانیم. برای بازپروری، بیمار باید تحت نظر یک فیزیوتراپ کارآزموده باشد مگر در شکستگی های جزئی که با آموزش، خود بیمار میتواند اقدامات مورد نیاز را انجام دهد. نکته بسیار مهمی که باید به آن توجه داشت نحوه انجام فیزیوتراپی است.
متاسفانه در بیشتر کلینیک های فیزیوتراپی اقداماتی که برای بیماران انجام میشود منحصر میشود به متصل کردن دستگاه هایی به بدن بیمار برای گرم کردن موضع درد و یا دادن تحریک الکتریکی به اندام. این روش ها گرچه میتوانند مفید باشند ولی قسمت بسیار کوچکی از بازپروری را تشکیل میدهند. مهمترین قسمت بازپروری که زیر نظر یک متخصص فیزیوتراپی انجام میشود انجام انقباضات عضلانی، حرکات اندام و نرمش های لازم است. متخصص فیزیوتراپ این حرکات را به بیمار آموزش داده و آنها را در کلینیک فیزیوتراپی انجام میدهد ولی قسمت اعظم کار باید به توسط خود بیمار و در منزل انجام شود.



اشتباه ترین فکر که در اکثر بیماران وجود دارد اینست که بازپروری را متخصص فیزیوتراپی و در کلینیک فیزیوتراپی انجام میدهند. این فکر مطلقا اشتباه بوده و پیروی از آن موجب مشکلات جبران ناپذیری برای بیمار میشود. قسمت عمده بازپروری، انجام حرکات و نرمش های مخصوص است و وظیفه متخصص فیزیوتراپی آموزش آنها به بیمار بوده و وظیفه بیمار انجام آن نرمش ها بطور مکرر و مداوم در منزل است. تنها انجام مداوم نرمش ها است که میتواند تضمین کننده یک بازپروری مناسب و بدست آوردن یک نتیجه مناسب از درمان شکستگی باشد.
بیمار باید از اندام درمان شده اش مانند قبل از شکستگی استفاده کرده و آن را در فعالیتهای روزمره بکار گیرد مگر کارهای خاصی که پزشک آنها را ممنوع کرده باشد.


بازپروری بعد از درمان بسته شکستگی چگونه است

وقتی برای درمان شکستگی از گچ یا آتل استفاده شده است بیمار باید مفاصلی را که خارج از گچ قرار دارند بطور مرتب حرکت دهد. بطور مثال اگر برای شکستگی مچ دست از گچ استفاده شده و فسمت پایینی گچ تا کف دست کشیده شده است بیمار باید در طول روز بطور مرتب تمامی مفاصل انگشتان دستش را حرکت داده و انگشتان خود را مرتبا باز و بسته کند.
مفاصلی که در داخل گچ بیحرکت شده اند تا موقعی که در گچ هستند قابل حرکت دادن نیستند ولی بیمار میتواند عضلات زیر گچ را بدون حرکت دادن مفاصل بطور مرتب منقبض و منبسط کند. به این نوع انقباضات عضلات انقباض ایزمتریک Isometric contraction میگویند و انجام آنها برای حفظ قدرت عضلات حیاتی است.



بازپروری بعد از درمان باز شکستگی چگونه است

وقتی که شکستگی بیمار به وسیله جراحی و با استفاده از ایمپلنت هایی مثل پیچ، پلاک یا نیل بیحرکت و فیکس شده است بیمار باید هر چه زودتر حرکات تمامی مفاصل اندامش را شروع کند. دیر شروع کردن این حرکات موجب خشک شدن مفاصل ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) میشود. این حرکات دو دسته اند. دسته ای از حرکات بصورت غیر فعال یا پاسیو Passive انجام میشوند. به این معنا که خود بیمار مفصل را با قدرت عضلات اطراف آن حرکت نمیدهد بلکه مفصل را با دست گرفته و آنرا خم و راست میکند و یا فرد دیگری مفصل او را خم و راست میکند. دسته ای دیگر از حرکات بصورت فعال یا اکتیو Active انجام میشوند یعنی بیمار با استفاده از قدرت عضلات اطراف مفصل، آن مفصل را خم و راست میکند.

به تدریج که حرکات مفصل به وضعیت مطلوبی رسید بیمار با اضافه کردن وزنه هایی به اندام، سعی در انجام نرمش هایی برای افزایش قدرت عضلات اطراف شکستگی میکند. هرچه قدرت عضلات اطراف شکستگی بیشتر باشند شکستگی زودتر جوش میخورد.
غفلت از حرکات لازم برای بازپروری اندام شکسته شده موجب افزایش تورم اندام، کاهش قدرت عضلانی و از همه بدتر محدود شدن حرکات مفصلی در اندام شکسته شده گشته و میتواند عوارض جبران ناپذیری را بدنبال داشته باشد.

#laleh#
1393,02,26, ساعت : 06:20 بعد از ظهر
به محض شکسته شدن استخوان روند جوش خوردن شروع شده و در صورت محیا بودن شرایط، جوش خوردن استخوان در چند مرحله صورت میپذیرد. البته این مراحل ممکن است در استخوان های مختلف قدری متفاوت باشد ولی تا حدود زیادی شبیه است.

استخوان ها را از لحاظ بافت شناسی به انواعی تقسیم میکنند. بطور مثال یک دسته را استخوان های توبولر Tubular یا لوله ای مینامند مانند استخوان های ران یا بازو که قسمت اعظم آنها به شکل یک لوله توخالی است. دسته دیگر استخوان ها را اسفنجی Cancellous مینامند مانند استخوان مهره یا پاشنه. این استخوان ها توپر و مانند اسفنج متخلخل هستند. روند جوش خوردن شکستگی در این دو دسته استخوان هم قدری با یکدیگر متفاوت است.


عوامل دیگری که میتواند بر نحوه مراحل جوش خوردن استخوان تاثیر بگذارد نزدیکی قطعات شکسته شده نسبت به هم و درجه بیحرکت بودن قطعات شکسته شده نسبت به یکدیگر در طی جوش خوردن است.
جوش خوردن استخوان های توبولر
جوش خوردن شکستگی در این استخوان ها پنج مرحله دارد
1- هماتوم
2- تکثیر سلولی
3- تشکیل کال استخوانی
4- محکم شدن
5- تغییر شکل
البته باید به خاطر داشت که این مراحل کاملا مجزای از هم نیستند و معمولا با یکدیگر همپوشانی دارند. در یک زمان ممکن است چند مرحله جوش خوردن با هم در یک استخوان وجود داشته باشند.

مرحله هماتوم Stage of hematoma

وقتی استخوان شکسته میشود عروق خونی داخل و اطراف آن پاره شده و خون در اطراف محل شکستگی تجمع پیدا میکند. به این تجمع خون، هماتوم میگویند. این هماتوم در بسیاری اوقات به توسط پریوست محدود و محاط شده است ( پریوست Periosteum لایه بافتی محکمی است که مانند پرده ای روی استخوان را پوشانده است).
در هنگام شکستگی، پریوست از استخوان جدا میشود و بین پریوست و استخوان خون جمع میشود. در شکستگی های با جابجایی زیاد این پریوست در محل شکستگی پاره میشود. در صورت پاره شدن پریوست خون به بیرون آن رفته و این بار توسط عضلات و فاشیا و یا پوست محدود میشود. بر اثر پاره شدن مویرگ های استخوان، خونرسانی به استخوان در محدوده چند میلمتر اطراف محل شکستگی از بین رفته و استخوان در این محدوده میمیرد.
در این محدوده سلول های اصلی استخوان که استئوسیت Osteocyte نام دارند میمیرند. در اثر تخریب بافتی ایجاد شده موادی به نان عوامل رشد در محیط آزاد میشود که موجب میشوند سلول های مهمی به طرف محل شکستگی جذب شوند.

مرحله تکثیر سلولی ساب پریوستئال و اندوستئال Stage of subperiosteal and endosteal cellular proliferation

در این مرحله سلول های سطح داخلی پریوست یعنی قسمتی از پریوست که با استخوان در تماس بوده (فضای زیر پریوست که به آن ساب پریوستئال هم میگویند) و حالا از آن جدا شده است شروع به تکثیر میکنند. این سلول ها بعدا تبدیل به استئوبلاست میشوند ( استئوبلاست ها سلول های اصلی تشکیل دهنده استخوان هستند). به این ترتیب دو توده سلولی در محل شکستگی، هر کدام از یک طرف آن شروع به رشد میکند تا بعدا به هم ملحق شوند.


از طرف دیگر در داخل کانال مدولری Medullary canal استخوان ( فضای خالی لوله مانند داخل استخوان های بلند را کانال مدولری میگویند) هم سلول هایی از مغز استخوان شروع به تمایز و تکثیر میکنند. در سطح داخلی کانال مدولری هم لایه بافتی روی استخوان کشیده شده که به آن اندوست Endosteum میگویند.
در هنگام شکستگی این لایه اندوست یا اندوستئال از استخوان جدا شده و سلول هایی که در محل اتصال اندوست از این محل هستند هم شروع به رشد و تکثیر میکنند. در اینجا هم دو توده استخوانی در محل شکستگی، هرکدام از یک طرف شروع به رشد میکنند تا به هم ملحق شده و موجب اتصال تکه های شکسته شده شوند

#laleh#
1393,02,26, ساعت : 06:21 بعد از ظهر
همانطور که گفتیم جوش خوردن شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) در استخوان ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) های توبولر پنج مرحله دارد

هماتوم
تکثیر سلولی
تشکیل کال استخوانی
محکم شدن
تغییر شکل

جوش خوردن استخوان - مرحله تشکیل کال Callus formation

بتدریج سلول هایی که از هر طرف شکستگی شروع به رشد و تکثیر میکنند تبدیل به سلول های دیگری میشوند. به این روند تمایز سلولی میگویند. به این معنی که این سلول های اولیه تبدیل به سلول های استئوبلاست Osteoblast ( سلول های استخوان ساز) و سلول های کندروبلاست Chondroblast ( سلول های غضروف ساز) میشوند.
سلول های استئوبلاست شروع به تولید داربست پروتئینی خاصی بنام کلاژن Collagen میکنند و بتدریج املاح کلسیم بر روی این داربست پروتئینی رسوب میکند. به این ترتیب یک استخوان ابتدایی در محل بوجود میاید که به آن Woven bone یا کال استخوانی میگویند. کال استخوانی که در اطراف استخوان ایجاد میشود را کال بیرونی External callus و کال استخوانی را که در داخل کانال مدولری استخوان ایجاد میشود را کال داخلی Internal callus مینامند.



وقتی استخوان شکسته شده زیر پوست باشد ( مانند شکستگی استخوان ترقوه ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند])) میتوان این کال بیرونی را بصورت یک برجستگی سفت در محل شکستگی لمس کرد. این کال استخوانی در عکس رادیولوژی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) هم دیده میشود و اولین علامت و نشانه جوش خوردن شکستگی در رادیوگرافی است. کال در ابتدا مخلوطی از استخوان، غضروف و بافت فیبرو است ولی بتدریج تمام آن تبدیل به استخوان میشود.
اگر روند جوش خوردن شکستگی موفقیت آمیز نباشد تمام کال تبدیل به بافت فیبرو میشود. در این حال بین قطعات شکسته شده نه استخوان جدید بلکه بافت فیبرو تشکیل میشود. این وضعیت را میتوان نوعی جوش خوردن استخوان نامید که به آن Fibrouse union میگویند. البته در این نوع جوش خوردن قطعات شکسته شده همچنان نسبت به هم حرکت میکنند.
جوش خوردن استخوان - مرحله محکم شدن Consolidation

بر اثر فعالیت ممتد سلول های استئوبلاست ( استخوان ساز) و استئوکلاست Osteoclast ( سلول هایی که استخوان را میخورند و جذب میکنند) در داخل کال استخوانی، کال به تدریج خاصیت استخوان اصلی یعنی لایه لایه بودن را پیدا کرده و استحکام آن افزایش میابد.

#laleh#
1393,02,26, ساعت : 06:23 بعد از ظهر
جوش خوردن استخوان - مرحله تغییر شکل یا ریمودل شدن Remodelling

وقتی استخوان کاملا جوش خورد و کال محکم شد، این کال هنوز بصورت یک توده برجسته در محل جوش خوردن استخوان است و حتی داخل کانال مدولری را هم پر و مسدود کرده است. اندازه کال در شکستگی های مختلف متفاوت است. اگر جابجایی قطعات شکسته شده در هنگام ضربه اولیه زیاد باشد و یا اگر پریوست در هنگام شکستگی زیاد از استخوان کنده شده باشد و یا هماتوم وسیعی در محل شکستگی ایجاد شده باشد کال استخوانی ایجاد شده بزرگ است.
وقتی جابجایی اولیه شکستگی کم باشد و یا قطعات شکسته شده با عمل جراحی به یکدیگر متصل شوند کال کوچکی تشکیل میشود. در شکستگی استخوان های بچه ها معمولا کال، بزرگ است چون اتصال پریوست به استخوان محکم نیست و در هنگام شکستگی به راحتی از روی استخوان بلند میشود.



نیروها و استرس هایی که در طول زندگی به استخوان های بدن وارد میشوند موجب تغییر شکل استخوان میگردند. در هنگام شکستگی هم اگر قطعات شکسته شده با کمی جابجایی جوش بخورند و شکل استخوان کاملا مانند قبل از شکستگی نشود روند تغییر شکل یا ریمودل شدن میتواند شکل استخوان را تا حدود زیادی به شکل اولیه آن برگرداند.
در طی این روند بتدریج کال فراوانی که در اطراف استخوان و درون کانال مدولی تشکیل شده مجددا باز جذب میشود. بافت کال استخوانی که بصورت نامنظم است بصورت تیغه های منظم استخوانی ( مانند یک استخوان بالغ) در میاید. استخوان های اضافه ایکه در یک طرف کال ایجاد شده ( یعنی از طرف برجسته) برداشت میشوند ( با کمک فعالیت سلول های استئوکلاست) و استخوان جدید در محلی که استخوان ندارد اضافه میشود ( با کمک فعالیت سلول های استئوبلاست).



توانایی ریمودلینگ در بچه ها بسیار بیشتر از بالغین است بطوریکه در بسیاری از شکستگی های بچه ها که کج جوش خورده اند بعد از چند سال شکل استخوان دوباره به حالت اول برگشته و دیگر نمیتوان حتی آثاری از شکستگی را در رادیوگرافی استخوان دید ولی این توانایی در بالغین کمتر است.
این مرحله چند سال به طول می انجامد.
وقتی که دو استخوان شکسته شده به توسط پیچ و پلاک محکم به یکدیگر متصل میشوند معمولا کال استخوانی ایجاد نشده و بافت فیبرو که در بین قطعات بوجود میاید مستقیما به استخوان تبدیل میشود. هر چه استخوان های شکسته شده در حین جوش خوردن بیشتر نسبت به هم حرکت کنند کال بیشتر و بزرگ تری ایجاد میشود. البته اگر حرکت قطعات شکسته شده نسبت به هم از حد مشخصی بیشتر باشد بافت فیبرو تشکیل شده بین دو استخوان اصلا تبدیل به کال استخوانی نمیشود.
جوش خوردن استخوان اسفنجی یا کنسلوس

در شکستگی استخوان های اسفنجی چون کانال مدولری وجود ندارد و تمام استخوان یکنواخت و توپر است سطح تماس دو قطعه شکسته شده در محل شکستگی وسیع تر است. در این استخوان ها سطوح استخوان های شکسته شده در محل تماس میتوانند بدون نیاز به تشکیل کال، بطور مستقیم به یکدیگر جوش بخورند.

#laleh#
1393,02,26, ساعت : 06:24 بعد از ظهر
همانگونه که گیاهان بدون نیاز به باغبان رشد میکنند، جوش خوردن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) استخوان شکسته هم نیاز به پزشک ندارد. کاری که پزشک میکند همان کاری است که باغبان انجام میدهد. باغبان محیط و شرایط مناسب برای رشد گیاه را فراهم میکند تا بهتر رشد کرده و محصول بهتری بدهد. پزشک هم شرایط را به نحوی فراهم میاورد تا استخوان ها در وضعیت مناسب و در کمترین زمان و با برجای گذاشتن کمترین مشکلات و عوارض جوش بخورند. در واقع پزشک شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) را جوش نمیدهد. این توانایی خود بدن است که قطعات شکسته شده را مجددا به یکدیگر متصل میکند. پزشک فقط تسهیل کننده است. اگر بدن این توانایی را از دست بدهد پزشک هیچ کاری نمیتواند بکند و شکستگی جوش نمیخورد.

شکستگی استخوان بدون درمان چه سرنوشتی دارد

اگر یک استخوان ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) شکسته شده بدون درمان رها شود در بهترین حالات میتوان انتظار داشت قطعات شکستگی در وضعیت مطلوب جوش بخورند. اتفاق دیگری که میتواند بیفتد اینست که شکستگی دیر جوش بخورد. به این حالت دیر جوش خوردن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) یا Delayed union میگویند. ممکن است شکستگی اصلا جوش نخورد ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) که به آن Non union میگویند و گاهی قطعات شکسته شده در وضعیت نامطلوبی نسبت به یکدیگر جوش میخورند که به آن بد جوش خوردن یا Mal union میگویند.
استخوان های اسفنجی که معمولا در دو انتهای استخوان های بلند هستند ( مثلا در دو انتهای استخوان درشت نی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) یا استخوان ران یا استخوان بازو) معمولا دچار دیر جوش خوردن نمیشوند ولی ممکن است بد جوش بخورند. استخوان های کورتیکال مانند قسمت های وسط استخوان های بلند ( همان استخوان هایی که ذکر شد) ممکن است دیر جوش بخورند یا اصلا جوش نخورند بخصوص اگر جریان خون کمی داشته باشند.

شکستگی استخوان کی جوش میخورد

بیماران معمولا دوست دارند بدانند شکستگی آنها کی جوش میخورد. جواب دادن به این سوال قدری مشکل است. جوش خوردن یک فرایند تدریجی است و اینطور نیست که شکستگی بعد از مدت زمان خاص ناگهان جوش بخورد. قطعات شکسته شده استخوان بتدریج به یکدیگر متصل میشوند و هنگامی که استخوان به قدری قوی شود که بتواند نیروهایی را که به آن وارد میشود به راحتی تحمل کند جوش خورده است. بطور خیلی کلی میتوان گفت استخوان ها نیاز به دو ماه زمان برای جوش خوردن دارند. این زمان در استخوان های اندام تحتانی دو برابر این زمان و در بچه ها نصف است.

شکستگی استخوان چگونه جوش میخورد

روند طبیعی جوش خوردن استخوان بدین صورت است که در هنگام شکستگی دو سر شکسته شده استخوان آزاد هستند و برخورد آنها به یکدیگر در داخل اندام به توسط بیمار حس میشود. بعد از گذشت حدود دو هفته بافتی بنام بافت اسکار جای لخته خونی را که در محل شکستگی ایجاد شده است میگیرد و این احساس بهم خوردن استخوان ها از بین میرود ولی استخوان ها همچنان نسبت به هم حرکت دارند. در حدود چهار هفتگی بعد از شکستگی بتدریج املاح کلسیم بر روی این بافت اسکار رسوب کرده و آنرا تبدیل به بافت محکم تری بنام کال استخوانی Callus میکند.
این کال بصورت یک برجستگی دور تا دور محل شکستگی را میگیرد و بدین وسیله محل شکستگی محکم تر شده و قطعات نسبت به یکدیگر تقریبا بیحرکت میشوند. در دو ماه بعدی بتدریج محل جوش خوردگی استخوان ها قوی تر میشود. گاهی اوقات بیمار با لمس محل شکستگی متوجه کال استخوانی شده و نگران میشود. این کال بعد از اینکه شکستگی بطور کامل جوش خورد بتدریج کوچکتر میشود. گاهی اوقات کاملا از بین میرود ولی گاهی قسمتی از آن تا آخر عمر باقی میماند و موجب برجستگی مختصری در محل جوش خوردگی شکستگی میگردد.

#laleh#
1393,02,26, ساعت : 06:26 بعد از ظهر
بعد از گذشت مدتی از درمان یک شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) پزشک معالج باید مشخص کند که آیا شکستگی جوش خورده است یا خیر.
معاینه و استفاده از روش های تصویربرداری میتواند به این مهم کمک کند.


معاینه محل شکستگی استخوان

سه علامت مهم جوش خوردگی در معاینه عبارتند از

قطعات شکسته شده دیگر نسبت به هم حرکتی ندارند


فشار دادن به محل شکستگی دردناک نیست


وقتی که به دو سر اندام شکسته شده فشاری وارد میکنیم بطوریکه استخوان تحت فشار قرار گیرد، دردی احساس نمیشود


بررسی رادیولوژیک جوش خوردن شکستگی استخوان

دو علامت مهم جوش خوردن استخوان در تصاویر رادیوگرافی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) عبارتند از

دیدن کال استخوانی در محل شکستگی که به قطعات شکسته شده متصل است


امتداد یافتن ترابکول های استخوانی از یک قطعه شکسته شده به قطعه دیگر ( در یک تصویر رادیوگرافی خطوطی در امتداد یکدیگر در متن استخوان دیده میشوند که به آنها ترابکول میگویند

علامت اول یعنی دیدن کال استخوانی در محل شکستگی از علامت دوم زودتر بوجود آمده و اهمیت بیشتری دارد

#laleh#
1393,02,26, ساعت : 06:27 بعد از ظهر
منشا سلول هایی که بعد از شکستگی استخوان فعال میشوند چیست

به نظر میرسد در محل تماس پریوست و اندوست با استخوان ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند])، سلول های استئوبلاستی بصورت خاموش وجود دارند که در هنگام شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) بیدار شده و شروع به فعالیت استخوان سازی میکنند. بعضی محققین هم عقیده دارند که سلول های پایه ای Stem cell که در مغز استخوان و در محل شکستگی وجود دارند بعد از شکستگی متمایز شده و به سلول های استئوبلاست ( استخوان ساز) تبدیل میشوند.
در مطالعه ای دیگر نشان داده شده است که بر اثر آزاد شدن موادی از سلول هایی که در محل شکستگی مرده اند، مویرگ های جدیدی شروع به رشد در محل شکستگی میکنند. سپس سلول های جدار این مویرگ ها تمایز پیدا کرده و تبدیل به استئوبلاست میشوند و به این ترتیب استخوان جدید ساخته میشود. به نظر میرسد در هنگام شکستگی بر اثر نکروز و مردن سلول های محل شکسته شده، موادی در محیط آزاد میشود که موجب شروع فعالیت های ذکر شده میگردد. همچنین مشاهده شده است که بعد از شکستگی سطح بعضی هورمون ها مانند هورمون پاراتیروئید در خون افزایش میابد که میتواند در روند جوش خوردن تاثیر داشته باشد.


جوش خوردن استخوان پس از شکستگی به چه مدت زمان نیاز دارد

زمان لازم برای جوش خوردن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) استخوان ها با یکدیگر متفاوت بوده و نمیتوان قانون یکسانی برای همه شکستگی ها در نظر گرفت. در بچه ها جوش خوردن بسیار سریع است بطوریکه در عکس رادیولوژی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) کال استخوانی بعد از گذشت دو هفته از زمان شکستگی دیده میشود و شکستگی ها معمولا بعد ار 6-4 هفته محکم میشوند. بعد از دوران بلوغ تاثیر سن بر سرعت جوش خوردن اهمیت زمان کودکی را ندارد.
در بزرگسالان زمان محکم شدن یک جوش خوردگی یک استخوان بلند در یک فرد سالم حدود سه ماه است، گرچه گاهی بخصوص در مورد استخوان های بلندی مانند ران تا حدود 5 ماه هم میرسد. معمولا استخوان های اندام فوقانی زودتر از استخوان های اندام تحتانی جوش میخورند. شکستگی استخوان های اسفنجی زودتر از استخوان های بلند یا کورتیکال Cortical bones جوش میخورند.

چه عواملی بر سرعت جوش خوردن استخوان تاثیر میگذارند

جدای از سن بیمار و نوع استخوان ( اسفنجی یا کورتیکال) عواملی دیگر بر سرعت جوش خوردن استخوان تاثیر دارند. عواملی که موجب سریعتر جوش خوردن شکستگی میشوند یکی میزان جریان خون استخوان و دیگری میزان بیحرکتی محل شکستگی است. هر چه میزان جریان خونی که در محل شکستگی به استخوان میرسد بیشتر باشد جوش خوردن شکستگی سریعتر ایجاد میشود. همچنین هر چه محل شکستگی استخوان، کمتر حرکت کند زودتر جوش میخورد.
البته حرکاتی که موجب میشود قطعات شکسته شده نسبت به یکدیگر زاویه پیدا کنند ممکن است زیاد بر سرعت جوش خوردن تاثیر نداشته باشند در حالیکه حرکاتی که موجب چرخش قطعات شکستگی و یا حرکت تلسکوپی آنها نسبت به یکدیگر شود بیشتر موجب تاخیر در جوش خوردن شکستگی میشوند.
عوامل دیگری که میتوانند موجب تاخیر در جوش خوردن شکستگی شوند، وجود عفونت ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) یا تومور ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) در محل شکستگی و یا گیر کردن بافت نرم مانند عضله یا تاندون در محل شکستگی است. شکستگی های داخل مفصلی دیرتر از شکستگی هایی که در آنها خط شکستگی به سطح مفصلی راه پیدا نکرده است جوش میخورند. به نظر میرسد وجود مایع مفصلی تشکیل بافت های تازه ای را تبدیل به کال خواهند شد را به تاخیر میندازد

#laleh#
1393,02,26, ساعت : 06:29 بعد از ظهر
در روند جوش خوردن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) استخوان ممکن است مشکلاتی ایجاد شود. مهمترین این مشکلات عبارتند از

بد جوش خوردن شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند])
جوش نخوردن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) شکستگی
دیر جوش خوردن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) شکستگی

بد جوش خوردن شکستگی استخوان

بد جوش خوردن استخوان ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) به وضعیتی اطلاق میشود که در آن قطعات شکسته شده کاملا محکم به یکدیگر جوش خورده اند ولی نه در وضعیت مطلوب. این مشکل وقتی بوجود میاید که شکستگی به درستی جااندازی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) نشده است و یا جااندازی شده ولی بعدا مجددا جابجا شده است. البته اینکه قطعات شکسته شده به همان شکل اولیه خود جوش نخورند همیشه مشکل ساز نیست.
بطور مثال اکثر شکستگی های ترقوه ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) به صورتی جوش میخورند که دو سر شکسته شده در مقابل هم قرار نگرفته اند. این وضعیت موجب میشود تا استخوان کمی کوتاه شود ولی این تغییر شکل معمولا در کارکرد شانه و اندام فوقانی مشکلی ایجاد نمیکند. بدن انسان بد جوش خوردن هر استخوان را وقتی از حد مشخصی بیشتر نشده است تحمل میکند. این حد در هر استخوانی متفاوت است.



بد جوش خوردن شکستگی میتواند موجب تغییر شکل و یا کوتاه شدن استخوان شود. این تغییر شکل بخصوص اگر در سطح مفصلی ایجاد شود میتواند در دراز مدت موجب بروز استئوآرتریت و ساییدگی مفصل ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) شود. وقتی بد جوش خوردگی استخوان شدید باشد پزشک معالج اقدام به استئوتومی محل میکند یعنی به توسط عمل جراحی محل بد جوش خوردگی را مجددا میشکند و بعد از قرار دادن قطعات شکسته شده در وضعیت مناسب آنها را به توسط پیچ، پلاک یا نیل به یکدیگر فیکس میکند.

#laleh#
1393,02,26, ساعت : 06:31 بعد از ظهر
در روند جوش خوردن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) استخوان ممکن است مشکلاتی ایجاد شود. مهمترین این مشکلات عبارتند از

بد جوش خوردن شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند])
جوش نخوردن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) شکستگی
دیر جوش خوردن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) شکستگی

دیر جوش خوردن شکستگی استخوان


دیر جوش خوردن به وضعیتی اطلاق میشود که شکستگی نتواند در زمان معمول جوش بخورد. این زمان برای هر شکستگی، منطقه آناتومیک و هر سنی و بسته به شرایط بیمار متفاوت است. شکستگی های مارپیچی در استخوان های بلند اندام فوقانی معمولا به شش هفته زمان برای جوش خوردن نیاز دارند. در شکستگی های مارپیچی اندام تحتانی این زمان دو برابر است. شکستگی های مایل در هر جایی که باشند معمولا به دو برابر زمان بیشتر برای جوش خوردن نیاز دارند.
عللی که موجب دیر جوش خوردن شکستگی میشوند معمولا همان هایی هستند که موجب جوش نخوردن آن میشوند.

تشخیص اینکه شکستگی جزو دسته دیر جوش خورده ها و یا جوش نخورده ها است مهم و گاهی مشکل است. مهم است چون در دیر جوش خوردگی باید صبر کرد تا شکستگی جوش بخورد و در جوش نخوردگی باید برای درمان بیمار از عمل جراحی استفاده کرد. فرق بین این دو حالت را معمولا پزشک معالج با بررسی های رادیوگرافی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) های سریال که از اندام شکسته شده میگیرد تشخیص میدهد.
میتوان گفت که اگر بعد از گذشت 4-3 ماه استخوان ها در محل شکستگی نسبت به یکدیگر حرکت داشته باشند شکستگی را میتوان در این دسته قرار داد. اگر پزشک شکستگی را در گروه دیر جوش خورده بداند معمولا نیاز به درمان وجود ندارد. باید صبر کرد تا شکستگی جوش بخورد. اگر پزشک معالج متوجه شود که درمان به درستی انجام نشده است آنرا تغییر میدهد مثلا اگر متوجه شود استخوان ها به درستی بیحرکت نشده اند ممکن است برای بیحرکتی کافی تصمیم به عمل جراحی بگیرد.



انجام نرمش های لازم برای تقویت عضلات اطراف استخوان شکسته شده به تحریک جوش خوردن کمک میکند. نرمش های ایزومتریک ( نرمش هایی که در آنها فرد عضلات اندام را منقبض میکند ولی مفاصل اندام حرکت نمیکنند) میتواند به این مهم کمک کند. البته در صورتیکه پزشک شکستگی را جوش نخورده بداند نیاز به درمان با عمل جراحی وجود دارد.

#laleh#
1393,02,26, ساعت : 06:33 بعد از ظهر
با درمان های رایج برای شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) استخوان اکثر آنها بهبود میابند. در صورت عدم بهبودی به آن لفظ جوش نخوردگی یا نان یونیون Nonunion اطلاق میشود. دیر جوش خوردن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) یا Delayed union وقتیست که جوش خوردن استخوان با تاخیر صورت میگیرد.
در نان یونیون روند جوش خوردن متوقف میشود و کال استخوانی دیگر فعالیتی در جهت اتصال دو سر شکسته شده ندارد. بین دو سر استخوان ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) در محل شکستگی بافت فیبروز Fibrouse tissue ( بافتی شبیه آنکه در هنگام پارگی پوست یا سوختگی شدید پوستی ایجاد میشود و در لفظ عامیانه به آن گوشت اضافه میگویند) تشکیل میشود و دو قطعه شکسته شده استخوان در محل جوش نخوردگی حرکت میکنند. این محل جوش نخوردگی به علت حرکت داشتن مثل یک مفصل عمل میکند ولی یک مفصل ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) واقعی نیست به همین جهت به آن مفصل کاذب Pseudarthrosis هم میگویند.


جوش نخوردن شکستگی استخوان



جوش نخوردن شکستگی به وضعیتی اطلاق میشود که دو سر استخوان نتوانند به یکدیگر جوش بخورند و نسبت به یکدیگر فاصله داشته باشند. در بعضی استخوان ها مانند استخوان های اندام تحتانی که وزن بدن را تحمل میکنند این جوش نخوردن استخوان میتواند مشکل ایجاد کند در حالیکه بعضی از استخوان ها مانند استخوان های متاکارپ ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) در کف دست حتی اگر جوش هم نخورند ممکن است مشکل خاصی برای بیمار ایجاد نکنند. جوش نخوردن استخوان ها دو نوع دارد. نوع هایپرتروفیک Hypertrophic و نوع آتروفیک Atrophic .
در نوع هایپرتروفیک، کال استخوانی در دو سر شکستگی ایجاد میشود و بزرگ و بزرگتر میشود تا بتواند دو سر شکستگی را بهم متصل کند و جوش بدهد ولی بدلایلی نمیتواند این کار را بکند. در این وضعیت دو سر استخوان در محل شکستگی بزرگ و حجیم میشود ولی بهم جوش نمیخورد. این وضعیت معمولا به علت حرکت کردن قطعات شکسته شده ایجاد میشود. اگر قطعات شکسته شده درست بیحرکت نشوند اجازه متصل شدن کال های تشکیل شده را نداده و شکستگی جوش نمیخورد. بهترین روش درمان این وضعیت، بیحرکت کردن قطعات شکسته شده است.




در نوع آتروفیک دو سر استخوان در محل شکستگی نه تنها بزرگ نشده که حتی نازک هم میشود و به شکل نوک مداد درمیاید. این نوع جوش نخوردگی معمولا به علت خون رسانی ناکافی به محل شکستگی ایجاد میشود. درمان این شکستگی ها معمولا پیوند استخوان ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) است.


علائم جوش نخورن شکستگی استخوان

مهمترین علامت جوش نخوردن شکستگی استخوان درد است. این درد مدتی بعد از اینکه درد ناشی از شکستگی فروکش کرد ایجاد شده و ادامه میابد. درد ممکن است دائمی باشد و یا ممکن است فقط در حین حرکت کردن اندام و راه رفتن ایجاد شود. تورم، محدودیت حرکت در مفاصل اطراف شکستگی و حرکات غیر طبیعی در استخوان هم میتوانند از دیگر علائم جوش نخوردگی شکستگی باشند.
برای تشخیص این عارضه از روش های تصویربرداری مانند رادیوگرافی ساده ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند])، سی تی اسکن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند])، ام آر آی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) و اسکن رادیوایزوتوپ ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) استفاده میشود. در نان یونیون لبه های تیز محل شکستگی از بین رفته و لبه ها گرد میشوند. استخوان در محل شکسته شده سفت تر شده و در رادیوگرافی بصورت سفیدتر دیده میشود.

#laleh#
1393,02,26, ساعت : 06:35 بعد از ظهر
اکثر شکستگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) ها جوش میخورند. با این حال گاهی اوقات در روند جوش خوردن استخوان ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) ها مشکلاتی ایجاد میشود. جوش خوردن استخوان به چه محیطی نیاز دارد و چه عواملی میتوانند موجب جوش نخوردن یا دیر جوش خوردن استخوان میشوند.

برای جوش خوردن، یک استخوان نیاز به پایداری و جریان خون دارد

استخوان برای جوش خوردن نیاز به محیطی مناسب دارد. مهم ترین پیش نیاز های جوش خوردن عبارتند از :

پایداری : به این معنا است که بعد از اینکه قطعات شکسته شده جااندازی شده و در کنار یکدیگر قرار گرفتند باید برای مدت مشخصی در همان وضعیت بصورت پایدار و بدون حرکت باقی بمانند تا روند جوش خوردن به درستی طی شود.


جریان خون کافی : مواد مورد نیاز برای جوش خوردن و اکسیژن و مواد غذایی از طریق جریان خون به محل شکستگی میرسند. اگر به هر دلیلی جریان خونی که به محل شکستگی استخوان میرسد کافی نباشد شکستگی دیر جوش میخورد یا اصلا جوش نمیخورد.


چه عواملی موجب جوش نخوردن یا دیر جوش خوردن یک شکستگی استخوان میشوند

عوامل زیر میتوانند موجب جوش نخوردن استخوان شوند



جااندازی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) نامناسب شکستگی بطوریکه قطعات شکسته شده بطرز مناسب در کنار هم قرار نگرفته و بین آنها فاصله وجود داشته باشد


بیحرکتی کم، به سخن دیگر حرکت کردن مکرر و زیاد قطعات شکسته شده نسبت به هم


گیر کردن بافت نرم مثل تاندون، لیگامان، عضله یا حتی عصب در بین قطعات شکسته شده


باز بودن شکستگی، در این مورد هماتوم (تجمع خون) محل شکستگی به بیرون از بدن ریخته و از دست میرود. این هماتوم بعدا تبدیل به کال استخوانی میشود.


وجود شکستگی داخل مفصلی. در این مورد هماتوم (تجمع خون) محل شکستگی توسط مایع مفصلی شسته شده و از محل شکستگی خارج میشود. این هماتوم بعدا تبدیل به کال استخوانی میشود.


وجود شکستگی پاتولوژیک یا مرضی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند])

همچنین هر عاملی که باعث اختلال در پایداری و جریان خون محل شکستگی شود در جوش خوردن آن هم اختلال ایجاد میکند.
مهمترین عواملی که موجب جوش نخوردن یا دیر جوش خوردن شکستگی میشوند عبارتند از


مصرف تنباکو یا نیکوتین به هر صورتی مثل مصرف سیگار ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند])، قلیان یا آدامس یا چسب های حاوی نیکوتین موجب اختلال در ترمیم و جوش خوردن شکستگی استخوان میشود.


سن بالا


کم خونی شدید


دیابت یا بیماری قند


راشیتیسم ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) یا هر بیماری که موجب ضعف و کاهش قدرت استخوان شود


هر بیماری که به علت اختلال در عملکرد عصب موجب کاهش حس بخصوص حس درد در محل شکستگی شود


مصرف داروهای ضد دردی مانند آسپرین، بروفن یا مصرف کورتیکوستروئیدها و یا داروهای ضد انعقادی مانند وارفارین


عفونت استخوان ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند])
استخوان شکسته شده برای جوش خوردن نیاز یه پروتئین، کلسیم ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند])، ویتامین سی و ویتامین دی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) دارد پس بعد از شکسته شدن یک استخوان باید مواد غذایی به اندازه کافی مصرف کنیم تا مواد مورد نیاز برای جوش خوردن به استخوان برسد. البته اعتقاد کلی بر آن است که مواد غذایی که هر انسان در طول روز مصرف میکند معمولا به اندازه کافی حاوی موادی هست که برای جوش خوردن شکستگی کافی باشد و نیازی به اضافه کردن مواد دیگر برای تسریع در جوش خوردن استخوان نمیباشد مگر در مواردی که بیمار دچار سوء تغذیه شدید باشد.



بعضی استخوان ها مانند انگشتان پا بطور ذاتی پایداری خوبی حتی بعد از شکستگی دارند و جریان خون خوبی هم دارند و معمولا بدون مشکل جوش میخورند.


بعضی استخوان ها مانند گردن استخوان ران ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) و استخوان اسکافوئید ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) در مفصل مچ دست بطور ذاتی جریان خون خوبی ندارند و اگر بعد از شکستگی همین جریان خون اندک هم از بین برود جوش خوردن شکستگی با مشکلات جدی مواجه میشود.


بعضی استخوان ها مثل درشت نی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) در ناحیه ساق جریان خون متوسطی دارند و اگر بدنبال ضربه شدیدی که موجب شکستگی استخوان میشود پوست و عضلات اطراف این استخوان هم صدمه ببینند خونرسانی به استخوان باز هم کمتر شده و ممکن است موجب جوش نخوردن شکستگی شود.

#laleh#
1393,02,26, ساعت : 06:36 بعد از ظهر
گاهی اوقات جوش نخوردگی ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) استخوان مشکل خاصی برای بیمار ایجاد نکرده و نیازی به درمان ندارد مثلا در بعضی از موارد جوش نخوردن شکستگی استخوان اسکافوئید ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) بیمار مشکل خاصی ندارد و میتوان از درمان جوش نخوردگی صرفنظر کرد. با این حال اکثر جوش نخوردگی ها برای بیمار مشکل زا بوده و نیاز به درمان دارند. برای درمان نان یونیون از روش های غیر جراحی و جراحی استفاده میشود.

درمان های غیر جراحی جوش نخوردن شکستگی استخوان

متداول ترین روش غیر جراحی استفاده از تحریک کننده های استخوان ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) است. این تحریک ممکن است بصورت امواج اولتراسونیک بصورت شوک ویو تراپی باشد و یا ممکن است از قرار دادن اندام در میدان های الکترومغناطیسی استفاده شود. این امواج صوتی یا الکترومغناطیسی روزی 20 دقیقه تا چند ساعت و هر روز به اندام تابانده میشود تا موجب تحریک جوش خوردن شکستگی شود. روش دیگر درمان غیر جراحی نان یونیون ها تزریق پروتئین خاصی است که در واقع یک نوع هورمون موضعی رشد است. به این ماده BMP - Bone Morphogenic Protein میگویند.


درمان های جراحی جوش نخوردن شکستگی استخوان


از روش هایی مانند پیوند استخوان یا تثبیت داخلی و خارجی استخوان برای تحریک جوش خوردن شکستگی استفاده میشود


پیوند استخوان از خود بیمار یا اتوگرافت Autograft

در این روش از نواحی خاصی از بدن خود بیمار مانند بال لگن ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند])، استخوان برداشته شده و در محل جوش نخوردگی شکستگی گذاشته میشود. برداشتن استخوان از لگن در کارآیی آن مشکلی ایجاد نمیکند. این استخوان ها، سلول های زنده و مواد شیمیایی و داربست لازم برای تحریک استخوانسازی جدید را در اختیار محل جوش نخوردگی قرار میدهند.


پیوند استخوان از فرد دیگر یا الوگرافت Allograft

در این روش استخوان هایی را که از افراد متوفی گرفته و تحت شرایط خاصی استریل و آماده میکنند برای تحریک جوش خوردن محل شکستگی بکار گرفته میشوند. این نوع پیوند استخوان داربستی را در اختیار بدن بیمار قرار میدهد تا موجب ایجاد استخوان جدید در محل جوش نخوردگی شود.


جایگزین های پیوند استخوان Bone substitude

اینها موادی هستند که بصورت مصنوعی ساخته شده و میتوانند موجب تحریک استخوان سازی جدید شوند. این مواد باید با عمل جراحی در محل جوش نخوردگی شکستگی قرار داده شوند.


تثبیت داخلی Internal fixation

گاهی اوقات علت جوش نخوردن شکستگی اینست که قطعات شکسته شده دائما نسبت به یکدیگر حرکت میکنند و بدن فرصت نمیکند آنها را به یکدیگر متصل کند. این اتفاق معمولا موقعی میفتد که برای بیحرکت کردن شکستگی از آتل یا گچ گیری ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) استفاده شده است. این وسایل در بعضی از شکستگی ها ممکن است نتوانند دو لبه شکستگی را به اندازه کافی در کنار هم بیحرکت نگه دارند تا بدن بتواند آنها را به همدیگر جوش دهد. در این حالت دو قطعه استخوان مرتبا نسبت به یکدیگر حرکت میکنند و این حرکت مداوم امکان و فرصت جوش خوردن را از بدن میگیرد.
گاهی حتی در مواردی که قبلا شکستگی بیمار با ایمپلنت هایی مانند پیچ یا پلاک هم فیکس و بیحرکت شده ولی این وسایل درست کارگذاری نشده اند و قطعات شکسته شده استخوان همچنان نسبت به یکدیگر حرکت میکنند و در نتیجه جوش نمیخورند. در این موارد یک روش خوب درمانی عمل جراحی و تثبیت و بیحرکت کردن کامل قطعات شکستگی با کارگذاری ایمپلنت های داخلی است. در مواردی هم که استخوان بیمار قبلا جراحی شده است، در جراحی دوم ایمپلنت های قبلی خارج شده و ایمپلنت بهتر و یا قویتری در محل گذاشته میشود.


تثبیت خارجی External fixation

اصول این روش هم مانند روش تثبیت داخلی است با این تفاوت که برای بیحرکت کردن قطعات جوش نخورگی استخوان از یک اکسترنال فیکساتور ([فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند]) استفاده میشود. از این روش بیشتر در مواردی استفاده میشود که قسمتی از استخوان کلا در محل جوش نخوردگی وجود ندارد و یا به عللی عفونت مزمن در محل جوش نخوردگی استخوان ایجاد شده است.