PDA

توجه ! این یک نسخه آرشیو شده میباشد و در این حالت شما عکسی را مشاهده نمیکنید برای مشاهده کامل متن و عکسها بر روی لینک مقابل کلیک کنید : دفتر اشعار رودکی



صفحه ها : [1] 2 3

کنکور تجربی 139
24 تیر 1391, ساعت : 09:15 قبل از ظهر
.....
زندگی نامه
.....
 [فقط اعضای میتوانند لینک ها را مشاهده کنند] 8kKDQsJCYxJx8fLT0tMTU3Ojo6Iys/RD84QzQ5Ojf/2wBDAQoKCg0MDRoPDxo3JR8lNzc3Nzc3Nzc3Nzc3Nzc3Nzc3Nz c3Nzc3Nzc3Nzc3Nzc3Nzc3Nzc3Nzc3Nzc3Nzc3Nzf/wAARCACFAMMDASIAAhEBAxEB/8QAGwAAAQUBAQAAAAAAAAAAAAAAAAECAwUGBAf/xAA4EAABAwMDAQcBBwMDBQAAAAABAgMRAAQhBRIxQQYTIlFhcY GhFCMyQpGxwVLR4Qfw8RUkU6Li/8QAGQEAAwEBAQAAAAAAAAAAAAAAAAIDAQQF/8QAIhEAAgICAgMBAAMAAAAAAAAAAAECEQMhEjEEQVEyImFx/9oADAMBAAIRAxEAPwD2NKKlSIpwFEV4yi0VbAUUUU3Rgs1EEDv CrzqSkSZobtUwACKWlorVH2gCacDTKCoJEkxTQm0+zKJNwpjj7 TQlxxKR6mKzeoa869crstISFLbMPPuT3bZ/pxlSvQfMYrhvO4Dbir66+0vJ8KyrKEn0RxP18zXdDlWybkl0ao arYEgfa2ZJgSqJNPevGEJBLzYBVtBKhk+VYxpSl2RdtmG2G1CE uXESoeYSP8Cqnu7m2ebSkMvgiV7FFsx1AHB+lZkTkqQ0Nno6yS mfOoozFYrTtbct76EJckEb7d3wqKZElM4MTyCRW4wTNeXlxuD2 Wi6I4pDT19IppBqNlEyJYqEjNdaW91CGYdE8UU2x+aQ1hmBJ/Ea6UIinBMU8CrKJCUrEilFEUU6TQgUUUU1gANKM0xJp00kcn0G LFIaJomqOSa0ATTU0GkSQajJ2aOopCYpN1ZyChazPbPWHNPZZZ tnAl58lIJAO3gT8ST8VeuLUFc4rz/tfdJd11Xeq8Ns0FAeZI4FPhdzG4iI1S203TEx3jcSlppsS64Pz K3dJMyo+WOapbXWm7h3/ALtxlppMltiCW0jzIGVn0PzXI6p7V7xOnWAVAjvnYnA6E+Q8up JNbbTeyOlW1iPtaW/EnO/lXuTXbftitJLopn+12n2123uh5ZA8TpSAMH3/AEA+a5Xu1Fg5do7y4MiZ2MHP14+at7zsZ2cubpalotyFIG37wY zzzVB2g7JK0ds3uiNJdUkgrZ7xQ3iDweAZjz/tRTi3piJL4W2pfYbu3YdtVr3Dxg8FBH5hjHXNXvYzXftwcsLhY VcW4GeJB4MeRzHsodKwGh9qtJeSW7hxxmUwe9Sdza/XaB/PtXWnUmrPVmru0WvA2b9u1KiYKSZ5yIx/XUM2Pkmn2XVUevA0tV+kag1qmmWt8xIbuGkrCVCCkkZB9QcV2p NeY9OjaJUDmnAHdTUqFSAyJqmPbJysd0pabNLVnMUUURSTRNOp qtgLFFJNFZyiA2KWkpTUF0aFFJNIo4osKI1rhQFDZqJZ8QNK2q FGkbKcdEyqZNClZpil0qYJDV+ImvGu3VwtvtFqClKKR3aoEf0m AfrXsQVBJryf/UO1Wjtnpi1JX3N2+mVRgnwlSZ+AR7nyrp8X90bK0i87Laf9i0t l0Nk3DsLfIEneRnJ4A/irrWEX7dkt43qEeAbWRKiPncJ+RWU1Ptha6KPsyLJ25fSAogu9 22meMiTJkDAmMVne0XbMrS3ap0dLV44sqQhl3Enwpk8z8RzXdC Dk7JTfo2SLe8dWUKft1bQFDvSoznmCSDkfSmupetLdaFNBCoJP cwEq9SnifgDBzWL1XUtQ7NaqwzqSlLS43tWtlwy30mMA46HkfX use3ukvOKcvbe+YOAClAWkGYEQqU/7zVZRfdCR0zM9q7Rtt03bCAlxJlwRz71IxeJf04ON+FUp8G4kj xDEn2q81G3bvDcrCSpl+QIHAIx+9ZnQWG2rx5lx9UNLADHdHxk HGeBMQaxO4/4Uqme1/wCnThPZ4Ikwh5aQCOOCfqTWqBArNdi2lsaGwpwQt4l4+u7Mx68/NX2+BXjZa5suo6JiquloynPlVeFya6WVxWQdMXJGkdNFAM5pap 7IhRQaQGt9gLRRNFADQc0p4pgOaVXFT5aNaCaao00k0lFjJDHP Oo0K8VSKzUKUmaVlETKOKZNPCcZppRFEUGhqk4nrXlH+ot3qTO uWyTcNCxcUjumy2S4XUk8EHoIM+RNequLxFUHaHSrS/Q3cXLIcctiXEQYIxmD7ftXV40uGRNiT2jKWGj/bwm+S+ElkrC3NmIH4U+gyf0rjtdBtXNeS84809eK2hKD+USeBz 1Imuiy71i1Uhx5xNulwqIQT4zEDHUmKq7pztHpl+LrT02ndK2q dBMuo2yAJ4MSTHANemk60c3ste12mM6hr1wm5WlKVfhE5JjET1 qjseyC0gW7tuwEnAcCzJ9D5VGvVtd1N1kut2y230gKdIIUkjIU I/j+K0DGp3LVuXCwE3bGFNLMyY5T5jrzQ3JLZRK2N/wCmM2LIabIISnEccVm9MatFauuLFD7irhG8KeWhQBWE4AwoZkg zWhTdPXLCX3s4K1mImrHs3oTaL77e61ASsqQVcrV7eQ/f2rklk4xbZ0qPw3KAETAAHSKQrKjiucO4209oma8x2y9HQmamB KSKhCqmQZIrEicjubMoFOqFCsRUiTNV5HK0OUabNCqjk1nLZqQ/dRUeaK3kbQJVmpCfDUCTmpFHw1O9GtBiKao4onFMUa1dGpAjmn 7RUIMGppxTLo1hwKjUaeeKhWqKZCkazVPr74ZsVpIVLvgBT09f 9+dWbq81ku2RuX1WTTF2pluV96y2SFvE7QlMg4H4v36ZvhSc0h ZOkVWorFk3DCkm4ZAhJIltRyN3QccTMJrBXGndoNRWLlh5m6nw pb+0IQpMGQQhRAEzyK37+mNMsPWiAGrfKFJCZ7xRwr9YI/5rqa07QL5latQRbJS2O7QXEhSogbo9K9RNIgeXuaf2gtllJLNu YKoS8jpyAEkz7Vt2W2723ZuVOpD2wJeUlalAwARyBnPHkTmu1r RdKtUKc0lFutspyWkgefT4qbS7BjT13ZYPd2iG1EgZAGZBHGCE ke5HGKWbtWhouh6mmxaqCZGIGYlU449P1FaFot29u2loEICAEg GYEYrC3V4/aKS+8gFgECTkpBIyPQTMdR686uz3iyt1OLKytsHdXB5EdJnZhd lmwsqInk12pWlOCc1XMqMYroODJriZc7dwUmJipbcw5EyK4kGp 2DDgpPYjWi0TUiaiQcVIDTJnM0OUaYSKRZpCcVlmJCzRTN1FMN Q1KqknFQDmpJxSDNBNNUYoKsxSETTRNFiRNIHJ4pysI9qiEBJN MYPLn61A6sASpQE+vNcn283Dvd2gBH/kPHwOtKlobit5wuq2zB6fFdGPA5bZGWRLoY/ctpMJ3KPAAFYrWnHGdefWwtb1y4lG0KPhYESR6AAbiOTI6Vrl7 FPL2TwMkYiJrJdp7s2mo3i7cjcpwI8PJgbT/wCoz7V2Y8ag9E3JyOGwd1K8vg3cXDjoSJt2i0lsBe2RMCSffr5 4qquLa5uXk6c8Q2pZzCoUsQMg/FctxqsqW4nvEmAhRSqVNqEbTPtj/MVU6jqbtw6yVFS7pJLfeKEbkETu9+QfOuhIU16Ldy1fZcbeK2R 4EncEpcBIBIMgEDzJjB8qjd1Zlau4tlLuLeE96onaHF7twKMwQ BKTPITjgA1jXaBtTTVrcNtlwMpt0rSneopHAAOJMnJPmYqS3vm RqTlk8y2LkbHA0TKB4YLZKYmMZxyeOKxodHTeqLVwsqdUm0yHW zO1aSIEkdRxPrzUvZwvsahcXdtcvKtjsQq3UsqSpc5KQeMHMYn 2gRaitbmjuBTqDeOkIgpEFbgkfHB+ldFilNpbMsNrK45IGVknJ +aSMeUaYzfF2bu3dacSFtkEZ/D/ADXUHEnkfrWFYun2Cp1ClAA+EpP4j7dau7HWHAdt0jfPBAhQH8 1w5PGa/J0Qzp9mgSvNSIVmRzXKxcsXDe5pYMciMip2zIzXG1TotdrRasr lsGp0qqvtF/k+a7EGsZGSJFGmk0KOKbuzFCMSFkUU2imNGQalSMUbZp6RS0DY wozSEVKQKjXTpCtjHFSmBVTqLrrt41ZNkhK29yiOpnj6VZKNZ/tNcLtHLa5bQFAktKI6Tkfsath/aQk+idKxbLAEIIJJPPFSMuJWre6AAo8lUDnFVdpcIeW024gkLT gxHz9as7VIDyLR3aEjDauQR0r0LS7OegQkxdKKuDjzUeKx+o7L nU78oY3Ot3joVJgKg4MeYmPWK1FyS2p9IIMGAR6gVir7UFW2v3 7dswNqX0ubncBW9IXgdckimh22FfCqukWa1LeuNqUbwHFpB2Ee 8Z+AazDz7Tqm1tJKHR4U5JhHMH6j5rRagw9qKvs9upCW0EubVY JO6Ej0H81QaYH2Hbh19lX3H4Zx059RwMefpVU01ZrVHdZ297kp cbYZSvYtwIAWTiQFcgTFOYbt2WX7lLZS6FQ0kqztEyVe/wDmqxXfC3QpFw4pZBV3YHPOY8yZ9ahStxKHGXfEAn8PRR4Aops EXzF6taGnHC2pSclPI3bQBA9Bj9at7RLr7gC5TMJURjaCOPeOa yGmjc94V/eqI/Fnyj4zXo2jW52WzG6CjCiT1PUnz5miuKBu2PS2QkGAQ3AiODHF KlJD20AyeEpEmn721POltalNIVCd2JPU/T9K6NPuXn+8Rap7tO07nRhceh6DzP6VOTSQK7IXFO2n3qVFKxk KIgzV9pWoIvWskJeT+JA49xWdvbZFqWUtvB9xwmG0jKc859epp FLXYPIeS4AUmSmfwnk++Olc2bEpr+y8JuLN3ZiVE8QK7kiq3RX 03TQcH5hMDoeoq2SmvNkmnRZsIxSbc1JFBArUhLIoopcUU1BZL GKTg0s0gOaKFEVUa+Keo1GoyKZAQLOKq9aszqWl3Fq3AWoBSCP 6k5H7R81ZrOQBzSFIHp7UXxdhVqjzuxdcQ22r8ySYxOJqzVcJe WlZVvG4FMGP+BNdOqJOl3birhttywuXCW1DCm1nJH7/ABXNeMWjb5ctye5cEoIHE16UJKe0c8lR3vKbiW0CFxEniOf3+l ZDtE0lnXbR5KFbnrbwJGd5ac/++PWtRaqbCQFJMBeSeYOM/wC/Ks12uWd1pdMfeGwuXELCTwhwJI/QpP606+Gx07KjU2rixvn7q3+8SlRSg/lcbMCPLKQkwf3qG7S6rT0FYKyuXnY/IY48zlQ58jOc1BdKF1dWts6A4268Ad53JUkkyFAe5ro1S/fTfLsSwEoedC1LSCtcZgCOkiY5xTxWgk9lbaNtqClErgj8p/CZGD9MevSuR77PcNW/2dxl11QEJbX0AJ8XSfTmM1M6SHWnLQffd4SUjzjr6YqG0D93qH fvrSW2jA2iBPWfM+tPQWdujWncrQ47IWopUBPAHT3nNbFi5KG1 oakFaeR/FUrKQEpUQBtwJ6mcV3spcQjconfuiOgpZP0Kvp0v3CLbTnXVky ogARz5/Nc7mqfdotbI/fmJVEgD+fbzqo166KrVpDMrPfAkp4/zUumust2pVs+9yVHrjGKjKOiiL2wvbfTXtjIVcXC/xuuGZMdfPrgYrivrhVyt9bhhS1kkA8H+1Z0XsPqcQpQhWCP3rR dmdMc1u4C3lFNq3BcCMbuoT89fT4pZfxXJjx3o3nYllxrTbZL0 71JKyPQnw/SK1EVW6QmFrxECBVka817djvWhRTFHNO6UxRzQYJFFJuorQJel J1oorAGL5qJwwKKKAOZSjuT704miit9mogvbVm+s3LS5RuacwR 1mZBHqDmsM0ypm8e08uFbbRVtUcZBH9/pRRXV4rd0RyljZoDrzrZMApHxI/wACs84rdcfZ3Bubu0Fl3zPEKHqDmiiux9ixM5bSbloKMqYStTa jyCEn9aoheLZWhW1KgpxRKZIBAAxgzPOaKK6K0IzrtGTftKV3h aQ67O1OTBkwSeau2LVu2b7pseAEn3PU0UUj6BnTZMpcWtxRJDR 8KenpU2oXLjS2e7JEgzB60UVKQ8Sj1G6cYZeW2cpIUJzUTLilt OOmASkcD2/vRRTejfZXNqVClJgLJgE5ia9v0fT2NLsEWVqCG2upOVK6qPqTR RXF5rdJFcPbLzSDJXVjRRXEh5diiolc0UVooyiiigD/2Q==

ابوعبدالله جعفر بن محمد رودکی سمرقندی

رودکی شاعر قرن سوم و چهارم هجری است. نام و نسبش را ابوعبدالله جعفر بن محمد رودکی سمرقندی نوشته اند. وی در اواسط قرن سوم هجری در روستای بنج Banoj از قرای رودک سمرقند به دنیا آمده است و از این رو به رودکی معروف شده است.
در خردسالی حافظه ای قوی داشت و گویند در هشت سالگی قران را حفظ کرد و به شاعری پرداخت. علاوه بر آن آوازی خوش داشت و بربط می نواخت.
شاعران در اشعار خود او را استاد شاعران و سلطان شاعران خواندهاند. وی احتمالا مذهب شیعه اسماعیلی داشته است. رودکی از شاعران روزگار سامانیان و از خاصان امیر نصربن احمد سامانی (۳۰۱-۳۳۳)بوده است.
درباره شمار اشعار وی اقوال مختلف وجود دارد، برخی تعداد اشعار وی را بیش از یک میلیون نوشته اند و برخی گفته اند صدهزاربیت یا صد دفتر بوده است.
وی غیر از اشعاری که در قالب غزل، قصیده و قطعه دارد کلیله و دمنه را هم به نظم در آورده بود که از آن ابیاتی پراکنده موجود است. گفته اند وقتی رودکی مثنوی کلیله و دمنه خویش را به امیر نصر هدیه کرد، گذشته از پادشاه که چهل هزار درم به وی بخشید، یاران و نام آوران درگاه نیز شصت هزار درم به وی دادند و در این سالها بود که رودکی به موجب روایات دویست غلام داشت و دویست شتر زیر بنه اش می رفت.
بدینگونه جوانی شاعر در دربار بخارا، در صحبت زیبارویان و سیاه چشمان آن دیار همراه با نشید و مستی گذشت. عشق، موسیقی، شراب و طلا روزگار او را از شادمانی لبریز کرده بود و از غالب اشعارش روح طرب و شادی و بی توجهی به آنچه مایه اندوه باشد، مشهود است. وفات وی را به سال 329 هـ.ق نوشته اند.
از آن همه آثار گرانبهای پدر شعر فارسی، امروزه فقط حدود 550 بیت از ماخذ کهن به دست آمده است .

آیا رودکی کور مادرزاد بوده است؟

از گوشه ها و کنایه هایی که شاعران نزدیک به روزگار او مثل دقیقی، ابوذراعه جرجانی و ناصر خسرو در باب این استاد شاعران آورده اند، پیداست که او را شاعری نابینا می شناخته اند. اما از سخن او ، آنچه هست، برنمی آید که همه عمر شاعر در آن تاریکیهای دنیای کوران گذشته باشد. نه فقط ادعای دیدن در اشعار او هست بلکه تشبیهات حسی نیز در سخنان او کم نیست.خاصه دنیای رنگ که بر کوران مادرزاد فروبسته است، در شعر او جلوه ای تمام دارد. به علاوه آن مایه عاشقیها و دلفریبیهای روزگار جوانی که یاد آن ایام پیری شاعر را گرم می کند، البته از یک مرد نابینا به سختی برمی آید
.
سبک و شیوه سرایش رودکی:

شیوه شعرش سادگی معنی و روانی الفاظ بوده است و وی را حقا باید پدر شعر فارسی و پایه گذار سبک خراسانی یا ترکستانی خواند. نخستین غزل های دل انگیز فارسی را رودکی سروده است. در اشعار او شور و شادی، وجد و ملال، زهد و اندرز، شک و یقین به هم آمیخته است. تخیل او بسیار قوی و تصویرهای شعریش بسیار گویاست. وی پیشاهنگ چکامه سرایان است و کهنترین قصیده کاملی که شامل تشبیب و تخلص به مدح باشد از وی یادگار مانده است. او را آدم الشعرا و استاد شاعران جهان نیز خوانده اند.
چند نمونه از رباعیات رودکی :



با آنکه دلم از غم هجرت خونست شادی به غم توام ز غم افزونست


اندیشه کنم هر شب و گویم یارب هجرانش چنین است، وصالش چونست؟





***



جز حادثه هرگز طلبم کس نکند یک پرسش گرم جز تبم کس نکند


ور جان به لب آیدم بجز مردم چشم یک قطره آب بر لبم کس نکند





***



بر عشق توام نه صبر پیداست نه دل بی روی توام نه عقل برجاست نه دل


این غم که مراست کوه قافست نه غم این دل که توراست سنگ خاراست نه دل

نمونه ای از اشعار غنایی و عاشقانه رودکی :



دلا تا کی همی جویی منی را چه داری دوست هرزه دشمنی را


چرا جویی جفا ار بی وفایی چه کوبی بیهده سرد آهنی را


ایا سوسن بناگوشی که داری به رشک خویشتن هر سوسنی را


یکی زین برزن نا راه بر شو که بر آتش نشانی برزنی را


دل من ارزنی،عشق تو کوهی چه سایی زیر کوهی ارزنی را


بیا اینک نگه کن رودکی را اگر بی جان روان خواهی تنی را

نظامی عروضی سمرقندی در چهار مقاله می نویسد که نصربن احمد سامانی زمستانها را در بخارا می گذرانید و تابستان به سمرقند و شهرهای خراسان می رفت. یک سال به هرات رفت، تابستان را در آنجا سپری کرد، خوشش آمد و پاییز و زمستان را هم در آنجا ماند و اقامت او چهار سال طول کشید. امیران که از این اقامت طولانی دلتنگ شده بودند، چاره در آن دیدند که به رودکی متوسل شوند تا او کاری کندکه امیر به بخارا بازگردد. رودکی ابیات زیر را سرود و در مجلس سلطان آن را به یاری چنگ و با صدای حزین خواند. گویند امیر نصر چنان به هیجان آمد که بدون آنکه چکمه بپوشد بر اسب نشست و روی به بخارا نهاد.


بوی جوی مولیان آید همی یاد یار مهربان آید همی
ریگ آموی و درشتی راه او زیر پایم پرنیان آید همی
آب جیحون ازنشاط روی دوست خنگ مارا تا میان آید همی
ای بخارا شاد باش و دیر زی میر زی تو میهمان آید همی
میر ماهست و بخارا آسمان ماه سوی آسمان آید همی
میر سروست و بخارا بوستان سروسوی بوستان آیدهمی
آفرین و مدح سود آید همی گر به گنج اندر زیان آیدهمی

کنکور تجربی 139
24 تیر 1391, ساعت : 09:21 قبل از ظهر
قصاید و قطعات :
....................................

شمارهٔ ۱
گر من این دوستی تو ببرم تا لب گور............بزنم نعره ولیکن ز تو بینم هنرا
اثر میر نخواهم که بماند به جهان...............میر خواهم که بماند به جهان در اثرا
هر که را رفت، همی باید رفته شمری........ هر که را مرد، همی باید مرده شمرا


شمارهٔ ۲
به حق نالم ز هجر دوست زارا..................سحرگاهان چو بر گلبن هزارا
قضا، گر داد من نستاند از تو....................ز سوز دل بسوزانم قضا را
چو عارض برفروزی میبسوزد...................چو من پروانه بر گردت هزارا
نگنجم در لحد، گر زان که لختی.................نشینی بر مزارم سوکوارا
جهان این است و چونین بود تا بود..............و همچونین بود اینند بارا
به یک گردش به شاهنشاهی آرد..............دهد دیهیم و تاج و گوشوارا
توشان زیر زمین فرسوده کردی.................زمین داده مر ایشان را زغارا
از آن جان تو لختی خون فسرده.................سپرده زیر پای اندر سپارا

شمارهٔ ۳
به نام نیک تو، خواجه، فریفته نشوم............که نام نیک تو دامست و زرقمر نان را
کسی که دام کند نام نیک از پی نان............یقین بدان تو که دامست نانش مر جان را

شمارهٔ ۴
دلا، تا کی همی جویی منی را؟ ................چه داری دوست هرزه دشمنی را؟
چرا جویی وفا از بی وفایی؟......................چه کوبی بیهده سرد آهنی را؟
ایا سوسن بناگوشی ، که داری..................به رشک خویشتن هر سوسنی را
یکی زین برزن نا راه برشو ........................که بر آتش نشانی برزنی را
دل من ارزنی، عشق تو کوهی..................چه سایی زیر کوهی ارزنی را؟
ببخشا، ای پسر، بر من ببخشا..................مکش در عشق خیره چون منی را
بیا، اینک نگه کن رودکی را........................اگر بی جان روان خواهی تنی را

کنکور تجربی 139
24 تیر 1391, ساعت : 09:28 قبل از ظهر
شمارهٔ ۵
گرفت خواهم زلفین عنبرین ترا.................به بوسه نقشکنم برگ یاسمین ترا
هر آن زمین که تو یک ره برو قدم بنهی........هزار سجده برم خاک آن زمین ترا
هزار بوسه دهم بر سخای نامهٔ تو.............اگر ببینم بر مهر او نگین ترا
به تیغ هندی گو: دست من جدا بکنند.........اگر بگیرم روزی من آستین ترا
اگر چه خامش مردم که شعر باید گفت........زبان من به روی گردد آفرین ترا


شمارهٔ ۶
پوپک دیدم به حوالی سرخس................بانگک بر برده به ابر اندرا
چادرکی دیدم رنگین برو.......................رنگ بسی گونه بر آن چادرا
ای پرغونه و باژگونه جهان.....................مانده من از تو به شگفت اندرا


شمارهٔ ۷
جهانا! چه بینی تو از بچگان..................که گه مادری، گاه مادندرا؟
نه پاذیر باید تو را نه ستون....................نه دیوار خشت و نه زآهن درا


شمارهٔ ۸
کس فرستاد به سر اندر عیار مرا............که: مکن یاد به شعر اندر بسیار مرا
وین فژه پیر ز بهر تو مرا خوار گرفت...........برهاناد ازو ایزد جبار مرا

کنکور تجربی 139
24 تیر 1391, ساعت : 09:41 قبل از ظهر
شمارهٔ ۹
با عاشقان نشین و همه عاشقی گزین............با هر که نیست عاشق کم کن قرینیا
باشد گه وصال ببینند روی دوست..................تو نیز در میانهٔ ایشان ببینیا
تا اندران میانه، که بینند روی او.....................تو نیز در میانهٔ ایشان نشینیا


شمارهٔ ۱۰
آمد بهار خرم با رنگ و بوی طیب...................با صد هزار نزهت و آرایش عجیب
شاید که مرد پیر بدین گه شود جوان..............گیتی بدیل یافت شباب از پی مشیب
چرخ بزرگوار یکی لشکری بکرد....................لشکرش ابر تیره و باد صبا نقیب
نفاط برق روشن و تندرش طبل زن.................دیدم هزار خیل و ندیدم چنین مهیب
آن ابر بین، که گرید چون مرد سوکوار..............و آن رعد بین، که نالد چون عاشق کئیب
خورشید را ز ابر دمد روی گاهگاه...................چو نان حصاریی، که گذر دارد از رقیب
یک چند روزگار، جهان دردمند بود...................به شد، که یافت بوی سمن باد را طبیب
باران مشکبوی ببارید نو به نو.......................وز برگ بر کشید یکی حلهٔ قشیب
کنجی که برف پیش همی داشت گل گرفت.......هر جو یکی که خشک همی بود شد رطیب
تندر میان دشت همی باد بردمد....................برق از میان ابر همی برکشد قضیب
لاله میان کشت بخندد همی ز دور..................چون پنجهٔ عروس به حنّا شده خضیب
بلبل همی بخواند در شاخسار بید..................سار از درخت سرو مرو را شده مجیب
صلصل به سر و بن بر، با نغمهٔ کهن.................بلبل به شاخ گل بر، با لحنک غریب
اکنون خورید باده و اکنون زیید شاد...................کاکنون برد نصیب حبیب از بر حبیب
ساقی گزین و باده و می خور به بانگ زیر...........کز کشت سار نالد و از باغ عندلیب
هر چند نوبهار جهان است به چشم خوب...........دیدار خواجه خوب تر، آن مهتر حسیب
شیب تو با فراز وفراز تو با نشیب.....................فرزند آدمی به تو اندر به شیب و تیب
دیدی تو ریژ و کام بدو اندرون بسی..................بارید کان مطرب بودی به فر و زیب

کنکور تجربی 139
25 تیر 1391, ساعت : 08:15 قبل از ظهر
شمارهٔ ۱۱
گل صدبرگ و مشک و عنبر وسیب..........یاسمین سپید و مورد بزیب
این همه یکسره تمام شدست..............نزد تو، ای بت ملوک فریب
شب عاشقت لیلهالقدرست.................چون تو بیرون کنی رخ از جلبیب
به حجاب اندرون شود خورشید...............گر تو برداری از دو لاله حجیب
وآن زنخدان بسیب ماند راست...............اگر از مشک خال دارد سیب


شمارهٔ ۱۲
با خردومند بیوفا بود این بخت...............خویشتن خویش را بکوش تو یک لخت
خود خور و خود ده، کجا نبود پشیمان.........هر که بداد وبخورد از آن چه که بلفخت


شمارهٔ ۱۳
رودکی چنگ بر گرفت و نواخت................باده انداز، کو سرود انداخت
زان عقیقین میی، که هر که بدید.............از عقیق گداخته نشناخت
هر دو یک گوهرند، لیک به طبع................این بیفسرد و آن دگر بگداخت
نابسوده دو دست رنگین کرد...................ناچشیده به تارک اندر تاخت

کنکور تجربی 139
25 تیر 1391, ساعت : 08:18 قبل از ظهر
شمارهٔ ۱۴
آن صحن چمن، که از دم دی............گفتی: دم گرگ یا پلنگ است
اکنون ز بهار مانوی طبع..................پرنقش و نگار همچو ژنگ است
بر کشتی عمر تکیه کم کن..............کاین نیل نشیمن نهنگ است


شمارهٔ ۱۵
به سرای سپنج مهمان را...............دل نهادن همیشگی نه رواست
زیر خاک اندرونت باید خفت...............گر چه اکنونت خواب بر دیباست
با کسان بودنت چه سود کند؟............که به گور اندرون شدن تنهاست
یار تو زیر خاک مور و مگس................چشم بگشا، ببین: کنون پیداست
آن که زلفین و گیسویت پیراست..........گر چه دینار یا درمش بهاست
چون ترا دید زردگونه شده.................سرد گردد دلش، نه نابیناست


شمارهٔ ۱۶
امروز به هر حالی بغداد بخاراست.......................کجا میر خراسانست، پیروزی آنجاست
ساقی، تو بده باده ومطرب تو بزن رود.................... تا می خورم امروز، که وقت طرب ماست
می هست ودرم هست و بت لاله رخان هست........غم نیست وگر هست نصیب دل اعداست

کنکور تجربی 139
25 تیر 1391, ساعت : 08:20 قبل از ظهر
شمارهٔ ۱۷
این جهان پاک خواب کردار است.............آن شناسد که دلش بیدار است
نیکی او به جایگاه بد است..................شادی او به جای تیمار است
چه نشینی بدین جهان هموار؟..............که همه کار او نه هموار است
کنش او نه خوب و چهرش خوب.............زشت کردار و خوب دیدار است


شمارهٔ ۱۸
زمانه ، پندی آزادوار داد مرا........................زمانه، چون نگری، سربه سر همه پندست
به روز نیک کسان، گفت: تا تو غم نخوری..........بسا کسا! که به روز تو آرزومندست
زمانه گفت مرا: خشم خویش دار نگاه..............کرا زبان نه به بندست پای دربندست


شمارهٔ ۱۹
به خیره برشمرد سیر خورده گرسنه را.............چنان که درد کسان بر دگر کسی خوارست
چو پوست روبه ببینی به خان واتگران................بدان که: تهمت او دنبهٔ به سر کارست

کنکور تجربی 139
25 تیر 1391, ساعت : 09:02 قبل از ظهر
شمارهٔ ۲۰
مرغ دیدی که بچه زو ببرند؟.............چاو چاوان درست چونانست
باز چون بر گرفت پرده ز روی.............کروه دندان و پشت چوگانست


شمارهٔ ۲۱
آخر هر کس از دو بیرون نیست..........یا برآوردنیست، یا زدنیست
نه به آخر همه بفرساید؟.................هرکه انجام راست فرسدنیست


شمارهٔ ۲۲
چون تیغ به دست آری، مردم نتوان کشت...........نزدیک خداوند بدی نیست فرامشت
این تیغ نه از بهر ستمکاران کردند....................انگور نه از بهر نبیذ است به چرخشت
عیسی به رهی دید یکی کشته فتاده...............حیران شد و بگرفت به دندان سر انگشت
گفتا که: که را کشتی تا کشته شدی زار؟...........تا باز که او را بکشد؟ آن که تو را کشت
انگشت مکن رنجه به در کوفتن کس..................تا کس نکند رنجه به در کوفتنت مشت

کنکور تجربی 139
25 تیر 1391, ساعت : 09:04 قبل از ظهر
شمارهٔ ۲۳
مهر مفگن برین سرای سپنج..........کین جهان پاک بازیی نیرنج
نیک او را فسانه واری شو..............بد او را کمرت سخت بتنج


شمارهٔ ۲۴
پیشم آمد بامداد آن دلبر از راه شکوخ...............با دو رخ از شرم لعل و با دو چشم از سحر شوخ
آستین بگرفتمش، گفتم که: مهمان من آی.........داد پوشیده جوابم: مورد و انجیر و کلوخ


شمارهٔ ۲۵
ای روی تو چو روز دلیل موحدان.......................وی موی تو چنان چو شب ملحد از لحد
ای من مقدم از همه عشاق، چون تویی.............مر حسن را مقدم، چون از کلام قد
مکی به کعبه فخر کند، مصریان به نیل................ترسا به اسقف و علوی بافتخار جد
فخر رهی بدان دو سیه چشمکان توست..............کآمد پدید زیر نقاب از بر دو خد

کنکور تجربی 139
25 تیر 1391, ساعت : 09:30 قبل از ظهر
شمارهٔ ۲۶
شاد زی با سیاه چشمان، شاد................که جهان نیست جز فسانه و باد
زآمده شادمان بباید بود.........................وز گذشته نکرد باید یاد
من و آن جعد موی غالیه بوی..................من و آن ماهروی حورنژاد
نیک بخت آن کسی که داد و بخورد.............شوربخت آن که او نخورد و نداد
باد و ابر است این جهان، افسوس!............. باده پیش آر، هر چه باداباد
شاد بودهست از این جهان هرگز................هیچ کس؟ تا از او تو باشی شاد
داد دیدهست از او به هیچ سبب.................هیچ فرزانه؟ تا تو بینی داد


شمارهٔ ۲۷
جهان به کام خداوند باد و دیر زیاد...............برو به هیچ حوادث زمانه دست مداد
درست و راست کناد این مثل خدای ورا........اگر ببست یکی در، هزار در بگشاد
خدای عرش جهان را چنین نهاد نهاد............که گاه مردم شادان و گه بود ناشاد
این مصرع ساقط شده .......................خدای چشم بد از ملک تو بگرداناد


شمارهٔ ۲۸
چهار چیز مر آزاده را زغم بخرد..................تن درست و خوی نیک و نام نیک و خرد
هر آن که ایزدش این چهار روزی کرد............سزد که شاد زید جاودان و غم نخورد

کنکور تجربی 139
25 تیر 1391, ساعت : 10:54 قبل از ظهر
شمارهٔ ۲۹
از دوست بهر چیز چرا بایدت آزرد؟...............کین عیش چنین باشد گه شادی و گه درد
گر خوار کند مهتر، خواری نکند عیب.............چون بازنوازد، شود آن داغ جفا سرد
صد نیک به یک بد نتوان کرد فراموش............ گر خار بر اندیشی خرمانتوان خورد
او خشم همی گیرد، تو عذر همی خواه..........هر روز به نو یار دگر مینتوان کرد
.
.
.


ادامه رو از این پست ادامه میدم .

نهـــا
15 اسف 1391, ساعت : 12:56 قبل از ظهر
شماره 30

حاتم طایی تویی اندر سخا

رستم دستان تویی اندر نبرد


نی، که حاتم نیست با جود تو راد

نی، که رستم نیست در جنگ تو مرد


***********************

شماره 31

چون بچهٔ کبوتر منقار سخت کرد

هموار کرد پرّ و بیوکند مویِ زرد،


کابوک را نخواهد و شاخ آرزو کند

وز شاخ سوی بام شود باز گردگرد


************************
شماره 32

مرد مرادی، نه همانا که مرد

مرگ چنان خواجه نه کاریست خرد


جان گرامی به پدر باز داد

کالبد تیره به مادر سپرد


آن ملک با ملکی رفت باز

زنده کنون شد که تو گویی: بمرد


کاه نبد او، که به بادی پرید

آب نبد او، که به سرما فسرد


شانه نبود او، که به مویی شکست

دانه نبود او، که زمینش فشرد


گنج زری بود در این خاکدان

کاو دو جهان را به جوی میشمرد


قالب خاکی سوی خاکی فکند

جان و خرد سوی سماوات برد


جان دوم را، که ندانند خلق

مصقلهای کرد و به جانان سپرد


صاف بد آمیخته با درد می

بر سر خم رفت و جدا شد ز درد


در سفر افتند به هم، ای عزیز

مروزی و رازی و رومی و کرد


خانهٔ خود باز رود هر یکی

اطلس کی باشد همتای برد؟


خامش کن چون نقط، ایرا ملک

نام تو از دفتر گفتن سترد

sladans
15 اسف 1391, ساعت : 12:58 قبل از ظهر
شماره 33


زلف ترا جیم که کرد؟ آن که کرد

خال ترا نقطهٔ آن جیم کرد


وآن دهن تنگ تو گویی کسی

دانگکی نار به دو نیم کرد

****************************


شماره 34


فرشته را ز حلاوت دهان پر آب شود

چو از حرارت میدلبرم لبان لیسد


روان ز دیدهٔ افلاکیان شود جیحون

نصال تیرت اگر قبضهٔ کمان لیسد


به خاک خفتهٔ تیغ تو از حلاوت زخم

زبان برآورد و زخم را دهان لیسد

*********************************


شماره 35


ملکا، جشن مهرگان آمد

جشن شاهان و خسروان آمد


خز به جای ملحم و خرگاه

بدل باغ و بوستان آمد


مورد به جای سوسن آمد باز

می به جای ارغوان آمد


تو جوانمرد و دولت تو جوان

می به بخت تو نوجوان آمد

نهـــا
15 اسف 1391, ساعت : 12:59 قبل از ظهر
شماره 36

گل دگر ره به گلستان آمد

وارهٔ باغ و بوستان آمد


وار آذر گذشت و شعلهٔ او

شعلهٔ لاله را زمان آمد



**********************

شماره 37

دیر زیاد! آن بزرگوار خداوند

جان گرامی به جانش اندر پیوند


دایم بر جان او بلرزم، زیراک

مادر آزادگان کم آرد فرزند


از ملکان کس چنو نبود جوانی

راد و سخندان و شیرمرد و خردمند


کس نشناسد همی که: کوشش او چون؟

خلق نداند همی که بخشش او چند


دست و زبان زر و در پراگند او را

نام به گیتی نه از گزاف پراگند


در دل ما شاخ مهربانی به نشاست

دل نه به بازی ز مهر خواسته برکند


همچو معماست فخر و همت او شرح

همچو ابستاست فضل و سیرت اوزند


گر چه بکوشند شاعران زمانه

مدح کسی را کسی نگوید مانند


سیرت او تخم کشت و نعمت او آب

خاطر مداح او زمین برومند


سیرت او بود وحی نامه به کسری

چون که به آیینش پندنامه بیاگند


سیرت آن شاه پندنامهٔ اصلیست

ز آن که همی روزگار گیرد از او پند


هر که سر از پند شهریار بپیچید

پای طرب را به دام گرم درافکند


کیست به گیتی خمیر مایهٔ ادبار؟

آن که به اقبال او نباشد خرسند


هر که نخواهد همی گشایش کارش

گو: بشو و دست روزگار فروبند


ای ملک، از حال دوستانش همی ناز

ای فلک، از حال دشمنانش همی خند


آخر شعر آن کنم که اول گفتم:

دیر زیاد! آن بزرگوار خداوند


****************************
شماره 38

جز آن که مستی عشقست هیچ مستی نیست

همین بلات بسست، ای بهر بلا خرسند


خیال رزم تو گر در دل عدو گردد

ز بیم تیغ تو بندش جدا شود از بند


ز عدل تست به هم باز و صعوه را پرواز

ز حکم تست شب و روز را به هم پیوند


به خوشدلی گذران بعد ازین، که باد اجل

درخت عمر بداندیش را ز پا افگند


همیشه تا که بود از زمانه نام و نشان

مدام تا که بود گردش سپهر بلند


به بزم عیش و طرب باد نیکخواه تو شاد

حسود جاه تو بادا ز غصه زار و نژند

sladans
15 اسف 1391, ساعت : 01:02 قبل از ظهر
شماره 39

نیز ابا نیکوان نمایدت جنگ فند

لشکر فریادنی، خواستهنی سودمند


قند جداکن از وی، دور شو از زهر دند

هر چه به آخر بهست جان ترا آن پسند


******************************

شماره 40

صرصر هجر تو، ای سرو بلند

ریشهٔ عمر من از بیخ بکند


پس چرا بستهٔ اویم همه عمر؟

اگر آن زلف دوتا نیست کمند


به یکی جان نتوان کرد سؤال:

کز لب لعل تو یک بوس به چند؟


بفگند آتش اندر دل حسن

آن چه هجران تو از سینه فگند
**************************

شماره 41

مهتران جهان همه مردند

مرگ را سر همه فرو کردند


زیر خاک اندرون شدند آنان

که همه کوشکها برآوردند


از هزاران هزار نعمت و ناز

نه به آخر به جز کفن بردند؟


بود از نعمت آن چه پوشیدند

و آن چه دادند و آن چه را خوردند

نهـــا
15 اسف 1391, ساعت : 01:03 قبل از ظهر
شماره 42

مرا تو راحت جانی، معاینه، نه خبر

کرا معاینه آید خبر چه سود کند؟


سپر به پیش کشیدم خدنگ قهر ترا

چو تیر بر جگر آید سپر چه سود کند؟


******************************
شماره 43

تا کی گویی که: اهل گیتی

در هستی و نیستی لئیمند؟


چون تو طمع از جهان بریدی

دانی که همه جهان کریمند


************************
شماره 44

اگر چه عذر بسی بود روزگار نبود

چنان که بود به ناچار خویشتن بخشود


خدای را بستودم، که کردگار من است

زبانم از غزل و مدح بندگانش نسود


همه به تنبل و بند است بازگشتن او

شرنگ نوش آمیغ است و روی زراندود


بنفشههای طری خیل خیل بر سر کرد

چو آتشی که به گوگرد بردوید کبود


بیار و هان بده آن آفتاب کش بخوری

ز لب فرو شود و از رخان برآید زود

sladans
15 اسف 1391, ساعت : 01:05 قبل از ظهر
شماره 45

مرا بسود و فرو ریخت هر چه دندان بود

نبود دندان، لابل چراغ تابان بود


سپید سیم زده بود و در و مرجان بود

ستارهٔ سحری بود و قطره باران بود


یکی نماند کنون زان همه، بسود و بریخت

چه نحس بود! همانا که نحس کیوان بود


نه نحس کیوان بود و نه روزگار دراز

چو بود؟ منت بگویم: قضای یزدان بود


جهان همیشه چنین است، گرد گردان است

همیشه تا بود آیین گرد، گردان بود


همان که درمان باشد، به جای درد شو

و باز درد، همان کاز نخست درمان بود


کهن کند به زمانی همان کجا نو بود

و نو کند به زمانی همان که خلقان بود


بسا شکسته بیابان، که باغ خرم بود

و باغ خرم گشت آن کجا بیابان بود


همی چه دانی؟ ای ماهروی مشکین موی

که حال بنده از این پیش بر چه سامان بود؟!


به زلف چوگان نازش همی کنی تو بدو

ندیدی آن گه او را که زلف چوگان بود


شد آن زمانه که رویش به سان دیبا بود

شد آن زمانه که مویش به سان قطران بود


چنان که خوبی مهمان و دوست بود عزیز

بشد که باز نیامد، عزیز مهمان بود


بسا نگار، که حیران بدی بدو در، چشم

به روی او در، چشمم همیشه حیران بود


شد آن زمانه، که او شاد بود و خرم بود

نشاط او به فزون بود و غم به نقصان بود


همی خرید و همی سخت، بیشمار درم

به شهر هر گه یکی ترک نار پستان بود


بسا کنیزک نیکو، که میل داشت بدو

به شب ز یاری او نزد جمله پنهان بود


به روز چون که نیارست شد به دیدن او

نهیب خواجهٔ او بود و بیم زندان بود


نبیذ روشن و دیدار خوب و روی لطیف

اگر گران بد، زی من همیشه ارزان بود


دلم خزانهٔ پرگنج بود و گنج سخن

نشان نامهٔ ما مهر و شعر عنوان بود


همیشه شاد و ندانستمی که، غم چه بود؟

دلم نشاط وطرب را فراخ میدان بود


بسا دلا، که به سان حریر کرده به شعر

از آن سپس که به کردار سنگ و سندان بود


همیشه چشمم زی زلفکان چابک بود

همیشه گوشم زی مردم سخندان بود


عیال نه، زن و فرزند نه، مئونت نه

از این همه تنم آسوده بود و آسان بود


تو رودکی را -ای ماهرو!- کنون بینی

بدان زمانه ندیدی که این چنینان بود


بدان زمانه ندیدی که در جهان رفتی

سرود گویان، گویی هزاردستان بود


شد آن زمانه که او انس رادمردان بود

شد آن زمانه که او پیشکار میران بود


همیشه شعر ورا زی ملوک دیوان است

همیشه شعر ورا زی ملوک دیوان بود


شد آن زمانه که شعرش همه جهان بنوشت

شد آن زمانه که او شاعر خراسان بود


کجا به گیتی بودهست نامور دهقان

مرا به خانهٔ او سیم بود و حملان بود


که را بزرگی و نعمت ز این و آن بودی

مرا بزرگی و نعمت ز آل سامان بود


بداد میر خراسانش چل هزار درم

وزو فزونی یک پنج میر ماکان بود


ز اولیاش پراکنده نیز هشت هزار

به من رسید، بدان وقت، حال خوب آن بود


چو میر دید سخن، داد داد مردی خویش

ز اولیاش چنان کز امیر فرمان بود


کنون زمانه دگر گشت و من دگر گشتم

عصا بیار، که وقت عصا و انبان بود

********************
شماره 46

می آرد شرف مردمی پدید

آزاده نژاد از درم خرید


می آزاده پدید آرد از بداصل

فراوان هنرست اندرین نبید


هرآن گه که خوری می خوش آن گه است

خاصه چو گل و یاسمن دمید


بسا حصن بلندا، که می گشاد

بسا کرهٔ نوزین، که بشکنید


بسا دون بخیلا، که می بخورد

کریمی به جهان در پراگنید
**************************

شماره 47

دریغ! مدحت چون درو آبدار غزل

که چابکیش نیاید همی به لفظ پدید


اساس طبع ثنایست، بل قویتر ازان

ز آلت سخن آمد همی همه مانیذ

نهـــا
15 اسف 1391, ساعت : 01:05 قبل از ظهر
شماره 48

هر باد، که از سوی بخارا به من آید

با بوی گل و مشک و نسیم سمن آید


بر هر زن و هر مرد، کجا بروزد آن باد

گویی: مگر آن باد همی از ختن آید


نی نی، ز ختن باد چنو خوش نوزد هیچ

کان باد همی از بد معشوق من آید


هر شب نگرانم به یمن تا: تو برآیی

زیرا که سهیلی و سهیل از یمن آید


کوشم که: بپوشم، صنما، نام تو از خلق

تا نام تو کم در دهن انجمن آید


با هر که سخن گویم، اگر خواهم وگر نی

اول سخنم نام تو اندر دهن آید


***************************

شماره 49

کار همه راست، آن چنان که بباید

حال شادیست، شاد باشی، شاید


انده و اندیشه را دراز چه داری؟

دولت خود همان کند که بباید


رای وزیران ترا به کار نیابد

هر چه صوابست بخت خود فرماید


چرخ نیارد بدیل تو ز خلایق

و آن که ترا زاد نیز چون تو نزاید


ایزد هرگز دری نبندد بر تو

تا صد دگر به بهتری نگشاید


*************************

شماره 50

دریا دو چشم و آتش بر دل همی فزاید

مردم میان دریا و آتش چگونه پاید؟


نیش نهنگ دارد، دل را همی خساید

ندهم، که ناگوارد، کایدون نه خردخاید

sladans
15 اسف 1391, ساعت : 01:08 قبل از ظهر
شماره 51
اندی که امیر ما باز آید پیروز

مرگ از پس دیدنش روا باشد و شاید


پنداشت همی حاسد: کو باز نیاید

باز آمد، تا هر شفکی ژاژ نخاید
****************************

شماره 52
کسی را که باشد بدل مهر حیدر

شود سرخ رو در دو گیتی به آور


ایا سر و بن، در تک و پوی آنم

که: فرغند آسا بپیچم به توبر
***************************

شماره 53

نگارینا، شنیدستم که: گاه محنت و راحت

سه پیراهن سلب بودهست یوسف را به عمر اندر


یکی از کید شد پر خون، دوم شد چاک از تهمت

سوم یعقوب را از بوش روشن گشت چشم تر


رخم ماند بدان اول، دلم ماند بدان ثانی

نصیب من شود در وصل آن پیراهن دیگر؟

نهـــا
15 اسف 1391, ساعت : 01:08 قبل از ظهر
شماره 54

بر رخش زلف عاشق است چو من

لاجرم همچو منش نیست قرار


من و زلفین او نگونساریم

او چرا بر گل است و من بر خار؟


همچو چشمم توانگر است لبم

آن به لعل، این به لؤلؤ شهوار


تا به خاک اندرت نگرداند

خاک و ماک از تو بر ندارد کار


رگ که با پیشیار بنمایی

دل تو خوش کند به خوش گفتار


باد یک چند بر تو پیماید

اند کاو را روان بود بازار


لعل می را ز درج خم برکش

در کدو نیمه کن، به پیش من آر


زن و دخترش گشته مویه کنان

رخ کرده به ناخنان شدکار


***********************

شماره 55

ای عاشق دل داده بدین جای سپنجی

همچون شمنی شیفته بر صورت فرخار


امروز به اقبال تو، ای میر خراسان

هم نعمت و هم روی نکو دارم و سیار


درواز و دریواز فرو گشت و بر آمد

بیمست که: یک بار فرود آید دیوار


دیوار کهن گشته بپرداز بادیز

یک روز همه پست شود، رنجش بگذار


آن خجش ز گردنش در آویخته گویی

خیکیست پراز باد، درو ریخته از بار


آن کن که درین وقت همی کردی هر سال

خز پوش و به کاشانه رو از صفه و فروار


یاد آری و دانی که: تویی زیرک و نادان

ور یاد نداری تو سگالش کن و یادآر


***************************

شماره 56

مرا جود او تازه دارد همی

مگر جودش ابر است و من کشتزار


«مگر» یک سو افکن، که خود هم چنین

بیندیش و دیدهٔ خرد برگمار


ابا برق و با جستن صاعقه

ابا غلغل رعد در کوهسار


نه ماه سیامی، نه ماه فلک

که اینت غلام است و آن پیشکار


نه چون پور میر خراسان، که او

عطا را نشسته بود کردگار

sladans
15 اسف 1391, ساعت : 01:14 قبل از ظهر
شماره 57

اگر گل آرد بار آن رخان او، نه شگفت

هر آینه چو همه میخورد گل آرد بار


به زلف کژ ولیکن به قد و قامت راست

به تن درست ولیکن به چشمکان بیمار
************************

شماره 58

گر شود بحر کف همت تو موج زنان

ور شود ابر سر رایت تو توفان بار


بر موالیت بپاشد همه در و گوهر

بر اعادیت ببارد همه شخکاسه و خار
*******************************

شماره 59

ای خواجه، این همه که تو بر میدهی شمار

بادام ترّ و سیکی و بهمان و باستار


مار است این جهان و جهانجوی مارگیر

از مارگیر مار برآرد همی دمار

نهـــا
15 اسف 1391, ساعت : 01:15 قبل از ظهر
شماره 60

به دور عدل تو در زیر چرخ مینایی

چنان گریخت ز دهر دو رنگ، رنگ فتور


که باز شانه کند همچو باد سنبل را

به نیش چنگل خون ریز تارک عصفور


************************
شماره 61

چرخ فلک هرگز پیدا نکرد

چون تو یکی سفلهٔ دون و ژکور


خواجه ابوالقاسم از ننگ تو

بر نکند سر به قیامت ز گور


**********************

شماره 62

در مذمت اسب خود:

بود اعور و کوسج و لنگ و پس من

نشته برو چون کلاغی بر اعور

sladans
15 اسف 1391, ساعت : 01:17 قبل از ظهر
شماره 63

وقت شبگیر بانگ نالهٔ زیر

خوشتر آید به گوشم از تکبیر


زاری زیر و این مدار شگفت

گر ز دشت اندر آورد نخجیر


تن او تیر نه، زمان به زمان

به دل اندر همیگذارد تیر


گاه گریان و گه بنالد زار

بامدادان و روز تا شبگیر


آن زبانآور و زبانش نه

خبر عاشقان کند تفسیر


گاه دیوانه را کند هشیار

گه به هشیار برنهد زنجیر
************************
شماره 64

چاکرانت به گه رزم چو خیاطانند

گرچه خیاط نیند، ای ملک کشور گیر


به گز نیزه قد خصم تو میپیمایند

تا ببرند به شمشیر و بدوزند به تیر
*****************************

شماره 65

همی بکشتی تا در عدو نماند شجاع

همی بدادی تا در ولی نماند فقیر


بسا کسا که برهست و فرخشه بر خوانش

بسا کسا که جوین نان همی نیابد سیر


مبادرت کن و خامش مباش چندینا

اگرت بدره رساند همی به بدر منیر

نهـــا
15 اسف 1391, ساعت : 01:17 قبل از ظهر
شماره 66

زیرش عطارد، آن که نخوانیش جز دبیر

یک نام او عطارد و یک نام اوست تیر


عاجز شود ز اشک دو چشم و غریو من

ابر بهارگاهی و بختور در مطیر


گیتی چو گاو نیک دهد شیر مر ترا

خود باز بشکند به کرانه خنور شیر


**************************

شماره 67

زندگانی چه کوته و چه دراز

نه به آخر بمرد باید باز؟


هم به چنبر گذار خواهد بود

این رسن را، اگر چه هست دراز


خواهی اندر عنا و شدت زی

خواهی اندر امان به نعمت و ناز


خواهی اندکتر از جهان بپذیر

خواهی از ری بگیر تا به طراز


این همه باد و بود تو خواب است

خواب را حکم نی، مگر به مجاز


این همه روز مرگ یکسانند

نشناسی ز یک دگرشان باز


ناز، اگر خوب را سزاست به شرط

نسزد جز تو را کرشمه و ناز


*************************

شماره 68

روی به محراب نهادن چه سود؟

دل به بخارا و بتان طراز


ایزد ما وسوسهٔ عاشقی

از تو پذیرد، نپذیرد نماز

sladans
15 اسف 1391, ساعت : 01:20 قبل از ظهر
شماره 69

زمانه اسب و تو رایض، به رای خویشت تاز

زمانه گوی و تو چوگان به رای خویشت باز


اگرچه چنگ نوازان لطیف دست بوند

فدای دست قلم باد دست چنگ نواز


تویی، که جور و بخیلی به تو گرفت نشیب

چنانکه داد و سخاوت به تو گرفت فراز
******************************
شماره 70
چون سپرم نه میان بزم به نوروز

درمه بهمن بتاز و جان عدو سوز


باز تو بی رنج باش وجان تو خرم

بانی و با رود و با نبیذ فنا روز
*************************
شماره 71
همی برآیم با آن که برنیاید خلق

و برنیایم با روزگار خورده کریز


چو فضل میرابوالفضل بر همه ملکان

چو فضل گوهر و یاقوت بر نبهره پشیز

sladans
15 اسف 1391, ساعت : 01:26 قبل از ظهر
شماره 72

گر نه بدبختمی، مراکه فگند؟

به یکی جاف جاف زود غرس


او مرا پیش شیر بپسندد

من نتاوم برو نشسته مگس


گرچه نامردم است، مهر و وفاش

نشود هیچ از این دلم یرگس


گیردی آب جوی رز پندام

چون بود بسته بنک راه ز خس
***************************
شماره 73
گرد گل سرخ اندر خطی بکشیدی

تاخلق جهان را بفگندی به خلالوش


کافور تو بالوس بود، مشک تو باناک

بالوس تو کافور کنی دایم مغشوش
*******************************
شماره 74
کاروان شهید رفت از پیش

وآن ما رفته گیر و میاندیش


از شمار دو چشم یک تن کم

وز شمار خرد هزاران بیش


توشهٔ جان خویش ازو بربای

پیش کایدت مرگ پای آگیش


آن چه با رنج یافتیش و به ذل

تو به آسانی از گزافه مدیش


خویش بیگانه گردد از پی سود

خواهی آن روز؟ مزد کمتر دیش


گرگ را کی رسد ملامت شاة

باز را کی رسد نهیب شخیش

sladans
15 اسف 1391, ساعت : 01:41 قبل از ظهر
شماره 75
رهی سوار و جوان و توانگر از ره دور

به خدمت آمد، نیکو سگال و نیک اندیش


پسند باشد مر خواجه را پس از ده سال

که: باز گردد پیر و پیاده و درویش؟


*****************************
شماره 76
ای لک، ار ناز خواهی و نعمت

گرد درگاه او کنی لک و پک


یخچه بارید و پای من بفسرد

ورغ بر بند یخچه را ز فلک
*****************************
شماره 77
بسا که مست در این خانه بودم وشادان

چنان که جاه من افزون بد از امیر و ملوک


کنون همانم و خانه همان و شهر همان

مرا نگویی کز چه شدهست شادی سوک؟

sladans
15 اسف 1391, ساعت : 02:07 قبل از ظهر
شماره 78
زان می، که گر سرشکی ازان درچکد به نیل

صدسال مست باشد از بوی او نهنگ


آهو به دشت اگر بخورد قطرهای ازو

غرنده شیر گردد و نندیشد از پلنگ
****************************
شماره 79
می لعل پیش آر و پیش من آی

به یک دست جام و به یک دست چنگ


از آن می مرا ده، که از عکس او

چو یاقوت گردد به فرسنگ سنگ
***************************
شماره 80
کسان که تلخی زهر طلب نمیدانند

ترش شوند و بتابند رو ز اهل سؤال


تو را که میشنوی طاقت شنیدن نیست

مرا که میطلبم خود چگونه باشد حال؟


شکفت لاله تو زیغال بشکفان که همی

به دور لاله به کف برنهاده به، زیغال

sladans
15 اسف 1391, ساعت : 02:37 قبل از ظهر
شماره 81
دریغم آید خواندن گزاف وار دو نام

بزرگوار دو نام از گزاف خواندن عام


یکی که خوبان را یکسره نکو خوانند

دگر که: عاشق گویند عاشقان را نام


دریغم آید چون مر تو را نکو خوانند

دریغم آید چون بر رهیت عاشق نام


مرا دلیست که از غمگنی چو دور شود

به غمگنان شود و غم فراز گیرد وام
************************
شماره 82
دریغ آن که گرد کرد با رنج

کزو نیست بهر من جز سوتام


هلا! رودکی از کس اندر متاب

بکن هر چه کردنیست بامدام


که فرغول برندارد آن روز

که بر تخته ترا سیاه شود فام


***************************
شماره 83
اگر امیر جهاندار داد من ندهد

چهار ساله نوید مرا که هست خرام


همه نیوشهٔ خواجه به نیکویی و به صلح

همه نیوشهٔ نادان به جنگ و کار نغام

sladans
15 اسف 1391, ساعت : 02:41 قبل از ظهر
شماره 84
چون گسی کردمت بدستک خویش

گنه خویش بر تو افگندم


خانه از روی تو تهی کردم

دیده از خون دل بیاگندم


عجب آید مرا ز کردهٔ خویش

کز در گریهام، همی خندم
***********************
شماره 85
چو در پاش گردد به معنی زبانم

رسد مرحبا از زمین و زمانم


به صورت و نوا و بصیت معانی

طرب بخش روحم، فرحزای جانم


خرد در بها نقد هستی فرستد

گهرهای رنگین چو زاید ز کانم
*************************
شماره 86
بیا، دل و جان را به خداوند سپاریم

اندوه درم و غم دینار نداریم


جان را ز پی دین و دیانت بفروشیم

وین عمر فنا را بره غزو گزاریم

sladans
15 اسف 1391, ساعت : 02:54 قبل از ظهر
شماره 87
بل تا خوریم باده، که مستانیم

وز دست نیکوان می بستانیم


دیوانگان بیهشمان خوانند

دیوانگان نهایم، که مستانیم
***********************
شماره 88
هست بر خواجه پیچیده رفتن

راست چون بر درخت پیچد سن


این عجبتر که: می نداند او

شعر از شعر و خنب را از خن
***************************
شماره 89
مادر می را بکرد باید قربان

بچهٔ او را گرفت و کرد به زندان


بچهٔ او را ازو گرفت ندانی

تاش نکویی نخست و زو نکشی جان


جز که نباشد حلال دور بکردن

بچهٔ کوچک ز شیر مادر و پستان


تا نخورد شیر هفت مه به تمامی

از سر اردیبهشت تا بن آبان


آن گه شاید ز روی دین و ره داد

بچه به زندان تنگ و مادر قربان


چون بسپاری به حبس بچهٔ او را

هفت شباروز خیره ماند و حیران


باز چو آید به هوش و حال ببیند

جوش بر آرد، بنالد از دل سوزان


گاه زبر زیر گردد از غم و گه باز

زیر زبر، همچنان ز انده جوشان


زر بر آتش کجا بخواهی پالود

جوشد، لیکن ز غم نجوشد چندان


باز به کردار اشتری که بود مست

کفک بر آرد ز خشم و راند سلطان


مرد حرس کفکهاش پاک بگیرد

تا بشود تیرگیش و گردد رخشان


آخر کارام گیرد و نچخد تیز

درش کند استوار مرد نگهبان


چون بنشیند تمام و صافی گردد

گونهٔ یاقوت سرخ گیرد و مرجان


چند ازو سرخ چون عقیق یمانی

چند ازو لعل چون نگین بدخشان


ورش ببویی، گمان بری که گل سرخ

بوی بدو داد و مشک و عنبر با بان


هم به خم اندر همی گدازد چونین

تا به گه نوبهار و نیمهٔ نیسان


آن گه اگر نیم شب درش بگشایی

چشمهٔ خورشید را ببینی تابان


ور به بلور اندرون ببینی گویی:

گوهر سرخست به کف موسی عمران


زفت شود رادمرد و سست دلاور

گر بچشد زوی و روی زرد گلستان


وانک به شادی یکی قدح بخورد زوی

رنج نبیند از آن فراز و نه احزان


انده ده ساله را به طنجه براند

شادی نو را ز ری بیارد و عمان


بامی چونین که سالخورده بود چند

جامه بکرده فراز پنجه خلقان


مجلس باید بساخته، ملکانه

از گل و از یاسمین و خیری الوان


نعمت فردوس گستریده ز هر سو

ساخته کاری که کس نسازد چونان


جامهٔ زرین و فرشهای نو آیین

شهره ریاحین و تختهای فراوان


بربط عیسی و لونهای فؤادی

چنگ مدک نیر و نای چابک جانان


یک صف میران و بلعمی بنشسته

یک صف حران و پیر صالح دهقان


خسرو بر تخت پیشگاه نشسته

شاه ملوک جهان، امیر خراسان


ترک هزاران به پای پیش صف اندر

هر یک چون ماه بر دو هفته درفشان


هر یک بر سر بساک مورد نهاده

روش می سرخ و زلف و جعدش ریحان


باده دهنده بتی بدیع ز خوبان

بچهٔ خاتون ترک و بچهٔ خاقان


چونش بگردد نبیذ چند به شادی

شاه جهان شادمان و خرم و خندان


از کف ترکی سیاه چشم پریروی

قامت چون سرو و زلفکانش چوگان


زان می خوشبوی ساغری بستاند

یاد کند روی شهریار سجستان


خود بخورد نوش و اولیاش همیدون

گوید هر یک چو می بگیرد شادان:


شادی بو جعفر احمد بن محمد

آن مه آزادگان و مفخر ایران


آن ملک عدل و آفتاب زمانه

زنده بدو داد و روشنایی گیهان


آنکه نبود از نژاد آدم چون او

نیز نباشد، اگر نگویی بهتان


حجت یکتا خدای و سایهٔ اوی است

طاعت او کرده واجب آیت فرقان


خلق ز خاک و ز آب و آتش و بادند

وین ملک از آفتاب گوهر ساسان


فر بدو یافت ملک تیره و تاری

عدن بدو گشت تیر گیتی ویران


گر تو فصیحی همه مناقب او گوی

ور تو دبیری همه مدایح او خوان


ور تو حکیمی و راه حکمت جویی

سیرت او گیر و خوب مذهب او دان


آن که بدو بنگری به حکمت گویی:

اینک سقراط و هم فلاطن یونان


ور تو فقیهی و سوی شرع گرایی

شافعی اینکت و بوحنیفه و سفیان


گر بگشاید زبان به علم و به حکمت

گوش کن اینک به علم و حکمت لقمان


مرد ادب را خرد فزاید و حکمت

مرد خرد را ادب فزاید و ایمان


ور تو بخواهی فرشته ای که ببینی

اینک اوی است آشکارا رضوان


خوب نگه کن بدان لطافت و آنروی

تا تو ببینی بر این که گفتم برهان


پاکی اخلاق او و پاک نژادی

با نیت نیک و با مکارم احسان


ور سخن او رسد به گوش تو یک راه

سعد شود مر ترا نحوست کیوان


ورش به صدر اندرون نشسته ببینی

جزم بگویی که: زنده گشت سلیمان


سام سواری، که تا ستاره بتابد

اسب نبیند چنو سوار به میدان


باز به روز نبرد و کین و حمیت

گرش ببینی میان مغفر و خفتان


خوار نمایدت ژنده پیل بدانگاه

ورچه بود مست و تیز گشته و غران


ورش بدیدی سفندیار گه رزم

پیش سنانش جهان دویدی و لرزان


گرچه به هنگام حلم کوه تن اوی

کوه سیام است که کس نبیند جنبان


دشمن اگر اژدهاست، پیش سنانش

گردد چون موم پیش آتش سوزان


ور به نبرد آیدش ستارهٔ بهرام

توشهٔ شمشیر او شود به گروگان


باز بدان گه که می به دست بگیرد

ابر بهاری چنو نبارد باران


ابر بهاری جز آب تیره نبارد

او همه دیبا به تخت و زر به انبان


با دو کف او، ز بس عطا که ببخشد

خوار نماید حدیث و قصهٔ توفان


لاجرم از جود و از سخاوت اوی است

نرخ گرفته حدیث و صامت ارزان


شاعر زی او رود فقیر و تهیدست

با زر بسیار بازگردد و حملان


مرد سخن را ازو نواختن و بر

مرد ادب را ازو وظیفهٔ دیوان


باز به هنگام داد و عدل بر خلق

نیست به گیتی چنو نبیل و مسلمان


داد بیابد ضعیف همچو قوی زوی

جور نبینی به نزد او و نه عدوان


نعمت او گستریده بر همه گیتی

آنچه کس از نعمتش نبینی عریان


بستهٔ گیتی ازو بیابد راحت

خستهٔ گیتی ازو بیابد درمان


با رسن عفو آن مبارک خسرو

حلقهٔ تنگ است هر چه دشت و بیابان


پوزش بپذیرد و گناه ببخشد

خشم نراند، به عفو کوشد و غفران


آن ملک نیمروز و خسرو پیروز

دولت او یوز و دشمن آهوی نالان


عمر بن اللیث زنده گشت بدو باز

با حشم خویش و آن زمانهٔ ایشان


رستم را نام گر چه سخت بزرگ است

زنده بدویست نام رستم دستان


رودکیا، برنورد مدح همه خلق

مدحت او گوی و مهر دولت بستان


ورچه بکوشی، به جهد خویش بگویی

ورچه کنی تیز فهم خویش به سوهان،


ورچه دو صد تابعه فریشته داری

نیز پری باز و هر چه جنی و شیطان


گفت ندانی سزاش و خیز و فراز آر

آن که بگفتی چنان که گفتن نتوان


اینک مدحی، چنانکه طاقت من بود

لفظ همه خوب و هم به معنی آسان


جز به سزاوار میر گفت ندانم

ور چه جریرم به شعر و طایی و حسان


مدح امیری که مدح زوست جهان را

زینت هم زوی و فر و نزهت و سامان


سخت شکوهم که عجز من بنماید

ورچه صریعم ابا فصاحت سحبان


برد چنین مدح و عرضه کرد زمانی

ورچه بود چیره بر مدایح شاهان


مدح همه خلق را کرانه پدید است

مدحت او را کرانه نی و نه پایان


نیست شگفتی که رودکی به چنین جای

خیره شود بیروان و ماند حیران


ورنه مرا بو عمر دلاور کردی

وان گه دستوری گزیدهٔ عدنان


زهره کجا بودمی به مدح امیری؟

کز پی او آفرید گیتی یزدان


ورم ضعیفی و بیبدیم نبودی

وآن که نبود از امیر مشرق فرمان


خود بدویدی بسان پیک مرتب

خدمت او را گرفته چامه به دندان


مدح رسول است، عذر من برساند

تا بشناسد درست میر سخندان


عذر رهی خویش ناتوانی و پیری

کو به تن خویش از این نیامد مهمان


دولت میرم همیشه باد بر افزون

دولت اعدای او همیشه به نقصان


سرش رسیده به ماه بر، به بلندی

و آن معادی به زیر ماهی پنهان


طلعت تابندهتر ز طلعت خورشید

نعمت پایندهتر ز جودی و ثهلان

نهـــا
16 اسف 1391, ساعت : 10:24 بعد از ظهر
شماره 90

هان! صائم نوالهٔ این سفله میزبان

زین بی نمک ابا منه انگشت در دهان


لب تر مکن به آب، که طلقست در قدح

دست از کباب دار، که زهرست توامان


با کام خشک و با جگر تفته درگذر

ایدون که در سراسر این سبز گلستان


کافور همچو گل چکد از دوش شاخسار

زیبق چو آب بر جهد از ناف آبدان


***************************

شماره 91

شاهی، که به روز رزم از رادی

زرین نهد او به تیر در پیکان


تا کشتهٔ او ازان کفن سازد

تا خستهٔ او ازان کند درمان


*************************

شماره 92

یاد کن: زیرت اندرون تن شوی

تو برو خوار خوابنیده، ستان


جعد مویانت جعد کنده همی

ببریده برون تو پستان


پیر فرتوت گشته بودم سخت

دولت او مرا بکرد جوان

نهـــا
18 اسف 1391, ساعت : 11:54 قبل از ظهر
شماره 93

یخچه میبارید از ابر سیاه

چون ستاره بر زمین از آسمان


چون بگردد پای او از پای دار

آشکوخیده بماند همچنان


************************

شماره 94

ای مج، کنون تو شعر من از بر کن و بخوان

از من دل و سگالش، از تو تن و روان


کوری کنیم و باده خوریم و بویم شاد

بوسه دهیم بر دو لبان پریوشان


**********************

شماره 95

خلخیان خواهی و جماش چشم

گرد سرین خواهی و بارک میان


کشکین نانت نکند آرزوی

نان سمن خواهی گرد و کلان

نهـــا
18 اسف 1391, ساعت : 11:55 قبل از ظهر
شماره 96

چه چیزست آن رونده تیرک خرد؟

چه چیزست آن پلالک تیغ بران؟


یکی اندر دهان حق زبانست

یکی اندر دهان مرگ دندان


***********************
شماره 97

خواهی تا مرگ نیابد تو را

خواهی کز مرگ بیابی امان


زیر زمین خیز و نهفتی بجوی

پس به فلک برشو بی نردبان


**************************

شماره 98

ضیغمی نسل پذیرفته ز دیو

آهویی نام نهاده یکران


آفتابی، که ز چابک قدمی

بر سر ذره نماید جولان

نهـــا
18 اسف 1391, ساعت : 11:56 قبل از ظهر
شماره 99

جمله صید این جهانیم، ای پسر

ما چو صعوه، مرگ بر سان زغن


هر گلی پژمرده گردد زو، نه دیر

مرگ بفشارد همه در زیر غن


*************************

شماره 100

لنگ دوندهست، گوش نی و سخنیاب

گنگ فصیح است، چشم نی و جهان بین


تیزی شمشیر دارد و روش مار

کالبد عاشقان و گونهٔ غمگین


**************************

شماره 101

ترنج بیدار اندر شده به خواب گران

گل غنوده برانگیخته سر از بالین


هرآن که خاتم مدح تو کرد در انگشت

سر از دریچه زرین برون کند چو نگین

نهـــا
18 اسف 1391, ساعت : 11:57 قبل از ظهر
شماره 102

با عاشقان نشین و همه عاشقی گزین

با هر که نیست عاشق کم گوی و کم نشین


باشد که در وصال تو بینند روی دوست

تو نیز در میانهٔ ایشان نه ای، ببین


***************************

شماره 103

زه! دانا را گویند، که داند گفت

هیچ نادان را داننده نگوید: زه


سخن شیرین از زفت نیارد بر

بز ببج بج بر، هرگز نشود فربه


**************************

شماره 104

سماع و بادهٔ گلگون و لعبتان چو ماه

اگر فرشته ببیند دراوفتد در چاه


نظر چگونه بدوزم؟ که بهر دیدن دوست

ز خاک من همه نرگس دمد به جای گیاه


کسی که آگهی از ذوق عشق جانان یافت

ز خویش حیف بود، گر دمی بود آگاه


به چشمت اندر بالار ننگری تو به روز

به شب به چشم کسان اندرون ببینی کاه

نهـــا
18 اسف 1391, ساعت : 11:59 قبل از ظهر
شماره 105

من موی خویش را نه از آن می کنم سیاه

تا باز نو جوان شوم و نو کنم گناه


چون جامهها به وقت مصیبت سیه کنند

من موی از مصیبت پیری کنم سیاه


****************************

شماره 106

پشت کوژ و سر تویل و روی بر کردار نیل

ساق چون سوهان و دندان بر مثال استره


بر کنار جوی بینم رستهٔ بادام و سرو

راست پندارم قطار اشتران آبره


**************************

شماره 107

رفیقا، چند گویی: کو نشاطت؟

بنگریزد کس از گرم آفروشه


مرا امروز توبه سود دارد

چنان چون دردمندان را شنوشه

نهـــا
18 اسف 1391, ساعت : 12:00 بعد از ظهر
شماره 108

زمانی برق پر خنده، زمانی رعد پر ناله

چنان مادر ابر سوک عروس سیزده ساله


و گشته زین پرند سبز شاخ بید بنساله

چنان چون اشک مهجوران نشسته ژاله بر لاله


*********************************

شماره 109

مشوشست دلم از کرشمهٔ سلمی

چنان که خاطر مجنون ز طرهٔ لیلی


چو گل شکر دهیم در دل شود تسکین

چو ترش روی شوی وارهانی از صفری


به غنچهٔ تو شکر خنده نشانهٔ باده

به سنبل تو در گوش مهرهٔ افعی


ببرده نرگس تو آب جادوی بابل

گشاده غنچهٔ تو باب معجز موسی


*************************

شماره 110

سپید برف برآمد به کوهسار سیاه

و چون درونه شد آن سرو بوستان آرای


و آن کجا بگوارید ناگوار شدهست

و آن کجا نگزایست گشت زود گزای

نهـــا
18 اسف 1391, ساعت : 12:02 بعد از ظهر
شماره 111

آن چیست بر آن طبق همی تابد؟

چون ملحم زیر شعر عنابی


ساقش به مثل چو ساعد حورا

پایش به مثل چو پای مرغابی



*****************************

شماره 112

ای دل، سزایش بری

باز بر چنگل عقابی


بی تو مرا زنده نبیند

من ذره ام، تو آفتابی


***************************

شماره 113

بیار آن می که پنداری روان یاقوت نابستی

و یا چون برکشیده تیغ پیش آفتابستی


بیا کی گویی: اندر جام مانند گلابستی

به خوشی گویی: اندر دیدهٔ بیخواب خوابستی


سحابستی قدح گویی و می قطرهٔ سحابستی

طرب، گویی، که اندر دل دعای مستجابستی


اگر می نیستی، یکسر همه دل ها خرابستی

اگر در کالبد جان را ندیدستی، شرابستی


اگر این می به ابر اندر، به چنگال عقابستی

ازان تا ناکسان هرگز نخوردندی صوابستی

نهـــا
18 اسف 1391, ساعت : 12:20 بعد از ظهر
شماره 114

جعد همچون نورد آب بباد

گوییا آن چنان شکستستی


میانکش نازکک چو شانهٔ مو

گویی از یک دگر گسستستی


**************************

شماره 115

این جهان را نگر به چشم خرد

نی بدان چشم کاندر او نگری


همچو دریاست وز نکوکاری

کشتیی ساز، تا بدان گذری


************************

شماره 116

مار را، هر چند بهتر پروری

چون یکی خشم آورد کیفر بری


سفله طبع مار دارد، بی خلاف

جهد کن تا روی سفله ننگری

نهـــا
18 اسف 1391, ساعت : 12:21 بعد از ظهر
شماره 117

ای آن که غمگنی و سزاواری

وندر نهان سرشک همی باری


از بهر آن کجا ببرم نامش

ترسم ز بخت انده و دشواری


رفت آن که رفت و آمد آنک آمد

بود آن که بود، خیره چه غمداری؟


هموار کرد خواهی گیتی را؟

گیتیست، کی پذیرد همواری


مستی مکن، که ننگرد او مستی

زاری مکن، که نشنود او زاری


شو، تا قیامت آید، زاری کن

کی رفته را به زاری باز آری؟


آزار بیش بینی زین گردون

گر تو به هر بهانه بیازاری


گویی گماشتهست بلایی او

بر هر که تو دل بر او بگماری


ابری پدید نی و کسوفی نی

بگرفت ماه و گشت جهان تاری


فرمان کنی و یا نکنی، ترسم

بر خویشتن ظفر ندهی باری!


تا بشکنی سپاه غمان بر دل

آن به که می بیاری و بگساری


اندر بلای سخت پدید آید

فضل و بزرگمردی و سالاری


*************************

شماره 118

گل بهاری، بت تتاری

نبیذ داری، چرا نیاری؟


نبیذ روشن، چو ابر بهمن

به نزد گلشن چرا نباری؟


**************************

شماره 119

ای غافل از شمار! چه پنداری؟

کت خالق آفرید پی کاری؟!


عمری که مر توراست سرمایه

وید است و کارهات به این زاری!

نهـــا
18 اسف 1391, ساعت : 12:23 بعد از ظهر
شماره 120

تا خوی ابر گل رخ تو کرده شبنمی

شبنم شدهست سوخته چون اشک ماتمی


… این مصرع ساقط شده …

کاندر جهان به کس مگرو جز به فاطمی


کی مار ترسگین شود و گربه مهربان؟

گر موش ماژ و موژ کند گاه در همی


صدر جهان! جهان همه تاریکشب شدهست

از بهر ما سپیدهٔ صادق همی دمی


******************************

شماره 121

بوی جوی مولیان آید همی

یاد یار مهربان آید همی


ریگ آموی و درشتی راه او

زیر پایم پرنیان آید همی


آب جیحون از نشاط روی دوست

خنگ ما را تا میان آید همی


ای بخارا! شاد باش و دیر زی

میر زی تو شادمان آید همی


میر ماه است و بخارا آسمان

ماه سوی آسمان آید همی


میر سرو است و بخارا بوستان

سرو سوی بوستان آید همی


آفرین و مدح سود آید همی

گر به گنج اندر زیان آید همی


**********************

شماره 122

آن که نماند به هیچ خلق خدای است

تو نه خدایی، به هیچ خلق نمانی


روز شدن را نشان دهند به خورشید

باز مر او را به تو دهند نشانی


هر چه بر الفاظ خلق مدحت رفتهست

یا برود، تا به روز حشر تو آنی

نهـــا
18 اسف 1391, ساعت : 12:24 بعد از ظهر
شماره 123

مرا ز منصب تحقیق انبیاست نصیب

چه آب جویم از جوی خشک یونانی؟


برای پرورش جسم جان چه رنجه کنم؟

که: حیف باشد روح القدس به سگبانی


به حسن صوت چو بلبل مقید نظمم

به جرم حسن چو یوسف اسیر زندانی


بسی نشستم من با اکابر و اعیان

بیازمودمشان آشکار و پنهانی


نخواستم ز تمنی مگر که دستوری

نیافتم ز عطاها مگر پشیمانی


***************************

شماره 124

کسی را چو من دوستگان می چه باید؟

که دل شاد دارد بهر دوستگانی


نه جز عیب چیزیست کان تو نداری

نه جز غیب چیزیست کان تو ندانی


*************************


شماره 125


آی دریغا! که خردمند را

باشد فرزند و خردمند نی


ور چه ادب دارد و دانش پدر

حاصل میراث به فرزند نی

نهـــا
18 اسف 1391, ساعت : 12:26 بعد از ظهر
شماره 126

بی قیمت است شکر از آن دو لبان اوی

کاسد شد از دو زلفش بازار شاهبوی


این ایغده سری به چه کار آید ای فتی

در باب دانش این سخن بیهده مگوی


تا صبر را نباشد شیرینی شکر

تا بید را نباشد بویی چو دار بوی


****************************

شماره 127

ای بر همه میران جهان یافته شاهی

می خور، که بد اندیش چنان شد که تو خواهی


می خواه، که بدخواه به کام دل تو گشت

وز بخت بد اندیش تو آورد تباهی


شد روزه و تسبیح و تراویح به یک جای

عید آمد و آمد می و معشوق و ملاهی


چون ماه همی جست شب عید همه خلق

من روی تو جستم، که مرا شاهی و ماهی


مه گاه بر افزون بود و گاه به کاهش

دایم تو برافزون بوی و هیچ نکاهی


میری به تو محکم شد و شاهی به تو خرم

بر خیره ندادند ترا میری و شاهی


خورشید روان باشی، چون از بر رخشی

دریای روان باشی، چون از بر گاهی


آن ها که همه میل سوی ملک تو کردند

اینک بنهادند سر از تافته راهی


دام طمع از ماهی در آب فگندند

نه مرد به جای آمد و نه دام و نه ماهی


مهتر نشود، گر چه قوی گردد کهتر

گاهی نشود، گر چه هنر دارد، چاهی

نهـــا
18 اسف 1391, ساعت : 12:27 بعد از ظهر
شماره 128

دل تنگ مدار، ای ملک، از کار خدایی

آرام و طرب رامده از طبع جدایی


صد بار فتادست چنین هر ملکی را

آخر برسیدند به هر کام روایی


آن کس که ترا دید و ترا بیند در جنگ

داند که: تو با شیر به شمشیر درآیی


این کار سمایی بد، نه قوت انسان

کس را نبود قوت به کار سمایی


آنان که گرفتار شدند از سپه تو

از بند به شمشیر تو یابند رهایی


*******************************

شماره 129

چمن عقل را خزانی اگر

گلشن عشق را بهار تویی


عشق را گر پیمبری، لیکن

حسن را آفریدگار تویی

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 04:47 بعد از ظهر
» رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱



در رهگذر باد چراغی که تراست
ترسم که: بمیرد از فراغی که تراست
بوی جگر سوخته عالم بگرفت
گر نشنیدی، زهی دماغی که تراست!

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 04:48 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۲



با آن که دلم از غم هجرت خونست
شادی به غم توام ز غم افزونست
اندیشه کنم هر شب و گویم: یا رب
هجرانش چنینست، وصالش چونست؟

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 04:49 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۳


جایی که گذرگاه دل محزونست
آن جا دو هزار نیزه بالا خونست
لیلی صفتان ز حال ما بی خبرند
مجنون داند که حال مجنون چونست؟

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 04:50 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۴



دل خسته و بستهٔ مسلسل موییست
خون گشته و کشتهٔ بت هندوییست
سودی ندهد نصیحتت، ای واعظ
ای خانه خراب طرفه یک پهلوییست

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 04:51 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۵


تقدیر، که بر کشتنت آزرم نداشت
بر حسن و جوانیت دل نرم نداشت
اندر عجبم زجان ستان کز چو تویی
جان بستد و از جمال تو شرم نداشت

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 04:51 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۶


چشمم ز غمت، به هر عقیقی که بسفت
بر چهره هزار گل ز رازم بشکفت
رازی، که دلم ز جان همی داشت نهفت
اشکم به زبان حال با خلق بگفت

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 04:53 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۷





بنلاد تو شد تربیت خواجه و لیک
بنلاد تو سست همچو بنیاد تو باد

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 04:53 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۸



بی روی تو خورشید جهانسوز مباد
هم بیتو چراغ عالم افروز مباد
با وصل تو کس چو من بد آموز مباد
روزی که ترا نبینم آن روز مباد

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 04:54 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۹



زلفش بکشی شب دراز اندازد
ور بگشایی چنگل باز اندازد
ور پیچ و خمش ز یک دگر بگشایند
دامن دامن مشک طراز اندازد

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 04:54 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۱۰


چون روز علم زند به نامت ماند
چون یک شبه شد ماه به جامت ماند
تقدیر به عزم تیز گامت ماند
روزی به عطا دادن عامت ماند

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 04:55 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۱۱



جز حادثه هرگز طلبم کس نکند
یک پرسش گرم جز تبم کس نکند
ورجان به لب آیدم، به جز مردم چشم
یک قطرهٔ آب بر لبم کس نکند

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 04:56 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۱۲





بفنود تنم بر درم و آب و زمین
دل بر خرد و علم به دانش بفنود

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 04:57 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۱۳



نامت شنوم، دل ز فرح زنده شود
حال من از اقبال تو فرخنده شود
وز غیر تو هر جا سخن آید به میان
خاطر به هزار غم پراگنده شود

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 04:57 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۱۴



آمد بر من، که؟ یار، کی؟ وقت سحر
ترسنده ز که؟ ز خصم، خصمش که؟ پدر
دادمش دو بوسه، بر کجا؟ بر لب تر
لب بد؟ نه، چه بد؟ عقیق، چون بد؟ چو شکر

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 04:58 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۱۵


هان! تشنه جگر، مجوی زین باغ ثمر
بیدستانیست این ریاض بدو در
بیهوده همان، که باغبانت به قفاست
چون خاک نشسته گیر و چون باد گذر

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 04:59 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۱۶



چون کشته ببینیام، دو لب گشته فراز
از جان تهی این قالب فرسوده به آز
بر بالینم نشین و میگوی بناز:
کای من تو بکشته و پشیمان شده باز

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 04:59 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۱۷



در جستن آن نگار پر کینه و جنگ
گشتیم سراپای جهان با دل تنگ
شد دست ز کار و رفت پا از رفتار
این بس که به سر زدم و آن بس که به سنگ

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 05:00 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۱۸


بر عشق توام، نه صبر پیداست، نه دل
بی روی توام، نه عقل بر جاست، نه دل
این غم، که مراست کوه قافست، نه غم
این دل، که تراست، سنگ خاراست، نه دل

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 08:02 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۱۹



واجب نبود به کس بر، افضال و کرم
واجب باشد هر آینه شکر نعم
تقصیر نکرد خواجه در ناواجب
من در واجب چگونه تقصیر کنم؟

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 08:03 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۲۰


یوسف رویی، کزو فغان کرد دلم
چون دست زنان مصریان کرد دلم
ز آغاز به بوسه مهربان کرد دلم
امروز نشانهٔ غمان کرد دلم

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 08:04 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۲۱

در پیش خود آن نامه چو بلکامه نهم
پروین ز سرشک دیده بر جامه نهم
بر پاسخ تو چو دست بر خامه نهم
خواهم که: دل اندر شکن نامه نهم

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 08:08 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۲۲


در منزل غم فگنده مفرش ماییم
وز آب دو چشم دل پر آتش ماییم
عالم چو ستم کند ستمکش ماییم
دست خوش روزگار ناخوش ماییم

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 08:12 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۲۳


در عشق، چو رودکی، شدم سیر از جان
از گریهٔ خونین مژهام شد مرجان
القصه که: از بیم عذاب هجران
در آتش رشکم دگر از دوزخیان

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 08:16 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۲۴


دیدار به دل فروخت، نفروخت گران
بوسه به روان فروشد و هست ارزان
آری، که چو آن ماه بود بازرگان
دیدار به دل فروشد و بوسه به جان

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 08:21 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۲۵



رویت دریای حسن و لعلت مرجان
زلفت عنبر، صدف دهن، در دندان
ابرو کشتی و چین پیشانی موج
گرداب بلا غبغب و چشمت توفان

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 08:22 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۲۶



ای از گل سرخ رنگ بربوده و بو
رنگ از پی رخ ربوده، بو از پی مو
گل رنگ شود، چو روی شویی، همه جو
مشکین گردد، چو مو فشانی، همه کو

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 08:24 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۲۷



ای نالهٔ پیر خانقاه از غم تو
وی گریهٔ طفل بی گناه از غم تو
افغان خروس صبح گاه از غم تو
آه از غم تو! هزار آه ازغم تو!

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 08:25 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۲۸


چرخ کجه باز، تا نهان ساخت کجه
با نیک و بد دایره درباخت کجه
هنگامهٔ شب گذشت و شد قصه تمام
طالع به کفم یکی نینداخت کجه

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 08:27 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۲۹




رخسارهٔ او پرده عشاق درید
با آن که نهفته دارد اندر پرده

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 08:29 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۳۰



زلفت دیدم، سر از چمان پیچیده
وندر گل سرخ ارغوان پیچیده
در هر بندی هزار دل در بندش
در هر پیچی هزار جان پیچیده

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 08:31 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۳۱


چون کار دلم ز زلف او ماند گره
بر هر رگ جان صد آرزو ماند گره
امید ز گریه بود، افسوس! افسوس!
کان هم شب وصل در گلو ماند گره

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 08:34 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۳۲



ای طرفهٔ خوبان من، ای شهرهٔ ری
لب را به سپید رگ بکن پاک از می


Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 08:36 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۳۳



از کعبه کلیسیا نشینم کردی
آخر در کفر بیقرینم کردی
بعد از دو هزار سجده بر درگه دوست
ای عشق، چه بیگانه ز دینم کردی!

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 08:36 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۳۴


گر بر سر نفس خود امیری، مردی
بر کور و کر ار نکته نگیری، مردی
مردی نبود فتاده را پای زدن
گر دست فتادهای بگیری، مردی

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 08:37 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۳۵



آن خر پدرت به دشت خاشاک زدی
مامات دف و دو رویه چالاک زدی
آن بر سر گورها تبارک خواندی
وین بر در خان ها تبوراک زدی

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 08:39 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۳۶


دل سیر نگرددت ز بیدادگری
چشم آب نگرددت، چو در من نگری
این طرفه که: دوست تر ز جانت دارم
با آن که ز صد هزار دشمن بتری

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 08:42 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۳۷


با داده قناعت کن و با داد بزی
در بند تکلف مشو، آزاد بزی
در به ز خودی نظر مکن، غصه مخور
در کم ز خودی نظر کن و شاد بزی

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 08:43 بعد از ظهر
رباعی شمارهٔ ۳۸



نارفته به شاهراه وصلت گامی
نایافته از حسن جمالت کامی
ناگاه شنیدم ز فلک پیغامی:
کز خم فراق نوش بادت جامی!

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 08:44 بعد از ظهر
» مثنویها » ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه

بخش ۱



هرکه نامخت ازگذشت روزگار
نیز ناموزد ز هیچ آموزگار



بخش ۲



از خراسان به روز طاوس وش
سوی خاور میخرامد شاد و خوش
کآفتاب آید به بخشش زی بره
روی گیتی سبز گردد یکسره
مهر دیدم بامدادان چون بتافت
از خراسان سوی خاور میشتافت
نیم روزان بر سر ما برگذشت
چو به خاور شد ز ما نادید گشت

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 08:54 بعد از ظهر
بخش ۳


هم چنان سرمه که دخت خوب روی
هم به سان گرد بردارد ز روی
گرچه هر روز اندکی برداردش
بافدم روزی به پایان آردش

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 08:58 بعد از ظهر
بخش ۴



شب زمستان بود، کپی سرد یافت
کرمکی شبتاب ناگاهی بتافت
کپیان آتش همی پنداشتند
پشتهٔ هیزم برو بر داشتند

Doni.M
15 شهر 1392, ساعت : 08:59 بعد از ظهر
بخش ۵


آن گرنج و آن شکر برداشت پاک
وندر آن دستار آن زن بست خاک
باز کرد از خواب زن را نرم و خوش
گفت: دزدانند و آمد پای پش
آن زن از دکان فرود آمد چو باد
پس فلرزنگش به دست اندر نهاد
شوی بگشاد آن فلرزش، خاک دید
کرد زن را بانگ و گفتش: ای پلید

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 05:53 بعد از ظهر
بخش ۶


دمنه را گفتا که تا: این بانگ چیست؟
با نهیب و سهم این آوای کیست؟
دمنه گفت او را: جزین آوا دگر
کار تو نه هست و سهمی بیشتر
آب هر چه بیشتر نیرو کند
بند ورغ سست بوده بفگند
دل گسسته داری از بانگ بلند
رنجکی باشدت و آواز گزند

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 05:54 بعد از ظهر
بخش ۷



گفت: هنگامی یکی شهزاده بود
گوهری و پر هنر آزاده بود
شد به گرما به درون یک روز غوشت
بود فربی و کلان و خوب گوشت

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 05:55 بعد از ظهر
بخش ۸



کشتیی بر آب و کشتیبانش باد
رفتن اندر وادیی یکسان نهاد
نه خله باید، نه باد انگیختن
نه ز کشتی بیم و نه ز آویختن

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 05:55 بعد از ظهر
بخش ۹


بانگ زله کرد خواهد کر گوش
وایچ ناساید به گرما از خروش
برزند آواز دونانک به دست
بانگ دونانک سه چند آوای هست

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 05:56 بعد از ظهر
بخش ۱۰



وز درخت اندر، گواهی خواهد اوی
تو بدانگاه از درخت اندر بگوی:
کان تبنگوی اندرو دینار بود
آن ستد ز یدر که ناهشیار بود

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 05:56 بعد از ظهر
بخش ۱۱



هم چنان کبتی، که دارد انگبین
چون بماند داستان من برین:
کبت ناگه بوی نیلوفر بیافت
خوشش آمد سوی نیلوفر شتافت
وز بر خوشبوی نیلوفر نشست
چون گه رفتن فراز آمد بجست
تا چو شد در آب نیلوفر نهان
او به زیر آب ماند از ناگهان

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 05:57 بعد از ظهر
بخش ۱۲



هیچ شادی نیست اندر این جهان
برتر از دیدار روی دوستان
هیچ تلخی نیست بر دل تلخ تر
از فراق دوستان پر هنر

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 05:58 بعد از ظهر
بخش ۱۳



تا جهان بود از سر مردم فراز
کس نبود از راز دانش بینیاز
مردمان بخرد اندر هر زمان
راز دانش را به هر گونه زبان
گرد کردند و گرامی داشتند
تا به سنگ اندر همی بنگاشتند
دانش اندر دل چراغ روشنست
وز همه بد بر تن تو جوشنست

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 05:59 بعد از ظهر
بخش ۱۴



گفت با خرگوش خانه خان من
خیز خاشاکت ازو بیرون فگن
چون یکی خاشاک افگنده به کوی
گوش خاران را نیاز آید بدوی

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:00 بعد از ظهر
بخش ۱۵


آن که را دانم که: اویم دشمنست
وز روان پاک بدخواه منست
هم به هر گه دوستی جویمش من
هم سخن به آهستگی گویمش من

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:00 بعد از ظهر
بخش ۱۶



کار چون بسته شود بگشایدا
وز پس هر غم طرب افزایدا


بخش ۱۷



بار کژ مردم به کنگرش اندرا
چون ازو سودست مر شادی ترا

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:01 بعد از ظهر
بخش ۱۸



آفریده مردمان مر رنج را
بیش کرده جان رنج آهنج را

.RAHA.
16 شهر 1392, ساعت : 06:01 بعد از ظهر
بخش19


اندر آمد مرد با زن چرب چرب

گنده پیر از خانه بیرون شد بترب

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:02 بعد از ظهر
بخش ۲۰



شاه دیگر روز باغ آراست خوب
تختها بنهاد و بر گسترد بوب

.RAHA.
16 شهر 1392, ساعت : 06:02 بعد از ظهر
بخش21

خود ترا جوید همه خوبی و زیب

هم چنان چون تو جبه جوید نشیب

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:02 بعد از ظهر
بخش ۲۲

پس تبیری دید نزدیک درخت
هر گهی بانگی بجستی تند و سخت

.RAHA.
16 شهر 1392, ساعت : 06:03 بعد از ظهر
بخش23

باکروز و خرمی آهو به دشت

می خرامد چون کسی کومست گشت

.RAHA.
16 شهر 1392, ساعت : 06:03 بعد از ظهر
بخش24

خایگان تو چو کابیله شدست

رنگ او چون رنگ پاتیله شدست

.RAHA.
16 شهر 1392, ساعت : 06:04 بعد از ظهر
بخش25


چون درآمد آن کدیور، مرد زفت

بیل هشت و داس گاله برگرفت

.RAHA.
16 شهر 1392, ساعت : 06:05 بعد از ظهر
بخش26


آمد این شبدیز با مرد خراج

دربجنبانید با بانگ و تلاج

.RAHA.
16 شهر 1392, ساعت : 06:05 بعد از ظهر
بخش27


دست و کف و پای پیران پر کلخج

ریش پیران زرد از بس دود نخج

.RAHA.
16 شهر 1392, ساعت : 06:06 بعد از ظهر
بخش28

گر خوری از خوردن افزایدت رنج

ور دمی مینو فراز آوردت و گنج

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:06 بعد از ظهر
بخش ۲۹



گفت: خیز اکنون و سازه ره بسیچ
رفت باید، ای پسر، ممغز تو هیچ

.RAHA.
16 شهر 1392, ساعت : 06:06 بعد از ظهر
بخش30

آهو از دام اندرون آواز داد

پاسخ گرزه به دانش باز داد

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:07 بعد از ظهر
بخش ۳۱



پادشا سیمرغ دریا را ببرد
خانه و بچه بدان تیتو سپرد

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:07 بعد از ظهر
بخش ۳۲



اندر آن شهری که موش آهن خورد
باز پرد در هوا، کودک برد

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:08 بعد از ظهر
بخش ۳۳


از فراوانی، که خشکا مار کرد
زن نهان مر مرد را بیدار کرد

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:08 بعد از ظهر
بخش ۳۴



آنگهی گنجور مشک آمار کرد
تا مرو را زان بدان بیدار کرد

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:09 بعد از ظهر
بخش ۳۵


چونکه مالیده بدو گستاخ شد
کار مالیده بدو در واخ شد

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:09 بعد از ظهر
بخش ۳۶



چون که نالنده بدو گستاخ شد
تن درستی آمد و در واخ شد

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:11 بعد از ظهر
بخش ۳۷



کرد روبه یوزواری یک ز غند
خویشتن را زان میان بیرون فگند

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:11 بعد از ظهر
بخش ۳۸


مرد دینی رفت و آوردش کنند
چون همی مهمان در من خواست کند

بخش ۳۹



گنبدی نهمار بر برده، بلند
نه ستونش از برون، نه زیر بند

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:12 بعد از ظهر
بخش ۴۰


روز جستن تازیانی چون نوند
روز دن چون شست ساله سودمند


بخش ۴۱

روز جستن تازیانی چون نوند
بیش باشد تا تو باشی سودمند

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:12 بعد از ظهر
بخش ۴۲


گر بزان شهر با من تاختند
من ندانستم چه تنبل ساختند؟


بخش ۴۳


نان آن مدخل ز بس زشتم نمود
از پی خوردن گوارشتم نبود

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:13 بعد از ظهر
بخش ۴۴


گفت دینی را که: این دینار بود
کین فراکن موش را پروار بود

بخش ۴۵



زن چو این بشنیده شد خاموش بود
کفشگر کانا و مردی لوش بود

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:14 بعد از ظهر
بخش ۴۶



سرخی خفچه نگر از سرخ بید
معصفر گون، پوشش او خود سفید

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:15 بعد از ظهر
بخش ۴۷



چون کشف انبوه غوغایی بدید
بانگ وژخ مردمان، خشم آورید

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:15 بعد از ظهر
بخش ۴۸



سر فرو بردم میان آبخور
از فرنج منش خشم آمد مگر


بخش ۴۹


خور به شادی روزگار نوبهار
می گسار اندر تکوک شاهوار

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:16 بعد از ظهر
بخش ۵۰


داشتی آن تاجر دولت شعار
صد قطار سار اندر زیر بار


بخش ۵۱



مرد مزدور اندر آغازید کار
پیش او دوستان همی زد بی کیار

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:16 بعد از ظهر
بخش ۵۲



آشکوخد بر زمین هموارتر
هم چنان چون بر زمین دشوارتر

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:17 بعد از ظهر
بخش ۵۳



از تو دارم هر چه در خانه خنور
وز تو دارم نیز گندم در کنور

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:18 بعد از ظهر
بخش ۵۴



گرسنه روباه شد تا آن تبیر
چشم زی او برده، مانده خیر خیر

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:18 بعد از ظهر
بخش ۵۵


آتشی بنشاند از تن تفت و تیز
چون زمانی بگذرد، گردد گمیز

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:19 بعد از ظهر
بخش ۵۶



وز چکاوک نوف بینی رستخیز
دشت برگیرد بدان آوای تیز

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:20 بعد از ظهر
بخش ۵۷


چون گل سرخ از میان پیلگوش
یا چو زرین گوشوار از خوب گوش

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:21 بعد از ظهر
بخش ۵۸


شیر خشم آورد و جست از جای خویش
و آمد آن خرگوش را الفغده پیش

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:21 بعد از ظهر
بخش ۵۹


ابله و فرزانه را فرجام خاک
جایگاه هر دو اندر یک مغاک

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:22 بعد از ظهر
بخش ۶۰



موی سر جغبوت و جامه ریمناک
از برون سو باد سرد و بیمناک

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:22 بعد از ظهر
بخش ۶۱



زد کلوخی بر هباک آن فزاک
شد هباک او به کردار مغاک

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:23 بعد از ظهر
بخش ۶۲



از دهان تو همی آید غشاک
پیر گشتی ریخت مویت از هباک

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:23 بعد از ظهر
بخش ۶۳


خشم آمدش و همان گه گفت: ویک
خواست کورا برکند از دیده کیک

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:24 بعد از ظهر
بخش ۶۴


ماده گفتا: هیچ شرمت نیست، ویک
بس سبکباری، نه بد دانی، نه نیک

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:25 بعد از ظهر
بخش ۶۵


دم سگ بینی ابا بتفوز سگ
خشک گشت، کش نجنبد هیچ رگ

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:26 بعد از ظهر
بخش ۶۶


چون فراز آید بدو آغاز مرگ
دیدنش بیگار گرداند مجرگ

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:26 بعد از ظهر
بخش ۶۷


ایستاده دیدم آن جا دزد و غول
روی زشت و چشمها همچون دو غول

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:27 بعد از ظهر
بخش ۶۸


چون که زن را دید فغ، کرد اشتلم
همچو آهن گشت و نداد ایچ خم

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:28 بعد از ظهر
بخش ۶۹


تا به خانه برد زن را با دلام
شادمانه زن نشست و شادکام

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:28 بعد از ظهر
بخش ۷۰



نزد آن شاه زمین کردش پیام
دارویی فرمود زامهران به نام

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:30 بعد از ظهر
بخش ۷۱



بس که برگفته پشیمان بودهام
بس که بر ناگفته شادان بودهام

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:30 بعد از ظهر
بخش ۷۲


کرد باید مر مرا و او را رون
شیر تا تیمار دارد خویشتن

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:31 بعد از ظهر
بخش ۷۳


پس شتابان آمد اینک پیرزن
روی یکسو، کاغه کرده خویشتن



بخش ۷۴


زش ازو پاسخ دهم اندر نهان
زش به بیداری میان مردمان

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:31 بعد از ظهر
بخش ۷۵


چون بگردد پای او از پایدان
خود شکوخیده بماند هم چنان

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:32 بعد از ظهر
بخش ۷۶


مار و غنده کربشه با کژدمان
خورد ایشان گوشت روی مردمان

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:33 بعد از ظهر
بخش ۷۷


تاک رز بینی شده دینارگون
پرنیان سبز او زنگارگون

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:34 بعد از ظهر
بخش ۷۸


از همالان وز برادر من فزون
زان که من امیدوارم نیز یون

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:34 بعد از ظهر
بخش ۷۹


گر درم داری، گزند آرد بدین
بفگن او را گرم و درویشی گزین

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:35 بعد از ظهر
بخش ۸۰



مرد را نهمار خشم آمد ازین
غاو شنگی به کف آوردش، گزین

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:36 بعد از ظهر
بخش ۸۱



ار همه خوبی و نیکی دارد او
ماده ور بر کار خویش ار دارد او

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:36 بعد از ظهر
بخش ۸۲



تنگ شد عالم برو از بهر گاو
شور شور اندر فگند و کاو کاو

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:37 بعد از ظهر
بخش ۸۳



گفت: فردا بینیام در پیش تو
خود بیا هنجم ستیم از ریش تو

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:38 بعد از ظهر
بخش ۸۴


کاش آن گوید که باشد بیش نه
بر یکی بر چند بفزاید فره

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:39 بعد از ظهر
بخش ۸۵


هیچ گنجی نیست از فرهنگ به
تا توانی رو هوا زی گنج نه

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:41 بعد از ظهر
بخش ۸۶


روی هر یک چون دو هفته گرد ماه
جامهشان غفه، سموریشان کلاه

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:41 بعد از ظهر
بخش ۸۷



اخترانند آسمانشان جایگاه
هفت تابنده دوان در دو و داه

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:42 بعد از ظهر
بخش ۸۸


سوس پرورده به می بگداخته
نیک درمانی زنان را ساخته

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:43 بعد از ظهر
بخش ۸۹



پر بکنده، چنگ و چنگل ریخته
خاک گشته، باد خاکش بیخته

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:43 بعد از ظهر
بخش ۹۰



نزد تو آماده بدو آراسته
جنگ او را خویشتن پیراسته

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:45 بعد از ظهر
بخش ۹۱



سنجد چیلان بدو نیمه شده
نقطهٔ سرمه به یک یک برزده

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:46 بعد از ظهر
بخش ۹۲



هست از مغز سرت، ای منگله
همچو رش مانده تهی از کشکله

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:47 بعد از ظهر
بخش ۹۳



بهترین یاران و نزدیکان همه
نزد او دارم همیشه اندمه

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:48 بعد از ظهر
بخش ۹۴



پس بیو بارید ایشان را همه
نی شبان را میش زنده، نی رمه

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:48 بعد از ظهر
بخش ۹۵



جای کرد از بهر بودن کازهای
زان که کرده بودشان اندازهای

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:49 بعد از ظهر
بخش ۹۶


گفت: ای من، مرد خام کل درای
پیش آن فرتوت پیر ژاژخای

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:50 بعد از ظهر
بخش ۹۷


بینی و گنده دهان داری و نای
خایگان غر، هر یکی همچون درای

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:51 بعد از ظهر
بخش ۹۸


پیسی و ناسور کون و گربه پای
خایه غر داری تو، چون اشتر درای

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:51 بعد از ظهر
بخش ۹۹


آبکندی دور و بس تاریک جای
لغز لغزان چون درو بنهند پای

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:52 بعد از ظهر
بخش ۱۰۰



زشت و نافرهخته و نابخردی
آدمی رویی و در باطن بدی

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:53 بعد از ظهر
بخش ۱۰۱



من سخن گویم، تو کانایی کنی
هر زمانی دست بر دستی زنی

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:54 بعد از ظهر
بخش ۱۰۲


دستگاه او نداند کز چه روی؟
تنبل و کنبوره در دستان اوی

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:55 بعد از ظهر
بخش ۱۰۳



شو، بدان گنج اندرون خمی بجوی
زیر او سمچیست، بیرون شد بدوی

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:55 بعد از ظهر
بخش ۱۰۴


چون یکی جبغبوت پستانبند اوی
شیر دوشی زو به روزی دو سبوی

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:56 بعد از ظهر
بخش ۱۰۵


خم و خنبه پر ز انده، دل تهی
زعفران و نرگس و بید و بهی

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:57 بعد از ظهر
مثنویها » ابیات به جا مانده از مثنوی بحر متقارب

پاره ۱


باندا نمودند و خشور را
بدید آن سراپا همه نور را

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:58 بعد از ظهر
پاره ۲


کفن حله شد کرم بهرامه را
کز ابریشم جان کند جامه را

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:59 بعد از ظهر
پاره ۳



به کوه اندرون گفت: کمکان ما
بیا و بکن، بگسلد جان ما

پاره ۴



توانی برو کار بستن فریب
که نادان همه راست ببند و ریب

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 06:59 بعد از ظهر
پاره ۵



گرفت آب کاشه ز سرمای سخت
چو زرین ورق گشت برگ درخت


پاره ۶



ز قلب آنچنان سوی دشمن بتاخت
که از هیبتش شیر نر آب تاخت

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 07:00 بعد از ظهر
پاره ۷


چو گشت آن پریروی بیمار غنج
ببرید دل زین سرای سپنج



پاره ۸


سگالندهٔ چرخ مانند غوچ
تبر برده بر سر چو تاج خروچ

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 07:01 بعد از ظهر
پاره ۹



که بر آب و گل نقش ما یاد کرد
که ماهار در بینی باد کرد

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 07:01 بعد از ظهر
پاره ۱۰



به دشمن بر، از خشم آواز کرد
تو گفتی مگر تندر آغاز کرد

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 07:02 بعد از ظهر
پاره ۱۱



نفس را به عذرم چو انگیز کرد
چو آذر فزا آتشم تیز کرد

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 07:03 بعد از ظهر
پاره ۱۲


زهر خاشهای خویشتن پرورد
که جز خاش وی را چه اندر خورد؟

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 07:06 بعد از ظهر
پاره ۱۳


نشست وسخن را همی خاش زد
ز آب دهن کوه را شاش زد

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 07:06 بعد از ظهر
پاره ۱۴



ببادافره جاودان کردمند
به دوزخ بماند روانش نژند

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 07:07 بعد از ظهر
پاره ۱۵



یکی بزم خرم بیاراستند
می و رود و رامشگران خواستند

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 07:08 بعد از ظهر
پاره ۱۶



تن خنگ بید، ارچه باشد سپید
به تری و نرمی نباشد چو بید

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 07:09 بعد از ظهر
پاره ۱۷


کفیدش دل از غم، چون آن کفته نار
کفیده شود سنگ تیمار خوار

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 07:10 بعد از ظهر
پاره ۱۸


درخش، ارنخندد به وقت بهار
همانا نگرید چنین ابر زار

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 07:11 بعد از ظهر
پاره ۱۹



به دامم نیامد بسان تو گور
رهایی نیابی، بدین سان مشور

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 07:11 بعد از ظهر
پاره ۲۰


رسیدند زی شهر چندان فراز
سپه خیمه زد در نشیب و فراز

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 07:12 بعد از ظهر
پاره ۲۱



چه خوش گفت مزدور با آن خدیش:
مکن بد به کس، گر نخواهی به خویش

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 07:13 بعد از ظهر
پاره ۲۲


تن از خوی پر آب و دهان پر ز خاک
زبان گشته از تشنگی چاک چاک

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 07:14 بعد از ظهر
پاره ۲۳



فگندند بر لاد پر نیخ سنگ
نکردند در کار موبد درنگ

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 07:15 بعد از ظهر
پاره ۲۴



به یک باد اگر بیشتر تار رنگ
که باشد که بیشی بود بی درنگ

Doni.M
16 شهر 1392, ساعت : 07:15 بعد از ظهر
پاره ۲۵



دو جوی روان از دهانش زخلم
دو خرمن زده بر دو چشمش زخیم

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 03:15 بعد از ظهر
پاره ۲۶


بهارست همواره هر روزیم
به منکر فراوان، به معروف کم

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 03:16 بعد از ظهر
پاره ۲۷



مکن خویشتن از ره راست گم
که خود را به دوزخ بری بافدم

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 03:16 بعد از ظهر
پاره ۲۸



به دشت ار به شمشیر بگزاردم
ازان به که ماهی بیو باردم

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 03:17 بعد از ظهر
پاره ۲۹


اگر باشگونه بود پیرهن
بود حاجت برکشیدن زتن

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 03:17 بعد از ظهر
پاره ۳۰

جگر تشنگانند بیتوشگان
که بیچارگانند و بیزاوران

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 03:28 بعد از ظهر
پاره ۳۱


وگر پهلوانی ندانی زبان
ورز رود را ماورالنهر دان

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 03:29 بعد از ظهر
پاره ۳۲



که هرگه که تیره بگرددجهان
بسوزد چو دوزخ شود با دران

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 03:39 بعد از ظهر
پاره ۳۳



بداندیش دشمن برو ویل جو
که تا چون ستاند ازو چیز او

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 03:40 بعد از ظهر
پاره ۳۴


سرشک از مژه همچو در ریخته
چو خوشه ز سارونه آویخته

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 03:41 بعد از ظهر
پاره ۳۵


نشسته به صد چشم بر بارهای
گرفته به چنگ اندرون بارهای

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 03:42 بعد از ظهر
پاره ۳۶


لب بخت پیروز را خنده ای
مرا نیز مروای فرخنده ای

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 03:45 بعد از ظهر
پاره ۳۷


میلفنج دشمن، که دشمن یکی
فزونست و دوست ار هزار اندکی

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 03:46 بعد از ظهر
پاره ۳۸


ایا خلعت فاخر از خرمی
همی رفتی و می نوشتی ز می

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 03:46 بعد از ظهر
پاره ۳۹


جوان بودم و پنبه فخمیدمی
چو فخمیده شد دانه برچیدمی

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 03:47 بعد از ظهر
پاره ۴۰


جوان چون بدید آن نگاریده روی
به سان دو زنجیر مرغول موی

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 03:48 بعد از ظهر
پاره ۴۱


به خنیاگری نغز آورد روی
که: چیزی که دل خوش کند، آن بگوی

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 03:48 بعد از ظهر
پاره ۴۲


به چشم دلت دید باید جهان
که چشم سر تو نبیند نهان

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 03:50 بعد از ظهر
پاره ۴۳



بدین آشکارت ببین آشکار
نهانیت را بر نهانی گمار

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 03:50 بعد از ظهر
مثنویها » ابیات به جا مانده از مثنوی بحر خفیف


پاره ۱



تا سمو سر برآورید از دشت
گشت زنگار گون همه لب کشت
هر یکی کاردی ز خوان برداشت
تا پزند از سمو طعامک چاشت

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 03:51 بعد از ظهر
پاره ۲


نیست فکری به غیر یار مرا
عشق شد در جهان فیار مرا

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 03:53 بعد از ظهر
پاره ۳


زرع و ذرع از بهار شد چو بهشت
زرع کشتست و ذرع گوشهٔ کشت

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 03:54 بعد از ظهر
پاره ۴



اشتر گرسنه کسیمه برد
کی شکوهد ز خار؟ چیره خورد

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 03:54 بعد از ظهر
پاره ۵

هر کرا راهبر زغن باشد
گذر او به مرغزن باشد

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 04:26 بعد از ظهر
پاره ۶



دیوه هر چند کابرشم بکند
هرچه آن بیشتر به خویش تند

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 05:02 بعد از ظهر
پاره ۷



گاو مسکین ز کید دمنه چه دید؟
وز بد زاغ بوم را چه رسید؟

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 05:08 بعد از ظهر
پاره ۸


دور ماند از سرای خویش و تبار
نسری ساخت بر سر کهسار

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 05:10 بعد از ظهر
پاره ۹



گرچه نامردمست آن ناکس
نشود سیر ازو دلم یرگس

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 05:16 بعد از ظهر
پاره ۱۰


دخت کسری ز نسل کیکاوس
درستی نام، نغز چون طاوس

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 05:17 بعد از ظهر
پاره ۱۱


تبر از بس که زد به دشمن کوس
سرخ شد همچو لالکای خروس

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 05:17 بعد از ظهر
پاره ۱۲


آن که از این سخن شنید ارزش
باز پیش آر، تا کند پژهش

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 05:18 بعد از ظهر
پاره ۱۳



خویشتن پاک دار و بیپرخاش
هیچ کس را مباش عاشق غاش

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 05:18 بعد از ظهر
پاره ۱۴


خویشتن پاک دار بیپرخاش
رو به آغاش اندرون مخراش

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 05:24 بعد از ظهر
پاره ۱۵


خویش بیگانه گردد از پی دیش
خواهی آن روز مزد کمتر دیش

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 05:32 بعد از ظهر
پاره ۱۶



از بزرگی که هستی، ای خشنوک
چاکرت بر کتف نهد دفنوک

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 05:37 بعد از ظهر
پاره ۱۷


از تو خالی نگارخانهٔ جم
فرش دیبا فگنده بر بجکم

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 05:38 بعد از ظهر
پاره ۱۸


من چنین زار ازان جماش شدم
همچو آتش میان داش شدم

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 05:50 بعد از ظهر
پاره ۱۹



من چنان زار ازان جماش درم
همچو آتش میان داش درم

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 05:51 بعد از ظهر
پاره ۲۰


جان ترنجیده و شکسته دلم
گویی از غم همی فرو گسلم

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 07:03 بعد از ظهر
پاره ۲۱


باد بر تو مبارک و خنشان
جشن نوروز و گوسپند کشان

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 07:04 بعد از ظهر
پاره ۲۲



بودنی بود، می بیار اکنون
رطل پرکن ، مگوی بیش سخون


پاره ۲۳


چون نهاد او پهند را نیکو
قید شد در پهند او آهو

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 07:05 بعد از ظهر
پاره ۲۴

چون به بانگ آمد از هوا بخنو
می خور و بانگ رود و چنگ شنو



پاره ۲۵


از شبستان ببشکم آمد شاه
گشت بشکم ز دلبران چون ماه

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 07:05 بعد از ظهر
پاره ۲۶


ریش و سبلت همی خضاب کنی
خویشتن را همی عذاب کنی


پاره ۲۷

آن که نشک آفرید و سرو سهی
وان که بید آفرید و نار و بهی

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 07:06 بعد از ظهر
» مثنویها » ابیات به جا مانده از مثنوی بحر هزج


پاره ۱

شبی دیرند و ظلمت را مهیا
چو نابینا درو دو چشم بینا

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 07:06 بعد از ظهر
پاره ۲


درنگ آر ای سپهر چرخ وارا
کیاخن ترت باید کرد کارا

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 07:08 بعد از ظهر
پاره ۳


چراغان در شب چک آن چنان شد
که گیتی رشک هفتم آسمان شد

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 07:10 بعد از ظهر
پاره ۴


چو یاوندان به مجلس می گرفتند
ز مجلس مست چون گشتند رفتند

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 07:10 بعد از ظهر
پاره ۵


نیارم بر کسی این راز بگشود
مرا از خال هندوی تو بفنود

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 07:11 بعد از ظهر
پاره ۶



اگرچه در وفا بی شبهی و دیس
نمیدانی تو قدر من ازندیس

Doni.M
18 شهر 1392, ساعت : 07:11 بعد از ظهر
پاره ۷


بود زودا، که آیی نیک خاموش
چو مرغابی زنی در آب پاغوش