PDA

توجه ! این یک نسخه آرشیو شده میباشد و در این حالت شما عکسی را مشاهده نمیکنید برای مشاهده کامل متن و عکسها بر روی لینک مقابل کلیک کنید : رمان شاید وقتی دیگر...| chrysalis کاربر انجمن



chrysalis
1390،06،10, ساعت : 06:16 قبل از ظهر
سلام عرض شد این رمانی که میذارم رو خیلی وقت پیش نوشتم و تموم شده امیدوارم که خوشتون بیاد...
البته یه توضیح کوچیک بدم که این رمان رو وقتی نوشتم که بدجوری تحت تایثر رمان الهه ناز قرار گرفته بودم شاید یه بخشی از داستان با اون رمان شباهت داشته باشه اما اطمینان میدم که قصه کاملا متفاوتی از اون داستان داره. مطمن باشید

********* *******




http://www.forum.98ia.com/ vH/OzAAAgAElEQVR4nGS9eXSUaXbmyRxvmaBYvi8iRGZKEd8aERIF SLFJkJULWhHl7kmENsAejwGtUH3cCdqh6rgS7YIq24mWCInMtC tBO2SNqwCtQLpnXOykPfbpmZ5228d9bM/xcZeXtquclVkxf/wy7kRVxx86odAXIel733vvc5/73PtusyzL7XarqqrruqIolmUZhmGapm3biqKYpunxeAzDcLlcH o/H5XIpiqIoimEYHo+H6zVNU1XVMAzLskzT5F2WZTmdTq/XaxiGoihOp9O2bdu2NU2zbdvtduu6Lt/Ke3mjpmnBYFDXdcMwbNtOJBL8SaZpRqNRy7JisVg0Gg0Gg9FoN BaLWZbFi4lEoqioKB6Px2Kx4uLieDwejUaj0Wh1dfXBgwfLy8u rq6srKiqqq6vLysrkeUVFRUVFRWNjY11dXX19fVNTU1NTU3l5e VNTU2tra2Nj45EjRzo6Ourq6pqbm1tbW5ubmzs6OlpbW3t6enp 6elpaWnp6enp7e7u6usbGxoaGhsbGxsbHxycmJsbHx0dGRi5ev Dg2NjY4ODg2NjY6OjowMDA2NjYzMzM8PDw8PDw9PT09PZ1KpWZ mZkZGRiYnJ8fHx5PJ5Ojo6ODgIM+bmpqKior4Zw3DiMfj3BDDM ILBYCAQ4O5ZlsXN575ZlqXrejAYNE0zEAjwSiAQ4H5Go1HTNDV NC4VCcgHvtSzL4/FomsZqWlkPwzB0XWfPmKapqiq/0efzaZqmKEooFHK5XLyRHaUoCkvvdrv5C10ul9PpVFXVtm2Xy+ V2u7mMPWaaZiQSsSyroqKitbW1u7v76NGjR44caWtr6+7uHhkZ GR4eHhoa6u3tPXfu3OXLl0dGRnh+/vz5rq6u7u7u3t5elqa9vf3s2bMdHR282NLS0t3d3dzc3N3d3df Xd+rUqfb29vb29q6urr6+vpaWlvr6+tbWVlafX3r06NH6+vry8 vLKysqDBw9WVFTEYrGqqqp4PF5cXJxIJPbu3bt//35d13Vdj8VisVhMVicajSYSCU3T4vE4q1NcXIxlRSIR9nMsFuM Cbjvry9sVRQkGg9xnt9vtdrvlXrlcLu4e95/7HAwGnU6ny+XKzc11u90ej0fXda/XKyvF21VVdbvdfLKiKLxiWZbL5fL5fG63exuf63K5LMtSVZU/xel06rrudDqdTqdpml6vNxQKYb3sDP5Kl8tlGEZBQYHL5bJte8 eOHfwmTdN8Pp9lWX6/H2dh2zYWLpbPXxwMBtmm8iMu1jSN7c4rsoN1XWcTW5aF5UciEc MwuMXFxcWvvvoqXiAej5eUlMTj8bKyssrKyqKiosrKStasqqrq 4MGDlZWVVVVVFRUVTU1NlZWVR44caWxsPHToUG1tbW1tbUNDw5 EjR1paWlpaWvAC7e3tvb29zc3N58+ff/vtt1taWtiR3d3d4+Pjw8PDfMXmR0dH5cnY2NjU1NTY2Bi7eWxs bHp6emRkZHZ2NpVKDQ8Pz87Ozs7OTk9Pz87ODg8Pz8zMcMHQ0F AymRwcHDx8+PCrr74ai8V0XS8pKWF7sbey76H4ZY/Hg4V7PB6n02lZVjAY5L7F43FunWmabEQetm07HA7ejtlz83Vd9 3g8DodDXHlBQYGu62ws1tHtdvv9/tzcXF3XXS5XOBx2Op1sOP5OXAB/Bg4C18Du4npFUTRNY+vzt5WUlESj0f7+/pMnTzY2Nra0tOBqBwcH5bZ3d3cPDg52d3dfvny5s7Ozq6trZGS kr6/v3LlzPT093d3d58+fFwfR2dl54cKFrq6uCxcutLa2njhxoq2tr bm5ube3t7W1ta6urr29/cyZMydOnGhqajp16tTRo0dra2urq6uPHTtWXl6+d+9eNk9VVVU ikSgpKTEM4ytf+cqePXtwBOw6HHckEolEItFodN++fex8fmoYR iKRIHrFYrGSkhLey/WyFtiIYRhOp5MAGQwGbdsmxPKEm0zEVRTF4XDk5uZ6vd7t27fj WMWucRCEcMMwVFXdvn27qqosB2GeeK+q6jaWwev15ufn42lcLh eGHQwGvV4vxq9pGu/UdT0cDvv9fv44VVUdDgerXlBQgFMIhULsSN7O/6lpWjgcxp/JPyy4IDtAEdxCoRD2H4vFQArcwWg0ypY1TTORSASDQV7ntmqaV lpaWlxcXFxcXFFREY1GDx48GI/HKyoq+BqJRKqqqvD6OAu+NjU11dbWHjlypKmpqb29vbm5+cyZM 21tbe3t7S0tLW1tbW1tbR0dHWfPnu3t7T1//nxfX9/Y2NjAwMDQ0NDIyAhRaHh4uLe3l/A+MzNz9erViYmJsbGxZDJJ2E8mk/iCiYmJycnJkZER7P/ixYvT09PDw8PJZJIneIdLly6Njo52dHREIhGM2TCMvXv3YjPxe JztEggEPB4PwIo7Q8TguaZpWKau65FIpLi42DAMopNt236/H+fChwPZFEXxer28XbZOtrOWgM/D6/XyLe/N3nxcTODRdR33QZhhm4EXLMvy+Xzsk4KCgqKiInDcqVOnampqW ltbOzs7Ozs733nnnUuXLuF5BwcHh4eHgQnDw8P9/f0YP2vBo6urq7Ozs6WlBSDQ2dnJi729vf39/S0tLYCFtra21tZWUAPAsL6+HnhYWVlZXl6OI6iurgZ+Atmqq6v 37NlTUlKSSCSIQ+zP0tJSdiNrVFxcDF4Ql2FZViKRYJfyI13XE 4kEtxfUxk0DoZum6XA48KHggpycHK/XK0FeQD1WzesAea/Xi/GKX/B6vcABRVFUVeXtPp9vx44dHo9nG3HGtm2fz8fCm6bJZrJtOycn JxAIgAkLCwuJ23l5eaFQSPyQx+NhNxBY2AfEBF6R1ADjz8vL4x/QNA33iV+Qt3NrQFCWZYVCIcMwcDElJSW8hSe4DAFseFwceSKRi Mfj5eXlkUgkFotVVlZWVFQI9nvjjTeqqqoaGhp+5Vd+BXDY0tL S0dHR3NzMk5MnT7a1tZ07d667u7u7u7ulpeXUqVOSKRCaent7L 1++PDY21tPTwx4FCIyOjpIUXLlyheCPRyBBuHr1qnydmZmZnJy cnZ394IMPwAhTU1PJZHJmZmZgYGB6enpiYiKVSjU1NWmaxr8MR kgkEpi65A4CwcSZSvbH7ZXsbN++fZqm8QnRaHTXrl0YOX6EdQd GsnBsBhwEjoZlYvUFArDu7DN8h2AEwj7RQgKJ3+8nl5Tty4aWV IVI29HRcerUqa6urvPnz5N2jY+PX7lyhfvc3d197ty50dHRkZG RsbGxrq6unp6ewcHB9vb2zs7O/v5+fHRvb29fX19fX1935tHZ2UnuwGq2tbW1tLSwDUgf6uvrGxo ajh8//uabb5JXHjp0qKysrKKioqamBtuuqqrijywuLuYJAIHAw26srKx MJBIHDx5kH1ZXV5eXl8disaKion379sllpMD4bpILAXrsfyyZT JywT5Klqmo2KPP5fDgFn8/HouAyMG2wmMPhcLlcXq83JycHRMmKEPK3sRIOh4MEPicnJxQKs U66rufm5oIaCOPARd7JG/H6YD8uYwcQcNigpmlmJ6vhcJg9ChCSTEHSWowc90HqwV6MxWJ+ v7+kpASvtH///kgkQlZMBhGNRiORSHV1NcnCoUOHKioqSktLWYyKioqqqqqysrK DBw8ePHiwrq6uqqqqtraW3dDd3d3a2trf39/d3d3R0UFGChYYHh6WzQTmhBTA/gcGBsbHxwns09PTg4ODbFaBCdPT00tLS5h6KpWamppaWFi4evX q4uLiwsIC3uFb3/rW7OzsysrK1NTUzMxMKpX64IMPrly5cvXq1eHhYbaaMClCIgh9 wO3iHrLA+AXBYrquc/OLi4sjkUgwGCwuLg6Hw9xSIR0CgYCiKIFAIBwO8+FOp5P9QJhi AzkcDkAm7iAcDhNIwJgOh4P0lSjHtmP/ADZxWMQSSXPY5QUFBZqm+f3+qqoqQq74687OTm779PQ0SRleeH x8HO6G2z42NgatgCPo6enhShYRJ3LhwoXe3t6RkZGurq5z5851 dHTU19e3tLScPn367Nmzx44da2xshDmqra09evTo0aNHASwHDh wAUZaXl5eXl5N7sveqq6vZeNXV1ey34uJiGIfKyspIJFJeXl5S UlJeXl5TU8OCxjMPXEBxcTFYWOwFagZzwO2CC7BzHITL5QLUQ/bxUxbL5/MJiOB6vgXE8bpAOafTuXPnTofDsQ20EA6H3W53KBQC2pGaOhwO tgh/UE5ODj4JdIffIowQTyTOE2ckfJmmmZ+fn40L2MFEfnkjm1KYM1 wjSQqBUTJhLuayaDRaXFyMo41EIjhjSMS9e/eybNCE5eXl9fX11dXVhw8fbmhoaGtra2hoOHPmDHiSMEJSOjQ0 xE7q6uoaHh4GlLId33vvvYsXLwJc8QLsQgJ+KpUCDszMzCSTyc XFxStXriwtLRH/k8nk8vIyly0sLExMTNy8eRN/wfVQjLgPXMPk5GQymRwfH29paSkvL49Go/zvkFK4A3IxSb64pcL78LW0tBR0CoaSbILVITSR54Pe8/Pz+RCit6Zpmqbt3LkTqxZuSHIH3AE7GD/idDoLCwtxKCwx+zUUCgGA+RB2FzCErRgMBktLS0FwkIt1dXV4a sx+amoKhoVEbGxsDK6RJ6xXf3//6Ojo0NDQ6Oio+PShoaFz587hCAYHB1n0/v7+1tbWI0eOtLe3NzQ0NDY2dnZ2NjQ0HD58GF/Q2NhYUVFRV1fX1NRUXV3NFqqsrISTLisrw9QrKysFKezfvx/HgXeA2K6urn7zzTcFI7AcRUVFuq7v378fejgej/MEuxNaJxQKEfMFjzscDgC/1+uFzvN6vXxLGJCkgEQD34EjkBIBKZsQDZQItmG0qqpCTYl544 cEL0g4yqY9rZ9+wDmJY+NFdqTwBfiFbGgQDofxkUK3kBTwRmxA 0zSyMshbHEQgEODO7t+/n9BXXV2NY04kEjjjqsyDlKG9vZ38sKOjo6Wlpbm5mRySzPPtt9 ++fPkysYWqwUjmIbzg5OQk+y+ZTI6NjaVSqVQqNTk5iekmk8kb N24kk8mpqSnSgcnJyatXry4tLc3Nzd24cWNiYmJubm5xcTGVSi 0vLy8sLCSTyYWFhVQqNTc3B4hIJpNLS0v8aHp6enJycmZmhj8g Ho/bti2UaiKRCAQC+fn5LFMgEMgmZcQvk7gJIxOJROT+s0wwFGAEy kB8ILQiKYPH49m+fbvL5cLCiQosdG5uLq+QRwihIHEC7CBxTD5 ZiIaCggLylFAo5Pf7CZu48tbW1srKyvr6emgaiBjAFz4avwCtC 634zjvvjI6OXrp0CaKhp6eHhIIXx8bGWO6BgQGcwqlTpzo6Os6 dO1dfX19WVkaxCQqjoqKC9KGioqKhoYEaRHl5ORTVm2++Cd6Et yY7gJmqrq6uqakRQPH666//8i//MrHq0KFDfAK7Nx6PFxUVQUawt9n52cU4TdPAZVJWwGtjxtgvtp 2fn0+tgduOqUuwl1IFt1qSC9M0c3JywA7bxE/jC/ggfquQguR7uCshmYV54hqeZyeuEs14wj+ZjXIlUiUSCcuyBBhb lkX9iYCGDUgloqSkxO/3h0IhvGwikcBZYCTQh+Rv5eXlDQ0NlZWVdXV1rGhjYyOFg5aWF jiktrY2eCZovIGBATYWVYCRkZFkMjk0NDQ9PS0lg1QqJdQA5op 5E+dJBBYXF5eWlhazHjMzM/Pz80tLSzdv3pybm1tYWLhx48bCwsLKygpvWV5eBlbMzc0BKHhx eXl5cnKS34h5RKNRfCV3idsFVmRpMEUcgSQOpaWlwApyXdM0cQ 1gruy1wyMQMfiWMADah3KGrCKEgCP4Ee6AuhWBSzYYSSW1Bt7L x3o8npycHN7LNTBtFET4R6LRaH19Pe6SWzEwMHD58uXJyUmAAO 6bJ+fPnwcskC8Iy0PSx7ekhLAJ0IqQx2LwLS0tTU1N1CPr6+tB lI2NjQ0NDfX19RJmiPmgAIoRYurZ1e6SkpIDBw7ATb755ptwEG xaEgdcA6YhxUjSgewwLkwt8d/MFICdTqfP52MtxH6Fa+CJEDR4bcnpxJVz87dBOBmGQfUoOzvFJ 5FH8IoYP1vHsizYCzyFwAFBO+xX1hXwE41GA4EAHpGKSzgcRkQ glVt8Bw4CIADdwp4mDd67dy/EjNR7WIbKyspDhw7BBh09ehS/cPDgwfr6+rq6uoaGhoaGBqrcUFaECyl0j46OXr16dWBgAOQPjG cLggVSqdTIyAivSwzHI4gXWF5eJk2Yn5+fn59fWVnBKUxPT4MU xNRJGZLJJF5A6AY8y8rKyvT09NTU1Pz8PL9iampqdHT03LlzDQ 0NFAvwmNyin5Ee/MyqsRCgDOEd5TIzU/qxMuVhIyNqkGyOrUZFGd4ru6Yg9Q7hmKRygcuwMioGisdknbJV 2MESRSTSkBhGo9GmpiZSM5CCFGVAcGg3hoaGOjs7L1++jJuALB gbGzt37tzs7OzQ0BDVXxIQIkFra2tvb29DQ0Nzc3NjY2N7ezvU EpGjoaEBXFlXV9fa2oo7ACkAEHAfVLKEvcZfRCIRXgEXkDKQaF RXV7NXqYtJYOOf5b5le2cgudPphETEseJScRxQOUIZYPZYOLyP KEfIzoSVBCDwI77dll2aYnOQigQCgYKCAiqLsE2kD/LRrBasgWwgkKcEHEhB2YX4/lAoRJmQmkJRUREIAo4QRgDUQGQzM8Ik3Ao/LS0tzcvLo4QDyMRPv/HGG2VlZcePHz9w4IAwxocPH66rqzt27FhDQ0NLS0tjY2Nzc3Nz c/Pp06e7u7thpMEIk5OTg4ODkhGIIxgdHRXvAFk4Pz//3nvvzc/P37x5c2JiApufn58npC8tLV27dg2rnp+fX1xcTCaT8/Pz3/nOdz788MOVlZXr168DJcAIYIff+Z3fmZmZwVMsLi7Ozs7iQfgq oANP0dzcjAsoLi7mXkHWFBYWimFbGa2HaZpFRUVkGaZpsgWBo1 BZok0gLuELIIBCoRBQ0+fzORyO3bt38yG5ublSuQwEAlS5AoEA eYFlWXl5eZSiRZvABs3Pz2c1RTxjmqbf73e5XIWFhZqmUcDjD+ Z5WVlZW1sbPnFwcPDq1aupVAralTwCrhFHgJvgRWQdly5dmpqa IrPo7OyEFRodHUVghlMAOTY3Nzc1NZFU/uqv/uqpU6dOnDhx+vRpcQpNTU1VVVV1dXXHjx9/4403qF7BWB84cKCmpga6B64RKoE84tixYwhhcBaiQQAL79mzp7 CwkGo6+5zsG6OT2I5rkLQ/2wuA0VADcMPNjGgIn4KpihaR63VdLywspPpgGIbP59umZHSH7A MAp1SDWDD7pwVwsuEkvBCpgLLhcBiuVVjlWOYBCuBd1NLgBXGQ RUVFpaWlgUAAvsAwjL1797JTRQ0mekQgA9slGo1CGRw4cOArX/lKQ0PDgQMHsH/UBMeOHWtpaUF02N3dfebMmXPnzvX39589exbCCYO/ePHi+++/PzU1NTs7+9577125cmVmZmZqaurq1auS2y8sLLz77rtE+A8//HBpaWl2dhYiYGlpCUfwne98R6DB0tISbgJaURIHYRaoOCwtLeE peJ0rsf/r16/fvHlzcXHxww8/5Peur6/jawBfBBOIWJAa9C2Fw0QiAXHNrcMsMWm8PPdcKuGWZeXk5OTk5 BgZ5RwlBjOjVjIzHKGACDYPO8Tj8VAvME0TrsHv9xNIICnYdtk ShpycnGzlC9sJHoHE0O/3EzyRcs3MzLzzzjuSzUm+8LWvfe3ChQsAPV7BNXzjG98gBxwfH 0ek1NPTc+HCBVIGeAQ0ixcuXCBgnDx5kg0jgpQzZ84I8YSYrbG xEQiAZgHioLy8nOB04MCB/fv3l5eXHzhwgLo40oOysjJ2LHUf/ClVBmFwCfgCsaWyKDwCrlloQlIJVVVhECS/o8Qo6QMXS/0Y9Zqkdbm5udu3bw8Gg9skwgMIBaKgWaKSmZOTg8ETcKTWZVkW ZVXgAJGKshZpqmEY8CXQV+xdKDEiQCwWQ9SFK8E74BTi8Th5AZ fxI7bLvn37yBGi0WhRURGcImitsrKysbGxqanpyJEjAIT29naW trW1tb29vb+//9SpU729vW1tbf39/dQXxsbGSN1hCmdnZ69cuYJrWFlZmZiYALdPTU3duHHjo48+wjU sLy/Pzs7+7u/+LnEeS15aWrp+/fr8/PzCwgJWLd7h7t27i4uL6+vrc3Nz3/72t+/evSuXraysgCa4UlgGfMra2trS0hJM5NzcHK5nc3MTjMZmys/PZ3XJDyUL4N7isv1+P3sRBwFkk/KQwD1FUaD6gKkgeck/CekCNXlI2SIQCIh6UorWwFHbtskp2KDEKP4YAQtSkI9Go1/5yleOHDlCkhgMBuPxeHd3N+GdFCCVSiFh/OY3vzkyMkLW0NPTIwng0NDQ+Pg4izsyMtLT0zMwMDA4ONjf349 UCYzQ39/f3Nzc1dWFhBEpGtgB1llUKkePHm1oaDh27FhdXR1QlKIjAoSys rJIJPLaa68VFxejXCCMkbrGYjHAjqS6FNSLiookvRK9cyAQACz A2piZEjJpmiB80zR37NiRm5tL+cbMSEjhZXJzc/Pz86WsgEORRENqPSwTNWNd17/gEfDxkgj8j08II3aWsk2uF+gIj00FhXIA/3BpaSkpg1CAQhkAnHhRtJ+UbdnHuFUkiUSMPXv2RKNR6tWUf4F hYDncAeuH0O3MmTPt7e2nTp06f/78iRMn0LcSQBAaEUBIFqampkgWFhYWbt68OTU1JXa+vLy8urpK PJ+fn19fX19aWlpfXxfYv7q6ur6+fuPGjTt37ty/f391dXV5eXlzc3Nubu7OnTs4Ecks7t69y/XkAqurq4uLi2tra7xrfX0dgLC5ubm0tLSxsbG+vo5/2draWlhYWF1d3djYwHtKeMe8RYkEmYTJidxLuCu+ilrcyGgc5M Hb0aSQiBJ2AJwikczWI1Ibw8LBAgI0vF6vYAQqF2ZGyS67XPaV aZpVVVVHjhw5duxYR0fHm2++SfZeXl6OX4b65QFkEGYHRzA2Nn bx4kXShKGhoaGhIZGWo3E+f/48QYLIf+bMme7ubhIE1Ghf/epX33rrLcLJsWPH4BRef/11nEJdXV1NTc2BAwfeeOMN4Q6wfHEEiUSirKyMTcvuFT0SZIHU jyHLpRJHpobpCiKjyqhp2o4dO7xer23bLIHX6+UVqQoDFkzTxK ED0KyMwFSaR9yZjgZeZxUURdmG1xcfI/UJXidlgI0IBAIUAgsLC1955RWUAgRwUVmIeBN5CWhW1MfZYk+K t+g94QK4iVADfCx3kFsZj8cPHDhAmoBWrKKigqwM8IarbmxsRF VCNaG9vf3EiROIDnt6ejo6OtAa8RWeaWhoaHZ2ltSUx8+AfOA9 QH1ra+v69evY6traGoQicf7+/fsbGxtzc3Nra2tra2vYOYGddOD69ev37t0j5gMWtra2+Bz4SJK I9fX1tbW1a9euffzxx3NzcxsbG+ARcoe1tbWNjY2lpaWtrS2/3x8OhzF1gLq4A3emlwwsambEIELBGoZRUFAgEV4cvdBU0AG2bW/fvl3KTMI+BgIBfrs4HWEQHQ5HOBwGNQiDoGkaIQhinORWiuRq5 gE+FR0qEfXQoUPUlZuamqjsTE9PDwwMoE2AbkT0jTsYGhqamZm 5dOkSVCL6sfHxcVRndEZ1dXXxLckj3oEeCqRKiFbJPWtra8+cO QM6OHLkSF1dnZQYqE2ISIkOGiyivLwcX3DgwAHES7t376ZfQ1B 2JBLBplhHHgUFBehBJFoLByzCBOycig91RCni4OW5mdKcIveW+ 4+0QZbM4/GQY/p8vm1GltSJXC5buGIYBgCGvwYQyJ7jH8vLywuHw1wjuT2lRKIQ 8ixwoLhJiAZBDbCyJSUlb7zxBmlYJBLZt29fNBrds2cPJQbxMv C67OyioiJStUOHDpHdScUIpAdeaG1tRb5O3kg/omSbbCwey8vL169fByNgh9AH1AtXVlY+/PBDsXzB8/zo2rVrBHOQP8+3trYk8pMCgBeEleCTP/roI8k1tra28A5AkuXl5a2trWvXrl2/fn1jYwMHxOcT5EH1YAQCsrC8bKPCwkJ6GWAT8cV+vx8xTPZDpE S2bTscDhEOiLgNvCpkuFSwUCJJ6QsJA59vZ0RNQkOAX/AUfIL01PErUEO89tprhw4dEmlwUVFRTU0NywStCF7AR0xNTQEH vvnNb5IGkiCgSqDicPHixQsXLtA3iTaJUNHW1obkmTSBItTp06 fr6uok9+QJrbF8hU0kILG9KysrUSXEYjHcATXI0tJSEAE7uaio CEcsmM7MtPzK69wBbE3AGreL4G1ZFr0JSIq3b98u5AIug0SMyo AIn9VM46NkENIxiftwOBzbWGyCgDgMWUJVVUW4ZmbKimBU2U+A UvKC7P/KyigIMGbuS3aOQBwQB8E1QiKSeiUSCdQgZAq4A2lVoMxz7Nixs rIy+lKampra2trq6+t7enrOnz8PPoRDunTpknQljI+P4wsoJSa TSQhCio5YHeF9fn5+a2tLMoXl5eW1tbWFhQUC9dra2ubm5ubmJ jCeN66vr6+vrxPb19bWeE54BwvwLT5ic3Nza2sLWnFlZWVjY+P OnTtwh1tbW/xSPhwhAxiBT4PHoaZrGIbwSTgCCemsmshmpTFU2sxZLE3TgP1s QeqL7CTDMEzdkHqYVLYMtCqhoGlbmqErimKblmnaquo19KDH4w OqeHxeh8spbwwGg6apm+YXvdIENFX1qqrXNG1hE7Compoa6nxI idva2tB3sWoABGrA9JJSoBVRiajLpqamqEoSBnp7e6ESYBP6+v ooRrJn+vr6WjMP6X2idA2PSO+8dM2SupI+ENLopkskElKG3Lt3 r2BkSmmapu3btw9cIDUXM9MEQDy2svRmWK9gfmoNSsN0CxsAAC AASURBVFa3knA0gAVUjKA26VKXVpSfESwIDNxGvoGfJtSI3JC/Azwjdk7yI2VwMgVwARvOymiN+M/NTLt7NBolg2D/cSOklFBcXBwMBuERgFhwipFIRBpL2B/oRo8dO0aOgAaR52R9kEOkCZIgEBBEkkwDEtwhCUI2IsARSLVve Xl5bm5ufn6esI99ggWuXbsGv0C2T76Aj8B6sW3BC4T9zc1NXuQ t4AjSh/n5efmE27dvb21tiWeR6+/du8cnV1RUQACZpllUVCRJOMtnZJqXuMME9lAoRPHPyvREQwCXl JTgRyw75HKrphWEGlJcbtsyFLezwLYUt9O2DNsydM2f6/M4HTvIQv2G6fB4XB6vZepetytoFbicuYa2y+3aaeqW16v6Lc3l U0zdUFxuw9B8Po+u5QVt3e10GZrpUVSv6nO5vaYVdru8mmYYlq mbWiwRjcSKJSVsbGwkuwRJgRTm5+dHR0fJHeARRC0yOzsLSQRP NDw8nEqlLl26RKc5giXpboBaoh4pPaxdXV0tLS29vb30wlJ0oB 2O3AFkiqcAO1B0aGpqohJZW1uLXygrKyO8sZNFSKJnuvsFL8ja EcZxo6ypSAFAZBlPqsrrlCpF4CzcoSgX+XxBfAR+Kg5mpttyG1 uKHE+YHrIXSpQiLxFimfSBfIkucTMz+wEjJzWgNgFSjUQioVBo z549XImnlHsUi8WQdlNHQNQJvxCLxXbv3l1TU4OKiZQMqAbbRI NabW0tvYmsHwnChQsXuru78QvASEaYXLp06eLFi6lUCsXxhx9+ iGpQaH9MlDgMWbC6unr37t2lpaWVlZU7d+5g27du3bp//z4ehAoC8R9zXVxcvH///tzc3Orq6ubmpmCE7MjPK4ACwQXr6+uPHj1aW1v7+OOPb926tba 2dv/+fRwKXokXNzc3W1tbMWm3271//35q1FaWJAkAjzuGoPH7/bt27YK4ht/F7bIipmn6A7oRDBmmbRiW5g94VY+lBXyK2+NymoZmGpplGYrLr euBXK/PNE3Fo5pW0KGomm4GbdPQAwG/6XR5varfNArDZijgz8tRdmi27vF4bBP9kmZbmmXqquoNWiGPy2 1oulvxmVZYUTzBYNCyQ5qhm6ZeVVWBpvg3fuM3WlpaampqXC4X Ei+YHQACy4fx4+jRm6Mc4cXBwcH33ntvYGAglUqJTkGaJoeHh7 u6umAiUaxRp6RcferUKaoSbK3W1tbjx4+fPn2aORpkEyiRaKgn PtFrR6MN93nv3r0AYaKplml8NrLquJQGzYwInU4QwFo4HBZNF2 kX4Xz37t3urAdAj9qBkhluJMJTupOACZSBwQ4kiYqibAMr+v1+ 3gZeUDOzNyAIzKwWJivTjLhr1y5eB/ngGvjHABoEecACjoAoRDgqKCigzowHwfghkISYhTjIdrEIQsrK yuB7jx49yt0H4InaBL06qlWc/cDAwDe/+c133nmHrcBsIpDnzZs3k8kk5N+1a9eACVtbW6T95Pwg/2vXrglAoJR4586du3fvEt6lCrC5ucn1t2/fvnv3Lu5DSEGC/8rKCm/Z3NwUicGdO3c2Njb4hNXVVd7OhwMu8FD89vX19ZMnTxqGwf33+/3CRUld0M4oygFxbEQ4YF3XCwoKSHRrampKSkr27t0bDAbtUNCt KrZt+3y+wnCBM8cRtGxTNzR/oKCgQFVV07ZM07ZDQU0zNEN3Ke5AILDLLvA4FLfbbYaCOarbCN qGaTudTtXpKAyaYUt3OXMMM+RQvLph5Tgdqup1uRTdsBwuZ8jU dnpU3Qiqnp2GoeXnv2JaYd0IFhd9KREvjkaK0PzSMuB0OhF68p VmEPQj9J7RGCY+QlwDndQsfXbHCjWI8+fPAxBIH2idRq4Camhr a2MjtbW1QTo2NzefPHmSVijkjDU1NYcOHQIySCsUAKeqqqqoqO jQoUOEQ0Rl0teEXVCdNTLVfa/Xi6ERunmdGrOu6w6Hg5ht2/aLL76IPauZFsacnBwz04UEati5cyffMsqIz0TLBEBAnmAYxjYQ i7Q8S1UZL0L6IYyAZDX4s/z8fAon8Xg8GAzm5+fz3/IPW5kWGqAE9k9M4zK4E4gDhIwSrKRJgRf5BLTJVHqpCR04cODg wYOHDx9GSdLV1dXe3n7y5EmSQ9wBo03IJMfHxwEIQE3kwxB1fA WQY+rY59bW1p07d4jJ5Pl4BCkKLC0tYeGC6nEHIH/sHL6AD8TC7927d+fOnSdPnty9e/fWrVtQFbgDCpObm5v8MXfu3Jmbm7t3797t27efPn0q2cfa2tr5 8+e5S/hlUChZntCKImqGnRG3blmW3OFYLEY1N5pp0c/Pz3c6nSE76MxxgAV8vp07cpz+gG6YtmkFDdN2ON2hcGEwHLIM0/uiY49ZoGmGQ3Fvd+doIU31KrqR7/Oqtu638/K/FAyrnp1OJdfjzbWD4YBm+XJfMUNhl0dVnTts3R8KhXKcDo/XZVmGZRcE7cJEpLgkWmQamjStvP766z6fb2RkBOn3zMyMdJGgH 6HoAPs4Pj5O+xktpKOjo4y346v0UDN2YWhoiLao8+fPd3d3QzT gIMCbnZ2dNES1t7fTC9PR0dHW1nb48GEKlvX19aQS8B3UIMCwj Oeprq4GphHkpMEXDogHpD4RGluTDiPMuLCwUDhaSQqkGCltjjA I5BFGpjlansA+mJk2ByMz9xAnsI2sQwCn9FoTW/grZXux1SSJIOMQqRIyEipShmEgTzYzqgTkcTBGpLXkVEg4uVlw y/jRmpoa7iNjERGxweVUVlYePXr0rbfeampqguNpbW3t6upioomg PvSINL0RFpLJJOMPQZIoDhEUXL9+nXIjrgH7xx1sbm7euHHj1q 1bMIvXrl3b2tp68uQJkf/evXuIBYjk+IXvfve7eBOMnwvwGsgQsHlKD5j35uYmPwVK4JLkF +FlHj9+/OTJE/zO6urq6OhoQ0NDXl4erC1wT7rlrKzJa1S5LMsqLi6mBsSC0uxE vrp//37TNEMh2+nMCYVsqoOmaeu6adkhh1N1e3eaoULdDjtVn9+wHYp qmLZpmh6X2w7oll8rDBeoqqqbfs32O9ScHOeLhQUhM+DfqXgUh 9PlUjTddjk9qpLrcPte8ZsBK7TD5SzcFdS1VxTVoRv5brfT4/Pm5wcswwwbRmkkUlFWzuSiWCx27Nix4uLiurq66cxjZmYGvIAv 4MWpqan333+fxjNBgoODg7/3e79HlyQ4kWSB8ICPoGfkt37rtzo7O9kwly5domDZ39/f39/PPAX4acZtkkfAL+AO0EGTULBjhXREmwMiZv9TsBOZWTAYpG1EO H7sX4zO7/fn5ORQHqaUS5kAfhGyUOSM0sgAQJD5S0pmQJZwjVQ0ULhtExKR mqRsI2TqgmQk25E/TlwaTJWgU/On2xklrSBrCAQCkcyAMFAT6QDsN5JPyEUGVxUVFaE7ADQy6YDM jZ52pqFi/6hQBRr8TCMzZSq0bvPz8wiTcQSwfTCIUIbz8/Pf/va3BQtgkNjh/fv3oQCFKcT4MXIAPzF/NfPA7MEUQIyPPvqIbz/55BPeK6XKzc3NR48ebW5uPn36FMTx5MmTtbW1x48fb2xsPHjwg NdxNKdOnXr11VfFsH8G0BmZiYkQUQAEJB6slwytod/WNE3T0LweRdcDmqZZVtAOhg0zZJghzQppVmiHS/UbtmGGjGAIDtIwrKBlF1qW6nToAc00TdPWPLmugPZy7k5V8wfc TteuUNDjcgatkKp6Q3ahy+lR1FwrvCtH8TlVjz/wsi/XrXocmp5HiCsoKAjk+1+Nl+yLxqsrq2QiJvOLIpFIX1/f8vLyxMTExMQEToF+MxlOQ9loYmJCptoiSP/N3/zNZDJ56dIlJjKOjY0xSUEKEN3d3e+88w7jcJiUwYwsWqehqMkd oKi6urq+9rWvyShXipeoG44dO3b48GFYRvIIRqeQNXPPo9Hovn 37hKGzMhPDzKwWNWkegxQkOwDFi6JRVKEYthDMdqafmrk1wkFQ p0CQAvUo3MQ2UZ4QNKhqSJDJroLgq0TWyleYAtu2S0pKsPZ9+/ZRhoQREXkc/yfXW5nRUXANYFcuo9xIqzndoxAH1H6ZkEvq29HRUVZW1traevr 0aTDCiRMnWGzhkFlaWCUZWDYzM3P9+vUbN26kUqmbN2+iOKING Wv/3ve+t7S0BGu4trYGiMApIBwU25Zi4dzcHIAC2L++vn779m2yhv X1dax3c3MT9mF1dRXukLcLNyGc5fr6+sOHDzc2Nh49evTo0aO7 d++SMsAjbG1tPXjwYG1tbW5urr+/H+YlLy8PZodCtCwZS4kLwHeTqUnXqTj6wsJCXddNQ7Mtg9qTHQ xrlv2iw+327nS5vR7vS5YdMkzbsoKKR83Pz7fsUL5m60YwbOmG/5VwwW63d2d+wG/o+bkeZ8gIvOT1mbqhurYHTb/qVrSAZepBy7B1PRAMh/J0O2CEwgWW0/GCbmqq1xO0bGeOA2W+pelmQKurPQJbVF5e/pWvfKW2ttYwjPr6ejQg9JV98XXlJrNnVpYX6R9///33aTkloUCtRI4wPDz8rW99C6kCtGJvby/6BfZMb28vLVIM0ezv7wcddHV1iQia/qiTJ09CY5G6Qj22tbWhuaT9QXR0e/fuLSkpgSano0TQt0BvFgvTQ60kXAPQQK4UAZHMTaW+a2YaUkRb LEo22AA8C1XJF154gYFJX1QfjYzOVGqVpBM8l0YaKY2I9xIfxo yH4uJiOhR0XUezTcqE2VOYlNIrVUzSB6mTo0Tm68GDB+knl+5R bisdzfgF7ntzczPt65BAVBZQHKBUASIiaANATk5OrqysgBQmJi YA8+yw69evU1AgC8ALYLRUAaTECMIXIlCePHny5MmTJ1wp7+JK hAxSbhTSAWfB6yQpAg3kN8o1T548efDgAXzEwsLC6OgoM6aZNS KyluzF0jMtarAJ0kuGNtT66ak2Qdt0uxyWZemmodtBh6IawQK/YVt2ga6bwWDY7XZbhmlZhmXqpqnrdlC3wwEjpFsFOcrOl/36lwosn/MXC/U8n2NHULcVl9u284NBv67rQbtQcakeRbXMgNOZo9thxfeSpvkV 1eHyeAOaoSqukPnFhtQ0oyReWllZycASIGRbW5tpmhUVFdg5DS ATExPLy8vTyZn5xYXpyanFhTnYBLrOySnQPmfnC8CEVCpFKwSg ACEjuWdnZycjWBA18SK1SWGpcBbSBFFXV4dOQbRMMN8i50fsiJ ZZ07TS0lIZFADjI64ctYgw+npm1CXeQTSLFBeMjJCJ59ItIpQk dcPssrTwEXh/I9OQvg1XASDRM11PVkYyaWTNU8lWJRBn+B9IDfALIlXE1XEZQg MSB+lr5qfUZoVKhJWNx+MIwsW5ijtgpg2DtBEjISAha2CdQHf4 fqrTo6OjNDVntzPBJvJEpIT37t1DjLiRedy+fVs0RdABUkrA1J EMPHz4UIhGbFgu4HVRLmPzFCmykwWpRNy5cwcGcXV1Facgj0eP HgEctra2ABGzs7MnTpxg90AMUzZirqaQQeKLDcOgwSkSidCcL/GHlVXdim1ahmGZVjBgWrod9BumonoNw1LdiupWLFPPVRWP6vS4 ckwjX1Fe1IMFP6eGv/zLzT/4LP1Z+vP0p3+b/uFf798dCvkDpm6ZpmkHNcPMV1WvYViGHrAtzdLyParbNE2n22V aQZfbq+lBO1ioKo6gETBN0zDtfL9mB8OsO8RneXl5b28vDOjo6 Oji4mJq5urC4vLS8o3rcwupmavJmVRyanp2JpmcnlxZXpydSaa SX0gVpGMap9Db2ytDlihDSHMkaUJfXx+dEQQYumBEvICWAeEzs gXxCIhi5PgPuiSZ8ckOhxNhIaRXXc+MHbYz05PszOASFlGm0SA IQK2EHlQSfCXzgIkoLCyEzpfYwI8klZDoDsUI0NhGHZG5btAHP FdVNT8/Hx6BTxQfBgIpLi7m7AqqBgg59+/fL7VDtAaRrOGotD9GM0OscRCMvqcqDjjECzAGt7a2FqUHMOz48 eMIk2tra+li7OzsPH/+PNUjfD+t78PDwwhdcQpXr14laExNTTFfAAUxSkGSCNEUokeiN/Hu3bvUFEkr4PwxY2oQJAgrKyskCw8fPhT+7+7du1KbuHv37uPH j3EEQklg55KACNbgLbASjx8/fvTo0Z07d54/f/748eOHDx9+//vfh7kgMVlZWens7JR9EwqFGJZtZvpT2StGZowS3YRwOjQgyAzr kpISzR+wbVvXTUX1ur2+HLdiFxT6tYBHUT2KqjhyPC6nnv+y1+ 3welyGnhe0tR3qS7WtF/82nf7v6XQ6/S/pz/9quOt//ZL+iup0BYNBwzL92iuhgqBhWKrqDdq6ZfqDtq64nW6307Qtwwy ZVoFp7nLkKLmqyzby3W63aQWNYChP0w+UlzEml9ozYLChoaG4u Hh5efn63ML8wtL8wlJq5uri0srcwnxyanph/vpManp+7tr01AQeAagICqD3cXh4eGBg4Otf/7rMVmKs/tjYGBkBgxgZ1kriQKRB1HjhwoWzZ8/iGuiDaGpqglNEO8srIAIKkLFYjMYcRPqgM7g2ODWZjMCq7d69W 4YPiNegrCCiIV6nJgh3aGa6EPTMyHKQIMl7MOtgJIkQ+Ahhpre JAEkmnUA5CrqA4TRNMxQKYfyIW7K7uLBnLqBYQHFLur6kr1Em1 Yo2BkBF7tDY2Ig67cCBA42ZR0NDAwwCPScM5wUj9PX1cW4P43d x8yiRUqnU4OAgAIGphx988AFE1PT0NIQinYhMPYHSu379ulgpM gRJ3bFk+hopCmLAYAR4gdXVVcqKRPjvfe972doE/ILkIIIjJFOAhrx//z7XCJUAUlhdXX369OnW1tYnn3zy+PHjx48fr6+vP3jw4O7du+P j45WVlSBDBpxoWRNuRSQqBJDkgFSOY5nJ4oFAYF/JftpwNN3UbStgGi7FrXjcquIy/Pm7bHuXbXtcTsvUDUNTvR6/HnS+UjDw3up//G/pdPrH6R//zbtfa9Ec23zu7QHNcKqKZ2eu3zA13fQ41bBlK+4cRc3R9DxN8x umrahet8uruH0e9SXbDAZ1/06PW9M0h6Ia4bAeClVUfVFaYoj24cOH+/r62tra4onS1bWN+YWlD3732/MLSxOT0zdufmd+cWE2NXN1NrW8tHB1NjWTmp5JTaeSU8npSRmj MjY2JiqDs2fPAvvxAsx6/9a3vkWbw8jICOP5GcArfXGCEfr6+pAwCpVw6tQpYb7xBYxgI84 hvWeAEhGUMGlmxt6wLqJJBzUEAgEkAoWFhTk5OZqm7dy5E3ABz jeyBupBQwoVSLiFLZJ1xzVIQ7M4EXKFbeIqmLTLzAZJOYSaAhe gPgwEAoWFhXgduhK4HopLpJpkqtktj6I4EpkzroEABXfIEF6+0 oVy8uTJpqYmJEnt7e2ctFNfX3/ixAmkykw6wMFDDiFHY7qGjEKSPjmqDDdu3KAxGaHL3bt35+bm6 DJAU4gqDvkQpivWC3qH2xPSkWuoC6yurv7Jn/wJb6FGIDqC27dv37t37+HDh+ALiAacC5/z/e9/H+XSvXv3KEY+efJka2vr6dOnEIp8ffr06erq6rNnz27fvj0yMl JVVYX737Fjh515SHmY3UPRi7Z86UChcsnWicVipm6F7LBth0zb 0ixTyVUNS1cUl2Xqtq55XE4tL9+jqLqum6HgLzqVHJ/t9hf3jSd/mE6nf/IPoz0nigPbNeXnDT3fnZsbMI3tTocRDHl9Lxv5uup0WaZuh4xg 2HZ7fQGrcIfTYxlmoWXZuqE6HQV6IGxqwWDQ7fW94HTm61rJvt I333yzqKiIYfxNTU2jo6MtLS0HyiqWV27OLyxdmZhaWr4xMTk9 MTm9fGMlOTU9PTVxdTY1ceV3ktOToyNDyenJsdHh8fHxixcvXr 58GbIJI+/r66MnkpNyKExCMZw7d45xbP39/ePj4zAIg4ODPT099ESBDnBPlCHJEUgZ6uvr5SgQVIz4BemJfPX VV/fs2fPlL38ZwxHeBzJIyxzMY2X0fnamr4y0X055kcolroGYzxJD 8Mcy557t378fo4ZyEsWknjlUhZ9uk3FLjMQyM7Pi2V6iX9I0Te Yg4LfoVkCGEMuM9MRBkCxIU5OMmuU5HGQikdi9e/e+ffuYeM/MObTJghSQfx0/fvzw4cMcvoiMnISNcxlBB3CHUEQMSpahqQxHnZqagohmbjKzie Cl6E348MMPgf0UFygrSi8DVQbpKRBULyYNrQh2wHoRFDx79uwP//APwRfPnz9fXV19/vw5sP/Zs2c4Bd4l2ITKAlXGhw8f8rG3bt0SzvKP/uiPHj58KHJJ2I3u7m4sHK/PYrHMQmiLL4BilKMx4plzh+LxuB4wLMN2u91Ot8tv6H4z4FZdd lBX3M6XfV4zoHlVXzC0a4fbu9OwXtxpuu3Xv/2//e/pz/8l/cO/6Ggqy9u+bZfxisuZY1mGy+t2qwq6RsMwvKqvIFTocrl028pR1Z et4Is+I9/as9OV89KOn9vp3l6g+3c6dvjcjoBpOb1eK2gTPKSPKBKJlJeXE wOajh4fHhlbXFpJpmbnF5aWV25OTiUnpiZnkqnk9OTU5JWrs6n ZmeRMavrqbGp4aEBoRQA/3EFXVxfd05QeOZKzr69PZAiM4R8ZGYGoEl0juWpLS8vJkycRwn AwXGNj47Fjx06dOgXbRQYhRwrW1NQwK1zmuKPEyU4fhEFgmWRG iZKZXimAX1C8mTVpQs+caQQPSDsySAQ8yCdLDYLrhYbUNG2bAA E6nezMkQrZDdEScFgh4gk1cFEZSS5A/OcayReEU9i/f7+kCdK8gFMoKiqqq6uj7RxWBozAWLT6+nrcMI4AzTK0MMIk6X jjXEAqjjS3gBE4W216epqqlaADQAHg//bt29QdSBDu3bs3Pz+/urrKBRQOs8sEjx8/Jh3AMsWqNzc34RpXV1c//vjjO3fu3L59W8z77t27eAHohs3MQ2qZOJrvfve7z58/f/jwIY7g2bNnd+7cefDgAR+CYIlE4+7duz09PWwXBmElEonsA3VY TTRjTKaC2ZE8orS0lDUNGcGQHbYsK/elnQFLc3pc4ULb4XxRcTsVl9ur+gKanaPszA/u/gX1ldxwZHpp40fpdPqHf326/rW44X7F8fMe1W1aQVV1G8YXLLrL5XC5HG636nS6VdWbo3h/Xnn55V3xX/KZ/0vzV9Of/+vf/cWffPlL+QH3LxQaAWeOw2+YmmUHAvmWqRuGIR308Xj86NGj5Py nmlvfPtu5cuOjxaWVhcXlxaWVqenU7HtXU9PJVHJqJjU9O5Ocm rwyOfEu/KJMW6MLVg7awPjlDBhgJmLnc+fOkT7wUzhFypCUHjgE9MyZM0x b+9Vf/dW33nqrubn56NGjqJUY3wyzKIObwWIySRhsD9doZtqIrczRG8I 4skyapokkwcqIA2XEGchCTu4RBoEGFsK2mTUSEV/DFDwhMv//yasS/3kSzYwAJ55wNBuCIikrsFRwB4nMicMYP16Qb0ENkjvEMkdfxjI n4aBHLCsrq6mpEQ0ixk9rMxNs6D87ceIEt5uWVabxwyDMzMxcv HhRjk6bmppC3EqaMDk5efPmTZmAhvro+vXrH330Ed/evn37448/lgIhWmbpeoLJw3Fgh2QBvLK5uXnr1i3kSffv3yek814RNZNQAP 4fPnyY/UZ+u2AN+WNWV1cfP36MEuHBgwdbW1vPnj3DZTx9+pQRLCQvGxs bOHt8fywzNEnPTGRmiVkUiVcEKDNzmo5t20Hdts1gfn6+bhpm2 HKoOZqRr3qcQdt0OxXTCCnevDx7zy95tFd279t49Pyz9Kc/+se/+revxff6c3MdL+j5L/tyFcPQPC5ngWmrTlfQslXV7XQ73D5F8aiKovjtXbvLm/7zv6T/OZ3+13T6J+l0+vN//F7yG/uNFx05Lzh9eaYV9HqUl7weW9dKEyUioKioqCguLm5sOlZX3zg6 dqmkdH9zS9vE5HRq5uq16/NLyzcWlhbxCMtLC8npSYoOY6PDOIiR4UE6IMUdDAwMcB4PjkDG t0I9whpAOoBGOfgL0UF7e3tHR0dtbW1ZWZmkDIgXSXIR0TFeQW SLsVhMBnxEM8cLRLOOMjV+ev6NmXWIAVJljsDBOxiZeSqEc5Yy Ly8PpyOz4Ym48kutTL8SWwVLl+k722RD4GPMjIgoWzhAtikzoc xMBzT/oRS0hBGIZ866ouICbuGPk7Yl2Fc5rzkajUoLE13oyMUZkcjoK4 SiZ86c4eRvSASOAOVUNZpehDXgUHZcA8coyVAzTFEkidlygI3M 4APpSqK+IA3LoiC4ffv2s2fPhDUUKgFGUKCEOAXeJdoEqS+KqO nx48fPnj0DETx+/Bg+4unTpzgFXoGAePLkyePHj8kvJHNhFSTU4N8lCyUCQGtz279 IEzIl7i+8hm54VU/QCrlcLsPS7ZDlcL5oB3W3y2FbBQFj1w7F7zOKzOIv/9e/+8fP0j/+yz97tG93vt+542WHy+t2eb2qW8mxLc3nUrxOd4EVdjtdlmWoX kWz9YBpGIb1guvlq7//8O9wBz/57Cfpz9M/+ceprzUbO7aFQvYvury2HfK4nErOiyFTswyT6BJLxKNx5mVU9f T0dXX3uhVPfWPD3ML81Mzs0Njl6ZkPvvu91XT683T6xx/f35xJTaaSUzgFyMWZZAogKcfzcDSO5JtsJ1oe5KwHOSSSXQc4p TMakSIPzp5iajPeQQarMOmDycByrEs0c6SASHglKoO+RSUoNBC ugR4nUTHKfCMzI1IUk4TIl+JdZWUll8UzIzYRCmP1PInH41+c6 STFBTszISuWOeSDnYQAG7QTy0xJQ2vAR8s0Dv5DSBRuR01NDaU X0JE4S35aUlLCZGtOVchWdzQ2NnK7GXnAVxwEfBkqRgAAIABJR EFU83Pl5C+qjOhYpSUWfSsi1vn5eWqNKJelH4HBRNKDIGoiAj4/ev78eXZdAOsVHQEsoLQhURogLyDgP3jwAHQArQBMWFtbe/ToEbkAGIGHOBESCrhDcpNPPvnk4cOHSBhRPYpKgoeVOSYHAYgY uWVZ2cNRWCnpQxcGK1OXMjV/oNAuUHJUU7dCdtDjytnpcbtdDkXduV3VdtqJPQdqf/BpOv35D37/d8e9Odt2h42X3E4rkKd6HE7lBdsKeFSn6nS9lPuybhoO1WnaFo SCZYc0s9AIx/7g+Z//czqd/jyd/vzH6c/+8dmD9ULDu9P9gqEHTNM2raCiKJaW71OcBXYwWhzTDL0oFo0k4 tF4rDRacrSuqbWto66p0TD9qdnk/I0bv79279tLt/70//7Lzz/7NJ3+0d/+zV8szX/7/Znp2emJ6amJS+Oj05NTo8Njo6Pjo6PjQ0Mj4+OXBwaGRkfHZUw rbkJOlESJxFxGqUSASUWbSFLA6+gRZGwPUiUAL6R4thZbTCCeO cSF9TIzZxQJ3CNbBw7gu8VaZWgNBchst058hc6kcodHEDUAtBF WzMdKpN9mZ8Yo8yplRWIL7UmMORG+IB6PS5URP5TIOjRBnpeWl nJ2DWBB3m5ZFi4TEMjfffDgQXxnfX39W2+9xbwDyryHDx+W83a am5uhdqkYyckrpHl0xVNcQKqMKknOTZEGRxlVtLCwgOnKeBKZh sboNIxTOpGEApBKIQBhbW3t2bNnfAt9yFuePn0qbuXp06cACkh BwD8ZBCwj9o/GgTpCtqiZj93Y2ABTPHny5Pnz58Jf4LCESpSaluwqKT7t27cvE AjQ48iyUojSvzjs09BNzeNRTL8R0kKF9i63U7F1zTJ13SrIM3f 7w7HzwxP/nE6n0+mBs7/2qu14SXnR1A2vy+N1K5YdULw7nK7tpql7FDUQCOSoTofHZQVtp 0uxQntyXLluxedQvPlWYY4r92XPzl269pL7F3bZL9mWZgVtj+p 2OnNcitu0LcXtDBq6FTANzSwp3R/fV1oUi+q6XhJJHG84Vlff+GZFeTxWtLB4bWJm5reS783fvPtf/vIH6fSP0+l/+Q/3166m3p2ZujI7PTE7kxweGrg0Nj48ODIyMjYxMTUzc3VkZOzy5 W9NTSWBDHIGFOkDvKO0zFFoBCkw1l0mOJ88efL06dOELpAs3bc dHR1nzpypra2lV5rwdvTo0fr6elozsBEItVjm5AGKd3v27IH35 QAOWgcA+RSMLcuSeWrZZKRQAyKUpg+IxKGhoYEWAcA7fkfmm5i micJ6m2waKpy2bdPjrGXO9mDSAfoC27YTmXPvX331VYoI0Z8eq UqVgd6EWGYoK4Mi0HVzTGMikaBdlCf0OB89ehTiMPtELRCauGE UitCKcuCfSNbfffddOt5SqdS77747MzPz3nvvcaQK+gLmmly7d g0yby1rbJFUAUV6lK0pxLDX1tZgH+lEEgkz6CAbO0iOgPt49Oi RGDk6AuAD6gMygsePH29tbSE04DPBHetZOmjpqpZPpki5urpqZ 47VkL5met0kwtCcikJW8gjbtl955RU6HQ1L91tanuH3eXJDWsj 5oivXuzMYtPyGnRcu3bY979sf3fr0J5+nP/3Xrx6ry1dfMPzqTo9b8+s+18uWP8wnuHNzc76Y86U71BzPS15T t1zO3Bdcpl8vylV2FJi5upFv2pbH5bQCr+xUcxTniy6HO2eH26 l6XB7V6XZ4PB6v6tMDhm0GTd2y7FBA12KxmKkbpYl9fr8WKy15 Z+Ab/d1dpzva5lYWfm95ZeE7W7fW/o8f/st///zTf0inf/R/fvJw+spvvz8zPTV55b2rM1MTk2Mjo2Njl4aHRwcHh0dHx2EQON pvZGQENhr9kmgTz507xzC+wcHB8+fPU6rs6upqbm4mJpFWcDEF CNEy/dqv/RqnPJBlUDJvbGx88803KzMPwiSwf8+ePZT2EpkzdXDuMP0idg6 FQjt27DAyR6shF4AX8Pv9kUjktddeKyoqkrHxjY2NHH1cVVXFH 0ASQXMAvoNSJd5hm1AGwiwyqsDMGpdGEgGJKF3P1Agw9S8yvVh MJp3U1NQweRZEILSCMAt85S8G5GQfxAb6gk3E+zY0NNBDwvEbM tBCqkrj4+NXrlx5//33aV7g5BUOXyLywyDQ8vyd73xH6oXr6+sLCwu3bt36+OOP6Xf8 +OOPqTsKjyiWfPv2bRRKjDMhaFNrJLfHULFqQP7Tp0/JGp4/f0694JNPPsFBPHny5Lvf/S6j3MkO+JOkTiGVC/FKvFFwh5CRGxsb0rzEMSEyNFFUCZxELI5e13Vq18HMcd4uxa2H TL+lqaq6U80N6iGX02MEC7Z7XnHl7/mDT/7sR+n0n//5n365UItpuR7nditoOhwOy7BtY1fQ3JPrfTmgWS8qXn8wTGuMK zd/ZyDkVnJVNf/AwWM//DR9sfuU5tpWGHxFN/1u147CAtvh2OFVPT53bmF494sOp9Or6qamqm6X02NbBZYZNgwr FktEIpGDFZUliVhxcdQKh/bGik5/teO3Ll02A9o3Rr7x3bvrf/r//M1nPyEV+VE6/aN0+tO5b38wfeW3r86mJifevTozO3llYnh4dGzs0qVL3xwZ+YJ KQJ6M+oCthbRRRvJh3hj/22+/TfWRb6XTgRIG7+KjOAqks7MTJpIDxGpraxnuDJVTVVVFWCboFh QUcK43Dh3PrmcGXohCUcsctMMDFE9yATDEwouKiqjWMUkEdqOy svLw4cMMm+fQIwY9cfAMrcbb2Aronw3DECE06QoBnwYE0SDGMk dig3nACAzSBhQwKxWMAEaKxWK4BhmdSk4VjUbJGugJOX78uMg8 jh49SmMpj5MnT545c6atre3cuXPMuuIUcDwCoIDDlyYmJhimTM OsnI+GJBEDu3btGpIkIQKyeQSB/fIKpCPlAzFI6n+oGHEKGD/XwBHyHI8gymU+Cnt++vQp4ALd0bNnzx48eABzITTk9773Pelxk FoDEmbhINbW1tgNRIBEIiGYE3wnsnmoZnaPkTW7nRTU6XapXiW g+y3LsoyQYRT+ovPll+ziazfv/Did/sMHGyFL9efmeB2/5FPcKBdCoZDT6Tb1oOL0eT15ml3gVH1hy3Y7X/YZX97zetN/+2H6x+n0v6bT6c/+Kf3j/+tyV+0r3l/0awGPzxvQDM0KuRWfkuNWna7CwkKX4na4cgzLdDhVyy5wub2WF dQ0oySeeK1kn5b3SixesjcaiZbG/u1b/+abo5dNv9H/te6Pv/8f/vXz9GdpPMKnn3/6z3/9X//LB7PJq8np5NT0TDI1OjxydWaWQoNoEGhk4lBZQn1nZ+fbb79Nr YF84e2332Z0AmKE0dFRxi5dvHiRM8TxKT09PZcvX2YYBwootqg cJEfRgbAnI5vlmAL6AFggaD+YOxbIyMzI3LFjB3VHGUGgZc7vo ttQ6KFEIoHG7+jRo9nH2HZ0dMiM+fr6eia7SNUjFottE5oxHA7 DS+Ma8AU4Hr/fLxAA4QBJqVQfIpljV+SfhDJEj4TCJJFIwLUKBykIAqTw1ltvg W0ANhQdKfDU19efP3/+1KlTp06d+vrXv84MPJrSWJKhoSEkidPT0xzyx0ntN27coJ1Rn AJnK2UPOF3LmlnGXAMB7SIrvHXrFnQgMmSyBskpoAYA/AiQMfInT57ARMI7UlMAPty5c+eP//iPv//970u6AXHIW6AnoCGfPHnyB3/wB8Jl4Ag2MrOYRAfx9OnTSCTy6quvUsExMtp1eun5VurbUoXK5 rEpa9ObFAzbuq57lFzN2LN9Z0Gs7H/+hx/+0zfe6SwM+Xzqzxl6nmVZbrdqGJZm6C6v27QCO3O9pt+2/GGnkhswg4pLNY2in1PiH/z+H/8wnf5x+sefpv81nf6H9Gf/cXbgZNCvGpZpBW3V4zPMsOLO9aqeoKEzc9HjU42gna8bO1xuAz 21bgYtO7JnbyISfe21N/ZGI5qtHzxU3drcVhIvrag6cGfz9t/87d//JJ3++x/83V/++X/6yz//T/Mf/m5y4srs9FRyajo1nUxNJ4cHh1CyYcmC+ZEeYcx9fX0M6QULUHe ArqIJanBw8Gtf+9rZs2fRKUivbWdnJ5poPoQ84mdqE+BfGvbIo OOZ4wuQIQSDwb179zJzKHvUiFg+gB2Bs54ZtcJPRROAeTO4icP NTp48ye/FK73++utMr6yurq6vr2fsAPRfLBbbhv1TRwgEAmhaASTCBcIgQ krFYrHS0lKZkhzLnL+WrXvjFDYZIEXdAWZh9+7dOEXmWO/fv7+yspJCAzkFf3R5eTnnLzAYGzaxvr6eIxs5pu3tt9/G+CkxokEaGRmZmJjgXOaZmRnmJjJbnSrD2tqajE5EkoxVS61Rh AbZzD+XYduojCVTWM2MRYRZePbs2aNHj+7du/fgwQPak0giyAigDHhOTxSO4/Hjxw8ePODrJ598cvv27efPnwujsZoZu7SRGc0iqmoQBL6jqKiI BPLIkSNGVkO00E6gTRrYhKb+qXOWdCtsFnhdPj1g6AEjV9kZ0P dsfyXS0v2b/+43ml72bvM4tgWNgKrk6lZBwDTMsOXyefLNgFN5QVVydhmhXXq BadqKL9e0wvnm3r2vH//rH6b/6bMf/iT9T5+lP02n/+UH//nBa7tybS3P4801Td3tctia5XGqpuFX3Dk7PV6vW3EpzoCte1/2aLZumLbHm2uapm1a0Wi0NFGy50t74/F4pCT6pcie+saG5ubmU6dOHDvWdOfO2vLyjZXlxcmJ315avH51 NjU/d+3qbGp6cio1nZQ5i7QtDA8PX7jQf/bsv8f4kSdTboRBRA5PxQEoCqagRQrVM+4AooFeO5IIuAaSC/TONESCfE+ePMl48YMHDxJBUYVggKLuJ85LmVBEJVbmdF85BiqW OTyd00wo4VEKlaMrybgh5tvb2ymO/vqv/zp5OtU9DlLeJs0VhA4jc7wCYV/aZuPxeH5+fiJz1JLoH0gTSBnE/vmX5CA2gABxScqWIkkQeRKNj/yt2cyijFTlTGfusoxFYalQLiNGWllZkeEoaJNk6ikmxDxVXAAt DGuZ4SWffPIJPxJRoNQUefHZs2effPIJhkpSAFnAxQ8fPkRBgB fAtvkEPopKJC6ALIDPlHYmsgaQAszCs2fPEFD9TJeUpBWwEhsb Gx0dHfF4nFhUUlKSPUQbIADuE/GynZmkYBhG5iAAW3H6PE5vyLTCZsjnytP06C//2r/7+3S67WSVpmwrMF62zbDL7XOqPqeqBGw9P6g7vI5gKKC6Xgj59 Vy3V9M0t+JxeXLzzF2/6LHNva+u3v3ed29f14x8t9u90+UIa37TtBWP29Z9L7t/6WWXM6TrlhlQVIfiyAlatuJRA5a2w/2iW3XohmXbIbfbqeuBeEnCNM2wGUoUx/dGI/XHG4sTkb7z/S0dp891dt9YXLi7dntp7sMbKwvJ6cmlxXlESqnp5GxqBjErnY7 w0GfP/vv+/l4SAWEEJMijWYQsYI8xT4G6A/LnCxcuXLx4kWtEvCD4ggGNdOufOHGio6NDTnkoLy9HLCDlQD0z 6g69kGEYVVVVQHWMTvg+ESBYmWMQYpnTJcHXkPH8XpRU8PHZAl 8cRHt7OxkEtoZiaJv104fJSJ+SiB8F5POLsXOmGOAdDh48KFkA ziKWOZeF6iPoSBTQ+BHeKFINXpROcv4xmpoQJolf4Bjfc+fOff 3rX7948SIHeA0ODo6Pj4s8kSMYpMRAfYHSPUpETknDqCjvA+lF SkgwlyZlQDvUwO3btzFpURPyIzD/kydPmIkm7YlyMdwB5UZcABeQNdDvwGcyOmkjM4gVZyRjF8Ea1D LofeTPpvEONxqPx2VEnwjS8exGZoIuP6Uh2rIsj8djGJbH+7LL 6bF1f9gIKjmWZr+6/id/9A/pf/rq8X8T3P4/fckwdY2R4bauBxSPO98M6EHNMv0e945cnwd3oKi5hh5UPTs1O5 xnaKGwphm5LsVpBve+6Ar6/NE/+39/8JP0p+mf/NWl/pMB1wuFmq66FbfbbRiaqrqdLo+i5rqVHNXjpIfaMP3q/8fVm8c3dV/p/55p0wQs6S5aDNiS7ibJbDZegaQJ+5Kk0wlbCEn7mw4JW9POdwY IJKSdzrQkARLSactulmbK4o0lbQHb8gJpgxdJtiGdNIAXSNL5t tPsKwng+/vjjc/Xr9EffsnX0pUs3c/5POc5z3mO32fGreLSkpjhOFHbcuxps6dPnzlt2aqV31r23X9/dsvPNj/78uH/PF59pLrqSFXl4TMtTaADulpAkbCJgzZKz2zZcstM7ZlnniEikA hs3rx5w4YNHGS1b926FWM13H2JHStWrEDXDGhFRIv0HjpcqmN0 SWPECtGDa3vZ4JTj0kGrMXZlkggMh3AbswaHd/LF8St/haFH/kCRHoWlyK5lmplQpORKABneIb1C8+fPzzIM46677kKjIoaQvB4 TXEsH5yaUDQ5lw0NSoAQBjwew1ZcNjn4mR7rvvvtACuXl5RQgp Eta1DLAXXGtveeee0SSADogGaMGSZu6aNFx15S5oDKXBT9/ESZhdtLY2NjS0nL48GE225MnTwozJyrD+vr6CxcuCL9IaKDLMJ 1OkwjQcUAUSKVSHR0dkkeAGogFPIUEgeMgguRgm6NQCRCK7e3t/FXgSVtbmwgo64e4tgpMOHfuXHd3d11d3ebNm7kilyxZQknIMAy pPk6ePLmgoABQKtJG6EbIKtu2fYqWG7EtOzEiqGqaPzf6dS1c1 vfx/7x/7U/T8h37q8NG+EKOna/7vGr27Ym45fVmW46taGpQU3Vfth2zlICq6QHLclSfP2bHPb5sf 1BVtWzd7/P7g6OMgq8Gyp/YVPUpTgpu/we9TXfm543yeOyIFQjmaJqiqj6/PsK28hlc6tdzbDum6V4rFsk18qKGFTcTTjRmmnZxacmsObOXrl z545/t+GTArX1p36lD+/fv2NaYrK+tqTpaW3386LGaqmrySmgmuhvpl3/hhS3PPPOTtWvXivPqxo0bqTUILoCxeuKJJ1avXg19ICIFmMinn noK9QGggA155cqVeHzB9iNYEkkCIkJRLk6bNu2uu+4qHTL9lKU nvYKTJk3iT0AGkTYTTTBrY4QM3/6GDRugNpFOPPXUU2IwTd2Ety2IRkAEaU4WTY2wF7ReFA+6GzGF WXqnxMvgzjvvxPWMvjQQARqse++9lwmOEiP4t4kgklkUDXFeR6 xODoKf2oIFCx5++GHMKlE0yywdMVYlFaTqw9eM9wEwgbZFmfMh BTxyhMOHDzc1NR0/flzqdo1DZjTS4ETbMn89deqUlBugAKgyAhCICEQQ6ossfqIMqA FCEYxAfAEsnD9/ngZHySNee+219vZ2CgqSmJCSyFttb29PDvZKyNvo7u7evHnz/Pnz169fv2DBgqG9DNQXxUdXOlmICzIUzOv16gF/2HTsRNzjvT03FlfHTJv6yD9/4brvvHlxVnzspFGOnu23zPjYaNTQtbgZDgb0aNQMBUbGDEfx+s J2VBuhRaKjHCM6JjbWjDq6P+jxKpZjm6apeFWPbvztqK+/8YF7zXUHBj5xB/rcLy/dnRhVEo0E/QGvptuWMSLgt/PsgBLyKQFNz4lGbMeKmVZY93tN24gnRuflGpPK73Kc+PTpM2fP uf/hx5Yf+O3pD133J2u/nzp94kTl4aNHj+7YsWPnzp3bt2+n55VeWKY8sYv8y7/8C2ue7IB0AO92vJXIBahEEAWGzgd7+umn0SYxYRS8ILpmcnhBC iTz4rYGTVY6RNc/btw49k4yd6HqpY0YggBBAMGd4xiRAj2ICKTVYj7MvwYnSpGeqo qMNeIO2j9aObNoQEStyMvwhmAZiQgQmNAhZWVlBQUFAIG5c+fy htAmTJkyhSgwYcIEaecoHZzyTppQVFQ0YcIEKMni4uJJkybdf//948ePpy164cKFGNfCI9C5QAwj86ERfenSpbhZbdq0aceOHQjUc UbZunUroQF71YMHD544cQJbFIYviYUJuQPb76lTp6AGRKHY0NB w/vx5HgmhyIol2+dXeET2/7q6OjA/hQb6mkgNOgZvVBPa2to4mB5yI1KkUqm2tjahG9rb24lZSKqJEZ wcHEHuwIs2NjZu376dz+qhhx4i7RSygPvFg5ae1uBgLpACXbS2 bRuWqeXk5FmGP6jeEcrJyhm/envVDdd1P//0bitRMsoYEzHyo9ZIr2LnjAxqPiMSDeg5VjQeUIKOFfMH9RHhn JyQFreinjuGJWJjND0UtZ1AIKCqul8fNcosuS08+VTn/3x803XdL92Bq+9dPTtulJrr9fo1XdFU08izI7khT2CENjJ7uB6 Lj7WthKao8YRlWOHS0uIZM2bNmnnv1CkzE7H4PfdMLSq7Z/rfL/79pTfeeu/P37p/Zkvlf56oPIwylc5X3DQZDLl7yG3r1q2ECRnrJCMhGejC+mduKO IC1MpPPvkkNS/R0fKZC+G1atWqZYM30PjDDz+MvRK6oMWLF0OZAY1JwGXiKVEAj DBnzhyZN02uIfx9SUkJel8Wi8yzFQ0F91988UVp+iTkrV69Wqq kqPsAEXR5rlu3LgtakRVLLVSKkwSLgoICUh1BNfwPc+bMmT59e kFBAXbJHGGdEy+oR1KJmDZtGqAAOZMkHYWFhZwB8CNaLhzvCXt Y30tfw8qVK2Wy6+bNm1988UVwAaVmhEl8/Xv37j1+/LiMYEakTA2S0CAKpebmZrFLO3v2rFQBOjo62tvbpTGBFqb6QRd 2oD6Q4fz58+ztsvJ5CrgglUrRmwBTiGyBKNDX19fb2wslSdChy tDb28s5MUGgwYmABfGBjIJghMb52LFjSGLmz59PqokxjiiUSET 5otG64dVnmqamaX6/P2oaI6NhKz+e7R3uyQnfNnrKyudfuua67o3r//QP33rhqTW/3vkfd8Xt0dGEZY72agEnlvBl6zEjEVJCMcOJmUY8ZkQiIdvJS+ Tbiqb6dL+iqUHdG/SHvKo9TMv/mt/JUqOhMWUP/eN33BtvH9/5wzHxsE/RNDVkGXYw6PWrw0YGRjjR+Aj/SMWrx+y4z+dTNF/UjBQXFz/00MOLFi6ZNOnO0pKi4pKJAavwwZVr/3Lt4y9ufLj5yX859asDFTt+gXEmfu14Z+GRsWvXLqqPmwZHRUt Tg4wF5jjUIzstgBSWkT7oxx577PHHH2dDXrRokagY4eqWLl2Kl wfBYsGCBUuXLoXtQx1E+OA6R7ZLLBCZH0dKS0vHjRsHCgBBz5w 5c/z48TIAGYehJUuW4ODEiMoNGzYgwXzxxRf5R0SUiYxChhXgQ818 o2eeeUbiXVZJSQmqJDZ/AoTAFQBCWVkZ/fPSzgzULysrY7wKIgVCIFVJIgjqA9DRxIkTJQ0pGRz9yCAG6AM SLRmkx/wsQiCfNQoFccUDBTGBg+9+8+bNUnGgnWH79u0wi4iFKToQAqSd Ed0ha4/EvrOzEzkAhB/dCm1tbez88IJEDTjF/v5+IRTY6sVtsbOz89VXX8UHDeqBNIFbKpXq6+uDXLhy5QrphsQ gfg4VIEiC09TUxJAY4giZCFKZZcuWPfzww1JlhFYU0XtZWRncM EJmZ3CovGmaqqpajm3FE1HbCQRHfk0dlZVbtP1k+prruje+cL/8yL3x/rWLrWUjvaFsRfFHRiUmfEUNWXYiNxhMhPMS4bwEPr1xx+dXdOW OuJ2n6ppH1Tw+r08L3e4zyu5+4KMv3M9cl/YD992LiyY7nuyvReKjHXtsMDAqW1Oy9WxVvSNm5OV4ffGwEVA1 0zRVXYsl4oZhzJk1u7i4tLi41LYiUSdfz7/7H9Y+c8P98t3/fn3L02vvHDf6TGMScRriVCwzMeB+/vnn0bPi1E65WuZ9Pffcc7t375Z5cKtXr5bKAipGZMugBggFsgn Sbzoj2a42bNhAvVzYx5UrV8pAh7Vr10rRAeCARRCrgJkUhYWF0 6dPnzx5MuJddE2rVq165JFHyDuEUPvOd77z9NNPsxxwDyOubd+ +fd++fXT6bNmyZd++fUw23LRp049//OOtW7du2rRJBt5JlHziiSey8ISXISs0w0h9gVU9fvx4SfshSAs KCubOnSuZP0gGmTRcA5UVuMOCggJpiOY8KDSIC+go6YOmpXzJk iULFiyYN28eVKLgMT7cZcuWAXII6rQz0PjIYC8Z9bN3714mi1N uZBYTY10p7FPVY88HjTc3N3d3d9NoCGvQ2toKZciUBJY6oQHKA C6QWEAjE/s8KYOYJqXT6ba2NilJYKNKyCA6tLW1dXd3X758mYqGFCNE1Dg0 rzl//jw4RcRU7e3t1dXVtN/MnDnTcZxEIoGJLrq3/Px8StnQUbBF2Htbg+PDTdO2jJgnW7OsgrxY+e32XTt+3fqJ6w6 4X7rux+7A//x65w8m5X2tIDoqbCSygqP31p37wr3+1uXOglxvkTEi5lgjrdFa bEJ0zISfPPG9td9ZZIfDak74jlA0EBv/oy0vXnPdzwbc66573b3pDny66wf/FB+eNdoxPUpguDeU5xSOm/nA/7153XX/XHngx7nDv2JqgTGO4/N5TMvxKZplWeWlZeVFZWVFxbYVHmHHho+Z8cNdR93rH73d1fj9 Rx9OWNGjtdVwyWDD48ePAxbACKQPJJh0PcnKgY2mQsmkBpQIa9 euJT/FqRlTRpIIxE7C6gtopzmCiIDDAve/+93vUqd47LHHsAh84IEHsFRhxDHAYcqUKZMmTcJtAH4d3eGKFS uoYpK2/OhHP1q9evXjjz8OjwgKwAMGKwDCgax5kfDRwUE5lkAphfwtW7b c6mugwgFvUTxogijcBhZ9EiZQE0ElMqZGxMuIC2AQxPtANiUSI XIKzoDieurUqeiXAVfArYceeojPC3RAUCRBWrFiBfFs8+bNfMH AUjruAAAgAElEQVQEeAn8WC3LXEASSxoTyBdYXXgoir4Ilq5+0 NpQeEFZxgQOwQJs+MICsICpGkoGQbJAmtDf38/On06ne3t75SRUH8ggLl++3NnZ2dPTI7QF9YtMpquzszuZbMp0d dY11DcOcVuiANHV1QVGePDBB0kZwtGITAd2HKewcHx5eWlRUSE yE9uOGYZl2THLgYA0dE2xTcevjvTrxojwBLtgau97Ax+57jXXH XCvue6H7vU/rVx4V1l0eFi9I1sZESr9ZvcH7jXXda//z5vnXo5nZ1nhUZ6Rpjf/rr/79nfdT//y/QXT843wHcrIr4bGzHpk5Rfuzd+11vt1r+Ib5vcPG6Hdbgz7ipF 9h9/r9flH5ibKvhJKJP/rvz903QH3qnv9jSmjIwUjcnN8im3biqLFnNFhI2ZaTvmECXcWF 86c+fVxd979tfyZ6/7jiHvz41dqd/7rmu/PmTF96tTpR4+dOHykqqq6tuZo7aEjh+mIr6ys3Fexd/fOXWiZd+/eXVGxb/fuW7PhZB6cjJPevXs32JMrCoc+wgo238QO8AV7EpGFmVGMhwCl c31KEBnaT71kyRLxa2VHZP1DFqLQIwQgIqBGAFNAxYQvXQyggA AMnsGFnEWxa9euvXv38vbIr3fv3r1//37SKOZlEyZu9T7aQ6a2GkOGNbGSSQps22b9wzUgTC4e4p5aXFx MZUVCBupIKhFQo4ACogPiKqQH06dPBxrQZL5s2TL0SCRmxAWES agsyB34SioqKvjnxSuFb5TpLIx7hURgj8U3paamRiYmSB4haTw NjkSB1tZWhABijsy+3dXVNZQIJEBIaxPrnF/7+vqGxhGRJ6TT6d6+K5nO7su9PenOTDrdkU53tLe3ptMdBJdMZ 3c601Xf0NjYdDbZeKauvqk903k62ZBsakgm6xuT9c1NybrTJ89 3d9bX168bHGG68MFFpm1FHUPRVMeyjUi0rKzEsiMlpeOKi8aVF peUFJUaUce04nmGbcUTqq5EI6PGxCzNo0aMcbep1o9+WvmJ6w7 cvO7e/Nh1v3Tda677/kt7N4+1R4zSPH6v1+MPr/+PY3923c9d173xmfvBG/fHfOPCoWx91G2R0oN1v3vl5KHC3K+M0LLDTsFtoQmNmX7XvVb1 0gu5vqywdpvmu11TfWPM+EglR/H6cp2x3tFTZn7nyU9dd8C9OXDzqnvt0rzSAvtrwwM+VVODo7SQ HYmZibKdFQcrfv781NL8iaXjRzpjIpMX//Jkt+t+0vzrvd//zsP/vGyVY+evWfd01dETh6uPNp195VxH+y//86WKit21NVV7d+2s2Lljz47t+/fuY/3v2rNbwgE3DLi4iggEMvWDKiYJyJYtWyRwSFuNjALhkazDoeYr MveFOXGwjxBkixcvRmsM9YCD84IFCzB3FSQifg0sfmFGSQTImo E2eNKL1TB5BO+KN8xAo02DN3BTRUVFFu3PxIK8vDzEbcXFxePH j0cURXWgbHAWG0UHOMUZM2bce++9lBgIBMWDUximTp0KpliyZA lzXO+8805Jk7BwQFMBj/jNb34TLEDgFOu05cuXP/300wsXLkRZ8fjjj4tElM9CGGNxQ6Cjoba2du/evYcPH967dy/6ZcqQaJaACZgvS/cRokAYBDICyn6IAiEdWltbsUIAQRAUWNsiN6Q6eO7cOQ4CIkgc YBMuXrz4//KCTNe51vZ0ZyaVSafTHf39vZlMKpNJ8fj2jnTLmVfaOzrr6puS jWcbm86mMmnCAaRmZ2dnY2PjoUO/amlu3LN757on1jz26D/OnD0rYtm5dixs21YknKMr0cgo24mWlhWWlBTF4mNLiifFLTNmG hHLjjiOR1Ucx3KMqK6NHBbIn/r3y//7I/eG67pfvL90yX0BZVhQz1Y9WaNCw2NmRFNUvz/o8YdHjZ1z+QP3I9e9ce1T94PX7zVvL8gb4dVG3f//fe8T1/239SsLDW9Q9440x2X5i850/+XmwDV34M8fXXrl7vxgjnpHMJij+Ub61ZF+v9+TMzIrZ+x/HDv3qYvL2p/f6/t9QdBnK2rcSXiUQHiU7dci57p7Pnfd39T8cvK4vLtK8otKJ48Y/43G8+/cdD913T+vf/Rbf3/33ZZhj4xYtSd+03nhvz6/9uWHH3904sQxBjccqNizZ8f2ij279uzavXPnTgb/7dmz5+jRo0eOHCGzwLZ/7969XEVMo0fPQsjAkkvugECZHAWHRSCQ/YmsFkAB88fVCxMpSmfGyWLrLDNNecC6wUlTtPb9+Mc/hgeRpGDz5s0HDhz42c9+xrsaSqPu2bMHUb8kR2QKBL7nn38esL Nz586NGzf+8pe/fO65525lDbg1SjkUHTXJf3l5OdYO8icqBcJ/3HfffVRTkBVAkMydO1d0R3RiT5ky5e677+bBEghWrlxJBeX73/8+fnVQBosXL6ai+8ADD5Ab85GtX78eYdLmzZuZ2EkBUhgjqT+L TlFs1FpaWpqbm48ePXrq1KnGxsYzZ86gO6BJgTKezGKGNaT6cG txtrd3d3eLBpndvqOjo7u7u7Ozs7e3F2jA+qcw2d3dfenSJR4J syDoQCjGc63tF177r56eHg62tbVdvdrf1nYOqUJ9Q2N7R7oj1Z VsPNPalkkmm8421jfV/ba5KdnY1HKyobktc76+qbm5ubGp4eTWTT9+8bl//97KZTNnzs414nmji/Ps0SP14ePtHCuSW1pabkSdsJU/pnTqSCM+1swZG9VijuFRNSc2Oi9sWnZimD+q5c9tyvy3e+OT04 d+FtDuCFsRRc3WVE8woFhmnmWGFcUbNY1R0dhwPZE3bsbrH9z8 1HWv9f2uLJgVDuSMMsfuPvTSyaZfT5tcMEK5Q1G07IB997zVb1 1zr7muO/BX9/OL/zyvLFe7zbFsfXjQicZV3TvCDn81Jzc0/q76rv/+bMB1v3jr1xU/CHr/1rIj2ZrizRmZnZO4+76HP3XdL9zrNVV797z4ryf2vHBPacmIcX Ma/vDX6+4197Pe7z8w9fFvzr67rDhimWfPnnUHXHfg5mtdndWHf3W s+kh11ZFdu3ZUVR3ZuXsH02KrK2uqK2tocmELoU5ZUVGxbdu2q qoqMMLevXt/8YtfiDcXS6uqqmrbtm2iiOOqI8rItsRuzGIbOm9SxAJIp+nTkQ 5riQuUjfBowdYFMcWWLVvo3xGQIoYgjCOg0CYyTXIEYgQh7MCB AxLdtm3bRnPgvn37Nm7cuHPnzlvMIi0W+MaXDU65p3MRvICBrz ijABzwnJeuJ3ocsVGbPn363XffLTZvpaWl999/P3M4iAgy3GLB4E28FVFQLV26dOnSpd/73vfWrl27atWqVatWSVM6OlPJnbZs2cInwtdTXV1dUVFRXV0tj Y8Yk6JBpO7Q2NiIbLFxcKwjKICiIxs7rZDwiMgK4QiA/VCD6XRaFrOIF7u7u1tbW4WGBGK8+uqrb7/9dnt7+6VLl3hwX19fX19fprM709lN9jHIVnZ0d3cSHdKZrtN1D cnGM41NZ+sbWj5470P32qfvvNXXdPp0sqGloen37d2vv1yffOf Dd133WmdryzMb1q749iNzZt2XZ48fNnL0K11vuO7HNQd+Os7Md XIj+Ynx48um50++P/XGVXfgvd8c/Gl+JDjatg3DUoO5t6sjQ3bJ/OU/+sJ1P7x8buYYRVXvyHPimqZZhhmz45FIRFM9wZCmKF4rMfarih 2MT9p/6tQ197Oju35SFtU8vlEz/m7xl9f+WvnSi3n6MCdvlF/PGa6HbwsWNHb/5QPXdd1r7qd//D/zCoOeLF1XR/hH+X0BTVN8ATU3nv83/nCwcOr//fBL99pb/7RgUihwR27MyYnFbx9hZKmx/zzd9rHrful+6rofu9f/eqO/a8qYRMi553TXX665ruu+X/fLbSu+MePI/t2ue90duH79s4/bz7Y0nPz1y7VV1Yd/dbS2+siRQ7v27Kw5Wn3o0KGKioq9e/ZV7L41YJ5Jn9hz49nPOA+GTUNIcV3V1tZu27btxIkT27ZtE6Sw b9++vXv3AigkZfjXf/1XKhf8Shv1iy++CD1JLRP1LRc2hCWGQGvXrsWsAVKQ9m3A/65du7ACYgsEFBDI+F+4U1FRgS0AYAGkIBFESrNQJwQR6PlbvY+ lpaVi7UibI4VrRJSwCTKCQvoU2fzvuece6o48gAIErgfgBf509 91344PAdBbaMB944AF8k1auXMlBxEhwJytWrEBGDnDCNpt8ieI qBUiCpQA2BMtoEGpqaiguyNQmtMy0Mx07dkzMDqDuyd7F/gxiXwSFZASiO+JOX19fOp2WAmRnZ2drays7PLQCq52HkY+ADm6 RiL39be2pN998s729vb+/P5VKXb58sa3tHOekk6ojlUmlO7u6/+C6rjtwzf3y09fTmTOnmhvqz55ufKX1/IVr7s0b7meu+8nx/9z7/X/4h28t+nbUKpq3/On3XPem+6k78M7Tyx4uiowyo86Ykun/+MSL77nugPuJ+8Vbq7/1zcK8oBUJ+3IiI/In/t0jK13Xdb9492c/WFFkeHR9uFfT/b7AaGtMPDI6qObomlfThhnRUdH4uKycgm+ufGLAfc/9ove+8sIxkfzbcsb++8/3ul/86cXVD4c9t+VHDc3r0fWA4s/Lzknc/60nr7mu+0nvtPGenNBXs9XhpmmOiY3WhmsBf+7X1DxvJD/Z/dqX7hd/bK6eOOKrOeoduc7or4Qcb/zOOf+w/gPXvea6N25+6rqfuTc/bNn//L0FiaLybyxc9pNPoDMGXPfGdffml+6Nz9wvP3l67T+9sPHfzzb WvdLUcKz6yLGjNVVVR2h7O378+MmTJxkLjialtrYWSWtjYyPzO wgQJBQ48XGHqFFZWXnixIkdO3ZUVVUBwrdv345DB6tu27Ztv/zlL4kOUhEE2NIisX79egQ1GzduBAJIPv/CCy+IMxh5MacFs+zcufPAgQOMKWPyCNpciqyHDx8WCoOosXPnz pdeeon0gY1TnMqPHTvGNF3IV955Fn1XNM/TOcu8l5JBe9XCwkK0UzCCbPtTp04daiBJjOBX7sivixYtgmWYP Xs29AHyDLrEIRGR4j/66KOM2aWuC4OyYcOGlStXPvHEE9R+XnjhhdWrV4OCxBuPNqdnn 312//79NTU1QihCH1ZVVUmhkWQBaxPpX+IO2z4BgqIjDquw/UQKkoszZ860tbW1t7f/4Q9/QD4AgwCykKqhFBfBAlJl7Ovre+ONN3hMX19fZ9f5dKartbU1nU 5TegQj9PX1gTLOnz/fkGxKNjZ/+NFnAwMDrvule/PzhmMnflfX3NVxPpU+/9dPP/nU/fKG++WXX360a+vmtctWzplyn6Lbv3vj3XcpE3z61jfKRxdHc/PjY8eUz2y+8NcPXff6zQ/cG2/dP2l02HObaZrGmJLed29+5rruzQ/Pt1QVGeoo9auqMlzX9Xx7tDo8pPuiqneEX/fm50c01XOHElz/s//8wHVd989b1n27MC8SzisYnj9972/PuF++teaB4rzsr4wKBHL8qsczXPePuM0Xvj3vrvbX/3Klq2V6oeZTstQcVVGzg2ogqIc9nhEPPvzo5677uet++vk7dyd GOr6vBPwjbtPCoXjZ+s07P3TdT29VPW66Nz9zv3j3iSX3l+SFL LMoOnZW73vuJ6776ZcDrnv9z/2X8sM5P1z7/X97as3WTRubk6cqD75UU324of50TXVlU7IRhUJTU1NldVXtsaM iXcWP9/jx47W1tQwKR+kEIX3ixAk4KYqaFC/YdempY2dmWdIu/eyzz7La5UJlgICYeiClWbNmDRcwdCAbOJprXD8IN+iyiQ6MHdm zZw/TBnhdWn4la8A6bM+ePYcPH5bhhkJ/cuTIkSOYEvN4sNKtKW9UpylWi9UqFUcZOEH5gM1/5syZmDFxH/9ZfJCWLFkyZcoUgoIABIa+L1myhBl+6I6mTZtGi+jSpUvpEkFr gMuVVHFpLAM+kSMw01HkJdiuUlwg4BHg6+vrwQh1dXUcoVZHOo AYmaxB3NMoECBJkpkLLPvz58/X19cjLuzu7r569eqlS5coJUoBEmZRggISA1IJggJ/kt4HQRbcgackOqRSKWiLtra2VLqzta3jwmv/9eWXXw58+XnPH//wWkeq5VR9d6qruflMurvr85tffDFwrbOrY+tzz/1g3YbpU+ZGrSJj/D1vvfu5636y+Qffy8/VJxcVzJg59+4586bOX97z50/cm+9v/eFyJ1fXA/7q39SxzQ647qGKn5ra3+RHgn7f8DGjY15vtmU5up6Xa5QYzgTb GKn7vpKbZ/zlnU+vu25v38Xy8U7O8L8dYzq+YMxX9HcX3nfdG2+/uHbB2EhQ83pU3esJhIZr9t9q+Wu27v/MdbeuWf71cHZQH+bRfUFNNaOWGnJSf+h13c/aWxtUzRMzI2Hd40QM3SyfMG3Rx5984d74zB249tIv97907NTnr usOXDtxcNe8mV+PR3JLiieNsgp/sPXA+6474F67/umfSkZHC8zc+6bdueGJ/7PluR83tzTU1Z06dqy2KdmYrG9oqKtvaWq+tRk01jc01jPwgil eTOjh+hGYeezYMYYDY8/JFSVbK0CdjVfGDh84cADCDxSwefNmNjCALZW/Z5555qWXXnrmmWdEO8QezsbOokWIXVtby3GpdMCOw4MCCri8q6 qq2A4BNbxPQRY4jPE+2TIJJZyf9OHo0aNZ0o9N53zJ4I2xa8QF UgbIRehDGhnE4AQGYf78+ciW6PHijkxzJZrg0ACJAC7ABw61so gR6OIWT7tly5aBqYRcJS4QU/lnsEghKOKkhrCXEkNjY6O4JAAExGigubkZ88KhRqlUGaVtmcUM Hchuz+KHUwQO9Pb2DkUHpAk8jAXPA9rb23kKxEQmk7l8+TIA4c qVK/39/XIGwk1nZ2cq3dnY1HKutT3T1dnU2JBsqDufSp1paEi3tTYm69v bWzNd6UxXZ1VV1ebNz6974umFC78VMcaNNMdFzPxEZGShnTPGz i0pLpg2a/bXZ903ec7CKbO/cc+EREGeL+ZERxjWHcHcUc74sDlGU/TRxsgxVk5OQFEUxadoTv7YkaaTHci9XY1u3rrLHbj2ds/58gkTAj41pAwbqXtGG+YIPWBGjduUkaFJC//wgeu67//h7K/yfH+TsPKUoD/Hys/2xzc8u+Nj1712/YOp+Xn2HVl+Nduna3HL1pSAJxC9XQ0G9K/EokqOP6D6/LpPUfScb3z7Xz5x3T9d6R2fp48N6yEtO8cZl+OMtyK5Y61cO5o 3Z86c6dOnTiiblJMozYmPH2UERseDY8wR+eGcSUVjH1++dG/FznS6I5msr0/emqZ3tKY2Wd9QV1dXW1udbGpoaKxHoiKbBxAAaABkAFOQNbAPi 8Jlz5491dXVZOasc0p6oH3cVrhuuQPPtX///meeeUZEAZxQioKkvQQFuEDCAaQmb5L3xh3hPuSglEUIBwJqIFD hHaqrq4WD5+ki880SVxYZNSUdylOmTCkvL2f9y57PwqZ2QFBgK BurHQG2tCpRWRWXiFmzZs2bN++hhx7CLu3RRx9dtWrV0qVLESN yo6BAwykCUrHBQkGBGwKdrURoKQjL4DYpMRw+fBidogxxEjcUa WoQcxTYRHqZqCCy8zc1NUkX09A1j9Coo6PjypUrMAssdUIGzx2 qXLp69SokxeXLl3lWT08PsYbwIfYKopUmVUlnujpSmcamloZbC qXTnZlUR/urFzpT3elUZyaVSaUbGhobki3PPvfC8lX/9PfzF0etRMSMW5YTN4yAZ1jcGmlZo4rLy4on3jmmuCxqx/OjRn4kbJnhiGXmOYnhWo6mh2zTiVumaUTUoDZcD4yyxn9Vjy5a tfZD1/3spusOuO7ANff6+1ufXBH1ZI303RE3LL+aY0QdJ2bcrvlDE+7/4/vujRs33Jvvup+9WZo/yqeFfvDsz6+57oB73XXf2vpv38lTvjZCUT2e4YFAwO8LBnwjDD OuaKpPvc2JRTUlT1XChp0/3KcogVGRqG1H80bqnoQV1RQ1z4l7AjkTispmz5wzc8bcadNnTp s99Z4508dPnpybSIww8ywnapl5ox1jYnFh6YTC7y5ftnXzlrq6 uoZkU11j06mG5OlkQ1NLczJZn0zWJxvqmhpvRX/s9ogLcEysMQgF9mRx7pQpQajgpNAoHVPgAikucA3LE9mlpXgBb UkOUlVVtXPnTmhOASO8dGVlJUw5uQxjB5PJJNe2+IAQy2oGbyj 0mEvA+Xfv3i2xA00nKKO6+pbWM4tq4uTJkxnQAK2AypVWRelWl Nl1xAXIhRkzZsybN0/ak4gXDz30EKPvmNq2YsWKadOmYVYPs4AMgzLs9773PVo1AAiUa jds2AAfi+8lRUc+6J/85CciDhM1CKGUOMdoBkQHx48fP3jwIHmj+BRSdOSguJuKTxkRA eVyQ0MDVKKokkWG1N7e3traeuHCha6urjfeeIP1zG7P+u/p6UmlUr29vT09PWgQCQqtra3d3d29vb2vv/7622+/DRbo6+ujVNnT0yNiRyKU6JRS6c72VEdbOtX9X+fPtb3akDzV3Z VJtZ7LpNKZVGdT49nKqmPPPvfCmvUbFi5aEk+MNgwjZjsxwxmb iFtmXmnZ+MLSCQXFRcXlZUUlxTEjnjASMcfSddVwYmYs3zAMM2 ooXjUQCEUcKzcWz/ZHzIJ7Ln4wQBvCwBefuTevuV+8t3ze1yPZWbm6N2Y4QT3XNGKq lm2NHZOlj3np153XXNcduOF+8Vf35scDA+511x0YuOEOvPt6y4 HS6N+G9GFqIOgP6oZh+H0BK2znBEO6rgZzdK/iM+3CiDFeDY6MWLZpmiFdC+mK4hvu9Xpj8XxFUy07Vj7x6xOKy mdMn7tkySPzHpx/z6x7CkonRGO2mUh4VM00o45tlhRPKCkqfmjhos3Pbdq//5dEhNZMpvFMy2/rTjc01tedPnmmsb6x7vSx2qPABMy1yA6ODt5gGVn8skq3b98O0 iYt37lzJyT3nj17KDRCge/YsYOZo2L8x6ZNLBA1LYkJUB96gqYM8L+sc3iBs2fP8msymaSCx mW8bdu2oRhHaPVdu3bt379/27ZtvO7OnTv57yorK7dv3w4CAv5UVFRwPAvPRlw0xDGJQEDPMg 3OGJ/BCEAuMgkbppDosHDhQkZWTJkyZe7cuYsWLcI09ZFHHpk3bx6iC/wOwA6PP/44kiRcVcXCAW2izN5D1EEv9+7du7du3bpnz55t27ahSiK/OnDgAOyO8Aj85ONGmMSHSGSlAxpXJSY1I1iUKiO9A6z/7u7uc+fOScNiX19fR0fHm2++2d/fT7wYyiz29PS8+eabLOmrV68Kg0AGATQASlCkPHfu3IULFwg3w j5IbnLLlyWdqk82pDLpzu6u1vS59s62TFe6qyuT7kg11CU7O7s z6fMdqa5kQ8uWLS+sf2LdksUPGdGwEzMikbyYaWleHxLGgpLCc UXjy+4sn1BcGDOceDRum44ZNcyoYVuG5ZiKouQ7MTNqeP1KrhN VVF3PCTdlLn1EY9LNm+6NT47s+5muftUf8FmG6ffpjmH6vNma7 vGo/jznroKvL/nva+5HrnvDdd0B9yZdzzf/571Lr5RFfONyNU3Nzta82apH0Xz5jhnSlWg0rGg+j8ejan6f7g/btldTVc2vKkHHSgQ1VfENt2OOHvBrXo8TidgRq7S4bOb0GXNnz 1m0YOGiRYtmzp5VXFys+5SE7YjB9MSJk2fPnrtp05b/88+rk43NDcmmVFd3XUN9a3tbc3NjS0tTOtUORmhubpbUEjEbVw 6rBWKPNhlgglxmwtWx+UuBgM4imMJ9+/ZBEJIdAAGoi0l6u23bNl5RYP+hQ4dIeI8cOXL8+PGamhp+ZQSZ WGySCzc1NZ04ceJXv/rV0aNHkeRCIhAjBDiIb9Dhw4dhJbdt28bDpEJfW1ubxQQYaUbE TJGWZ7QGbPu0J5EjCMsIs0hBkfLB4sWL7733XvqU4BEXLVr0wA MPfPvb354/f/7MmTMJCoQAaWpcs2YNLjSIlLF/IQHDA5M79HIQgF944YWKigrkVtu3b4eGIXgDEOrq6giHkhkiUh rqsFxbW8vYBUyWBbeLMQlNR3QoifQQBMFWT6rPSgYU0MvIDg9l QP8S+mju9PT0UHrs7+8nQPT29gpJKXikra3tlqVKOpXuzHSd72 5PtdU316U721vbz9XX13d2dmcyXW3tmVS6u74+eeLErzf+27//8Kkn58yYrqke0woHQ1rcsh0r5lG1aCwWS8RLy0vGFY0tKSueWF xu5lkxO+5YdlBRgprq8WUHcwKxqOkY5jDf8MBIv2HmaXpglD3u dmVU1Bqt+pSR6rAx9kgr38mLOT6vHjdjIV2LOYbtRA3T1vzW13 z2N/5x7Tuu+xniQ9d1b3x84qUXTCVr3KjQKFXR1Gw73/LoqhlzNDVbU7NVXTEcOxQY6Vgxr+5TAj5N9zqOZVpxTQ/Ztq1qHkXzKGr2aMccoeuWYRcXlxaXFEy55845M2beP+veGdOnT iwvNcORmOHEYolI1LSdeOGEYsO0161/au++A+lMVzLZVF+fzGQyUIl1dafEYIK2NyAh2nbWCegapA2VKE n+rl27Tpw4wZ5PIVB6qCjsiy5gx44d+/bto12CBjwSARY5FKZMKof8xkNcKh0nT54k/2XFAgRY6rzDgwcPwojhFSjbIW+eoANRikhHUA/kAiEDJq6mpiaLRkbLsvBEQIkkzi2okuhN4jgDLe+9917ERXPmz IEjkDmutHwjRsJebtmyZXSGk0o8+uijdHRQZaQVjEBAXCA0oN/A+g6N13PPPbd//35BZdK+SsSlvgpni0iRD4hKkvigDHVPG2pGcurUKWTLgIWhrYd ID8RMUfbz1tZWiEBgwqVLl+AX5blilCbWiRAHVzX62vgAACAAS URBVK9ebWtrg2js6OiAXwCDnD59urmxKdXewa/Qmbzbto72jnR7OtPW1v778691t6VTHZ1dqa4LnV2vpVKZZH1Db eWRrZs3Pbl2zbLHlkajYcOKmmbUtoxoNBqNxfJMJxI1TdMsmVR UVD6htHjiaGeMbTqKz5Mwbd3j0QOaT/UGFW2ME7dNy7CivoA6TPFG7bjuH+FRAlow5FOGRcxRHl3PVnQ7 YiVM2wxHLMuwY4ZpG6Zp+/TgbZqWm4gZMTMQVA0rqunemBEeYxm6T7EtI6h7s4ffZiYSvkDA 680OhQIeXTVj+YpX1zx63ImpmkdRbreckXnmKCWkKEF/nhnWAl5dH64rwxVFCTtjCibfVTRpwuKHHnjw7755/9SZ5UUFZWUlthP36UFN80ejZiwRN20rYplPPPXkM889m0qlOtO ZrkxndzpTf7qusSHZ2NzU3HK2obmpqakJOMBSkRIDRDVbNAyir GeWExwh0WHv3r0gVrqq9+3bh1pRRg1S7YPSo/jPLiWBAJdwFjnNeJAaTU1NNTU1R48ePXbs2G9/+9vq6mr2sEOHDomT8JkzZ44cOVJVVQWtwCJnBAHHCRxkBxwhXg jpUFlZSRklmUxmlZaWolOUUgJmz0iYmdFC1IBuLCoqWrJkifw6 ZcqUadOmUYNEj4RR4ty5cx944AHqkXPmzMFDFVAgHV00k69YsU KGOBIX4BTxuqPH8dlnn0UZDpELqcunL8LSyspKKczwWbS0tBw8 eJD1f+bMGT5BmheG2qWA+UEQ2BbBJspK7uzsvHLlCtwBeP7cuX MdHR0XLlyAIAAXXLp0CfWRVBPefPPNzs7Oy5cvy8P4FUqSO/39/XRGAA2SyWSqvaOlqRkdhHRVdnR0NJ9p6ezOdHVlUqn2dDqdSnd 2pDJt7alUujOZbGpuStZWHqnYuWPzMxufXP9ELBaLxfN9qsKAw LBt2/ljHSduRKKGFY6aecXFpUbENk076A8Yo/JG+oNexWfHHL+i2uGopug+VTFiUTWo2KYVDRuqFvRqejzf9mjZ Vjyh6YGE7eg+JZEYrWmaaYV9ynDDiPiDesTO82jDLTus+IYrmk 8P+HUtpGpBnx504rGA6h0R0GwnHrFsXdcVzRc2LY+qxYz4CD2k eFXHNkN+n6LcbtijPFr2cFXVR4xQFMW0LV9OKGg7OfHx//b8T6+7X/z5Tz0rv73kHxfMnz3tnpkzp4+KhI143DCsWCymqqphmZPvunPK tHueeuqp2trqxoZkY119Y119U7KxtvZYsrH5V0cqD1VVH6mqPH bsGJW8/fv3w1UjNAAUIDfau3fvxo0bSVHBBVx+UPf0Gkt/FH8FI0hJorKycv/+/bJ1HzlyBI1DMpk8dOjQiRMnBALQdENpDC6cCEWCAOvBVicwBxo CgNDU1HT06FHEV4AO4PDBgweBHnT9cR6e29TU9PLLLzMNKKuoq EhMoOmALCwslMFts2fPxk8ZZySZ1zh37tyCggI8EdAsT5s27eG HH54xYwY1CIqLlB7nzZtH2xK28KAGSgzoEYkLYhQrMIHEAd87q eJInQYVV3V1Nd8KUg3CMHkUn86xY8coNPCZSpVRCEUKhDKg4cy ZMygC4BSACefOnctkMjKdGTDf2tp65coVoR6k1tDV1dXb23vly pXf//73PJhwwAOACUAAMAVgIZVKMbulK9NZd+p0qr2ju/PWIOm2tnNnzjS/2vr7jnR7eybdkU51vNr+h84L51NdzY1NramOju70qeTpZFPD3l 07f/b81pVLl0ciRsSOh2MJ07Z8qmLFE8OzvY5t5jt2cfGE0vKyWCwW jhjxxFivV4lbZtwyY7FEtsfn83kcx/Hpwajt+HXviKA6/LZhI3PyLMMOBvRo7gjTyPMqHsMy/UHdsMzcPMOJJUwjz3aiij8UsWJ6QDPNqOJV8+OjFa8PayaPqhl OwqP6Vc2v6wHNo1qRqKr67JgRCARUVQ0F/Xm5I1VVV1XdrwVipjUyGLIMM+aM9nqDZrjAo1v3Lv/eX1whKW66Nz+p3rP1znHmnWVFxcUTTCtsOVHbNjVNiUbDphExo uFJpUUPLVxQsXNbS3NjQ/1pEoTDR6oOHa6sqT1RXXO8pubo0aNHf/7zn5Nms6lQDqCySEVgx44dBw4cwLgR7mDr1q27du2SwYIcBLGi XEYphLIApbCgAzZt2cxPnDhx6NAhSE1mC6GhFNEtyxjvHKmRnz lzhlRC2HECQWVlpRRQYAfQX509e5YAxEvAr4FH0DXwQlnYn4n/ctGQic/ij4pXAu0JeBwUFRWBBbCUldZmepxk4IKUJJktQ7PzY489Jg4Qd IDRMY6Wm1KNmFKItJMAgdIDTwu+Kmw2EW8IDUMYlkpkcvAmDdF 8TJnBmUtSgATtsw6hFTOZzKuvvvraa68NbVuQxU+bM9iBIyI0o NmJBU8cEW8FGAeAQ29vL8FCVA9dmc6uTGdjQ7IznUnfMlDIIDp Id2ba0qnOrvNdHZ3n2zLdHelMKp3uTP224VR9S/JwzZHayqr9u/Y8vW6DbcYjdjzPiUcsO5aIR6JmLJZwjGjcihqRKJaKlmObVtww 7WBAN6JhXQ84sYQe0FRdi1gxVfPbRm5I88bNmKYE/Jquqb4RAX9AVXRd9alePaBFLFP35/gUTVW8uq5GrYRPCxmGEdD9thnX1aBtOoZhaH5VCwbCpqP4Q7o/JxyO5uihkf6gZRk+Zbiuq7ZlmEZeIKDbdsy2EtGwFVCCAZ/uRG3Fqwf0sJlXHApPeP2TgT+57qcwFDduup9/uPWH/zRvRnlp4diysrKYY5hW2DSjlmXEYrZlRhO2VVI47qGFC55/bmOyoS6ZrG9sbDxdX1dTe6wh2VRdc7yq+lhNzS2hAVN/2FeQ9EoLI8Qhx6Hu0cXA5HP5iTBBFIGQDuTqoiCUK5OIQHRg5c N5ke1KLUxqoqKpEbtgUADIlwsblrSlpQVkIY+srKwks8CJr76+ XvR7LAdGmfE+syKRSCKRYPSrkAWlpaWRSGTSpEmzZs0qGRxlLZ NXwBHS1wTRgOULTgfS70j7g7jQolyiSEHI2LBhg4iRpNaAKome BekAF29MUgY0i2IFIegAngZ8BfUKJAMRwS/y2YnfceOQgW5ifDBUUNAxONBVHBPF70C0BkIH9A7eYBAljvT09 HCQWEOvJN0NwBAeKdNfKJRCc6YH3Zn6+vrSnZlMJtOZzjQ2JDv a2nlKRzrV1NJ8pKqScWZPrltfWlpuWo5pOYqmIjnx+XwB3W9bB kbb8Xg8HA7n548Jh8OapjmOo2kajS22bXt9qmEYoaDfMqO6qkW jpq7riqIEdL8ZNTRN48F6wK+qum3buq77/X7LjimqHo/HPR6PrgccJ447UyAQ0AN+r0+1nbim+WOxmGPZ3mxPMBg0jIiu6 5ZlaZqiaZqqqhABAT1oGaZf03XVb5lxTcu14kW/u/DHj133C9e9OeC6A9drDu4fY44YbYyMGXmObYo9HIOqHMexDNO2 jNkzZ23Z/BxXP9cGeLC6ura29hg7M+3MohGQNpl9+/bBzJM7SLWbIjfFPKltwTUgCobDk3S9srJSaDyOs1DJCLgsmUWa HDJhEJhApkDgSA6OL4cFaxgy5k90d3JEShKMKZTwQaYAIG1ubj 548CBvgL0zKxaLUV/gZ1lZGTZKEydOLCgoQLYkfkqUHihGyqxnZjHALIrVGmkFGQczH aRXatKkSbRFyBQG+IUVK1Y8//zzDH3G/AMpOCkDkgRSBmSh0gENFQynStClftM4eJNSDb2Pzc3Nx44dq6u rS6VSzGVGhsDyIxCIrxFiBFnbVAdl9abTaegDJEbs+UJJXrx4U YoUNEHCPl69ejWTyZw7d46OaQACBUuyGBooMoMTX8Sp+cqVKzw MxRSB6fLly42NjU888YRo15999tnS0lKG/5imGQqFcF71er14tMuceJzaGRnmOI7f7x/aHe/1epnmEAwGeZjP50skErqu82CPx6Prel5enqqqPp+PB2DcpKqqq qqapuH+mpeXFwqFvF6v1+vVdd3n8xGGFEXRNI1Z9UQWYpPP5+O JAd0fiyVULehRAj5/jkcL3OFR7JhjmeGSCWMnlxbcP3v6jClfnzN75uzZcwsnFDtOHG tJBqjn5eXF4/FHH30Ukg/i8OWXX2atHj58WPS88O01g4ZLkIgiFqivrz9x4gR8PjzUwYMHG fwh1LXk/1VVVSdOnDh48CDGvxzhFdmihmby0nB19OhRuEP2cJkwdOjQIRY 5VZKaQXePlpYWyuQkEVzhPAsrsKE9/ufPn29oaIB04E0KPYmEXyRPWez5TI/BwJvvvqio6N5775UxEoIdcFgtHZzvTPpAOCCnmDFjBg6rJYPDH WVMPbJFQga6RsZUol/Epu7JwRvVXRnTIjfMreghQYNJBzQsDvVkMFhdXd2xY8foX+CIf GSpVArxMt8uuz0O6/QynDp1SoavUYZkMxdRMzWF7u5uWpLa29thHwEIIIKrV6/29fVdvHixp6fnVndzOs16Zm2TUKCJhstEB8HXKV0SoIzXXnsNO kMizi39UiZTVVW1efPm5ubmXbt20WYzY8YM27bxUGTnxwuH+fF yXEaJsj6Z+MKy9Hq9+fn50WhU0zSv1+vz+QgNw4YN42ymaTKQX lXVRCJBjACMOI6j6zoRQVXVYDAIUtA0LRQKMUje7/cHAgFFUYgs3A+FQpqmWZYVDAaJEd5sj98fNK24R/V7tGDEjsdGj/OpimNH43akeHyibMK4uyaWlhQVFxYWObGEYViGYaiqats2p7Jt e8mSJRs3bpT+H6nb4XSAOQJOnJL8o0E6fvw4wFNiBNspYYJ1yF bfNDhAlGU8tPVWZgixOYNWKIrLPi/kl2xpVVVVoqZjMxOnr9OnT7/yyiuIr9nVAP8dHR307wp26Ojo4AqnlMbiZ3QoLyqyXd5eMpnMI pQy/VmqCXguUn3AT5nQgHsKpvHAB1KGoX1NpaWl9913nwxuQL9ANJk zZw6PJyJMnTr1kUcekel0P/jBDwACGzZsYJzOmjVrRBYKp7hv376f/OQnQ6EBdI7UjUW5deTIEQzXCYcSSqFnCJbIEFKDFqmvvfYafU2 tra2ZQVskMgjZybu6uv74xz8OrS9euXIFIoA6AgtYOhfQHfT19 b355puZQUf2q1evUo8Qw7ULFy6kB2/STCnOK+khXmzSQCndk6lUas+ePY8++mhDQwOlso0bN86ZM4dA4 Pf7GdilKBgWKkx54ydIm01V0zTWM+PhWFFs1KFQiJkOuq4zACo UCvl8Ps6vqiohIxaLEQ78fj/+jsFgUFVVEhPO4PV6+Sv3QRZgE1VVI5EICILZM7quB/0By7IUVddDI6NWwqsHfbo/HI1oqidmhe8sKyovKZg1berM6TMmTpwcNSzHiRPvZOBlJBKZMW MG+wprEhKOuIBFElGAVh82GFyVqNXJem5paWG3J+Fnk//d73536NAheHsyU1qnOMKWztrDkoMdiGXPUiSNJX8h+8CzA+hBj kDPLquanWBofiHJgsz7YhQAi5+tS/T7TCTi3xFnALBDfX19FtZpEydOxJed0a8ybQFj5cLCwvLycsdx qC9QbiwoKMCCnSbIgoKC+++/v6SkZMqUKQAEWidllJtADHqiyRoee+wxlMvYyGEvj3J5w4YN0i hOlQFLacQe5HWokkQNIrSNfLJgPL4YUSIRF+WzloaFV199VUA+ WzTRQRSELHVaElErXblyBcUB3ur9/f39/f1YpwpM6O/vv3z58qVLl4AV2KtmMhnpa6LlkRAgnZEicxJUIvpICAt5t8lkc tOmTatWrUKvzWe4aNEiQIFAA1L6RCLh9/vJHdjS8/LyWHuRSIRd3ev1JhKJcDjMLFkyArKAQCAQjUYZABUIBEgrNE0L BoN+v3/48OHxeFxRFJairuvECF3X4/E47IOu64FAIBwOM42agKLrOn8lgqiqCqYwTTPoDwwfPty0nGxF 9elBrxaw7Jjm1y0zbJl5MStcVjy+aPy48tKyoqISy46Zpm0YRj AYlCG3juPMmDGDXhiqcWiTuVrACCgC6T4UMWJlZSUYgXDAQkXq AnUHPydUFHwEsgKSU6SQcPtVVVVnzpwhvtA3UVVVhWqAV3/55ZcPHTqUTCbRMkIZEE3Yw2Rvp2dX2vbwECfhZcPjKqIKJkkE4 jqABoosiCo5Dxl0Fvs/g9uxS2H1Tps2bdKkSVAGiBohC0SwxDQ3rFCwVKUhkgE1tE4hiE TRQERgKgwvunjxYvIFrOxRLpMawCzimyZ+iggWkYXB+gqpOzQQ 8FnzTYCRGO7GjTENBFo50tLS0jk401WYQlb+hQsXWltbiQvoCP v7+/FBYsjC66+/fuXKFaTH0A0XL17s6+s7f/68QIa+vr7+/n4pQBIOiCliyoxcuqenRwINMUX813g5UgyYCHKKTZs2QdO2tLR wKW/cuHHx4sWIedmNI5EI+zCLlsGwwASGO7FWY7EYDCL8XCAQALoHg 0Ee4PV65ddb7J1lKYrCU4APgwShRnAhg/B4PCgj/H5/Xl5eIpHw+XyGYYRCIRziiQI+n4+cIpFIZGdnO46jeH1+TY/FEpoeULWg4cSipuEPBlTFq2vefMe0zPCdkydallU4odQwbdu+N TcZmAMaKi0tXb58+aZNm8D8wqtzwaBEEhU8FQFRu0qxEKUgOT+ IHRTAtSTytsbGxldeeQU0ISsQodHp06cJE6dPn5bTnjp1SrIP3 g9RoLa29uTJk+xhsIBCOTcOjinH9U8mkorKhnSYbR82ob29/ezZs8JY84qEGMLB8ePHf/Ob3zQ1NWVhu0xxgXAgDsvl5eXijyTTnAsLCydNmoTfAVbrWCpC EBBNZEgU42EmTpwYjUaHOrKBERYuXIiZHFO0NmzYQMrARJ01a9 b88Ic/FGs6xjfRRorzjDRywt9wnwIknzVZgxRsZQ4KDAIRAQjHZy0aAZ kBL1rD7u5u9nMqCOKz3NPTw5/Y5xnQlEql3nzzTViDK1eu0OYMuYADSiqVolEiPdj1zLbPmTkVh KUgCAgLXBuvXLmCXJI94ac//en06dMfeOABQCyW28uWLfP7/WTp0Wg0GAyCF5jpYhgGmzOhwXEckD9Y3XEcn8/HNktCTviAeiBkSESAL5BNnuiARsi2bbQG/MpLsPlDHw59LvmIcI0c0TRNU30xx1IURdFU03I0PaD59YgRtcx ozDHCeSNMI69oQoHjOFHDsZ24YfBP3MoaotFoIpEoLCxcuXLlj h07yBcqKytl/B/1AskdRMnH+hccQQGPzB9EQD2fC2xor0F9fb0sOUoJcl/GAsjS5WygANiKoRoBCAIWrRQUxM6DqSKpVAp0gIs/O5PABK4QLmA4Ben0Z/4IOILzU4DLwo6dydOyntnGp06diqUaFAOMwFCWkVoDK5xFzrw6 HiNzH4Ee1CwwXMIuYdasWevWrVu1atW6desYkoNmkXl7Tz311N BRfPSQSFe5OMahEuVrFjtdIoJYLfOhQ7HIf8799vZ2AgT7bcPg ZFepNUrXM30H6It6enooLhAXhpKOmUymr68PsHD58mUpRpLzQw TwdM58+fJlwgGMA1pGgRs8HmgwdLiLdE9UVFTMnz+/uLj4oYceIiml7r1s2bKh1JplWVQBhHUDzAMKotFoIBBgR2VVsx p9Pp/f7/9fK5ZzgghINyAghJUk1yAYUVPgwaqqCr/Ambkv658IxStGIhESkIBf01TfreKoaauaX9U127Y1TQn4NceO2 pbBnBELKbVhEPsIYViNT5w4kRFmIkuRjmMECNXV1ZQbKRAOtee TImLVEN8EQCgfuAB4EDuggJ9cgVx47ECy+CWCwDtyWZJ3SD4r+ 5kktlyWEM8kjE1NTQBYmS0oUhrSTHH6IUaw+EHEbJMwkVz56XQ 6iymAojWgAMlOzhxHpj8XFRUhMeCv06ZNmzhxIhbs+CnydJ4ii IDIQhyRKQ+lpaWLFi1Cp4BrPX0NMosSjCCek88//zyJg1jKImfGeUbssQUKkqcBDpEzD+16Bt0JBvtfkgRh8ocm8Kk hxkesYbSG9D6y8kEHcATCF4jrgdQs0DKmh5gmQA309PSw/xN3eCJU5ZUrV3Bz7xgcIY3Aqb+/v7GxcdOmTSjBZsyYQRJbXV2NowRkIQtb8LNMhZY1zD7P5kyREi LAtm3BEYQATgKbwLInfIApWN7EFBAEIIU7HOecHo+HZS9xgVch cXAcJseqPN62DMc2/X4/gCUWi1HytCzD79cMI1JcPCEWixUWFpaWTSwqLpWqigwisW27qK gIC8/du3dz9RMRAPNy/ciy5/5QAxV8h+Qx0p7E2pbCHrGgZvDG11Ez2Hr4v8QvBAK2K3ldwSCg iaGrV65eLoOmpibx+xVlnejlRCbHRS68dePgZECJLG1tbc3NzZ KDZE2aNIkBgeXl5ZCFrGS29LFjxzLfHRkCWGDChAmMcgY4IEPA iBVrVrQMMjNefNkkfEyfPh0zpaVLl/7whz+kIZqmJhoZxHzmpz/9KRP4iA6bBodB792790c/+tHRo0dp6qwatL47duyYEL/QP42DLszyQbe0tJw8eTKdTp85c4ZuBfbejo4OWhvSQ+Y+s2Jff fVVYfsENaQH2xNEjAzIh0GQSMGqbmtr+9Of/pRKpS5duoRLwtWrV0W2iMPa1atX0+k0Kobe3l7ECwgZcE8AO/A19/T0JJPJdevW8UXMnDlTZltWVFSsWLECiQGlBEqJcApUGVmKcG8e j4ftlDUZi8WCwWB2djbramhSwBkAEQAEMgKPxwNVScWB1CAcDl Ok8Hg8ggJUVY3H46qqRqNRTiL6Bb/fz/uBm+DBtmVoqg+GgqrEYLaiIk8sL79VFJsxc3ZJabmEPP5TBt46 jvPggw+uX79+z549LFrsFSklUCCku5EGAaxKuCNtyJQhqRpAWp 06der48ePoC3giVX0WM7FArkBYQy5RDp4+fVr6FOUndIOYd4Dq iTXS5wLnLVmnbGCUFc6fP0+aKbvIUFWLEBBc7fCO1ClJlrMKCw vBCAQCy7JkuFtZWdmdd95JQQFJIpwi2z6DG0WVQBAhTcDNnfui a+IMU6dORbnIz5UrV65evXrFihVr1qxhoh7KZYbnPfnkk8y3FV MaMVajyURaHvF+kPSvpqYGn2W+kqFqLeI0C/7kyZNNTU0ES1IvuhX5BNODakVy+wsXLrAm+WRFmEjgAOoTMn7/+9+LoEiUC5QPCdtYpEjBknokLU99fX1CE/CYS5cukYZI2yWv1dHRUVlZiUsN0lLUL/Beq1ev/sY3vsHCYLeEz2OZERQMw/D5fEQKdm+WItok1p7oF0TRSH4RjUZZ2B6PJ5FIQDoQMljqVCjQ NcieLz+pOCBMAmjw9EAgQL4gyII45fF4ZFwtUgUqlEAAdLdclr xJqTKAFyZMmDB9+vRly5ax5VAyEJmQCHvRHYELKE/CTHFR7RkcICotyYQAhIYMAQF7Ei8EQQjblUwmQaz0I4iKQQTIJ BecsK6ujiJ0S0vL0GXf1NSE3AjLb4oI0pJ34cIFilBUryC5hpo DS+oBHKaFp3HQQ7CpqSkrFotRDpg4cSKyRfFQKS8vZwYsmzyKo/Hjx997770kCPRBERHojJL+KEIMkIEzAC4Y67BgwYKpU6fOnz+f qTVii4A2iZFY0ArPPfccXCMYYdfg7KodO3a89NJLv/jFL6APxHAGNri6uhpVkui9YVYzmYwoN6SuK0CO3XjojCaiw/+a40p2wC7NoiVBEDKis7Pz7bffBg5whJql1BfTg9JG/sRUeBINCEi+UVonBRdAPXR2dvb39/f09Fy5cmX//v30ldCERlbMFfz888/PmjWLqd+hUEg0RZIdgMAp1/MrhQmRHgHUJQRAHxBKAoGAZVkgC1Z4OBxGxSAJiGVZoVCI00rW ALiAR6CyAE4hUqBNYMFLMsLjqURK3QTIQDpTXFyMlA6qmynYEv KovOIGDpXw1FNPdXd3sxkIuwzCZ2cWohqBABhB9nBkL1WDzmvy 3DNnznCxcVrihdQpBVk0NzcfOnRIrJCoPrBvUXSA1YK6JslnL5 FNvrW1lSPsCjj6cZGkUqm2tjauFryCOSJogp2JWMAGQ/Tp6Ohgv2xra8vCiJ1uaCaIT5gwQfRIQACwAEiBg+xLjHhh3Atj ICk3yFOoNU6ZMoWogSMbVUxgAh2QfE9IErZs2QLLiH5x7dq1zz 77rPRB0tQAoYh4keoR8VhyPPqdCLonT56sqakhEAIQhrY8t7S0 QMyQnqH/4eNra2uT+8LcyLKnfEBslqIgskWhDEgKBAu0trbSEN3W1pYa9F bs7e394x//CCIQ7hBOgRAuykXsW4UxymQy27ZtIy7zdezcuZMiOQrO+fPnU1 nIy8uLRCLBYBDNMqkE6QCxgDUJhqcSAexXFIXVxcpnqydwsMOD 8zVNy8/PF14QigElApwlZUsICDILNItoGYEDsJ5SpwQRBINBwzJV/RY3GXMsTfXxhm+VSO3YtOkzsfZcMP+BWTOnE/XIlaLRKKGwpKRk4cKFGzZsWLNmzbx588jsWltb+dLR81GEZnvA rQCQ39zcfPjwYfZ21G40FB4/fhzkD33T0NBw7tw5KWMNrW1xZsqW9NcMdf0dWj4QhrKuro7qwN AZ4mQNVKmFQQCBvvHGG2+//bY0zrADtbW1Xb58WRrzhHFobm5me+OtiusPGUcW3ze5FiXDiRM nElZJUIcyjkVFRRQmhGv4X1OhoSRFj8RfqVaiX4BBkFFODHHCZ/HRRx/FgpXQAEaQeViSOwy1soJXJx4TF6g+QiXQVf7KK69IWYjI2tjYi GMSSVomk2kcnPLO/e7ubvn0BecLW8tJkCSwjIH9UBLUGuAUmMiCj3t3d/dbb73FTCfIRYICL0pcv3jxoqQkQkNwTfT29pJKiH1bZ2dn403I XAAAIABJREFUdXX1ggULAGJlZWUU0tnrNm/evGLFCrobiAtDq4zs4RABpmkOGzaMy4BVTaVA5APSCkGwyM/PtywrLy8PUJCbmwv7AIjg8eALoAS8ZiwWE02kkIsoEeiMyM7OV hQlJyeH2EF4UhTFpyrBnBDn9+uqaUQACxCipuUUFZfOmjXrwQc ffGjxoocWL+Lak9YMwzBwGF+0aBH+vQ8++OBQuRdw7MyZMyLaQ clHysmWzl/BBezq7DREDWGdqGQnk8kzZ84gKOYni1nyVtoT6uvrERpwyWHJ1 dHRUV9ff+HCBd7hhQsXBNhTomb3Yq/i4uGqgH5mE+Ka5FKkYiX2XGxCsAw8QK4loSSz0G9QejQMA/6PHZ5NntyMpU7bEgdZ+RwRAYK0URcXF9PRdM8992DiOnXqVAwa cWdk9OOKFSsWLVr03e9+F1N2YsGqVas2bNggnquMfqVLmlGW0q xKAZlfwXiAMZwh0GkS72X081BbBL5OvkVShnPnzglDK8IhqQsI 7iKnQGhEfH399df/8Ic/YLKcHjRrl4Jlb29vW1sbJYM333zz3LlzUonAbRUQIc9C+8hVCz BJp9MYtCBVooR5/PhxbG9RlD/33HP813j7LV++nAYzUmuZ04MqCdaQ5UoPUjAYBB2gI4ARYJETI KSgwNqmchmPxwkr/IrwUWROaBnhHcAXIl5SVRVxodfrzcnJCQQCoVAIgEDvA+fR/UGfovFIT/awRNzh5IZhRSKGE0uUlJaTOj24aMH8eX/PBQm5AMvA+EJabJ988skFCxbs2rVLxCYk28BmjHPS6TT0M9RAc tBQQHQEQ5NKHsx55KshA2WkMLidcCOaAmgCElhCSV1dHZks+5Y MDRIGEVdOTgh2oGXmo48+evfdd99999133nnn448//uCDD6TmDYJALEMCK4oYUgledOil3tfX9/+mvJGSJRKJSCTCEXiBeDw+1GRNvNvht4EGJSUlEI1CJTIMioeV l5dPnTp1zpw5oDvyXm4PPvjg1KlTqQzNnz8fjIBXwqpVq4AGjH KCR6ioqCBroKOBn1VDprYM9Z9ramoC7EGoStIozY7gNP7Eau/q6gJTZQYnu6UHGw3oaJJi5FAlAtcHHy6Re2i/My7s5AXyPQkWIDQIWSjIglMRcYbKJUkfeNGqqqpVq1bRJ8JXIB X1Xbt2rVq1SrQkfMsk1ZKxi6aAVQreFuDAccIBvCNEAB2Kkj7A HZJ9DG1klMoC96lW+P1+qV+Iokl6okSMQPpwi9dUdUXV+TXmWK riJYr5/UFdD5iWM6GoBAQ6e9aMWTOny4QB/gUgz+zZs5cvX758+XLMPhcuXNjS0nLx4sX+/n7B3plBGyuCBeuTtALNj3B7QjwPTfRYTnxBfNHcFzwoWhIRDmQ GZw7LJpQedPpMD4784I2JywarGiLpnXfeef/99wcGbtlZ3rx5c2BgYGBg4L333nv//fc/+OADHpwedOshmkB4cRPRXXpQkpBKpW5pFmWfF+EAsJ/9B+AgWQDJAnas3GHWm3Q3cSoOTp06VWjFoX6thAY83fFWQpuwY sUKuqQZ+giziGaRQZpMcKLKsHv37tpBR31JH+CBicdQQWQH0jf eOGiOwkcgSVRXVxe5JR+fkIVC6rCShcVJDzYaiTuzzF+4ePEi7 UxQgBKtqUSSDohmASrx8uXLfNPCL/CW0uk0UR+eIjPouXLlypX6+voVK1bAI8D+rlu3DhufioqK9evX w/JOn34ruybWQwdAvP3/bJ1pUJVnmv75OolLNJrUdAThgEuqWpFFwVRHkd10TbVwgAOmpr qFc+BA0jMVWQ6LqZqK7Oj0h44silgzExXckprqCIKAdndcOIBo z7Qgm0rSCftmpqvjwv/DL+9V7zj/84GCw+EA7/s893Pf131d101TUIkAgBx73svLi0yB5IITm52vfiQhgMwcrIGP 6lZSPihM6BfRs1SyIKIk76a2qPod5AWUHiJZkdEQYizGXDLlBZ J++vr6RkREwJTfsWMHx1JdXd38/DwRmdRaMnZ4Qb2Gyy4lJBRSoBx5YXDLdDcp9B4+fIiGhURPwDN pHZtf1HU+cmy4//fo8C5jDgCRhUBAUskbLi0tEQ6IBUvGg89nZ2eHhoZmZ2f51d3d 3Y8fP1Y1QVCTgkYdtPb2dg/YRBaLheCKPIEwQWrAmQ+FkaxByQIaRyo3jqnw8HCFEvSRjIQMC AhgTjw0R8ROAhpJFqxWa35+PlPhGdmAvVpJSYm8laAkIG3CTI3 u4/Hjx0F0VTiAAzHBhURAHG8ebrebOfHdJrohRuliIrAyBB/SPlDJoJ8CVpTzKrgOYWV0dLS/v597KXoC+QLxAqyxv79fwmpyPH5Lt0FqhKFAe5K4AzZRU1MTHx 8PGcTX1zchISE9PR3BaF5enobrRUVFUf29/fbbnp6eZPJr164FEYBWrNajCvVVq1bRXKShSBeAWoB4wQ4HRCR MsI15Bw52CEVSPSxfvhwy4vLly6EbYd+gpoaiAHiHn5/f2rVrX3nlFbJXQAoCyubNm1euXAnMQSCTafCmTZvIEUAolUaFh IRs2bJl//79NTU1ahtJXcLOBJPTze3+0cbqDjg/tBHELHBGiM7Dw8PT09PcHbLCwcFBLDZ5cNO5xUQQ6CfanzqZ3A YjjmVDbsi6Im3klyoEPH/+/EfX62fP+GRycnJqakqqfM6YgYGBhw8f8ktZYMo9u7u7b9y4wX/qQcUFrBgcHOzr60u2T5rAyY+Qifx/7969+J1oY+OnFB4evnfvXkIDr6cuwJeRpSmD1pCQkIiIiLCwsD 179uzdu5cB0/v372fWk9PpZPorjOaKioqCggIM2sEX8bqFi46g7be//S0JAgJS+o5gwoBtVIbSdUDPcLvdYL937twB8gV0Ae8hiWBxSOY gR3bdS/JGDWUgurONlVuydDg0yC1ZMeaoD3DA0iGyULzQeiBPkUqa2+l2 u5uamt5//33UJWRtKSkpUDlAFnfs2LFnzx5uJSO/QQfY+Wooah/C6lHHQcol+E7iQWKUxE+tWLGCvoOXlxd5gdwQqP9VUxBWQCjoQ axevfrVV18lfIBBUGWsWLGCpqlIUzQsNm3aRLDw8fGBWbdx40a AEiqFkJAQeq7kC97e3uvXrw8NDfX29oaDFxUVlZqaWlFRwX6AM MY2AwNm/0uNThuPYCErfXY+DNSpqSnuGjuQNIHQj0EGt5sbrVyASMRSYfE onzenCRxOvAmvHBgYIPTMzs4+f/786dOnCg3T09P6fHZ29smTJ/39/fy1NLnZ/JxY5A4DAwP//d//zS+iaPIAhgkKCtq6dau/vz+tAVIAgdi7d++myyViEuuPHa79TytBFox8xEApJiYGcDE2Nj YwMJBQwjjZn/3sZ2FhYfispaen03pgABzqhpKSEmhL9BrIEQ4fPgyjGatFHCxO nz6NmxUME/ghNJDgKYIpstUhioP0cBtgjPJd8cPu3bvH9SJ+K5azmLqMaa7c bDN+S2gn0itUc1OZAcXycrvdWCeAOxJHWDfqd/YaWmwgJTJJQlV7e/uBAwfU98U1OzIyElEpcVxKE3GT2GAU5JznFotFnAKUy5z85AXq L4qtCGFZR70ckNjbMIh04Ht7e2/atInIsmzZMv4AEZakmATCMNOZ2OryUCAjIDGxWCxAocoFmGOMQ gfwm5x3w4YNlEtch9jY2Pr6esTRXFViMZLWx48fkzOieaVCZHN SC7CHFRq4oY8ePdKBvLCw0N/fT7jnGOjv7ycZhKuuTAG+CeEAQy1eplqVOEUsGB4enpmZmZ6eX lhYGB0dnZ6eNiMI5kzhu+++m52dnZycnJ6eplKQjk7p8IMHDzS mWASHGzdutLe3e2zfvh1LRbgDUIykX0TUgPcRCEJsbGxAQMCWL Vs0640UICoqateuXTt37oyMjOTSQxSLMh7kCECMlBI2mw0npf3 79yckJIAsMtMFZDE9PZ1hDZWVlXl5eVAVmZkjk+zz588ja4c0i h0tPWQJ3TCok2KMPQ8r6d69e5QGXV1d+NUAEfMMwaLL5JuqxpX oRhwOPcbkBdYWGRrVBJtfx8jo6OjXX39NKUHuMGw4tfcY5CVwB 5rGegdWDwuFX8Sdrqurw64uICCA4z0oKMhqtWZmZkZHR+sZ7il QMSen9qGZHQhhkW8JNXz99ddhMerwl6QSRwMKATiFr776KgChm E4rV66kNiFHkNSKIoUaRJgCwm2ai7RFRKaENA2OQLDAzWX9+vX e3t6waRQE6bnShSFX8vf3j4mJcTgc586dg//Khhe4oytMjFCbSfvWzFiXqnVqaoqbyM0lpQfbYxuPjY0NDw8/evRodnZWL+DWC57UEuJN+KWiqxFNxsbG+vv7CSgTExNUB8QFMg Wqhvn5+aWlpcXFRQoZhS1CA/GFsWMsIZIgDrne3l4PIBmY4Vu3bg0JCaFMkIeSj49PaGgoI97A EclRyf/j4uIQNcBx4rt0ExBECGL09/dnJFRERER8fDzGzRri4HA40tPT0Ucz9PGXv/xlUVER8AGjHKqqqrAMKykpwSG/vr6eTEFTceg7wFoHUzTrwKkdQBabm5sBF9xuN2DSzZs3OZlhbi iboO3Ht24bs55ZE+Rd8lylaiAGUyMQmCkdefLBgwf8CLkcb0Iq wa3CH4Hl2GWom0ZHRxFQjxgmbvyW3t7euro6q9XKRYZsym3KzM zEep+EGYYivXpOYxJ18gJPT0/AP6p0igs2IWe+BE44qUjjKEeDVYYbyirDQJGMAF4DVgs6+cU4k BZLXgz8PbyMSoHfAlfSbO4k5QLVASuQphhZA2nCli1b6HaRw7p crqamppycnKKiIi41u25gYADwr8eY39lr8M01wlNojtgi9+/ff/z48cOHD2dmZoaGhgYGBubn5+fn5wcHBxcXF9n8bGC2PWnI0NCQ sEnek9CvcoPX3LhxY2Bg4PHjxxjzTUxMjIyMzBgPM46oTwgNZB OEA/WzyGFFtzeT4jANY7F5sFxAB9mudBBQIpCOEil2794NZEhFwOZn dgMap/fee49xT8AHu3fvRtTEAn3vvff27NmDwImpDYmJiSkpKU6n0+Fw pKWlZWVl5eXlOZ1OUZgpFvLy8hjiwmDoTz75pKqqqqqqClN9pm gBFkiUBjeTPlyr4TlHjkCZoOqAZOHatWvd3d3QnNva2m7evAm4 oJ4wnRsunMwRSPjZ58OG+XKvMa9RKaJSA6UJWk8EBaK4GZTuMU bOUm0+evRI9CqQ57GxMXU6rl69mp6eTsJMOKCK5j5u3LiR7Y15 ia/hNcZGwhMJjFA0YRL1119/fdOmTSoQQkNDqfOF55NTcJ5TJsAvWmXYrpJB8LaiM0BzpqFARF ixYsXbb78NIQK5lJkETdcTHFSSTQgO+jNYw3v27NFgATopgA6K kjExMQUFBcwNzsvLs1qtROHBwcGBgQHoQLdu3RobGxN1Vf05gj g7nFScIxeUUYU9e4zNPzg4yDPT09NsdRYDXU9gCxYJ1QHbvtsQ 1+J/wS/l9Q8fPlxYWJicnJydnQUyUK/hJZRR9AQilPpc5B2CS1UOs6rJRj3UU8DaAJ4iqRfRITAwMDY2F sdEygQyf1zYyVeTkpLCw8PROBMmSAdAGeAjiYBA35GZDgyALSg ocDgcWLMz9C0jI6OgoKC4uFjgosyUGBJPgqCh3fIFkL8FWx35i mywqRQkSoWVoAYM2AHcBPhnwnhkXqLyoccY6MbtFI9ALuyYqXQ ZU1uGjbkMQqTu37/fY/ivwGJgQQg47O/v5yThoR/n5nHaDA8Pt7W15efn0/cluOOU6ePjg40VhQOHqjBFEgGLYdzOPjfX/DAX2bTSRNARwECFuoAEgeBCRoBOSTwl4AbKB2mi+SlCCec8nwN VEEcQX8peTX+k3oToQKZARUCznOEjZpISFLvt27fn5ubW1NScP HkyKSkpKChIbQKB/MOGkl1Q0Yjx4MUjhux9eHh4cnJSgWBqaorynmdmZ2c5qIeGhiY nJ/lZ6gtOkWFjaLjgBuFKI4bXVpdh5KdoMj4+TiWysLBA4SBAcW5u 7sWLF/Pz89PT01ASSE+GTY4bbmO+uf5BmabAqnS73R5mIwOp6DhtECwF BAQwtQnBgizStm/fvmvXLrAGcgHIBcQFmg5yUoGhCOLF/GgGNzDKSTInNA55eXm0HnNycvLz8xnfQpehsrLy8OHDlZWVxAJ YCYx4Y1CfrKnOnTt3/fr1zz77DNOks2fPtrS0MOuNiOB2uwEXKSKwUcFwhq4EyZWYzlJ Jq4dsdk/hNapCyQUEJXJoEP6J1iIsiYxAIid2Cu/mNlhrFAiCqUE0+fz8+fMZGRnm9pB68sBsbH4Se2IBRz0Vu6wHJ IJif3KGK7Fn/2s/8zKL4dcKQrl69epNmzZBQ9ZP0Tsg7pg1DggcCECEDDgIsloB4O AvMdcaEB/Z55QesBJZbyxgQtjGjRuR7XBN9uzZAwu+oqIiPT3dYrGQoImPo LumCE7sZusCHJDwcxN52fT09NzcHJk8z8zPz09NTc3NzfFxZmZ mfn6+v7+fXTozMyOEknDAjR422epwxzlszInk6OioYo0+0lkwJ wizs7Pz8/PwmgE+FR1YjeJi6VBkwXd1dXkAH8gcFZYRJQNSRTmsc/jQR2S4G5kCc5yoHRISEqCUKjUgFsTHx+MFCGqQmJhot9sZ1gBP saioKDc3lznxLpcrNTU1Ozub9IFnyBFQswILffrppydPnqyvrz 9z5gyiBpIFaMtMxens7ERzDltRChYkKJ2dncCHEBaam5uhlH/55Zd37txpbW3t6upC5qDmrXJ7elEkk6wYAvzo6CiEU6HQak8yP H7YeLDbySxIQbu6upgcR96obgUZptIT3pm+1JUrV1wuF0kZZpm AahyPsNH5nE2ifJtWP3ap9PDwUPDx8YGAgEBo48aN0NtFMYAag P0BUYa9yiEPAMkuJeFfZRg0/vSnP33llVcsFgvOjitXrgQ1pIIQA5L8gjhFyJC/87Jly6Bd8u+Q9Xh5ecE74jSy2+2JiYk0GtetW4d7KNXEjh07am trmciSkZERFBTU1tbGJmGHk7er0BsaGpqenh4cHCQXYAcODw+z t9mxsIaHhobm5uYmJyfn5+dnZma+/fZbMnbCwcTEhBrPCwsLU1NTMzMzo6Oj33///Z///GeyA24xb26OFKwfPp+dnZ2ampqampqYmJibm6M0gLY4Nzf3/Plz3hwmwuDg4Pfff4/lJ4UnS07tbfhIgFxUDbCkPWjP7N27l6GvajcQAvz9/WNjY0NDQ3ft2sWBA3ir4Qt0Fnbv3h0XFxcVFcWEeEoJpsgjZ4C YaLVa+Wiz2RgJS3PBbrenpqYeOnQIF9bc3NyioiJyBPIFDFRKS kogLDKEE/mj1KkoHUgQcLDAeLelpUWjcq8aj9u3b0MdxyKF5gIpA5YS0N1b W1svX77cZUgeh00SZrbl3bt3v/rqK2BCWtbDw8M0Gigo/vjHP4IpqrxkzfFKNZaIAgIahTDRZaDk40ZqyXJHq6urbTYbABD ihSBjkC8NxaCgIHPlby4czFiAHBn9/PwwI0C54OnpqQ4l2x7egZ+fn05vsEAEkUIZ6Q6QuovOTBXAT7H hCU9oHzFoFoWJAoRSRZmLNFoKcKh133vvvQMHDrhcLofDQUUQH BxMV4VHUFDQnj17Tp48eeHCBUQfgYGB9fX1ShME8iuN5/nR0VH2OXecXTc6OjozM8Oe56AmNZiZmZmamnry5MnU1NTz58/pOAwNDY2Pj1NTgAJQcRBHRkdHJycn+V3UFAIXh4eHFTL4cX7F/Pw8zcW5ubnFxcXx8XHqlPHx8SdPnvD3s0R5Q4IdyY6IkgDq9Fn h18Df96Bzq/kLnDNyQ8D+hO+idCKPACMglYiJicH1ID4+Ho16UlISXyYmJsbG xiYmJsbFxTEJ1ul0fvjhh8gc7XZ7Xl4eDEVCQ35+vsPhYKwTcx/5WFpaCn+RMZuSOTU0NGjkHlRFNNGa2EMDki6DfBBo4+PLyuekC XioUFBI03bv3j1QvXv37ong0WPMSrh9+/bY2NjQ0ND9+/cJ525j4huxmRssYhJ3S80qWS0pR2VpUkooe+Rld4zZc0DcfX19 p0+fLioqysjIYPquSEd042AWyBSfpoOweqp9uEnq2NN93Lx5M2 kF57a4A7QD5JVEaHjdmNoiV2VKCTY/W110Rja5AEUEV2iuwQ5pWEJA2Lx5M+QlghRVAOkGgYxIB0fGar V+/PHHQFEZGRlbt24lRQoODt68eTM4Qnx8PM5IZWVlNpstLi6uvLy cE55dd//+fWHApNwcy5QM1AXQAekjCkogfeB5fUI4mJqaWlhY4AVzc3Nzc 3Psar41OjrKR0oVYZajo6P3798nR+CcJ/rMzs5OTEzQziBATExMqEzgV3NmqNYADe3r66Mq6TEGC4yNjQ0O DlIUY+UMSu1BaxpWgsViCQ0N1UQmsoaQkBBcFRnuSOsRWGHPnj 30GpUIpKSkUDXQR4iPjwdB5IHqmY82mw3xgsvlgqHocrmoFMyT naDfMesNz1V4+8icEDjIOklKJzwCNEgL4AB0oNUYA3vVGAAp65 uenh4st1BMM9kJzNmsdyQQ9Bj6Asr7sbExYjDnv1Q0LDju8Vdf fTUyMvLNN9+I4sKdJkEYHBz85ptvpJWGE033i2YkBxcZBBA0OC 5VW3R0NHW4t7f3O++8Q1Dw9fUtKCjATqa+vt7lcqFYJzRwhktH AIDHWDQ2Nnikp6cnn5Mv0E2khqfWUJ+C2CHpBP1L0gFpE6At8B phAYCLhIYNGzaQZiYkJMTGxsJqi4yMDA0N3bp1K0xkLy8vTR4i xOCkmJ+fn5iYmJCQwBgBf39/plGgfYqJiWH8R0VFRV5eXnJy8tatWxcXFyH2zc7OLiwskNCpMA TGm5+f/+6778jt5+fnKRDIz6kLhO1BDVpYWFC9wM5XCCBNoA1Bk3J2dpa UcHp6WkUofwBZCTnFo0ePgC15N1IMggKxYHBwEECR16ukFSDFe YZzh/ByLWw0kbdv3/ZAtsxJsn79evrVMJrhF+7atQtDFPROmLVj0753716ISaInpKWl wT7UYPiEhAQShMTExOTkZJvN5nQ6CwsL8Uqx2+2UBjim8KBSwC 6FCQ60HnFPKi4uZqATFgm1tbUonerq6hiVfd6Y+dnS0kLfgYzg 8uXLaByuGr765AtiBCJ6J4+AYUqAUIeGnoLb7YY+4DbUYzdv3u Qk59YOGRp13VqKCHIEQv79+/eJINy8O3fuTE5OdpnmviGdIukYNtwWFEGAM9577z2qM8AdQgB3 0M/PjyovPj7+yJEj6EEZWFRSUhIbG+trmKZwelMprFq1ChcT8nOyD GoNUgNNcIHXCLMIOqP4C68Zc1/k0QLQaMYv6HeSMoBQyrjR19fXPCKAAaI0EUC4oB4gc4B6BCPO6 XSmpqYSDkDE4d3xekz9cnJyKioqqqury8rK0tPTQ0JC2MDT09P cQUIA+B/lAMC+9hsfOZw5/CcnJ8HztCEnJiYUBV68eDE5OTkzM7O4uMgrv//+e34dCQhpgrYxh7xwRD6KX8B7EqQoVXhSYAcnCgcMq2XYsFEZM fy7RcAj1SUdlh2zB/EV7ABeF23IAGN8KypmwrM4y3QQCA3R0dFABkCJ0dHRRASQBZvN ZrPZ7HY7LYb09PR9+/bRXHS5XHa7/YMPPnC5XNQReXl56enpeXl52dnZeLEyzUUjG0gTqqqqkPcxrhc PFfICvNXoQWJ0dfXq1cbGRk2/wqlCvQae5JKRQd29exdPGxwvJGFQ7FDfkQfaGFGVQRnv3Llz48 YNuCtSwo2MjPT391MTgvRIjuI2dJDqQt25c4fSwIwJjYyM9PX1 TU1N4c66Z88ejtCYmJjQ0FB/f38Zk4PA+fj4ZGRkoAHBtx5CF7wPZGmk+m+++aaqdFIGX2MknJ SIwAevmSY7KS5w1PsY89ooCuAUSftEpABloCoRJ5K/WWNgBHZIvCghE5Z/VEZ0VQFBfXx8wsPDnU4nWJU6Yt7e3nBtAUqR2NfW1h49etRutw cEBNA7YKcJYgQv5BngRqUDKhC0w2dnZ7/77jvxgqampggQqvBJK8gXZmdnBwcHQSj5FtSjycnJsbExdrXIy 6wl8n96nOPj4/wZfKKShz8VjrP6jqOjo3ATyWoVAiAsExcIELgwQ8nzQEMK/sTnMlMXVUlAIzkqDygfKBRsNhsTWTAClS0KT8bFxe3fvz8xMRE 7driJkBSpF0gKUlNTQROJBdQLubm5xHUaDRUVFXQckT+yvs2zW +S/SgpAgtBkjNzUiDsyBTntAShq55MRuI3xDVQN8plQl4hKEjYoRS ApmaQp6lASFLjZMOTV3zJ/d8gY4qQeMmkeOIKYczBezp07Fx4eDgwESRzBn7YTB3t4eHh6ev r58+eZWQTmwjUsLCx0uVya9GnuNUpZoLod4JCdD4igbqWP4YMo AyW0SVJM8C0+h6ckKQSvpFiQWZOZiRQUFEQHkfcxv0AzafiSNh b0tsjISKvVGhISwkUICAjAwZ0VSNaZn58fHByssp8QwM6Hhqwc AQgAcgEv5nkOeaB+MEWe4QW8FZGCNoTek1+hOmJxcXF2dhZiO/FixNDI8ktVLJBEEI8EZ7xEVVZmKs9FIQjqo9M+o5smtt6P3cfA wECiLxEBUvNLugYIyLAVGQOtviPu7IoC+/bti46OTkpKYtZrQkICKQN5BEHBarUKR0hJSWE2NNMf4SO5XC7Q hMrKypycHIjMKJ0oH8gUYCgxogvaIjIHcATETnjgYZ0C4khBcd WYt2EmLLH/KRM4/7u7u6Vr7jK8jGgHkv93G+ZoRIEhw4t12DC6ADQeNAY6qCGsnEJ UeYBJoEe4icoAua/iRJ84ccLhcFAscKeI1JR7nJwqHywWS2RkJJir3MfPnTshR5oLA AAgAElEQVRXX1+PToS5O8HBwcCECgQa8cInaBngJvr5+b3xxhv w2Wgw7969G+tEhAY+xsiW1ww3Z8KBihQShFWmEQ9EFsUybXgFi +DgYPoOBAVfY3wbtIugoCD818vKyrKzs51OJxgEP8tlgYyflJT EGquqqsrLy9NehQLIMc5GhVagTc6e5GCnFuBHXgoQ7HneFszv+ fPnYIp6mRkRUCOTeoFIQXgirPA+c3Nz4+Pji4uLMzMzIyMj/J2AmmAN9C+JDiPGg6qTU4dVzfGGlgcoEX8nTJ9v377tQRClSwR 8AEBAR5cCgX4v3A8IixATyBGYBBsdHb179+5/+Id/CA8Ph7CwZ88e4AOQ8MTERMwqnE5neno6RURCQgIK6IyMjAMHDj C7Ac7SoUOHsrOzlRporBPu7Micamtrz54929DQcObMmQsXLpAv sPNBEBiYw8hNLLGamprwt/rDH/4AMYM973a7+/r6Ll++LLclZQpI0yB1UEeQyY8aQ18JCnQWFKT1vDgIoi3obj18 +BA4Z8gwVkF2op9Vl0E6/HPnzrlcLi4md0TKEUB1MmRRErmD9GUaGxtPnz7NdLyamprq6uq qqiqbzbZ161ZkQqDLHP7IFmXBym5fs2YNDcLVq1f7+/t/8MEHOTk5qNcpAdiBkBRAECBBQU9SUDAbPYJt+xieLtCufQyTaH b+pk2bgAM0f8HHmG2tRUtEKCoqOnTokNVq3bVrF6bh/CJm26LNt1qtePmWlZXRRMB6iM08Pj7Owa4NjHyI7c0rUROBGjx 9+lTJhX6QDayYAgpAmKB8oO9IbsLL6E8RKdj5AJkgDkIZAAvkg CB2PF0JM5eB84NAQPbabcxrUFy4desWtfP169dxjvQQuc3X15c Z0NHR0XQZoC0ii1bVQAOSlIFvsTTxXA8PDwc4AICkvuDFsJjj4 +NtNlt8fDxkBD7a7fb09PSMjAwKBxoQOTk5BQUFkJHy8vLq6+s VDi5dugQ9SbPegBJgJUBJwKb9+vXrGCVwSOKnhn5BM3NIDciaY CVIsEThALLYbTyGDecSOAJsbCX8skgyBw6qDKoGM7eUN7l58yb 3mxdj4AFEDBo0aDjnXblyBb4dRthwlv39/bkX69atCwoKYjwB4WDDhg1EhOrqasxphS/W1taeOnWqrKzMarUS4uEU0WLE/lDsRl9fX6IAHifoF3fs2BEXFwcA7HK5eAFwwMaNG7ndKOg5dda tW4eWkejg6+sL44jXAzRs3ryZ6ABLinwBtRKdVJGpBU8Q9Zjj5 nA4Dh48CJ+FnFQZB1pp1nBycjJa++PHj9++fXt+fv7p06fsfKE AhAlz2k86AKGAHAHIUOwAQsbS0tLCwsK3337LIU/fgbclrCwsLAiY4NiHLwDKSCHQ398PwDk0NCQQEeyT7EC8WB7wm lhCfNJtWDNBt0FrA1Uf3g2GCHTW2tvbb926BbvXQz1qsAMsVVl qoaGhKJpDQkKIEUIWw8PDt23bBqxFykopgeRJ1YTNZoOttH//fuAGu92uHgQgEAkCzquwDxwOB0onl8tVUVEBjsBUaMbAImpA5o Tnak1NzRdffEGvobq6WoO6KBaoFLDEBmtkytOdO3ckcGxvb+fa cY0w0iFNgMvFRiXi3r17l9h8584dKZ2V4UNcHxoaYqArwZvbKX GLogOxgMCvZIEaRHYXxJTh4eGCggIA3aioqHfeeQdxKgt9+/bt5AVBQUEofOgasp/r6+sbGxs1y5BJh9XV1aWlpZRyMTExnMnehkU6VYDZDQ2YAB4xL QO73Y44vaKiwtf08Pb2pl3N/SUrFFeVNSaPNk2CevXVVwko4kRRMgBvsflFVSRekDuAFDgcDmr JEydOFBcX5+fn22w2CmEZAgN+xcfHA2OVl5c3NTWhDoAOzMZ+/vw56Tr5ArEA9bFZR8APSl9AljExMUFl8ezZM/IFfpwAMTk5OTExQeqBPpLXfP/993Nzcw8ePOBbwM9UEJQYINM0MsCSMPVnwTx+/BglnjTUZpYtwMHt27cBwvANVHMByT+j4tva2jwIonQf9Ynk9Ji daGa0HFZDQkJoSSKdlgIaKwRSA9IHJM9mNRQIQmJiYkZGBrEAf xSHw8HA+OzsbJoROTk5R48epV6oqKg4cuRIbW2tvJiJC+aB8Q0 NDbW1tV988YXm8OCPwEwODXprbm5mIJowRcoqrBO6DXddyZzkX CB5rKC+UcMPw21McAC5+frrr4kX2vMQmYaMGbCCElRijIyMIHA AbiT6kB10dXVxsLCmidTM8t6+fTvgIgk/uxGNszBCb29vTGvhdFI1UGQdP348KyvLarUCLUM0fOONN9Advv baa2gZIRqQO+C28tprr23fvj0jI+PEiRO0e+hewzvgfchWIiIi 9u/frxtttVr/8R//Ue57/NlCByymiQ++hvOSiqDly5eTuYiODahBHExOTq6oqCAcVFRUFBY W7tu3D62XxfQIDAyMi4sjSMF8JQNfWlr69ttv5S9A5s9W57uKC/qSQgABIhAjP2sOGcQLIgX5Au0Amo7gDkIWQCLIKeh30geFjzg8 PAxjYmhoaHFxUazK/v5+IEMxX4WOQ4SXqyLZLkIe6AkSBAtu9/Dx8dmxYwdAFI0GqCCKCyEhIRgoQElSyPjpT39Kw5JZ8ugawCPR QWOLwkHx85//HAgKrpjNZgsLCyMoOByO5OTktLS0+Ph4p9PJDEjShMLCwsOHD8 NQKCsr++STT06ePEnhUF5eTkSor69HzkAmTI4g/ExjXYgIEjjQXzTbKEFhunHjxp/+9Cdc1eSGoAbkiGGdBu6IqAkTRI1vGDZMUPiphw8f9vf38wJsc 0RekmJy0FDOk2hQRAwODiKYJy2EhkAGHhAQgDSAG0H5wOGseUd sJ7bupk2bXC5XTU0NVCXcKGFw1NbW0gO22Wzbtm1D2vjKK694e Xm98cYbEI1ko8RWx0zNx8cnICAgPT29sbGRkxn9y6ZNm8gpICD AaNy2bVtcXFxmZia81bS0tISEBDWtaBNqk5OxqmmiZiSlBDgFb qskCAEBAVj1pqWlIZbLyMiQiz99cdUOyENJV5kn5nK52Lrs9qd Pn3Kqs+epJlAN8Dw7X69/8eIFCmVCybNnzxYWFjAvIRdYXFyEzsxu55XYJdCVpO6gx0nZCM 1hfn5+YWHhwYMH4+Pjjx49AmsgTAybPB1HjIkealiKsEhQoE0G MV/aRyR/9OMwj5fex8Nisaxbt44LDUxF1YDSSdZ0ISEhZARwFoKDg/fu3QstDE00059AuaDZkzUgoP7Zz35GWUG9EB4enpKSkpKS8otf/AI6I/xFUgOHw4HYiU4kJCXEThxrEJnr6uqOHTtWXV39xRdfkA/X1tbW19fjTS4F5IULF/793/+9s7OT4bzwl6idNJCDgkpJFHUXxYLaNkCMzGWiPPvmm28GBgaI GtImYJpA+QAriRROvJHHjx9DT6IU7O3thbMkjpruK+4prBLiES c5hx63hmeEt7F/ZE9C1rBs2TKXy3X06NG6ujoNHSWNqqurc7lcWVlZ8fHx9PnlaA r4h0JZfGc5qa9atSo4OLioqIhkrbq6OiUlJTg4GFWCXJUoMXx8 fKxW6/79++Pi4goLC+GtR0VFwXNDSkOZI5BbQgxRs+ky8jmBgCBCMZuS ksJCApCqrq7+/PPPmWSTmJhI8ivpF5g3GHZOTs7Dhw9fvHiBARE7dmZmRi6m//dLnfzPnj2TtaHOduUIVATEBTEazSwjPidTgIYk3rG2/eLi4sjICFkMDOhBw81VIiipXRj6MjAw4Das0wgWEN5AELu6uhg zdfv2bU21B1PDRsRD6SI3xs+YHE928P+dzrJz506kEDDGmA0Jn RELNlgM8llFAWWWP3HzSAfI3xjl4nA4cnJysrKyYDTCVqDjQPe xrq4On0VYN0ITyF1ramoaGxtPnjzZ1NREHdHU1HTixAn4CNCZw RGEKXI5aDrIu51KQeMYRUwiMVN0oIIQxMiXckxSUSAOAmDygwc PuG28w/9VNAwbslzU093GWIcrV674Gr7jkjZq+s7GjRs9PT1loCgKIAgc BT/dWaoGCodjx45VVlZStXFQ+xiWB9AK2NhqPUrL+NprrwUFBdntd nwuy8vL7XZ7RUVFVFSUhjXy1/IjMCaSkpLQJlJCSryMtXxoaKhsFIUaiJhAUKCV6Ovrq4nE/GxYWBhQBcp6wCOWe0lJCbiYhpLQArPb7XBka2trEQ7+8MMPpP0 8ABFwNCQjYG8rHCz974cIS6CPZnzBnCaom6jGp8oEjNhYALQSo EvQEFHPkhJSciyYLyxOqfLcxvBIt+EGyOcce1QKZLs6CH+MCCr SIIpD86JelbGarDtVSpBHcJsJHIipMVMgXwgLC8NSAf7Stm3bC OEQmaxWK/mC0+m02+1WqxVltFoP+CxCXsrJyYHFXFZWduTIEQoEugyNjY1Y JGC1WFNTQ6nMhNi2trZLly6hehS7ubm5ua+vDzICoiYqK2AFBm NSYhFciQgU9ngfqunAnRgxGR/19PRAcKaKI5sYNYaySDoN18jMesaN5/Hjx8R+NSlpVnd1ddXX1/sa408pH2gZkh3wPKIjrNCoGrBOs9ls+fn5Z8+ePXXqFNkB2nA2 c2lpqc1mQ6tisVgoE8gIRE+ANaAvITJGRESIFPTZZ5+BckdERL CfRXbkj6T8BOpPTEwkT4RVATuWTEGvl+pRLEzkWOqOCdgCrYDz AiWBY+DKlSuAsg6HA6YTcQHjr/j4eEix1D4iHbONCQF8NHsckwWYHZBf8jWbm5t79uyZbI7gNRBT xFwwpwlkBwQRyAUiKbA21GniB8Wk0skxZLjCsVBhykmMw1LEYZ wwwRomX4CqC8rI6EMPdjKXnh4kBw50cYAZwjBhgk82btzIl2pP 0OnFbSEwMJC6g0JRfgr79u0TlJCYmIg4EighJSUlLi7ObrcTI4 j3jJD/53/+548//risrAyfRdAgkZfR8KBpIzQcO3YMTJGS4fTp042NjZQM586dw2q RS3Dr1i0gRhjNatJ0d3ejBgOMASlEvyCLa05vuAxk9XykMcktB FkkZDx8+PDGjRvEdcwORkZGbty4oRg/MDDwl7/85cGDB4jeRgyPfWDkpqampKQkJH3e3t47d+708/ND50O1z7bBcYBmAbuXhl9gYKDD4Th58mR1dbXqKeJmbW0t5hQZ GRkRERGAeSQIZAfQB8Q4UmNSGwwW/NOnT6enp589ezY8PJyfn68gBcsAppOPYfcGP4VZXklJSZmZmXS 4ye3l7KZwYDE5wZHGgiauX79eo0CSkpJIKvPz86urqzHvJ6Z3d HQcOXIkMTHRy8srMDAwMTHxV7/61ccff5ydnV1aWhocHBwdHX3nzh0cRwQivJQFKFkAgNQL2NjPn j2jL0DUUCeS1iaf0JIkNIjITCxAcDUzMzMwMAD16NGjR6QDk5O Ti4uLaJmUdQ4arny9xtwwutS9xihz5QXERGoEmaNIyEBEEOL+I 47AbcNag8N/y5Yt9G83bNigqRhBxjxYFCYa8SS3FaCHnTt38np0OLGxsVu2bI GnQL23a9eu5ORkmItZWVmsjMzMzNTUVKfTmZCQwBhIu92elZVF b7m8vLygoICggPCRYgEFpJmfy0dVDdXV1Q0NDWpDtrW1MdCB+Z wdHR2/+93vuCjACnQcaUkSC0AZwWa/+eYb2ZygPtTshl5jNizoQJcxkGfImMk1ODh47969EUNtQreCSQ HiMipf0MvIFy5fvlxZWYm6kZtFZ1FGI+TzVOyoBqAtwv/nXA0LC8Oc8tNPP8Vs6vPPP0ddTgcxPT19z549cj1444036EQSE VYZw1eJFypJwDi9vb3h9rMNhoaGVq5cCcyJRErEJyCJjRs3hoe Hx8fHx8TEWK1WTfQJNOZKeHl54fLIm6PChGEB7EVoIE3QCFKWE FbdUDC40bdu3YLDzuttNhs9b/qmAF7l5eVMSTOjCXoGZNGcC5AsLBl2ZktLSz/88IPKhCWDxUCVQRRQugEoQNSYNTyRwB2+//57oAezdaqZYQ3EoHJ1yBgvNjw8zGGmiR4yCqXgpTpubW3t6+tj hZMmkx3zeWdn54/dR7hub7/9NkGaE37Dhg1gV2jIuPT+/v6hoaGEgJcUEDt27AgJCdlmPGhMKjTQ94aGQGrgdDqRS1ut1tT U1P379x84cICUgd61w+EoLCysqKgglpPf1tbWlpWVoWs4fvw4k 51wXiR3oLlAdABdh7z8xRdf0F+BqkQFhY0MWGt3dzegizo3AJB ccdq5kjnRzhkbGxNbCQk6LyaRGzWmAKI8024XZwkQiCYFMZ7GJ L5dtBi403l5eeHh4RySFouFY1+ux2ZGMNvGYrinIP4j48vNzW1 oaDh58iQMDlBGLh0jUlNSUnyMQQykHiiROKJBGaEtyfhUAUi5M dsAhqLFYvnJT35CIAC2BCmgeQkXzmazoaYLNCaDIdmijepnDKf zNUYN0YYgCpAjyLMDD67s7Gz8OEFMREttb2+HVg8fAd+NysrKr Vu3BgQEOJ1Omg5kCkIB2PnsZ31CdkBPkRghdQMvIz6ihnry5Mk 333wjB0TqCC4UcUHyaoqCiYkJsZXJFwAgMFyXsw5rY9Bw39IqJ dWlgFW+IP4ykMHt27evXbsGcxnABbaO2+322LBhA23h7du3k4X CeCMXoK0VEBAAAxQo0WKxeHl5YaNC0hhoTH8Cd4CtQB4oL+bk5 GSmetMAt1qtDodj3759v/71ryV/+uCDD1iaCB/MY50OHTpUXFxcWlra0NBQXl5OOKB/JojxxIkTlAycgcePH2dyPGZK+DITBXgG1ACVtDyUuFI6+TntKR/cxsROYY3CERSb1fuB2vjgwQMyBZIOorvbGBnYa4wPBXeU2AGNC mKHsbGx5ubm9PT02NhYtejg80omgB6BTF6MYNB4anLyOJfLxRW jiUsFUV5ejhsVyZq/vz84IubIahlgQ0AA0oRItj31pnA1thB8ZIKXxsnKeWn16tXr1q 3z8fEBZo6PjwcFgHyJYJHUQO+jaoI34TVgE3S4wsLCsrKyXC5X YWEhYY5/EJP+vr6+np6esrKytLS02NjYhISE7Ozsqqqq0tJScEebzcYARU Kb+cz/29/+ppSBWCCqAuHg+fPnJP9LBqlhyWhALhldBpUS5A5EBxqNNCkpI ubm5h4+fAj7gHjBUpFZEy/AoQdrP3w3RKLjfGKJQreTtQeUPM5FjSzAfBXaXmdnpwfdXZYOS wpKKbOeABEAsQQioJhmLgjsV2LBpk2bgk0ThKgjUFXLnZVMAWz pww8/TEpKAj4wD4Cl1+B0OkntDh48WFlZCe3k+PHj8lNTOEAESb9djQ YMF+XXTqaAugE/JebHX7t2jbWi9OnGjRtmPwmARsVaVKVdhpvtoGmmswBIyZweGQ 9Ahxs3boARDg8Pw0EiOqBCoQYZNR58F1efK1eukE+RkXGPfE0z V7A/AYT3MSyYKfEg9nO0RkZGsluqq6t1lSQkraystNvtCIpWrVq1cu VKnIvMw5QoE5SMLF++3NvbOykpqbi4WIkxm4eTHBIRST7WLFAM kVH7GV7MLBV0U4wLJFlgdWnqBL+alIEYIdUmYwSsVisNLPDFo0 ePQlEBZSTKX716taSkBAOO0tLSjIwMOHjbtm1TLNAD3uHS0tJf//pX/NR4nvCnYMHj+fPn8BFevHiBNhEUQCpp0gHipnY4JGhEENJZsvO JMqDLw4ZjwtDQ0OTkJB3uW7duCYQm8ewyzR9Tf4F1iz9Ya2vr3 bt3m5ubmVR0+/btP/3pT9RWWI15UGoqz2T/8ySfIxrDPwcEMSQkZP369RQU4A60MPmSwgGEEuMaqNCQETgQGP 0i88XMzEwmwTIzPiEhgeiQmpqKw1JZWRloQklJCcxFQoAgRj6X Xzss3fr6+nPnzqGGOnfu3JUrV1gZnZ2dLS0tAAdcJviLmCYAw8 pGhQSBxST+osoKEgdCMtt+xBj6TEO4p6cHTwQzyqgX80p+SpPC +JZ5cNjFixfpywQHB/v4+FBmq1moSl4bj12H94F6eBaLJTw8PDs7u6GhAU4XGrBLly5R XpWVlRUUFERGRiqxf/vtt8EsJRaiEuE9+Y3bt28vLy/v7Ox8/vw5S5xTVAYN0JOZ/gAkuW7dOv5CMwGR84YWAAc+h7+Cmpl6qNPLzxjiBL8W3hFSi/z8/MOHDwMqoYIlKFy9evXEiROHDx/GTyk9PZ1VHRoaCqoHDUnnv5mPxDPiKZrzBVoMegEdRxEfQQepQ eS59uDBA5qRMzMzTHxC/ghVkeJicXHxz3/+MzFixDDsHDFclXVyMLUN0EqOO4CLN2/e5CC8e/cuy5jUgO4DloLNzc1UVW1tbR5wPFgxwcHB3EUgQ2lORQsR05m8 gAYynDM+YcVo/LyEukgeWNbY5tKAxDyLfJVPuKmKFOQIDIwHAANNrKurYwJycXH xyZMn6TuQMvA5OALdcmwRxNZUjoRFAteFzd9jGKu2tbXJOs1t2 C6aIVxVEArG3cbIBqKyOAUiJnC3oJfRLkKR8hIfgQ6lDHyHh4d pNNAdVFJmxgskHNSGCQoKIrPjzrID0fmQZDE4F1d7zGa4noyf1 9krMwJgI5y109PTSUOSkpKamprcbjdbiAY+yzcvLw8WM38nWQZ EA4RSgj/ALyFZrl+/HkKhzWZLTk5GLEfDm86oDBEIB5pszlGEJD81NZUUAEE9QQEVnO 5+T08PPG70/izX0tLSpaWlp0+fKlkgQUDvaB6UQuB4afKiGWgQiCgFFIc/ymjFBUkhIUSLwgj1gJ8dMYzViAVwFoaM2VOUIQATJBR869GjR/39/VqiYIoaiY60SSYAVBA/dh+Br4n3Psa0D7a9nLlwniBkaHg82YGGahFE+C7FAh4KZAeMk6 Z2IAWIj4+ndmAFADdCVWLkOQmFVE/cYImjNTb++PHjxcXFBIjq6mrojCIs1NTUcB4yFZYoiCwaPyUOD RTQ2uoaCdtlTHykguCcZ0Cr2U+JYDFiuO4rHPT19UmXLs4yN0y yCD7yAiZ5k1OMmJxzGhsb7XY7ZmHmm0USB6wrPoIYu2xmVQ3cz aioqLKyMrqPkLUuXLhA1wbxSEZGBptQI6RFgqJrCCZHwZ+bm4u MTwiCjAMaGxtJNIA8cViB+KhAgwULtYOvMdYlKCgIjRwppJQ1/JucT5o9peTCYrGwwKSmZdlgpQGGqkk/WGC0trbW1tZqxQYGBubn588agw+mjaFJOvmFMsoZQdCjmAhiLu j1/AioocLEjGHQJmRBomneRIaOhA92uxYMS0iq51mTTcuQMT1EVij dxgOgAWQRyFx5AUYJPO+hSaFikpMawFby9fXdunUrUjZ/f3/VAtu2bSNsSxYpcZRoZHj7aBIUsSAhIeG9996jZPjFL36B8+K+f fuSk5MhvSsQJCcnQ1UqKipCb1teXs5UX4a4mCsIuaeYv7x48eL FixexVMFeSY7MX375JWIvEirSARrXMlOCEI5vAqoyFQ4EYOZB8 qTbcGHl6tNEoDOECAqlk/BIZXcKH2pAACMPGlbuJCyZmZngCOTSlAZYCRIFAgICSBY4M7mt AMNsGG5uUFAQ4lE4PLjLwPI6depUTU2NzBe4ifyIp6cnaXlSUl JqampWVlZcXJzVaq2oqIBRAyYn9i4uT7m5uZz/qBV8TEOoN2zY8Pd///eenp6wngg9mzdvZgA8YhlZ+MvID1mXVI8ySmDR0qrgOMGROSsr CxOEhoYGWelwNjD++9y5czabjb8tODg4OTn56dOnoADEBambzS FgyVBDPXv2DPQRqgIv4CI8ffqUwGFuQIiMIK8UyoqXznnISOij eX7UMIz/9ttvx8bGqB0IKMIplgwRNz1LYoe4tgBh6P2B0smR3W435bMyaA 8fw6lKg8BIEWkuKAUllRAliSmvitwUe4GBgaGhoeoPMwBm9+7d FA7Eb6BE+g70gePj4xkYKVcFJkfystTUVLvdTlAoLCwksz1y5A gMheLiYp4BSkDhh0SaBKGxsREzFWTh169fZ2y0mi6XL1+Wwxqi UQ7/mzdvdnR03LhxQzmC2rxcXEUNgAZtdfY/JnbDxnzn4eFhbBfNbWRShps3b9KtREY5aowMIEwgrG5tbc3MzI yIiPD19WVUr+Aburz0d6jzxfAjCsi8xMcwMrTb7Z9//jmm1TCUYC5x3aAqERQ4PLHMkGdZUVER1/nIkSOtra04COr8nJqaAo2DsdPe3u7l5bV27do333wTisGyZctw fwdxhLCACwNDX/UljJioqCjODxJMkAWqVEIhQCMtM+iPsKSdTucvf/nLkpKSo0ePHj58mH8TJtvFixc5JJjrsWvXLg7FiIgINr+ZqsT/8uzZM/b8Dz/8QHNhyTBHUY0gapMCx9/+9jdpq6V6AHFkt8u4TV8CH8BlnDXmx1EdzBojoZDA6FebixT+A MIKOmjp9ykfyJH7+vqam5vF5Yee9Pvf/76lpcWDbpbUtb6GmxWNRi69GEqSi1gslq1bt27btg0cUd6tcBZ RNEBkZnuz1WkvaTwk95hyEaN3KM+7du1KTEyMiYkRWwmZQ05OD i4JkGoIDfCasV07evTosWPHqBpOnDhx/vz5EydOgCPQbj179uzly5eZE4vb5N27d7ki8JSuXLkCJQnHpL6 +PlgfLS0tKMz5lvhesF801v3Ro0e9vb3MdFF8IYtD+IBF0rBpv B+VwtjYGK+H5sQL5L/Y0dHx0Ucf7d2719PTU4RxCKa099j88ALYeLK94PzUnJXXX3/9/fff/81vftPY2PjFF1/QiD19+jT9mrq6OviL8fHxnMwkevgOMZIX04qampry8vKOjg61G 0XL4dDjSHz69CkNAnqW8Kl8fHzWrFmzbt06WFUQKwELNfpNCo7 AwMDY2FggJxoQtL3pSvJTLFqxYygws2EAACAASURBVGTVlZGRg UwONAGM+fjx4/zvrIq2trbKykrGQAUEBJj3M/WCGSMQlGh+cskAIFUpUHT89a9/1WXhNYoOKhBmDPtmc8qA3oGKAz4Sxqq4rfEac4WyZBJoKzqQJk jaILMPigVyZOoFVnJHR8ft27fb29s9WDGhoaHM83rrrbcIBICI HD4iILEQKRlCQkLQTb/zzjvwQzTukY4jamhc2KgLYLNTO+DSgTUbN5sAQcgAWSAD/PWvf62Z0WgcGAZJD7K4uJgaAQFsWVnZqVOnABGOHTsm4yDwJAQ O586dwxkF7aNGOXUZZrUAirCYKMnMupEhY6KmDFclhWSgu6ijn PnDhj22lBFseE2CIpXo7u4WfECkENDY2tqak5MDjqBuMXmyn5/f3/3d30kmCGcZiiEUAAGEkgzFxcUx2ojq+vTp07iMYKBCjuByuaKi ojDdZ3JPcnKyw+GQVwWcUWCUJRMVj3wBo7Fnz57Nz8+zUek1Ai KAC65Zs4YcgUQGWBFYAdtF+EjiI5JsMoiBbFQUJt6Qs0poQlpa WlJSEi1GKG0M+4DMCskd/tL58+fLy8sdDkdgYCDbnl1tPnvn5uZoNKoNsbS0hG2BcAE9L7a CoiQ5AoHgyZMnwhGFOyo0kHOZq4lZYyoMmQLdKHM4+L+aK/42Xgk7ixNOc4mYb9hjmIPAaPxRDS2FKZXCu+++C8UFTwT2v+jr LCzxFPHzCjceRAqzGpq6IDExkTI4MTExKyuL3U4iSl4AiVUdSt AE0HVs3THMAmU8evRoeXm5DJqPHj1K4kApUVpaeuzYMUoGYkFt bW1nZ6fGxnMsiKQhNWh7ezuW1QQI9jCVAkkX4eDrr78WMYnYMW qMbBAMSXNxdHQUIyYaCgx0VDlH+gdYALuRVFBuKxK63L9/v7u7++TJk+Hh4WQE3AjAgjVr1rz99tv4o2MliIrZx5jayo7iLt M2xnaRjXH+/Hnm31VXV586daqiokKD0rgjIMQUd/BHubCwHnt7e83JMNU1Uw8FzmH04mO4s1uMybSUM8uWLXvzzTfF L9iwYQM5hSoddbs2bdpEo4ocAZ0uvEnxl15//XVKKsTRCOcIZKwQMFQIbJ999tmlS5eY69PZ2dnU1OR0OpdMzQJ zCgBeoLpAG3JxcVEb0nxEmwuKJQN3oB8JPWnKmPVEIiD3FLIDW SRwVc3fevLkyaxh2fCSEONvf/ub/hiMG2/evEnuyZKmgwZbnxMOWP3y5cukDz96KCk9o2UFXsVHNj+UJMy8I iMj/f39t2/frlG80dHRhIDY2FhNbYiNjd21axfQADscWUt8fDxwEelAREQEV gucRXQrITjyg++//z5aXdoQCNrpLZWVlTHZ4ejRo6WlpTBSUUbCaMReETLChQsXhKZ ICtrW1gZeQKTo7Ox0G0pStXNFCzfnC2bm4q1bt/r6+pj1CjmEUCJAGFEaVFN4CrDQ+UijAQt2TJOwVBkxLJUWFxd7 e3uZ78hhuHHjRiYvERTIus2m6RTnHLwgQdu3bwe043abLWpRiN HQra6urqioSE1NpVIAFeZMjo6OJgoD2fznf/5ndXU1GZOOO042dgsnHt9aWlqymFyS1ClAsi3StJeXF6eRhAy8 jFLIYrEwNpaaVHNJ1WvQD4Jw48fBJEFBTiAmBAXKybNnz6KOhe 3629/+tqurS4f8S9UBJzagD14YcFVHR0d1MoNHTpumNv/www/mcgMEcX5+HtaTdJC8OfFCACRvJRBhfn7+/v37oIkvaS71p4JowpEH/GbJQbdD5suMhh7DLqizs7Ozs/Py5cvNzc0e8L3gIxERzE1EzXFC16QQQP3PumFj8yQf2dW4KhEL dOzb7fbk5GR+SknEnj17IKKCFUdHR4eFhSUlJeG/RMcB9Dg/P7+goKCkpEQjIfFxRwRFXICWW1NTA/cGUF3mCCjnzZ1YNNHgroIMeww/NSGI3YaNkpl0INd2PVpaWpSkqStJ+CBBIKeA7Ig/gtswVhEZQV2GYWNy7NWrV+12u7Y0ybav4Wuu1h1dfT14ZtmyZR y88E1os4Gxgbl+8cUXXJm6ujoGpYH1yBoDrjHdX3xrKMhbW1tH DJdx1iL0fnMbkvOQFqbFUDdT2qhXqtpBciY1F3kB8yCkoYAyEx gYGBMTI7mdEgrqCA4baG+5ublHjx796KOPqHfUmaZwIFdCIY4H B7BUW1ubAgEPjhP4MklJSbA2pBk5d+7cklExaa+qVUlmAZGBa4 J4Qc0CVQrEhRljOgMuKfwBZnEU9YIZ+BDk+eLFCySSnEw6w8C/yII7Ojo4FDkdAdo6Ojo8SLeCjbk36hoEBQXRByZS0FDAZDEiIo KZ0VBZ1DVAtsBUSJYUe95mswErOp1OVhulBN8FktA704WOiopi hDQaBywYMzMzMV9kivzBgwdhpx05cgRLFTjOpMQ4gvARZjtBgd kN4iMoIpBc3bx5U+GAA7/LNKxBikbt8B6TvZJ6EHwXQJEIDS4wMDAAMIk4SpwohRi3Mdlp2 DQ2mi/PnTuXmJjI/ufk1xAE5QLe3t5k5hImoFwknWZwK+OS8/LymJ176dIlbCOwljl+/HheXh6BW0pEwGNq8urqaqwoYDEwbV04ucaKTJtmnwChWa1WCMu qaCwWC/tc4ydpGaxdu/att95S7eDj40MqIQkWP8uEEf42ggJkDY2rIOW02WwHDhxgvDgd 66qqqsOHD9OohtVKunTx4sXa2tpLly4x+aqsrCw/P59gjUVFW1tbfn4+Q6UZvc1DFKmEhIQ7d+6Y+Qs6t/mEHMGMxeoqQVXiScZM6rtQoc38Bd7BDB+YQwMhidNFnDpA8R7D LpQ1/9Icox99FiF7KSkAUFAUCAwMRMucnJwslJvJbu+++y5JvrI4jJj Z7fJopsuQkpIiCYPNZiMuUKxGRETAX1LKQE6Bjzt8flUNxAUzY amwsPCTTz7B+gIdFIYZIilxAnCnr1+/zv9PDxZkBTQBESQG1VAS3Ib5qtIBFRFuY962iEx37tyhicCPoG LAghH5Om6LAAS9vb2jo6M8OTo6Cv8UKFGkVD4HTRgcHKyvr4+O jubk9zGmJDNwDcL/8uXLmdTGxgPVRyjNkGVcj+nhO53Oqqqq+vp6zCPYErRvsSpMTk 4OCwsLDQ0NCwvbvXt3cHAwRR9DEzV0s6OjY2RkhEAAlEiZwCFJ bYz74IULFzg/1OpetmwZ2Ad/qq+vL7EAcHH9+vU4SoupDQ0B7IB3QPgIXw6pLvgi/Uga4fgmkEuKuYzTf3l5OapZCGw47n366adQV86fP3/s2LGioiKasiw5kqagoCCqGD6HHkKekpaW1t7eDuVRHUpzRCCTk jWjSgZzsTA+Pv4///M/2CghrzTrHUCXZk3aagEfigvj4+NDxjAhzi31xYDMqSBY/z09PfiGAaJ5+Pr6CiYANdiyZYv8UZj7yG4nC1CNIGNV9jxPJic nqyXBJCgqCA78tLS0Dz74ICEhgaKAKoMfpGS12WxZWVlpaWmJi Ynvv/9+amoqIILdbgfxysnJEXGdPhlgWH5+vnqQrFp0DQgfOQYpk/7jP/7j97//vXxjBMBimkCO0NLSQjeRzIrXiHFAFaBTnVfK+prLqjwNaAf4kH gB4gCISCqBw2pfX19/f//CwgLMBUIDcwE7Ojr27dvHJBUfw6RYtGXkRmvWrPnJT35CwkzW7 e3tvXbtWvOEVZF5EhIScnJyOPChLXJU1tfXI7u2Wq34X8XGxmq Mqt1uLy8vb2ho+O1vf4to8uzZs2632+yMYIbNNSWZg3FiYsLhc NAgoCcCeYmBsezntWvXkgLw37HDSRYEQ/C5nzFjTv0U2bfS4CR3gC9LowqLjbKyssOHD588eRLyK3beWHiz BoiPsJ4po6xWKzksZTVXGDmJ7Cf4F4KDg999992srKwlg+9ILC AsKjXQtVIpoZJBtEWz5Gl2dvbhw4cSODD0cdYQnr/Ua5icnERHq0DQY0j7KRwwYkXaRLudM5LXe1BeBhmWvrJFgcoKm shcBiGLigX0pUgTCA3x8fGAOoQSmpFqK0jCkJmZKY6qhsRRI+D InJ6ermFBmZmZzIlNT08vLCwEQcA04ciRIzQjOQFgK3F8YSiIU QL1wh/+8Idz5851dnZ+9tln4AhkB2QEnO0IHKQeE+ULNTTh9o4xKppr/ec///nevXsAB25Dha5Uoq+vjwgCkRGeItrHUZMpK0oVAgF+zWQKRPqD Bw++88476II4+bUraOCJmMBiXbVqFb16zlXQR74L9Lht27YPP/ywpqYG2PX06dNEhNra2pycHOhAAQEBeBawEyjfYIJgQlFWVnbx 4sWenh4YfqLocdwRCKanp3/44YcZYwgSnCVOV9mripTN2e5nzHG0GMaK7D3ISPRZ2YRwnKA58 DxoAjkFrw8ODgbMwvifA8PlcpWWlmKjANvq0qVLn332GekSCcL nn39+5swZik1Oo8jISF/job+WHIffDp0HVh7AgciO5mpfrRmKBV0uRsJMT08vLCyMj4+je qIKU7DAc3HWmO9GfHny5Ik8HUjQmPQh545bt25BvRe29dVXXwG 0t7W1MRhZ+IKH2UBR9GQaPGFhYYQGMD+NY4AZxgkvBgu5Q2hoq OyxMGuPjIzcunUrT0IxgGUgaRO4A44JSB4hnDmdTtqNBw4cOHT oECNhCwoKsrOzNVceVlJ2djZNcnJCMZSojQGN4CNJ40RQJDp2d naSPrGNqR1w3bl27RpgMjtZhQNsMD6R/NGMMgiMlFyqu7sbjhNQIkb6I4ZrKwgCVMUHDx5grdnb27uwsND b24uWVMcjW8jPz2/dunUWQxRI01GAgryYMUcGyUNfhGkqrkEnT548f/48trSXLl1iPCy2l4hWIyMjGQ8RGRn5wQcf5ObmlpSUlJeXnz9/vqys7MyZM9AuAM91vrG+lwwm3+Li4sTEBO6DL168SEpKkl0COI LKAcKcxTT0leMXzyjABTICBtvLjhFzl9WrV5PDo7Ck1kABBTUe F19Qp6qqKqYEMTespqYGiSTZAdGBk3N0dLSpqSkvLw+wk+aOXC T1N2Aysn79+vDw8MrKSna7sMklQzHFJxi9kkaRIwA0KkYw00UD 7BkeDRPhwYMH6J2oLBj98vDhQ5kpAIHT3mKJkiOAIHCq3bx5Uz 4AwsJaWlo8pGUIMh4hISGAiHirAiJykqungDU7X5qN2IOCgtCx kiDoIypX6AZ2u52x8WQEZAcKAdBjkEJTLxQVFWVnZx86dIi2ws cff4yXnmqEyspK7LEOHz4s/0WgI9I/cISXBNEEBbaxxsP3GOZTbsPZ3u1237t3T5cM3SjwDOHW3JXsMZ nVyE+ROyeAigYktQNsJZnq4oozYti0kybU1dVxztNWpHcgShL4 HDeRbFm5A/sE7MDLy0sAJKdcZGQk3gGC2c+ePVtfX+9yudLS0uj+quuEwInG flVV1YkTJz799NOqqqoLFy50d3c/efKERbxk0vAsmVQ9L7F9Ghsb2f+aOkXWAxqyfPly/S8CHdWDkP5KJzM/6GuaHMs/SJpgsVjWrVsXHR1NTlpQUFBUVJSXl1dSUkKOQL4J/xXbCJqyuK2cPXsWHaHb7T5x4gR/BsWakE5MpcBEyLhjY2MPHjzY3d3Nfw1kSDRcWlqi46i+LJeIgf E8/+TJk6mpqQcPHkwbQ59ZFXypUW7DxpRw1o9WF0tuaGgIqHtsbKz bGD6kNBaSLuXwl19+ee3aNUwT7ty546G0EIaiSAE7duwICwuDp 4zoDXJBQEAAhCJzl4Gutcy2hUECvQA32my23bt3R0dH79u3z+l 0AgJ/+OGHycnJBw4ccDgcTqczNTWVvAD4gPlO2Gn+6le/wkIPVyUaDcR7Ti0Cf0lJCWB4dXV1fX09PBzp/JBFw8QgawBNIOcnL/jTn/6Eq4wuomROZBDUAmpPAAeYdWZ6Aec8cVoaR417hPWMRJJbyMQe bu3k5OTIyMi9e/eKi4tZ3/IUY56CTidvYzy8evKUCRrDAQUIGaIguvDw8H/913+tra3FXerq1atcrvLycjYPRaLY69BDCMQlJSUNDQ0lJSX40 5kJCHgK8iXTUJYMb1JlzgMDA/g1y3kNZTTJAntb5ToQiaenJ8/gv+RjGnXL/+vp6bl582aG0+FDidGrOF3oIwoKCvLz8w8ePFhQUPAv//Ivubm5aWlp5mGCp06dOn/+PNNDUU/jtQ/xdPfu3eJNEQgIWPJr8PT0JNHmPbu7u81CSa4GZCeukia+LRmaK PoIzG4hdgwbM4RZQhwbX3/9NbMeNdNFxSbtLfOCRN0AKwmMzGwIwhSC5ubmH3ME5WZoFnx8f Dgc6AsKYmSrk22+9957clLCNI3eNVITOKdwWgKNmbGsJ1ESgQm oBfLy8jIzM3Nzc4F/XC4XvANCOCEAShJ4QV5eXn5+fm5ublVVFaYJVVVV5eXlvJh+Mr 4pxAVcldj8DI+ngqLd0GvysccZhUjJ81xWrm9XVxdyUREWoR6q W6mig48IGcAdoS2CGnBf+UThnByBzgI3lXZUQkICuYA2v3nsMv eOHp6CAjeRqa0+hgMS+cLatWspxXml3W6vq6u7evXqpUuXrly5 AlupsrLy4MGDTqeTewqiRqkIpkuBhgi1vr6+vb19aGgI91FVyB L8ESYA2xcWFsTqX1pacjgcUGOVzsBB4p9du3atNht9BzEUlNXy XwhSocni7e0N30ltWqonTm/ALLJRxDKwadPT09HaSmVbUVFRXFyMuJbyYXBwsL29va6ujj+YE ZjCa4lf7Jft27cDpeP7nJGRAaFITEd9IpLyS7qGGcOmnbYCIan bmCdsDhBYdREm5NHM0gIXkGb33r17aHYwnkQHLG6O+g4e5rYN5 FAwhSBjroZZA8dZAX1A6CuvkcOquG6QxrgHaWlpWVlZ3AaHw5G ZmcmuFi7A4I0842He/2VlZS7TAxsMmMvY/pSWluIyjNkmKrdjx46dOnWKBIHEmExBtEXJP7lwlFtEyq6uLvo xhAwqC8Va6R1UOLxESRL9GUxRTKch0/RuWeiK+CQLJnIEXoP4l6oVaFCDUikQtG1eqizIY7UZeAcNfeeY TUxMLCsrw6gann9NTU1FRQXSBuK45vqGh4c7nU7OUjRRJGhNTU 1I9MXSEw1Bk9FUUQOnCV1ra2vDGApPV9GryBfUVaEyIvz5GH5Q/NdiRgvzI6zIiIXZ9nofX2MGVKLxYA4A0AlELLFj0dEUFxeDRhG +m5qaFL9eIlPwt9EN3bNnD8wlMuXy8nL1CM2jIokOc8aQ6GnDZ 23acGGeMQY9mU+ObtNwQFbOw4cPe3p67t+/z6nGQYWFH0lrZ2cna5J2OMsbyR+wGnvhxxwB3ru3Yd1rsViIC/7+/jRaJW0AdNy6dSsFAg0qJrVARhCmGBkZuWPHDmxRiMQUoh9++CE ADzAvuA6JQElJyaFDh5Cm5OXlVVVVsfkp9nJzc2klACiWlJTk5 +fDNqHvSPkAQ4mS4cyZMwiiIefxb1+7dg0w+fLly5CXGYbZYxo YzyF/+fJlkZG++uorvqWOIylAj2FcJeyAcoAQI7hRPKVRY/STlJREDSiM3GYs9AAa33rrrU2bNnGwr1y50tswI6WEppMvZH7z 5s2ckwQFOanzMp4nu2YdR0dH5+fnY0L56aefMjuXK5yYmMhsHs 4DHJPJ7LgjwLfl5eUXL17E2YURieDnrHs8P4QmCGmnJTk+Pj47 O3vp0iW6CcJE5LAiYhJJEEihwoHFoEXzr1FNcClwhWdChJeXF8 ZNvr6+y5cvhzpJ/wu/z4yMDI4rKHMg3GSp+fn5JSUlqL+PHTumDJwGh6BQoIQ1a9Zg6I QUeOfOncxDZY+Eh4f39PSo7wCaaG7QiPH9/fff/+Uvf6GcRBMtyJmtTsqJiQYgAjt/cHAQRYzbUNawOF9qsaPo43lYCbiNwtPp6OjwwECRjhRlm/SOeNTS6aWCoKcIbYFYwLdoXGsYNJOdUD3im8hQLZACmMiFhYWF hYU4pjHb29xHUKYAfEj6QEZQXl7OtxBHV1VVkS8w901cNFAiRH 5nzpxhrllra6scmQkBCF3cBou5paWFkXh3794Fie01Hma4UdUB u5oqg+f5KREQFEfoNaBZYOijrBNIB5QN0nRkKXDyME8VaE3Quh ncIl949dVXmeC0YsWK5cuXb968WXUEeCRyw1deeQUiQGRkZEZG BoFAY12OHDmSm5uLFzbCdu4vjhUZGRmlpaWFhYV1dXXFxcVA9F 1dXfTM4MaYywcVEUsmk2IJ/ogU8AhoixK8wBdIiNh+Pj4+dBbIfeQoSSeCsgKsBIUlAZHnNd5 GHUp/f39/f3+c/jDvIzrExcXJhYnwh80n2pnz58+TtEdHR9N99DOmafNXQYJgxAm gLCkJdYTD4Th79qw0YLJjIWJOTEyQGpAmDAwM0G8aMmY60UTQr HAGyZI4EBHIQAkE3d3djx49ojRWUtBjzCu7d+9eV1dXa2vrvXv 36Ky1Go+enh4Pi2FNZTGcV7HBV1IQGBi4c+dO5o4SF6Kionbv3 h0bG0u9kJKSQnopbiKEJXklkphlZmaqZXDw4MGcnBxSgNzcXPZ 8QUEBkGFRURGx4ODBgxUVFUSHyspKhQyqBqR4wIqHDx+ur69Hh 0OOgOCfQWa4jLa0tEDaBUFQyUDi0NLScv369e7u7o6ODhJ7dvv t27flhgDT47/+679EataMBtIwYEgyNyyY6Fz2GN4qajSS+Jn1TghmiPodHR2lp aXp6els5uXLl4uP5OnpyYpXjNA0dyiM8kSH1KyJKeBtyibYfhE REUjCmJ0L1b+4uLioqAhSKSGeg+6DDz5gIAI5QnFxcVVV1aVLl 7q6unABY30vLi6aicxLBnt3YWGBjvqsMQGN9htYg7+//5o1a0C4LRYLCQ6WzWCiVDpUAQIR/IyHp6cn6AOTqemtgKSg77AY4yQpN9544w22NMPQ/f39w8PDmQ0F8kXC63Q6kUhVVlZ+8sknTU1NHR0dx44dKygowGo QtiWhYePGjeDo27dvpyJjgrHNZkOj5efnh3JHrVnGNIihTMtmf n5eIALZAWRqkgXorfQXCBNI6cCqenp6bty4QS7DGgYvcBvTSYA Pdf6xsMkOfpzXYDEmuBB04WDRgDQLn7Zt2wZbGdbK3r17aTpgi 8C4VyRMSUlJ+/fvh8tMqsloBqfTieUGO5+tTtVQVlZ26NCh7OxsKjdCAER0UQ+y s7MLCgqIIOQIJSUl3CqNbKitrQVEQL0PaAyIgF+QyKpscg2Mv3 z5Mpii2+1GE8YlI0eQrkHUA2GNZhEUAcKcL4gTomJEHUqSQEpT TgA+7+/vf/ToEUPck5KSOBU3bdpEdcBRab5ly5cv1zAVQESeX7FiBZktkJvw cPSRr7zyChqWqKgoIFia8Fha41hltVr/6Z/+SZZ5jGCiE5SXl0eLFyLwnTt3YBwQAiYmJuS8SPeBUvnp06c8j 9GA2m98t6KigmGWoABUBMuXL+eEJxzQPiBBIAUQ2kqY41K8/vrrIIvMyBaSSkRYuXIlkZE8iwm6+AP5+/vLMZiEPzIykqOF69PQ0HDmzJnjx49XVFQgu3zzzTe5FwQpds22 bdsqKirwIwHVp/TGfCgwMPDu3btUT0uGBaMEkYAC4+PjkA4gILD5sepUM5sjhPWj CpRmeXd3N27LbkO5C6AIvs56Fn8Zhg4FRWtrqwc5GB6emG1zEN E7kHuKuonyruJbYi7xJGUCE2KxSJEq4cCBAwUFBWoW5OTkQCjK y8tTXVBYWMgLaC6AHRw8eJBn+FKsEr3Db37zm7KyMpDFmpqakp ISiVhoucOxu3jxIjZK4Kt6wEQCbsWUletFG5Lqi2Mfp1YudFdX F6+ErQCdEX4Y15piARsl+EjgCHBFaECidAAuJkCMjY1duXLF5X JFR0fv2rVr48aNGzZseOutt1jTYMDUDkQHSmsh3hyqPHyN0czC 3hjHLs7Ctm3b9uzZg9lBU1PTmTNnTp06xR3Jz8/HHRe6OtsjJiaGKVvZ2dknTpzAwrCsrKy7u/v+/fuzs7NPnjz57rvvyBFkJSIxj/SRRApNPZmZmYG8dOTIkYCAALN8a8OGDcuXL4dwAbiI0on0R7vd 1xgGgY6Dn/Ly8uIHUXlRUJBukFKJFs07+Pn5CVBniNHGjRv9/f0zMjJEe2OwKA49CQkJGzduXLZsGZCHr2FiTmO1s7NTtMLnz5+ XlpbGxMTAa4yNjT18+DCqZIRM+NAhYWCgE+WJ2Ef0GuCwMBNo1 Jj6wys1SRSwo7m5GatlvqRkoHZQdYCWp6Wl5datW9euXWNT/KhrkCidKkhhWG6LdKQRxm7ZsgUSGz3eqKiorVu3Qnym40BoSE5 OZgQDvAM4SJwwQIwFBQVpaWlHjhwhOhQWFqalpYEmQEymUuCVL peLKqOoqOijjz6iXqioqDh48CDzzumEsUBFT4J5puHojY2NZ8+ elRG1hjVcu3btyy+/JGXAUokrCGGh27C1hgdKjFCbQMUFWcDVq1dpN2r6i+oIAEg1io EYbt26ha3FiDEVamBgoKioCPs5LJI482HLYnCuk/Ctt94Scka9DWjPGCVKBs13txgqY3p+RPYdO3YgG6fHduzYMfa5 y+WiYRwcHBwWFkZEePfddxMSEqCHgdTQ68VbDeo+5h/0F4QXyIsRQj7iPDP2rhTj4cOHbFEGT/Lf8cfDwlSMAC8wg4sWk3e7j48PcyuVLkkVCrlD3m3CI319fUG+ wsLC5ODm5+dHvoDrD9g2wzKzs7Mp33wMA0sQBIxFbt++jdwAIy naLkNDQ21tbfhTMfo0Pz+/ubl5ZGQEKor0INPT0/QdKRbM5v1iKKnLgFJOC5KclHWInNftdiPkIxYwDJmVbHYYZJ17 BBmuqsHBwcKxEX77+PiQCHh7e0NAAlMMNObzBQUF7d69vApRmg AAIABJREFU++c//3lYWBjTBAKNCXw4JoEmaJRjenp6ampqUVGRw+FIS0vDIg2dEh0 gylRmOuF1Qabgcrlohh84cKCoqKisrAxGM31jCjZigSa4wEqAy AyB/9q1axAWwRTknqSWLGaKSgqIqZrU0G34Jqig4FtCGSkfOPlxqtH zVAqPHz/uMkZ3EuZ7enrAFIGL+O2EAzah/EXB2NgbNOrICDgzWetUBOwZNgb6SMpy3srbGNwgwwvMVy9evIg K+MSJE9nZ2UVFRdHR0XFxcTt27OCPgYSG/DQ/Px8QFzoz3RM5kUu6s2RYtqsBAU9B8l45lKkT8fz5czUd4RpBLp ANBM0UTZGkoOB5giDPUGWQaPgZ5jE8uXr1avqReDqK2eVrmLLR ModZA4sBlD0hIaGkpER6/MzMTAI0DR3AS01/gKPBPyUrVC7L0NAQdqQpKSlWq7WsrKyjo4NSC1YCdQHhAGRxxB jZwgN8mtYDMBYrkxAgXowa5xpKwlHH89I1AC4Cq/X09Hio8hTfQ9GBborE57QhxESEoSDyArxGsZW2b9++detWyLBk ClA1MF9nNAvO/+iarFYrVplgkBCZqSBoUuTl5aWlpR06dCgvL4/EARiiwnjU1tZWVVXV1tbSQAZB4OgjNEBbPH/+vABFs13K1atXxT4ks2Ln07a9ffs2fUqmaKKJxMEO/JYiAjhHuAOOt/fu3dM7S6ZO7UCK0WtMkab9wekNYYzKmQYkCPz/JSnypAhL0A04FZVi+BguA76+vogCw8PD09PTcViDoscoFy5jfn 4+FmaI1oIMD+6UlBS6Reo+fvrpp319fWbaIrgAZx2ZAh/FZVR2wB4AdWfbDA4OlpeXWwxLGG1mDa1nG/sZXoyAqeCIfobJ2qpVq4iJmltrMajHviaHBWGxfGvVqlVKdRkU oPEiKSkpGHywLDkO+UXiTXEjYmJiaNya+ctmbSJBcGhoqL29vb a2Ni8vLyAgwG63MxueCktaBnhK4iyTL8zMzBApxFnCcYODB8EC eeiVK1dIbDEQ/PLLL0ljgRhpvV++fPkPf/iDcoT29nYPhnyKayEOKT2hYGNILAcLVdaWLVtYJdgxQ2QSNqOQ QbJA4WSWNsbHxzOfz2azYbKiQaAwGsUbYX600+m02+0ffvhhWl qa3FNEVYSeQFCorq5GvYM5gjTRNNgY/Xj27Nm2trZLly6RFJAmtLS0uN3u69evEwiged67d49LCcEDUcP du3fNpQRZAMpIUoz29vbLly+rW9nd3f3VV19JaqLmkPqOmCa53 W4IZxcvXnz33XdBdsnzPT092cwWw1OIe8SZT77KR4xStIuwSLE YJkWa+BYZGUlLiCvM5Btaj8ePHz958uRHH32Ul5cHDEQsgM/OdF+bzcZEWcgLp06dam5uViyQ4RfnIYDZd999xywz8gIMWqeNI YgLCwvmL5eWllwuFzaKSux5WAxBFMGObbxixYq3334bGgKVBSj JypUrgV0JAZAafH19165dyzxLs18L143ZeRxvwOHgJjk5Ofh6R EVF8YuioqK2bdtGukHuxiby9/dn9TLKUekPQUHCJ67A/Pw8zKKTJ0/KH0EOawgZHj16pOmPg4OD/f39pAly2QFuHBkZEY+GhJTpz1j+sfYwDSQjgIxDf6G5uRmZz49 Vg5mDSUTAuApAAWTL2xgcxPXasWMH9dXOnTsDAgJoVSKaZCqkI gVUJfUmY2NjU1JSaFjivx4fH49KAl4jduz79u1LS0vbv38/82DxRDhw4AAeSg6HIysrq6Cg4KOPPiKFQ+hOjDh27JiMxkGA0L SJkoC7HtM78GLGRkVTPdjPra2tzc3NEpBTLBA4BBneuHGDeAGF wcxZ7DZMllTRPX78WDxz5HQUcoijqQN7enqampqEbBER2NgsO/PcdIvFgqeI2Ec0GlevXv3qq6/Kp5DNQ/EMOB8bG7tv37709HTE/0y7qK2tbWhowG6Q/AsYSDZKUFRoIblcLtwWMbwG8VoyHEFmjYfkTzQd1XunghCIIFE wfYqlpaUHDx40NDSsWLECSwhiAcksp7q6D6AMMBdgJXl7e8O8A Ix84403LMZoqVWrVvn7+9OCIdtHDApGAwBJgkyXobCwkOMHp+a MjAyaEWvXrt2yZQtg5OrVq/GYJ1ng8MvKypKuSS4myhTGx8cFsoqwzMWRKTt+akgbHzx4AGlt dnZ2bGwMtruQhV7TzME//vGPSPUpAShgAcjg4CP/h6fA4SdNsB4eHDX0YIi7np6edFB8DMNf2irKEbguSBs2b96M85 J56CPAFeUDERef77CwMBqWtH9hyMqdXXALlQUrklDNxCemd8Gx zcnJyczMpN0gNAEzLBYrDllQ8eSchawNg3YzH4FtT9RUZgWFWX Z0RFnKBwqz69evt7S09Pb2UoCpBmlra7t16xYpgxCHL7/8kkBOYwKeMh/v3r1LD2J0dDQjI4MGGOkA6kBlBD7G9HfYR1DrxfklrK9cuXLt2 rVIg+DtcB8ZiMLpV1VVRR+3srISihckjrq6uoaGBojMFHoM45I Bb0xMjM1mczgcIDVVVVXHjx+/evXq/Pz806dPOfc00IXaYWJiAj/yKWNEmnm2qlg6VBZLS0u4LTx79qyuri48PFwdE/PM+PXr11Mcvfrqq76G2SRRY+3atfy/WNHiniBC18aNG9esWUNXkuxAiCPRVtrKwMBAq9VaUFCAo8f+/ftZ26+99lplZaXT6SSn8PDw0GlKNh0REZGfny9lF4oPro+qBji LfIvmIsWC3BBoPQIlcA3Z/9LFYrGjmW6cQHIMZw2zbuk1sNrdbndHR0djYyPpMCA6PD21IT3 Ug/E1HPIlp6WbgrktsVNWazt27NhgzJhn/8N01hQNKAx8AjksJCSEPpbZvpXm1jvvvLN3715KNcIBPkvADXa 7PSEhITU1lZIB9FE8BU2IhbmIM0J9fT2UhH/7t38jFpgnHZIstLW1ATGSIJA+4ZgiF0ayht7eXnG/saABNfjd735HLEDsQGggKyOUcHtACoCCqBdEagQ+AFYk3mteu8 pggWe+xoB2iYIBEcldRWf2Nc1oUMudOLJ3797ExESr1YqYh5SK xgFTtk+cOFFcXJybm3vkyBFSNu6UuvTkfYmJiSA1xcXFIDWccn QczE1HEfjlBQSvmZpCYgeBatgxTRsjEmZmZqTaADsESvDz81u7 di1oq75LyuDp6cmkWeoCwFcwCAIBhM5Vq1apGUFJQhJB+gC+Hh ERkZGRgZaP/gW/3cvLq66ubnBwUO1MXXYSYbvdPj8/T1tRik86DkuG9ll+av+PrDOPqvo+8z+dM2u0Cri1iZi7gGirgK w6cxqV3abTsF7QmZ5WtgvYdlqRVZ05jcJlM3Omyg6acyL7lswk 7IJpT0MURExmEhcUjTknm4hLOp2JVX9/vPp9n+/kd//gXC8X5H6/n8/zeZ73836/HxoxlFd49uN9QNeGjEDTwJDMU2ByroAvAG+BTAN+jY+Pv/nmmyQICPxnZ2dlpkgKzC7gDRTRvb29biK62A3GOPwNFFBBQUH0 JpHcqMQAnbLZbNR7RAGk09A2LRaLXDHJGvz9/Xfs2PHiiy/Cd0QKlZKSQmmKUyvhAG/FmJgYwgESqdzcXLoSDBpjZIOyA9hKajQw2en48eMA6TCUCAqI/LgWIm+aEVem4kk0LREICMLk5KTs2CCBkPwTQQgKRAFaD0AMU4Y vozTqdI+vX7/+3nvvkR2AO9Ll5rDSsQ8HBhoixYK6CUQNHMpIpAkWdmOaE3w+1 jTtA7q5JAjd3d1paWnyrUUNXV1dTdXgcDiCg4PJEURgTU5OTk1 NraioaG9vx9p4ZGTk8uXL8lZUwizzH1kSf/LJJ1AV5NGqHIHTUuPPJAEIDw9nl5KBimrB6YV8S/Ng2PZgB3RhqTXE1OLSrV692mq1Ip2G1ABaqWQBEFcOjnbD2VFX NTY2tqioiPCNZyS5mI+Pz+bNm7Ozs5UjqB2rhIhuC9dBaCKQod RN2KhBOgBwZayTCIs3btz4+OOPr1y5Is8+ilMwL/oO77///vj4uGZAUwUjgj5z5gwcnOHhYY5JXhkaGnJD2mkzBgrb7XYqRqW m/v7+69evZ597Gy4d5A6QOqggiAj0ugEU6GMHBATAXKJYAM5l9Iu smfBZTExMjIuLS0xM3LNnT2ZmJjZeDOfJyspKT0/PyMhAlIYah0YDlEf58J88eRKvi9ra2tdff51GQ7fxaG9vn5iY4 BIMDw/39/drw5sZzaQGIP+AgmfOnIG8cPHiRVmzElaBGKCFkGIgbSBAQEMQ RQRSo0ZuTU9PY4ZJyBgfH09MTKRPxv5nKWu1ERGg8Xp4eKxZs4 bUl1e8vLw2btwIhclms+GPAO4QFhYGZJubmwslpLi4uLW1taSk 5NChQy6XC7YiQYEmTlZWVnh4eKAx4zfIGNkeGhq6ffv2goIC0o SmpqahoaHbt2/fuXOHqliNBuXALHHKB2aQ8F3tB0mkNPcFkJIi4q233srKyqJrA FwiHQTD48TFtBmKD5ha0BnAWYFaZcfC6yQFXEOCglqJXFKrYYV A/0IsD4J1VVVVQkKCaE5cbU41PhSVwtOnT3kizbiqJCIgHx8C4tO nT6EnStpIc8GcHRApILly+E9OTgJUczixCKmFzQaCY2NjWFr09 PSAIPT19eGsNzAwcPbs2eHhYTd1YjlzVETgD0XhQFyEgAH7Fbm Iego8oYUrrwSgAdIBjJiQPAg1QP6APwf8BfBtKAw8EKJBbcJei XmksKFFdi4rK2M1U98Cm7e3t9N3xIi5o6Pj7NmzEJkhbJlHyIO 7TE1NyXNN+RUnPyCN+F60c2CM4rACyjA6OqoWIyACP2ImNcn3X a0KqoaRkZGIiAj5cFCpWYwpJkAJouhz6EnAww2CsacIYjWssQB 6g4ODN2/eHBsbm5+f39DQQJG8d+9ebJHKy8vJESCGZmdnJyYmSuTKXaZ8i ImJKSgokDdpd3c3joA64bXo2QBsD000hL/8NWsAcfuRRT41TFwpvDFo5OSXr6QOdrBGYgEPLCEoE3ShCAq6U NKMQTRSaqCQAUazdOlSs8+Ct7e3v78/dyE5Obm8vNzpdCod48pHRESMj4/LOUq2648fPzZPZMAHDbvqL774QmO+qAVIDebn5xcWFr5GUpozx sbTZcB6R2xlFtWoMQNe7Bsmlcg6aHx8XCN8cN8dHBzs7e11AyB h6DjDwuzGfCeesP/BXZREsUTQeCGPI4lADQ2ggIAkMDAQABavZzrtdB9YWxjdJiUla dajHNZkrASCALtRTgrgCPJWq6mpOXbsGHGBXgMi6Lq6Oszz2tr acNpta2s7e/asRrmAr3BdxGsGCxAwM2I425vjBfQvXpw23JzZ/CQLoIy0hXhCRBD1gDdXVlY6nU6uDEmBBurZDe09q43NIIoBwDt Vsbe3Ny0GEXiI79o/GmSQlJRUXl6O4C8yMhLqF/l/Q0MD9PD09HRugTyy8FPSSZCRkYGQxOVycZUQ+WL+yUKnjrhrTB kw+4JAZwRo1D+VL5iJz8q0OTxFPaKnyIdSLDCrpMRHJHcAg4Ct CLJgNawWaMeQfaCwFGeJPILfBlJD+UbNEhQURPaamprqbXjDca dcLld3d/e0YaxGBQRzUdAJUU/thjt37gAc3r9/X0Z78kEhX4CVNDMzQ3YgPS4pg86bEcM0VO6BXV1doiGx8qUJpk YeHR1l0NGfkFK6KSEhIevXr5fPJ49169ZhmqDLZLVa5ZsGQEDU 4BXCAaGB11GDxcbGgjvSXEAiJa0UVWuS8YCwlJ2dHRcXd/jwYbyYUTcgeUDdwJBPDJTEPIehWFdXx5x4Wo8Ey/b2dsaEv/XWW0ghITJ+DVYYHh5ub2/v6emByDFmDIASHwGmI4Qwjvq3334bdIcmJeWGROmDg4PT09M0L 0nncFscGho6duyY1Zi7CUmOHoESfpYawl5WMwUzwAGFMct99er VHh4ezz33HEWHJLoEfaZCBgYGVlZWUkHs2LHj+9//flJSEoUYk3Xz8vKqqqowLKZwQOFGVRgaGrp169aIiAj8l8QKm5 6evnLlCic8hx7HO+20RWNUmXn2KW12M5dRhAWea5CBeJBPnz51 uVw0CMAIaKmy5ykllC8QKazGtBiip5SgYhly6eyGnyosRmigYi vQy/Q23MaQ/xG4Q0NDmSVHPQLH3NfXt6yszOl0NjQ0TE5OmnmZQCrYpalNS3N h0ZgfhyX/lStXsE41m24yE0R9R3l2kiNwhjEG/syZM9QFmoouV0HM+DkvCQS8p7W19ezZs25m1ITlyAcGPiSzMhs xWiyWDRs2wFCgEyleowydob7SvqbjwBOzIAo+HMpTOo7x8fG7d +9msaoNCYsRVgJrVIJoggLD3crLy9EyACW0tLQggiY0IP7nY2v cG73D1tZWAbBkClQZQIzq2cp5SuZLZAHq66BlIAwD+aKkpHmJs +V5w+t9yrBgbG5ujouLIxxwjG/cuBGHZTbzunXrREbkVBTDl776M888wxMPY7wyW0I8VAnYvLy8w sLC0tPTy8vLOfmZzRUREVFYWHjs2DFcZxDwkojhkgCphG7Rd77 zncDAwLCwsIyMDHo69fX1p0+fnp2dvXfvHtmvTnVpn8VZBB1gl qmqBt5mzgvMD4KLgLrR0VHKAfGOgBKoHSyGA62Pjw+NydWrV6P 1oOKgWAAvUO+W9uSGDRsAHQmm1GWEEjYFN0JKU87ItWvXBgcHJ yUl2Q0vTK45LbDMzMyenh7VQZhHKF0yf0XUwM7/4IMP5ufnb9++rRltEJnOnTsHH+mCMTqAMwl8UQr9S5cuXTCGPg MfDg0N/fa3v21ra8Mva3R0FAMhgPbu7m5shPjqJroLD29jZg7NW5BCuzG rT1buKixZHyI4klXScVSCEBoaiq0zNrWYLAE0aCSUw+FAVZ2cn AyLiU6k0+kEZYCVkJGRgXlmXl4eumlyhMrKSrCxlpaW06dP19b WInns7+9H7wRLF/IiF2toaIiQ2d/f393dDQYjZagCBLIoogleCXwLHJH0DHQHeAL/FSAJEgSoSvCdQYPff//9gYGB3t5e0jGZiIIdCtBev379qlWraL/zVX01QgMHGhgkZ9fWrVuZdBQWFsZuB8eVRLepqQm9CSZXPj4+2 7dvh4RTU1PT3NxMrwGXiqysLMwvaDpwr+nGOZ1OHJmrq6tPnjw 5NDTExmZ9AyuoZlZesGDYtwM6fPHFF1QZ2vZMQ1RvUqkEP45xQ GBgIGQkegqCGLWGCQFwunTRyBGo/wHINmzYQGtGYnO73b506VLiC21FfjOnIE/YFFx5Hx8fXBJspvkx3D6n04nAPzs7e//+/aQJIItPjVFO5uzprmGpyNdr166BF8hii6RA9ETQKwgvcBNmTA6 gwN7iKff19dFrpHxQIKD7hvKVqZ9dXV1uBFcqLh4kBb6+vs899 1xISAhbnSMLBZRAb4iMLGuSXlrWOMzRgLDb7bJagY/k5+eHvQIthp07dwIxasobOghauyCO+/btg3WLRGrfvn0HDx78xS9+cfDgQVrrmCmZrdl5fvz48YaGBgoH kqWRkZHe3l7gVvIoEq2+vj4ChIBZgJbh4WEwWHE8hDKADlKGMW 9btOjz58+fPXuWO6TAcfHiRbGhx8fH6+rqcJ2xGgMOicgAYyQF DHT29fVlvg6+7LTEIe0ID2cwAURSArc0JlFRUTCLSKaYpuVwOA ICAkgcMjMzXS5XdXV1aWkphVhRURGCtLi4OM3d8vf3J6Zv2bLF 4XDI9hraIvXw/fv3qRTMVYB5TtmtW7fgLPNPnNe0NxBBcqjKvtVMf75+/XpkZCTb3mY4tQo1sBtzXzjnuYYkTXQlwQWoOEQ0JP5aTRMigoO DpQqxWCwbN26kPW8x3NyoDiQeI30WxknH4ec///m//Mu/pKenR0ZGEg7++Mc/gp6QKSDoEE1jbm7u888/BzIEO2D/gybguIV8FqWM6Ek3btyYnJycnJzETAn+C8Yfo6OjHR0dvb29VA egCTgDgBqQSgtZ6OjocIPfQkSQgS+Vp3qNRAGR6iHSBQcHExHx VpD8iQdVFkGBGEHsCAoKYjQI7+cNYWFhDHqJjY3dtWsXMAQwJC jD9u3boTDu27ePGLF3717kT+gaBC42NjYi1GVmGR21/v5+XtFgWKoDcgdCAONhNbkApjMNG74SCGB3qdBgb8t8gtEvCKI QUKrjMDY2JjF1c3Nzfn5+dHS0xfAFk2+a2jpkAfJZlvwUifrGj RtVuKExi4qKIh3w8/Mj+KIriYyMfOGFFxoaGgoKChISEvbs2ZOYmMjJz/8CZICBIt1cmPx0KCEpaVqfukVUH2VlZc3NzU1NTcPDww8fPqSb oNqYGMHZrllPn376Kd1HePsLCwts/oWFhS+//JKxBfPz82Yik/QRtOjy8/NDQ0M9PDx8fX0ZHglMKNTQZtBqiBfqGtoMARW5A6EByIAeDcya hISE+/fvj4yMCDXz8vKC/QkDymrMvLfZbLi2eXt7s55JLtzd3UNDQx0OR1paGg2da9euiY8 gw5j//u///vTTTwWg0oyElYD+hTakzJEgv09PT7/zzjtzc3Ozs7NADFeuXOH6cJGJIAhtRkZGQLiEo7W1tYnFK3CRB c/rbsuWLdP8LzrbHFBqycjP11xc8GBL2w31tM1m8/Ly0uaHKkeTwmJ4V6vuUBsCK1etbBk3ElDk6Qz6iOAE3BEWM6YJ 8lOCbK8RPXV1dTU1Na2trS0tLUApwlRInLBU6urqGh8ff+211y ilxsfHsVcRSWFsbGxiYmJwcJAsAGRhYGCAgoIAMTExMTAwcOnS JRk3jhkT6CEsCEqoqKiIj49XSBVhmefgiEDcy5Ytg5bLiZeSki LIRiRR9XrgmJtxHPq4+/bt6+rqKi4uxvMyNTWV4a4w8zC5B6bFugaXCpj8QnnwvECHmpyc zAxF6GE1NTVjY2OLxhjC69evm/Ph+/fv/+EPfxDKYI4aihfaEouLi2h7PvvsM3qZjDy7a3g637lzp6WlBU9 g9jamUhCNeOAiQ87PdoWqiDMt1QTIotjNGs3i7u7ucDhoHKr1T mimB0FeBuK7bNkybGNZ5IjTCBYWiwUDMard3t5e0bSe/l8X5kVjfJucl4EVYCLRidSwj5mZGYxSeEJCwWUR1EKcpUoV15b 5hhB2mWaEGRTj7fr6+njyp+6ju2n6uPf/p6vXwaV2q83Q5MJiUBeHOpNEgDpWOZg6l1q7YBBBpgfacr6CMi A4IWuF4AjuSL7AIcZqxnZVNBvMEaAnqBNJXiBjJXGWiAv4JnD5 enp6EIeRZWnMvCQiNCDGDDdLUZ6pIIAeZKkGW0nPz507xzQEVl tQUJC7aVSBOQGmK0485QnMTjNliIsjMwViNEPZqLOwn8vLy3M6 nVw6BM42g8xTX18P16OhoQFWKAP1kJwyvxs9n1mTSo5AasbQBw pg1cNQD4ADmF/26NEjXvlac9GMMlAymMFIGhbqWS4uLtbX1zscDvqFVuOhFoMeL GyABsTU+pbdUIiIg8zVAJtwOp0IKyorK/U2mzFFipzCHErMIK7N4DLYbDb05lzz9PR0cxtywXCUWjDmQfPx Od7xUJMZJ+WDSokZY84g5hp0K8V9UFBAMsOpRkYAEwngoKOjgz KZCgLDQU5QN7Y9R5CE6CxQuYCLKPq1iGA3xmzZDOG94jR1gdWY DUP/gqhBsgBmSQQJDg4OCwvD5R0RBEkv65u51XCZ8NjPzMzk9AMS16 h4XNVwXpRpCjEC7ROei5rd0NfX19raSmigplKBIHrSyMhIR0eH CEuKC+x8wAV9Sz8oCgNpAl/xsZmenobqYzemA4ERfi0QWw1HA8WIZcuWaYK2+RKxvc0tTM0pQ dcIdoAdNjFFWyIzM7OpqQl+B4pyOM55eXm5ubn4VjgcDmIu30J aYq4yUDdwsmnPK4llM+PFbs4Lrl69etc0m4A4gjsrqYR+A8mCS I0XLlwoLCwMDAyUVIHooNmW8lOkfSDrBEAEugZyW5BtBEeX3W6 vqKiQNDMiIkLGU3ZDTMWlU5/Sbhjha2QO/wu3hrWakpJy13CFEfnqyZMnaseauRhQD1DHXr9+Xf69YIewla9 du4aO/q4xRE/aSp4goKTypdEGPZGl3tPTA7UMSyFo/hTUbooCaskSRy0WC/mql5cXaZh2vrBxLy8vtjfaW0hNADboo6wGIZIChDTBz89PzAWo OMBgJAhAaNB1QkJCwsPD4Tsye5JjitAAZ4mpDZg10jyrq6trbm 5uaWmhH4kUsq+vT4Mb+OQdHR2tra39/f08pyuLgcLExASBk/SB9kR3d/f58+cledSeN7MYxIAEa6CzcPbsWXEZoS2Bs3BJqVGVBbA0WYK8 btgmetjtdiICQSE5OZlLZzdMmS0WS2BgIIJlZLwtLS1VVVVZWV nx8fFwRiMiIsLCwigAAwICiKEYUuFJx/g8FCUkYhkZGVCYSB9wWOL9mqN16tSpxcXFq1evgh2wrNV6FElZ NGfcBEETPvnkE+IILB3iAiHgypUrBAVQRsh/N27cqK+vj46OFkPJYrFwaAn/Yn26G4Pt4B3aDRmlLjh6X9qQIiYVFRVJngRlRvaWVmPqNL+NV/Rf8x6C+4YNG6iOAcIyMzPn5ubIDqAqLRoWUnxkIFX0C2IcoKD/4IMPbt68yRA3gsL8/Dz+GkJqFGuULDx9+vTq1atIckl4ARdxJ+dcJC/o6OjAa7O/v7++vt6NetUcZSFjgNBIe2c1zRFzNzzzbcagQYLFs88+u3HjRr 0TsZOEvaQDeIGgjIIWvXXrViwVxHEiNJA7gCyAbGGjgBqX0CsL VnFsYNdwajGtlFKCmUW4KnE5CA282NHRwXTw3t7eiYmJ1tZWKi 54HUNDQ3CfCSukAwSFoaGhs2fPiuxIHxiggeJCKCPp//WYAAAgAElEQVRtIb7Lhg8NDdW29/X1ffbZZ6ViIAuj0eBhGJOTuAYHB2/atMnhcOzevRshCTp0q9VKel9cXLx3797q6uqGhgY4BXv37iW3S k1NxfuEHKG3t/fatWuNjY3V1dXIQyoqKnJzczG8Kykpcblcx44dQ1FaUVHxq1/9issLfFBXV0cQKS8vf/nll0nv6ReQ/4OT6Xj/wx/+APdGhQNtiN///vckCIQAgAOmnpvrBY2H+/zzz2dmZkpLS0G+LRbL6tWrBceIboC9ApYqsmCy2+1sYMnGBZlx 1G/ZsmVoaEib6u7du2ReFLkc/sIs+eV0Mb/5zW+uWrXKwxg/I5YEZXJZWdno6KgShAXTVBu6sHguE1UZ6Iq6EbHcjDEECNsuOI sElMePHz9+/JgQxlc0FJRv165dA/li0YImdnV1nThxoqenp7+//8SJE+rEvfbaa93d3W4Ah4C02PWo3aC+N6WU0gRztwYgx8y9x6y VEODv709XAnBB3gpgNps2bcLEFdzBZrORIJA+kC+EhYWBMgYGB uKnQALMvPnCwkL53qH5JxbINAFXJdl71NXVmWeB19fXcy3IGsB j29raRkdHyRSgJGCpggiCdg4tTNGZ8W4GZSRMwFZCagLTmdrvv ffe+/Wvf012qoYuT7773e9COvA26dNVoLHU6PgwaikhIYHZQZxFISEh +M3k5eUxrbCxsRFO1z/8wz+gEKHpSPnm7e2NPAZFwy9/+UtISiQXpABlZWWlpaWEjI6OjldffRXTOmIHXV5wmZMnT0LUv3 fv3qeffkr5oP7CouGnBJyuCuL69eucjeopoOGh6SAcQc0L8gtY CT09PcKwli5dKiAMuhE71svLi+fseVIt6l91ebgRdBO5HW+//fZXX32lNMHpdFqtVph41LxoqHRYcnfkeUmYALzkJgYHB0NVWlx cfPTokY5xc2GlegFgFVETmAK0RRwQcPFH46TIwgP2J79caAXCP CBG1nxHRwcpc1dXV2trK+Q9jkx8sdyoXaF/MimUaGoznC2XLFmCz5+06FyI9evXc4jxLfEafYzBUKxgSgYxGg IDA//2b/9WPFD6PevWrVNcYPPT+iZ3ADaDvEBKnJiYiIxPw/kw+cjPzz927FhNTQ3chPLychqQmLUzngQWExqPvr4+5sSyydWS AXShs9jR0YEsjHqMQ54aYXx8vK2tjVggfJGoQQiAxTxq+KnAdy 4pKSEK4FWHlpnSTO1upWN0f9zd3em0MaeE/gKjurdv3y5RCbggRvUomqFvZGZmJiQkpKSkYHsJopmcnIxvX2N jIyGAa3jgwIF//dd/ZQyfKq+ysrLe3t7jx4/T3MWfigoLOKaurk79hQcPHmD+o+yAdQ9JQSQleDhUBLxNBcW9e/ckmkLqA0OBFxEFdXV1iZXEdAZWL9m7t+FuRFJAIcy5TbOAzEL4 C7nGqlWrgoKCZmZm2GOAo3Nzc4mJievXrwe78fLy+u53v2u1Wq UxpR9ksVikqlKz02bMQ4uOju7o6Lh169ZTY1DFgjHKSfUUQ5w0 rElaxnfffRcCApQkTfpQlkGaoOxAyQLVhxi3GIJQMmA4yDpva2 tDEEh70o2cihQAtvy6detgyG/cuJFrjR+2XL00hAv4wG5obyDPWwytlN1up8XI6qfj4G3MJsLSx 2azrV279u/+7u94T2BgIPqosLAwzj1KCQyzt2/fDqMR2AwbFWCwgwcP7t+/nzRBvGbGPTU0NJSVlTU0NKCYbmpqqqmp6erqampqAmLFag1pA3 JRsn3oSRMTE93d3YODg5JCmQXUtC1VRBCPh4aGNE4SLhNJxMzM TFtbW2pqqtXEMpY5knwNLMZYUS4UAYJMwdfXlzCKFV14ePju3b s1MgNrIwgCFRUVNAWcTqe44czmJDoXFRWx/mpqaoiqaMwrKiqOHDnS1NRE3sQETcEx5FmUncqtQGofPnx4//79zz77TFxmnfwCGgUKUGLcv38f+yCwNH6WoMDGIIJQU7CL7t69 ++DBA4B0cyZrsViWLFnC4f/tb3976dKlZjnD154oUlBBfOc734GA5OPj4+/vz2aTT/TTp08nJyfJW0l+LYZaRPeOWMAeodegjgY3FDnJ5cuXzdX+PePx Nfq2pn7SX8S/W1ObJicnyRr4I5XL6Dfzyx8/fky3gnQVcBEorb+/HwIC/TiFCc5LNxIEgijlFh+ViyUuvYeHx9q1a1etWoWDO1IT1rGuC8Q ELlZwcDAYjNVq3bBhA1p98lXq2LCwMKsxS5figlKCr2QZJAjwc DBcSk1NjYuLQzENGA6XmaVcVlYGplBuPCorK0kTqB2wbD558iT gQlNTEwAsD4gJQIwkDhQFYAcUBVAYeQ8MhZGREeAGsZiUFAwMD DB7nohQUVERFRUljMrHx4fpphrKouzADDF6e3t7eXlJvU8eYbF YIiIi/vmf//kXv/gFzG6qfT5+UVHRSy+9hIMwjQm8UlJTUylYxsbG7ty5g/1GS0tLWVlZTk4OV0BiUOJdY2MjSjCgFnIrurnAK8jAYXN+9tln sI9U/KuzyPbGLIhsAjHP1atX8RonDeZnHzx4gPKHQQZUGWQQIBR37ty Znp4W0QgIAFDADDGSyXNo06xh3aq5QNmL3wkxNywsbPny5UFBQ Y2NjU+fPv3qq6+U4T9+/JgCDdUjqYHNZE7DDlKO4GE4PgcFBUHDbWhomJubY7veuXOHuTV IHuSkBsI6Pz//+eef3759G9oiJef09PTVq1dx7oQkqomyFCPyceMPprGlfNbcaA Mj6+3thafY2trKbf0TZ5EPIMEM/jyEBioiUiOkY6pmEXsJDBMlQf+keWmz2biOxIL169fLoovNz72 BvEiBAJqg2ZNqvEdGRiYkJERGRjK0k357fn6+Rr+QNjP9paysD FgBwzW+EhpKS0vxaD5+/HhdXR0LXUkUACywAleTaZHoICQjY8OIPU52oKtP7JCeenR0tK6 uztyjVe9W6KyyAxkccGWshmkHC52QQTuGlIc0nrEru3btkuURv 5MrLMYhjUkUNeBYGM+QAZH+UBaRPbF6aLV0dHTgQyOr+zFjngW ZkSYR6bgTA0e0ZQ5D5pctLi4i9ZOHgp6Lfnf16lUQSvUpeOfc3 BzQrEAWdiBuS2QE5LykwDQjPYwp8ma8XFoemyE5I+Z2dHQQDlS uLy4uJiUl8Qt5m7fJMJq/RP8j/Ttvb++AgICcnJzS0tLx8fEFwwlGCZSuya1btz777DOQV4mgUTf Kv1vGvxoSK2KSigUgW5w+Rg3PdQ45NdppPdJiY2CyRhm4kQWYI 4LdUNdZjOG80plrvdKwsZgGBxAIKBbUE1L5oDYkBz6BQ1Ql3Jl AIljKgcYwCFEYYTTD9yBTQAcFi47RD5yQkHBJGXATJCLwCmep/IJIs8VobmxshNcpZRQZFxZ0dGjkV6nyrLOzk3xB1QTf4p3T09M dHR1FRUWgJ+x8X19fm8H7InQSQ8X4sBvqMnW2zKq7zZs3p6SkN DY2lpaWauBaUlISAzhhguj4stlsDCAoLCzESRlKPHIa2BzoO2Q wB6Sq1gwX5LXXXuvt7SVu0nAlGyKt5QevX79Ol8GMC0r/C7jAd8XP450MR9dXvY6VK6gk5QYR4dy5czExMVwuUez4yDq9wM jkoaiuDTiiIoIcFliE3Jfg4GBoRaB0HLxPnjy5e/euKl81jG0G3UtmClZDkb1y5crAwMCsrKzy8vKpqam7hvfkojGi gvJEzVoQBO4OI3Y/+ugjIEbstkg5L1y4cPPmzbm5OS6LNFRcatwTNL4M6zRAMaB07i y3GM5Oc3Nze3t7Y2Ojm8zw6ceYLxzwodQ1NpNE99lnn2WlEiPJ GmiGAbdYLBb6CKADSgqoxJQgBBqD5GDp47kGTgaFGUEUSmoaDe Hh4Tiv0XXPycnBuP3AgQOHDx/Oy8vDVUlD5ZkWx56hc0YsQKWjSgGqAk0EXgFEpEDo6+tjA9DLk R2zTtTh4WH8bQkN5N7IGUZHR6uqqhwOh90YqBcQEIA5DRdTmGJ oaCjXx244DnOt4IPz435+fr6+vt///vfj4+NBSV9++WXqo+TkZITn9IMVFPz9/QsLC+kXVlVV9fb2ahr91NRUSUlJTU0NnwI/CEGqZJWkA2rQnj59GoIWszBRbSDdvXjxIt7BHO8gZDr5Rc67a7 JI0QkpPgJQAj+IuRgVB/CEWeAQFxdHXqDGOYUVI2Fl4k5EADWwmZzauUQySjBTZljDISEh VA0k5GzgR48eSVKlxIRUxd3dfc2aNfyPsKfWrl3LOs/Ozq6trZ2eniYi8FWKLy4UIRK907Vr1z7++ONz5859/PHH//mf/4kH5/vvvw+IcPPmTQZAz8/P05vgGmq4Hno81ioqW25oT0/PG2+8AQyES0Bvby9qoAbj8adeA+kAEQEuF5ePUo0JfN/85jehKtkMy3Yluip9lfFyjtE7oPQKNobQi7YMA58igiACjkBxQ byIjIyMjY3F1n3Xrl3IouWtkpOTk56eTjOSQZLFxcWMkwVZAEU/evSogEaEfaWlpaTcXBrKBK4RoYFAwE7gakpJqqYDcberqwvcUc cmP4iJ4/DwcENDgz4jOTz9BZYjyVRISAihISgoiDkinO0id7FAYRzQQYBB QH8Rr1plHD7G6A1+g8PhmJ6exsnz888/52zR4ECwJWQaoCqnTp2C4slMXdDE119/va2tbWJigoA4NTXFb4Br9MEHH8zMzJCR1tXVTUxMAASQFFA7wE R68OABwAGHv0oACgRgRUWN+fl5fJnUfRRIcf369crKysjISLAV wgGaPdAEVi+vEAWAyUXG40izG6JyT2Pcg80Q9Vqt1oKCAmXjQg SHh4fJ3cLCwjQnbv369UuWLLHZbMyGJTcJDQ3lDysqKpqdnV00 ht/xlX4hWQ8RARu1hw8fStqIK68METRVVGPKEdrj1I57yltvvSWKL f0FWua4ELe1tdXU1ChNIEdG/nTy5MnOzk43ET8JlmAw2E5CESV3sNls3/72t8U74BLI3J4owCvqLAIZACISC4ggYWFhcBPWrVtHJiy3JbRP 0j6AJsq7effu3fHx8SimU1JSoCpRRDAqLjMzMy8vD/6SZkxTSrzyyisul0v6nMrKypaWFtBHRpuRLJw4cYK+Gg0IkbrM DguCEnBtRO/Ej5A7qKzg1E1JSTGfQsSCtWvXehoDhbU0saiBmsH2JlAivGPsY k5ODmOys7KyCgoK9u3bl5ycTO/W19d37dq1GzZsEOueCWJ1dXUiDl83HkBWN2/edLlcRLqJiQmOC/RO5FOAFD09PbC2lPtcuHBB/EIO8MDAwHXr1nFzd+7cefPmTXqHbGMYChyA9+/fv3LlyuLiIu9RjcDYksXFRbNb+eXLl/FrXTRsF6H0LCwsNDU1JSUlsdJYmatWrbLb7UuWLFm9ejWpgTIF kZdVIHsaAx2Ab81/v8hyNpuNY1xBgSS/pqZm27ZthBt+uQhRJAgeHh7PPPMMuyMyMjIvL+/69evqAvz+978Hnvjqq6/kpyRvRdwQLly4ACsB/QJNRwx4NEl0ZmYGL9+ZmZmBgQH8OOTowzFGf4FuWk9Pz+uvv97 R0aEaobOzE+1PU1PT8ePHm5qa3NasWcMHIztQQJUpnZAFpmhxB ZVxCba1GnZgHGteXl4SOLLo8ZbQpff399+6dSsgQmhoKF40eLQ qj4CGQFzYtWvXD3/4w5iYmD179rz00kvwlPBlTExMzMjIQKvHYDg4S6ge8vPzFRdKS 0urq6tdLhdZw9GjR1nxoKxIwaBwYMdIS1KCBYHtZ86c6enpefP NN+EvgcPJwY6CAsShoaFh586dKq/sxihHYGodL4QMUeithuWBMouAgICAgACUXcAitbW1WVlZ27dv1 8gc5D3q0lNwNTc3j46Owg6ECX/lyhXQbA55eN89PT3Hjx/HMeXo0aNVVVVVVVVHjhzBBIFmdW9vL/ZwZ86c4QQTM3d4eFiVDtGNwpgEgeoAB3fKBF4EyCCsXL9+XV3J +fl5tS3IFFR03LhxQ6Tm+vr6pKQkgianF9geyQJeKcp8aQrKlk 7ALcebj4/Ps88+u23btpCQkM2bN8Ovh00zNTWlIRQiF129epVbI5xCVnein CO1hoBbVVW1YHhM08KgWHjw4AEJFIgAeAGKhqmpKVzVoCQxK/Tdd9/VmBaxZjFEYLCI/D7VAhMfH95Ba2srIV6qH8hsPG9oaHCDa8D2lv+UOF6wFXVxN2z YQN4lWpjNxF+kSGZlMAlOqgeCCF59bA9hkLQhwY2DgoIIE4gdd +3aBUiOcWtqamp4eDjjZCkcEEHu3r2bYYSpqak/+clPNNYB57WioiIigsvlKikpoXCAtiBkjsuBR6N5LKoOT2nIVY/xHM6C7FgVPkDmurq6KioqQkJCuJIan0cmxYXyNKY2q+y3GK52d rt969atVsNPOSYmhsSnuLi4rKysuroakQLNWosx6cxuUPFCQkL S0tJof9LDAztgzQFfXb16lZWB7g0y0uHDh/FQgvpZU1Mj6cfY2BjLjrX79OnT6enpgoICwZmgwhaLha2OeGFh YeHq1asSNTG5jARhYWEBFwBSCfGReP3evXskDiCOZgvGGzdu1N bWpqSkcPhr0RITObqROS03TXBB1EzHkXuBtIHFiRuwJt8GBQV5 eXlVVFQAcJjpgE+fPq2oqLAZFDLYDdTacCJQZ5O57Nixo76+nh EVBBSqhk8++QR2JveCHIGBgIQA6gKJHS9duoQIEm9VwAXGNwFj gQ2TwzLTkSMKbLi/v7+jo+PUqVNQFeGbIgKioIB44gYiunz58nXr1rHt+UgieFgNBz uuo8ViUaeX+lYTH8xkOxwTSAqYHLt+/Xo/Pz/eAwYJuxkMUqMcOGTCw8PDwsK2b9+uWQ8YOiNtiIqKgnKTnJyMX QL6XHAE0uni4uK8vDwO1bKyMnmrMLkE7UNFRcWrr74KFa+2tha KHkHh9OnTb7zxBvUVsYB6jFIZlTRhuKenhzChcZrqO7S0tGRkZ HAdJLa1GaokwdSsJ0rZ0NBQu90eHBwM78PPz4+VmpycHB8fr1K I3ioyMLXQyIRJie12+6ZNm44dO8YBCz0W6cv169fPnTt3584d2 PJQNmpra2F/Y6CCh0pBQQF8J8hIOEGxOrFLr62tTUpKIhawB9QcmZmZkasSXQ PMyO8a9ieI8ygZwA6ZjyxwkR9XcwHIXV7P9+/fP3LkSEpKig5qbBTxR1Gpu2LFCuyV4S9LHL1+/frnnntOrXRENMnJyWQH1K0hISErVqyIiIhoampCZCVe4OPHj69 evUqDUzeXzr16EIj9ICO8/fbbGm8nxTcMbiGLhDnAHXoKDPvCwlf+fYoRygjGjAEt4FaAXCx OxDisYaalEx1qamogL9fW1pIawNxrbGz8k9KJiguYBA6CWZBLC kBGRIcSqJaryVIQuCgXcEKDSgl/f39vb2/gAwGQIItEaJtBZAw0pkXikkDkhmbDJG+NgSIuYASye/duNRdo9qDwF3+poKAA8lJVVdXRo0erq6uJCzQdJJTEcI5cC3yB lEFdCVRSQAzq29O9Qx/V1tZ26dKlsrKyhIQEGl3mGQosXIjh2sNkXlaTbAx7++jo6ISEh OzsbHYpEiPSnMzMTHdjRDKpgXkw15YtW6qqqpgIcvfuXc4WwCe U9hj13Lp1Cyc1VU8id1VVVTFEUyMwxsbGzp07h6a7vr7eYppDz 7EBfkF2uWXLluLi4o6ODjg5c3NzAIfk/7JpBtSgfBBJwUw9kF5YEulFw4Whu7s7KytLwLbNJHNCxUTeJH8 E/jC5rfn6+hI1aHIhUhQBFK0tzcjnn39+9+7dw8PDgPkwix4/fizrADF32ETwI1jVMGXky/7o0aOHDx/+8Y9/hK/FJ9JFEMQzbQwWp9fIK+A4RASoR2PG5DEqBU4pjivVCyxagOHGx kZYZ7IpZloqPFQIvm5qz1AgiLlI3IVOz8dmBXgYxtUYWhIXVJU Ja8TQkteZCsXREWiMkCQdCDbGwyGFlEQaLzZ6kMQFOpFMhYuKi sI9BZcEnmQZj927dzPoAQMFnjMEGf4SuwvPJcVIqilQRtInoik 9W3M44Ior3FI+SIWuXkNhYWFsbKwoGyxEFa6UmiRc6tfaDc9bc NaAgAD4F3RVZDNLppCSkuLj40MU0CHJ/2Kz2RITExsaGogI8FWUcMpsA1ihsLCQngJQIjUU+Ctrpb6+Hu8 5jB4YHOJwOJRFqni2GTJhPk5KSkpVVZUqZEBE4sLNmzdROuPRi iMbb8NtDUK06M/UHQQLwIi5ubn6+vr09HTZeYinJA4uT+hEuhuzGEgQdDtsNpufn x+8+Pz8fEhcFKqUJMS4iIiInp4eM1/4yZMnYiVRQS9btmz16tVK9ywWS1RUFOEVZqEqDjObE8WnHJNEW yYKYNJHEYGpJwcPbiiY8WhwqYS5lHisW25oX19fTU0NciY0Pmr AE/fZBXV1dW4yllmxYgXUA0+TFx0dR75ajKFjy02TxdRxsBhD4njF 19dXcx98fHw2bdrEhiciCNelSGbbr127VrRFBk+jbgC7BmLw8/NjeGx8fDzmHwh48LQjImDpkZGRgbB/3759JMDFxcWlpaW4sFE+AKHJi03JM5WVtH09PT01NTUynABclC +bxsbKr5F7ExkZaSYmcnEIoNCNxGWGp8yZRihE6EnbJTw8PDs7 mwooOTkZjmZ2dnZgYKDWt81mA+gGPggMDCwqKuK8Bdu7desWEY F0FEyR8YFAKtA04CyQYWKpCl+ztbUVYwiEoUVFRSqFODO0B9as WYNYztvbm0pwdHSUpgZABvrIy5cv37p1S/LHDz/8EPiAoWaEAEB4iRqoNWAlkGL09vZWVFSQoqvm5YRjsA2ZAlmYu 7s7kMGKFSsYdaN1+4Mf/CAtLS0/P//gwYM0s8Gto6OjObfoF7z88suCBikiuKf0LAgNQhOYe5KVlUUrR z94xxiQjZqL/uuDBw8Y5QQHSVMYNO4ZVuilS5feeustsCpgRSYVUh1wIAn86uz sfOONN06fPk37rL29vbm5uaamRmBZc3PziRMnYPGdPHkSWaDL5 XIjwEOxYpa2yItca9IHpCOcYKoX4ClaTBJpMn/yKBh4AAqYMvOAj0QIYPXbjMHTlHDgOpgvvvDCC/onROb4+HigRywA4+Pj6Tg4HA7KBGAFOM4ZGRl79+6lXUd2gDsI PAXGw9Fjq6ysrKmpqays5GAU4oJ0GqsZ3Olef/11obhAbl3GeCjlC6OjoxCxdUAJLOBQFStZ9orPG6Nf/f39YWfKEoIoduDAAfKFH/3oR8nJyUFBQTTbqF3hnlutVn9//+Tk5I6ODoasgWPT07pw4QLqF7x9b9++ffny5YKCAoZEUy7Ri+I rRFd4LENDQxMTEz09PUVFRbjpyWVMGaXFYmF0NWcGS6KzsxOun nxQSBPIGvjbaHwAOnJ4zs/P05sgs7hy5QowpGqHL774orOzs6ysDBuC1atXi4zg7u5OA5IgK 04xSx0Eh5hFUpaUlMTEQOZcJSUl0brauXOn1dDaWK3Wn/3sZzJK5AGAIm4iGwTQzd3dPTg4GOiqt7cXARLhgDQBX2Y+6eLi 4uXLl2EcMbINsGZ4ePh3v/udRgENDg7CB5HlATcIWBFIi6qBW9ne3l5fX//qq6+ynvv7+/EoJwXGbYxiAW3b8ePHKysr3RBskCZ4enouXboU1NBms6kByRUk QdWdZrlbTXMH2dhhYWEsd0yWtdVBbm2G8xf7HJmTokBUVBRGzL it4s4cExOD9pHXGe4CoIi5pdPp3LNnD7JfdntJScnevXtpNJBv kyPAX+Qr4FxlZeXx48fRQbETOCpPnjxJcIXUoZlxShA6OzvBbC kruD24M3d3dzudTraotzF8xVwdeBjefubWo6+vb6DhYU/dFBkZqTnOJSUlSUlJBJFvfvObYDdi6Xt7e/v6+j7//PNFRUX19fVnz55dWFhgyiDkH2LBzZs3P/zwQzjziO0vXLiApJVBD5Qz3Lu9e/f+9Kc/RUU/Ojra19e3Y8cOnHhVIKjTRjceTYF8pUkqY2Nj6+rqUChBQ6TToY 4D2CFaYDUmOUIRPgI9kuzIl+XevXu0ciC/gNeQvfOXsIDByPiTgMlUQeAGYrPZILNkZ2f/5Cc/QTWTmpqK7p4xIgEBAf7+/na7HUyEQ/7JkycyVqN8xpQJSYXFYklISKioqBgeHkanaJYqgrB++eWXPIGv gZCBOwWm+P777+PBMzMzAzQARohduOYsdHd3a0wR8hxkS1D1a2 pqzK001D0tLS3Hjx+vrq7mREQdQ/HoppaJLhw4oq+v7zPPPKMQoG+x/6kLVPfaDF0DCb9ISn5+fpoHh58SKiYNevD399+1axfmKFCPYmN j/f39NQYuPDw8IiICbhI4IuYIlAYOhyMlJYXND22RqiEjIyMnJwd Qh3CALyDl8f79+4kFkBdfffVVl8vFjLOGhgaQhcrKSmGwSCSVD hAOJCDVGAjEJLiw0T70NMa3gyBaDAW0UgObMXeA3RgeHi6BM4p G6iDGLnD2ignDstMgk3Xr1h06dGhqaootB/IEZECPinqB+R+gU1jF2+12bq7FYuEwYEeRivMiIxI4IVj9QppZ G1Sdf/M3f+NuzErTORwYGJieno5pghzTPvroo2vXroEs8vqVK1euXbum cU+cnyDwkjkRC0RqHhoaKi0t5dCCSsefsWTJEhXCy5cvp7bnjy GLIQpTtcXExGzZsgWt/e7du5OTk51OZ1paGt7/SUlJERER27Ztw/AWXpaSf1IDeQUsX75848aNnKZhYWHl5eVgt0RDkEUJnIQjfPHF F7///e9BWLhxtITOnz9PUgAXHt8dOIicSWDegNyYqWr/q3cAZCDYuKKioqWl5cSJE9BMysrKOBc5IzHaceOTWAwbGY3NZM wTfskAACAASURBVEiW8FjxDpYbzpP+/v5ifVqMB60E4AC4BgCHoANYfQSZRsgCE8JNiomJAdd54YUX6DU SC8LDw2klJCYm8p6UlJSEhASn07l37960tLScnBz2T0FBAY5gN CAzMjIOHDgAbUknbXFx8bFjx2g94stIKcUQVMB2IJby8nJgBbi MwDMCGrFs7enpOX36NJwwpQnt7e1cFq4YNYLdYH+Liehp+FyzN CkWoqKikG8VFxcXFxfHxcUxZZSCYtWqVYRjtqLNcLhjiTc0NEA 3mJycpNXEmBkGBE5NTb3zzjtMAYCweOPGjYsXL/r5+WG1AJOayAVyvGzZMjc3N9FVBDyDZRIjNFh17dq13/72t6HleHp64l9C/z8lJQUTcbTPJAgYkMPSAzUko4HjfNcYfIauQWJhKSk/++yziYmJyspKi2Hwp/7/mjVrgMmJEYAI/LWenp7UF3Jz55SKioqiZNi7d+++ffvAngsKCvbs2bN9+3YJc9F 3PjUmL8A7gCRK3KFaWbZsGUgkHIovv/zyrjHk+tNPP6X7Q1y7fPnyRx99dPnyZRI3zJEuXLiA26pmAklE R8dHShzgQ+pZ+ghCwWkfEAh4jms2q/2VV16B1M/YHri8R44cKS8vd2NpAtVu3LiRG+xuTNrku3a7Xewam2FkAAmfM 1+IIA1FOohSLjKyBYZyUFDQCy+8APWIuGCuCIgCP/rRj0gHmO8GzAPjgAJPY6OJBRiBYkAOmogFSH5+/qFDhw4cOJCfn3/48OGXX36ZdiNjIzEg1mhpcgQoXDTewBo1JAokhvAs41pCgOAc6 Ez79+9nNACXkYYC141k1dsY7gq4AObqcDgAC/h0kC9Uo7G4caaw2WygaAQFvKqzs7OvXLnS2NhIt6WhoeHChQuM ACIEEBoo2jH/Z4ig+K0A0ZmZmXQ6zOW3m5sbYWjlypW4mKo5TUIhnuvatWsl/iOLCQwM3LVr14cffkjCf+vWLTY87QaYzmx1kE56DRQUIKCMipy bm0PUINbj4OBgdXU1UUAFrNVqhZjkbrhaq31GRgZPX0WEt7c3D Bdob5mZmWlpaZjQJScno8HVqLHKykoIoNgQcI7Sd1RJwnl55Mi RGzdu0Bahy/j06VNsoKh9pOykHSuqMhAjnEV57cCRY1ireuEQCshbAQ56enow UCRHoP6Flu5yuUpLSykQGNvFtMSysjLmG+CsW1ZW5uZh2MKJpG QxhM/mcpdrR7+QDJaT32pIGENDQ6F5aJQT5z/jhiIiIoKDg+EUmL/FdxHwIG1MSUmhjwBMwBN14NjzBAKoB8zVg5jIJgdKICMgNRBbi c2P9Rg5AqUUCRVfuV5cR8SR1GBIobEVYgg9pozQE8TqGxkZSUl Jed6YYs4BzsErS18lCMICQkNDs7Kyjh49eujQIYIg/G4dfWwz7suqVatAE9kDERERxcXFDQ0No6OjomBQMjAO8Ny5c6S j1KhgeBQRsIxEVhE9KSMjg1sj21Izgsh+IxCwx0jFCR/k6rj788qWLVvwPoGQA6bI9BG6j7QYIO3x5P79+/RKyLEll4LLSFyYmpqqr68XYKHy1sPwBJNtiXgTgH9az9S5EcaD ZjaFJwgC6QOHU3Z2No0DMJqZmRn+X0UcwSsWi6WlpUXOSAA6C4 bfJFcAxFdkcJI4hr7DVpyYmMDRXzolYre81cG2Go0HBqLqLGps OksdkitOuWwc9gW++7B1CgsLDx486CY5p81wm5C1gYIuZE+4A1 ZjKIuXlxcdQeTMqgsYwaINTxeN0WBw76gCQNHhHeo5qK/qAvAe7hOBgEyBjDojI0PzGgDM9TlFVWLb5+fnkx2JicA14nKQG rhcrqqqqqamJkIpkw7IHXiglUT1QAAGROAmycq1oaGBXImWjRm T1+FJqFU/khejoqKgAwvK4dxTV4J30ly02WwBAQEHDx6k68FuZ7aSWozSw1 CUgh0gUoIGg20MDXMSKyIsqDtXkmDkYfgUKQln47ET1F9Qn48I SH2EvIJTHdRA+n8mlD18+JBkAdSAskKUZ9B4TS5iF7HTSKqBFc XO8jDMPhQXPA3fUMITsUDBArSLtGjnzp2cPRo+SusBsxmxY1EK ORwOqkLsrfjf6aMlJSUJg5SRHMUO0k/kp+q23Lx5c3JyksQN3AfjCaiHtBXQ4JKf0g4jRQXPIlkQ0a6ho QHqXWNjY15eXlVVVXFx8csvvwygjss2e6SoqAgRkOx23YidoLJ K9sxMJLvdji8otgXsfAwRzRRDsgPqf/Y/0+IZ/axMAZ8vLEApB3ANj4uLy87OxvuEMQEYsaenp+fk5FAjIG38+c9/TvnAwCKWMlkAUaCwsPDIkSP8U9FBUwYqKiqooCoqKhBEFhYWAi ISTenKsFU0Uba2tlbZNS0fUjWFAwZMY4huRg1U5bJDyMhWrlxJ/i/GMTyunJwcNOM0cbkdWNoTBSAvAMdER0fX1NRQC3R2dpaWlmJYA PsVejxkeBw7WWrKRc+fP9/d3c06KC0t5TLm5OQQiIm/mZmZKgr0oHbw8PCgIS0ATzwlcvLVq1dTH/n4+ERERCgXwDphfn6eaYX379//8MMPb9++TcI8NzcH/x+ZJofnnTt3CAqkCX/4wx8A58+dO9fZ2akjDb6WsgNiARWE4E/6gnbDox11P8giaUJ8fPyePXuSkpL27NmTkZGRmpoKFy48PBz3W kI2ZSA94w0bNlgslqCgIH4zHaL79+8/evQIHSdIpCqIL7/8kqBAcKR6ovVIQsf0YM0cpr9IfwHegVoM3d3dJ06cIMWDSIa6X 8dYaWnpsWPHqJflrE9QOHr0KEk0mQI7pby83A0Cpq+vL/WCu7s7DssKB/QUAgIChIqpfQgiqJmuyBPoF4gNCjRAFsAglhdeeMHhcFAakBfE x8f/4z/+Y2ZmJg2Fffv2xcfHkwCDCzJciJSBMg9dMNZJpHlFxqOwsPDQo UMlJSUEAka8HDhwgGIB1ROpASgLbQiET6RVKCNl6y5DZ7QP0Jk IxoRnmVgWFBRER0fDh4O+rdmhdkPLxGEFsQdvD8F1YCs4poHOE AuIxTKnh6AZFxeHuQtz68ELSBDEfkUwhxuKmQ87MTFx6dKlX/ziF+hENegxIyMD3jSz5NetWwd2qGY+DSnOD4RDlOVLlizRliNN kDFxQEBAeXn5xx9/TLUinRU5wtzc3EcffYS9Mi+yVebm5m7fvk1SwJ6RF+Mnn3wCxH Dr1q2RkRG2JfyXlStX4lMA+E+0kqUSfzN/G9Pf6aCDfKHQx48HziJ5KzclKipq69atO3fuJDqw/LZs2eLh4UGwjomJgSc6PDxM4Hvw4IGZ4PjkyROmLdFSBWTFAeH WrVvkcXR/uHHj4+NY9SpHICeVVB8jbNZAR0cH+SC0VNpe6jW88sor8iJuam pieVdXV+O4TaYM3FZZWemmwE971m63s0y9DbtEWEaiGKMA4ewy h4aAgACSgrCwsE2bNiFhBjwnTdBk4ejoaM5/h8Oxb98+OMgwDnfv3o0JCkEadCctLS03N1cSBuYXQk9mNTOBl/2vjMA8fSgvLw+s8cCBA4oR1Mx81fUqLCx85ZVXQBYlkaSjo5HT Ek1zh2pra/v6+uhK5ObmwtTUZG1UYTqmOMew1uAEIyPjgnMBAVmIAkAz8Lhf fPHFhIQE4ikcbSxbSC9BDWZnZ4eHh6enp5kLppnCQ0NDZKS8Mj k5OTQ0VFJS4nQ6KyoqcLLmwsLejYqKorrBa5dcgO6DetXkO5QM q1atwinE0zQ9jaamw+Ho7e39r//6LzqOsKfptGmWKS0STs7Lly8DMV6+fJlZJhqOyhaCfA3ncmRkB GjG0xiQx5+hEpjQ4OXlxYQVqgnaDaKTUupy8c3LVbktEQF3dof DAdbDcG26yyEhITt37mxpaRkZGSG04Yn66NGju8Z8R3EWKaCQl tBfUGWHYIHbh/uOZjGRFLDVZQJImkAGAQ0UgAa+OYbj0BAYfciyf+WVVzAipdAG RICwV1hY6LZ8+fLvfOc7pK9cRIouwQccaxqvwCBGVqqCa0hICJ TboKCg2NhYOov4I2BwQHMR7xNdcaUJ2J/IJY0zUJVCbm7uj3/8Y94JlMAkgqysrNzcXDqLBQUFPMcrpcR4gKPKjpXAUVRUtH//ftIkIoLL5Tpw4AC27jQmX375ZUBH4BlqM0lEamtrYfhqomRjY6 PT6fTz8zNPtfA2vMMlKqf7AO+Yr2j1xPsIDQ2lHQubU8uRMfCx sbHUXGlpaS6Xi9wSiiuLAP8CigWm1JI+gCBMT0/Pzs6+8847b7/9dnd3t8PhIFwCH0hgjpxZbXaELeDN0G+WLl2K0/mqVat4kY/paZiFkA3RqyovL79w4cKtW7fOnTvHfsYRbGZm5vbt2/Tb2EXwF9977z2l01NTU+wctgoBhcxiYWGB7inkDkoqD8Moib+B v4fur9ANPhHAp5h14AisZ8jXwB+y7cHSOjU1NSEhwd/fX8gFj4iICNq9BDgoifJxxpRN/gi4ql29ehXxwsWLFycnJ6empiAsY7WMnLGvr08hoLOzk8oUXTP en4wp5gygpCIfWVxcnJqaooyl8iWxBXE8cuQI5QPDftD7VFVV/dM//VNJSYmb2jCYW69cuRJMi6JIcZRITA+SVoLNZgNEoMNEjPD29t6 0aROhAeoB0RcTpKCgoB07djDWlXzM4XDs2LGDUo1KgUYa5xWZQ nx8/L59+1ivBw4ckHKBze90Omna/eQnP4GkROIANwEaEvC7RL44r/EeDThm55eUlODUeuzYMWaoNjQ0HDt2DLaCBCE0I+EyNTU1YVa3 e/duiElAiQhDFAvshhc415BmHt07Ly8vMZ1Z3Jjc22w26BjwF6EJ BQYGpqWlwUIHF0BPMTMzw7YHI0A/C28KAixC+nfeeefSpUujo6OVlZWUCSUlJWgrsbeOiIggBxST1S yjEqZICkCHVQ0I0RYYCEQe1NzczJ+EOxijByhnmHRKjsOWmJmZ oaienJy8ePHi3NyccmmiidmJGHNHYivUAKobxpHyJ6kVwlfmwX FT+CCihxAFaISBl5E1ECUZosXQHeIgNVFISMiyZcuCgoKampqG h4dJZ+4aQ18pEzBZNdOfSZRgJcE+YMYHpAPzE4QzdB8R2kJVJE FgRAhRFSblXWPcNl7M4+PjNTU1tbW1p06dgp5YXV3NmmcMGuNO SBNIjd2I+mYiB/Qv8eoEKFitVtlX2YxhNRAQaUNQUBBoQ0JCNm3apGYkNgeRkZFh YWGUEhgoSpKQmJiIX3B2dja5mUgHCQkJiYmJdBzxR4FSpmnoIA vYjaWlpYE+FBUVQXCmSCZYZGZmHjp0iMKBwAF5EZULpyVlFQ+w RroPpAktLS1Hjx6VjzMxAiwnOTkZFABky8eYl8sBRXq5cuVKAu ty0/jQ1atXP/vss2ouhoaGKgQnJCRA1iCrIpV1Op3V1dUEgsnJyTNnzpw/f35sbGxycpK4MDs7++6778ocFanFzMzM8PDw7OwsYBWEPD4vQX PPnj0JCQkRERFsElID6gXOXsoBBQJPw7ZsyZIlCh/4EQA6YhjJn0d9S4Z88+ZNMmRcAylkSG1u3LihSadEtwsXLrz33 nvnz5+nPwKHAnXGhx9+ePbsWRn2qdTlL6QRqApCfARwBGKBiGQ YUvj5+aGvo5sm0a08QSFH0khC2shxaLVaKyoqBgYGsEKdmpqS2 5J8VvQcbHVhYYFEScJneWHLfUcU2NbW1i5jiDF2uK+99hoTiUE iMbw0aytxVWlra2tpaQFNKC8vBykjQYC5S47MGUmy4CZ2OiFWG RcMOWW/NpPbKleQ5c5oNvEUAF2DjMluJBHMKeQ5ZqqUZ9u3b09JSRHuSO JAh1K2KElJSampqVlZWVQNjHvU6EcekJRoQAA6QmTiu+x8WpUE ArXWCJByWyJHgMKluACaANDAE5UPvAHosa6uzul0skSshjMvSR aQO1uI7gP6URETSMgp2aQutxlyUhIuCB1RUVFFRUWYDjx58oR+ NdtGy0h0V4jMvAeBNu6Pg4ODFRUVUljrQhF/o6OjLaa5A2o0LDcNNQRQBMDjW6IqsFUAGtavX5+enj4xMcFWp7 ThK4UMmwEkDENRdeNB2vmWfEGmjQdbaHp6urOzkyXKX2U1zJGh DJEyUD6IbaXsABsld2P4EgFFFHtOOzU13Q2Z+YoVK+Bxuru7Hz t2rKOjIzs7OygoKCsri1WdkJBQVFS0aMxr/lp2wAPZgojk5mFi3CPJmQkHkGVra2ulx4cUx12WYJRmJ9XKtWv XqCmoFJQIcwbgu0PTkX9iSpienu5GCxeUC79Kq6Eb5+KSg8H6J KzSAOM5o1mshgIS9SjkZeG3hAPSsNjYWPgLYiuIv4i6WRAOyIJ SCUUElE74KTI5fu/evbm5uTQjSBy0vkkTlG7QmABiZD+AJlBQUEeQU9CPIFKI78wrh FuU1GQHZF8yj46MjLQahhHklrS7JAqw2+10KN2NQSDu7u6cb7D 0VYTb7XaEhmRq+fn5U1NTVKR//OMfJYY3T5okvcSo34xOESmIDk6nMyYmBjCFz67oYDOGDpi7iWI f6CHOEitHMgeOYlZOdHR0RUWF9jyZsDIC/nj506LwRQU8PDw8ODh49uxZif/NAzJonfC8sbGRE0smqPpTFadEBtGoaJU2VsMTiKOOWkNmypR7K 4whjqqvPTw8iNow9KKjo10ulyY1YjZnHhL3tdnNVA1cBEVqGMo QkGkoCMmWZonM1Nx67O7uJiJonARpCFQOdJDNzc3UC9TF1AtsB zZIamoqvfzMzMzk5GQ3tZRJ83Qy8JVrJPd7muQ6x6Tb43ppNix NdfOYFs3GImVQnyIyMvJ73/seuKN6wtQX4eHhMJ1oT0BzioyMzMnJ2bFjh6wW4+Pj0UEhfCCD 4Gt6ejqyaKoMxJE0NcwER3Uo6NMeOHAAlFHcR+AGQoOwRjo6XG gmowQas2rMHHspmsgLWL5gt8hMsaXg8losFi8vL4a7cPFtxtxd YLCxsbEbN24oI6URpXme8KkHBgYYBI5mEXPELmNe65kzZ8rKyi IiItLS0qqrqzUjLy0tjRlwnH7a+cqxsQPhOcsDAovSBPFcQfWD goKYndXT04O9h+Zl4j0l+g27Qgt9YGDgt7/9LZGLo5LdgpmlBszw3fz8fEp6BBSkt5QGmgRPCFCxQ/mD2RGfTswrFr+vry8ZB/YKdFtpbRK76cgS8UkusrKy+AsRcd+9e/fhw4eLi4v/+7//a64dnhouCaRIGFLxuRDFkA7Q88a/p66ujoa3ilN64Yid29vblSaAWei/u379+sTEBBb7jY2NdBax2AC5Dw8PB9rH2Rz0NCUl5U/aR3OrmZsNDA7lgzjKXSd9MgcCIQvMWaC+oLT7mksatFzozwIjt 23bRs22ffv2mJgY0mMa8pGRkQEBAZQV4JExMTEJCQnwoIAeoDb QDcYxAdYznLPMzMzU1FRCA1ACZQWmIwCNKFucTicHZkVFBTmCD J0PHjwI8VGTYEi38EQm7yBsoUTwNma32mw2X1/fzZs3+/j4SCNMak0rhwgLGLZ69WpOWqthE6aSlY1ntVqnpqYwQcHtT1O6 JKzo7e09c+ZMX19fa2vrmTNn+vv7ZSrPkYJzRlJSEtL9o0eP8q mzs7MxvySdZgtx8K5atUprAwMS9hvr4fnnn+c9mvRD/AoJCYFXx+HPeUVe8OabbyLgI1SRKRC8qKJPnz6tY5MMor29/be//e3o6GhbWxvm1yMjI83NzcXFxQg0PQw3ZA9j/hDcJA9Di0GZo8/lbuigpPqFVeFuclIgDpJlrF+/Xuelxj0CUqxevTo8PLyoqKihoQG3SMSa2p9qOmi70hgGO+zp6Z mYmECwcPLkydOnT+NtiWNNS0tLfX19R0cHQhuIsydOnOjv78cZ vLe3lyaOsEyiz927dxHsnzp1StzcoqIijkYa2FlZWTt27CAHJz rEx8e7qUOjcGB+wmpQP5ILAWbOJRPrWYbLjBugYcmb165dKyY5 zUucEeRyuWnTJl4x5w5QmyDn0aJn29MNgmeKfJiwl5SUhDJS4n aqDMBIp9OZn58PSFlUVATMTlMjLy8PrWReXh7FFYOh6EdwHSm3 MHTmUIX1TC8T2RyTZtTJZzFRSbHZMBcQ41WJK2vLYnixWo0BJH qnSHhEBMFUHPvEAmkreCCMA5qmHO3r62OPNTU1QejKz8+vqqoi CXI6nfx3ShjB5+EgCCPgdQ5J0EQpqXlFPcuEhIRTp05p1A0xS+ A5tUxfX9/g4CBRg+ig+dqalIHCp7Oz880331R84UlHR0deXp7VkGmyP4lQQ kDMkwcIFqQ5hAllBwQ7XidrY22vWrWKHnBAQACI76pVq5599ll Pk86d31xfX8+YeeRYRATzoIenpmnuoKoEBSwPwAtbW1ubm5vxO 2gwPcj8mWCMx9evf/1rUqqOjg76sgsLC/x+ups3btzAdhXiXHl5OcR/Bh2xa4Dqtm/fDoDKoLA/ubN7GEI3MVKxpiRNYKaTGg12QwDPql26dCnVsia4sA0YwUAuDU 6DFII2BBO1gk0j4UkZIiMjo6OjEczt3Lkz0Bj6CGYD/TkxMfH73/++cAe4TAiEgBjkpEAi9IMf/IDeRE5ODkVUcXExwZJYwCvp6ek8P3bsGFmADJdQT1RXVzNaFun Y/v37maSSmJhID1X+sZxFYAFbt24VlpOVlbVp0yauJJkC72dtsaa p1KhXvb29n3nmGThOAQEB2H4q/5TIgnkT0r3Qr2ZTNTY2osjilfr6+uTkZABnl8uVn5+/b9++qKio0NBQtoFSA9XSS5Ys+fM//3OVBsSLDRs27Nixo6ioqLu7m+yXbcmWW7Fihcvlam9vHxgYYNF j7wOdBjHfwMAA0AYlALmA/OmoqNn/msetEoPXu7q6cnNzATLYxp6ensB+lLpqNBCaddQRc6l5uez8ON eZXhsHnr+/PyhyXV1dYWEhgBeMEn4nZ2FSUhI4//3799F0PXz48H/+53+EHajC55/0hv793//9N7/5jSZ9SKQgVrJYMDwRs6CpqYn5Sz09PQCu+FyTGrBC7t27RyGGM 1h1dTWnGqKBrKysl156KTU1VY0/dbLczGWhuXxYYUhcKatUZfF89erVVmM8tt0wUwR0FI0f51XcbO mxw2XYsmUL7szMgJNDPr2JyMjIwMDAiIgI7Fh37tyJT67IfLjc fO973wN3ZOeTOISHh6NIgc4AJxqak8PhwCsBfIEcISsrC1BNcx C0/yF1Hjx4EEl1cXHxL3/5S1IGwQqHDx+mqQFrKDw8nFJWUmUWH67EqKSmp6c//vjj+vr6tLS03bt3E159fX29jeGidmOIg91uf+6553x9fX2MOaV WqxWvQRbfnTt3oEspKLD/cYWUNBOSNadQfX09bVoSnLS0tJSUFEIAeY2H4RQo6uGyZcv+8i//EmhAibSHh0dycjK5LhMcRkZGCAQWY1Jzf38/VFx279DQ0Ouvvz48PIzJPbmApt3wnOlYcrXW/FIiBcg5r4M4NjY2MuTSx8dn6dKlvr6+4eHhPj4+f/3Xf21mJYmIzQpXUFOBLFI2xqLkv1zwrVu3wnNtbm7u6urCqG5s bKyurq6iooLV6HQ68c5wuVwI5Orq6uApqR2oWMB2nZ2dHRwc/M1vfgMBCfyvvb0dEhGOBjIBBjUg7YcXc/ToUXJDfnZ6evrKlStCK+7du/fpp59eu3aNE6K0tJRMENJBUlISphu7d++mwQczAMFBbGysm4K6 ICWBLloTigV4K5E6Wq1WnLyU3II5a3yIOhHUDmBs3t7emuNCtQ m3XL3JLVu2vPjiixD1oIjwftDH4OBgJTwYriQkJDDoafv27aI2 QHamtYluCkIkr2dnZ/NPIACYCPwTwxWojaghCgoK0ITQboDXiF/r/v376WXAgIqMjGRwrtB4q9W6evXqgICAjIyMsrIy2sv0imZmZgY HB51OJ1CCxgeK9LHCmFBqtVqBG0NCQt555527d+9Sl964caOur k5AVF1dHYypmpoaDhC021QNzJ5wuVypqams79LS0hdffJEUD3R ghTGtUIUDFBWKbW0qrEGOHj3Krm5ra2PQqA4SUoz6+noEF+xej nc65GfPnj19+rS8Q4Ebu7u7z549OzAwILhRYCSn6ODg4Ntvv83 ISRh75eXl4eHhrF5vb+/4+PiioiJiAWxxEAEqAo40fFyWG6NucHBYs2YNH1bXYblhoBoUF ORwOHJzc1kGiCxGR0cRF8LTjYuLq6yspLmD0VthYSHjKlQvmEP D06dPcUBhOODo6Cibn05hb28v8hnktpWVlUeOHBE7Dl4MTS6AI XqW169fp2R49OgRqcr8/DxlF5o9TrLi4mLMhxISEuCe7Nq1iwwX2kVgYOD/4SMoURT5hNOJ91AlsjLkUUOgZTVzua3GWCdRRK3GqHjRGfgndF ElDsoUduzYIbkE254YJnCBuAArgdhGmIDjhGgC9R5shdzcXDIC rogoj/Adf/zjHx86dAh9lNAEObVKOkon0uVyVVdXAyiARyQlJUFfTU5OBtxW 6wtKDA0XeATqt124cAHLoNnZWQorM0yLSpJwQMD19/ffsmULroSUDFeuXGlpaQFqkuW2ECn+CfKEpwPwQUJCwq5duzjn ARF1JLgbrifaSJwTmkTg5ubGTrPZbErgdZgrfJCfUyCwq0dMA3 L1g4zbVnOR7rp5pp4IFOZhWVQcXMDm5ub8/HwCqMViOXnyZEREhCjVGp1ARUyYQ4Wh76pDSR1hxhR18Tmu0Ju CJfGHdXV1HThwAKdPOfrwJ3E8BAUFOZ1Ol8vV0dHx9OlT/FEIDfwGsQ8RMnOkkx3U1dVh9omoGUIBth1AjNQy/Pjw8PDMzAxqSyIOCrGurq76+noINeKhAbpRhqseF1cgIiLCzcP Dw83NTceahOVm0JWv3JyRCQAAIABJREFUYnS4GxRxNR3NNZUUf jbDkpy9jS8ILdxAY3I8YYk9QxQICwtDr86fSwMSNEHER8oHcBG eU0HAhqatwBOFAIfDkZGRQRChGWuuHcRlIkGApEgFQa4FSYF2I 5hcUVERtUlmZibzyNDJehqEXw55yofAwMDk5OS6urqOjo7z58+ fPHkSszbC/M6dO2E6WgyHe5YjfDgKLi4C48Yx3jh//rxY1bCt2fb19fXkBbSyaUacOXOmvr6eLh0EE/UXzduAoMDfz5nv5uZmfgPfDQwMZBtrx3Z2dgqHopDs7u4GQeDw 1EgLUgASBIUA6o6zZ88qcIhqAdUSuAHfQfoRNCzr6+tFTAwICO Av/LM/+zPhYoIYhS/yTxVH+lCUPMRx8+1zN4ZxUdLm5+fPzs4iQCgrKwN+QrwneS74F 8sD9q25+7iwsMBn5yufgjSBLE/FAq1uRhbj1kGCUFpaSnoIigyzWyQIBsxMT09rwgDhID8/n2QZMxjYgOHh4aGhodgXUK27AcZ4mEgp3NeVK1c+88wzvEj3Fb m0iDd6s5eXl4eHh0wBZAHi4+Ozdu1aHXqy9A4ODt66dSto4ubN m/kWJUZoaCiTYMV3pB+J4AS1NXh+bGwslEd4CjQd4Y1hiZWVlYXU PykpCQQxOjqaYz8rKwuMAODg8OHD8JoRfoApaIYSV5NAK5UYys iMjAy0DPQauIZWY6Y25zzXDVz6Rz/6EU5wO3fu3LFjB8AHLAAKB2o0Gl2kBijSxsbGxE4FSWZ5cfaOj 4/DeOHQ4KghHNCG6O/vX758uZubG0sc5Z+gIk9jJuI3vvENnn/rW98S70C5A6vipZdeam5uZoydTnI2Oa1lJHMWi4UpIz09PdQC0 OyhVGtUqRqTFBRvvvnm+fPnmbI7YnqIiUDvfXR09OLFi4ODgyd PnpyZmSkqKiKA3rhxo6Ghwd3dHaRW65MLy91Zs2YN4DftUt6Dg SBVg97MmsdD0WrIQGkew3TevHkzpWVDQwPB64033jhw4ABIHn5 c8NyAbyorKxmHNTQ0RE5BAssyozF88uRJuLAw5Un0amtra2trk SRVV1cfOXLk3/7t3xobG1tbW+lQAC4+NQQUjLS4fv06dgmMJmHdIhSMi4uD2odu SEJk2nNuKhBYNGRW5n4M5qtcIAVaHjSrJObRgqCOeP7557dt26 bCgWIBynNAQABHX2hoKITorVu3btmyZefOnTgCyKlRgEJ4eDjN CFxxNSeWtgLFHmEPo4vk5GTUkMXFxfyTjAAcIT8/Hw11Xl6eqHsoprAPgeaNESMRAaGk2Ip4PRFl/fz84BrKSoi+F3UWQZAch5pNjvXMdAgJCSE1E3oHCc9ms7lcrtr a2vn5+Q8++ODLL780t7U///xzVAz/8R//Ab0PKxRSD7ID4dWIqfjzxNKhVKZriHuiem9qQIqAtHz58qVLlx 4+fJhtjPxGJPyRkREfHx9MHzgYKBnoNUDI4VREnSmS9cTEBPnC 2NgYmgt+P795fHwcfr5Gac7OzoJTMu9oeHi4vLycdtW1a9dKSk po5a40BrfbDd8UViYNYJsx8EbZARwkEZlIH8ineD9XQz04CgrN H4WZwpF++PBhpZaaDMKexPgYR1+8eSjlsrOzKfcEBlEPnjp1ih aDbMRramrKy8tPnDhhtu0gXCK+puOAZVtfXx8+QKibCgoKUACR EQMoJCcn//3f/71mHTidzj/5LIpzol6D1gFMD09D3MbCdTc8RbnoVqv1W9/6FjFCRqMbN24EOyQcoC0LCAjw9fUNDg728/Pbtm0bbCWKZLXu2SrSokVHR7Oj8G6lQMC7gpaJw+GIi4szdxwB F6EqQU/C0RT5A43AAwcOQFKCq4P5FOpx4gK6SYoIvGsJEKAJ5AjEET4XL VgPDw8OKF9fX64SVQMfJyYmBkmo3W4PDQ2FqcG1hdCFDgLCYkB AAEKsioqKY8eODQ0NaXwgN172ZExwf/fddxEIwXuBHdjQ0JCVlSX7JpthLiYeiru7+1/8xV+oWFDyrz40+eCKFSu2bdtWV1fHWU1rADMPznw/Pz+LxcJNt9vtlPpotMfHxyHw00ckWJw/fx7XBk0ue+utt8g4oGNrGjqfDoEGaOXMzMzExARJR3l5OW5Ii4 uLpaWlzA2Ag0TjAwKi8HIqJoUGlXh2Y1ie3RhlSkyHCSKNj37W 19fXy8vL399/69atKBrgAhYUFBw5cgSMiREBBAucBDnnSEVdLhfWviyn+vr6vr 4+jVchOtC84D3CthkdwNto087MzOB8/9RwZBkbG/v1r3996tQpl8uFnxqFMBEBaj91NM24/Pz83NzcuLg4NwrFb3zjG+QIQpsJopwkChYUbO4mHzurMWDLarL 3B1OU55J83EkHOB6JFOQI27Zts9vtDHFCQB0YGOjn58dZumPHD uksITIDKOLIkpycjNSa1MDhcNBQ4DPn5ubyyYnctBKQOYAFyEA BnqI2vOSPpGq/+tWv2Jz07ajltm7dmpWVRUbncDjI81cYw0JYgjL8tdlsJDvyDg brthkSMtW6DErjIotGQiBTZqgJxRSoi4uLDGJAco/wiTQhKysrODiYVIV+u4477rKnp+df/dVfrTAMS1cYKiDBCqQVy5cvDwwMRCh19uxZZIuUBuxVsj+qnuD gYM58ggLzoIQFEFCk40bmxHMETnQ0SS4uXryIPfnY2Jh5zOHg4 GBPT8/MzEx5eTko1fz8fFNTEwg3aCgHm4+Pz5IlS4jUAguef/75b33rWyjTSX9Y5OIvkVkon4KwCHNUtD0hLMsNR0IINbm5uVVV VZmZmenp6eSbdXV14ssmJiZqIqHT6SwtLS0pKcHCD98dBIvd3d 2kCSdOnNCYYrUnmeMMWkQiJj7CV1999fDhw+npaex8gJlYurBs gMwOHToEsgCghn1OQUHBn3QNbm5usOspKZcbk0LMXVyKZKHQvO Lt7U3d6+7uDiHfbBOKApKtwjgAgeohISFyc2WcPIiuNOqE3oiI CNysSAcgJsTExFCK79y5k285HA6n0wmFSUghOx8f0b1798IsgI MAWKiGAq/QtgUmqKqqQjdOmgcHobS0lHDOMGVVNHhAiMomxherk8qWUCizK bsxNZf3Y2DFOJDnn39+zZo1lGOsXT77nj17Hj9+LIYSwLXiwtW rV2l5fPbZZzDnmeAcGBjIuUcmbG4wCyNYs2YNq18l9MqVK6H0e 5j69ikpKV8jFDFriDMf8yginZ+fn+p/KoKBgYGOjg5+igKHdAAFJAW2KgXyBcyI+T1jxmNoaOjdd98VoD AyMuJyuaKjo+12+8DAQHp6OoisoAHRZ1ixhGOmBFksloiICPro uEJqdA25gHmkpU5KIcfm3FnRn2PP398f3lpMTExWVlZpaWl3dz dMebrpqampkOLoYdHSRr8AXtjW1lZfX0//WLFAfSVaSzRrOjs7mfKCPzVr45NPPllYWEDwQuGAq3BZWRnZLl y7wsLC6upqmPjUNYWFhW5gB56enmvWrBFAoOYC6RaRElq4p6Fx EOuOmkrjOggEdB/ZCbyIJpJUgqZjkDH9TeOho6KiwsLCKM5BDcLDwwHhIBfQMpBEO icnB2kzfkqZmZm//OUvkfHl5OTAOGSgU0lJCTAB2IG2OmOdzOlAaWkpuA6XkuKQfg+ VmybqYhJbUFCAVSZMDVAVqBk2my0iIoLJf93d3Uh9ZXRD2t/Y2Ojn54c4kuuMosHDsBKWZSBti9jY2Ly8vPr6+oGBgd7e3qysr NDQUPws+CWku6IViJPLxuY3qzwUskhbgbNBFYRGTri7uxcWFtI XMAur2ZYDAwNjY2M/+9nP/P390bnl5ORw4ANtTE1NYdlAZiEHsampqXfffdcscB4dHUUWjRC IrxcvXrx9+/bvfvc7TNYgBczPz2OjJAtZuF70BSQ5h6rA+bR8+fL4+PiRkREz TYCvHLBPnjyZn5+vq6tLSkoKDAxcbkyatxoOUerHeRqDKogLXD SYnRTggie4mKx8i8XCnHTssH74wx/+9Kc/JTNl22OaSLkn7/+WlhZ5/DY1NWHNjjja5XIxXuz06dO4yDD2YnZ2tru7u7S0ND8/Pzs7mwCUmZkZGRkZFxcnur3D4aAAF20xNjbWjT/d06CCqgHpabhleBqEUA5Aq+EXTsar/c/hD2xOb5N2Y7DxQNQQHBzM2GgkDGanZvmvgXkEBARQBQgIhaHMg Q9ACD8fhQIZmuyY9QTUULggSKG8D8TnRfLscrnwR9K8BgUCajk MERoaGkpLS2E6ZWdn84rNZgPPF4lgy5YtmZmZMzMzCwsL0PXa2 9vpEmEWhqGg0+kEFmUdE6PdDU9hEjG+0nMpLCycmJiYnZ2F0EE 3PsgYWEpGIOR8uTG1jRdXmHTNWuLm5iLrWPkCzFS73d7V1YXxk c5z7WHs2zIyMoKCgjw9PQMCAgoLCxHzaLocPih4peG5ikn8hQs XmI+OKaumQl67du3hw4e8E9I+RF0cGbF1vnbtmtouCwsLhYWF4 eHhtL1xu15haC5E9GhubjZPXsSdTU3Bhw8fUo4tLi6eOXMmMTH R05jCwC8haH7jG99QZi3StBmXUSrx//MdOCapstkRsFEoHxobG6mzzHa+rD0KB1YpFCapHv5fcWcTG+V5 7fHxB6lij2fe5x3bpK0NnhkHSBNsYxvHVCrg2B7sLGKbYGzTVg LbOP7IJgUTYEgXbUwMMaoENtgYB6lVIb1A4i6qJilpF10gQruo VKkSVIE2ldrEElWTVaVKuYsf558H50PK1dW9s7CGYeb9eN7nfP 3POf+DyYGEAoqq69evv/nmmzS2UoYHUQB1ytQN0mFAYA5aD/gd0VbIzc1VOjo0ngkgFjmT0gsJowZUrpFbbWhokDykjLUZmipR NkvypQvke2uaA+gg6gBdMDg4ODY2NjQ0xOwmwn6xSiPzSg3iCH 1aF8AboRE3YLCkfwFveQC8aC/hc9G0oynwILj+wcFBFIfQO0Y2ExF0d3fTg3T27NmDBw+eOXOGo p2zZ88CbQqjhsWEzgjAbXBvCS2rXV9fPzQ0NDc3d+PGDaG25HH Q0YlEQvzOknyVGCjulW/IY5UZEL7glyq1tLSI6QR7zhswi1u3bhHP19bW4gmOj4+j7GANE NsqI5sYXoRCvHPnDiPeIFnUUAbGwDL15D//+Q9Epv6odbV4QN9O9AQvy6uvvkpNDvMvwPOSySTDry5evHj37l 15B1wkdM+QODK49e7du9evX+/t7UU/5uTksLD4C9KtCiUUOyg0Y81RGfLa1LRGVEgZRWtrK33u6Knbt2 +TvBTlH1EDFgvMm7qYyclJ8koM+BOnG0Oi+By/WJzmAJz0bmGqSabW2SuibGJoXa7aRkKbCBPWrVtHFJCy+U7qg4 YQAY+AM61fv16krOgCguHW1laiAJwClFZXVxeUSkNDQ7t27ers 7CSh2N/fr5QhSCEFhdQRUlCAOoAoiZfalmFMYlKLzxgBn9yPfvQjeFYpF GfFf/CDH1ArqrBNoC5pYbpT8RHoKtescQJOauyJrdasWbNz506STMg8 be2XL1+enJzs7e2lBqm2tpYg6OjRo3v37hXKwOIzek94eCwWa2 hooOBCfhzqGFukTIEUQXB/rQ4ug7AhTJx4gQQbK9cQhmF3dzcjyQkB0A7Q+4njbGJioqWlpa SkZPPmzYcPH37vvfcQaYaaLS0t4R1oPDxbH/IfevWY1ABE8ve//503DHRi6sHHNvhAI+EYIb20tMRsSL7zz3/+U4ArNI2MPGDq4ZEjR6DGpFjjjTfeuHnz5q1bt8Rer9CGUqIdO 3aQJGZolbBJqQb+xmKxaDRaWloqpxs9IuBGSG1gNDm1tbUQvb/88ssMBBHbOvS/IgQnyQUKDiK4f/9+mpcOHjz4wx/+8Ny5c0rTMKfj6tWrMzMz2Wx2eHi4q6sL16Curm7NmjW4542Nj bTbPv7446tWrRKX8r2KNF2xSjuZOIxSIGooKytjGG5ZWRlxEZT talVCGZMRoAyJEgPpArg9iQK6uroo7BkeHh4dHWVSC4EA9cU0J msKC5TytB6xCrQkae57NpvVrFu6O4Bt8AVQridOnJicnISLdnZ 29sUXX5yfn19YWOBr58+fP3funEa80fE2NzfH5PiFhQUEGwT47 NmzIyMjFDVMTEwMDAwQwNMnQxKR2z9x4gQt1UQcPDlq42G8amx sJLECHtZqL2q68MK0+XAH8D8xWT4JmkhNCAN5uES5+LqCimS4n LGhiFBAlUs4KfX19Rif999/nxGm0ATevHmTUQsffvjh3bt3z54929fXV11d3dvb+9Zbby0tLT EHlf9l6OPHH3/80Ucfvf/++4g6PAJohJs3b37wwQdMZAAkI2R49913//a3v8FxDCkrzb90E1+/fp1ZLzdu3GAwHIMSSVJcu3aNOXe/+c1vIIPGF2A+PaHHnTt3NC+XBiSAUijb3n77bdoHL126dOHCBY jzeC64VywjKhjHSmtIRYmzKimMBDZZbAAMNDp48ODMzAybhGo6 omDRiyMjmrxE342Yx48fP05y+saNGx999NE//vEPsKobN27gLpFf6+rqamtrI98vfrPq6upvfvObpGyrqqo+6Wt AySUSCWCktNGB0eCsGbDYLnyBurq68vLyxsZG2pAY5QR7Jxaeu k4NF2A0i5gRaTpUQyGAPxpxfHycTAmjJsQSh4dPKgWXnuIwXmR u8PBpBTl9+vQrr7wCOxXVoKdOnYIW7ZVXXqFKhPmumPGTJ08yY xtglgQPObz5+XlaeggcTp48yVwtzkjBEk1KFHrD2NfS0qKxlCS W6e2TKYC5AF69K1eu/PjHPya4GBgYAGSFd0AmhaqY5ubmLVu2jIyMQB5BXR05RcUaca/hn+gXIecpU54o7zcSiej74GT87+rVq3//+9/L8PKX6cZIux+E06YhjnCo09955x16kyBWBYOgMJnEAcXOy7qbl KTgDevzi1/8Aq4USBPeeOMNoHjooeAgvHz5MnW7p06dgu2OcUZsIdUCw0FAP ygUMvARaQgwE5Cee+45tm5PTw/AG5F2Y2MjLnAqlYI0gfwRuacnnniCEJ2kGOaQKLi7u7uvr4822 c7OTqFjEJnw3J9//vnBwcFnn30Wvq+enp7+/v7u7m6wwJaWFqr16OgbHR0dHh7G1WVtAReZH/Xuu+++9tprBw4c6Ojo6Ovrg+OfAc4Uv+D4pFKpuro60YVHfJuQ TCapylCfEgaKqURkB/l9U1NTdXX1k08+CZ0BETXj21EBoi2iahhnfs+ePRj5bDZLN1E2 m6X1kIJQiIkmJyehPKYEgMIhEn4gK7OzsxhttAAUySJNZ+CKaF EBBTgUXyAKEFrDG4YvzM7OLi4unj59mjYhAF62GnAANCQwYQLz vv3226TKDhw4sH379qamJqKqiooKCijpm2ROJLQ2eAfqSqAQ7d ixYwsLC9wgapEhNHBMw26Cbjp9+jTyMz09PTk5OTAwQNlC0iMR 80OGwIavhGFYWlqKgqAekS+Tikc7lJaWVtjg2dbW1qWlJWL+N9 98k5CBkTC0+iDPNDWpHumXv/wl9ctwvVF1Q88/vZgQqFy4cIFnIWZR7DA/FAeM6BWoyf3pT39KX7loRS5fvkxOjg3DfiPVBw4NBydjQbq7u6 ksJiEHgkN1ydTUlJ+0HhwclCJIJpOMJhJFIEYeQBd9jUespn6q 0WDWam5u7u3tpZWAyjo4ASmlpUMPFqORkZHe3t4tW7Z0dnZytb 29vfTvwXREOoDyfEoJUCUiqvjd7373l7/85datW9euXfvVr341MzNz8OBBMEVaBGE5FVmBQMC0zXy+tzmwb NThUjUAIRo9SCq8U7sBWmD79u2sXXd3N4C/RrPh2/hBfjabJbAHAqRriIDfp0JHSISmIN6QnQLgEeovLCxMT09PTU3R AY6bMDs7e/LkST5USymhAc8eVfL666+TPpybm5uamjpjL+G6tKYuLCyACJLv oTkfpYAYaF+idE6fPo2zQC66tbWVxrjjx49TZALTGROZ6YTljJ yIm7106ZLGt/7hD3+gqpeqHvB5snHXrl3761//+t5771HbR21iXV2dwlQiCwENghJUukM8SEAhBzgWizHluaamZu/evceOHWMMAQgWnhQNtoy9xY2ie29iYkI0nlNTUzC4/PznP//JT36CNgRAgUwJunEIiOnO1P+ii0Ft0BTwwZw7d04cEGTpf/azn2EAjh49SsMIJHrIfyaTqaqqUrNsQ0ODOugwxRQLsWN5UecP I35LS0tfXx/9+KqaARSnuJ45GvCPp41fk9pcPsdYEjUjw0yRRAtADsqlIv9MR d+wYQPvuR2kCQYQZpp1d3c/++yz1EfCDMY0U5I+xGL/+te/2GaXLl3KZrNdXV04Jsr9gSBI2Ak/4SWIwLNMkYbfe0dimUgDLYC/iqIi68ZfmotFZKzBB+IpRDVobtJBG9YO4EebAAoC5//EiRPT09Mob5xAdAQtiZh6cJczZ87AVkBq4MUXX6QUHBzh1KlT9 I3RWEq3OX4BX+Dn1HuIdAQJ5/vIP61pFy5ckBty8eLFV1999fz583wHvJcQhrOgL9BuZ86cef31 16enp3/729++9dZbf/rTn27fvg3vEHZPbggNArQtMdSMYUfk8K5evcroRMac/fnPf/73v/+9tLT0xz/+kYhm586dHR0d7e3tKRtM4Es78BCuAfi5IGQgMepW8QEzmczQ0 NCRI0cg55ifn8dRX1xc5N5RXholwPoD66BSdWuoAP76ks/PEXitAHrkypUrPA6lfqSy8Qu0K2ZmZg4fPjw6OtrR0QEahS5mM hA+LHWu+PBbt25tbm4mFiCkZQiIBLWrq6u9vR09wig3MhRiFQc mq62tpaAGFbB69Wrmnm7YsKG6uhqXHkqS3t7ekZERKug6OjooH KZ1Wi1GEBYgUBAIk1wTyk5X0s6dO0Gyd+/evWvXLjwaogamRdy5c0c4LlNzrl69evToUVIMu3btoooM14ACA iJHiKTuoU6UXpIjQIWoB5l14RJp6mQgCgQStHMgt6TxeVqiiFO jLpl8ZAywQGWCcEICHPL35Zdf3r17N6fgC5wI+AB3Y2JiAhBBl QUINlpDpz7rDcxlO6ppX624FNjTdUN57DvvvMOIkdu3b5P9ppy GNPjt27c/+OCDDz/8UFPAyYcx1BxgjHCODl9iZk5Eg9Cvf/1rEYrSDK+EKGRtNMawCRguRvsqSQ2FQvPz88qtSC+PjY2hjkdH R9XQAhUdteEbN24kv6McMO6eJvGx7fgnneY8eppBFMqhRnnuqH IuQPMyVOLB1SLeADTIOV4bzwhFr1QOaJHSQwSMpNzEDUkSjnk8 cPDCncN0JjAXDKBsIGG/iugBxUmHIQWsD6lK6pHrbMqb0IGmpiY6UwAIJThq2+UIAO0tLS 3E/xyBcnscEN6gXJqbm9M2mANPfOPGjel0uqamRvQCYRiietLpNLa dyJRr3rp1azabVSiKjoZAkFFgUBYljOSK4hS/pECYaESlBEywEtkhfwEIpRpwXVQswJjWI0eOwOgIXogMU0fNxs VvJwqYm5ujJIsQnXCUsZYiEYVHAKop2PWAl8RvD1Yvt3N+fv7i xYuvvfbaxYsXZ2Zm4KhF8mEK+C97oSYIUBXGywchrPDV3OzsrE hs1PLAe4qa8YkoeQD7ZWVoO6XDgkJp9Kmqp0AKNKgbdjYcRSQw k8l0dnZiqwkXccSkSfft2zc6OspoPKHTdLnC4aHKeWo3sFRPPf UUysKnsVdkS/MYPWOalU6GiAMi9nSIcTsYqOeff54iK0byQSp1zCaU00U2MTEx a4PztIZoQ3Wd79u3jzVRtkh1pQj/oUOHjhw5sn///mPHjnElKE0Eg34zmcG0N5FMFdYINrYdpUDpV9KmaWFIhQjA2aE m/aQNRqYGL21ExODxqB7w+EqbH4d/Ll4svDDEm3ZBKlnAblTahHzGPUIH1T74AWClDRnFhWfZUcd79+ 5FRZIU10ibwOgh8BNFknZPI1BSwiib9evXi7mgurqaYaTUzKTT abTdjh07CGb27Nlz4MABsqP0CKumglm0SNr09PTi4iIg0+LiIl 0Z8IUjw/R440DSuQF7BNGmP8QGWBjNgngDCuJYTk9Pnz9//vjx48DLZAqPHj1K8o/2JJIX+/bto8GR9OTu3bvhTUTSstkshcwanov0skcJc6gPYZdj6+hXGR8f Z9KcP9IetKWnpwcFIXhFsy3VxLl9+3Y8Mqo2IMakfBtefdRKf3 8/eek9e/Yw/E4hJeAu+gXmKBJUTNzevn372NgYst3T09PR0ZHJZGCjFBsV6WG uCveVsFZs93T1QTxFITkRIooDdKmvr+/w4cNw1Y2Pj7/wwguUipJCp5aONRQVBTM1AJ7Hx8e///3vQ3VJEloDvvfv38+s8IGBAbQVnQLMAcHaI2Oi8EFQBYfxhU2b NlHrmbb5IzU1NdhFvk+WjtFv6XQaIU/b6A0qcTh4QUGBc66kpGT16tXr1q0LvRlISZsQ45yjlkflPPpQU prwqFyE9/vJS4FBhH6iiqPDEFJSCDVQsnAugwkG1tVGwKgKSxrh1RvunIuo 5SZllGciWccvYnOQUMQ7nZqaQlTICGD/r1y5goTTqkHnlnr1EfJLly4tLi5inBHgubm5U6dO4ReQ21P4PT s7y4ngCKN19KWXXsJiH/NmvUOICH6BZCLeAwMDL7zwwnPPPUcXR39/vz/NSTAHhhe/hl4m4OhsNouuxTShFzBuYNq4r+xaolmC0ieffBJ/m/pLcs4AjYODg8A8HR0deNf8E6eXqBIsivccp7m5GQXBlWv8zNDQ EHIokri9e/eOjY2RzZJegGmzq6trdHQUdj10ENFEa2trb28vIzDU8M8FU0IC BobyooV+ZGQET4RE8vDwMFgX0Q3hN9AXKeennnoK2tuJWmesAA ATWUlEQVTx8XH6TfgVjgn5KbWi0Cw4MDBAZxpJKzbe8PAwyB+q DVQLe4bFFsgn20uXPRMDBJP5U96T3kC9devWyaQr1y4BTt7/Uq/EmjVrUCsguDjnFPWFYQi9CMdM2OxZ+ql5rVy5ksYTShtUjaa6B rx6JZVVOSZ4qLi4eM2aNVT97t+//3vf+x4sKSMjI8QjNHcEHnMUp6A7S6rnnkYgeqmrq9u2bRsDGpU +IQGLHwvry9NPP53JZEQ9wCPXENeOjg6EASNDGEZo1NbW1tra+ q1vfQvuV7YOSM+uXbsAfgiuoFcFy0AS2GTsSCZ29/T0QKBEHxTXySb+9re/LcML4ASMxCbGsIDWYF0xOGxQqBllxtmFFIpgaQ8dOsREOQza7t 27n3nmmbGxMWypBI9EEZeEpPmBeiaT2bp1a2NjI7UujY2NDLOB FYKoUp0nqjlvaGiAWhYV0NfXh1f/3e9+t7Ozk+NTMF5dXY1sE/Fu3ry5vb2d4jH4pngoeIIaRgD8Jpbu9vZ2Su5pPFNUTE4bmH3r 1q3k26g61TFxv/E6gS1aW1vb29sxKrSxgaVt3bpVTHlkAbZs2cKblpaWtrY2CrdY HEaBYcY3btxYVVVF5i+ZTJaVlSEYGN50Oh2NRpFV5xzCGQQB3F DIFY56YNOJnM06RVooGI0bzSy8KaWlpc4be+ms6UOFniJuVXWz ZnaobJ+2IqEVIAIIdtLoIWWxNVRCVdIlJSWqFiFhTOfx6tWrm5 qaRkZGYE8AYzpw4ADNMuqqcEaGIrWSSCTy8vIUpDjnImr/ZMSY8JhkMrlt2zYVV61fvx5NLIgFKAUBZjJMQ0PDqlWr2CV60d RYVVWVTCbhQRB88uijjzY0NHBApAUtwP+CaBBxkcvZsGEDWqa1 tbXe5vZSCEQhMJSy7GlyIgSZCoYxvENDQ1R9oOzAeFEKOPaE9P SNkzd++umn0SbynwcGBr7zne/girPXUWrt7e0IYXV1dVNTE2QqtEvT5c19cS+1tbXV1dWsSdKYI 5Arlp12qW3bttXU1GzatIl+cPRdS0sLwS33C9ZNqUhbWxvULIB e/rk22vDuVCqVyWT4ArGhaC9pT6BqBaIXLmn9+vU8kYcffripqQl abT5pa2vj+xU2bVnDgdkGmzdvxunYuHEjD7GxsVGVLH5VD5M+1 A5LnR/XoCyYWuxSxom4bKwuUuTb27jHfaBP/GouxEMFnUrEOKMglommnDf0COxl4eXnAytwPQ899FBzczPlBvh BpDBY6qS1b6NrqHzl7EVFRV/72teoHxGOoLGUzjlK5mOx2COPPMKkb5Cv6enpiYmJbDaLRhB3g TpWFJsUFBT4sKJzLqKJPQQVKn0NbeiVnA0pFVVuOxvf4IzVV+s YhuGDDz4Ie4KuPh6Pg5HyRCFTwOkSwKkcaYW9RLiAzLDtsBV11 klNxVhDQwPbCDlBltjNdXV16Au0dVtbm2ZJ4mUg9jRcNNtsiLa 2Nt5jS1FMokhkQyNOTzzxhCpYGhsbfdJ6tHjaI6GsrKzkjqj40 CfscsqTYzZ6l9wwLdKpVIolEqyFBMJSQ6T6jW98o6ysrLy8HE4 qJZwVUSuWxrtWJlLUT0BctPRW2pTKeDy+cuVKtcDzcwWbNBryZ QZ8yHVPeqPA+CcAdnl5OUWZ0GpByc2G4To1YWXVqlVUzRPJoz0 x4+oKTRgZnN4sm++o4QMIgN8wHhoJiHavWjw0pgAdAWcEFV+oA LEzRSIRBilHo1EVjEtGMpnMM888Qz0ipdA1NTWMpQ+tVxWqeGc tRUEQUE4Gm0tgJEY6rzIFODsNDQ0M7yOqnZqa6u/v37FjB81vQh+QZa6Qa6bn7RONgMr0e+OFZFDWGlovlz/wK/SapkOrqC8sLAxt3jzwJnsFRJQt7oxNsKioCIYVxJsdySd07LDL QWvktujvY4899thjjwH88k0fHFYKR6xtsrrYIgQbFw6+RvBquR gcjZD+8ccfx0xxBGA/XGjUvKo+OHgqlSJ8TRpRPeqgrKxs3bp1PnCDIiCMxLVDowdBAA 96YBT4OLcyjJovlrIJkYp78UWxmcghB1EU7azhP2GzFdLGoEm5 mpAnxZmcnQi50sauUtuaMj6oeDwuwjJYHrh9TfTxLTw1c6D6oH dCBLEZSY9Wg+77yspK4v/A5rtTQaOOQ/nSyDO9W3j+eNps/UgkEovFmNGg1i/WgTcyob79kzeBLMlfEI953FrIhQtKXCsrKx999NG+vj6mkx86d Kirq6u+vp47ZWwM3y+28bPUlQtKRHo5l19apsLziooKPEGyPC+ 99BItwn19fTzrgoICeA+dNcgIy3TOwTH1iY/AYmlPaKUESOqe9V4bheZfdg8GJ/RaxOPWpS/ti2pI2UBUZ3MQeYNTQAElxpDHz+fIj8qwUzYZUYJHSkmILgEtn oUKLpe1eUhrKEIhSPbVCiGrHGC+Jh2htLaMIdfjnPPTYAKolCT nkSdt7iMLmDL2Wgx1IpGgnV7Yj0JlZAOBl6n0H5meAiuDCeI4K W/2mb6ctjLHhDdPWVvCtw2See4InUIGjrtQUbz8PrQAgUZZWdmmT ZtQXmnvRVyQtvo/tI/0YDKZxLoQHQgq49q4WWccwvJ5cXUTNsaW+0LecnNz5faDFyAFw t78u0YXyHBCHaDlCoJAZAL0OwZeB6RzjuiYfO34+Hgmk+G+4h4 1G0eWuc3Ly5NO4eUrIEUB8nTYMJlMhuIRAt7m5mZpN7XA8UOO7 7ww6p5G8J+03Cr/l3IEtD9Cr4Ve6lAQi7PeT8l8RUWF3A2uD4ohZ+NGfc3CvuSNMz pd+Sbsg8DY9TEmuJeyycr9yKOW2RFojPNJlysBiOwYDrk8XvQC aoWCkLRNo6mvr9cBUQpyj+GeFcaLFBErIs+SUkSRZZQfLu3p56 UReEJHNhNuF8ZZfxF4Pl+7dq3cZs7rC89nvrCTetCScK5K14Nx xv6kUimfj0+uKSEG95WwWfI8BfwLgDHQK1l+7h0Hgb1RYZPj6O xUlM5FyqWPxWJ0cOnufAuPyyDjJPwv4TV6aWvF7ycNCoIgPz9f XMw0jyUSCXQKmqKoqCg3NxeJ9ZtN+UllZeW2bds0qZRFkMaJRC IoLxGdamACO4SDyE2Q5oobzwUXCRELTQaEsfiPSJ8fYkhtfToA ued7oJ+g9/N9Ab7NkmmXKPQiZtMOCG3Ynorki20Ut9Q57hYn4viofJqskS7F sQSTdFsgYDjY+MCcV/qCbcdm0jBVTaNE0nA+5UTgbqAXeIP7CksyioAooLa2dtOmTVVV VWvXriU6qK+vl8PMiSqNlp77Ki8vD4KgsLAQHYGBqrAh2gDjxN sJS1ZhqaRzJYcgZ2yRioqK0tJSqUvRtMjtTNkMriAIotEofQql paV6TMuyTZ/5QvYCa5HynWFneHtgVAvOuQcffBAi07hh/nxHzk5gM36cwd1IRWDIX2BDU1Dx3D7UL8XFxewrmXS2uPxZCar MrLRebm5uaOwPcsjl+Wsz+84/R8jLy0POYRsMrEV4xYoVOoUi8MAGRml9+C9JLHAJmZfu7u64ve RBc7SSkhK0TBiGaDf1repEYm1CsDkFgkabYjQaBduCxAD5TXiz XWWqV65ciWgXFxfn5OQgXBEOxJmkh7g4wS15eXmoQJwFvhCGIV cQ93BHearaNH5Ape0IiKVH8tWvftVZdqeyshLBYCeBsbFXZCGh 38bZY3/IBMlfDYzoRV5oOp0mjJdDQfEZ8QL2X+AFYowmopoF8JwoXdkZw hYMPqSpzhtJvnbtWgXbzjzzlLUhOQ+F4b8IENhSBOoyg3FvQLu MlXSuXoEHobGkCcPPeZSFhYXiUPjMl4/Pa6P7PqfvTvupLOd5hQlD+4GyUeJcGzCExI//BT0pKytTOyYr5oyzQ8IP+M1/IYFxo4qWOgAwUxu4SNC4PDn/kmr0Wk5OTlFREVxJzuw8DCjy7ROWWfBPwRlzc3MTNiQVeXZm/wVbxONx/KnQ2Ik4GpeEt8L3ERPEUGsFj+OKFSt4Iop9fCUomy0oMG4c64n 7J3QJqtCjv6dSsdh8JAJJra8+50AqeAy8mM1/tIEhos5IPp3n/DhjnuKMocfqwRIwnJ4OPBREGIZA3HKfZDaLPbKqwsJC5W9kZpP G/saJHn744YKCAvneSSOMlJHXdGYwUT/ZkbJ5dmgTgV6hRcuoBoXQMvv6JkunkJjFRFBRB5Ir7kW6wHnuK woOkRbK7btvzoO4OFTcck58QQOdPk8jFNvIFhw3PRoZGb1fFuI 6D7KKG92G/BHfzOoLuuzQICdJuASeI4Nba+Pxq9zcXB8UxGBq70lm5CHzNUQ oCAL2Oe4qVj03NzcvLy8ajcoiIrehMVAp8HYG9eFNxOPxaDT6w AMPsNM4BSvJ2XVTesokEXQxKBf2A27IMnxR0Q2CqbIIKZHS0lJ VK+jsLI4yC3yTpS4oKCg2hkittqMegetYFoyhflgFPBn5G9xDL BYrLCz0YQkhAmwa7S13PyoRN85sbVN/Y2EHnMVvyrVIH+n4gfHVJQwM913u0LAJLhLUExFSXMoZEexoNK pKVdbhYXslbJYhLgDhOlGMkqPsCXBT/47ilrRjW/tQtpYIW+EbYV1/4v7CMlYbjamFTXgw8DLJlOcpoRVG8MUaIeY1R0eMkdGZUyOp9o +pyFzvfTMgR5KzBB4sz64lURX3yvixz76DqT2gAyq0ZlVZYQ2k IR0o3yFhM6yQW9/O5efn+1Y3MPhQ1phPUDoIuSwfx5EAk9pA9pwBjQqyfCurdZDPk peXJ9dG4ILiAk7BRpKaE3hRWFjIe3YI1yB/J27RkO7O1zg8OKEHEe0b1lrXLROkiKikpASXnp/glKqsigJvfBsJhp4E35EwS2wIPfSc8A4CwzyWoVzOUI8wDGWiE 4asBDaTB2WB7li5ciVOOJfxyCOPSNcQ5OPYy6oz4ToIAsIH51x 5ebnvX/k6NWkkJWjowsJCXV48HsdVZhaD88Ab7jRpg0YlUSgmLliijndK EZ6sjcIBX5hDr4nFeT5/sU0T4DvIyedpBGeOHrtQGzHuJZuXuQzOoCI9dOLQmA2YD70aGD +KZA3z8vKcc9y1jJuUIBbCD2nl3iOu6uPmk/z8fOJhxdhxC8uRdmfgQmgufcTgusCLuYRKyMAmLB8pHaFfcWEy/nytqKgIPP8rX/kKCkg+C7/ivnia+iGXlJubi2aJe4F83EBNNrbvXPBQuLuIgSahl7PQ9A3nX DQafeihh/TgtAJUUkQkn0EQoKcDLzMh0dWe9gN4Z/ECa4GycBY+6Qp4wLyPe2Ub7Gl+FVpxGN9RbkKCIa3PBTjPv5WG q6ysZJNJ7Sm7pgtgJgeuAaSmca8AFlcKnSLrrZaShI200n1JJK hjUzZBA8KcJY1xOhJGlIzXI8CZIysv7e6nSFOM4KwqxFftXKru sdiqa3wJVPZHu+cL1EHC0LvACvXkzfk2X9vO3W/zncV0ctmc5y9oVAygner8uM3QUloymzk5OQUFBTp4wthiMa2KJ iJe3o6zJ4xdloCC25fZ1xYNjVcqkUggq36gwXllS2NWksDP+Rr RR2hogvz/wMM1cnJyiouL8/PzEzbiwfcdEHIpCFRkxJIIQkMjHkCIUtON8095WJFIhKuSAxUY HJOwigzFHTGvPyIMw/uAWc4diXySktTz1odAL/H741v2gXaMYEXt2oTlZpd5CvpCzOvu0r3J+9XfuM3kKP5UXYrc EBU7cF6yIfL8/Z/osJjrYpuVGrecGc+MUMI3v85LqeJfxL1gPjCXUleOKyGpwxnRy khRJrwks78Oy5bCebY68OADZDhuEEDcIJ7i+5OCvr749EtPRzI me1jsMYvK+/UfpTaA/uryFKbKSwot+kA2/DDT35MyjPJr/JwCTkHMqhKdxacRr3BAaisS+WQ6iaSal6+/QoPxE4ZtyfzyN26ZNe1/6Rf0RcyqHrSlkWe5afyvH/XIBuPpyFdCT+l5RSwADLxQiLXy3Rln+Q5+pRXWE4lYesLdH6jG 4/FP5jX8H78kvUEQYLSphP30xqIoNbQREoHHGsh9+kMKAw9HiNvA 5ZjNPg+CAJASbyg0oNvdT1HPb5M20k5/5YD4ukbqTCsLEuFsvpPzXC3VU2jHAz34flBoofhn3pezDG6xV6 D+BRL+BesfeOV6kqIve5zPe15f9jj/iy9f6euBBpZNC41ISrLhzDxI6QjLwNImvCw7BxekLf8R1YPuII 5OeAVFgTkCupJYLLZixQplLiJegl9ir587b50V6QQWtvgK1Hlb yIdUURbOHNtP35dO9P+mEUQNHnqQmG5Mt4eFXLVqVVFREWWYCj dQExryzff1cySfwlt/sZxzlMEHQaCWFbKJuO6+q4Kz8/Wvf11usG/GndXSBEGg/lb0iLMaHmARrb6uWaDRsnxNcXExh/q8+9KylJWV+Vb3y74Cr10FH6qgoEC5ri91nM98Xv+DS/pfeSGQyCe+dDQaRXSJPpY9R3wrRXb5+fmFhYU4CKHhncVecQ0/eeCBB+KWdtHjk4Dh9qsmEkBBbqA8GkV5cS81A2bEERTg5OTk4J 4gIAkvI8Mn+fn5ubm5aBlJFpg6y6LmiM+7L73+Gxc9eKaRqgOj AAAAAElFTkSuQmCC

http://1.uped.uphero.com/images/511dccbea0a3.jpg






شاید وقتی دیگر...

*مقدمه*

من رشته محبت تو را پاره میکنم
شاید گره خورد به تو نزدیک تر شوم






فصل اول

(بخش اول)

_بعضی وقتها به خودم میگم کاش اون روز که خاله ازم خواست به جاش برم خونه متین پام قلم میشد یه بلایی سرم می اومد ...یه چیزی میشد و هیچوقت پام به اونجا نمیرسید
_تو هنوز به اون روزا فکر میکنی؟
_فکر که نه...اما گاهی..آ
_نمیدونم چی بگم شیرین اون موقع شاید بهترین تصمیم رو گرفتی ماجرای مهرداد و اون مهمونی کذایی اش رو که یادته
_اوهوم هیچوقت یادم نمیره....شیوا؟
_جونم؟
_به نظرت من...
_تو چی؟
_هیچی بخواب
شیوا همانطور که دستم رو فشار میداد چشمهاش رو بست و خیلی زود خوابیذ یا شاید من خیال کردم خوابیده
چشمام به سقف بود و تو تاریکی به رقص نور مغازه کنار خونه که روی سقف افتاده بود خیره شدم...یک آن انگار چشمهای براقش رو جلوم دیدم!
چشامو بستم و سعی کردم به خودم مسلط بشم..همه چیز تموم شده بود...همون سالها همه چیز از بین رفت ونابود شد
بهروز برام همون شب مرد...
شیدا اروم گفت:ببین شیرین اگر فردا صبح خواب موندی من وعلیرضا رو واسطه نکنی که با فرزادحرف بزنیم ها
_هنوز بیداری؟!
_مثلا...
_باشه دیگه واقعا شب بخیر
_شب بخیر
چشمامو بستم ...میخواستم بخوابم...بیشتر از هر وقت دیگه ای! اصلا امشب چه مرگم بود؟فردا از صبح اول وقت باید میرفتم استدیو
آخ بهروز خدا لعنتت کنه که نمیذاری به زندگیم برسم
صدای تلفن پلکای روی هم افتاده ام رو باز کرد
ساعت روی دیوار رو نگاه کردم1:30بود
یهو هول و ولای عجیبی افتاد تو دلم!یعنی کیه این وقت شب!؟
شیدا خوابش برده بود پس باعجله به هال رفتم و گوشی رو برداشتم
_الو....الو بفرمایید
اما سکوت فقط وفقط سکوت!
_الو...مزاحم...ساعت نداری تو خونه ات!؟؟گوشی رو گذاشتم اما دستم رو از روش برنداشتم نمیدونم چرا فکر میکردم دوباره هم زنگ میزنه! اما نه...خبری نشد
سرم رو به پشتی مبل تکیه دادم و چشامو بستم سکوت عجیبی در خانه حکم فرمابود!
تنها صدای تیک تاک ساعتهای اتاق خواب و هال رو میشد شنید
دوباره به تلفن نگاه کردمو یاد اونروز صبح افتادߑ

asal_cheshmak
1390،06،10, ساعت : 07:53 قبل از ظهر
با تشکر لطفا شروع کتاب را در تاپیک زیر اعلام کنید

آمارکتابهای در جریان سایت (http://www.forum.98ia.com/t23307.html)

از فونت Tahoma و سايز 2 استفاده كنيد و در بین خط ها لطفا فاصله نندازید تا ساختن فایل PDF راحتتر باشه.

کمتـر از 20 خط در هر پست قرار ندهید!

برداشتن مطالب از این سایت فقط با ذکر منبع مجاز می باشد!
ممنون :-118-:

chrysalis
1390،06،11, ساعت : 02:55 قبل از ظهر
**************
_شیرین؟امروز کلاس داری
از اشپز خونه بیرون اومدم و رو به شیدا گفتم:نه چطور
_خاله است میگه حال محسن دوباره بهم خوره و صاحب کارش هم میگه تا یکی جات نیاد نمیذارم بری!میگه تو میتونی جاش بری؟
_جای خاله؟من؟
_خب اره
_یعنی چیکار کنم!
گوشی را گرفت طرفمو وگفت:اصا بیا خودت حرف بزن من دیرم شده
گوشی را گذاشتم کنار وگوشم وبا دنیایی از سوال به شیدا که داشت ازخونه بیرون میرفت نگاه کردم
_شیرین خاله خودتی؟
_سلام خاله ..آره خودمم چی شده خاله
_سلام خاله...شیرین خدا عمرت بده الهی ..دستم به دامنت محسن باز حالش بهم خورده باید ببرمش بیمارستان این مهندس بیرحم هم مرخصی نمیده واسه این مهمونی کوفتی اش!تو میتونی بیایی؟
_چکار باید بکنم خاله
_هیچی جونم...امشب خبر مرگم اینجا مهمونی تو فقط بیا که این بذاره من برم محبوب همه چی رو بهت میگه
_خاله من..اخه منکه
_شیرین تو رو ارواح خاک پدر مادرت زود باش محسنم از دست رفت
_باشه باشه ادرس رو بدین الان راه می افتم
_الهی قربونت بشم الهی که خوشبخت شی عزیزم
ادرس رو نوشتم وسریع رفته بودم تو اتاقم اون روز بیخود وبی جهت دل تو دلم نبود!
به ساعت نگاه کردم ده بود! باز یه نگاه به ادرس..اون سر شهر بود تا میرسیدم ظهر میشد
سریع مانتو وشلوارم پوشیدم وموهامم محکم با کش بستم ومقنعه رو کشیدم به سرم, زیر غذای نیمه کاره روی گاز رو خاموش کردم واز خونه زدم بیرون
دستم رو تو جیبم که فرو بردم فقط چند تا اسکناس ازش بیرون اومد! آخر ماه بود واون ماه هم حسابی کفگیرمون خورده بود ته دیگ ومجبور بودیم تا اخر ماه خودمون رو بکشونیم
با اینکه باید عجله میکردم اما پول کافی برای سوار شدن تاکسی نداشتم...خدا خدا میکردم این متین از خدا بی خبر تا من برسم گذاشته باشه که خاله بره
همون لحظه اتوبوس ومد ومنم نفهمیدم چطوری پریدم بالا
تا برسم مدام دلهره واضطراب داشتم هم برا خاله ومحسن هم سر این ماجرایی که پیش اومده بود اصا نمیدونستم باید چکار کنم
به جرات میتونم بگم که اون لحظه هیچ احساسی جز انزجار ونفرت از بهروز متین کنج قلبم نداشتم!
*
به ادرسی که خاله داده بود نگاه میکردم نوشته بودم پلاک19..خودش بود همون در قهوه ای سوخته!
دستم رو روی زنگ که گذاشتم دقیق ساعت 12بود ونمیدونستم چی برای اونهمه تاخیر بگم
پیر مردی در رو به روم باز کردو زل زد تو چشام..فهمیدن اینکه اون مردبهروز متین نیست اصلا کارسختیߑ

chrysalis
1390،06،11, ساعت : 03:17 قبل از ظهر
فهمیدن اینکه اون مرد بهروز متین نیست اصلا کار سختی نبود
مرد با صدای زنگ داری گفت:بفرما
_سلام من خواهر زاده ثریا خانومم..قراره که به جای خاله ام...
نذاشت حرفم تموم بشه وسطش پرید وگفت:بیا دنبالم
منم دیگه چیزی نگفتم وپشت سرش راه افتادم دهنم خشک خشک بود وقلبم گروپ گروپ صدا میداد..چند بار لبهامی خشکمو با زبون تر کردم وخواستم حرفی بزنم که نشد
پیرمرد دو قدم دیگه هم رفت ویهو بی هوا بلند داد زد:محبوب...محبوبه ییا بالاخره اومد
همون موقع زنی هم قد وقواره خاله ثریا از خونه زد بیرون وبه حالت دو دوید سمت من
_کجایی تو دختر چقدر دیر کردی
_ببخشید راهم به اینجا خیلی دوره خیابونها هم که...
این یکی هم نذاشت حرفمو تموم کنم دستمو گرفت وکشید دنبال خودش وهمونطوری گفت:ولش کن این حرفا رو شکر خدا که اومدی اقا حسابی کفری شده
_خاله ام رفته؟
_آره همون موقعی که به تو زنگ زد اقا اجازه اش رو داد اما فکر کنم از بس دیر اومدی پشیمون شده باشه
ترجیح دادم حرفی نزنم اینجوری بهتر بود اخه مثلا چی میخواستم بگم؟
وارد خونه شدیم ومحبوبه هنوز دستمو مکم گرفته بود ودنبال خودش میکشوند
صدای بلندی از طبقه بالا می اومد و معلوم بود داره تلفنی یکی رو تهدید میکنه
نگاهم به صورت محبوبه افتاد که داشت لبشو محکم گاز میگرفت
_حالا قراره من چکار بکنم
_بیا تا بهت بگم ..میدونی امشب اینجا قیامته اقا کلی مهندس و کوفت وزهرمار رو دعوت کرده نمیدونمم برنامه چیه که اینقد اخلاقش کوفتیه!
تقریبا داشتیم از سالن خارج میشدیم که با صدای همون مرد عصبانی طبقه بالا در جا میخکوب شدیم
_محبوبه
محبوبه با ترس برگشت:ب...بله اقا
_چی شد بالاخره اومد یا نه
_بله اقا خیالتون جمع ایناهاش ایشونن
نگاهم رو پله ها به صورت اون مرد جوون بوکه با اون چشمای عصبی وبه خون نشسته اش انگار داشت تیکه تیکه ام میکرد
بافشار دست محبوبه به خودم اومدم وسلام کردم
مرد با همون صدای بلندش داد زده بود:این چه وقته اومدنه خانم؟چطور تونستید تا این حد بی مسولیت باشید
حسابی جا خوردم اصلا توقع چنین لحنی رو نداشتم اومدم بگم داری اشتباه میکنی که مرد با لحن تحقیر امیزی گفت:لازم نکرده چیزی رو توجیه کنی بفرمایید سرکارتون
از بس از شدت حرصم دندونامو محکم روهم فشار داده بودم فکم درد گرفته بود سوزش اشک رو توچشام حس کردم
تا اون روز اینقدر تحقیر نشده بودم.
_به دل نگیر اقا بهروز دیگه

chrysalis
1390،06،12, ساعت : 01:58 قبل از ظهر
سرم رو تکون دادم که مثلا مهم نیست وخواستم با محبوبه برم که باز دوباره صداش موهامو سیخ کرد
_محبوبه بهش بگو بیاد بالا این لباسهای منو اتو کنه...اینجا کی قراره سر وسامون بگیره
محبوبه لبش رو به دندون گرفت وگفت:خدا به دادمون برسه امروز از اون روزاست! برو بالا هیچی هم نگو هر چی که گفت انگار نه انگار...اتاقش طبقه بالا دست چپیه
نفس سنگینمو بیرون دادم وبا ترید به اتاقی که محبوبه نشون داد نگاه کردم
هزار بار خودمو لعنت کردم که چقدر ضعیفم و با دوتا داد اینجوری دستو پامو گم کردم
دستمو به نرده پله گرفتم و با ارامشی که سعی میکردم تو وجودم پرتویی ازش رو پیدا کنم رفتم بالا
پشت در که رسیدم انگار دوباره خودم شده بودم نفس عمیقی کشیدم وضربه ای به در زدم
_بفرمایید
در رو باز کردم و داخل شدم..بهروز روی تخت شیک وقشنگی نشسته بود و داشت با حرص سیگار میکشید.. یک پاش رو هم مدام تکون میداد
نگاه خیره ای به صورتم انداخت و با دست اشاره به لباسهای روی مبل کرد وگفت:اینها رو اتو کن...مفهومه
لحنش انقدر تلخ و زهردار بود که نتونستم تحمل کنم
احساس کردم تا حد یک برده داره منو پایین میاره
سعی کردم دوباره به خودم مسلط بشم وجلوی لرزش دستامو بگیرم
_ببخشید اقای محترم فکر کنم اشتباهی شده من مستخدم شما نیستم از شماهم حقوق نمیگیرم که با من اینطوری رفتار میکنید! اگر میبینید الان اینجا هستم صرفا بخاطر کمک به یه زن تنها و بی یاور بود که پسر جوونش مریضه!
از نگاه خیره اش فهمیدم زدم به سیم اخر وخوب حقشو گذاشتم کف دستش
یکم که خیره زل زد و چشام پک محکمی به سیگارش زد وبعد در حالیکه پوزخندی رو لبش نقش میگرفت گفت:اما شما الان اینجایین
محکم جواب دادم
_بله اما نه به عنوان مستخدموتون پس بهتون اجازه نمیدم به شخصیت من توهین کنین! از اشنایی دلچسب با شما خوشحال شدم اقای متین
اصلا دلم نمیخواست عکس العملش رو ببینم روی پا چرخیدم و از اتاقش رفتم بیرون.
تقریبا وسط پله بودم که صدای محکمش نگه ام داشت
_کجا تشریف میرین
نمیخواستم ریختش رو ببینم همونجوری بدون اینکه برگردم جواب دادم
برمیگردم خونه
و خواستم به راهم ادامه بدم که صداش رو بلندتر کرد وگفت:اگه الان بری منم مجبورم خاله ات رو اخراج کنم
با نفرت چرخیدم و زل زدم تو چشاش تا بفهمه چه ادم تهوع اوریه اما چهره سخت وبی تفاوتش نذاشت بازی رو ادامه بدم!فهمیدم که اصلا شوخی نداره

chrysalis
1390،06،13, ساعت : 06:15 قبل از ظهر
پس فقط بخاطر خاله تمومش کردم وگفتم:باشه...باشه
_حالا بهتر شد! اگر امکان داره بیا بالا و پیراهن منو اتو کن
وبعد از مکث کوتاهی گفت:لطفا
متین به داخل اتاقش رفت ومنم پشت سرش.پشتش بهم بود و داشت به پیراهن های داخل کمدش نگاه میکرد من هم به سمت لباسهای روی مبل رفتم و پیراهن وشلوار وکراوات رو برداشتم که برم بیرون
_ از دست من دلخورین؟
اینبار صداش اروم بود اما برای منی که اونجوری له شده بودم و زیر تهدید مجبور به ادامه دادن شده بودم حتی اون لحن اروم هم زجر اور بود
ترجیح دادم سکوت کنم و چیزی نگم که دوباره گفت:معذرت میخوام
بازهم چیزی نگفتم چیزی نداشتم که بگم قد تمام ادمها دنیا ازش بیزار شده بودم. از اون چشای درشت وبراقش از اون صدای بم ومردونه اش!
چیزی نگفتم واز اتاق خارج شدم
*********
شب شده بود داشتم دیگه از خستگی میمردم تقریبا همه کارها انجام شده بود و میزهارو هم چیده بودیم و غذاها هم اماده سرو شدن بود
به دیوار اشپز خونه تکیه دادم و بادیوار سر خوردم وروی زمین نشستم
_خسته نباشی دخترم
_ممنون ساعت چنده؟
_ده
_اصلا نفهمیدم چقدر اینجا کار بود
_ازشانست چه روزی هم خاله ات مشکل دار شد,یکهفته است اینجا همه چی بهم خورده شریک اقادبه کرده ونیست واقاهم حسابی برزخی شده! ایشالا تو این مهمونی گره کارش باز میشه و اون روی دیگه اش رو هم میبینی!
برام اصلا مهم نبود که این مرد متکبر و خودخواه چه جور ادمیه,من امشب از این جهنم میرفتم و دیگه هیچوقت بهروز متین رونمیدیدم وبعدا هم اون نگاه گستاخ و مغرور رو فراموش میکردم
********
مهمانی تانیمه هی شب طول کشید و من دیگه از شدت خستگی روی پا بند نبودم. خیر سرم پنجشنبه ها تعطیلیم بود
هنوز خستگی یه هفته کار شبانه روزی تو شرکت مهرداد وکلاسهای دانشگاه تو تنم بود حالا هم که خوب نقش یه کلفت بی دست وپارو داشتم بازی میکردم!
بالاخره صدای خداحافظی ها که بلند شد یه نفس عمیق کشیدم وقت رفتن از اون جهنم رسیده بود
داشتم اماده میشدم که صداش رو باز شنیدم!
محبوب؟
_بله اقا
_اون خانمی که صبح اومدن کجاست بگو بیاد تواتاقم
_چشم
مانتوم رو پوشیدم وبدن اینکه مهلت بدم محبوبه حرف بزنه رفتم طبقه بالا..معلوم نبوباز چه خوابی برام دیده!
در زدم و وارد شدم که دیدم اقا روی تختشون دراز کشیدن, منو که دید با تاخیر بلند شد و ایستاد
_بفرمایید بنشینید
_راحتم
نگاه خیره ای بهم کرد وسرش روپایین انداختߑ

chrysalis
1390،06،15, ساعت : 11:27 بعد از ظهر
کمی مکث کرد,دوباره سرش رو بالا اورد وگفت:هنوز از دستم ناراحتید
سکوت کردم اگر تا این حدنادون بود که معنی رفتارم رو نمیفهمیدهمون بهتر که هیچوقت نفهمه
_حرف بزنین خانم
لحنش وادارم کرد چیزی بگم
نگاه تیزی بهش کردم وگفتم:ناراحتی درجه کوچکی از احساسی که من امروز داشتم هرچند وقتی پامو تو این خونه گذاشتم باید از در و دیوارش خیلی چیزا میفهمیدم
بهروز یک تای ابروش را بالا داد وپرسید:مثلا
_مثلا اینکه پول وثروت خیلی چیزها به ادم میده اما خیلی چیزای دیگه رو هم از ادم میگیره!مثل انسانیت...حس همنوع بودن!محبت و احترام متقابل!!
متین نگاه عجیبی بهم انداخت ولبخند کجی روی لبش نشست
_بهرحال من عذرخواهی کردن
_عذرخواهی شما چیزی رو تغییر نمیده!
_من چیز دیگه ای نذارم که بگم
با اون خونسردیش اتیش به جونم انداخت
دیگه حوصله نداشتم روم رو برگردوندم وگفتم ;یا اجازه تون
_منزل تشریف میبرید
_بله
_الان!از نیمه شب گذشته
_مشکلی ندارم
_امشب رو اینجا بمونید الان که نیمه شبه خسته هم هستین
_ترجیح میدم زودتربرم خونه...خدانگهدارتون
بهروز شانه اش را بالا انداخت وگفت:هرطور راحتین! به امید دیدارتون
از اتاقش بیرون اومدم ودر دل ارزو کردم که هرگز این سعادت دوباره نصیبم نشه!
**********
*****
_شیرین..شیرین چرا اینجا خوابیدی
چشمامو باز کردم و شیدا رو روبه روم دیدم
_سلام
_سلام به روی نشسته ات!چرا اینجا خوابیدی
_نمیدونم خوابم برد دیگه
_خوابالو پاشو نمازت رو بخون الان افتاب میزنه وفرزین هم میاد دنبالت
خمیازه طولانی کشیدم واز روی کاناپه بلند شدم
گردنم درد میکرد اما از اون بیشتر سر درد بودم
خاطرات گذشته بازم مثل سایه دنبالم بودن! یک مشت اب پاشیدم به صورتم و به قیافه ام تو اینه خیره شدم
به چشمهام! به همون چشمامی سیاهی که روزگاری بهروز بهشون خیره میشد
یکدفعه صدایی از پس ذهنم شنیدم که روزی گفته بود:تو رو خدا شیرین اینجوری نگام نکن! چشات با ادم بازی میکنه
به عقی برگشتم وبه فضای خالی پشت سرم چشم دوختم!
یک مشت دیگه اب به صورتم پاشیدم و چشمامو بستم وزیر لب گفتم:اشغال کثافت
از دستشویی بیرون امدم,شیدا داشت نماز میخونه,چادر نمازم رو که سر کردم والله اکبر رو که گفتم واقعا ارومتر شده بودم
-_-_-_-_-_-_
_امروز علیرضا میاد یانه؟
_فکر کنم که بیاد یعنی قرار بوده که بیاد حالا دیگه معلوم نیست چی بشه
یک برش باریک پنیر روی نونم مالیدم ونون رو

chrysalis
1390،06،15, ساعت : 11:46 بعد از ظهر
و نون رو لوله کردم وگذاشتم تو دهنم,شیدا داشت تند تند کارهای نهار رو میکرد
_امروز کی برمیگردی شیرین
_امروز تا ظهر ضبط داریم..غروب خونه ام
_خوبه اگه اومدی نبودم احتمالا با علیرضا رفتم خونشون
همونطور که چاییم رو هم میزدم خندیدم وزیر لب گفتم:بدبخت علیرضا
_چیزی گفتی
_نه چی مثلا
شیدا از پنجره بیرون رو نگاه کرد و بادست بهم اشاره کرد که بلند بشم
_بدو بدو امدن دنبالت
زود بلند شدم و دویدم طرف در
_هی شیرین از کی رادیو رو روشن کنم
با خنده جواب دادم:از همین الان
_مگه بی کارم من فقط میخوام برنامه تو رو گوش بدم
_شرمنده امروز اجرا زنده ندارم! خدافظ
از پله پایین رفتم و جلو در اپارتمان اقا تقوی راننده گروه رو دیدم.
باعجله سوار شدم و در ماشین رو محکم بستم, درهای ماشینش همیشه مشکل داشت
_صبح بخیر خانم رهنما
_صبح شماهم بخیر اقای تقوی خوبین
_شکر
اقای تقوی رادیو ماشینش رو که خاموش شده بود روشن کرد و به راه افتاد
موسیقی ارام ومحلی در حال پخش بود و عجیب به من حال خوبی میداد
_خانم رهنما شما از همون اول تو رادیو بودین
_نه اقا تقوی..اتفاقی اومدم قبلا تو یک شرکت مترجم بودم
بلافاصله یاد بهروز افتادم و زمزمه وار نالیدم و یه احمق برا یه خودخواه کثیف
_نوه عموی منم مترجمه اما تو روزنامه کار میکنه!میگه پولش خوبه. دخترمم برا همین میخواد تو دانشگاه زبان بخونه..شما چی میگین
از پنجره به بیرون خیره شدم وبه یاد اون روزایی افتادم که تو شرکت مهرداد مترجم بودم
یاد اتفاقاتی که افتاد و سواستفاده هایی که اون مهرداد نامرد میخواست ازم بکنه..
سرم رو تکون دادم و جواب دادم; رشته خوبیه به شرطی که محیط سالمی واسه کارش پیدا کنین..یامثلا پیش یه اشنا کار کنه اما در کل به درد اینده اش میخوره
_آره والا الان دیگه همه باید این زبون بی صاحبو یاد داشته باشن
دیکه چیزی نگفتم وبه خیابونا چشم دوختم..چهره مهرداد اومد جلو چشمم.آخ که چقدر من از اون وبهروز ضربه خوردم
تو تاریکی پشت پلکهام یاد دفتر کارم تو شرکت لعنتی مهرداد افتادم و اون روزی که....
********
*****
تو اتاقم نشسته بودم و داشتم متنهای شرکت وقرداد ها وفکس ها رونگاه میکردم که مهندس مهرداد وارد اتاقم شد وبا روی باز بهم صبح بخیرگفت
تمام قد ایستادم وگفتم:صبح شماهم بخیر بفرمایید بنشینید مهندس
_راحت باش
_امری داشتین؟
_آره پیغامم به دستت رسید؟
_بله بله خواهرم گفت
_خوبه پس تااخر هفتهߑ

chrysalis
1390،06،16, ساعت : 11:18 بعد از ظهر
_خوبه پس تا اخر هفته,ادرس رو هم که داری
_راستش مهندس میخواستم راجع به همین مسله باهاتون صحبت کنم,اگه امکان داره بنده رو معاف کنید,اخر سال و امتحان هام وکارهای شرکت و خونه و...
_نه خانم!حضور شما ضروریه!من واقعا ازتون میخوام تو این مهمونی شرکت کنید,این مهمونی برای اینده شرکت سرنوشت سازه!
به ناچتر قبول کردم وگفتم باشه هر چی شما بفرمایین
_خوشحالم...
مهرداد که رفت نشستم سرجام و سرم رو گذاشتم روی میزم,اصلا دلم نمیخواست پا تو اون مجلس بذارم,اصلا..
_+_+_+_+_+
اون پنجشنبه زودتر از چیزی که فکرش رو میکردم رسید
ساعت پنج بود ومن هنوز هیچکاری نکرده بودم,شیدا همون موقع از دفتر انتشارات برگشت و وقتی دید که جلوی تلوزیون نشستم و بیخیال دارم کارتون برنامه کودک رونگاه میکنم محکم زد پس کله ام وگفت:این چه قیافه ایه!تو چرا هنوز اینجایی
بی حوصله رو برگردوندم:هنوز زوده
_چی میخوای بپوشی
شانه بالا انداختم یعنی نمیدونم
شیدا هم رفت تو اتاق چند دقیقه بعد با یه پیرهن کرم قهوی که جفتمون ازش داشتیم برگشت,پیراهن رو پرت کرد طرفم وگفت:تا سه شمردم حاضری ها
پیراهن رو از روی صورتم پایین کشیدم و دستی تو موهام بردم وبا بی حالی گفتم:دلم نمیخواد برم
_پاشو پاشو ادا درنیار
به زور شیدا پیراهن رو پوشیدم و اماده شدم وقتی کارام تموم شد یک نگاه بهم انداخت و با لودگی همیشگی اش گفت:مث فرشته ها شدی اباجی
و من با خنده:الان داری از خودت تعریف میکنی یا من؟
_چه فرقی میکنه من و تو کپ همیم!پس اگه تعریفی هم باشه من وتونداره! داره؟
خندیدم و کیفمو برداشتم وگفتم:برای همینه که همیشه جای تو دلم یه داداش دوقلو میخواست!
***
وقتی رسیدم به اون ادرسی که مهرداد داده بود دیگه شب شده بود
برف نرمی هم داشت می اومد
قبل از اینکه در بزنم نگاهی به اسمون قشنگ وبرفی انداختم واز ته دل ارزو کردم زود خلاص بشم
زنگ رو فشار دادم وبا باز شدن در پا به باغ ورودی گذاشتم...بادیدن اون برفی که داشت می اومد وزمین باغ رو پوشانده بود از ذوق لرزیدم و چندلحظه ای ایستادم تا به اون فضا نگاه کنم که در خونه باز شد ومهرداد اومد تو چارچوب:سر نخوری!
_سلام مهندس
_سلام عزیزم خوش اومدی..بیا تا سرمانخوردی
سعی کردم به لحن صمیمی اش بی توجه باشم با احتیاط از رو برفا رد شدم و وارد خونه شدم
هرم گرمت و بوی عطر زنانه ای که با عطر مردانه مخلوط شده بود و سر وصداحال خوبم رو بهم زد...ߑ

دیگه از اون هیجان وذوق و شوقم خبری نبود
وارد محفل شلوغ شدم و با اونهایی که اشنا بودم سلام و احوال پرسی کردم,مهرداد هم هر جا میرفتم باهام می اومد
نگاهی به جمعیت کردم..حدس میزدم مهمونی انچنانی باشه اما دیگه نه تا این حد!!
جمع بیشتر مهمانان رو مهندسهای شرکت مهرداد و چندتا شرکت اشنایی که باهاشون همکاری داشتیم تشکیل داده بودن وچهره هایی غریبه والبته چندتایی هم زن که با دیدن ظاهر زننده اشون از زن بودن خودم خجالت کشیدم
با دیدن لباسهایی که پوشیده بودن عرق شرم به تنم نشست,همونجور بیکار وایستاده بودم که مهرذاد کنار گوسم گفت:سردته؟
_نه برای چی
اشاره به پالتوم کرد وگفت:گفتم شاید سردت باشه
_ممنون, راحتم
خنده ای کرد وگفت:درش بیار بذار ما هم مستفیض بشیم
از خجالت گونه هام گر گرفت نمیدونستم اون لحظه باید چکار کنم!
مهرداد دستش رو دراز کرد:افتخار میدی
_خواهش میکنم این چه حرفیه
کمکم کرد که پالتوم رو در بیارم و بعد اون رو به خدمتکاری داد تا برام اویزونش کنه
سرم پایین بود وجرات نداشتم به چشماش نگاه کنم اما خوب میتونستم سنگینی نگاهش رو حس کنم
_شیرین؟
سرم رو بالا گرفتم وبه چشمهای خندانش خیره شدم
_دوست داری با همکارهای جدیدمون اشنا بشی؟
_باعث خوشحالیه
_خوبه
روش رو ازم گرفت وتو جمعیت برای کسی دست تکون داد وصدا زد:بهروز..بهروز جان یکلحظه
به سمت نگاه مهردادبرگشتم و اون چیزی که نباید میدیم رو دیدم!!
همون چیزی که چند ماه تمو سعی کرده بودم فراموشش کنم
حالا..اون لحظه..اون روبه روم بود و داشت با تعجب بهم نگاه میکرد
<<بهروز متین>>
جلوتر اومد و لیوان شربتش رو روی میز کنار دستش گذاشت,سرتا پام رو نگاه کرد وباخنده مسخره ای گفت; سلام! مشتاق دیدار مجددتون بودم
مهرداد ابرویی بالا انداخت:همدیگه رومیشناسین
_ای همچین بگی نگی
مهرداد دوباره پرسید:چطوری
یه ان نزدیک بود قالب تهی کنم,اگه بهروز میگفت چطوری..
_جریانش مفصله, اما چیز که باعث تعجبه حضور ایشون اینجاست
واقعا مبتونم بگم اون لحظه نفسم گیر کرده بود وباا نمی اومد!
مهرداد خندید وجواب داد:شیرین رهنما...مترجم شرکت من!
بهروز روی دوپا بلند شد وبالبخندی که حالمو بهم میزد گفت:مترجم!
انقدر کفری شده بودم که حد نداشت,دلم میخواست با پاشنه کفشم صورتش رو له کنم,اما مهرداد با توضیحش حواسمو پرت کرد
_بله والحق هم در کارش استاده
بهروز دیتش رو به سمتم دراز کرد وگفت:

chrysalis
1390،06،17, ساعت : 12:56 قبل از ظهر
از دیدار مجددتون خوشحالم خانم رهنما
نگاهم از دست دراز شده اش سر خورد رو چشمهایی که ازشون تمسخر وخنده به روم پاشیده میشد
و با لحن رسمی جواب دادم
متشکرم! امابرعکس شما بنده اصلا تمایلی به این دیدار ندارم
وبعد رو به مهرداد گفتم:با اجازه اتون مهندس
وقبل از اینکه منتظر عکس العملی بشم رفتم اون طرف سالن
تو دلم اشوب بدی به پاشده بود واصلا نمیتونستم خودمو اروم کنم,خواستم حواسمو پرت کنم برا همین زل زدم به اون قسمت شلوغ سالن که بلافاصله حالم از چیزی که دیدم منقلب شد
مهندس صامت که یکی از بچه های خوب شرکت بود رو دیدم که همراه دختر جوونی درحال بگو بخند بود وهمون لحظه دختره رو بوسید
از درون داشتم خودم خودمو میخوردم,هر پی فحش بلد بودم نثار خودمو شیدا ومهرداد کردم و از شدت حرص ناخنم رو تو گوشت دستن فرو کردم
_چیه؟تو فکری!
با تعجب سر بلند کردم و دیدم مهرداد کنارم ایستاده
با لحن دلخوری جواب دادم;چیزی نیست هوای خونه یکم گرفته است
مهرداد یک تای ابروش رو بالا داد و با طعنه گفت:فکر کردم گفتی سردته
متوجه کنایه اش شدم اما محل ندادم و سرم رو پایین انداختم که باز صحنه جدیدی نبینم
_تنها نشستی که چی!ناسلامتی قرار بود کمک کنی ها
_چکار باید انجام بدم
مهردادباانگشت گوشه لبش رو خاروند وگفت:ما باید یه قرداد مهم با شرکت متین وشایگان ببندیم و من به کمکت احتیاج دارم!لطفا شیرین
به ناچار بلند شدم وهمراهش رفتم انتهای سالن درحالیکه اصلا متوجه منظورش نشده بودم
انتهای سالن فقط بهروز و یه مرد نسبتا جوون دیگه دور میز مدوری نشسته بودند وسرگرم حرف زدن بودند
مهرداد صندلی روبه روی بهروز رو برام بیرون کشید و با دست اشاره کرد که بنشینم.خودش هم کنارم نشست و به مرد نا اشنا اشاره کرد وگفت:دوست عزیزم کامران شایگان که تازه باهاش اشنا شدم
خیلی رسمی باهاش سلام واحوال پرسی کردم که مهرداد من رو هم به اونها معرفی کرد
_خانم شیرین رهنما مترجم ودست راست بنده تو شرکت که پیشنهادهاشون همیشه راه گشا بوده
بهروز سرفه کوتاهی کرد وبا لحن مضحکی گفت:چه خوب
حرکات و رفتارش واقعا عصبی ام میکرد
انگار فقط میخواست مسخره ام کنه
هرچند حق هم داشت به دید اون من یه کلفت بودم نه چیزی بالاتر!
کامران صندلی اش رو جلو کشید و روبه من گفت:اصلا بهتون نمیاد مگه چند سالتونه
_23
کامران سوت کوتاهی کشید وگفت:با این سن کم باید خیلی کاردان باشید

chrysalis
1390،06،17, ساعت : 11:45 بعد از ظهر
جالبه پس باید خیلی کاردان باشید که تو این سن کم مهرداد تا این حد روتون حساب میکنه
_البته ایشون نسبت به من لطف دارن
_درستون تموم شده
دندونهام رو باحرص بهم فشار دادم وبرای اینکه به بحث خاتمه بدم با لحن تلخ و تندی گفتم:خیر ارشد میخونم
کامران متجه منظورم شد لبخندی زد و گفت:موفق باشی
مهرداد هم که متوجه جو حاکم شد با خنده مصنوعی گفت:خب حالا وقت برا اینجور اشنایی ها زیاده فعلا از خودتون پذیرایی کنین
منم از خدا خواسته خودم رو با بشقاب مقابلم سرگرم کردم
صدای ملایم موسیقی با همهمه و سروصدا مهمانان در هم پیچیده بود وباعث میشد بیشتر کلافه بشم
سرم همونطور پایین بود که سنگینی نگاهی رو حس کردم و وقتی که سرم رو بالا بردم و دیدم بهروز گردن کج کرده و بهم خیره شده
یه دفعه گر گرفتم..داغ شدم..عصبانی و یاشاید هم یه جور حس بد مثل حقارت!
نمیدونم چی بود ولی حال خیلی بدی بود
همون موقع بلند شد و با نگاهی سراسر خنده اومد به طرفم گفت:افتخار میدین بنده رو همراهی کنین
اولش متوجه منظورش نشدم با گیجی نگاهش کردم و وقتی که رد نگاهش رو دنبال کردم و رسیدم به وسط سالن تازه فهمیدم چه تقاضایی داره
سکوت ناشی از شک من باعث شد رو به مهردادبگه:این مهرداد بخیل امشب به تعداد خانم دعوت نکرده..آدم باید زرنگ باشه واگرنه سرش بی کلاه میمونه
اصلا نمیفهمیدم کجای کارم اشتباه بوده که اون به خودش چنین جسارتی داده
من که همیشه رفتارم رو زیر ذره بین میذاشتم تا دست از پاخطا نکنم
به زحمت سعی کردم جواب بدم:ممنون از توجهتون اما لطفا بنده رو معاف کنین
سرش رو خم کرد و نزدیکم اورد وگفت:فکر نمیکنم مشکلی باشه!خواهش میکنم
کلافه نگاهی به اطرافم انداختم تا شاید راه فراری پیدا کنم که با دیدن خنده چندش اور مهرداد حقیقت مثل پتک خورد تو سرم
نیشش تا بناگوشش باز بود وبا رضایت به صحنه ایجاد شده خیره بود
ناباورانه نگاهم بین بهروز ومهرداد در گردش بود
نمیتونستم باور کن
چطور تونسته بود
چطور به خودش چنین اجازه ای داده بود؟
مگه من جز مایملکش بودم؟
اصلا به چه حقی!؟
با صدایی که از شدت عصبانیت میلرزید به پشت سر بهروز اشاره کردم وگفتم:اون خانم مشتاق تره نظر میرسن من همراه خوبی نیستم
برگشت و ب اون دختر ی که اشاره کرده بودم نگاه کرد و با خنده بلندی گفت:آتوسا رو میگی؟ اونکه دختر دایی خودمه
مهرداد هم با رضایت ادامه داد:امشب مهندس متین افتخار دادند

chrysalis
1390،06،18, ساعت : 07:18 قبل از ظهر
امشب مهندس متین افتخار دادند ودختر داییشون رو به ما معرفی کردن دفعه بعد نوبت شماست کامران جان
بهروز وقیحانه دوباره تقاضاش رو تکرار کرد ومن دلم میخواست اون جمعیت فقط برای یک دقیقه خفه خون بگیرن تا بفهمم چکار بکنم
من هنوز منتظرما
بهروز دستش رو به سمتم دراز کرد ...
******
****
خانم رهنما؟خوبین خانم رهنما
باصدای بلند راننده به خودم اومد
با گیجی برگشنم وبه فضای نامانوس ماشین وبعد خیابونها نگاه کردم وپرسیدم
رسیدیم
بله یه ده دقیقه ای هس
ببخشید ممنون اقای تقوی
خوبی خانم رهنما
بله متشکرم
از ماشین پیاده شدم وباعجله وارد ساختمان سازمان شدم
از پله ها که بالا میرفتم فرزاد رو کنار در استدیو دیدم که با دلخوری نگام میکنه و داره به ساعتش اشاره میکنه
با شرمندگی لبخند لرزونی به روش پاشیدم و پشت سرش وارد شدم
فضای بسته وصمیمی استدیو کمکم کرد تا فکرمو ازاد کنم وبرگردم به حال و الان
یه نفس راحت کشیدم وبا همه بچه ها سلام واحوال پرسی کردم وکنار فرزاد نشستمو گوشی رو گذاشتم رو گوشم
فرزاد هم با دست به کارگردان اشاره کرد که اماده ایم
موسیقی پخش شد وبعد موسیقی همهگی باهم یکصدا در میکروفونهای مقابلمون گفتیم:سلام


فصل اول
(بخش دوم)

ماشین رو جلوی خونه نگه میدارم وبا بی حوصلگی ضبط رو خاموش میکنم وکیف به دست از ماشینم پیاده میشم وهمنطوری که به سمت در میرم روی جیبهام دست میکشم تا کلیدامو پیدا کنم که صدای موبایلم بلند میشه
هر چی تو جیب کت وشلوارمومیگردم پیداش نمیکنم
کیف رو میذارم ترو کاپوو از داخلش زیر یه خروار کاغذ پیداش میکنم
شماره ارش روی صفحه خاموشوروشن میشه
درحالیکه دکمه برقراری تماس رو فشار میدم دنبال بهانه ای میگردم که صحبتمو کوناه کنم
_سلام بازهم که تویی کنه
_سلام گل پسر!احوالاتت؟
_مثل اینکه تو بهتری,منم ای هنوز زنده ام
_اونکه میدونم!اونم قاچاقی!
_کدوم طرفها هستی
_همین دور وبرا! اومدم شرکت گفتن فروختی اش!
دستم گذاشتم روی پیشونی ام وتا ته خیایون خلوت رو نگاه کردم
_آره چیه مشتری بودی؟
_مشتری؟نه بابا فقط برام عجیب بود اخه حیف بود
کیفموبرداشتم به سمت خونه رفتم
_به پولش احتیاج داشتم..دارم میرم
_کجا به سلامتی
_میرم نروژ و از اونجاهم کانادا
_شوخی نکن بهروز
کلیدامو از جیب کتم در میارم در رو باز میکنم
_شوخی ندارم بهراد منتظرمه کارهامو هه رو جور کردم فقط مونده فروش خونه,میخریش؟
_مخت سالمه بهروز؟

chrysalis
1390،06،18, ساعت : 11:12 بعد از ظهر
وارد حیاط شدم و در رو پشت سرم بستم,حیاط بزرگ خونه سرد وبی روح جلوم قد علم کرد
_الو بهروز هنوز گوشی دستته
_ها! اره بگو
_خر نشو پسر چرامیخوای بذاری بری چرا ادای بچه ها رو در میاری
_چوت دیگه دلیلی برا موندن ندارم
_تو الان خسته ای بعدا درباره اش حرف میزنیم
از صبح کجا بودی؟
_دفتر هواپیمایی داشتم بلیط هامو kOمیکردم
_حالا کی عازمی
_آخر همین ماه
_لجباز!شب بهت زنگ میزنم فعلا
بی خدافظی گوشی رو خاموش کردم و وارد خونه شذم
همه جا ساکت و اروم بود منم مثل یه شبه بی صدا رفتم به سمت پله ها,دستمو روی نرده گذاشتم و سلانه سلانه پله ها رو بالا رفتم
اما چشمم روی در سبز رنگ اتاق وسطی بود..دلم هواشو کرده بود
وارد اتاقش شدم و در رو پشت سرم بستم
همه چیز مثل همن موقع بود.هیچی دست نخورده بود
به تصویر خودم تو اینه خیره شدم
با اون پیرهن مشکی و صورت اصلاح نکرده سنم بیشتر معلوم میشد
به سمت تخت رفتم و روش نشستم و از اون زاویه به فضای اتاقش نگاه کردم...چشمامو بستم ونفس عمیقی کشیدم انگار که می خواستم باقی مونده عطر نفسهاشو ببلعم
همونجوری که چشمهام بسته بود روی تختش دراز کشیدم و سرم رو توی بالشتش فرو کردم
هنوزهم بوی عطر اونومیداد
سرمو بیشتر فشار دادم و که صدا خوش اهنگش تو گوشم زنگ زد
_بهروز,من دوستت دارم
چشامو یهو باز کردم وبه وسط اتاق خیره شدم
به همونجایی که اون شب نشسته بود و من در اغوش گرفتمش
همونجایی که سرش رو گذاشت روی سینه ام و گفته بود که...
کلافه بلندشدم و رفتم بیرون
نمیدونستم میخوام چکار کنم..آرش راست میگفت اما ندایی در وجودم وادارم میکرد که برم..فرار کنم..از این خونه وخاطراتش و از گذشته ام
وارد اتاق خودم که شدم.بوی تند سیگار زیر بینی ام خورد
دیشب تا صبح داشتم سیگار میکشیدم
تمام اتاق رو بر گرفته بود
به سمت پنجره رفتم و بازش کردم و از اونجا به منظره خشک حیاط چشم دوختم ویه سیگار دیگه از بسته در اوردم وروشنش کردم و با حسرت به گوشه باغچه خیره شدم
به اون قسمتی که زمانی پر بنفشه بود
یاد اون صبح زمستونی افتادم که با چه ذوقی اونجا رو پر بنفشه کرده بود..عین یه دختر بچه شیطون
دود سیگار رو بیرون دادم وبه حلقه هایی که بال میرفت نگاه کردم دلم میخواست اه بکشم اما بی فایده بود
سوز دلم که اروم نمیشد!
پشتم به پنجره کردم وسیگار رو تو جا سیگاری خاموشش کردم
سرم بدجوری دردمیکرد..دیگه دردش ارومی نداشت..داشتم کم کمߑ

chrysalis
1390،06،18, ساعت : 11:35 بعد از ظهر
داشتم کم کم عادت میکردم که همیشه سر درد داشته باشم
سیگار رو لبه پنجره محکم فشار دادم وخاموشش کردم,چشمم افتاد به عکس روی پاتختی
من...بهراد...بهنام!
روی تخت نشستم و کشو پاتختی رو کشیدم
عکسش اونجا بود باهمون نگان خیره و خنده زیبا واغواگر
یه بلوز و دامن ابی تیره تنش بود وشال سفید خط دار روی سرش,پشتش به درخت بید مجنون وسط حیاط بود واز ته دل میخندید
دراز کشیدم وبه چشای خندونش توعکس خیره شدم وبعد چند لحظه قاب رو گذاشتم رو صورتم وجای چشماشو بوسیدم
اما یکدفعه یه حس بدی تو وجودم شعله کشید که باعث شد اتیش بگیرم
عکس رو با نفرت به گوشه اتاق پرت کردم
اما بازهم اروم نشدم با حرص لگد محکمی به پاتختی زدم,عکس من وبهراد وبهنام افتاد روی زمین
کیفمو برداشتم وبه سمت اینه پرتاب کردم وفریا زدم;لعنتی..لعنتی..لعنتی
نفس توسینه ام گیر کرده بود وسرم تیر میکشید
چشمم افتاد به قاب شکسته گوشه اتاق
خم شدم وعکسش رو از بین شیشه خورده ها برداشتم ودوباره بهش خیره شدم وزیر لب نالیدم:خیلی نامردی..خیلی پستی شیرین..آخه چرا اینکار رو بامن کردی لعنتی!چرا؟چرا؟
سرمو گذاشتم رو زانوم ومحکم با دستهام شقیقه هامو فشار دادم..از شدت درد حالت تهوع داشتم وعرق به تنم نشسته بود
باز دوباره قیافه اش اومد جلو چشمم
قیافه اش..خاطراتش..عطر وجودش..ارامشی که با اون داشتم وحالا...!
یکزمانی اون برام مجسمه معصومیت و صداقت بود..یک فرشته به معنای واقعی فرشته,به این نتیجه تو مهمونی مهرداد رسیده بودم
مهمونی که اونو بعد از سه ماه از اون روز کذایی که جای خاله اش اومده بود دوباره دیدم!
با اینکه یاداوریش عذابم میداد اما دلم ومیخواست به یادبیارم
.................
وقتی مهرداد صدام زو وبرگشتم طرفش یک ان باورم نشد
جلوتر رفتم تا بهتر ببینم
واقعا خودش بود
خود خودش که با اون چهره برافروخته اشنا به من خیره بود
چند لحظه ای طول کشید تا به خودم اومدم وتونستم اوضاع رو بررسی کنم
اون اینجا بود..تو مهمونی مهرداد! و سوال این بود که به چه عنوان؟
به سر و وضعش نمیخورد که بازهم برای کمک به کسی پا پیش گذاشته اما پس چرا اینجا بود؟!
بی تفاوت به نگاه سرکش و پرصلابتش جلو رفتم و سلام کردم
از رفتار عجیب ما دونفر مهرداد هم متعجب پرسید:شماها همدیکه رو میشناسین
یه نگاه بهش انداختم که با اضطراب بهم زل زد و نفسش رو حبس کرد
خندیدم وجواب دادم:ای بگی نگی

honey_x
1390،06،19, ساعت : 12:11 قبل از ظهر
ساره جان من بی صبرانه منتظرداستانت هستم.اگه میشه سزیع تر برامون بفرست

دوست عزیز ما یک نفر یک نفر باید تو تاپیک ها بهتون تذکر بدیم که پست دادن اینجا ممنوعه!! چرا رعایت نمی کنید!! لطفا قبل از فعالیت قوانین هر بخش رو مطالعه کنید تا با مشکل مواجه نشید!!:-2-28-:

chrysalis
1390،06،19, ساعت : 06:32 قبل از ظهر
ایندفعه که نگاهش کردم سرش پایین بود و به دامن لباسش چنگ زده بود
یک پیراهن خیلی ساده کرم قهوه ای تنش بود و شالی همرنگ اون
برعکس همه زنهایی که تو عمرم دیده بودم خودش بوم نقاشی نکرده بود
ساده ساده!
مهرداد که دست بردار نبود پرسید:چطوری؟
دلم نمیخواست تا ته و تو ماجرا رو درنیاوردم حرفی بهش بزنم برا همین گفتم:حالا جریانش مفصله...اماچیزی که باعث تعجب منه حضور ایشون اینجاست
امیدوار بودم که مهرداد اشاره ای به دلیل حضورش بکنه که اونم خندید وگفت:خانم رهنما..مترجم شرکت ما
باورم نمیشد..انگار جک شنیده باشم به زور جلو خنده امو گرفته بودم اما چشام ناباوری رو فریاد میزدن
متعجب تکرار کردم:مترجم!!!
یه ان سرش رو بالا اورد و نگاهش دیدم,شراره های خشم تو اون دوتا چشم تیله ای مشکی اش موج میزد
عصبانی شده بود!
مهرداد ادامه داد:بله والحق در کارش استاده
خواستم ادای یه جنتلمن رو در بیارم براهمین با لبخند دوستانه ای دستمو سمتش دراز کردم وگفتم:از دیدار مجددتون خوشحالم خانم رهنما
اما فکر کنم قبلش خیلی خرابکاری کرده بودم که اون بالحن تندی که اصلا انتظارش رو نداشتم جواب داد:متشکرم..اما برعکس شما من اصلا مشتاق این دیدار مجدد نیستم
وبعدهم نگاهی به مهرداد کرد:با اجازه تون مهندس
و از کنار ما رفت و یک گوشه خلوت نشست
اولین باری بود که چنین رفتار تند ومحکمی از یه دختر میدیدم اونم دختری که به راحتی میشد له اش کرد!
_خب نگفتی از کجا شیرین رو میشناختی
چونه ام رو در دست گرفتم و باحالت متفکری گفتم:حالا میگم..تو اینو ازکجا گیراوردی چرا اینقدر نچسبه!
مهرداد خندید و جواب داد:آره اصلا دم به تله نمیده,دو ساله دارم روش کار میکنم اما پا نمیده,ببین امشب تو میتونی
خندیدم وچیزی نگفتم,نگاهم رو دوختم جایی که نشسته بود وبه حرفهای مهرداد فکر کردم,بدم نمی اومد شانسم رو امتحان کنم ونشون بدم این دختره اینجوری که مهردادمیگه همچین هم نیست
***
اواسط مهمونی بود که مهرداد دوباره با شیرین به سمت من وکامران اومد وبراش روبه رو ما یه صندلی گذاشت
از نگاه کلافه و دستهای مشت شده اش میشد فهمید چقدر معذبه ولی من خوشحال بودم که مهرداد به حالت اون ب توجه
_خب شما ها که قبلا باهم اشنا دراومدین حالا نمیخوایین بگین چظور و کی بماند شیرین جان,دوست عزیزم کامران شایگان که تازه باهم اشنا شدیم وقراره تا چند ماه دیگه کل بازار رو با کمک هم تو مشت بگیریم

chrysalis
1390،06،19, ساعت : 11:16 بعد از ظهر
متوجه نگاه کامران بهش شدم وخوب معنی اش رو فهمیدم
_خانم رهنما هم مترجم شرکت که من روی کمکشون خیلی حساب میکنم
نمیدونم چرا اما دلم میخواست سربه سرش بذارم برا همین سرفه کوتاهی کردم وبا لحن مسخره ای گفتم:چه خوب
و اون بی اونکه عصبانی بشه نگاه سرد وبی روحی بهم انداخت که مثل یه سیلی دردناک بود
صدای کامران حواسمو جمع کرد که داشت ازش درباره سن وکارش میپرسید
یک حس دوگانه داشتم هم دلم میخواست بیشتر ازش بدونم وهم دوست نداشتم اینجوری مثل یه عروسک خوشگل وجذاب توجه کامران رو به خودش معطوف کنه!
کامران بی توجه به لحن تند وتلخش بازم سوال میپرسید شاید چون دفعه اولی بود که میدیدش ونمیدونست پشت این چهره زیبا وظریف چه زن مغرور و محکمی نهفته!
مهرداد هم کم کم متوجه کلافگی شیرین شد وبرای عوض شدن فضا دعوتمون کردکه از خودمون پذیرایی کنیم
ویکجورایی نجاتش داد
اونم از خدا خواسته سرش رو پایین انداخت وخودش رو با بشقابش سرگرم کرد
سعی کردم بطور نامحسوسی زیرنظر بگیرمش که نفهمیدم چطوری فهمید وسرش رو بالا اورد ونگاهش بانگاه خیره ام تلاقی کرد اما زودتر از این که حتی با لبخند خشک وخالی جوابشو بدم روش رو ازم برگردوند
وقتی که یکم کذشت و صدای موسیقی بیشتر شد منم وسوسه شدم و کی از اون بهتر!
بلند شدم ورفتم به سمتش وگفتم:افتخار میدین
سرش رو بالا اورد وبا یه دنیا سوال بهم خیره شد
اولش متوجه نشد اما زود به خودش اومد باهمون لحن اشنا جواب داد:ممنون اما من همراه خوبی نیستم
رفتارش..نوع فرار کردنش که ضعف نشون نمیداد..لحن محکم وقاطعش..همه برام تازه بود وباعث میشد ناخوداگاه جذبش بشم
سرم رو بهش نزدیکتر بردم وگفتم:فکر نمیکنم مشکلی باشه!
کم کم اضطراب رو توچهره اش میدیدم, با دست پشت سرم رو نشون داد وگفت:اون خانم مشتاق تر به نظر میان
متعجب برگشتم و پشت سرم اتوسا رو دیدم وفشارم باز رفت بالا و یادم اومد چطور لحظه اخر خودش خودش رو دعوت کرد و امد!
زود خودمو جمع وجور کردم و بار دیگه تقاضام رو مطرح کردم
قیافه اش درست مثل یه شکار بی دفاع بود که گیر افتاده ومنو غرق درلذت میکرد
دیگه داشت نفسای اخر رو میکشید لبخندی ناشی از پیروزی به مهرداد زدم که همزمان اونم به مهرداد نگاه کرد ونفهمیدم چی شد که یهو حالت چهره اش تغیر کرد و رگه های خشم ونفرت تو چشماش ظاهر شد
بلند شد وسینه به سینه ام ایستاد وبا لحن خیلی بدی گفت;اگه تا این لحظه متوجه نشدیߑ

chrysalis
1390،06،19, ساعت : 11:37 بعد از ظهر
اگه تا این لحظه متوجه نشدین که من اهل اینجور برنامه ها نیستم واقعا متاسفم
و رو به مهرداد ادامه داد:از شما توقع نداشتم مهندس
و به سرعت از جمع ما خارج شد وبه سمت در رفت و پالتوش رو برداشت وبی اونکه بپوشتش از خونه بیرون رفت!
هممون خشکون زده بود راستش اصلا انتظار چنین برخوردی رو نداشتم پیش خودم فکر کردم لابد داره ناز میکنه!
دیدم بهش نسبت به سه ماه قبل به کل تغییر کرد,یکجورایی از این کاراش خوشم می اومد و دلم میخواست این اهوی گریز پا رو رام کنم
چونه ام رو تو دستم گرفتم وبا تحیر گفتم:چه جبروتی!
مهرداد بیحوصله روی مبل لم داد وگفت:ول کن بابا گند زدی رفت
_نه جدی میگم جون تو این مدلی اش رو تا حالا ندیده بودم

***
اونشب وقتی به خونه برگشتم مدام چهره اش می اومد جلو نظرم و بدجوری دلم میخواست که دوباره ببینمش
بعد کلى نقشه کشیدن که چطوری میتونم اون غرور کذاییش رو له کنم خوابیدم


سه روز بعد برای صحبت درباره قراردادهای جدیدمون به شرکت مهرداد رفتم امافقط به این امید که یکجوری اون رو ببینم
وارد دفترش که شدم یک نگاه به اتاق های دور وبرم کردم و از لای در نیمه باز اتاف کناری صورت مهتابی رنگش رو دیدم که پشت میزش نشسته بود ورنگ پریده به نظر می اومد
سرش پایین بود وباخودکارش مدام به میز ضربه میزد
_اقای متین بفرمایید
باصدای منشی مهرداد به خودم اومدم و داخل شدم
مهرداد یکمی گرفته بود امابا روی خوش جلو اومد وباهام دست داد
روبه روش نشستم وگفتم:بازحمتهای ما
خندید:چه زحمتی!از این ورا؟
_اومدم هم حال واحوالی کنم وهم درباره شرکت حرف بزنیم
نفس عمیقی کشید وگفت:قهوه میخوری
با دست اشاره کردم که نه
اونم ادامه داد:خوبه فعلا که داره میچرخه اما کامران کنار کشید!
حسابی شوکه شدم اخه شب مهمونی کامران اطمینان داد که تو سرمایه گذاری طرح مشترک من ومهرداد شریک میشه
_آخه چرا؟
خودکارش رو روی میز انداخت وگفت:چی بگم..به خاطر حماقت من
_یعنی چی؟
زیر لب چیزی گفت که فقط تونستم دختره احمق اش رو بشنوم وحدس زدم هرچی که هست بی ربط به شیرین نیست!
_نمیخوای بگی چی شده؟
_چی بگم اخه؟نفسش رومحکم بیرون داد:بخاطر شیرین
پس حدسم درست بود خواستم بپرسم سر چی که ضربه ای به در زده شد وصدای باز شدن در و بعد پاشنه های کفشی که با کف پوشهابرخورد میکرد
بوی عطر اشنایی رو حس کردم..یک بویی شبیه سیب وهلو
_سلام مهندس صبحتون بخیر
خودش بودازصداش شناختمشߑ

chrysalis
1390،06،19, ساعت : 11:59 بعد از ظهر
اگه دوست داشتین تو تایپیک نقد داستان نظرتون رو بگین که باورم بشه دارین میخونینش!
********

مهرداد بی اونکه چیزی بگه سرش رو تکون داد که شیرین دوباره گفت:میبخشید وقت دارین؟
دیگه طاقت نیاوردم سر خم کردم و برگشتم طرفش تا اونم منو ببینه
فکر کنم جا خورد اماخیلی زود به خودش مسلط شد وباسر بهم سلام کرد
منم از جا بلند شدم و خیلی گرم باهاش احوال پرسی کردم وگفتم:بفرمایید خانم رهنما..اتفاقا همین الان ذکر خیرتون بود(آره جون خودم)
باتعجب گفت:من!
انگار خودش هم بو برده بود که مهرداد خیلی ازش دلخوره!اما
چرا؟
_بله بفرمایید تا توضیح بدم
شیرین این پا و اون پا کرد ولبخند تصنعی زد,معلوم بود که خیلی عجله داره
رو به من گفت:ببخشید مهندس اما وقت ندارم و ادامه جمله اش رو ,روبه مهرداد گفت:میخواستم بپرسم دو ساعت میشه به من مرخصی بدین؟یک کاری برام پیش اومده که..
مهرداد نذاشت جمله اش تموم بشه با لحن عصبانی گفت:چی شده باز؟شما که دیروز باهمسرتون قرار داشتدید..امروز هم اومدن دنبالتون
یکدفعه انگار برق220ولت بهم وصل کردن
شوکه شدم!مهرداد چی داشت میگفت؟!یعنی شیرین شوهر داشت!؟
خشکم زد,برگشتم و بهش خیره شدم انگار که از نگاهش بخوام بفهمم قضیه چیه!
از چهره اش فقط میشد فهمید که جا خورده..دستش رو به دیوار گرفت تا تعادلش رو حفظ کنه,با صدایی لرزان که ناشی از عمق ناراحتی اش بود جواب داد:نه مسله اون نیست.. خواهرم
یکدفعه مهرداد بلند داد زد:نخیر خانم ..کارهای شرکت مونده هنوز قرداد شرکت سولزر رو ترجمه کردین!بفرمایین سرکارتون
رنگش پریده بود بی رنگ تر هم شد انگار یک قطره خون هم دیگه تو صورتش نمونده بود
سرش رو پایین انداخت وبی حرف رفت بیرون
هنوز تو شوک بودم, به زحمت رو به مهردادگفتم:مگه شوهر داره؟
مهرداد پوزخندی زد که معنی اش رو نفهمیدم
_مگه تونگفتی..
_چرا گفتم..ولی خودمم نمیدونم!پری روز اومد جلو کامران وصحبت شد ویهو بردشت گفت شوهرش از معاشرتهای کاریش خوشش نمیاد!
یعنی اون موقع اگه چاقو بهم میزدن خونم در نمی اومد!
_کامران هم که فهمید بهانه اورد وکنار کشید
_چی میگی؟
_ول کن بهروز اصلا امروز حوصله ندارم
***
نفهمیدم کی ازشرکت اومدم بیرون تمام فکرم به چیزی بودکه شنیده بودم وحالی که از شیرین دیده بودم
اون وسط یه چیزی غلط بود وبا بقیه چیزها نمیخوند!
یکراست رفتم خونه ودنبال ثریا گشتم اون تنها کسی بود که میتونست حقیقتو بهم بگه

chrysalis
1390،06،20, ساعت : 11:19 بعد از ظهر
کل خونه رو گشتم تا بالاخره تو حیاط پشتی در حالی که داشت لباسها رو روی بند پهن میکرد پیدا کردم
منو که دید دست از کارش کشید وجلو اومد وگفت:چی شده اقا بهروز؟چرا رنگتون پریده
این پا و اون پا کردم راستش نمیدونستم چطوری ازش بپرسم تا شک نکنه و جوابم رو هم بده
گوشه حیاط نشستم وسیگاری از پاکت داخل جیبم بیرون کشیدم وروشنش کردم و زیر چشمی به ثریا نگاهی انداختم
هنوز منتظر بود,پک عمیقی زدم و تلخی دود رو در اعماق سینه ام حس کردم و همانطور که با اهی دودها روبیرون میدادم باتردید گفتم:ثریا خانم یه سوال ازت بپرسم؟
_بفرماییداقا
_یعنی منظورم اینکه میتونی یه کاری برام انجام بدی
_ایشالا که میتونم
دوباره یک پک دیگه به سیگارم زدم وسیگار رو کنارم خاموش کردم
_ببین ثریا خانم من هفته دیگه میخوام یه مهمونی کوچیک بگیرم رو راست باشم باهات اون سه ماه پیش که خواهرزاده ات اومد اینجا رفتار خوبی باهاش نداشتم وبا دلخوری رفت..اینکه میخوام یه جوری از دلش دربیارم ودعوتش کنم اما نگران اینم که شوهرش مخالف اومدنش باشه اینکه ازت کمک میخوام
حرفم که تموم شد سرمو بالا بردم و به قیافه متعجب ثریا چشم دوختم
نفسمو حبس کرده بودم تا جمله اش رو روی هوا بقاپم
ثریا خنده ای کرد وگفت:کی گفته شیرین شوهر کرده اقا؟!
نفسم رو ازاد کردم و سبک شدم مثل بادکنکی که یهو خالیش کنن
خیالم راحت شده بود اما برای اطمینان بیشتر گفتم:مطمنی ثریا خانم؟اما من چیز دیگه ای شنیدم
_نه اقا هر کی این چیزا رو گفته خواسته سر کارتون بذاره
ناخودگاه لبخند عمیقی رو لبم نشست که فکر کنم حتی ثریا هم معنی اش رو فهمید!
اما برای من اونلحظه فقط این مهم بود که اهوی گریز پای من هنوز صاحبی نداره!
********
****
_آقا؟آقا بهروز خوابیدین؟
چشمامو باز کردم,3بعد ازظهر بود..معده ام بدجوری ضعف میرفت
دستم رو روی شکمم گذاشتم وگفتم:بیا تو ثریا خانم
ثریا سینی به دست وارد اتاقم شد وگفت:نهارتون رو اوردم
روی تخت نشستم و بوی باقالی پلو رو تو هوا بلعیدم
سینی رو ازش گرفتم وگفتم:غذای مادرمم...
اما یکدفعه خودم رو با اون پیراهن مشکی و ته ریش چند روز تو اینه دیدم
ثریا زیرلب گفت:خدا رحمتشون کنه
چیزی نگفتم هنوز بغض مرگ مامان تو گلوم بود
سرم رو پایین انداختم وبه برنج های قد کشیده خیره شدم وبعد از کمی مکث گفتم:راستی ثریا خانم هنوز هم ازش خبری نداری؟
لحن صداش پر غم شد وبا ناراحتی گفت:خدا شاهدهߑ

chrysalis
1390،06،20, ساعت : 11:40 بعد از ظهر
خدا شاهده بیخبرم...خود خدا میدونن چقدر نگرانشونم! دوتا دختر تو این شهر بی درو پیکر, بی سرپناه,بی پشت وپناه!
سرش رو با تاسف تکون داد واز اتاقم بیرون رفت
بازهم همون جوابهای تکراری!
داشت نزدیک چهار سال میشد که ازش بی خبر بودم!
نگاهم از چارچوب در به سینی غذام افتاد وبعد به قاب عکس شکسته اش
چسمامو بستم وبا اهی که بی اراده کشیده بودم زیرلب گفتم:آخه تو کجایی
*******
****
فصل دوم
(بخش اول)

تمام حواسم پیش فرزاد بود که سرش رو نزدیک میکروفون مشترک من وخودش اورده بود و داشت با شنونده ها خداحافظی میکرد,چقدر زنگ صداش رو دوست داشتم مخصوصا وقتی اینجوری اروم حرف میزد
با اشاره دست اقای احدی ضبط تموم شد وبچه ها ازجاشون بلند شدند اما من هنوز نشسته بودم وداشتم به فرزاد نگاه میکردم
برگه های جلوش رو جمع کرد وبابهرام دست داد وبرگشت که کتش رو از پشت صندلی برداره که متوجه نگاه خیره من به خودش شد,خندید وگفت:چیه؟
به خودم اومدم باخجالت گفتم:هیچی
_امروز چته شیرین همه اش تو خودتی؟
همراهش بلند شدم وبه سمت خروجی اتاف رفتم
_چیزی نیست فقط خوب نخوابیدم
فرزاد به ساعتش نگاه کرد وگفت;ساعت سه ونیمه میای بریم نهار بخوریم
معده ام از شدت گرسنگی داشت ضعف میرفت باسرتایید کردم وباهم ازسازمان خارج شدیم
_نگفتی چته؟
همونطور که از خیابون رد میشدیم جواب دادم:گفتم که خوب نخوابیدم
_خب چرا؟
_مزاحم تلفنی داشتیم
_جالبه!
_چی مزاحم تلفنی ما؟!
_نه این مغازه جگرکی رو میگم!چطور تاحالا ندیده بودمش
راست میگفت منم تاحالا متوجه اش نشده بودم
به سمتم برگشت وگفت:باجگر موافقی یا بایدببرمت رستوران؟
به چشمهای روشنش که خنده وسرزندگی ازش بیرون میجهید خیره شدم وبعد نگاهی به مغازه جگرکی وگفتم:فکرنکنی قضیه بایکی دوتا سیخ تمومه حسابی گرسنه ام
خندید گفت:ما دربست مخلص شماییم
باهم داخل مغازه شدیم وپشت یه میز دونفره نچندان تمییز نشستیم
فرزاد سفارش داد ورفت دستهاش روبشوره منم با چشم دنبالش کردم,از اینه گوشه سالن به روم خندید وچشمک قشنگی برام زد
میخواستم بخندم اما خنده ام نیومد یاد همه شبهایی افتادم که بابهروز شام میرفتم بیرون! اونم هم جاهایی!
_نه مثل اینکه قضیه جدیه!کجایی باز؟
تازه متوجه اش شدم دیدم که برگشته
_هیچی باباتو ام..همین جام
_بله جسمتون بله اما روحت...!؟
چشمهاشو ریز کرد ومثلا سعی کرد از چشمهام فکرم رو بخونه که خندیدم بهش گفتم:

chrysalis
1390،06،21, ساعت : 12:33 قبل از ظهر
_بیخود به خودت زحمت نده هنوز از مادر زاده نشده
_پس خودت برام تعریف کن
_از چی؟
_از همه چی؟از کارها؟درس و زندگی و..اصلا از علیرضا چه خبر؟
_پسر عموی تویه بعد خبرش رو ازمن میگیری؟
_یعنی شوهر خواهر شما دیگه نیست ها؟
_حالا!
_والا از وقتی شیدا جواب مثبت داد مادیگه رنگ علی رو هم ندیدیم! راستی امشب شام هممونو دعوت کرده میایی که؟
_خوبه حالا رنگشو نمیبینی!نه امروز خیلی خسته شدم برسم خونه یک کله خوابیدم تا فردا صبح
_معلومه این چندوقته تو چته؟
_من خوبم!تویی که خیلی دنبال اتفاقی
همون موقع سفارشمون رو اوردن وفرزاد نون رو باز کرد وظرف رو هل داد طرف من وگفت:اگه یه سیخش بمونه به زور میکنم توحلقت
خندیدم وجواب دادم:خیالت جمع دریغ از یه تیکه اش که به تو برسه
خندید واونم شروع کرد به خوردن ودرهمون حین گفت:فردا صبح اجرا زنده داریم
_میدونم اماده ام نگران نباش
_فقط برا یاداوری گفتم
یک سیخ دیگه برداشتم وبه جگرهای جزغاله شده اش خیره شدم,یکدفعه بغضی ته گلوم نشست وصدایی که روزی گفته بود:منو دست کم نگیر به من میگن بهروز سیخی!
وبعد فضایی پر از دود وباچشمهای سرخ و پر از اشکش گفته بود:همیشه همینطوری بود!خودم دیدم بهراد اینطوری درست میکرد
_نمیخوای بگی از چی ناراحتی؟
به خودم که اومدم دیدم همونطوری به سیخ جگر خیره موندم وفرزاد هم متوجه تغییر حالتم شده
سیخ رو سرجاش گذتشتم ولیوان نوشابه ام رو پر کردم با خنده گفتم:داشتم به این فکر میکردم که چطور از دستت خلاص بشم!
فرزاد چشماشو گشاد کرد وباتعجب گفت:چرا؟
قیافه مظلومی به خودم گرفتم وسرم رو پایین انداختم وگفتم:آخه دیگه سیر شدم
فرزاد خنده بلندی کرد وگفت:پدرت رو درمیارم!میدونی چقدر پول این سیخهای اضافه رو دادم!؟بی انصاف مگه من چقدر درمیارم؟
_خسیس!خودم پولشو میدم
_پولت رو بذار تو کیفت خانم رهنما!
بعد به شاگرمغازه اشاره کرد ویک ظرف یکبار مصرف خواست وجگرهای اضافه رو گذاشت تو ظرف ودادش دست من وگفت:بیا که شام شبت جور شد
_چی میگی تو؟
_دارم سخاوتم رو بهت نشون میدم,شب ما میریم شام تو گشنه می مونی اونموقع اینارو بخور ویاد من کن!
ظرف رو گرفتم وبالحن قدرشناسانه ای گفتم:ممنون
چشمک قشنگی زد;قابلی نداشت
از مغازه که بیرون اومدیم نزدیک چهارو نیم بود,خواستم باهاش خداحافظی کنم که جدی شد وگفت:لوس بازی درنیار شیرین!تعارف هم نکن خسته ام جون فرزانه!
_خب منم برا همین میگم بذارخودم برمߑ

chrysalis
1390،06،21, ساعت : 11:11 بعد از ظهر
ریموت ماشینش رو در اورد و از دور قفل درها روباز کرد
_فعلا که ماشینت تعمیرگاهه حالاهروقت درست شد جبران این گاری سواری امروز رو بکن ویه سواری مجانی بهم بده
_اما اون قراضه من مثل مال تو سواری نمیده
همونطور که سوار میشد کتش را روی صندلی عقب انداخت وگفت:ما به همونش هم راضییم!
خندیدم وسوار شدم, رادیو ماشینش رو روشن کرد وبه راه افتاد
_ما اهالی رادیو باید پشتیبان رادیو وهنرمندا باشیم
_بله البته!
موجها رو بالاو پایین کرد و روی شبکه ای که داشت موسیقی سنتی بی کلامی پخش می کرد تنظیمش کرد
فضای ایجاد شده تو ماشین نذاشت تا رسیدن به خونه هیچکدوم سکوت رو بشکنیم
من تو خیالت خودم غرق بودم واون هم لابد زندگیش!
جلوی در خونه نگه داشت وگفت:مواظب خودت باش
_ممنونم...تو هم همینطور!راستی به فرزانه سلام برسون
_قربانت..حتما, خدافظ
باهش خداحافظی کردم و اونم با یه تک بوق رفت
کلیدم رو توی قفل چرخوندم و داخل اپارتمان شدم
یک نگاه به تابلو روی اسانسور انداختم,هنوز خراب بود واجازه سوار شدن نداشتیم
باخستگی شدیدی که تو بدنم حس میکردم به سمت پله ها رفتم وسعی کردم خودم رو تا طبقه سوم بکشونم
پشت در خونه که رسیدم انگار که بزرگترین قله رو فتح کرده باشم خندیدم و وارد شدم
همه جه تاریک بود وصدای چک چک اب از اشپزخونه می اومد
ظرف غذا رو روی اپن گذاشتم و چراغ حال رو هم روشن کردم وهمونطور که به سمت اتاق میرفتم پیغام گیر رو هم روشن کردم
بعد از صدای بوق:
_سلام شیرین خانم ما همه امشب میریم بیرون گفتم اگه دوست داری بیام دنبالتون,شیدا گفت ضبط داری اگه خواستی بیایی بهم یه زنگی بهم بزن
_خانم رهنما خسروی هستم..داریم یه برنامه جدید طراحی میکنیم اگر وقتتون ازاده خوشحال میشیم درخدمتتون باشیم,تماس میگیرم
مانتوم رو دراوردم و روی تخت انداختم,حوصله عوض کردن بلوز نخی تنم رو هم نداشتم اما از بوی عرق داشتم خفه میشدم
_شیرین؟هنوز نیومدی؟من باعلیرضام نگران نباش
خودمو روی تخت انداختم ومقنعه ام رو کشیدم از سرم وچشام رو بستم
_سلام خانم رهنما جهانگیرم..خواستم بگم صبح به خواهرتون زنگ زدم وگفتم ماشین اماده است اماعصر فهمیدم کمک فنرهاش هم اشکال داره تشریف نیارین برای تحویل!خدانگهدار
قلتی روی تختت زدم وبه شکم خوابیدم..موهام دور صورتم رو گرفته بود ونمیذاشت چیزی رو ببینم
هر کاری کردم خوابم نبرد,ناچار بلند شدم وبه ساعت نگاه کردم,نزدیک شش بود

chrysalis
1390،06،22, ساعت : 12:04 قبل از ظهر
هوا تقریبا رو به تاریکی بود,حس بدی داشتم خیلی بی حس وحال بودم به این فکر کردم که شاید دوش اب سرد حالمو بهتر کنه.
شیر اب روباز کردم وکناری ایستادم صدای بلند اب با کف پوش حمام ذهنم رو خالی میکرد چشمامو بستم رفتم زیر دوش
یک ان حس کردم قلبم از تپیدن ایستاد!نفسم بند اومد..اب یخ یخ بود!اما من به طرز احمقانه ای میخواستم لجبازی کنم پس همون زیر دوش موندم تا کم کم بدنم به سردی اب عادت کرد وتونستم نفس حبس شده ام رو ازاد کنم..
چشمامو بستم واجازه دادم قطرات اب روح وجسم خسته ام رو بشوره وجلا بده..یکم گذشت احساس بهتری داشتم شیر اب رو بستم وخودمو تو حوله پیچیدم واومدم بیرون..همینکه پامو تو هال گذاشتم لرزم گرفت.پنجره ها باز بود وهوای خنک شهرویور ماه در جریان!با اینکه دندونهام از شدت سرما تیک تیک بهم میخورد اما همونجا روی کاناپه نشستم وبه تلوزیون خاموش زل زدم!
خونه بدون شیدا بی صفا بود...دلم گرفته بود ودوباره ذهنم داشت گرم میشد وبه کار می افتاد!
هرچقدرهم میخواستم که مقاومت کنم بی فایده بود
صداش رو دوباره از پس کوه خاطرات تلمبار شده ام به یاد اوردم که گفته بود:برای اینکه پشت درنمونی باید کلید داشته باشی..کلید خونه رو خودم بهت دادم اما درهای دیگه باخودته هرچند توقبلا بی کلید وارد شدی!
صدای زنگ تلفن رشته افکارم رو پاره کرد,نفس عمیقی کشیدم وبدون اینکه از جام تکون بخورم منتظر شدم تا بره روی پیغام گیر
_الو...شیرین خوابیدی؟اگه خوابی که هیچی اما اگه بیداری و دلت خواست بیایی یه زنگی بزن فرزاد وفرزانه هم همین الان اومدن
صدای فرزاد روهم شنیدم که باخنده گفت:اون جگرها رو هم بیاری
اما من خنده ام نگرفت.تماس قطع شد ومن با بدنی کرخت شده بلند شدم واون ظرف جگر رو داخل یخچال گذاشتم,یه پیاله ماست داشتیم انگشتمو توش فرو بردم ومزه کردم که ترش شده بود ودلمو بهم زد,ظرف رو گذاشتم تو ظرفشویی وبالاخره اون شیری رو که چکه میکرد سفت کردم وسلانه سلانه رفتم سمت اتاق خوابم.
تا زیر چشمام رفتم زیر پتو ونفسم رو تند تند ها میکردم تاشاید کمی گرمم بشه درهمون حال چشمم افتاد به عکس خودم وشیدا که به روم میخندید!
چقدر شبیه هم بودیم!خیلی کم پیش می اومدکه کسی درنگاه اول متوجه تفاوتمون میشد!و چقدر از این مساله سو استفاده کردیم وجاهامون رو باهم عوض کردیم!من جای اون واون هم جای من!
و چه گندی زد شیدا بعد از ماجرای مهمونی!

chrysalis
1390،06،22, ساعت : 12:32 قبل از ظهر
شیدا وقتی فهمید تو اون مهمونی چی شده ومن چکار کردم کلی حرص خورد وگفت خودش تنهایی مهرداد رو ادب میکنه!
انگار همین دیروز بود که دوتایی تا اخرشب بیدار بودیم وحرف میزدیم تا راه حلی پیدا کنیم من تصمیم خودم رو گرفته بودم دیگه نمیخواستم تو شرکت مهرداد کار کنم!اما شیدا نظر دیگه ای داشت.
اون شب شیدا باشیطنت گفته بود:میگم شیرین بیا این مهرداد رو حسابی ادبش کنیم
_چطوری اخه؟
_بدجوری زده به سرم که حالش روبگیرم,تو که دیگه از شنبه نمیری سرکارت ها؟
_اگه از گرسنگی هم بمیرم هم دیگه پامو اون طرف هم نمیذارم..میخوام استعفا بدم
_استعفا چرا دیونه؟من خودم برات ردیفش میگنم
_چی توسرته شیدا؟
_شنبه من به جات میرم وبه این مهندس حالی میکنم که دنیا دست کیه!
_شیدا تو رو به روح مامان وبابا ابروریزی نکنی!
_خیالت جمع همچین بپیچونمش که نفهمه از کجا خورده!
_پس کار خودت چی؟
_زحمتش باشماست!
***
شنبه صبح دل تو دلم نبود از شیدا هم که یک کلمه در نمی اومد ونمدونستم چی توسرشه!
اخرش بیخیال شدم وگفتم هرچخ باداباد وبه جای اون رفتم دفتر انتشارات.شیدا تو یک دفتر انتشارات مترجم بود,کتاب ومقاله وداستان ترجمه میکرد,چون رشته تحصیلی هر دومون مترجمی بود مشکلی از این بابت نبود
وارد دفتر انتشارات که شدم حسابی دست وپام رو گم کرده بودم
شیدا اخلاق بدی که داشت این بود کخ هیچی از محیط و همکاراش برام نمیگفت ومن واقعا نمیدونستم حالا باید چکار کنم.
تو حال وهوای خودم بودم وداشتم به شیدا بد وبیراه میگفتم که صدای مرد جوانی رو از پشت سرم شنیدم:صبحتون بخیر خانم رهنما
سریع برگشتم طرفش و بالبخندجوابشو دادم وباهاش احوال پرسی کردم که پسره باتردید نگام کردوگفت:خانم رهنما حالتون خوبه؟
_بله ممونم
_خوشحالم..واقعا خوشحالم
منظورش رو نفهمیدم!پسره دیگه حرفی نزد رفت به اتاف روبه رویی که کنارش روی تابلوی برنجی نوشته شده بود;مدیریت!
باورم نمیشد رییس شیدا این باشه!همیشه جوری ازش میگفت که فکر میکردم محسنی یاهمون ریسسش یه پیرمرد هفتاد ساله است!
هنوز همون وسط ایستاده بودم که پسره با یه بغل کاغذ اومد بیرون ومنو که اونجا دید وایستادوگفت:مشکلی پیش اومده خانم رهنما
_نه ببخشید الان میرم
_خانم رهنما؟
_بله؟
دوقدم جلو اومد وسرش رو انداخت پایین وباتردید گفت:عذر میخوام جسارته اما میشه ازتون خواهش کنم نهار درخدمتتون باشم؟
جا خوردم اصلا انتظارش رو نداشتم!

chrysalis
1390،06،22, ساعت : 01:22 قبل از ظهر
واقعا نمیدونستم چکار کنم؟قبول کنم یانه؟من هیچی تا اونروز از کارها وبرنامهای شیدا نمیدونستم
سکوتم که طولانی شد مرد جوون با لحن مودبی گفت:سوتعبیر نشه خانم رهنما حقیقتش یه مساله ای هست که مکان کاری محیط خوبی برای مطرح کردنش نیست اگر قبول کنین که لطف بزرگی بهم کردین
تو منگنه گیر افتاده بودم اخرسر هم نفهمیدم چی شد که قبول کردم واون مرد بارضایت رفت!
_سلام شیدا جون!
چشمم که به خانم سعادت افتاد یه نفس راحت کشیدم بالاخره یه اشنا پیدا کردم
_سلام
_چی میگفت این علیرضا خان؟
_هیچی احوال پرسی!شما خوبین؟
_آره عزیزم بیا بریم چرا وایستادی؟همراه خانم سعادت رفتم داخل اتاق اول صبر کردم اون بشینه تا بفهمم میز شیدا کدومه!
پشت میز که نشستم فضولیم گل کرد وکشوهای میزشیدا رو وارسی کردم ودیدم اون میز جز شیدا به هیچکس دیگه ای نمیتونه تعلق داشته باشه ازبس که شلوغ بود!به قول خودش کمد اقای ووپی!
تو حال خودم بودم که متوجه نگاه زیر چشمی خانم سعادت شدم نمیدونستم گفتن حقیقت به اون که هم منو میشناخت وهم شیدا رو خوبه یابد اما به اینکه حداقل برایکی فیلم بازی نکنم احتیاج داشتم
دل رو زدم به دریا گفتم:یه چیزی میخوام بگم بهتون
_چی عزیزم بگو!مشکلی پیش اومده
_نه به اون شکل!راستش من شیدا نیستم
متعجب نگام کرد وگفت:شیرین؟؟
بالبخند سرمو تکون دادم وتایید کردم
_خدایآ! اون کجاست؟
_جاهامونو عوض کردیم
یکدفعه بلند زد زیرخنده وگفت:میگم امروز چی شده اینقدر ارومی وبه پرو پای این علیرضا بدبخت نمیپیچی!
_خانم سعادت؟شیدا با اقای محسنی مشکلی داره؟
_نه مشکل که نه!شیدا رو که میشناسی نکه علیرضا مستقیم روکارهای شیدا نظارت داره و پسر رییس انتشارات هم هست شیدا ابش باهاش تو یه جوی نمیره
_آخه چرا؟
شانه ای بالا انداخت که یعنی من نمیدونم
_یعنی من دعوتشو قبول نکنم؟
_دعوت؟
_آره برای نهار دعوتم کرد!
_اوه اوه پس اونم فهمیده شیدای امروز دیگه تکرار نمیشه میخواد نون رو به تنور بچسبونه!حالا ماجرا چیه که شماها اینکار رو کردین؟
خندیدم وچیزی نگفتم که خودش گفت:از من میشنوی قبول کن,برو ببین حرف حسابش چیه هرچی به این شیدا ورپریده میگم حیفه جوون به این خوبیه تو مخش نمیره که نمیره!
یاد برخورد صبح افتادم..علیرضا! تنها چیزی که ازش یادم اومد چشمها ونگاهی بود که ازم میدزدیشون!
****
ظهر که شدوخانم سعادت برای نهار رفت علیرضا اومد و

chrysalis
1390،06،22, ساعت : 02:58 قبل از ظهر
در باز کرد وسلام کرد,منم از جام بلند شدم وسلامش رو جواب دادم وبه وضوح متوجه لبخن عمیقش شدم
_آماده اید خانم رهنما
_بله خیلی وقته!
****
وقتی پشت میز رستوران نزدیک انتشارات نشستیم مثل یه بازپرس زل زدم به علیرضا میخواستم بفهمم چه جور پسری؟
اما اون از همون اول سرش رو انداخت پایین ومنو شیفته محجوبیتش کرد
واقعا پسرخوبی بود ومن تعجبم از این بود که چرا شیدا تابه حال ازش برام نگفته!
_حقیقتش خانم رهنما غرض از این درخواست سوالی بود که مدتیه میخوام ازتون بپرسم اما شرایطش پیش نمیاد
قیافه مشتاقی به خودم گرفتم وگفتم:خواهش میکنم بفرمایید
سرش رو بالا گرفت ونگاه کوتاهی به چشمام انداخت ولبخند محوی روی لبش نشست واروم گفت:راستش امروز خیلی برام عجیبه که اینقدر...
و دیگه جمله اش رو ادامه ندادباتوجه به توضیح خانم سعادت خودم تا اخر منظورش رو گرفتم وترجیح دادم وسط حرفش نپرم اما با اومدن گارسون وسفارش دادنمون کلا فضا تغییر کرد وهر دو سکوت کردیم,منم که فکرم حسابی مشغول بود ودلنگران شیدا وشرکت بودم به کل فراموشم شد کجام وبا کی که یهو علیرضا خیلی جدی پرسید:مشکل شما با من چیه خانم رهنما؟

به خودم اومدم وباتعجب به خودم اشاره کردم وگفتم:من؟
_میبخشیدکه اینجوری صریح مساله رو عنوان کردم اما دیگه تحمل این رفتارها رو ندارم!ما ناسلامتی همکاریم مگه نه؟
مکثی کردم وبه تصمیمی که گرفته بودم یکم فکر کردم وبالبخندی دوستانه گفتم:عذر میخوام اقای محسنی اما گمونم اشتباهی رخ داده
_متوجه منظورتون نمیشم
انگشتهامو درهم قلاب کردم نفسم رو حبس کردم گفتم:حقیقتش من شیدا نیستم
چندلحظه خیره نگاهم کرد بدون اینکه پلک بزنه:شوخی میکنین؟
_ابدا من شیرین خواهر دوقلوشم,بخاطر مشکلی که پیش اومده بود ناچار شدیم که...
پرید وسط حرفمو گفت:حالشون خوبه؟
از رفتارش واقعا شوکه شدم;بله بله خوبه مساله چیز دیگه ای بود
_دارین راستش رو میگین دیگه
_راست راست!ببینید اقای محسنی قرار نبود من چیزی بگم اما جواب سوال شماپیش من نیست ومن نمیتوم نقش شیدا رو بازی کنم
علیرضا یه چند دقیقه ای تو خودش فرو رفت ومنم بهش فرصت دادم تا خوب مساله رو هضم کنه,بعد از اون سکوت کوتاه مدت سری تکان داد وگفت:شاید اینجوری بهترباشه,تا اونجایی که بنده متوجه شدم شما از شیدا خانم منطقی تر هستین راستش من وایشون از اولین برخورد دچار سوتفاهمی شدیم که هنوز هم ادامه داره

chrysalis
1390،06،22, ساعت : 11:20 بعد از ظهر
شما ازمن چی میخوایین اقای محسنی؟
_میخوام اگه ممنکنه باهاشون صحبت کنید,من اصلادلم نمیخواد روابط کاریمون تا این حدتحت فشار باشه ودلم نمیخواد ایشون پیش خودش فکر کنه چون من پسر رییسشم چیزی میگم,من اصلا ادعای برتری نسبت به ایشون یا باقی پرسنل رو ندارم باورکنید حقوق منم اونجا مثل باقی کارمنداست!
_من هرکاری از دستم بربیاد انجام میدم مطمن باشین
لبخند عمیقی زد و خیلی باوقار ازم تشکر کرد:ولی اصلا متوجه تفاوتتون نشدم شماخیلی شبیه هم هستید
چون نمیدونستم الان داره ازم تعریف میکنه یامنظور دیگه ای داره جز یک لبخند محو جواب دیگه ای براش نداشتم!
بعدظهر ساعت از چهار هم گذشته بود که کلید رو تو قفل خونه چرخوندم وبا شونه درد وسوزش چشم وارد شدم,اون روز دوبرابر کار خودم تو شرکت کار کرده بودم کلی ازکارهای مونده شیدارو ترجمه واصلاح کردم.
وقتی پا به داخل خونه گذاشتمو شیدا رو دیدم که جلو تلوزیون نشسته وداره بهم میخنده حسابی تعجب کردم اخه اون ساعت هنوز شرکت باز بود وشیدانباید خونه میبود
_سلام سلام شیرین جون من,خواهری زودی اسممو پس بده که اصلا به اسمت عادت ندارم
_سلام! تو خونه چکار میکنی؟الان که باید شرکت باشی!
_بیا حالا بشین نهار بکشم بخورب
حسابی به رفتارش مشکوک شده بودم هروقت اینقدر مهربون میشد یه گندی زده بود ومیخواست ماست مالیش کنه:نه..نهار خوردم!حرف میزنی یانه؟
یک تای ابروش رو بالا برد وگفت:نهار خوردی؟کجا؟
_نمیخوای حرف بزنی؟
خنده مستانه ای سر داد وخودش رو روی مبل رها کرد وگفت; از فردا بدون هیچ نگرانی ودلواپسی برو شرکت دیگه هیچکی بهت کار نداره!
_تو چکار کردی؟!
_هیچی به خدا!فقط یه دروغ مصلحتی گفتم
_یکدونه؟!
_آره به جون خودم فقط یه دونه اونم مصلحتی
_میگی چکار کردی یا پاشم برم شرکت
شیدا حرفی نزد وبلند شد ورفت تو اشپزخونه وسرش رو کرد تویخچال دیگه واقعا داشتم عصبانی میشدم رفتم دنبالش وخیل جدی گفتم:شیدا باتوام
سرش رو ازیخچال بیرون کشید وچند تاسیب گذاشت روی میزوگفت:دعوام نکنی ها! بخدا به نفع خودت بود
کلافه وعصبی نگاهش کردم که ادامه داد:فقط فقط
_فقط چی؟
_فقط وانمود کردم تو ازدواج کردی! خاک عالم بر سر اون مهردادت بکنن چیه این باهاش کار میکنی اصلا انگار نه انگار که تو مثلا پریده بودی!
ناباورانه نگاهش کردم وفقط تونستم بگم:شیدا!!
_به جون خودم خیلی طبیعی بازی کردم هیچکی نفهمید فقط شرمنده اتم که

chrysalis
1390،06،23, ساعت : 01:29 قبل از ظهر
بچه ها من باگوشی پست میذارم براهمین کم میذارم خواهشا توخصوصی شرمنده ام نکنین.

chrysalis
1390،06،23, ساعت : 01:57 قبل از ظهر
فقط شرمنده اتم که دیگه نمیتونی برای مهندسهای شرکتت تور پهن کنی!تا الان دیگه حتما همشون فهمیدن
_شیدا!
سرش رو پایین انداخت وتندتند مشغول پوست گرفتن سیبهاشد
_خب از اینکه استعفابدی که بهتره تازه از این ببعد هم خیالت راحته که کسی پیشکشت نمیکنه
خودمم درست نمیدونستم چرا ناراحت شدم,شاید چون تکلیفم باخودم ومهرداد معلوم نبود!رفتارها ومحبتهای گاه وبی گاه مهرداد نمیذاشت درست تصمیم بگیرم
_راستی یادم بنداز ببرمت یه انگشتر بدلی برات بخرم
متعجب به چشمهای شیطونش خیره شدم که ادامه داد:ناسلامتی ماشمارو گرفتیم دیگه فردا یکی چپ نگاه کنه به ناموسم تقصیر خودمه که نشونش نکردم
نتونستم جلوی خنده ام رو بگیرم وهمراهش خندیدم وزیر لب گفتم:دیوونه
یه قاچ سیب داد دستم وگفت:بخورش تابرات قشنگ تعریف کنم چی شد!
سیب رو گرفتم وشیدا شروع کرد به گفتن
_خودمونیما شیرین این مهرداد چه شرکتی بهم زده!کوفتش بشه!
بگذریم حالا صبح که رفتم با هزارجور دنگ وفنگ اتاقت رو پیدا کردم وتازه رفته بودم تو دفترت و داشتم دید میزدمش که تلفنت زنگ زد ومنشی شرکت گفت که مهرداد کارم داره که یعنی کارت داره!خلاصه بعد کلی سلام وحال واحوال ازم خواست که برم به اتاقش که یکی از دوستاش روببینم,منم که ازخدا خواسته گفتم همین الان میام وزودی یه دستی به سروصورتم کشیدم رفتم تو اتاقش اونجا دوتامرد جوون بود یکیشون بور وقدبلند واون یکی هم خپل ومعمولی از روی تعریفهای تو فهمیدم اون بور وقدبلنده مهرداد واون یکی هم که خیلی مهم نبود,وارد اتاق که شدم همون خپله بلند شد وهمچین سلام ملیک کرد انگار لاا..الا ا...الان باز یه چیزی گفته بودما!خلاصه بلند شد وخواست دست بده که توهم خوب میدونی که من از مردهای چاق چندشم میشه اینکه زود خودمو مشغول نشون دادم واونم بیخیال شد وگفت:اون شب خیلی زود تشریف بردین تازه داشتیم اشنا میشدیم
باورکن شیرین اصلا نفهمیدم چی شد که اون حرف رو زدم اصلا خودمم گیجم هنوز ولی خب گفتمش دیگه!
گفتم:حالا وقت بسیاره ولی میدونین چیه مهندس من مثل خانمهای دیگه ازاد نیستم یکسری محدودیتهایی دارم که نمیشداونشب...
متعجب پرسید:چطورمگه؟منم که دیگه توموقعیت بودم ومجبور به ادامخ دادن پس گفتم:اخه همسرم خیلی بامعاشرتهای کاری من موافق نیست
اخ شیرین کاش بودی ومیدیدی که چطور یهویی مهرداد روی میزیش خم شد وگفت:همسرت؟!

chrysalis
1390،06،23, ساعت : 06:31 قبل از ظهر
منم به زور خنده امو جمع کردم وگفتم:بله عذر خواهم که زودتر نگفتم خیلی یه دفعه ای شد!
مهرداد باز گفت:آخه چطوری؟
دیگه اون لحظه میخواستم از خنده منفجر بشم:مثل همه ادمها دیگه!خواستگاری وبله برون وعقدو...
بعد برای اینکه حالشون رو بگیرم گفتم:باید قول بدین تو مجلسمون باشین
اون پسر خپله همچین زل زده بود بهم انگار که ارث باباش دستمه بعدهم به زور گفت:حتما
یه جو بدی شده بود هممون ساکت بودیم دیگه داشت حوصله ام سر میرفت که گفتم:مهندس امرتون رو نفرمودین
که اونم گفت;عرضی نبود فقط کامران میخواست باهاتون حال واحوالی کنه!اگر کاری دارین میتونین تشریف ببرید
منم از خداخواسته خدافظی کردم وخوشحال وخندون رفتم تو اتاقت واز اونجایی که خیلی به خودم فشار اورده بودم وتاتر بازی کرده وخسته شده بودم وسایلمو برداشتم ورفتم به منشی گفتم امروز برات مرخصی حساب کنه چون شوهرت اومده دنبالت ومثلا دارین میرین باهم صفا
همچین موقع گفتن این حرفمژچشای منشی گشاد شده بود که نگرانش شدم وای شیرین صحنه ای رو از دست دادیا!
حرفاش که تموم شد نگاهم کرد ومنتظرتاییدم شد اما ته دل منوباحرفاش حسابی خالی کرده بود.
چون نمیدونستم فردا که میرم شرکت چطور باید بامهرداد روبه رو بشم

*فصل دوم
(بخش دوم)

ساعت شش بود که زنگ خونه رو زدن اول باخودم گفتم شاید آرش باشه اماوقتی ثریا اومد وگفت که مشتری از بنگاه اومده خورد تو پرم
اصلاحوصله نداشتم خونه به اون بزرگی رونشونشون بدم!
زورکی ازاتاقم بیرون اومدم ورفتم پیششون که تو سالن یه خانم قدبلند وجوون رو همراه بنگاهی دیدم
وتا چشمم افتاد بهش نفس توسینه ام گیر کرد
نمیدونم چرا؟!
شاید بخاطر شباهت خیلی زیادش بااون بود
نگاهم هنوز روی اون زن بود که لبخندی زد وسلام کرد وپرسید:اینجا چندمتره؟
برعکس ظاهرش رفتارش کوچکترین تشابهی با اون نداشت,به بنگاهی اشاره کردم وبالحن جدی گفتم:اقای شکوهی راهنماییتون میکنند
بعدهم منتظر نشدم حرفی بشنوم ورفتم تو حیاط
هواخنک بود وحالم روبهتر کرد
اواسط شهریور بود ماهی که همیشه ماه مورد علاقه ام بود امادیگه احساسی بهش نداشتم یعنی نزدیک چهارسال بود که دیگه به هیچ چیزی توجهی نداشم!
درست از روزی که یکدفعه اون ناپدید شد..اب شد ورفت تو زمین..اونم بااون حالش!درست تو شبی که فکر میکردم همه چیز مال من واونه!
برای هزارمین بار از خودم پرسیدم یعنی بازیم داد؟؟

chrysalis
1390،06،23, ساعت : 07:04 قبل از ظهر
توافکارخودم دست وپا میزدم که ثریا تلفن به دست اومد توحیاط وگفت:آرشه
تلفن رو ازش گرفتم
_تو ول کن نیستی بابا مگه زندکی نداری؟
_علیک سلام,چطوری تو هنوزهم که زنده ای!
_فکر نکنم ازظهر به این طرف اتفاقی افتاده باشه!
_نه شانس تو نیفتاده,ببیندمن واتوسا وچندتا ازبچه ها داریم میریم بگردیم میایی؟
سرمو بالا بردم وبه پنجره اتاقش خیره شدم چقدر دلم میخواست الان اونجا بود مثل گذشته!
_الو مردی بهروز؟
_اخراشه دیگه خوشحال باش
_میایی؟
_نه امروز خیلی خسته شدم اصلا حوصله ندارم
_پس نیستی دیگه؟
_قربانت! یه دفعه دیگه
_باشه پس خدافظ
تلفن رو که قطع کردم تازه متوجه این شدم که چطور تابه حال متوجه شباهت صدای ارش واتوسا باهم نشدم؟! اشتباهی که قبلا هم مرتکبش شده بودم امانه درمورد ارش بلکه درباره اون!
*****
**
برای اینکه دعوتش کنم دل تو دلم نبود اماجراتش رو هم نداشتم از برخوردی که ممکن بودپیش بیاد میترسیدم
اخرش دل رو زدم به دریا ومساله رو باثریا درمیون گذاشتم واونم خودش گفت که دعوتش میکنه با اینکه بی احترامی بود اماچاره ای نداشتم
شماره رو گرفت وگذاشت روی ایفون...
بعد از چندتا بوق صدای گرم وقشنگی تو خونه پیچید
_بفرمایید؟
ثریا نگاهی بهم انداخت وسلام کردکه لحن صداش صمیمی شد وگفت:سلام خاله جون..حالتون چطوره؟محسن خوبه؟
_خوبیم خاله هم من هم محسن
بعدباتردید گفت:شیرین خاله خودتی؟
_چطور مگه؟
_هیچی میخواستم بگم مهندس متین برای فردا شب که شب یلداست مهمونی داره به من گفتن که دوست دارن تو هم اینجاباشی
_منو خاله مطمنی؟
_آره دیگه شیرین جان
_آخه برای چی؟
ثریا نگاهم کرد انگار مونده بود چی بگه,دستمو تکون دادم که ادامه بده که قبل اون صدای شیرین گفت:اینجوری که نمیشه خاله ازطرف من معذرت خواهی کنین وبگین نتونست قبول کنه
_چرا؟
_آخه خاله کسی که یکی رو میخواد دعوت کنه خودش زنگ میزنه دیگه پیغام پسغام یعنی چی؟
از لحن گرفته اش فهمیدم که باز خراب کردم فوری گوشی رو از ثریا گرفتم وبالحنی که سعی داشتم محکم باشه گفتم:سلام عرض شد خانم
چند لحظه سکوت...انگار حسابی جا خورده بود وبعد با تپه تته گفت:س..سلام
_باید ببخشید بی ادبی بنده رو,حقیقتش فکر میکردم هنوز ازمن دلخور باشید و قبول نکنین تشریف بیارین باخودم گفتم اگه از جانب خاله تون مطرح بشه شاید امیدی باشه
خنده سرخوشی کرد که ته دلمو لرزوند
_خواهش میکم این چه حرفیه..دلخوری کجا بوده

chrysalis
1390،06،25, ساعت : 11:33 بعد از ظهر
ايندفعه نوبت من بود که سکوت کنم وحسابی جابخورم!
چندلحظه مکث کردم تافکرم رو جمع وجور کنم وبفهمم این دختر چه جور موجودی؟
کنارهم گذاشتن رفتار امروز و عکس العملش تو مهمونی مهرداد غیرممکن به نظر می اومد! به خودم مسلط شدم وگفتم:یعنی تموم شد؟فراموش کردین؟
_دیگه..میگن ببخشش از بزرگانه
همون لحظه صدای ارومی به گوشم خورد که گفت داری باکی حرف میزنی؟خاله است هنوز؟با توام کیه پشت خط؟
گوشهام رو تیز کردم تااز اونطرف خط چیزی سردربیارم امالحن شاد وگرم شیرین دوباره حواسمو پرت کرد:بهر حال ممنون مهندس..باعث خوشحالیه!حتما مزاحمتون میشم
اصلافکرنمیکردم که توقدم اول موفق شده باشم,پیش خودم اعتراف کرذم که شکار این اهوی گریزپا خیلی هم سخت نیست!
_پس منتظرتونم
_افتخاریه!
خدافظی کردیم و وقتی تماس رو قطع کردم از شادی روی پابندنبودم
*******

_خیلی ممنون اقا..میبخشیدکه مزاحمتون شدیم
زنی که برای خرید خونه اومده بودجلو روم ایستاده بود وداشت باهام حرف میزد اما من انگار نمیدیدمش..سرم رو چندبار تکان دادم که یعنی باشه وبدون خداحافظی رفتم تو خونه که صداش رو شنیدم که به بنگاهی گفت:این واسه چی اینطوریه!نوبرش رو اورده؟
عصبانی که نشدم هیچ خیلی هم خوشم اومد که تو بی توجهی بهش موفق بودم!تو این چندسال از هر زن ودختری دوری میکردم وبه نوعی حالم از همشون بهم میخورد.
اماهنوزم نسبت به اون تردید داشتم,تردید تو اینکه نکنه براش اتفاقی افتاده ویا..
شقیقه هامو فشار دادم وافکار مزاحمم رو به عقب روندم, در رو که پشت سرم بستم چشمم افتاد به گوشه سالن کنار پنجره,یک تصویر قدیمی ازش اومد جلو چشمم شیرین بود با بلوز وشلواری زیتونی رنگ وروسری که بالای سرش بسته بود وبا چشمهایی که ازتعجب دوبرابر حد معمول بود به من خیره مونده بود!
بازهم مثل اونروز که با اون سرو وضع دیده بودمش خندیدم!
مخصوصا با اون تی که دستش گرفته بود!
درست یادمه صبح یکشنبه ای که قرار بود شبش خونه ام مهمون باشه بود, وسط راه رفتن به شرکت یادم اومد که دسته چکم رو فراموش کردم وبرای همین برگشتم خونه که بااون صحنه روبه رو شدم!
اون روز جلو رفته وجلوش ایستاده بودم وبهش سلام کرده بودم
صورتش پر از دونه های عرق شده بود وگونه هاش گل انداخته بود,وقتی صدام رو شنید انگار بهش شوک داده باشند تکان خورده بود جواب سلاممو اروم داده بود.آنقدر محکم دسته تی رومحکم فشار میداد که

chrysalis
1390،06،26, ساعت : 12:06 قبل از ظهر
آنقدر دسته تی رو محکم فشار میداد که میله پلاستیکش داشت فرو رفتگی پیدا میکرد,به زور جلو خنده ام رو گرفته بودم وتی رو از زیر فشار دستاش نجات داده بودم وگفته بودم:حالتون خوبه؟
برعکس من صدای اون میلرزید:بله..ممنون خوبم
برای لحظه ای سرش رو بالا اورد وبه چشمهام که میدونستم پر از خنده است خیره شدم اما انگار دوباره پشیمون شد ودوباره سرش انداخت پایین وگفت:او..اومدم..کمک خاله
دلم میخواست سربه سرش بذارم,ابرو بالا انداختم ومثلا متعجب گفتم:ثریا خانم که امروز مرخصی نرفته!
_بله..فک...فکر کردم شاید کمک بخواد
ساکت موندم,نمیدونستم دیگه چی بایدبگم,به جای هر حرفی فقط خندیدم,خنده ای که حسابی بهم ریختش وباعث شد به حالت دو بره سمت اشپزخونه منم که دیگه بیشتر ازاین نمیتونستم جلو خودم رو بگیرم زدم زیر خنده!
از یاد اوری اونروز لبخندی محو نشست رو لبم,به خودم که اومدم دیدم ایستادم و زل زدم به اون گوشه!
سرم رو باحسرت تکان دادم وبه اتاقم رفتم.
خودم رو روی تخت انداختم وبه سقف خیره شدم..دلم هوای بهنام رو کرده بود به خودم گفتم فردا میرم سرخاکش..به پهلو قلت زدم وبه جمله ارش فکر کردم,واقعا کارم درست بود؟یعنی واقعا دارم فرار میکنم؟از کی؟خودم؟یا گذشته
دوباره طاق باز شدم..یعنی ثریا داره راست میگه که از شیرین خبری نداره؟
همون لحظه گوشیم تو جیب شلوارم شروع به لرزیدن کرد,بی حال بودم واز روی ناچاری بدون اینکه به صفحه اش نگاه کنم جواب دادم
_سلام بهروز جان
فرزین بود..تنها کسی که تو اون لحظه از هم صحبتی باهاش خوشحال شدم,چشمامو بستم وگفتم:سلام رفیق بی وفا چی شده یاد من کردی؟
_از بی کاری!
خنده ام گرفت وباحرص گفتم:بی شعور! از اقا داداشت چه خبر؟
_تو اگه دیدیش سلام منم بهش برسون از صبح تاشب سرکاره شبها که هرشبش یکجا خودش رو تلپ میکنه!سنگ پایی این بشر
_چتربازی هم هنریه! راستی کجایی الان؟
_داریم بابچه ها میریم اطراف شهر,یاد تو بدعنق افتام گفتم زنگ بزنم حالت رو بگیرم
خنده ام صدا دارشد:ممنون موفق شدی
_اگه تو فکر اینی که تعارف کنی متاسفم مجلس بی ریاست به شما خوش نمیگذره
_چیه نکنه باز همسفر جنس لطیف شدی؟
_آی بهروز نیستی ببینیشون هر کدوم از اون یکی خوشگل تر! ایندفعه پاتک زدم به خونه حوری پری ها
_خوش بگذره
_میگذره!گفتم بهت میخوام حالتو بگیرم؟
_گمونم دفعه دومته!حالا بعد حالگیری؟
_بعدش این که اگه یک زمانی خواستی وسرت گرفت

chrysalis
1390،06،26, ساعت : 05:30 قبل از ظهر
میخواستم بگم اگه یه زمانی خواستی وسرت گرفت خوشحال میشم ریخت نحست رو ببینم
_اگه سرم نگرفت چی؟
_هرجور که خودت راحتی فقط این در رو تاوقته که تصمیم میگیری باز کن
روی تخت نشستم وگفتم:جدی کجایی؟
باخنده جواب داد:پشت درخونه توی الاغ
بلند شدم ورفتم پشت پنجره واز گوشه پرده تو کوچه رو نگاه کردم که دیدم راست میگه ماشین مدل بالای البالوییش جلو در خونه بود
خندیدم وگفتم:از همون راهی که اومدی برگرد
_وا کن بهروز آبروم رفت
_پیش کی؟
_وا کن بهت دارم میگم مرتیکه...وا کن والا از بالای دیوار میاما
_جرات داری بیا
همونطوری که باهاش حرف میزدم رفتم طبقه پایین وایفون رو روشن کردم تا قیافه اشو ببینم که دیدم خودش رو کشیده جلو چشمی ایفون وهی داره لیچار بارم میکنه
_آخه منکه میدونم ته دلت چه جوری داری قربون صدقه ام میری پس وا کن بی صاحابو
_فرزین میگم زشت نیست جلو این دخترها اینجوری حرف میزنی؟
_تهدید اخر بودبهروزها
_برو گمشو تا نیومدم خدمتت
_باشه خودت خواستی فردا نیایی بگی از اون گمشده ات چه خبری داشتم که اگه بکشیمم حرفی ازم در نمیاد
یهو ته دلم خالی شد..گمشده؟منظورش کی بود؟
بی انکن کنترلی روی خودم داشته باشم در روباز کردم ورفتم توحیاط که از همون جلو در داد زد:بپر حاضرشو که اصلا حوصله ناز کشیدن ندارم
لباسهام هنوز از ظهر تنم بود, رسیدم بهش گنگ نگاهش کردم کهخندید وزد به شونه ام وگفت:الحق که روی هر چی خر بود رو سفید کردی!ولی رکورد زدی تو حاضر شدنا
حسابی کفری شده بودم دلم میخواست بزنم لت وپارش کنم اما حیف که...
نقطه ضعفم اومده بود دستش وکاری هم ازم بر بنمی اومد
به زور گفتم:کدوم طرفا میرین
_آقاروباش یک ساعته دارم یاسین تو گوشت میخونم؟گفتم که میریم اطراف شهر
اخمامو کردم تو هم وجدی گفتم:از همون راهی که اومدی برگرد
فرزین بیشتر خندید:مرگ من بیا بهروز اتیش پاره هایی هستن که تاحالا لنگه شون ندیدی,تنهایی از پسشون برنمیام!به اون نگاه وحشی تو هم احتیاج دارم
نگاهی به بیرون انداختم ودیدم سه تادختر توماشینش نشستن,بابیحوصلگی گفتم:بیخیال شوفرزین حسش نیست
-تو دو ساعت بامن باش اینا سرحالت میارن,اون اولیه اسمش شیرینه جونوریه واسه خودش
به این اسم حساس شده بودم ناشد بود بشنومش وعکس العمل نشون ندم
_تو هپروت سیر میکنی؟
_راحتم بذار فرزین خواهش میکنم
دستمو گرفت وبه سمت ماشینش کشیدوگفت:تو بخاطرمن بیا من نمیذارم بدبهت بگذره

chrysalis
1390،06،26, ساعت : 05:58 قبل از ظهر
تقریبا به ماشینش رسیدت بودی که یکی از دخترها پیاده شد وبهم سلام کردقیافه قشنگی داشت,چشمهای درشت وصورت ملیح اماانقدرها هم که فرزین بازار گرمی کرده بود مالی نبود
فرزین خندید وبااشاره به دختر گفت:شیرین خانمواقابهروز ار پسرای نیک روزگار
دستهامو فرو بردم تو جیبمو وفقط خیلی رسمی باهاش سلام احوال پرسی کردم وسوار ماشین شدم دختره هم چپ چپ داشت نگام میکرد!
فرزین همونطور که مینشست گفت:شیرین خانمو که دیدی خانم بغل دستی اش پری واون خانم متشخص دیگه هم فرانک! این اقای محترم ادم ندیده هم که معرف حضور همگی هست بهروز دوست صمیمی من
هر کدوم از دخترها یک چیزی گفتن که من فقط باسکوتم جوابشونو دادم
جلوتر که رفتیم اروم کنار گوش فرزین گفتم:خان داداشت میدونه چه غلطایی میکنی؟
خندید وگفت:مگه اون مثل تو ادم ندیده است!اصلا تو نمیتونی کاری بکنی وبه داداش من ربطش ندی؟
_کجاهست حالا کم پیدا شده؟
_سرش حسابی شلوغه داره روی چندتاکار همزمان کار میکنه!میشناسیش که دنبال دردسره,البته امشب مهمون بود والا جای تو اون کنارم نشسته بود
_توگفتی ومم باور کردم! حالا توچرا ولی؟کدوم بی ذوقی بوده که تو رو دعوت نکرده؟
_دعوت بودم خودم حوصله اشو نداشتم
دیگه تابرسیم حرفی نزدم وفرزین هم سرش رو بادخترهاگرم کرد وباهاشون کل کل میکرد والحق هم از زبون کم نمی اورد واوناهم به قول خودش اتیش پاره هایی بودن!
وقتی رسیدیم هوا تاریک شده بود..ازماشین پیاده شدم ونفس عمیقی کشیدم که شیرین اومد کنارم وگفت:شما از چیزی ناراحتین؟
بدون اینکه نگاهش کنم جواب دادم:مشکلی نیست
خندید وروبه روم ایستاد:شما ادم عجیبی هستین!
برای یکلحظه چشمم افتاد تو نگاهش,جسارت تو اون چشمها بیداد میکرد چیزی که منو میترسوند
ازش فاصله گرفتم ورفتم یه گوشه دنج که برعکس اون محل تفریحی خلوت وتاریک بود
از دور صدای خنده های فرزین رو میشنیدم وتیکه هایی که پشت سرهم بهم می انداخت رو هم کمابیش...
دستهام رو توجیبم مشت کردم وخودمو جمع کردم,سردم شده بود چندقدم دیگه جلو رفتم..نه از صدای فرزین دیگه خبری بود ونه از خنده دخترها
چشمامو بستم وخودمو سمت اسمون کشیدم..نمیدونم چرا یکدفعه حسی وادارم کرد چشامو باز کنم
چندمتر اونطرفتر یک دختر جوون با پالتو کوتاهی ایستاده بود واونم به اسمون خیره شده بود
تو تاریکی هیچی ازصورتش رو نمیدیدم تنها حسی اشنا دروجودم بیدار شده بود...

chrysalis
1390،06،26, ساعت : 07:22 قبل از ظهر
نگاهم روش قفل شده بود وتکون نمیخورد!یعنی حسم داشت درست میگفت؟اون دختر کی بود؟شیرین؟!
خواستم به سمتش برو که همون لحظه پسر جوونی اومد پیشش وباخنده بازوش روگرفت وگفت:کجا غیبت زد یهو؟
دختره فقط خندید,خنده ای که دل منو ریش ربش کرد بازهم خیال کردم اون شیرینه که پسره گفت:شیدا بچه ها منتظرن! توکه نمیخوای من ببازم
انگار اوار یاچیزی شبیه یه ساختمون روی سرم خراب شد,دختره دستش رو دور بازوی پسر حلقه کرد وباهم از تاریکی رفتن بیرون
دوباره تنها شدم..اماهنوز بوی عطر اون دختر تو فضا بود..عطری اشنا که قبلا هزار بار حسش کرده بودم
همون رایحه ی دلپذیر بویی شبیه بوی هلو وسیب!!!
عطری که فقط مخصوص اون بود..
درست جایی که اون دختر تاچندلحظه پیش ایستاده بود نشستم وبه اسمون خیره شدم,ماه کامل بود ومهتاب قشنگی تو اسمون بود
تو دلم گفتم یعنی الان شیرین هم داره به اسمون واین ماه نگاه میکنه؟
_کجایی اخوی با از مابهترون سیر میکنی؟
صدای شاد فرزین خیالش رو از ذهنم پروند
خندیدم وگفتم:تو دیگه چه جور جونوری هستی اینا رو از کجا پیدا کردی؟
کنارم نشست وباشیطنت گفت:نمیشه که اسرار کارمو یکدفعه برات رو کنم
_اشکالش چیه؟
_اشکالی که نداره اما هرچیزی به وقت خودش!هر موقع تو از اون گمشده ات گفتی منم اسرارم رو بی منت دراختیارت میذارم
خنده ام گرفت اما حتی حوصله یه لبخند رو هم نداشتم
از جیب شلوارم یه پاکت سیگار دراوردم وسمت فرزین گرفتم وگفتم:میکشی؟میگن برای سرطان خوبه؟
_قربانت هنوز قبلی ها رو هم درمون نکردم
هر دو خندیدیم, یک نخ برداشتم وگذاشتم گوشه لبم ودنبال فندک میگشتم که فرزین از جیب کتش یه فندم کوچیک وقشنگ دراورد وجلوم روشن کرد
پک محکمی به سیگارم زدم وگفتم:سیگاری شدی؟
_مال من نیست!
_نگو که مال خان داداشته!
_اون بچه مثبت وسیگار؟
_پس کی؟
_دیگه این فضولی ها به تو نیومده! راستی بهروز یه سوال!بپرسم
_بپرس
_تو چرا اینقدر گندی؟
خنده ام گرفت اوم حسابی! طبق عادت دستمو بردم سمت گلوم که رگ گردنمو ماساژ بدم که دستم خورد به زنجیر دور گردنم
یکدفعه یادم اومد که هنوز به گردنمه!چیزی که به کل فراموشم شده بود
زنجیر رو از یقه لباس بیرون کشیدم وبه حلقه ای که وسطش برق میزد خیره شدم
_باز که رفتی تو هپروت!
به خودم اومدم وبدون اینکه نگاهش کنم گفتم:تو چرا اینقدر سیریشی!
وحلقه رو محکم کف دستم فشار دادم

chrysalis
1390،06،26, ساعت : 07:43 قبل از ظهر
*فصل سوم*
(بخش اول)

پشت پنجره ایستاده بودم وداشتم به ماه نگاه میکردم
چقدر اسمون امشب قشنگ شده بود,ماه کامل بود وانگار داشت با مهتابش باهات حرف میزد
صدای ماشینی اومدو کوچه رو نگاه کردم
ماشین علیرضا بود وشیدا ازش پیاده شد وچند دقیقه بعد ماشین علیرضا تو تاریکی گم شد,بغل پنجرخ ایستادم و دوباره به ماه خیره شدم,چقدر دلم میخواست بدون هیچ مزاحمی تاخود صبح همونجا وایستمو فکرکنم
صدای بهم خوردن در واهنگی که شیدا زیر لب زمزمه میکرد بهم فهموند که تنهایی یک خیاله
داخل اتاق شد وبرگشتم طرفش
یک پالتو کوتاه خیلی شیک تنش بود وتو صورتش برق خوشحالی رو به وضوح میشد دید,جلو اومد وصورتمو بوسید وگفت:یک وقت تلفن رو جواب ندی ها!
_تو باز عطر منو زدی؟صد دفعه بهت نگفتم از اون نزن
بدون اینکه محلم بذاره لباسشو عوض کرد وگفت:تو که گفته بودی خسته ای و خوابت میاد پس چرا بیداری؟
وقتی دید جوابشو نمیدم برگشت طرفمو خودش رو لوس کرد وگفت:خسیس خانم خب میخواستم دلبری کنم,تقصیر من چیه این عطر تو خیلی خوش بویه,علیرضا هم ازش خوشش میاد! اصلا توکه تارک دنیا شدی عطر میخوای چکار؟ خودتو تو اینه دیدی؟دل ادم بگی نگی تکون میخوره میبیندت
باخودم فکر کردم داره راست میگه؟چطور دلش میاد؟
_ولی خریت کردی نیومدی علی بردمون بیرون شهر خیلی هم خوش گذشت,بعد شام علی وفرزاد مسابقه گذاشتن حدس بزن کی برد؟
اروم گفتم:فرزاد
شیدا خودش رو روی تخت انداخت وباخنده گفت:د نه دیگه منکه میدونم رو چه حسابی همچین خیالی کردی!شاید علی به تیزی فرزاد نباشه اما منو دست کم گرفتی!من همیشه پشت شوهرمم
روی لبه تخت نشستم وبه چشمهای براقش خیره شدم که اروم گفت:شام خوردی
شانه ای از سر بی تفاوتی بالا انداختم وگفتم:سیربودم
_بعله دیگه خبرنهار پر سور وسات ظهرتون بهم رسید,خوب این فرزاد مادر مرده رو پیاده میکنیا
خودمو کنارش روی تخت رها کردم وبالحن خودش جواب دادم:نه هنوز به اندازه تو
_یادته چقدر بهت میگفتم تو اخرش هیچکاری نمیکنی! از بس که بی بخاری! صد رحمت به خودم که یه شوهری پیدا کردم که هم خودم به یک نوایی برسم هم پسرعموش یک کاری واسه تو جورکنه وظهر به ظهرهم شیکم کارد خورده ات رو پرکنه! اما تواز اون بهروز چی عایدت شد؟جز اعصاب داغون واین ریخت وقیافه!
نمیدونستم اون لحظه چه واکنشی باید از خودم نشون بدم؟
گریه..جیغ..خنده..چی؟
_ببخش ناراحتت کردم؟
_فراموش کن

chrysalis
1390،06،28, ساعت : 12:08 قبل از ظهر
یک مشکلی برا نتم پیش اومده الان همین پست رو ویرایش میکنم وقسمت جدیدرو میذارم

chrysalis
1390،06،28, ساعت : 01:24 قبل از ظهر
نه واقعا خدارو خوش میاد من هرشب بیام ببینم یکنفر هم تو تایپیک نقد داستان چیزی نذاشته نه انصافا خدارو خوش میاد!
به جون خودم جدا از بحث اضافه شدن ذوق وشوق من برای تند تر ادامه دادن داستان به نفع خودتونم هست
یک پست بیشتر بعنی یکقدم نزدیکتر شدن به فعال بخش واز اونجا هم ویژه شدن!
پس همکنون نیازمند یاری نقدتان هستیم!
لینکش تو امضام هستا..
*****
_میدونی امشب یکدفه یاد چی افتادم شیرین؟
_نه,چی؟
_یاد اون مهمونی که بهروز داد وخاله زنگ زد تو رو دعوت کنه ومن جای تو گوشی رو برداشتم ودعوتشو قبول کردم
با یاداوری اونروز لبخندی محو گوشه لبم نشست
_اره یادم اومد
_خداییش بد سوتی دادی!چقدر بهت گفتم از صبح کله سحر پانشو برو گفتی خاله تنهاست گناه داره!بخدا هروقت تو ذهنم صحنه برخورد شمادوتا رو تصور میکنم از بس میخندم دل درد میگیرم
_خب خنده ام داره
_راستی بعدش چی شد که دیگه نیومدی خونه؟
زیر پتو لغزیدم و جواب دادم:نذاشت, وقتی دیدمش از خجالتم فرار کردم سمت اشپزخونه اونم که به هرچی سنگ پابود گفته بود زکی اومد دنبالم وازم خواست بیام بیرون تا مثلا ازم پذیرایی کنه بعدشم کنارم نشست وگفت:چه روز خوبیه امروز که نهار رو در مصاحبت شما میخوریم
با اون گندی که زده بودم حتی دل نداشتم نگاهش کنم چه برسه به اینکه باهاش حرفم بزنم یکی دو دقیقه ای که گذشت یکدفعه زد وسط پیشونیش وگفت:ای وای به کل فراموشم شد که چرا برگشتم
بعدشم مثل قرقی رفت طبقه بالا وبرگشت ودسته چکش رو نشون داد وگفت:واقعاببخشید امروز یک قرار خیلی مهم دارم زود برمیگردم خواهش میکنم تا اون موقع بمونید
ولی انگار خودش متوجه تردید من شده بود برای همین با لحن محکمتری تاکید کرد:خواهش کردم خانم رهنما
منم به ناچار قبول کردم واین شد که انروز موندگار شدم اونجا
_خیلی نامردی شیرین چرا تاحالا اینجوری برام تعریفش نکرده بودی
لبخند بی معنی زدم وبه این فکر کردم که هر چی بخوام از اون روزها وخاطرات فرار کنم بی نتیجه است وتنها راهش اینکه بزنم به دل اون روزا واز وسطشون بگذرم
پس تسلیم شدم وادامه دادم:
_خب بعدش چی شد؟
_هیچی ظهر شد واونم برگشت منم دیگه اون لباسهای کلفتی تو خونه ام رو عوض کرده بودم اون پیراهنی که تو انتخاب کرده بودی برام رو پوشیدم ورفته بودم تو اشپزخونه پیش خاله اینها تا بهشون کمکی کرده باشم غافل از اینکه بهروز برگشته!
****
بازهم میذارم فقط نقد فراموش نشه

chrysalis
1390،06،28, ساعت : 06:47 قبل از ظهر
خلاصه رفتم کنارشون وایستادم وبه کارهاشون خیره شده بودم که مثل مورچه تندتند هرکی یکاری میکرد,یکی برنج رو ابکش میکرد اون یک ی سیب زمینی خلال میکرد..یکی داشت سس سالاد رو درست میکرد وهر کی سرش به یکاری گرم بود
خاله همونطوری که به خورشتش سرمیزد گفت;برو بیرون بو میگیری
محبوبه هم یک نظری بهم انداخت وخنده کنان گفت:آره مادر برو الان اقا بهروز میادها
_میرم حالا چشم,بذارین یکم کمکتون کمم
رفتم سراغ سالاد الویه ها که هنوز تزیین نشده بودن واستینهام رو بالا زدم ودت بکار شدم هرچی هم که اصرار کردن زیر بار نرفتم
خلاصه..یک ساعتب همونجا باهم گفتیم وخندیدیم ومنم کلی از ماجراهای خودموخودت رو براشون تعریف کردم! از روزهایی که سر امتحانها به جای هم میرفتیم واتیش سوزوندنامون که یکدفعه یاد مردم ازاری تو واون تلفنه افتادم و رو به خاله گفتم:آخه خاله شما نمیگین این شیدا بخواد اذیت کنه؟زودی تا گوشی رو برمیداره ومیگم شیرینم باور میکنین!
_چطور مگه چی شده؟
_خاله من وقتی تلفنی بایکی ازماها حرف میزنی مطمن شین که کی به کیه! بخدا خاله دیشب از عصبانیت خواب نداشتم فکر اینکه باید بیام اینجاو...
که چشمت روز بد نبینه همین که این جمله تا اینجا از دهنم پرید بیرون صدای بم ومردونه ای گفت:چرا؟
شیدا میزنه زیر خنده ومیان قهقهه اش میگه:خوشم اومد حقت بود...بعدش چی شد
_چی میخواستی بشه همونطور هاج و واج مونده بودم وزل زده بودم به در واینکه این کی اومده!
وقتی به این فکر کردم که ممکنه چقدر اونجا بوده ویواشکی حرفامو گوش کرده انقدر عصبانی شدم که حد نداشت برای همین باحرص گفتم:شما عادت دارین حضورتون غافلگیرانه اعلام کنید؟شاید ما اینجا تو وضعیت مناسبی نبودیم!
سرش رو پایین انداخت وکجکی خندید وگفت:اینجا خونه منه!
_اما فکر کنم همراهتون چندتا خانم هم زندگی میکنن
خنده اش رو جمع کرد ومیسقیم زل زدتوتخم چشمام وگفت:حتما باید معذرت خواهی کنم؟
_من همچین حرفی نزدم
بابی خیالی شانه بالا انداخت:حق با شماست!
بعد مکثی کرد وبا حال غریبی گفت:پس اشتباه بودکخ خیال میکردم شمت ماجرای اون روز رو فراموش کردین!
_موضوع اون شب نیست,البته اگه منظورتون به حرفهای استراق السمع شدتونه!شخصا ترجیح میدادم امشب رو خونه باشم
ابروش رو بالا داد ومتعجب گفت:چطور؟برنامه بهتری داشتین؟

chrysalis
1390،06،28, ساعت : 11:29 بعد از ظهر
برای اینکه اجازه هرفکر ابلهانه ای رو درمورد خودم بهش ندم سریع ومحکم جواب دادم:مهمونی امشب باب طبع من نیست,برای همین نمیخواستم هم به خودم وهم به دیگران بدبگذره
در جواب من سکوت کرد ونگاه خیره اش رو دوخت بهم!هیچ حرفی هم نمیزد همین فشار عصبی بدی بهم وارد میکرد,وقتی دیدم اون این رشته رو پاره نمیکنه خودم نگاهمو برداشتم وبه گوشه دیوار خیره شدم که همون موقع صداش رو شنیدم که گفت:محبوبه خانم من خیلی گرسنه ام
و رو به من:میشه یک امروز رو بدبگذرونین
ازلحنش خجالت کشیدم وپشت سرش رفتم تو سالن,وارد سالن که شدیم بهروز برگشت رو به من وگفت:الان میرسم خدمتتون
سرم رو تکون دادم وگفتم:راحت باشین
رفت وچند دقیقه بعد برگشت!حدسم درست بود رفته بود لباسهاشو عوض کنه.یک پلیور لیمویی ویک شلوار گرمکن کرم پوشیده بود راستش اصلا فکر نمیکردم بره وباهمچین تیپی برگرده گفتم فوق فوقش میره پیرهنشو با تیشرت عوض میکنه!
گمونم از چشمهای چهارتا شده ام فهمید که شوکه شدم چون خندید وگفت:اینجوری خیلی راحتم!
میز که اماده شد وخواستیم شروع کنیم بهروز به محبوبه گفت;غذای مامانمو دادین؟
_هنوز نه
یکدفعه عصبانی شد وبلند بلندگفت:چکار میکردی تاحالا
منکه ازصبح تا الان اونجا بودم جز خاله وچندتا خانم تو اشپزخونه زن دیگه ای ندیده بودم بالحن معناداری گفتم:مادر؟!
متوجه ام شد وسرش رو تکون داد وگفت:بله اگه دوست دارین همراهم بیایین تامعرفیتون کنم!
کنجکاو شدم وهمراه بهروز رفتم طبقه بالا,اخرین اتاق دست راست, اروم در رو برام باز کرد..یک اتاق خیلی بزرگ که همه پرده هاش کشیده شده بود ومثل قبر تاریک بود وفضای خفه و گرفته ای داشت.
بهروز گوشه تختخواب تو اتاق نشست و اروم مادرش رو صدا کرد,تازه اونموقع بود که تو اون تاریکی متوجه زن روی تخت شدم!
بهروز صدام زد وازم خواست بیام داخل که بااین حرفش زن روش رو به سمت من برگردوند ونگاهش تونگاهم گره خورد
_بیا تو..مثل اینکه شانس شما از من بیشتره!
بلند شد وجاش رو به من داد,نگاه مادرش هنوز مستقیم سمت من بود,سعی کردم لبخند بزنم وبعد غیر ارادی خم شدم وصورتش رو بوسیدم واروم سلام کردم
_مامان ایشون خانم رهنما هستن خواهر زاده ثریا
به نظرم اومد که لبهای زن به یک لبخند کجکی ازهم باز شد
_معلومه خاله منو خیلی دوست دارن نه؟
بهروز همونطور که از اتاق خارج میشد به طعنه گفت:اون همه رو دوست داره الا پسرش!޻

chrysalis
1390،06،29, ساعت : 01:24 قبل از ظهر
بهروز که از اتاق خارج شد برگشتم وبه صورت مادرش خیره شدم ودیدم اونم هنوز به من چشم دوخته! انگار دوتایی داشتیم همدیگر رو کشف میکردیم
دستش رو دستم گرفتم وبوسیدم اون لحظه اصلا اینکارم اختیاری نبود یاد مامان افتاده بودم ودلم برای گرمای وجودش تنگ شده بود فقط برای یک لحظه بودنش!فقط یک لحظه!
چند دقیقه ای کنار مادرش نشستم ویاد اومد که بهروز گرسنه اش بود وبرای همین از اون حس قشنگ دل کندم وبه مادرش گفتم:باز هم میام پیشتون از دیدنتون خوشحال شدم
مادرش هم لبخند زد یا چیزی شبیه یه لبخند
از اتاق اومدم بیرون ودیدم بهروز به در تکیه داده و داره با حرص سیگار میکشه..حالتش خیلی عصبی بود ومنو میترسوند,آروم جلو رفتم وگفتم:حالتون خوبه؟
انگار از خواب پریده باشه به سمتم برگشت وصاف ایستاد وبا دستش دود سیگار رو پخش کرد:بله چطور مگه؟
یکقدم جلو رفتم وگفتم:هیچی! احساس کردم بهم ریختین
روش رو برگردوند وگفت:چیز مهمی نیست دیگه بهش عادت کردم دنیاست دیگه!
روبه روش پشت به نرده ها ایستادم و تکیه ام رو به نرده های پله دادم, اما مسیر نگاهم همچنان داخل اتاق تاریک مادرش بود, اروم گفتم:مادرتون چه مشکلی دارن؟
_یکی دوتا نیست!
_اخه چرا؟خیلی جوون به نظر میان
_شما که خودتون بهتر میدونین درد پولدارای مرفه چیه؟
با دست به خودم اشاره کردم وگفتم:من؟
راحتتر ایستاد وبه چشمهام خیره شد وگفت:آره خودتون اون شب گفتین! یادتون رفته؟
هرچی فکر کردم چیزی یادم نیومد چندماه از برخورداولیه من وبهروز گذشته بود وجز اون لحن گستاخ وطلبکارش چیزی تو ذهنم نبود
بهروز با لحن شوخی ادامه داد:جالبه پس شما چطور میگین هنوز از دست من عصبانی هستین؟وقتی حتی یادتون نیست که بخاطر چی ناراحت شدین
_اولا من همچین حرفی نزدم من گفتم نمیتونم رفتار شما رو فراموش کنم درثانی وقتی بدن شمازخمی میشه اون زخم بعد از مدتی خوب میشه وشما فراموشش میکنین اما همیشه خاطره دردی که همراهش کشیدین باهاتونه!زخم زبونم یکچیزی تو همون مایه هاست
_باشه تسلیم!
چندثانیه هر دوسکوت کردیم..من به کف پوش راهرو خیره شده بودم وداشتم به مادر بهروز فکر میکردم..به اینکه مشکلش چیه وچرا تو اون اتاق خودش زندونی کرده؟و اون خونه که به نظرم نفرین شده می اومد
انگار که هیچ وقت اونجا زندگی جریان نداشته!
تو فکر وخیالاتم بودم که بهروز بی هوا گفت:شما هیچوقت ارایش نمیکنین؟ܝܭ

chrysalis
1390،06،29, ساعت : 06:44 قبل از ظهر
از سوالش حسابی جا خوردم,سرم رو بالا گرفتم ودیدم بهروز داره باکنجکاوی نگاهم میکنه!
از خجالت کف دستهام خیس شد! سرمو انداختم پایین اما یکدفعه یاد تو افتادم مطمن بودم که اگه تو جای من بودی میگفتی:آخه بی انصاف ما اصلا به ارایش احتیاج داریم؟!
از این فکرخودم خنده ام گرفت واونم گمونم باخودش گفت این دختره سادیسم داره! چون متعجب گفت:سوالم خنده داربود؟
دوباره سر بالا کردم وبه چشمهای مشتاقش خیره شدم :نه داشتم به خواهرم فکر میکردم
_خواهرتون!؟
_بله همونکه تلفنی باهاش صحبت کردین..داشتم فکر میکردم که اگه اون بود چه جوابی بهتون میداد؟_خب چه جوابی؟
_درست نمیدونم ولی احتمالا به احتیاج نداشتن واین جور چیزها جوابش ختم میشد!
بلند زد زیر خنده وگفت:اعتماد به نفستون قابل تحسینه!
منم خنده ام گرفت وگردنمو کج کردم ودوباره نگاهم افتاد تو اتاق!
_خواهرتون هم به زیبایی شمان؟
تقصیر خودم بود رو بهش داده بودم ودیگه هم نمیشد جمعش کنم!
با حرص گفتم:اون خوشگلتره!
شیدا باشیطنت خندید و وسط حرفم پرید:برای اولین بار تو عمرت حقیقت رو گفتی!
لبخندی زدم وادامه دادم:
بهروز که انگار داشت درباره موضوع مورد علاقه اش حرف میزد مشتاقانه گفت:والبته جسورتر!
_جسور که هست اما نه به اون معنی!
_صداهاتون خیلی شبیه همه! من اصلا متوجه نشدم شماپشت خط نیستین
ته دلم خندیدم وپیش خودم گفتم:کجای کاری بنده خدا!
_داشتن خواهر وبرادر نعمتیه!
ازش پرسیدم:شماچطور؟تک فرزندین؟
__نه یک برادر بزرگتر دارم بهراد! البته شش ساله که ندیدمش اینجا نیست
_نبود برادرتون به حال مادرتون ربط داره
نفسش رو محکم بیرون داد:گفتنی نیست!خواهش میکنم
جو سنگینی بینمون بود لحنش قلبم رو سنگین کرد وبرای اولین بار دلم براش سوخت,نگاهم ازچشماش سرخورد وافتاد روی سیگاری که به اخرفیلترش رسیده بود که صداش حواسمو پرت کرد:من دیگه واقعا گرسنه امه شما چطور؟
در جوابش لبخند دوستانه ای زدم واونم با دست به طبقه پایین اشاره کرد وگفت:پس بفرمایید تا یک کاری دست خودم ندادم!
هرچند معنی جمله اش رو نفهمیدم اما همراهش رفتم
_خسته شدی؟
شیدا بعد ازمکثی طولانی جواب داد:نه داشتم به شما دوتافکر میکردم
لبخند تلخی زدم وبه این فکر کردم که چه روزهایی رو باهم گذروندیم!
شیدا اهسته پرسید:خب بعدش چی شد؟
_بعدش؟شیدا چرا داری وادارم میکنی به یاد بیارم؟
_یعنی تو همینجوری یادت نمیاد؟

chrysalis
1390،06،29, ساعت : 11:21 بعد از ظهر
سکوت کردم چی داشتم بگم آخه!
*****
بعدازظعر نزدیک7بود که هردو تو سالن نشسته بودیم ودرباره مسایل روز صحبت میکردیم که زنگ در رو زدن,تعجب کردم اخه فکر نمیکردم مهمونهاش به این زودی بیان اما وقتی آتوسا رو دیدم که چطور با ذوق وشوق اومد ودست به گردن بهروز انداخت وباهم گرم گرفتن فهمیدم که چرا زود اومده وچه خبره!
آتوسا بعد از خوش وبشش بابهروز متوجخ من شد ودستش رو به سمتم دراز کرد وگفت:سلام فکر میکردم خودم اولین مهمون بهروز باشم نمیدونستم از من زرنگترهم هست
لبخند به احبار زدم وگفتم:سلام شیرین هستم
_آتوسا..خوشحالم از اشناییت شیرین
بعد رفت روی مبل نشست واز دیس میوه سیبی برداشت ویک گاز بزرگ بهش زد, من وبهروز هم هنوز همونطور وسط سالن ایستاده بودیم
اصلا نمیدونستم باید چکار کنم از طرفی دلم نمیخواست شاهد جلف بازی آتوسا باشم واز طرف دیگه راه برگشتی نبود
بی اختیار راهمو سمت آشپزخونه کج کردم که بهروز صدام زد وگفت:خانم رهنما کجا؟
_میام خدمتتون برم ببینم کاری از دستم بر میاد
ابروهای اتوسا بالا رفت وبا تعجب گفت; بهروز شیرین خانم مهمون هستن دیگه!؟
انگار همزمان هزارتا سوزن فرو کردن تو تنم تمام جونم مور مور شد اون لحظه لعن ونفرینی بود که حواله خودم میکردم
که بهروز به دادم رسید وگفت:بله آتوسا جان..شیرین خانم افتخار دادند و دعوتم رو قبول کردند فقط نمیتونند یک دقیقه بدون اینکه بنده رو خجالت بدن بشینند,همین!
از بس از صبح عرق ریخته بودم دیگه ابی تو تنم نمونده بود که تبدیل به اشک یا عرق شرم بشه!
همون موقع خاله باظرف سوپی وارد سالن شد وبا اتوسا احوال پرسی کرد وگفت:سوپ مادرتون رو ببرم؟
_ممنون ثریا
مخم جرقه ای زد وبرای فرار از اون فضا زود گفتم:میشه من بهشون بدم؟
وبرگشتم وبه بهروز خیره شدم بانگاه التماسش میکردم بذاره برم که فکر کنم نگاهموخوند وبلند خندید وگفت:عرض نکردم آتوسا جان..
آتوسا هم بد نگاهم کردوبه طعنه گفت:از راهای جدید دلبریه؟
با اینکه حرفش برام خیلی گرون اومد امامحل ندادم وسینی رو از خاله گرفتم ورفتم سمت پله که متوجه شدم بهروز هم پشت سرم داره میاد
طبقه بالا که رسیدیم بهروز جلو افتاد وبرام در اتاق مادرش رو باز کرد وچراغ کم نور اتاق رو روشن کرد, همزمان باروشن شدن چراغ چشمهای مادرش هم باز شد وبرگشت طرف مادوتا
_مامان شیرین خانم سوپتون رو اوردن
و زن نگاه مهربانی حواله ام کرد

chrysalis
1390،06،30, ساعت : 12:21 قبل از ظهر
بهروز برگشت طرفمو با لحن خوشی گفت:خانم شما مهره مادر دارین؟
_چطور؟
_آخه همه رو تو اولین برخورد شیفته خودتون میکنین! تو رو خدا اگه رازی داره به منهم یاد بدین
تا خواستم در جوابش چیزی بگم صدای آتوسا از طبقه پایین اومد که بهروز رو میخواست
اونم معذرت خواهی کرد ورفت اما قبل از خروجش از اتاق نگاهم کرد وگفت:آتوسا بی فکر حرف میزنه به دل نگیر
_مشکلی نیست
مهربون به روم خندید وگفت:ممنونم
بهروز که رفت من نشستم جای اون ویک قاشق سوپ رو فوت کردم وبردم طرفش وگفتم:داغ نیست مامان
تازه فهمیدم چی گفتم و زود اصلاح کردم:ببخشید حواسم نبود
مادرش کنجکاوانه نگاهم میکرد ومن باتردید ادامه دادم:میتونم مادر جون صداتون کنم؟
خندید خیلی اروم طوریکه فقط لبهاش تکون خورد گفت:نه
سینی رو گذاشتم روی زمین و خودم رو کشیدم جلو وگفتم:میشه بغلتون کنم؟
اینبار لبخندش پر رنگتر شد ولحظه ای بعد دستهاش رو از هم باز کرد ومنم خودمو انداختم تو بغلش چشمهام رو بستم وعطر وجودش رو بلعیدم,تو خیال خودم تصور میکردم که دوباره تو بغل مامانم چه حال خوبی بود اون لحظه! انگار دوتایی از نزدیک داشتیم همدیگه رو میفهمیدیم!
من تنهایی وغربت اون رو واونم دردهای نگفته ودلتنگی های منو!
بالاخره به خودم مسلط شدم وسرم رو از روی شونه اش برداشتم,با خنده گفتم:گرسنه نیستین؟
_نه عزیزم
_راستی من شیرینم آقای متین که گفتند اسم شماچیه؟
_مریم
_اسمتون خیلی قشنگه
همون موقع صدای اهنگ خیلی ملایم وقشنگی از پایین اومد انقدر قشنگ که نتونستم جلو فضولیم رو بگیرم وسرک نکشم و وقتی سرمو از اتاق بیرون اوردم چی دیدم!
شوکه شدم اصلا انتظارش رو نداشتم! بهروز نوازنده اون موسیقی بود! اون بهروز خشک ومغرور.. اون پسر جسور وبی عاطفه!
گیتاری سرخ رنگ روی پایش بود وغرق نوازش تارهای گیتارش
محو تماشاش شدم ودر فراز وفرود موسیقی گم شدم که یهو آتوسا همه چیز رو بهم ریخت
انگار این موجود لحظه ای نمیتونست دست از جلب توجه وگدایی محبت برداره!
وسط سالن ایستاد وهماهنگ با طن موسیقی شروع به رقصیدن کرد بهروز چشماش رو باز کرد وبی هوا دستشو از روی تاربرداشت
_چرا قطعش کردی بهروز؟
بهروز دستش رو زد به کمرش وباخنده گفت:تنهایی که مزه نداره!
وبعد رفت سمت دستگاه پخش و سی دی داخلش گذاشت وبرگشت طرف آتوسا
از اونجا به بعدش رو دیگه دوست نداشتم ببینم برای همین برگشتم تو اتاق...

chrysalis
1390،06،30, ساعت : 06:45 قبل از ظهر
لبخند مصنوعی زدم وگفتم:آقای متین بودند
مریم چیزی نگفت و رویش رابه سمت پنجره چرخاند, گوشه پرده کنار رفته بود ومنظره غرم انگیزی رو از غروب خورشید به نمایش گذاشته بود
هر دو به اون صحنه خیره شده بودیم وانگار تو یک حالت خلسه فرو رفته بودیم که صدای ضعیف اذان رو شنیدم ویکدفعه مریم زد زیر گریه
اولش هول کردم فکر کردم اتفاقی افتاده اما وقتی نگاهش کردم دیدم حالش رو میفهمم پس گفتم:میخوایین کمکتون کنم برای نماز اماده بشین؟
چیزی نگفت وفقط نگاهم کرد..منم سکوتش رو حمل بر رضایت کردم و از خاله چادر گرفتم والبته به سختی!چون تنها چیزی که اونجا پیدا نمیشد همین یک قلم جنس بود!
***
نمازم که تموم شد حس سبکی خوبی داشتم برگشتم ببینم مریم هم تموم کرده نمازش رو که دیدم هنوز داره گریه میکنه اما نه به غم انگیزی چند دقیه قبلش!
خودم رو کشیدم کنارش وگفتم:قبول باشه برای منم دعا کنین
لبخند مادرانه ای زد وباحسرت اه کشید,سرم رو روی پاهاش گذاشتم ورفتم توافکار خودم که یکدفعه در باز شد وبهروز داخل شد وباعث شد هر دو از حال قشنگمون بیاییم بیرون ومتعجب زده به هم خیره بشیم
بهروز به من ومامانش!
مریم به بهروز!
ومنم به اون!
بهروز یکقدم جلو اومد وگفت:اومدم صدات کنم که.. اما جمله اش رو ادامه نداد, دوباره به مادرش عمیق نگاه کرد وبعد سرش رو پایین انداخت وگفت:معذرت میخوام و از اتاق رفت بیرون
نمیدونم چرا رفتار بهروز یک حالیم کرد,فوری پشت سرش راه افتادم ورفتم دنبالش که دیدم پشت در اتاق ایستاده و تو فکره وقتی متوجه من شد صاف وایستاد وباقیافه ای غرق فکر گفت:ببخشید که خلوتتون رو بهم زدم
_خواهش میکنم بفرمایید اگه با مادر کار دارین
_نه فقط..
_فقط؟
_بگذریم!بعد دقیق نگاهم کرد وپرسید:شما چرا گریه کردین؟در رابطه با مامان؟!
_نه ایشون مثل فرشته ها می مونند یک ان یاد مادرم افتادم
_مادرتون؟!ایشون در قید حیات نیستن؟
_نه..دو سال پیش تو یک تصادف با پدرم فوت شدن
_متاسفم..من میدونستم
به خودم مسلط شدم وجواب دادم:نه خودتون رو ناراحت نکنین دو سال گذشته تقریبا کنار اومدم فقط گاهی دلتنگ میشم,راستی شما کارم داشتین؟
_آ...بله اومدم صداتون کنم که به ما ملحق بشین,خیلی وقته بالاهستین
_ممنون مزاحم جمع فامیلی تون نمیشم
_نه خواهش میکنم..این چه حرفیه..لطفا همراهم بیایین تحمل اون جمع دیگه داره خیلی سخت میشه!
فکر کردم داره دستم میندازه..

chrysalis
1390،06،30, ساعت : 11:17 بعد از ظهر
فکر کردم داره دستم میندازه! آخه حرفهای الانش رو باید باور میکردم یا اون ادهاش رو با آتوسا؟
****
چند ساعتی گذشت ومهمونی به اوج خودش رسید..دیگه هیچکس بیکار ننشسته بود البته جز من!
توحال خودم بودم که سروکله اش پیدا شد وگفت:اگه اینبارهم ازتون دعوت کنم دوباره ناراحت میشین؟
بدون اینکه جوابی بدم فقط نگاهش کردم که خودش فهمید وبشکنی زد وگفت:بله من جوابمو گرفتم
و رفت..چند دقیقه دیگه هم به اجبار تحمل کردم اما بعدش دیگه تحمل اون همه هیاهو وشلوغی رو نداشتم..داشتم دیوونه میشدم برای همین بدون اینکه جلب توجه کنم بلندشدم ورفتم توحیاط
هوای بیرون خیلی خنک بود طوری که اولش حسابی لرزم گرفت اما کم کم تبدیل شد به یه ملسی یه سرمای رخوت انگیز.
روی پله نشستم وبه آسمان صاف وبی ابر خیره شدم..آسمون از شدت سرماقرمز شده بود مثل وقتی که میخواد برف بباره
دنبال ماه گشتم که پشت ابرها بود وچیزی ازش معلوم نبود,بلند شدم و یک دور دور حیاط زدم دلم برای شیدا تنگ شده بود,دورم که تموم شد وبرگشتم سرجای اولم موسیقی تغییر کرده بود واز اونجا فقط سایه هایی رو میدیم که تکاپوهاشون بیشتر شده بود..به ساعتم نگاه کردم11شده بود,خدا خدا میکردم که زودتر گرسنه بشن و این مهمونی لعنتی زودتر تموم بشه.
همون موقع در خونه بازشد وبهروز سرش رو توحیاط کشید وگفت:چرا یکدفعه غیبت میزنه؟
خودمو جمع کردم وگفتم:هوا داخل خیلی گرفته بود اومدم یکم خنک بشم
در رو بست و اومد کنارم وگفت:هوا گرفته بود یا فضا باب طبعت نبود؟
شانه ای بالا انداختم وچیزی نگفتم, بهروز خندید ونشست روی پله وبه منهم اشاره کرد که بشینم,بافاصله ازش روی لبه پله نشستم وزیر چشمی نگاهش کردم که دیدم انگشت اشاره اش رو گوشه ابروش گذاشت وچندبار اون قسمت رو فشار داد واروم گفت:راستش منم خیلی از به پیچیدن زد ومردها تو مهمونیها خوشم نمیاد اما چکار کنم که مثل شما اراده ندارم
حوصله موندن وحرف زدن نداشتم برای همین بی حال گفتم:میشه من دیگه برم؟
سیخ نشست وگفت:الان؟شام نخورده؟!
_ممنون شام برای کسی که از صبح کله سحر اینجاست معنی نداره!
خندید وکامل برگشت طرفم:چه بودنی خانم؟شما که مدام درحال کار کردن بودین!بهر حال من عادت ندارم بذارم کسی گشنه پا از خونه ام بیرون بذاره..شده غذای شمارو جدا میدم اما نمیذارم بی شام برین
خندیدم وگفتم:اونجوری که خیلی باعث خجالت میشه

chrysalis
1390،06،30, ساعت : 11:37 بعد از ظهر
بهروز انگشت اشاره اش رو درهوا تکون داد وگفت:دیگه ما اینیم وبعد از مکث کوتاهی ادامه داد:راستش میخواستم بخاطر اون برخورد ازتون عذرخواهی کنم امانمیدونستم چطور باید مطرحش کنم
_اونقدر هاهم مهم نیست فراموشش کنین منم دیگه فراموشش کردم
باخنده جواب داد:اما جای زخمش همچنان تو ذهنتونه!
به چشمهاش خیره شدم,شیطنت از نگاهش می بارید,خندیدم وگفتم:سعی میکنم اونم فراموش کنم
_میشه یه سوال خصوصی بپرسم؟
بالبخند گفتم:بستگی داره چند درجه خصوصی باشه!
_دوست نداشتی جواب نده
نفس عمیقی کشید وباتردید پرسید:چرا دروغ گفتین که ازدواج کردین؟
یکدفعه خنده از لبم پرید..قشنگ فهمیدم دهنم همونطوری باز مونده ونگاهمم که خیره تو چشماش بود
به زحمت نگاهمو از چشماش دزدیدم وسرمو بالا بردم وآروم گفتم:چی دوست دارین بگم؟
_حقیقت رو..واقعا چرا؟من نمیتونم بفهمم
_از کجا فهمیدین؟
_باوجود ثریا خانم کار سختی نبود
_آره خاله..یادم نبود..درباره سوالتون دقیقا نمیدونم چطوری جواب بدم که متوجه احساسم بشین..احتمالا شماهیچوقت نمیتونین درک کنین که یک دختر تنها تو یک جمع مردونه با چه مشکلاتی روبه رویه!مخصوصا اگه بخواد شان خودش رو حفظ کنه..تا اینجاش مشکل نیست کار ازجایی سخت میشه که مردهای وقحی پیدا میشن وبا آگاهی کامل از اون شان میخوان هرجوری که شده اون دختر رو له کنن انگاری که همخ دنیا وآدماش بخاطر اوناخلق شدن و..
من نمیتونم این وضع رو تحمل کنم..تنها راه نجات برای ازچنگال حریص اینجور مردها اینکه فکرکنن توصاحب داری,چون میدونن که دیگه نمیتونن با همجنس خودشون در بیفتن!
بهروز با صدای آروم وگرفته ای گفت:خب چرا به اون کارت ادامه میدی اگه اینقدر داری بخاطرش عذاب میکشی؟
_فکر میکنین جای دیگه اوضاعش از شرکت مهرداد بهتره؟ اونجا به نسبت جاهای دیگه امنیت بیشتری داره..اما اگه روزی کاری پیدا کنم که امنیت روحی و وانیش یک درصد هم از شرکت مهرداد بیشتر باشه یکلحظه هم صبر نمیکنم
_هرکاری که باشه؟
بهش نگاه کردم تاشاید از پشت اون چهره درفکر فرو رفته سراز افکارش دربیارم
بهروز ساکت بود وحرفی نمیزد,چند لحظه هر دوبهم خیره موندیم که بهروز خندید وگفت:تو روخدا اینجوری نگام نکن..چشمات باآدم بازی میکنه
از خجالت تو اون سرما خیس عرق شدم ودیگه جرات نکردم سرمو بالا بیارم ونگاهش کنم
اونم بلند شد وشلوارش رو تکان داد وبالای سرم ایستاد

chrysalis
1390،06،30, ساعت : 11:22 بعد از ظهر
منم همونطور که سرم پایین بود بلند شدم اما نگاهش نکردم
-بفرمایید داخل بگم شام رو بکشند اینجوری نمیشه که ما ازاینجا ازسرمایخ بزنیم و اونا برای خودشون خوش باشند!

*فصل سوم
(بخش دوم)

پشت چراغ قرمز بودم اما باترافیک وحشتناکی که جلوم بود فکر رفتن رو از سرم بیرون کردم
هوا حسابی گرم شده بود,انگار که از اسمون اتیش می بارید,کولر ماشین رو روی درجه زیادگذاشتم ودستام رو هم روی فرمون قفل کردم
چراغ سبز شد اما هیچکدوم از ماشینهای جلویی من حرکت نکردند!
بی حوصله شبکه های رادیو رو عوض کردم که صدای اشنایی شنیدم, مجری برنامه داشت بایکی از تهیه کنندگان رادیو مصاحبه میکرد
_خب اقای فرزاد محسنی از کارهای جدیدتون برامون بگین
_والا چی بگم در حال حاضر که پنجشنبه ها بابچه های گروهم برنامه دوباره عشق رو درحال اجرا داریم البته اگه خدا بخواد باچندتا از بچه ها یک برنامه جدید برای جمعه شبها داریم طراحی میکنیم که اگر هماهنگی هاش درست بشه احتمالا تا ماه دیگه رو انتن میریم
_به برنامه دوباره عشق اشاره کردین تا اونجایی که من اطلاع دارم بین برنامه های شبکه این برنامه بیشترین مخاطب رو داره,نظرتون چیه؟
فرزاد خندید وگفت:البته این نظر لطف شما وشنونده هاست اما خب بذارین بگم که برای منم این برنامه باهمه کارهام فرق داره مخصوصا گروهی که باهاشون کار میکنم,بذارین حقیقتش رو بگم تمام بچه های این برنامه یا عاشق هستن یا زمانی عاشق بودن..اصلا دو تا از بچه ها تو همین برنامه باهم ازدواج کردند
_خانم حاتمی واقای ابراهیمی؟
_بله افشین وخانم حاتمی از بچه های پر شور گروه هستن که دربرنامه دوباره عشق با من واقای سرمدی و خانم رهنما...
_آقا...آقا..
صدای تق تقی که به شیشه ماشینم میخوره حواسمو پرت میکنه,از جا پریدم وبه بغل دستم خیره شدم..یک دختر بچه8_9ساله بایک بغل گل مریم کنار ماشینم ایستاده وبه شیشه ضربه میزنه
شیشه رو پایین میدم ودخترک دسته گلها رو به سمتم میگیره ومیگه:گل میخرین اقا؟
_شاخه ای چند؟
_هزار...آقا تو رو خدا بخرین خرح تحصیلمه
صدای فرزاد هنوز در حال پخش شدن تو فضای ماشینمه..از جیب بغلم کیف پولمودر میارم وچندتا اسکنای میگیرم سمت دخترک وبه وضوح درخشش برق شادی رو تو چشماش رو میبینم,پولها رو تو هوا میقاپه و شاخه ها رو میده دستم ومیره...
به شادی اون دختر حسودیم میشه وته دل ازخودم میپرسم یعنی کسی هم پیدا میشه که منوخوشحال کنه؟ߑ

chrysalis
1390،06،31, ساعت : 05:43 قبل از ظهر
دوباره به گلهای روی پام نگاه کردم..نمیدونم یاد شیرین افتادم که هروقت می اومد خونه ام یک شاخه مریم دستش بود یا یاد مادرم؟
آخ مامان کجایی ببینی چی به سرم اومد؟!
صدای بوق ماشین پشت سرم باعث شد به خودم بیام,جلوم رو نگاه کردم ودیدم مسیر گره خورده باز شده باعجله راه افتادم...گلها رو روی صندلی بغل گذاشتم و دوباره به صدای فرزاد محسنی گوش دادم
_بله حق باشماست منم با این نظر موافقم
_پس اینجوری ماباید تمام بچه های گروه شمارو از نزدیک ملاقات کنیم..باید گروه جالبی باشید
_بی اغراق میگم تابه حال باهیچ گروهی به این سرزندگی وعاشقی کار نکرده بودم
مجری که به اخر برنامه اش رسیده بود از فرزاد تشکر کرد وبه شنونده ها قول داد که به زودی بابچه های گروه دوباره عشق مصاحبه ای داشته باشه,منم که دیگه حوصله وراجی هاش رو نداشتم شبکه رو عوض کردم وروی پیام گذاشتم
اما توی ذهنم گفتم:امروز چندشنبه است؟گفت چند شنبه هابرنامه پخش میشه؟
*******

چندتا از شاخه های گل رو برداشتم واز ماشین پیاده شدم..به جلو خیره شدم به جایی که بهنام خوابیده!
از روی قبرهای کوچک وبزرگ رد میشم واسم همشون رو میخونم واز خودم میپرسم:چقدر آدم! یعنی همه اینهایک روزی زنده بودن؟
وبعد خودم به خودم جواب میدم مگه بهنام من زنده نبود؟
بالای قبرش ایستادم وروی قبرش رو خوندم:جوان ناکام بهنام متین
بغض دور گلوم رو گرفته گل رو روی اسمش میذارم ودستی روی سنگ سردش میکشم پر از خاکه..شیشه ابی برداشتم ورفتم تا اب بیارم درحالیکه در پس ذهنم به دنبال یاداوری چهره پسرونه بهنامم
شیشه رو روی قبرخالی میکنم وبادست دیگه سنگش رو میشورم..گلهای مریم خیس شدن و عطرشون بیشتر از قبل به مشام میرسه
چشمامو میبندم وعطر خاک وگل مریم رو باهم میبلعم
وبه جای تصویر چهره بهنام تصویرخنده شیرین میاد جلو چشمم وقتی بایک بغل گل مریم اومد خونه ام تا پیشنهادم رو قبول کنه!
پیشنهادی که4روز بعد از مهمونی بهش دادم
*********
****
بعد از ظهر چهار روز بعد رفتم شرکت مهردادوجلوی در منتظر شدم تا کارش تموم بشه ساعت نزدیک پنج بود که بایک پرونده به نسبت قطور ویک کیف بزرگ از شرکت اومد بیرون ورفت سرخیابون
ماشین رو روشن کردم ودور زدم وته دلم خدا خدا میکردم که تا میرسم تاکسی براش نگه نداره که انگار خدا صدام رو شنید.
جلوش ایستادم بوق زدم اما بدون اینکه نگام کنه مسیرش رو تغییر داد

chrysalis
1390،06،31, ساعت : 06:05 قبل از ظهر
چهره اش نشون میداد که چقدر عصبی شد..دوباره بوق زدم واینبار همراهش صداش هم زدم تازه اونموقع با اخمی که به نظر من خیلی جذابترش کرده بود برشگت ونگاهم کرد وچندثانی بهم خیره موندو کم کم چهره اش به لبخندی کم رنگ از هم باز شد.
از ماشین پیاده شدم وسلام کردم,جوابمو داد وگفت:مهندس مهرداد هنوز تو شرکتند
_بامهرداد کار ندارم جسارتا با شما کار دارم
تعجب زده به خودش اشاره کرد وگفت:من؟!
_اگه جسارت نباشه
_درچه رابطه ای؟
به ماشین اشاره کردم وگفتم:عرض میکنم
پرونده زیر بغلش رو بالا داد وباتردید نگاهم میکرد
_خانم رهنما الان همکارانتون متوجه میشن مخصوصا که حالا همه هم کنجکاو شدن تاهمسر شمارو زیارت کنند
تیرم به هدف خورد چون سرخ شد وسریع سوار ماشینم شد,منم خوشحال از موفقیت راه افتادم
زیر چشمی نگاهش کردم,کیف رو روب پاش گذاشته بود وپرونده رو هم روی کیف
_من درخدمتتونم بفرمایید
_اگه اجازه بدین یک کافی شاپی پیدا کنم تاضمن حرف زدن..
وسط حرفم پرید وگفت:عذر میخوام اقای متین من امروز خیلی گرفتارم اگر امکان داره که سریعتر امرتون رو بفرمایین
از اینه بغل خیابون رو نگاه کردم وماشین رو کنار پارکی نگه داشتم وگفتم:هرطور راحتین..راستش حرفی که میخوام بزنم در رابطه باصحبتهای اون شبمون تو حیاطه, یادتون که هست؟
کمی فکر کرد وبالحن خسته ای گفت:آقای متین خواهش میکنم شماتاکی میخوایین این مسله رو کشش بدین اگه من کتبا بنویسم وامضا بدم که کینه ای ازشما به دل ندارم تمومه؟
از سوءتفاهمی که پیش اومده بود خنده ام گرفت وبلند زدم زیر خنده..اونم با اون چشمهای درشت وبراقش باتعجب نگاهم میکرد,به زحمت خنده امو قطع کردم وگفتم;البته اینکه شما میفرمایین که خیلی عالیه اما منظور من یک چیز دیگه بود,راستش..آخه یکم گفتنش سخته درست نمیدونم چطور بگم
حالت چهره اش نشون میداد که چقدر گیج شده,ته دلم ذوق کردم..قیافه اش دیدنی بود دلم میخواست اون لحظه میتونستم فکرش رو بخونم وبفهمم داره به چی فکر میکنه
ادامه دادم:راستش من خیلی راجع به حرفهای شمافکر کردم وهمینطور نسبت به شرایط خودم ومادرم به این نتیجه رسیدم که شما بهترین گزینه هستین
رنگش پریده بود ونگاخش رنگ سوء ظن داشت
_ببخشید من اصلا متوجخ منظورتون نمیشم
نفس عمیقی کشیدم:میترسم جسارت بشه واگرنه راحتتر بیانش میکردم..
دلم میخواست بیشتر اذیتش کنم وکنجکاو ترش کنم

chrysalis
1390،06،31, ساعت : 11:20 بعد از ظهر
دلم میخواست بیشتر اذیتش کنم اما انگار نشد یانتونستم
دستم رو توی موهام فرو بردم وگفتم:راستش خانم رهنما اونشبی که منزل مابودین روهیچوقت فراموش نمیکنم کاری که شمابا مامان کردین وعکس العملی که نشون داد رو تو 5_4سال گذشته ندیدم,اما شما..
اینجا که رسیدم مکثی کردم وبه صورتش نگاه کردم حسابی گیج بود انگار اصلا حرفام رو نمیفهمید به سمتش برگشتم ومستقیم بهش خیره شدم وادامه دادم:شماتنها کسی هستین که میتونین به مادرم کمک کنین اینو همون شب فهمیدم اما روم نشد بگم..الان هم خیلی سخته برام که بگم امابخاطر مامان حاضرم عصبانیتون رو به جون بخرم..ببینید من میدونم شان وشخصیت شماخیلی بالاتر از این حرفهاست وباور کنین که اصلا قصد ازار ویا توهین به شمارو ندارم این فقط یک پیشنهاد کاریه..شما میتونین بهش فکر کنین وجوابتون هم هرچی که باشه من بهش احترام میذارم
_ببخشید آقای متین من هنوز متوجه منظورتون نشدم میشه واضح تر صحبت کنین؟شما از من چی میخوایین؟
دل به دریا زدم وگفتم:میخوام که قبول کنید وپرستارمامان بشین البته نه پرستار به معنی مراقبت از جسمش نه اشتباه نکنین میخوام روحش رو تیمار کنین..
نگاهش کردم رفته بود تو فکر مطمنم که انتظار پیشنهادم رو نداشت..بعداز سکوت کوتاهی گفت:اجازه بدین در موردش فکر کنم
خوشحال شدم که بلافاصله رد نکرد,با شادی که تو صدام معلوم بود گفتم:متشکرم..هرچقدر لازم باشه صبر میکنم ولی میخوام بدونین از بابت همه چیز خیالتون راحت باشه..من قول میدم از هر لحاظ تامینتون کنم بعد باشیطنت ادامه دادم: والبته یک مزیت خیلی مهم که لازم بیان کنم تو این محیط کاری شما مردی در ارتباط نیستین جز من که اگه بخواهین قول میدم جلوتون آفتابی نشم هرچند خودداری مقابل شما کار سختیه!
چیزی نگفت اما من منتظر حرفی از طرفش بودم انگار خودش هم فهمید وگفت:متشکرم از اعتمادی که به من کردید..
باخنده گفتم:خب حالا آدرس رو بفرمایین تا برسونمتون
اماهرچی اصرار کردم قبول نکرد ورفت
بعضی وقتها باخودم فکر میکنم شاید تمام دردی که الان دارم میکشم تاوان کارهایی بود که با اون کردم خوب میدونم که اون روزها تنها چیزی که تو قلبم نبود عشق به شیرین بود..من اصلا عاشقش نشده بودم فقط دلم میخواست غرورش رو بشکنم..میخواستم به خودم ثابت کنم که میتونم..اما تو این بازی تنها کسی که شکست خورد ونابود شد من بودم!

chrysalis
1390،06،31, ساعت : 11:40 بعد از ظهر
یکهفته گذشت ازشیرین هیچ خبری نشد دیگه داشتم ناامید میشدم تااون روز جمعه..تو اتاقم بودم وداشتم قراردادهای قدیم شرکت بررسی میکردم که صدای زنگ متعجبم کرد,سابقه نداشت کسی صبح جمعه به ماسربزنه,گوشهامو تیز کردم,صدای سلام محبوبه اومد اماهرچی بیشتر سعی کردم نفهمیدم کی اومده از همون بالا گرفتم:کی بود محبوبه؟
اماصدای خنده وخوش وبشش تمومی نداشت از جام بلند شدم واز اتاق بیرون رفتم وگفتم:مگه باتو نیستم محبوب خانم؟
محبوبه از پایین نگاهم کرد,یک دختر جلو اون وپشت به من ایستاده بود باشنیدن صدام به سمت من برگشت ومن دیدم اون دختر کسی جز شیرین نیست..یک بغل گل مریم دستش بود نمیدونم چرا یک حالی شدم..انگار یک چیزی تو معده ام تکون خورد
هیچوقت اون صحنه رو فراموش نمیکنم چندثانیه ای که بهم خیره شده بود بهترین لحظه عمرم بود
باصدای محبوبه به خودم اومدم:آقا, شیرین خانم اومدن دیدن خانم
از پله پایین اومدم ومقابلش ایستادم..بوی عطر مریم مست کننده بود..خندید وسلام کرد
_سلام..چه روز قشنگی شده امروز با دیدن شما
سرش رو بالا آورد وبه چشمام نگاه کرد وآروم گفت:به مادر قول داده بودم
خنک شدم وباحرص گفتم:بله..مادرم! باید حدس میزدم که بخاطر چی اینجا اومدین قطعا من همچین شانسی ندارم
_این چه حرفیه
نگاهم رو از چشمهای درشت ومشکی اش گرفتم و روی دسته گل دوختم
_چه گلهای قشنگی,لابد اینها هم برای زیبا خفته ماست
خندید وگفت:دقیقا
_خوش به حال مامان..پس بیشتر از این شمادونفر منتظر نمیذارم
_با اجازه تون
به سمت حیاط راه افتادم که صدام زد وگغت:آقای متین راستش باشماهم یک صحبتی دارم که اگه فرصت داشته باشید میخوام در موردش باهم صحبت کنیم
_در مورد پیشنهادم؟
_مفصله
_مشکوک حرف میزنید
خندید وجواب داد:مسالی هست که باید گفته بشه
دوباره امیدوار شدم همانطور که سرم به نشانه موافقت تکان دادم وگفتم:بله حتما..منتظرتونم
شیرین که بالا رفت منم رفتم تو حیاط قدم زدم,سلیمان داشت خاکها باغچه رو زیر رو میکرد
کلاه حصیری سرگذاشتم و رفتم وسط باغچه باهاش به حرف زدن.. از همونجا هم پنجره اتاق مامان رو زیرنظر گرفتم,چند دقیقه بعد پرده اتاق کنار رفت و شیرین رو دیدم که پنجره رو باز کرد ونفس عمیقی کشید..سریع روم رو برگردوندم وگفتم:خب حال بچه هات چطوره سلیمون؟
_ای آقا بچه که وفا نداره اگه مانپرسیم که اونا هیچی نمیگن



**نقد ىادتون نره ها

chrysalis
1390،07،01, ساعت : 05:44 قبل از ظهر
_چندتابچه داشتی؟
_3تادختر و2تاپسر
_دلت براشون تنگ نمیشه؟
_قراره بازنم اخر ماه بریم دیدن دخترا..هرسه تاشون رو دادیم به سه تا برادر الان همشون جنوب زندگی میکنند
_داری به زبون بی زبونی مرخصی میگیری؟
خندید وچیزی نگفت که خودم باز شروع کردم به حرف زدن:راستی میدونی چه طوری گل مریم رو تو خونه میکارن؟
_نه والا تا حالا نشنیدم بشه تو خونه کاشتش,شاید حسام بدونه
_حسام که حالا حالاها برنمیگرده
_آقا منکه باغبون نیستم این چیزها رو بدونم
_خب آره..گفتم شاید بدونی هرچی نباشه تو دوستشی
مکثی کردم وباتردید پرسیدم:سلیمون تو خواهرزاده های ثریارو چقدر میشناسی؟
_شناختن که نه اقا..فقط میدونم دو سال پیش مادر وپدرشون به رحمت خدا رفته
_نمیدونی چطور؟
_گمونم تصادف کرده اند..اون روزها حال بنده خدا ثریا خانم خیلی خراب بود چون شوهرش هم قبل اون ماجرا فوت کرده بود
_یعنی الان اونا باخاله اشون زندگی میکنن؟
_نه ثریاخانم بامحسن تنهاست اینو میدونم
_چیز دیگه ای هم میدونی؟
_نه والا..اماهمین چندباری که شیرین خانم رو دیدم به چشم خواهری دختر خوب ونجیبی به نظرم اومده خدا حفظش کنه..اینجور دخترها این دوره وزمونه خیلی کمند
خندیدم وگفتم:باهمه دخترهایی که تاحالا دیدم فرق داره!
_چون خدا وپیغمبر وحساب وکتاب حالیشه!
یک نگاهی بهم کرد وادامه داد:آقا خبریه؟
خندیدم وکلاهم رو برداشتم وگفتم:نه بابا..چه خبری؟ چه گرم شد اینجا
برگشتم که از باغچه بیرون بیام که شیرین رو پشت سرم دیدم,جا خوردم اونم فهمید که چقدر تعجب کردم چون لبخند مرموزی روی لبش بود..به خودم اومدم وپرسیدم:کی اومدین؟خیلی وقته؟
باخنده گفت:نه چند دقیقه کمتره
از باغچه بیرون اومدم وجلو روش ایستادم
_بهر حال حرفهای مهمی نبود
_بله همینطوره
هردو متوجه طعنه کلام هم شدیم,برای اینکه موضوع رو عوض کنم گفتم:خب من منتظرم..میخواستین در مورد یکسری مسایل صحبت کنید
سرش رو تکون داد:بله
به سمت صندلی ومیز گوشه حیاط اشاره کردم:بفرمایید دستهامو بشورم میام خدمتتون
شیرین رفت سمت تک صندلی که بود ونشست منم دستهامو شستم وصندلی دیگه ای از زیردرختهای انجیر برداشتم وگذاشتم درست روبه روش!
اون جوری نشسته بودکه آفتاب ظهر مستقیم میخورد تو صورتش..چهره ش از گرما کلافه وقرمز شده بود که به نظر من این حالتش جذابتر از قبل بود برای همین لبخندی روی لبم نشست.
****
چرا تشکراتون کم شده؟

chrysalis
1390،07،01, ساعت : 06:08 قبل از ظهر
محبوبه دوتاچای اورد وگذاشت ورفت,اشاره کردم وگفتم:بفرمایید سرد میشه که گفت:چشم
نگاهش کردم..نور خورشید چشماشو اذیت میکرد برای همین دستش رو روی پیشانی گذاشته وسایبانی برای چشمهاش درست کرده بود
فنجون چای رو برداشتم:من منتظرم
_حقیقتش من خیلی به پیشنهاد شمافکر کردم این پیشنهاد از همه نظر برای من مناسبه امایک سری مسایل هست که بهتره همین الان گفته بشه تابعدا مشکلی پیش نیاد
جرعه ای نوشیدم وگفتم:موافقم بفرمایید
یک نگاه به من وفنجانش انداخت ومکث کرد گمونم تردید داشت
_راستش..من دقیقا نمیدونم چکاری باید برای مادرتون انجام بدم و اینکه من تاحالا اصلا چنین کاری نکردم وتجربه ای دراین باره ندارم,میخوام اینها رو اول بگم تابعد توقع وانتظاری نداشته باشید
صاف روی صندلی نشستم ونگاهش کردم,ابری روی خورشید رو گرفته بود وحالا شیرین راحتتر نشسته بود
_بله من خودم این چیزها رو میدونم..من خوب میدونم رشته تحصیلی شماهیچ سنخیتی با این کار نداره اما برای اینکه آدم یک انسان واقعی باشه احتیاج نیست درس انسان شناسی خوند باشه!منم ازشما کارهای یک پرستار خونگی رو نمیخوام..نمیخوام آمپول تقویتی مادرم رو بزنین یا کارهای شخصی اش رو انجام بدین,من فقط میخوام بهش محبت کنین..با اون مثل یک انسان سالم برخورد کنید درست عین همون رفتاری که اونشب ازتون دیدم
روی صندلی جابه جا شد وباچشمهایی سراسر سوال گفت:چرا شماخودتون همچین تلاشی نمیکنین؟هیچ محبتی جایگزین محبت مادر وفرزندی نمیشه
_حق باشماست(کلافه شدم نمیدونستم از حقیقتی که تو زندگیم یدک میکشم بهش چیزی بگم یانه؟اون از گذشته وروزهای تلخ من چی میدونست؟هیچی!) ولی خب یکسرب اتفاقات ریز ودرشت تو این خونه افتاده که الان قابل گفتن نیست وباعث شده من ومادرم نتونیم رابطه عاطفی باهم داشته باشیم!درضمن من به دلیل مشغله کاری که دارم چندان فرصت نزدیک شدن به مامان رو ندارم
_خب چرا براشون یک پرستار واقعی نمی آرید؟
باقیافه متفکری جواب دادم:اینکار رو کردم اما اثری نداشت
_عجیبه!
_زندگی دیگه..چایتون سردشد
نگاهش روی فنجون دست نخورده اش بود وحرفی نزد..اشعه های خورشید دوباره از زیر ابر سرک میکشیدند وآروم آروم روی صورت گرفته شیرین پهن میشدند
_خب حرف دیگه ای هم باقی مونده؟
باحالت غریبی نگاهم کردوگفت:بله درواقع اصلی ترینش!

chrysalis
1390،07،01, ساعت : 07:57 قبل از ظهر
خنده ام گرفت وبا نگاهم تشویقش کردم ادامه بده
_نمیدونم چطوری این مسله رو بگم (نفس عمیقی کشید وخیره نگاهم کرد)ببینید اقای متین من تو شرکت یک مترجم بودم یک کار مشخص یک حقوق مشخص وشخصیت مشخص..اما الان قراره اینجا به عنوان یک پرستار باشم یعنی جزوی از خدمه این خونه این مساله ای که نمیتونم باهاش کنار بیام شخصیت اجتماعی من اجازه نمیده که..
جمله اش رو ناتموم گذاشت ونگاهم کرد حس کردم منظورش به رفتار من با خدمه خونه است,یعنی اینقدر خشک وبدم که تا این حدنگرانه!
پام رو روی پای دیگه ام انداختم وگفتم:منظورتون رو نمیفهمم خانم رهنما شما درمورد من چه فکری کردین؟اصلا چرا خودتون رو تا حد خدمه پایین اوردین
_یعنی جزو اونها حساب نمیشم
_معلومه که نه
_شاید به نظر شما نباشه اما در عمل و واقعیت همینه
کلافه نگاهش کردم وگفتم:مشکلتون چیه میشه دقیق توضیح بدین؟
صاف نشست وجواب داد:من نمیتونم مثل یک خدمتکار مطیع باشم من نمیتونم اعتراضی نداشته باشم واجازه بدم هر کی هر جور دوست داره باهام رفتار کنه
پس حدسم درست بود کاری که باهاش کرده بودم تا ابد در ذهنش میموند اون هنوز تحت تاثیر رفتار چندماه قبلم بود
راحت روی صندلی لم دادم وخندیدم:مگه قراره که کسی باهتون خدای نکرده بد رفتاری کنه!؟
از لحنم جا خورد اما بهش مهلت ندادم جوابی بده وادامه دادم:حق باشماست ولی من که عرض کردم قرار نیست شما پرستاری کنید اصلا بذاین یک جور دیگه بهش نگاه کنیم شمانقش مشاور ویا اصلا یک دوست رو برای مامان بازی کنین این بهتره نه؟
_دوستی که قراره بخاطرش پول بگیرم عجیب نیست؟!
کلاه حصیری رو از سرم برداشتم وبالبه هاش بازی کردم
_بله بازهم حق باشماست اما دوره وزمونه عوض شده اصلا شما به این کارها چکار دارین من به چشم یک دوست به شما نگاه میکنم شماهم همینطور,قبول؟
حزفی نزد,از چهره اش معلوم بود که هنوز راضی نشده انگار دنبال جواب میگشت اخمهاش تو هم بود وزیر نور مستقیم افتاب رنگ صورتش به سرخی میزد
خنده ام گرفت وشطینتم گل کرد کلاه حصیری رو برداشتم و روی میز خم شدم و تویک حرکت سریع کلاه رو روی سرش گذاشتم
شیرین که انگار از خواب پریده باشه خودش رو عقب کشید و وحشت زده نگاهم کرد که باعث شد خنده ام بیشتربشه
باصدایی که هنوز رگه های خنده وشیطنت توش موج میزد گفتم:حیف پوست صورتتونه! از الان اینقدر اخم میکنین زود چروک میشه!

chrysalis
1390،07،01, ساعت : 11:18 بعد از ظهر
برای اینکه از تیررس نگاه خشمگینش دور بشم بلند شدم وپشت به اون ورو به حیاط ایستادم وگفتم:حرف دیگه ای هم مونده؟
صدای ارومش رو شنیدم که گفت:نه
در یک حرکت سریع به سمتش برگشتم وگفتم:خوبه
عکس العملش دیدنی بود که چطور خودش رو عقب کشید
باسرمستی گفتم:من بهتون قول میدم که هم خودم وهم باقی افراد خونه شان شما رو حفظ کنن..حالا منم چهار کلمه بگم
_حتما بفرمایین
نشستم وگفتم:منکه شرایطی ندارم اخه کی برای دوستش شرط و شروط میذاره؟
امادریغ از یک عکس العمل که دلمو باهاش خوش کنم انگار اون دختر کوه یخ بود..ضد حال بدی خوردم ناامیدانه ته فنجونمو سر کشیدم وگفتم:شوخی کردم, راستش من فقط دو تاخواهش دارم یکی اینکه همراهی شما شبانه روز باشه و دوم هم اینکه...
وسط حرفم پرید وگفت:اما من نمیتونم..من باخواهرم زندگی میکنم نمیشه که اون رو به امان خدا رها کنم
تازه یاد خواهرش افتادم اینجای کار بانقشه ام نمیخورد چندلحظه فکر کردم وبه ناچار گفتم:بله اصلا یادم نبود خب اشکال نداره چیزی که زیاده تو این خونه اتاق خالی!یکیش هم مال خواهرشما
اخمی کرد وگفت:اما من باچنین شرایطی نمیتونم پشنهادتون رو قبول کنم
_اینقدر به خواهرتون وابسته این؟راه حلم که خوب بود
اما اون هنوز اخم کرده بود وحرف نمیزد,مهرداد راست میگفت اصلا پا نمیداد از هر راهی میخواستم بهش نزدیک بشم یه سد سنگی روبه روم قد علم میکرد
_باشه اصلا یه پیشنهاد دیگه,اینکار رو میکنیم شماصبح زود بیایین وشبا برین,فکرکنم تو شرکت مهرداد هم تابعدازظهر بودین دیگه؟
_تا03:4
_خب حالاتا6_7باشین باقیش رو اضافه کاری فرض کنین
لبخند ملیحی زد که باعث شد باخیال راحت دستهامو بهم بکوبم وبگم:پس یعنی قبول؟حرف دیگه ای هم که نمیمونه
_شرط دومتون رو نگفتین
ته دلم باحرص گفتم حالا که زدی کاسه وکوزه امو شکوندی دیگه!
و با چهره بیخیالی شانه بالا انداختم وجواب دادم:شرط دوم باشه به وقتش
خندید وکلاه رو گذاشت روی میز,چهره ساده وبی الایشی داشت وهمین سادگیش جذبم میکرد
با اشاره به کلاه گفتم:خیلی بهتون می امد چرابرش داشتین؟

*فصل چهارم
(بخش اول)

ساعت روی دیوار چند دقیقه به11 رو نشون میداد
نیلوفر متن های جدید رو جلوش گذاشت و داشت روخوانی میکرد ومن به شیشه روبه رو خیره بودم وبه فرزاد که کارگردان این برنامه بود نگاه میکردم
یک لحظه متوجه ام شد ولبخند مهربونی زد

chrysalis
1390،07،01, ساعت : 11:41 بعد از ظهر
لبهاش تکون خورد وتونستم بفهمم که میگه:چته؟
منم مثل خودش گفتم:هیچی
سرش رو نزدیک میکروفون اورد وصداش تو اتاق ضبط پیچید:خانم رهنما خانم احدی اماده این؟
نیلوفر شاد وپرانرژی جواب داد:باتمام قوا
منهم خندیدم وباسر بهش جواب مثبت دادم
آقای شکوهی باانگشت اشاره کرد وشمارش معکوس برای شروع برنامه رو رفت وفرزاد هم اشاره کرد که شروع کنیم
منو نیلوفر به میکروفون مشترکمون نزدیک شدیم وبلندگفتیم:سلام
بعد نوبت نیلوفر بود که باهمون لحن ساد وسرزنده اش شروع کنه:صبح یکشنبه تون به خیر دوباره اومیدم بایک برنامه دیگه..دخترخانمهای ایرانی اماده باشید شاید امروز نوبت شما باشه
فرزاد به من اشاره کرد ومنم بایک مکث کوتاه که درحقیقت میخواستم فرصت داشته باشم تالحن شادی مثل نیلوفر داشته باشم گفتم:کسی چه میدونه شاید این زنگی که الان خونه شما میخوره از طرف ماباشه..همه پاشین..کنار تلفنتون بشینین تابا اولین زنگی که خورد ماهم صدای شمارو بشنویم
صدای موسیقی بلند شد وبرنامه برای لحظاتی قطع شد
نیلوفر کاغذ جدید رو جلو گذاشت وزیر گوشم گفت:حالت خوبه؟
_آره چطور؟
_هیچی صدات یکم میلرزه فکر کردم شاید حالت خوب نباشع
_نه خوبم
_بچه ها اماده باشین
نیلوفر باهیجان تو میکروفونش گفت:ای بلا چرا گوشی رو برنمیداری؟دختر خانم ایرونی مامنتظر صدای گرم توهستیم
ومنم به دنبالش ادامه دادم:برنامه دوستانه برنامه تو دختر خوب ایرونی..دختری که براش هزار تا ارزو داریم.. د بردار گوشی رو دیگه!
آقای شکوهی اشاره کرد که ارتباطمون برقرار شدو نیلوفر باشیطنت گفت:سلام دختر خانم اسمتو نمیگی؟
*****
**
بانیلوفر خداحافظی کردم وکیفم رو روی شونه انداختم واومدم بیرون فرزاد هم تاوقته از اتاق خودش اومد بیرون وهمقدم با من راه افتاد
_دیشب جات خالی بود خیلی یادت کردم
_چرا چون جلو علیرضا نیروی کمکی نداشتی؟
خندید:خبرها زود میرسه,یم دماری از این خواهرت دربیارم, استاد تقلبه!
_پس هنوز شیدا رو نشناختی
از پله پایین میرفتیم که یاد تلفن خسروی افتادم وگفتم:برنامه جدید خسروی چیه؟
کیفش رو از دست چپ به راست داد وکمی فکر کرد:آها..البته درست نمیدونم براشبکه ما نیست چند روز پیش ازم پرسید گوینده خانم میخواد منم تو رو معرفی کردم,ولی فکر کنم میخواد گنجشک لالا کفتر لالا و قصه شب رو بخونی!
چپ چپ نگاهش کردم تاببینم شوخی میکنه یانه؟!

chrysalis
1390،07،02, ساعت : 06:13 قبل از ظهر
چپ چپ نگاهش کردم تاببینم داره شوخی میکنه یا نه که متوجه لبخند معنی دارش شدم وباحرص ازش رو گرفتم
_خیلی خنک بود
_خیلی هم خنده دار بود!تو که قیافه خودتو ندیدی چند روزه عین این شبگردها شدی, میای..میری..اصلا معلومه چته؟
جوابش رو ندادموبه راهم ادامه دادم
_اگه مشکلی داری که من میتونم کمکت کنم بگو خوشحال میشم کاری بکنم
جلوی در رسیدیم باسر از نگهبان خداحافظی کردم وبرگشتم طرف فرزاد ونفس عمیقی کشیدم:نه نه..مشکلی نیست فقط چندوقته گرفتارم,حالا به نظرت پیشنهادش رو قبول کنم؟
_بستگی به خودت داره البته اگه گرفتاری هات بذاره
متوجه طعنه قسمت اخر جمله اش شدم اما به روی خودم نیاوردم
_ماشینت هنوز تعمیرگاهه؟
_آره کار داره او قارقارک حالاحالاها
_بیا برسونمت
کنار جوی اب ایستادم وگفتم:نه کار دارم تو برو
_تعارفذنکن بیادیگه
_گفتم که کار دارم
_بی تعارف؟
_خیالت راحت بی تعارف
از هم خدافظی کردیم ورفت ومنم از گوشه خیابون سلانه سلانه راه افتادم
اعصابم داشت کش می اومد از بس شب وروزم باهم قاطی شده بود وافکار وخاطراتم در هم پیچیده شده بود
دستهام رو تو جیب مانتوم فرو بردم وبه اسمون خیره شدم
دلم گرفته بود وقلبم میخواست از سینه بیرون بزنه!
بدون اینکه بفهمم به زنی تنه زدم که عصبانی داد زد:خانم حواست کجاست
معذرت خواهی کردم ودیگه سرمو بالا نبردم,خودمم نمیفهمیدم این دو روز چه مرگم شده که باز رفتم سروقت اون روزها وخاطرات!
حالم درست مثل روزی بود که برای اخرین بار رفتم شرکت مهرداد تا استعفا بدم
چه روز پر استرسی بود..وقتی برگه استعفا رو جلوش گذاشتم با کنایه وحرص گفته بود:نکنه بازهم همسرتون مخالفن؟
وباخنده تحقیر امیزی سرتاپام رو نگاه کرده وادامه داده بود:حتما خوشش نمیاد تو جمع مردونه کار کنی اره؟
هرچقدر فکر کردم یادم نیومد چه جوابی بهش دادم اما هرچه که بود انقدر عصبانیش کرد که فوری برگه رو امضا کرد و بدون اینکه حقوق اون ماهم رو بده از شرکت بیرونم کرد
_خانم خوشگله بفرما در خدمت باشیم
از لحن وقیح وزشت مرد به خودم اومدم ومتوجه ماشینی شدم که کنارم ایستاده ومن ابله همینطور ایستادم وتکون نمیخورم!
باعجله راه افتادم که خندید وگفت:چی شد یهو؟
گیج شده بودم عین یه دختربچه دست وپام رو گم کردم,با چشم بین جمعیت دنبال کمک میگشتم اماسیل جمعیت بی توجه به من میرفتند ومی اومدند
***
تشکراتون کم شده اخه چرا؟:-(

chrysalis
1390،07،02, ساعت : 06:31 قبل از ظهر
گلوم خشک شده بود وقلبم تند تند میزد خودمم نمیفهمیدم چرا اینقدر ترسیدم!
_بیا دیگه بابا داری استخاره میکنی
به زحمت اب دهنمو قورت دادم وخواستم برم طرف پیاده رو اما میله های کنار جوی اب مانعم بود
_غریبی نکن..ما از خودیم
ناچار هرچه قوت داشتم ریختم تو پاهام ودر امتداد خیابون راه افتادم و اون هم همچنان موازی با من می اومد
_نمیخوام بخورمت قول میدم با اینکه خوردنی هم هستی!
دلم میخواست یکی پیدا بشه ودهن اون مرتیکه رو گل بگیره که همون موقع امداد از غیب رسید وصدای بوق گوش خراس وبرخورد ماشینی به انتهای ماشینش مردک رو خفه کرد
_چی کار میکنی گاری چی؟زدی ماشینمو داغون کردی
_مرتیکه وسط خیابون جای دلبریه؟
دیگه نفهمیدم چی شد چون دوتا پا داشتم دوتای دیگه هم قرض کردم واز فرصت استفاده کردم ورفتم سرچهارراه ویه دربست گرفتم
سوار ماشین که شدم نفس راحتی کشیدم و روی صندلی لم دادم,قلبم هنوز گروپ گروپ میزد ونفسهام تند وپشت سرهم بود,چشمامو بستم وخدا رو از ته دل شکر کردم
کم کم تپش قلبم اروم شد اما موازی با اروم شدنش حس سنگینی مثل یک بغض یا یک زخم دردناک وسط قلبم سرباز میکرد
_از شانستون عجب بارونی هم گرفته
چشمهامو سریع باز کردم تا ببینم باز رفتم تو رویا یا واقعا بارون میاد که با دیدن قطرات ریز وتند بارون خیالم راحت شد که هنوز دیوونه نشدم
بی اونکه جواب راننده رو بدم دوباره پلکهامو روی هم گذاشتم وبه صدای برخورد قطره های بارون روی کاپوت وسقف ماشین گوش دادم که تصویری مبهم وپرش دار اروم اروم جلو چشمم واضح شد وبه یاد اوردم!
من بودم وبهروز..تو یک شب بارونی وتاریک وپرترافیک!
_اگه قرار باشه هرشب اینجوی مزاحم شمابشم دیگه ازخجالت روم نمیشه پابذارم تو خونتون که!
بهروز خندید وگفت:از شانستون چه بارونی هم گرفته
مثل خودش جواب دادم:آره واقعا شانس اوردم
همونطور که سعی داشت از کنار ماشین کناریش رد بشه و بره داخل فرعی گفت:درستون کی تموم میشه؟
_دو ترمش بیشتر نمونده,آخرشه دیگه
_خواهرتون چی میخونه؟
_اونم همرشته خودمه
بالاخره موفق شد خودش رو از اون ترافیک نجان بده
_جالبه مثل اینکه شما دوتا خواهر مشترکات زیادی دارین برعکس منو بهراد
_چطور؟
_من عمران خوندم اون اقتصاد! الان تاجره با اینکه فقط سه سال اختلاف سنی داریم اما انگار یه دهه فاصله بینمونه...تقریبا هم باهم کارد وپنیریم!

chrysalis
1390،07،02, ساعت : 06:50 قبل از ظهر
_خب البته این به ارتباط خانواده باهمدیگه هم ربط داره
_چه ربطی؟
همونطور که روم رو به سمت پنجره برمیگردوندم وبه بارون تو شب نگاه میکردم گفتم:اگه پدر ومادری باهم خوب رفتار کنن عاشقانه همو دوست داشته باشن این عشق به بقیه افراد خانواده هم منتقل میشه وتو رفتار تک تکشون نمود پیدا میکنه
بالحن پرحسرتی گفت:پدر ومادر شما اینطوری بودن؟
لبخندی تمام چهره ام رو پوشاند وگفتم:مامان وبابا عاشق هم بودن..اونا خیلی سخت بهم رسیدن مامان همیشه میگفت تا سرسفره عقد کنار بابا نشست صدبار مرد وزنده شد
_خب چرا اگه همو میخواستن؟
_خواستن تنها حلال مشکلات نیست همیشه یه موانعی هست
_خب چطوری بهم رسیدن؟
دوتایی نگاهی بهم انداختیم که باعث شد همزمان باهم بخندیم
_وقتی ادم یک چیزی رو از ته دلش بخواد اون چیز اتفاق می افته,دیر و زود داره امابه قول معروف سوخت وسوز نداره
_شما به این حرفتون اعتقاد دارین؟
_این اعتقاد مادرم بود میگفت اینجوری به بابا رسیده منکه تاحالا عاشق نشدم که بدونم
_جدا؟
باتعجب نگاهش کردم که یعنی چی جدا؟
_یعنی تاحالا یکنفر هم تو زندگیتون نبوده؟
محکم جواب دادم:وقتش رو نداشتم
_چرا این جور چیزها که وقت وزمان نمیشناسن! تو یک لحظه ناغافل گلوت رو میچسبه وقلبت رو میارزونه و..
باخنده گفتم:نه مثل اینکه شما خیلی تجربه دارین بی شوخی چندبار گلوتون رو چسبیده وقلبتون رو لرزونده؟
خندید ودستش رو در هوا تکان داد وگفت:اووووه نپرس که حسابش از دستم در رفته!
_اونکه دیگه اسمش عشق نیست!
_پس چیه؟
_عشق فقط یکبار تو زندگی اتفاق می افته یکبار برای همیشه یا میمونه وتو قلب ریشه میکنه وتبدیل به دوست داشتن میشه یامثل یه غده سرطانی تبدیل به نفرت میشه وتمام وجود ادم رو میگیره
بهروز قیافه متفکری به خودش گرفت و پرسید:خب اگه هیچکدوم نشد چی؟
_نمیدونم شناختی که من از عشق دارم اینجوریه,شاید شما یه مدل عشق جدید کشف کردین
بهروز مکثی کرد وبعد باصدای ارومی گفت:خب اگه تاحالا عاشف نشدین متنفر چی؟
از سوالش خنده ام گرفت:چه سوالایی!نمیدونم,شده تاحالا بینهایت از کسی بدم بیاد امانفرت اون مدلی که منظورتونه نه!
بهروز ضربه ای روی فرمون زد وباشیطنت گفت:نخیر هیچ جوره اعتراف نمیکنین!
*******
_خانم رسیدیم
باصدای راننده به خودم میام,نگاه گیجی اطرافم میکنم و خیابون خونمون رو میشناسم,سریع کرایه رو میدم وپیاده میشم

chrysalis
1390،07،02, ساعت : 07:07 قبل از ظهر
وقتی وارد خونه میشم صدای خنده شیدا رو میشنوم
تعجب میکنم که اینوقت روز خونه چکار میکنه,کفشامو میذارم تو جاکفشی ومیبینمش که داره باتلفن صحبت میکنه حدس زدن اینکه چه کسی پشت خطه چندان سخت نیست پس همونطور که به سمت اتاق خواب میرم میگم:به علیرضا سلام برسون
شیدا بلند میگه:علی نیست
سرم رو از اتاق بیرون میکشم ونگاهش میکنم که دستش رو روی دهنی گوشی میگیره ومیگه:خواستگار سمج!
به اتاق برمیگردم ومانتوم رو باحرص درمیارم وروی تخت میندازم وزیر لب غرغر کنان میگم:کی میخواد دست برداره!
_خسته نباشی..فرزاد سلامت رسوند
روی تخت میشینم وپامو بالا میارم تاجوراب رو بیرون بکشم ومیگم:تو چرا خونه ای
کنارم میشینه ومیگخ:علیرضا یک ماه بهم مرخصی داده
جوراب دیگه رو هم درمیارم وهر دو لنگ رو در هم لوله میکنم
_خوش به حالت
_شماهم به رییست جواب مثبت بده تا یکماه مونده به عروسی بهت مرخصب بده
خودش رو روی تخت رها میکنه ومیگه:وای چقدر کار داریم لباس عروس واینه وشمعدون تالار وچاپ کارتها رو هم حساب کن باید تو همه کارهام کمکم کنی
_شرمنده من به رییسم جواب ندادم که یک ماه مرخصی داشته باشم
_خب چرا جوابشو نمیدی گناه داره چقدر سر میدوونیش؟
از روی تخت بلند میشم وتو کشو لباسها دنبال لباس میگردم که عصبی میشه ومیگه:آره فرار کن مثل همیشه خفه خون بگیر
_ولم میکنی یانه شیدا؟دست از سرم بردار
_دست از سرت بردارم که خودت رو بدبخت کنی؟حالا اگه اون بهروز اینجوری در اومد یعنی همه مردها همونقدر پست وبی معرفتن؟اصلا همین علیرضا..
پریدم وسط حرفش وتقریبا مثل خودش داد زدم:آره..آره همشون مثل همن..همشون رذل و پست ونامردن..فقط هم فکرخودشونن فکرخودشون وخواسته های کثیفشون!شیدا بفهم از همشون متنفرم..بیزارم...بفهم!
دیگه نایستادم تابحثمون ادامه پیدا کنه بلوزی برداشتم ورفتم داخل حمام وشیر اب رو تا ته باز کردم
دستهام رو روی گوشهام گذاشتم ومحکم فشار دادم..دلم میخواست جیغ بکشم وزار بزنم اما صدایی ازم در نمی اومد..
داشتم دیوونه میشدم از بس خاطره ریز و درشت از جلو چشمم رد شده بود
از بس یاد نگاهش افتاده بودم وطن صداش رو تصور کرده بودم
خشمش..عصبانی شدن وشیطنت هاش..
چطور باید باور میکردم عشقش دروغ بود!چطور؟
با لباس رفتم زیر دوش وبلند داد زدم:لعنت بهت بهروز لعنت بهت
یک آن چشمهای پر اشکش اومد جلو نظرم....

chrysalis
1390،07،02, ساعت : 11:22 بعد از ظهر
تصویر وخاطره اون شبم بابهروز وکباب درست کردنش تو حیاط رو به یاد میارم و فضای پر دودی که باعث نگرانی من ومریم شد
وقتی صدای سرفه هاش بلند شد دیگه طاقت نیاوردم لیوانی اب کردم ورفتم کنارش که دیدم دستش رو گرفته روی دماغ ودهنش وبادست دیگه اش مشغول باد زدنه, اما چه بادزدنی؟!
من رو که دید سرش رو بالا گرفت وباچشمهای سرخ وخیس از اشکش نگاهم کرد,لیوان رو سمتش گرفتم که سریع گرفت ولاجرعه سرکشید
خندیدم وگفتم:شما برو کنار مامان معلوم شد چقدر آشپزین
باصدایی که ازسرفه دور رگه شده بود گفت:نه خودم میتونم ناسلامتی به من میگن بهروز سیخی!
_والا تااونجایی که ماشنیدیم میگن کبابی نه سیخی!
_آخه مامیخواستیم خلاقیت داشته باشیم اینکه گفتیم سیخی!
لبخند معناداری زدم وبادست اشاره کردم که یعنی سیخی خان بفرما این گوی واین میدان که باد زدن همان و دود غلیظ شدن همان وسرفه های وحشتناک وبلند هم همان..
آنقدر بد سرفه اش گرفت که باخودم گفتم الان ریه اش رو بالا میاره,باد بزن رو انداخت ورفت اونطرف حیاط ومنم از فرصت استفاده کردم ورفتم جای اون وشروع کردم به باد زدن.
کمی بعد برگشت صورتش خیس بود واز موهای جلوی پیشونی اش اب میچکید,کنارم اومد وزیرچشمی نگاهم کرد واروم گفت:همیشه همینطوری بود نمیدونم چرا نشد
خندیدم وپرسیدم:حالا راستش رو بگین لقب کی رو به نام خودتون کردین؟
زیر لب زمزمه کرد:بهراد!
******
***

موهام رو در حوله ای میپیچم واز حمام بیرون میام,یک ساعتی میشه که خودم رو اونجا زندانی کردم واشک ریختم والان تقریبا اروم شدم مثل خونه که درسکوت محضی فرو رفته
بی صدا به اتاق خوابم میرم تالباس گرمی بپوشم,تمام استخوانهایم از بس زیر شیر ایستادم نرم شد انگار اب تمام رس بدنم را شسته وباخود برده
پلیور بلندی برمیدارم ومیپوشم وموهایم را بی انکه خشک کنم دورم میریزم وزیر پتو میخزم
بازدمم اون زیر رو مثل بخاری گرم میکنه وپیشونی وگونه های یخم گرم میشه اما بیشتر از دو دقیقه نمیتونم تحمل کنم وسرم رو بیرون میارم ومتوجه شیدا میشم که روبه روم به دیوار تکیه داده ونگاهم میکنه
اروم میاد جلو ولبه تخت میشینه ومیبوستم ومیگه:معذرت که ناراحتت کردم
لبخند تلخی میزنم که انگار همون راضیش میکنه چون بلافاصله شیدای همیشه میشه وخودش رو کنارم زیر پتو جا میده و زل میزنه به چشام ومیگه:بقیه حرفهای دیشب رو ادامه نمیدی؟
_کدوم حرفها؟

chrysalis
1390،07،02, ساعت : 11:35 بعد از ظهر
_اذیت نکن دیگه حالاکه 4_3سال گذشته وهمه چیز تموم شده تعریف کن برام
_چرا باید اینکار رو بکنم؟
_بخاطر من
_شیدا اگه میخوای رمان بخونی زندگی من هیچ شباهتی بهش نداره!
_تو به اینجاش کار نداشته باش من خودم میدونم چطوری تو ذهنم پردازشش کنم که مثل رمانهای عشقی پرسوز وگداز بشه
_امشب رو بی خیال شو واقعاخسته ام
_حوصله منت کشی ندارم زود باش بقیه اش روبگو بعد اینکه رفتی خونه اش چی شد؟
بیشتر خودم رو زیر پتو فرو بردم وبه ناچار شروع کردم::
_تو همون هفته اول پشیمون شدم..هیچ وقت بهت نگفتم شاید اگه همون روزا برات تعریف میکردم تو از اون مخت کار میکشیدی و راهنماییم میکردی یاحداقل هشدار بهم میدادی تا الان اینجا نباشم
_تعریف کن دیگه جون به لبم کردی
_روزهای اول بدون هیچ مساله ای گذشت وهر کدوم سرگرم کار خودمون بودیم بدون هیچ حرف اضافه ای البته اون تلاشش رو میکرد اما من دلیلی برای گسترده شدن رابطمون نمیدیدم
سه روز ار رفتنم میگذشت صبح روز چهارم بود که مثل هرروز زنگ در رو زدم وبرخلاف همیشه که اقاسلیمون سرایدار خونه در رو برام باز میکرد خود بهروز اینکار رو کرد
هم کارش باعث تعجبم شد وهم ظاهرش!یک گرمکن وشلوار سفید مشکی پوشیده بود وروی پیشونیش پر از قطره های درشت عرق بود که نشون میداد از صبح زود درحال ورزش بوده
خندید وگفت:صبح قشنگیه مگه نه,شماهم لباستون رو عوض کنین وبیایین از این هوا استفاده کنین
_ممنون من سرصبح ورزشهامو کردم
_چه رشته ای؟لابد دومیدانی؟
دو میدانی رو با طعنه گفت ومنم برای اینکه جواب طعنه اش رو داده باشم مثل خودش گفتم:نه استقامت!
دیگه چیزی نگفت ومنم سرمست وکیفور رفتم داخل,مریم که هنوز خواب بود پس رفتم تو اتاق خودم که روبه روی راه پله وکنار اتاق بهروز بود ولباسامو عوض کردم و اومدم پایین تابه بقیه سر بزنم که صدای داد وفریاد بلندی رو از حیاط شنیدم
اولش ترسیدم وباعجله دویدم سمت حیاط که پیر مرد ریز نقشی رو دیدم که بالای شاهکار روز قبلم ایستاده و داره به بهروز بد وبیراه میگه!
شیوا باهیجان میگه:کدوم شاهکار؟چی کارکرده بودی؟
یک دل سیر میخندم ومیگم:روز قبل کنار حیاط یک جعبه گل بنفشه بود,من هم که بیکار از سلیمان اجازه گرفتم واونها رو بکارم که گفت بکار منم خوشحال رفتم همه رو شطرنجی تو باغچه کاشتم
_اون موقع که زمستون بود!
دوباره میخندم ومیگم:دقیقا!

chrysalis
1390،07،03, ساعت : 11:19 بعد از ظهر
_خب بعدش؟
_هیچی دیگه باهول و ولا رفتم تو حیاط پیرمرده پشتش به من بود وروش طرف بهروز,بهروز میخواست ارومش کنه وهی میگفت:مگه حالا چی شده آقاحسام
و اونم باعصبانیت میگفت:هیچی نگو فقط بگو کدوم نادونی بنفشه رو تو زمستون میکاره ها؟
بهروز هرکاری کرد فایده نداشت راستش رو بخوای خودمم ترسیده بودم بااینکه هیکل درشتی نداشت وخیلی هم ریز نقش بود امالحنش انقدر جذبه داشت که حساب کار می اومد دستت
بهروز متوجه من پشت سر پیرمرد شد ویواشکی بادست بهم اشاره کرد که برگردم از اداهاش خنده ام گرفت وباعث شد دل وجراتی پیدا کنم وجلوتر برم!
خودمم نفهمیدم چی شد که یهو بلند گفتم:کار من بوده
_بابا دل وجرات!
از لحن شیدا خندیدم وگفتم:فکر کنم سر لج بابهروز انجوری شیر شدم!
خلاصه پیرمرد که صدامو شنید برگشت وباتعحب نگا نگام کرد وگفت:شماکی باشین؟
حالا که بند رو آب داده بودم مجبور بودم تا ته اش رو برم نگاهی به بهروز انداختم که چشماشو بست ومحکم نفسش رو بیرون داد وبلند گفتم:بنده رهنما هستم..به نوعی میشه گفت پرستار خانم متین وشما؟
چشمهای پیر مرد از تعجب گرد شده بود و روی چهره بهروز لبخند زیرکانه داشت ظاهر میشد
پیرمرد زیرلب گفت:لاا...الا ا.. ورو به بهروز ادامه داد:ازکی تاحالا؟
بهروز خنده اش رو خورد وگفت:چند روزیه
_خب مگه نمیگه برا پرستاری اومده پس یعنی باغبون نبوده که رفته گلهای بی زبون رو به این روز دراورده
رفتارش خیلی برام گرون امد برای همین عصبی شدم وزدم به اون در وگفتم:نه نبودم آقا! شما چرا بامن حرف نمیزنین من خودم مسول کارهام هستم نه دیگران
ابروهای پرپشتش رو در هم گره داد وگفت:برو خانم من چی بگم به شما اخه
_همین چیزهایی که دارین به اقای متین میگین
نفس صدا داری کشید ودرحالیکه سعی داشت لحن صداش خصمانه نباشه گفت:آخه خانم یکم فکرنکردی زمستون وقت کاشتن گل نیست اونم بنفشه!
_حق باشماست من نه باغبونم نه زمستون فصل کاشتنه اما این گلهایی که اینقدر نگرانشونین چند روزه گوشه همین حیاط موندندمن فقط کردمشون تو خاک تازه از اقا سلیمون هم اجازه گرفتم
پیرمرد یکدفعه برگشت سمت بهروز وگفت:مگه به تو نگفته اون گلها رو تو گلخونه نگه داری ها؟
بهروز دستهاش رو بالا برد وگفت:تو رو سرجدت دست بردار حسام یک صلوات بفرست وتمومش کن
_چی چی رو تموم کنم؟
_صبحمون خراب شد حسام کوتاه بیا دیگه

chrysalis
1390،07،04, ساعت : 07:44 قبل از ظهر
حسام پشتش رو به ماکرد و روبه گلها غرغر کنان گفت:حالا بهت نشون میدم پسره ی بی حواس
ومثل مادری بالای گلها نشست وگلبرگها را نوازش کرد
بهروز که دوباره خنده اش گرفته بود سمت من اومد وگفت:بیابریم تا دوباره شروع نکرده
باهم وارد ساختمون شدیم و در رو که بستیم بهروز یهو غش غش زد زیر خنده وگفت:خیلی با دل وجراتی تو دختر!
در جواب فقط لبخند زدم که باز گفت: خداییش جگر میخواد حرف زدن باحسام وقتی عصبانیه
_ولی به نظرم این رفتار برای یه باغبون با صاحبکارش درست نیست!
_حسام که فقط باغبون نیست!حسام مثل بابامه,از وقتی که یادمه حسام تو این خونه بوده برعکس اونکه هیچوقت..
و بقیه حرفش رو خورد
_شماهم مثل اینکه ملا از دعواهای اقا حسام خوشتون میاد
_چرا خوشم نیاد من دوستش دارم اونم دوستم داره مثل همون گلهایی که اینقدر به جونش بنده خودش یکبار بهم گفت
همونموقع حسام بهروز رو صدا زد و اونم مثل فشنگ پرید طرف در وگفت:خدا امروز رو بخیر بگذرونه وهمونطور که در رو میبست بهم چشمک زد که البته باعث شد واقعا شوکه بشم!
صبحانه مریم رو اماده کردم وبه اتاقش بردن وبرعکس روزاهای دیگه دیدم بیداره وسلاممو با روی باز جواب داد
کنارش نشستم وباهم صبحانه خوردیم وبعدهم براش کتاب خوندم واونم تو سکوت به صدام گوش میداد اما مطمن نبودم که به داستان هم گوش میده
تو حال وهوای خودمون بودیم که صدای زنگ تلفن از جاپروندمون!
کتاب رو گذاشتم روی تخت و رفتم طبقه پایین,بی انصافا هیچکس هم نمیکرد لااقل گوشی رو برداره من اینقدر بالا وپایین نرم
وقتی گوشی رو برداشتم از بس تند تند اومده بودم نفس نفس میزدم:بفرمایید؟
صدای زنانه ای باتاخیر سلام کرد
_سلام بفرمایید خواهش میکنم
_منزل اقای متین؟؟
_بله امرتون؟
زن که از درست بودن شماره اش مطمن شده بود لحنش رو تغییر داد وعصبانی گفت:شما؟
لحن تند وعصبیش به منم منتقل شد,سیم رو دور انگشتم پیچیدم وگفتم:شما تماس گرفتی از من میپرسی کی ام؟
_آتوسا وشما؟
_شیرین هستم آتوسا خانم
_خوبی شیرین؟بهروز خونه است؟
از لحن طلبکارش بهم برخورد مثل خودش گفتم:الان صداش میکنم
_صبر کن ازت سوال دارم
_بفرمایین
_تو اونجا چکار میکنی؟
محکم وقاطع گفتم:الان صداشون میکنم
گوشی روگذاشتم ودر حالیکه خون خونم رو میخورد رفتم تو حیاط وبهروز صدا زدم ودستم رو مثل گوشی گرفتم کنار وگوشم وگفتم:تلفن
_اومدم اومدم

chrysalis
1390،07،05, ساعت : 09:39 قبل از ظهر
داشت به سمت من می اومد که حسام بلند گفت:زود برگردی ها!
به من که رسید پرسید: کیه؟
با بی حوصلگی جواب دادم: دختر داییتون!
-آتوسا؟!
منم جواب ندادم ...رفت داخل و منم اروم اروم پشت سرش ...رسید ظای تلفن و گوشی رو برداشت و همزمان گوشهای من هم تیز شد
-سلام عزیزم...قربانت...آره..منم همینظور..ای قربون اون دلت! چی؟...آره آره ..خب؟ ...نه بابا! کی؟ الان...؟؟؟؟من که از خدامه! باشه باشه کجا؟حالم داشت دیگه از لحن و قربون ضدقه هاش بهم میخورد راهم رو کج کردم و رفتم به سمت راه پله و خودم رو به اتاقم رسوندم صدای خنده هاش رو میتونستم از طبقه پایین بشنوم....در رو پشت سرم بستم و پشت در چمباتمه زدمنمیدونم چرا اینقدر ناراحت شده بودم !من و اون که ربطی به هم نداشتیم!هر چند دروغ بود اگه میگفتم که رفتارش برام اهمیتی نداره...اما تمام سعیم این بود که نذارم فکرش جایی تو ذهن و قلبم برای خودش پیدا کنه ولی الان میدیدم که با همه تلاشم مثل اینکه اصلا موفقر نبودم!ده دقیقه بعد بهروز اومد به اتاقم و در زد...وقتی در رو باز کردم دیدم یه کاپشن کرم وشلوار قهوه ای سوخته ای پوشیده و داره شال گردن کرم قهوه ایش رو گره میزنه...بوی عطرش هم که داشت خفه ام میکرد دیگه!با چشمهای خندانش بهم نگاه کرد و گفت: من دارم میرم بیرون چیزی که احتیاج ندارین؟
- نه خوش بگذره!پابروهاش رو با تعجب برد وبالا وگفت:چطور؟دستهام رو از پشت در هم قلاب کردم و با پوزخند نگاهش کردم که یعنی خودتی اخوی!اما اون دست بردار نبود جلوتر اومد وگفت: نمیخوای بپرسی کجا میرم؟صاف ایستادم و مستقیم زل زدم تو چشمهاش و جواب دادم: برام مهم نیست و فکر هم نیمکنم که ربطی به من داشته باشهروی سر پنجه پاش بلندش د و کمی خودش رو به جلو کشید : تا ظهر بر میگردمبا حرفش میخوساتب هم یاداوری کنه که هنوز قرار خریدی که شب قبل باهاش گذاشتم برقراره اما من یکی که چشمم اب نمیخورد آتوسا بذاره اون زودتر از 7 و 8 شب برگردهبهروز که رفت منم برگشتم تو اتاقم و در رو بستم کمی که به خودم مسلط شدم برگشنم پیش مریم و با هم مشغوا حرف زدن شدیمو بهش گفتم که با بهروز قرار گذاشتم که سه تایی شب با هم بریم برای اون خرید اولش باور نکرد ولی بعد مثل یک بچه ذوق زد و برخلاف گفته بهروز کلی هم استقبال کرد هنوزم رفتار عجیب و نامانوس مریم برام جا نیفتاده بود ...نمیفهمیدم چرا خودش رو تو اتاق زندانی کرده و با کسی به اون صورت همکلام نمیشه...نمیشد گفت که افسردگی داره هرچند که نمیتونست به تنهایی راه بره و برای رفت و امدش از صندلی چرخدا استفاده میکردن اما به نظر خودم این مساله دلیل رفتار غریبش نبود ...خیلی از ادمها تو دنیا با مسایل جسمی به مراتب بدتری از اون دست و پنجه نرم میکنن و اصلا مثل اون غمبرک نمیزنن و زانوی غم بغل نمیگیرن!
**************
نزدیکهای ظهر شده بود و شازده پسر خبری نشد ..نهار مریم رو دادم و خواستم برم ظرفها رو بذارم تو اشپزخونه که صدای محبوبه و سهیلا رو شنیدم که داشتن باهم درباره منحرف یمزدن...سهیلا داشت میگفت که:محبوب غلط نکنک این دختره یه چیزیش میشه ...دیدی صبحی اا چه جوری زل زده بود بهش؟
-بس کن سهیلا ...چی داری میگی برای خودت؟مگه چطوری دشات نگاه میکرد طفلک رو؟
-داشت با چشماش میخوردش! اونم درسته!
-اقا باهمه زنها اینطوریه! تو ذاتش به اون بابای گور به گور شده اش رفته...سوگل رو یادت نیست یا همین آتوسا...اصلا چرا راه دور میری؟ اون دختر پارسالیه گی بود از کانادا اومده بود؟
-گلنوش؟
-آره همون....یه دهم رفتاری که با اون دختره ورپریده رو داشت که با این طفلک معصومم نداره!
-ولی این دختره رو یکی باید توجیه شا کنه..یک وقتی خام نشه!...حیفه..دختر خیلی نازیه...چشمهاش رو دیدی/آدم از دیدنش سیر نیمشه...
-آره خب خوشگله...خود ثریا هم معلومه یه زمانی خوشگل بوده...اما دوتایی شون ساده ان!
-راستی چرا ثریا سر از این جا دراورده ...وضع دخترها که به نظر بد نمیاد..دک و پوز این شیرینه که خوبه...
-ول کن دیگه سهیلا....اینقدر حرف مردم رو نزن...برو ملافه های اتاقها رو عوض کن ....اینقدر هم وراجی نکن ه اخر و عاقبت ندراه...دیگه طاقت نداشتم دستم رو بردم دور گلوم و راه تنفسم رو ماساژ دادم...ا زحرفهایی که شنیده بودم تمام تنم یخ کرده بود ...من کجا اومده بودم؟بهروز کی بود؟ من اونجا چه غلطی میکردم؟
صدای لخ لخ دمپایی سهیلا رو که شنیدم به دو رفتم توسالن وخودم روانداختم روی کاناپه و یه مجله برداشتم که یعنی مثلا من دارم مطالعه میکنم..حالا اون سینی غذا هم کنار دستم روی میز!!!!
سهیلا اومد تو سالن واول یه نگاهی به من انداخت و رفت سمت پله که انگار پشیمون بشه برگشت و کنارم نشستمنم خودم روزدم به کوچه علی چپ و نگا نگاهش کردم-چیزی شده سهیلا خانم؟چیزی میخوای؟-اره شیرین جان...اما نمیدونم بگم یا نه؟-بگو عزیزم مجله رو گذاشتم روی میز و بالبخندم تشویقش کردم که حرف بزنه با تردید شروع کرد به گفتن:ببین شیرین جان توهم مثل دخت رخودمی...دوستت دارم اونم مادرانه...اینجا هیچکی مثل اینکه نمیفهمه چه خطری دور وبرت میگرده ...شایدم میدونن ونمیخوان بگن..الله و اعلم...اما من نمیتونم نگم...ببین دخترم مراقب خودت باش ...یک وقت گول حرفها و رفتارهای این مردها رو نخوری ها...حواست باشه دخترم این مردها رو فقط وفقط خدا میشناسه وبس...فکر نکنی منظوری دارم ها نه....والا اقا مرد خوبیه ..خیلی مرده...خیرش به همه ما رسیده...اما یک اشکالی داره اونم اینکه خیلی دنبال زنهاستو ووتقصیر خودشمم نیست طفلکی تو همچین خانواده ای بزرگ شده....باباشم همینجوری بود...یه جورایی میگن سر وگوشش میجنبید ...یکی از دلایلی هم که مریم خانم به این دروزگار افتاده کارهای همون از خدا بی خبر بود...اسمی شوهر وبابای اینا بود...اخرش هم که...خلاصه شیرین جانم حواست باشه این پسر هم از تخم وترکه همون پدره...مراقب باش که یکوقت چیزی نشه که بعد یه عمر حسرت بخوری...حرفهایی که میشنیدم را به زحمت هضم میکردم ...سهیلا داشت چی میگفت؟؟؟ واقعا راست بود یا دشمنی چیزی با بهروز داشت؟سهیلا که بلندشد و رفت منم با بدنی که به زحمت از روی کاناپه بلندش کرده بودم رفتم سمت پله...اما مگه توان این رو دشاتم که اونهمه پله رو برم بالا؟تمام بدنم شل شده بود و از اون بدتر ذهن بهم ریخته بود که مدام دنبال یه نشونه میگشت تا با حرفهای سهیلا تطبیق بده...من که تا حالا چیزی از بهروز ندیده بودم...جز شیطنت های گاه و بیگاه و خنکش....اما یک آن صحنه اون بعدظهر مهمونی تو خونه اش رو که با آتوسا بود اومد جلو وچشممم...انگا ر که دنیا روی سرم اوار شده باشه ....با درد به خودم اعتراف کردم که حرفهای سهیلا چندان هم بیراه نیست!


******************************

8خب اینجوری که از پستم معلومه خودتون متوجه شدین که کامپی خونه درست ش ده واز این ببعد بنده با پستهای درست ودرمون مزاحمتون میشم....بنابراین سرعت پیش روی داستان بیشتر میشه....خوشحال میشم...سرعت شما هم در نقد کردن داستان بیشتر بشه...پپیشاپیش از همراهیتون ممنونم....تشکر هم یادتون نره ها...

chrysalis
1390،07،06, ساعت : 04:43 بعد از ظهر
...............********





تو اتاق بودم و از ترس هم در رو از پشت سرم قفل کرده بودم!


مغزم از فشاری که بهش اورده بودم در حال انفجار بود...حسابی گرسنه ام شده بود اما جرات پایین رفتن رو نداشتم....


به خودم گفتم چقدر احمق بودم که کار به اون خوبیم رو تو شرکت مهرداد ول کردم و اومدم تو این خراب شده...هر چند که حضور خاله بهم قوت قلب میداد اما ترسی که اون لحظه تو وجودم بود هر فکر خوب دیگه ای که باعث ارامش دادن بهم میشد رو از بین میبرد !


نفهمیدم که چقدر گذشت ...به خودم که اومدم شب شده بود و هوا هم دیگه تاریک تاریک شده بود و من همونطوری پشت در خوابم برده بود و گردنم کج افتاده بود روی سینه ام ...


با درد بلندشدم و کورمال کورمال تو تاریکی دنبال کلید گشتم ...چراغ که روشن شد اولین چیزی که دیدم تصوریر خودم تو اینه روبه روم بود...صورتم رنگ پریده و سفید شده بود


حسابی یخ کرده بودم ...بخاری اتاق هم خاموش بود و پنجره هم از ظهر باز مونده بود...


گردنم تیر میشکید ...دستم رو گذاشتم روی گردنم و اروم سعی کردم تکونش بدم که بلافاصله از اون کار پشیمون شدم چون درد بدی تو ستون فقرات و گردنم پیچید


به نظرم می اومد که سرم اندازه یه کامیوون باد کرده...تو دهنم دنبال دلیلی میگشتم که باعث به وجود اومدن این حالت برام شده ...اما چیزی یادم نمی اومد...


خودم رو روی تخت انداختم و چشمام رو بستم ...هر چی بیشتر فک رمیکردم کمتر به نتیجه میرسییدم


صدای تق تق در از جا پروندم


-خاله...حاله شیرین بیداری؟


از تخت خودم رو پایین کشیدم و به سمت در رفتم...پاهام سنگین شده بود و انگار که به هر کدوم سرب اویز کرده بودن


کلید رو در قفل چرخاندم و در رو باز کردم...چهره متعجب خاله در چارچوب در نقش بست


-چی شده خاله؟حالت خوبه؟


سرم رو چندبار تک.ن دادم که یعنی اره خوبم


دستش رو گذاشت روی پیشونیم و اخمی کرد و گفت:چرا اینقدر یخی؟


-فکر کنم فشارم افتاده


-بخاطر اینکه از صبح هیچی نخوردی ...ضعف کردی


داخل اتاق شد و پنجره رو بست و غر غر کنان بخاری رو روشن کرد ....من هم مثل انسان گنگی فقط به حرکاتش نگاه میکردم


-الان یه چیزی میارم که بخوری


خاله که از اتاق بیرون رفت دوباهر از خدا خواسته..خودم روانداختم روی تخت و پتو رو کشیدم روی سرم...بازدمم در عرض چند ثانیه زیر پتو رو گرم کرد و چقدر اون گرما لذت بخش بود ...دوباره چشمانم داشت گرم میشد ...در همان حال تخت تکانی خورد و انگار که کسی رویش نشسته باشه بالا و پایین رفت...


با صدای کشدار و لحنی خسته گفتم:خاله الان اشتها ندارم ...بذارش برا بعد


صدای بم و مردونه ای که شنیدم مثل یه شی تو تیز تمام تنم رو سوزن سوزن کرد...:اگه اینجوری پیش بره که باید برای شما هم یه پرستار بگیرم!


با ترس از جا پریدم و پتو رو کنار زدم ....باورم نیمشد..بهروز بود که روی تخت کنارم نشسته بود!


خودم رو به گوشه کشیدم و مثل یه جذابی ازش دور شدم


خندید:حالت خوبه؟


با چشمهایی که خوب میدونستم الان از ترس دو برابر اندازه همیشگیش شده سرم رو تکون دادم


صداش آروم و نرم بود:اما ظاهرت این رو نشون نیمده!میخوای ببرمت دکتر؟


چه آرامشی در اون صدا بود...آهنگ لحنش دل رو میلرزوند!


صدایی زیر گوشم آروم هشدار داد: حواست باشه با همین لحن دختر ها رو فریب میده!


بهروز که هنوز سر جاش نشسته بود و چشماش تو نگاه من قفل بود لبخند مضحکی زد و از روی تخت بلند شد و گوشه اتاق ایستاد ...دستهاش رو روی سینه قلاب کرد وبا لحنی پر از تردید پرسید: اتفاقی افتاده؟


با دور شدنش کمی راحتتر شده بودم...ولی بازهم با سر بهش فهموندم که نه!


-میششه بپرسم از ظهر به یان طرف چه اتفاقی افتاده؟


همون موقع خاله با ظرف غذا وارد اتاق شد و من رو از اون جو سنگین نجات داد...بهروز با اومدن خاله تکیه اش رو از دیوار برداشت و گفت: من میرم تا شما راحت باشین


هنوزاز اتاق بیرون نرفته بود که برگشت و دوباره گفت: راستی اگه میخوائین میتونیم برنامه شب رو کنسل کنیم؟


اخمی کردم و به این فکر کردم که کدوم برنامه که خودش فهمید با خودم درگیرم ...


-خرید رو میگم!


- نه نه احتیاجی نیست...الان آماده میشم


-مطئنین؟


-بله


-پس من میرم تا وقته به مامان کمک کنم حاضر بشه


-لازم نیست خودم اینکا رور میکنم


-خاله تو غذات روب خور..رنگ به روت نمونده.


از روی تخت بلند شدم و به سمت در رفتم: باشه برای بعد خاله الان اشتها ندارم


و بدون اینکه به نگاه خیره بهروز توجهی بکنم از اتاق بیرون رفتم



مریم با لبخندی گرم و پرمهر منتظرم نشسته بود...تمام حس سستی و رخوتی که دشاتم با دینش از بین رفت...کنارش نشستم و بالحنی که سعی داشتم شاد باشه گفتم:انتخاب کردین که چی میخوائین بپوشین؟


مریم فقط نگاهم کرد ...خودم بلندش دم و رفتم سروقت کمد لباسهاش و مانتو روسیری رنگ روشنی رو بیرون کشیدم و گفتم: خوبه؟


لبخندش پر رنگتر شد ...اما هنوزم میشد ته مونده رنگ غم همیشگی رو تو چهره اش دید


کمکش کردم تا حاضر شد...ساعت هنوز 7:15 رونشون میداد ...چقدر زمان دیر میگذشت!


د رذهنم داشتم نقشه میکشیدم که هر طور شده تنهایی به این خرید برم ..ه رچند که قبلا به بهرو ز هم گفته بودم که فقط میخوام خودم و مادرش باشم اما حرف که تو کله اون ادم فرونمیرفت!


ا زعمد هی دور خودم چرخیدم و برای حاضر شدن خودم کلی زمان حروم کردم اما خنوزم ساعت 8 نشده بود ..


اخرش از صرافت حروم کردن وقت افتادم...با زحمت زیاد زیر بغل های مریم رو گرفتم و اوردمش پایین...


طبقه پایین تاریک بود و هیچ صدایی هم نمی اومد...قلبم بدجوری میزد...میدونستم تا حالا همه دیگه رفتن و کسی جز اقا سلیمان تو خونه نیست ..از ته دل آرزو کردم که از بس معطل کردم اونم خسته شده و رفته پی کارش...


آخرین پله رو هم رد کردیم ...خیلی طول کشیده بود اما بالاخره موفق شده بودیم


پله ها که تموم شد دوتایی انگار که به فتح بزرگی دست پیدا کردیم به روی هم خندیدم ...با پام صندلی همون کنار ور کشیدم و مریم رو روش نشوندم ....تمام صورتم خیس عرق شده بود و گلوم هم خشک شده بود..


رفتم سمت آشپزخونه تا آبی بخورم که یکدفعه تو تاریکی بهروز رو پشت ستون سالن دیدم ...از بس ناغافل بود. جیغ بلندی کشیدم ...


-یعنی اینقدرترسناکم؟


دستم رو از روی سینه ام برداشتم و به ستون تکیه دادم...اونم ا زتاریکی ببیرون اومد و بالای سرم ایستاد


-موضوع چیه؟کسی چیزی گفته؟؟؟


سرم با سرعت عجیبی بالا رفت و چشمام تونگاه براقش قفل شد..تونگاهش چیز غریبی بود که ازش سر در نمی اوردم...خشم..نفرت...علاقه...نم دونم...رنگ نا آشنایی داشت که تا به حال ندیده بودم!


-حرف بزن لطفا!


-شیرین جان؟چی شده؟


هر دو با تعجب به انتهای سالن برگشتیم و از چیزی که دیدم ماتمون برد....مریم با اتکا به صندلی بلند شده بود و ایستاده بود و من رو بلند صدا زده بود!!!


بهروز از جا کنده شد و رفت سمت مادرش و منم همونجا کنار ستون موندم


بازهم صدای مریم رو شنیدم که با نگرانی گفت:چی شده؟چرا جواب نیمدی؟


بهروز مات و مبهوت برگشت و نگاهم کرد ...


اینبار رنگ نگاهش رو خوب نشخیص دادم...هیچ رنگی نبود جز رنگ محبت!


میدونستم که دلیلی برای ترسیدن وجود نداره اما انگار که زهری در خونم ریخته باشند و اون مسبب این عمل باشه میخواستم ازش متنفر باشم ...


به زحمت از جا کنده شدم و به سمت اون دو تا رفتم ...بهروز مریم رو رها کرد و برگشت سمت من ...هرچه بیشتر نزیکش میشدم رنگ نگاهش برام پررنگتر می شد ...


حالا دیگه فقط میترسیدم...ترس از باور کردن اون چیزی که داشتم ته ته نگاهش میدیدم!


چیزی که نباید باورش میکردم...اما اون لحظه گم شدم..فریب خوردم...


زمان ایستاده بود و انگار هر سه با هم مرده بودیم !


نگاهم در نگاه خیره اون...گویی با چشماش روحم رو از چشمم بیرون میکشید...


داشتم میمردم یا شاید هم دوباره متولد میدشم؟؟؟؟!!!!


بهروز یک قدم جلو اومد و من مثل مجسمه ای خشکم زده بود...صدای ضربان بلند قلبمم بهم فهموند که هنوز زنده ام


آروم و لرزان گفت:-شیرین!


تمام تنم لرزید...انگار که بهم شوک داده باشن...چقدر گرم...رسا...زیبا....


لرزیدم...پلکهام روی هم افتاد و روحم به ناگاه به وجودم برگشت....


اما دیگه اون روح رونمیشناختم...چون دیگه اون روح چند لحظه قبل من نبود...
این روح .روحی بود که بهروز دست کاریش کرده بود...روش نقش زده بود...نقشی که محونمیشد مگه اینکه بمیرم!!!!

chrysalis
1390،07،07, ساعت : 11:47 بعد از ظهر
-یعنی اینقدرترسناکم؟



دستم رو از روی سینه ام برداشتم و به ستون تکیه دادم...اونم ا زتاریکی ببیرون اومد و بالای سرم ایستاد




-موضوع چیه؟کسی چیزی گفته؟؟؟




سرم با سرعت عجیبی بالا رفت و چشمام تونگاه براقش قفل شد..تونگاهش چیز غریبی بود که ازش سر در نمی اوردم...خشم..نفرت...علاقه...نم دونم...رنگ نا آشنایی داشت که تا به حال ندیده بودم!





-حرف بزن لطفا!




-شیرین جان؟چی شده؟




هر دو با تعجب به انتهای سالن برگشتیم و از چیزی که دیدم ماتمون برد....مریم با اتکا به صندلی بلند شده بود و ایستاده بود و من رو بلند صدا زده بود!!!




بهروز از جا کنده شد و رفت سمت مادرش و منم همونجا کنار ستون موندم




بازهم صدای مریم رو شنیدم که با نگرانی گفت:چی شده؟چرا جواب نیمدی؟




بهروز مات و مبهوت برگشت و نگاهم کرد ...




اینبار رنگ نگاهش رو خوب نشخیص دادم...هیچ رنگی نبود جز رنگ محبت!




میدونستم که دلیلی برای ترسیدن وجود نداره اما انگار که زهری در خونم ریخته باشند و اون مسبب این عمل باشه میخواستم ازش متنفر باشم ...




به زحمت از جا کنده شدم و به سمت اون دو تا رفتم ...بهروز مریم رو رها کرد و برگشت سمت من ...هرچه بیشتر نزیکش میشدم رنگ نگاهش برام پررنگتر می شد ...




حالا دیگه فقط میترسیدم...ترس از باور کردن اون چیزی که داشتم ته ته نگاهش میدیدم!




چیزی که نباید باورش میکردم...اما اون لحظه گم شدم..فریب خوردم...




زمان ایستاده بود و انگار هر سه با هم مرده بودیم !




نگاهم در نگاه خیره اون...گویی با چشماش روحم رو از چشمم بیرون میکشید...




داشتم میمردم یا شاید هم دوباره متولد میدشم؟؟؟؟!!!!




بهروز یک قدم جلو اومد و من مثل مجسمه ای خشکم زده بود...صدای ضربان بلند قلبمم بهم فهموند که هنوز زنده ام




آروم و لرزان گفت:-شیرین!




تمام تنم لرزید...انگار که بهم شوک داده باشن...چقدر گرم...رسا...زیبا....




لرزیدم...پلکهام روی هم افتاد و روحم به ناگاه به وجودم برگشت....




اما دیگه اون روح رونمیشناختم...چون دیگه اون روح چند لحظه قبل من نبود...




این روح .روحی بود که بهروز دست کاریش کرده بود...روش نقش زده بود...نقشی که محونمیشد مگه اینکه بمیرم!!!!







** فصل چهارم




(بخش دوم)





به خودم که میام میبینم تو ماشینم و دارم به سمت شهر برمیگردم...بعد از ظهر شده!




از خودم می پرسم کی از بهنام جدا شدم؟اما هیچی یادم نمی اید!




روی صندلی کنارم فقط یه شاخه گل مریمه که عجیب فضای ماشین رو معطر کرده




دلم میخواد چشمامو ببندم و فقط به یادش این عطر رو ببلعم!




برای لحظاتی چشمامو روی هم میذارم اما بوق گوش خراشی حال و هوام رو بهم میریزه..اتوبوس که از روبه رو داره می اد بازهم بوق میزنه و چراغ میده...سریغ فرمون رو میچرخونم و به لاین خودم برمیگردم..




چنددقیقه نمیگذره که گوشیم زنگ میخوره...بی حوصله تر از اونیم که جواب بدم....پیش خودم میگم لابد بازهم فرزینه که با دوست دخترهاش تنهاست و دنبال یه همراه میگرده...تلفن قطع میشه و من ادامه میدم ...




ولی به دقیقه نمیکشه که دوباره زنگ میخوره...ماشین رو کناری میزنم و در کیفم به دنبال منبع اون صدای اعصاب خورد کن میگردم...اما نیست!




گوشهام رو تیز میکنم...صدا از پشت سرمه...




از جیب کتم که صندلی عقبه گوشب رو ببیرون میارم وبه شماره ای که افتاده نگاه میکنم:آرش!...حوصله اش رو اصلا ندرام...




رد تماس رو فشار میدم و بلافاصله هم خاموشش میکنم...




شیشه ها رو تا انتها پایین میکشم و با سرعت زیادی راه می افتم...باد با شدت به صورتم میخوره ...و مثل سیلی دردناک صورتم رو میسوزونه...موهای جلوی پیشونیم بلند شده و میخوره تو چشمام اما من به طرز احمقانه ای میخوام جلوی ضربات مقاومت کنم...انگا رمیخوام برای اولینبار جلو یچیزی بایستم...اما کاش جای من با باد عوض میشد...کاش من جای اون بودم و خودم رو میزدم...کاش میشد خودم رو له کنم...میکشتم...میخوساتم بمیرم تا دیگه هیچ وق یاد اون دوتا کردمک سیاه و افسونگر نمی افتادم...کاش میمردم...کاش...




دستگاه پخش رو روشن میکنم ...درحالیکه فکر میکنم دیگه چیزی از غرورم باقی نمونده ودر تنهایی که خودم برای خودم ساختم در حال دست و پا زدنم...




ا زخودم میپرسم چی شد که اینقدر تنها شدم؟و فقط براش یه جواب پیدا میکنم ...




جواب اونقدر روشنه که حتی احتیاج نیست به زبون بیارمش...اما انگا رکه زبانم مشتاق باشه مدام اون اسم رو لمس کنه ....زیر لب اروم تکرار میکنم:شیرین...شیرین...شیرین...





..........................................*****






عاشقش شده بودم...بدون اینکه بخوام...بدون اینکه حتی بدونم چطور و از کی؟




فقط فهمیده بودم که میخوامش...خودش و اون نگاه پر مهرش رو که هر روز نصیب مادرم میشد ومن هیج سهمی ازش نداشتم...حتی این روزها همون نگاه معمولیش رو هم ازم میدزدید...من اون رو میخواستم واون از من فرار میکرد و این چقد ردردناک بود ....




درست یادم نمی اد بعداز اون شب چه شد؟




ونمیدونم اگه اون شب به موقع به خودم نمی اومدم و جلوی اون هیجان افسار گیسخته رو نمیگرفتم چی میشد...اما خوب میدونم که بعد از اون شب دیوونه شدم...منی که اصلا تو بند این چیزها نبودم و فقط میخواستم یه دختر مغرور رو خرود کنم حالا.....!!!




اون شب تا خود صبح پلکهام رو ی هم نرفت...بیدار بودم و تا صبح به سقف اتاقم خیره موندم...تنها چیزی که از اون لحظه های پر تشویش به یادم مونده برق نگاه خیره اون و توتاریکی شب بود...




سیاهی چشمهایی که سیاهتر از همیشه میدرخشید!!!




.........




د و روزی بود که خبری ازش نداشتم...چهارشنبه صیح شده بود واون هنوز نیومده بود...دشاتم دیگه می مردم ...نه نه...داشتم متلاشی میشدم...نه میشد سراغی ازش بگیرم ونه آدرسی داشتم که برم دنبالش ...ثریا هم که نم پس نمیداد...




تمام اون دو رو ز و دوشب از خودم میپرسیدم:چرا؟چرا نمیاد؟ چرا؟ یعنی اونم به حال و روز من افتاده/یعنی اونم اسیر شده؟ یعنی اونم فهمیده؟ ولی اون دخترک یخی که من شناخته بودم محال بود درمقابل نگاه من ذوب شده باشه...محال بود...




عمق فاجعه ای که درونم رخ داده بود انقدر عظیم بود که خودمم باورم نیمشد ...


مادری که بعداز سالها بستر نشیینی فقط و فقط به خاطر وجود اون برخاسته و راه رفته بود و با قلبی که در طی این 30 سال برای هیچ کس نتپیده بود وحالا دیوانه وار خودش را به در ودیوار میکوبید و باز هم فقط بخاطر او!

chrysalis
1390،07،08, ساعت : 01:11 قبل از ظهر
-یعنی اینقدرترسناکم؟



دستم رو از روی سینه ام برداشتم و به ستون تکیه دادم...اونم ا زتاریکی ببیرون اومد و بالای سرم ایستاد



-موضوع چیه؟کسی چیزی گفته؟؟؟



سرم با سرعت عجیبی بالا رفت و چشمام تونگاه براقش قفل شد..تونگاهش چیز غریبی بود که ازش سر در نمی اوردم... خشم.. نفرت.. .علاقه... نمیدونم... رنگ نا آشنایی داشت که تا به حال ندیده بودم!



-حرف بزن لطفا!



-شیرین جان؟چی شده؟



هر دو با تعجب به انتهای سالن برگشتیم و از چیزی که دیدم ماتمون برد....مریم با اتکا به صندلی بلند شده بود و ایستاده بود و من رو بلند صدا زده بود!!!



بهروز از جا کنده شد و رفت سمت مادرش و منم همونجا کنار ستون موندم



بازهم صدای مریم رو شنیدم که با نگرانی گفت:چی شده؟چرا جواب نیمدی؟



بهروز مات و مبهوت برگشت و نگاهم کرد ...



اینبار رنگ نگاهش رو خوب نشخیص دادم...هیچ رنگی نبود جز رنگ محبت!



میدونستم که دلیلی برای ترسیدن وجود نداره اما انگار که زهری در خونم ریخته باشند و اون مسبب این عمل باشه میخواستم ازش متنفر باشم ...



به زحمت از جا کنده شدم و به سمت اون دو تا رفتم ...بهروز مریم رو رها کرد و برگشت سمت من ...هرچه بیشتر نزیکش میشدم رنگ نگاهش برام پررنگتر می شد ...



حالا دیگه فقط میترسیدم...ترس از باور کردن اون چیزی که داشتم ته ته نگاهش میدیدم!



چیزی که نباید باورش میکردم...اما اون لحظه گم شدم..فریب خوردم...



زمان ایستاده بود و انگار هر سه با هم مرده بودیم !



نگاهم در نگاه خیره اون...گویی با چشماش روحم رو از چشمم بیرون میکشید...



داشتم میمردم یا شاید هم دوباره متولد میدشم؟؟؟؟!!!!



بهروز یک قدم جلو اومد و من مثل مجسمه ای خشکم زده بود...صدای ضربان بلند قلبمم بهم فهموند که هنوز زنده ام



آروم و لرزان گفت:-شیرین!



تمام تنم لرزید...انگار که بهم شوک داده باشن...چقدر گرم...رسا...زیبا....



لرزیدم...پلکهام روی هم افتاد و روحم به ناگاه به وجودم برگشت....



اما دیگه اون روح رونمیشناختم...چون دیگه اون روح چند لحظه قبل من نبود...



این روح .روحی بود که بهروز دست کاریش کرده بود...روش نقش زده بود...نقشی که محونمیشد مگه اینکه بمیرم!!!!



** فصل چهارم



(بخش دوم)



به خودم که میام میبینم تو ماشینم و دارم به سمت شهر برمیگردم...بعد از ظهر شده!



از خودم می پرسم کی از بهنام جدا شدم؟اما هیچی یادم نمی اید!



روی صندلی کنارم فقط یه شاخه گل مریمه که عجیب فضای ماشین رو معطر کرده



دلم میخواد چشمامو ببندم و فقط به یادش این عطر رو ببلعم!



برای لحظاتی چشمامو روی هم میذارم اما بوق گوش خراشی حال و هوام رو بهم میریزه..اتوبوس که از روبه رو داره می اد بازهم بوق میزنه و چراغ میده...سریغ فرمون رو میچرخونم و به لاین خودم برمیگردم..



چنددقیقه نمیگذره که گوشیم زنگ میخوره...بی حوصله تر از اونیم که جواب بدم....پیش خودم میگم لابد بازهم فرزینه که با دوست دخترهاش تنهاست و دنبال یه همراه میگرده...تلفن قطع میشه و من ادامه میدم ...



ولی به دقیقه نمیکشه که دوباره زنگ میخوره...ماشین رو کناری میزنم و در کیفم به دنبال منبع اون صدای اعصاب خورد کن میگردم...اما نیست!



گوشهام رو تیز میکنم...صدا از پشت سرمه...



از جیب کتم که صندلی عقبه گوشب رو ببیرون میارم وبه شماره ای که افتاده نگاه میکنم:آرش!...حوصله اش رو اصلا ندرام...



رد تماس رو فشار میدم و بلافاصله هم خاموشش میکنم...



شیشه ها رو تا انتها پایین میکشم و با سرعت زیادی راه می افتم...باد با شدت به صورتم میخوره ...و مثل سیلی دردناک صورتم رو میسوزونه...موهای جلوی پیشونیم بلند شده و میخوره تو چشمام اما من به طرز احمقانه ای میخوام جلوی ضربات مقاومت کنم...انگا رمیخوام برای اولینبار جلو یچیزی بایستم...اما کاش جای من با باد عوض میشد...کاش من جای اون بودم و خودم رو میزدم...کاش میشد خودم رو له کنم...میکشتم...میخوساتم بمیرم تا دیگه هیچ وق یاد اون دوتا کردمک سیاه و افسونگر نمی افتادم...کاش میمردم...کاش...



دستگاه پخش رو روشن میکنم ...درحالیکه فکر میکنم دیگه چیزی از غرورم باقی نمونده ودر تنهایی که خودم برای خودم ساختم در حال دست و پا زدنم...



ا زخودم میپرسم چی شد که اینقدر تنها شدم؟و فقط براش یه جواب پیدا میکنم ...



جواب اونقدر روشنه که حتی احتیاج نیست به زبون بیارمش...اما انگا رکه زبانم مشتاق باشه مدام اون اسم رو لمس کنه ....زیر لب اروم تکرار میکنم:شیرین...شیرین...شیرین...



..........................................*****



عاشقش شده بودم...بدون اینکه بخوام...بدون اینکه حتی بدونم چطور و از کی؟



فقط فهمیده بودم که میخوامش...خودش و اون نگاه پر مهرش رو که هر روز نصیب مادرم میشد ومن هیج سهمی ازش نداشتم...حتی این روزها همون نگاه معمولیش رو هم ازم میدزدید...من اون رو میخواستم واون از من فرار میکرد و این چقد ردردناک بود ....



درست یادم نمی اد بعداز اون شب چه شد؟



ونمیدونم اگه اون شب به موقع به خودم نمی اومدم و جلوی اون هیجان افسار گیسخته رو نمیگرفتم چی میشد...اما خوب میدونم که بعد از اون شب دیوونه شدم...منی که اصلا تو بند این چیزها نبودم و فقط میخواستم یه دختر مغرور رو خرود کنم حالا.....!!!



اون شب تا خود صبح پلکهام رو ی هم نرفت...بیدار بودم و تا صبح به سقف اتاقم خیره موندم...تنها چیزی که از اون لحظه های پر تشویش به یادم مونده برق نگاه خیره اون و توتاریکی شب بود...



سیاهی چشمهایی که سیاهتر از همیشه میدرخشید!!!



.........



د و روزی بود که خبری ازش نداشتم...چهارشنبه صیح شده بود واون هنوز نیومده بود...دشاتم دیگه می مردم ...نه نه...داشتم متلاشی میشدم...نه میشد سراغی ازش بگیرم ونه آدرسی داشتم که برم دنبالش ...ثریا هم که نم پس نمیداد...



تمام اون دو رو ز و دوشب از خودم میپرسیدم:چرا؟چرا نمیاد؟ چرا؟ یعنی اونم به حال و روز من افتاده/یعنی اونم اسیر شده؟ یعنی اونم فهمیده؟ ولی اون دخترک یخی که من شناخته بودم محال بود درمقابل نگاه من ذوب شده باشه...محال بود...



عمق فاجعه ای که درونم رخ داده بود انقدر عظیم بود که خودمم باورم نیمشد ...



مادری که بعداز سالها بستر نشیینی فقط و فقط به خاطر وجود اون برخاسته و راه رفته بود و با قلبی که در طی این 30 سال برای هیچ کس نتپیده بود وحالا دیوانه وار خودش را به در ودیوار میکوبید و باز هم فقط بخاطر او!

ویرایش شد
لطفا بین کلمات اسپیس بزنید
همکار بخش

chrysalis
1390،07،16, ساعت : 10:57 قبل از ظهر
با سلام...
ببخشید که اینقد ردیر اومدم...این روزها واقعا گرفتارم..به معنی واقعی گرفتاری...
احتمالا هفته ای دوبار بیشت رنتونم بیام اما همون دوبار تلافی همه هفته رو در میارم و براتون زیاد میذارم...قول میدم...
امیدوارم از این قسمت لذت ببرید...منتظر ادامه داستان باشد
قول میدم که هیجان ادامه اش میخکوبتون کنه:-2-06-:

*****








به راستی او که بود ...چی بود؟ از کجا آمده بود که این چنین همه چیز را به خودش متصل میکرد و همه جا یدک میکشید؟!

شیرینی که تمام وجودم را با طعمی گس آشنا کرده بود...تلخی و شیرینی با هم!!!!

با صدای شنیدن در از اتاقم بیرون اومدم و از بالا به اون که آرام و با کم ترین صدای ممکن در سالن رو بست و به سمت پله می امد نگاه کردم...داشت به سمت من می اومد بی اونکه متوجه باشه !سرش پایین بود و پاهاش رو روی زمین میکشید...

روسری اش عقب رفته بود و چند رشته از موهای مشکی اش در فضا این طرف و انطرف میرفت..

چند پله پایین رفتم تا شاید از صدای پاهایم متوجه ام بشه اما او همانطور غرق در فکر و سر به زیر آرام و با سستی بالا می اومد!

تمام وجودم از شوق دیدار مجددش مور مور میشد اما طعم تلخ خشمی از بی توجهی او میسوزاندم ..او مرا حس نمیکرد ..منی که محتاج اش بودم و در حسرت دیدارش دو روز تمام سوخته بودم!

دو پله بیشتر فاصله نداشت ...و یک پله ...و ناگه ایستاد ...گردنش آرام آرام بالا آمد و نگاهش از نوک پاهایم بالاتر آمد و در چشمانم قفل شد ...و من چون تشنه ای دور از آب خودم را زلالی نگاهش غرق کردم...

کاش آنلحظه تا ابدیت باقی می ماند ...کاش هیچ وقت پلک نمیزد و چشمانش مملو از اشک نمیشد و ان لحظه را با فشردن پلکهایش به روی هم برای من تمام نیمکرد!

تمام وجو وشعفی که از دیدارش در جانم تزریق شده بود به یکباره تبدیل به خشمی غیر قابل کنترل شد ...خشمی که شعله های سوزنده اش تمام جان و روحم رو به آتش کشید..

پاهام رو در پله ای که اون ایستاده بود گذاشتم و او بی حال یک پله به عقب رفت ...حرکاتش سست و با تاخیر بود...و برعکس او من تند و سوزنده!

من باز یه پله پایین اومدم که دستش رو به نرده گرفت و چرخید ...پشت به نرده و رو به من ..سینه به سینه هم ایستاده بودیم ...اون لحظه قلبم اونقد رمحکم و تند میتپید که خودم داشتم از صداش کر میشدم...ولی اون!!!

در آخر خشمم فوران کرد و با فریادی که کشیدم بیرون ریخت

-الان وقت اومدنه خانم؟ساعت رو دیدین؟

لبش رو محکم گاز گرفت طوریکه رنگش از صورتی بی حال همیشه به سپیدی زد و من در دل آه کشیدم...اما با لحن تندتری احساساتم رو به عقب روندم:بعد از دو روز غیبت بدون هیچ خبری الان و این وقت اومدی؟ واقعا نا امیدم کردین ...متاسفم

و بعد دیگه منتظر نموندم تا متلاشی شدنش رو ببینم ...باسرعتی چون باد از پله پایین رفتم و از خانه بیرون زدم ...اما انگار اون لحظه وجودم چشم شده بود و همه چیز را دید!

دیدم که به نرده تکیه داد و سرش را پایین تر گرفت ....حتی آن قطره اشکی که از چشمانش سر خورده بود را هم دیدم!

خودم رو در ماشین انداختم و پدال گاز رو تا ته فشار دادم انگا رکه بخوام از خودم فرار کنم ...به کجا میخواستم برم نمیدونم ...قفط میخواستم برم...

دو ساعت بعد خودم رو تو جاده فرعی خارج از شهر دیدم ...پام رو از روی پدال گاز برداشتم و ماشین کم کم سرعتش کم شد و به آرومی کنار کشیدم ...انگار که تمام انرژی ام به ناگاه ته کشیده باشه ...

ماشینها دیگه با سرعت از کنارم رد میشدن و صدای فریاد و زوزه بادی که ناشی سرعت زیادشون بود در گوشم میپیچید...

سرم رو روی فرمون گذاشتم و به یاد چهره ای افتادم که صبح امروز ازش دیده بودم...صورتی رنگ پریده...وچشمهایی به خون نشسته...

وسوالی که در ذهنم جرقه زده بود:: یعنی اونم به درد من دچار شده؟!!



******

ماشین رو خاموش میکنم و پیاده میشم...هوا دیگه کاملا تاریک شده..ساعت مچی ام ساعت 8 رو نشون میده...تک شاخه گا مریم رو برمیدارم و کتم رو روی دستم میندازم و مثل روحی سرگردان وارد خونه میمشم..

ثریا اون وقت شب نبود..همیشه 6 که میشد میرفت...آرام وسست از پله بالا میرم و به صدای برخورد کفشم به سنگهای پله که بلندترین صدایی که در اون لحظه تو خونه ام میپیچه گوش میدم...

اندازه یک قرن طول میکشه تا به طبقه بالا میرسم ..بی اونکه نگاهی به در سبز رنگ روبه روم بندازم به سمت اتاقم میرم...

در اتاق نیمه بازه!

درست برعکس همیشه...یکی انگار به دلم چنگ میندازه...در تمام طول این جند سال ااین دومین باره که دراتاقم نیمه باز مونده...مثل اونروز..همون روزی که اون رو توی اتاقم غافل گیر کردم!

اونروز هم خسته و درمونده از همین پله ها بالا رفته بودم و وقتی که پشت در رسیدم از لای در نیمه باز اون رو دیدم که تو اتاقمه و روی تختم نشسته و به قاب عکس سه نفره من و بهراد و بهنام خیره شده...اونم با چه دقتی!

لحظه ای بعد بلند شد و رفت سمت کتابخونه ام و به کتابهای تو قفسه ها نگاه کرد ...و در نهایت کتابی رو بیرون کشید و به دیوار تکیه داد و شروع به خوندن کرد ومن غرق در تماشا کردنش اون حالت آروم و بی نقاب!

چقدر گذشت رو نمیدونم اما دیگه از تنها نگاه کردنش خسته شدم پس آروم گفتم:داستان قشنگی داره..

با نفس صدا داری به سمتم برگشت و بهم خیره شد...

انگار باورش نمیشد که مچش رو گرفتم...و من فقط خندیده بودم...چقدر ترسیدندش رو دوست داشتم ...مثل پرنده ای بی پناه خودش رو جمع میکرد و این همون چیزی بود که من رو ا زخود بی خود میکرد...

سرش رو با شرمندگی پایین انداخت و گفت:م..معذرت ...معذرت میخوام ...که بی اجازه وارد اتاقتوون شدم...باور کنین که اصلا...یعنی منظروم اینکه .....واقعا متاسفم

و من چقد رخشوحال از این اشتباه و تاسف بودم!

خندیدم و وارد اتاق شدم و گفتم: من هم اون داستان رو خیلی دوست دارم...و با دست به کتابی که تو دستش بود اشاره کردم ...کتاب رو بست و من تونستم اسم رو جلد رو ببینم ..."جین ایر" و به راستی هم اون داستان رو دوست داشتم ...لبخندم عریض تر شد و گفته بودم :و از همه بیشتر از شخصیت راچستر خوشم می اد ...نظرت چیه؟

سرش هنوز پایین بود و جلد کتاب رو محکم فشا رمیداد ...انقدر که جلد زیر انگشتاش فرو رفته بود

-میخوای باهم بخونیمش؟

سرش رو بالا اورد و نگاهم کرد اما اونقدر کوتاه که نفهمیدم رویا بوده یا حقیقت؟

جلو رفتم وکتاب رو از میان انگشتانش بیرون کشیدم و روی لبه تختم نشستم و گفتمکمنتظر چی هستی بیا دیگه!

اما اون بدون حرف و یا عکس العملی همونجا ایستاده بود..اروم صداش زدم و سعی کردم تمام مهر ومحبتم رو با لحنم به جونش بریزم:شیرین؟!

رنگ تیره چشماش براق شد و با لبخندی که مدتها بود در حسرتش بودم نگاهم کرد و گفت:باشه برای یه وقت دیگه...الان برم به مامان یه سری بزنم؟

اما من نمیخواستم بره...اون لحظه بیشتر از هر وقت دیگه بهش احتیاج داشتم...پس برای بیشتر موندش شروع به حرف زدن کردم: نمیدونم چطور باید ازتون تشکرکنم ...تو معجزه کردی...مامان دیگه اون زن چند ماه پیش نیست...

وبعد یاد خودم افتادم و اینکه منم دیگه اون بهروز چند ماه قبل نیستم...در عزض این مدت کوتاه اون طوفانی به پا کرده بود...طوفانی که زندگی آروم بی حرکت ما رو به تلاطم انداخته بود...

بی اختیار دستم رفت روی شقیقه ام وگفتم:آخ...

نمیدونم واقعا سرم تیر کشید یا خیال کرده بودم اما هرچی که بود من رواز نعمت محبت اون بهره مند کرد

-چی شد؟

لحن نگرانش دلم رو لرزوند ...انگار که معده ام ضعف رفته باشه...

چشمهام رو ریز کردم و از میان تنگی چشمام بهش خیره شدم...چهره اش دیگه خونسردی همیشه رو نداشت و به من نوید این رو میداد که شاید اون هم....

آروم نالیدم:تیر میکشه ...این میگرن لعنتی راحتم نمیذاره

و اون مهربون نزدیکم شد و گفت:باید این جور مواقع استراحت کنین...پدر من هم همین مشکل روداشت...

سرم رو میون دستام گرفتم و فشار دادمش ...دیگه اصلا درد نداشتم و این قلبم بود که به نوسان افتاده بود و به نوعی درد داشت ...

لحنش آروم و سیال بود...انگار اون آفریده شده بود برای مصداق محبت بودن !

بی اختیار از زبونم پریده بود: نه عزیزم خودت رو ناراحت نکن

برقی که درنگاهش درخشیده بود رو دیدم ولی اصلا از حرفم پشیمون نشدم...اون عزیز من بود و نمیدونست

برای همراهی بیشترش سعی کردم کتم رو در بیارم اما مثل کسی که توانی نداره وانمود کردم و او فریب نقشه ام رو خورد ...خم شد و کمکم کرد تا کتم رو بیرون بیارم ..اون لحظه نزدیکتر از همیشه کنارم بود طوریکه عطر ملایمش رو با تمام وجودم میتونستم حس کنم...اون عطری که فقط متعلق به اون بود...چیزی شبیه سیب و هلو...

کت رو که بیرون اورد دوباره فاصله گرفت ...دوباره فاصله!

-با اجازه تون من دیگه برم تا شما هم بتونین استراحت کنین

رفت سمت در که سریغ گفتم:صبر کن

برگشت طرفم و به من این فکرکردم که چی بگم؟پرده از رازم بردارم یا نه؟

دراز کشیدم و گفتم:میشه یه دقیقه بیایی بشینی؟

این حقیقی ترین چیزی بود که اون لحظه واقعا میخواستم...فقط یک دقیقه!!!

نزدیکم اومد اما ننشت...بالای سرم ایستاد و گفت:چیزی لازم دارین؟

-آره!

-چی؟

حرفم رو تو نگاهم ریختم تا شاید از زبون نگاهم بخونه چی؟ اما....

-بگین خواهش میکنم؟

-یکم آرامش..میتونی بهم بدی؟

خندید...لبخند زیبایی که تنها متعلق به اون بود و من میخواستم برای من هم باشه...

-چیز با ارزشی میخوایین...به این راحتی ها گیر نمی اد!

با دیدن لبخندش ...تبسمی نیمه جان روی لبهام نشست ...آروم چشمام رو بستم تا چیز دیگه ای بعد از اون لحظه تو ذهنم ثبت نشه و گفتم: ممنون...بهم دادیش!

و دیگه چشم باز نکردم تا ببینم چی شد؟

چند لحظه بعد صدای بسته شدن در رو شنیدم ...و واقعیت رفتنش!



******

chrysalis
1390،07،16, ساعت : 12:51 بعد از ظهر
در اتاق رو پشت سرم بستم و کلید رو زدم و اتاق تاریک روشن شد...گل مریم رو کنا رقا عکسی که دیروز شکسته بود روی پاتختی میذارم و نگاهم روی خنده قشنگش میمونه...
نفسم رو محکم بیرون میدم و خودم رو روی تختم میندازم...
چشمام رو که میبندم صدایش رو از پنهانی ترین زوایای ذهنم میشنوم که میگه: اگه آدم یه چیزی رو از ته دلش بخواد حتما بهش میرسه....
ول یمنکه سالهاست اونو رو از ته دلم میخوام...پس کجاست؟
صدای زنگ تلفن خونه افکارم رو پاره میکنه ...همنطور که دراز کشیده ام دستم رو بلند میکنم و گوشی رو برمیدارم و با صدای کشداری میگم:الو؟
-زهرمار و الو هیچ معلومه تو کدوم گوری هستی مرتیکه؟
-آرش تویی؟
-آرش و درد ..آرش و مرض...چرا گوشیت رو خاموش کردی؟میدوین چند نفر رو دلواپس کردی؟تو ادمی بشر؟
-نه نیستم...به جهنم..کار ی نداری؟
-معلومه باز تو چه مرگته؟
-خسته ام آرش میخوام بخوابم...درضمن اینم بگم حال و حوصله بیرون اومدن و کوه و شام بیرون هزار جور قرتی بازی دیگه رو هم ندارم...خلاص!
سکوت سنگینی پشت خط نلفن بود که حالمو منقلب میکرد...
-الو...آؤش قطع کردی؟
-نه!
-خب پس کاری نداری دیگه؟شب بخیر؟
-اشکان امروز شیرین رو دیده!
یکدفعه چشمام باز شد و سقف اتاق به نظرم نزدیکتر از همیشه اومد انگا رکه روی سینه م باشه!
نفسم رو به زور بیرون میدم و دستم رو میذارم روی قلبم:اگه شوخیه..اصلا قشنگ نبود!
اما اون با لحن ارومی میگ: اشکان امروز شیرین رو دیده...میخوای باور کن..میخوای باور نکن...فعلا هم خسته ام میخوام بخوابم...شب بخیر؟
با لحن ملتمسی تو ام با فریاد میگم:صبر کن..آؤش..آؤش
-مرگ...چته کر شدم!
-تو رو خدا...راست میگی؟
کی؟ کجا؟سالم بوده؟
-مرتیکه از ظهر دارم اون گوشی بی صاحابت رو میگیرم که بهت بگم!
روی تخت مینشینم و شقیقه هام روکه مثل نبض میزنه ماساژ میدم...
فکرم از کار ایستادده و فقط صدای آرش رو میشنوم که میگه:
اشکان ظهر امروز وسط شهر بوده که از پشت میزنه به یه ماشینی که مزاحم یه دختری شده مثل اینکه حواس خودش هم پرت بوده و اون موقع متوجه نمیشه...داشته با طلبکار شدعوا میکرده! که زده به ماشین طرف ...بعد که دعوا بالا میگیره متوجه میشه که اون دختر چقدر اشناست و یکم که فکر میکنه میفهمه اون شیرین بوده...دنبالش هم میره اما دیگه دیر شده بوده و دختره رفته بوده...همون موقع زنگ زد به من گفت که من زنگ زدم بهت که توهم بدونی که شما افتخار ندادی و اول قطع کردی و بعد هم خامشو فرمودین اون گوشی تون رو!
تنها چیزی که تمام حرفهای آرش میفهمم اینکه شیرین سالمه و تو همین شهره...همین شهری که من دارم تشو نفس میکشم...زیر همین آسمونی که هر روز میبینمش و شبها باهاش حرف میزنم!
-الو...بهروز مردی؟
گوشی رو میذارم روی تلفن و سعی میکنم به افکار به هم ریخته ام که داره داغونم میکنه انسجام بدم...باید بفهمم چی شده و چه اتفاقی افتاده...
اما صدای آؤش مدام تو سرم تکرار میشه:::: اشکان شیرین رو دیده.....

chrysalis
1390،07،20, ساعت : 02:42 بعد از ظهر
تو افکار وحشتناکم داشتم دست و پا میزدم که یکدفعه یاد دیشب افتادم...اون دختر یکه تو تاریکی دیدم...و عطری که منو دیونه کرده بود!
پسر یکه کنارش اومد و بغلش کرد...
به ذهنم فشا راوردم تا به یاد بیارم که پسره چی صداش کرد؟
و یادم اومد....شیدا!!!
زیر لب تکرار کردم..شیدا..شیدا...شیدا...
یه خاطره کهنه اومد جلو چشمم...یه دختر که کپی شیرین بود...یه دختر که خیلی شبیه شیرین بود!...یه دختر که خواهر شیرین بود!
محکم به پیشونی ام زدم و از ته دل گفتم:احمق...چطور یادت رفته بود!
دورنم التهابی به پا شده بود ...انگار تمام وجودم رو ا هم ادغام کرده بودند و من در اون میون گم شده بودم و داشتم برای نجات خودم دست و پا میزدم...
تو تاریکی...تو سیاهی...تو تنهایی...
در اون بین دستم به چیزی خورد ...لمسش کردم و محکم بهش چسبیدم...به تنها چیزی که از اون برام مونده بود..حلقه ای رو که در زنجیر دور گردنم بود بالا اوردم و بهش خیره شدم این همون حلقه ای بود که براش گرفته بودم و فقط چند روز تو دستش بود...فقط چند روز!
حلقه رو بین لبهام میذارم و چشمام رو میبندم ...ا زحلقه انرژی به لبهام رسوخ میکنه و از اون ها به وجودم .....
قلبم دوباره اروم میشه و کم کم سیاهی کنار میره و میتونم خودم رو ببینم...اطراف رو ببینم...
حلقه رو محکمتر فشار میدم و به همه هستی از دست رفته ام فک رمیکنم...به اون رویای دلنگیزی که تو ذهنم مدتها پیش جون گرفته بود....
د رمیان خاطرات ریز و درشتم پرت میشم به سه سال قبل...به اون شبی کهشیرین ترین سیلی عمرم رو خوردم و حشتناک ترین کابوس عمرم رو هم همزمان تجربه کرده بودم....
به اون شبی کهبین من واون هیچ فاصله ای نبود جز یک دم...یک آن!




من بودم و اون...تو ماشینم...د رتاریکی شب...خارج از شهر...
از جاده اصلی به فرعی پیچیدم و اون در سکوت به پنجره تکیه داده بود و به اسمان تاریک یو روشن شب خیره مونده بود...میدونستم که پذیرفتن پیشنهادهمراهی من تو این مهمونی ور بخاطر اصرارهای مادرم قبول کرده نه خود من اما همینکه الان واون لحظه همراهم بود برای من کافی بود و لذت بخش..
امشب شب من بود!
ماشین رو جلوی خونه اشکان نگه داشتم و گفتم:نمیخوای پیاده بشی؟
نگاهش پر از خواهش بود ...به ستم چرخید و فقط خندید که معنی برام نداشت
-باید صورت خودت رو ببینی شیرین...چیه؟
-هیچی!!!..نمیخوایین زنگ بزنین؟
- نه خودم کلید دارم...
هر دو به سمت د ررفتیم و قفل رو با کردم..با باز شدن در صدای آهنگ و جیغ بچه ها بلند شد ..هموطور که جلو میرفتم گفتم: مواظب زیر پات باش اینجا حسابی لیزه...
جلوتر رفتم و اون هم آروم آؤوم پشت سرم داشت می اومد...د رویلا رو که باز کردم ...هرم هوای گرم مخلوط با عطر زنانه و مردانه خورد زیر دماغم
غقب ایستادم تا اون ه برسه و گفتم:بفرمائید به خلوت دوستهای من خوش اومدی!
شیرین گیج و مبهوت به سالنی که پر بود از دختر و پسرهای جوون خیره شد...آهنگ که اشکان گذاشته بود خیلی تند بود و همه د رحال فعالیت بودند
کنا ش ایستادم و خنده کنان گفتم: یه امشب ور بخاطر من بد بگذرون دیگه باشه؟!
اما اون هیچی نگفت و به جای هر حرفی رفت یه گوشه خلوت ودنبال صندلی برای نشستن گشت...نگاهم رو یحرکات سنگین و در نهایت ظرافاتش بود که صدایی شنیدم
-هی بچه ها ببینین کی اومده
سرم رو برگردوندم و سوگا رو دیدم ...سوگل خودش رو با خوشحالی انداخت تو بغلم و من برای چند لحظه فراموش کردم که شیرین چند قدم اونطرف تر من تو سالن ایستاده و داره به من نگاه میکنه!

chrysalis
1390،07،20, ساعت : 02:53 بعد از ظهر
سوگل با خنده خودش رو به من چسبوند و با همون چشمهای سبز سیرش به روم خندید ..صورتش رو بالا کشید و خوب فهمیدم که چه قصدی داره و برای اینکه اذیتش کنم دستم رو روی پهلوهاش گذاشتم و قلقلکش دادم...و اوونم با خنده ا ی لبریز از عشوه از من جدا شد...
ه ردو چند لحظه ای بهم خیره موندیم که اشکان هم اومد و باهامون سلام و احوال پرسی کرد..هنوز دستهای هم دیگه رو رها نکرده بودیم که اشکان با ابرو بغل رو نشون داد و به هومن گفت: اونو نیگا چه تیکه ای!
و من به دنبال نگاه اشکان و هومن به پشت سرم برگشتم و ناباورانه به یاد اوردم که اونهم همراه منه!
انگار یکدفعه تمام دنیام باهم روی سرم آوار شده باشه ...تو چشماش میدیدم که دیگه همه آرزو هام رو با دست خودم ویرون کردم و راه برگشتنی نیست
شیرین رو یصندلی گوشه سالن نشسته بود و با چشمهایی که ناباوری و بهت ازشون فریاد زده میشد منو نگا ه میکرد و زانوهاش ور محکم فشار میداد...
چشمام رو برای لحظه ای بستم و با صدای بلندی که سعی داشتم لرزشش رو پشت بلندیش پنهان کنم گفتم:شیرین ؟
سرش رو بالا آورد و با همون نگاه دلخور بهم خیره شد
به سمتش رفتم و اشکان و هومن و سوگل هم پشت سرم اومدند ...
-معرفی میکنم شیرین عزیز...فرشته خونه ی ما...
اشکان سوت طولانی کشید و دستش رو بهس متش دراز کرد و با خنده گت: اشکان هستم
اما شیرین مثل همیشه بی تفاوت به نگاههای تحسین کننده دیگران سری تکان داد و گفت: خوشبختم
سوگل خندید و دستم رو کشید وگفت: فرشته خونه ات رو یه دقیقه تنها بذار بیا بریم کارت درام...این که فک رکنم اهلش نباشه! هان؟
نگاه مشتاقم رو به چهره شیرین دوختم تا ببینم هنوزم ا زدستم دلخوره...که دیدم خیال بیهوده ای بوده !
به زحمت با لحن سرد و یخی به سوگل گفتم: نه..فعلا میخوام یکی بشینم...
سوگل شانه ای بالا انداخت و به همراه اشکان به وسط جمعیت رفت ام اهومن همانجا ایستاد و با چشمهای دریده اش اون رونگاه میکرد!
برا یاولین بار از اینکه کسی بهش خیره بشه حس میکردم عصبانی هستم ...توجیه خوب یهم داتشم
اون مال من بود...فقط مال من...هیچکس هم حق نداشت فکر داشنش رو بکنه!
نگاه عصبی ام از هومن به روی شیرین چرخید که فارغ از هیاهوی ان لحظه سرش رو پایین انداخته بود و انگشتهاش رو می مالید
بلند شدم و رو به هومن ایستادم ...متعجب به روم خندید و گفت:بدجنس چرا زودت رفرشته ت رو نشونمون نداده بودی؟
دستم رو روی شونه اش گذاشتم و همراه خودم چرخوندمش و به گوشه دیگه ای از سالن بردم


ادامه دارد .......
ببخشید کم بود:-2-41-:

chrysalis
1390،07،21, ساعت : 09:17 بعد از ظهر
***************

بالای سرش ایستاده بودم اما اون انگا رنه انگار که من اصلا اونجام!
ا زوقت یاومده بودیم سرش رو حتی برای ه لحظه هم بالا نیاورده بود..البته به جز همون چنددقیقه ای که منو با سوگل دیده بود...
موسیقی تغییر کرد ومن متعجب دیدم که سرش رو بالا اورد و تو جمعیت دنبال چیزی گشت...
"یعنی ممکنه دنبال من بوده؟""
چیزی به پایان مهمونی نمونده بود و این تنها زمان ممکن برای من بود...تنها افراد بیکار اون جمع من و شیرین بودیم .... من تو ذهنم به دنبال فرصتی تا این سکوت و سرما رو از بین ببرم و بالاخره اون فرصت مهیا شد...
صدای آهنگ هر لحظه بلند و بلندت رمیشد ...
شیرین کان یخورد و خواست بلند بشه ...با شناختی که ازش داشتم خوب میدونستم کجا میخواد بره ...دستهام رو از پشت روی شونه اش گذاشتم وفشا ردادم تا دوباره بشینه...
با یه دنیا سوال برگشت طرفم و بهم خیره موند..ا زتونگاهش تعجب رو میخوندم...پبالبخند ظاهری که روی لبم اومده بود گفتم:با زکجا میخوای فرار کنی؟(و بی اخیتار ادامه دادم)امشب دیگه نیمذارم فرار کنی!
صداش لرزان و مرتعش بود:فقط میخواستم یکمی هوا بخورم
مبل رو دور زدم و روبه روش ایستادم :فکرشم نکن ...
سرم رو نزدیک صورتش بردم و زمزمه وار گفتم:من هنو زهم منتظرم ...امشب دیگه نمیتونی طفره بری!
دستم رو به سمتش دراز کردم اما تکون نخورد
-شیرین بلند میشی یا به زور ببرمت؟
نگاهش تند و تیز و برنده شد ...نگاهی که خوب میشناختم و میدونستم پشتش چه قدرتی نهفته اما اون لحظه داغ کرده بود و دیگه از هیچی نمیترسیدم...تنها چیزی که اون لحظه میخواستم اون بود ...
باصدای بلندی خندیدم :بیخودی اینجوری نگام نکن
آهنگ تغییر کرد و چراغهای سالن دونه دونه خاموش شد...با خاموش شدن هر چراغ من میتونستم وحشتی که بیشتر بر چهره ی زیبایش سایه می اندازد را ببینم...آهنگ آروم آروم به اوج رسید و صدای جیغ های چند لحظه قبل خفه شده بود...
همه جا ساکت بود و جز صدای موسیقی و نفس های بلند من و اون دیگه هیچ صدایی نمی اومد
دیگه نفهمیدم چی شد...دستش رو محکم کشیدم و همراه خودم کشیدمش داخل جمعیت...و اون مثل پر کاهی از جا کنده شد و همراهم اومد
دوباره همون صحنه قبل تکرار شد...همون صحنه ای که چند شب قبل تو تاریکی سالن خونه دیده بودم...
همهجا تاریک بود و من جز برق نگاه خیره کننده اش چیزی نمیدیدم...خودم رو بهش نزدکتر کردم ...انگار یخ زده بود...خشک شده بود ...هیچ دعکس العملی از خود ش نشون نداد!
آهی از دلم بیرون اومد ...درست مثل تشنه ای دور از آب که یکباره سیراب شده...
چشمام رو بستم ...باورم نمیشد...یعنی داشتم خواب میدیدم...چه خواب شیرینی..کاش تا ابد طول میکشید...
سرم رو کنار گوشش بردم و برای اولین بار اعتراف کردم
" دوستت دارم....""
اعترافی که بی اختیار بود ...بدون اینکه بخوام ...آروم و پر التماس بازهم تکرار کردم: دوستت دارم...
وقتی به چشماش نگاه کردم هیچی تغییر نکرده بود و اون همونطور یخ زده به من چشم دوخته بود...انگا راصلا چیزی اتفاق نیافتاده و نشنیده!
اما من طاقت نداشتم...میخواستم خودم رو غرق کنم...این ارزوم بود..و اونشب داشتم بهش میرسیدم
چشمام در اون تارکی ا زچشماش سر خورد و پایین تر رفت...
بی طاقت تر از اونی بودم که به چیزی فکر کنم...و درست و غلط چیزی رو برای خودم مشخص کنم...
من با تمام وجودم اونو میخواستم و اون الان نزدیکتر از همیشه کنارم بود..بین بازوهام...
سرم رو خم کردم و چشمام رو بستم و در دل به انتظار اون لحظه ای که به ارزوم برسم ....
چیزی نمونده بود...شاید فقط یک آن...کمتر از یک ثانیه...اما همهچیز د رهمان یک آن در هم تنیده شد...همه چیز درهم پیچید و من نفهمیدم چی شد؟
وقتی به خودم اومدم اون رو دیدم که دور از آغوش من ایستاده بود و با چهره ای برافروخته و سرخ نگام میکرد...نفس هاش بلند بلند و مقطع بود....انگا رکه نمیتونست نفس بکشه...چه حال وحشتناکی!
ترسیدم...بیشتر از همه از حالی که از اون میدیدم نه از چیزی که تو چشمای اطرافیانم دیده میشد
صورتم میسوخت...انگار که ضربه محکمی خورده بودم اما چیزی یادم نمی اومد....
توهمون حال و هوا بودیم که یهم نگار به خودش اومد و نگاهی به اطرافش کردو بعد به سرعت به سمت دردوید و خودش رو بیرون انداخت
و من همونجا ایستادم...بی اونکه بفهمم یهو چی شد؟هنوز غرق د ر احساس چند دقیقه قبل بود ....و گرمایی کهه روی سینه ام حس کرده بودم و عطشی که روی لبهام سنگینی میکرد .. و آرزویی که برباد رفت!

chrysalis
1390،07،22, ساعت : 10:11 بعد از ظهر
فصل پنجم:::
(بخش اول)


داشتم خواب میدیدم ...نه نه یه کابوس بود...
من بودم و بهروز ...درتاریکی محضی که فقط چشمام برق نگاهش رو میدید ...من داشتم میمردم و اون داشت میخندید !
من التماسش میکردم و اون همونطور فقط میخندید!
اومد جلو...و باز هم جلو تر...میخواستم جیغ بزنم اما صدام در نمی اومد...نفسم بند اومده بود واون راضی از این وضعیت من!

با صدای خنده ی شیدا از خواب پریدم ...تمام پیراهنم خسیی عرق شده بود ...حوله ای که دور موهام پیچیده بودم باز شده بود و کنار تخت افتاده بود...
نفس عمیقی میکشم و به یاد میارم که چه کابوسی دیدم...
با پاتو پتو رو پس میزنم و نفس عمیق و بلندی از سر آسودگی میکشم...
صدای خنده شیدا بلند میشه ولی صدای ضربان قلب من بلند تره!
دستم رو دور گلوم میبرم ...حسابی خشک شده و نفس های بلند و پشت سرهمم بیشتر باعث سوزشش میشه!

به زحمت از جام بلنندمیشم و کورمال کورمال از اتاق بیرون میرم...شیدا روی تراس نشسته و داره با تلفن حرف میزنه ...ا زصحبتهاش میفهمم که کی پشت خطه...
به آشپرخونهکه میرم صداش رو واضح تر میشنوم که میگه:آخ از دست این زبون تو...منم که مظلوم!
در یخچال رو با زمیکنم و پارچ آب رو از پشت ظرف جگری که فرزاد دیرو ز خریده برمیدارم ...در جاظرفی دنیال لیوان میگردم که صدای شیدا باز میاد:آره جون خودت...باور کردم...یکی تو خیلی بی آزاری یکی شیرین!
لیوان رو پر آب میکنم و چشمم به روی گاز می افته...به سیب زمین یهایی که درحال سرخ شدن هستند...
-نه خوبه...آخه مگه میشه کسی خواهری به خوبی من داشته باشه و بد باشه...بله دیگه..تویی که قد رنمیدونی!
کفگیر رو برمیدارم و سیب زمینی های در تابه رو زیر و رو میکنم ...زیر و رو...زیر و رو...مثل من که دارم میسوزم و بی صدا جلز و ولز میکنم ...هم از زیر ...هم از رو!
-نکه حالا برای تو بد شده؟ آره آره جون خودت!
لیوان آب رو برمیدارم و و از آشپزخونه بیرون می ام
-ببین علیرضا یکم انصاف داشته باش دیگه ....بابا ناسلامتی من زنتم! نه امشب نه...
به اتاق برمیگردم و اما هنوز جرعه ای از آب رو ننوشیدم ...چشمم به عکس خودم و شیدا می افته و یادم میاد که یه عکس هم پیش بهروز دارم...
روی تخت میشیینم و شقیقه هام رو فشا رمیدم ...چقدر سرم درد میکنه!
سایه بهروز زیادی رو ی زندگیم سنگینی میکنه ...و هیچ راه فراری هم نیست ..من ناتوانتر از اونی هستم که بتونم جلو ی هجوم این حمله آنی رو بگیرم!
خاطرات تلخ اونشب مثل یه مامو رعذاب به سمتم حمله میاره و منم مثل یه محکوم تسلیمش میشم!
****


هزاران بار از خودم میپرسم چی شد که آن شب به اصرار مریم قبول کردم همراهش برم...من که خوب میدونستم همراهی با بهروز یعنی چی؟من که خوب میدونستم تفریحات اون بشر چیه!
پس چرا رفتم...
و فقط یه جواب براش دارم...اونم احساسم به بهروز بود...احساسی که ناغافل منو اسیر خودش کرده بود...
در عین وحشتی که ازش داشتم بی تاب همراهی لحظه به لحظه باهاش بودم و این یعنی جنون...جنون محض...!

اونشب وقتی تو اون مهمونی کذایی چهره خندون اون دختر رو دیدم که چطور به طرف بهروز رفتوخودش روانداخت تو بغلش و اونجوری باهاش گرم گرفت تازه متوجه ظهور احساس های زنانه ام از جمله حسادت شدم!
حسی که تاحالا تجربه اش نکرده بودم و نمیدونستم تا اون حد میتونه مخرب باشه !
رفتار بهروز با اون دختر هم حالم رو بدتر کرده بود و یه چیزی مثل خنجر مدام تو قلبم فرومیرفت و عذابم میداد..یه عذاب خیلی بد...خیلی خیلی بد!
به اون دختر خیره شده بودم و داشتم اون رو با خودم مقایسه میکردم و میخواستم بدونم چیش از من سرتره؟!
قد کوتاهی داشت که به زحمت تا شونه های بهرو زمی اومد ...موهای بلند خرمایی که دست بهرو ز درحال گردش لابه لای حلقه هاش بود و دل منو خون میکرد...
برای لحظه ای دخترک به سمتم برگشت و متوجه چشمهای رنگی تیره اش شدم و یهو یاد حرفهای سهیلا افتادم...
چطور تونسته بودم اونقدر احمق بشم که دل به یه مرد هوس باز ببندم؟
چطور اونقدر کودن شدم و حرفهای سهیلا رو بجدی نگرفتم؟!
چطور شد که به خودم اجازه دادم به ایننقطه برسم؟؟؟چطور؟ چطور؟
به این لحظه که انگا رتقلا میکردم از زیر آوار وجود بهروز بیرون بیام اما چه تللاش بیهوده ای!!!

chrysalis
1390،07،23, ساعت : 11:23 بعد از ظهر
و این احساس با عمل بی شرمانه ووقیحانه بهروز تو اون مهمونی به اوج خودش رسید ...
وقتی که سرش رو آرود نزدیک گوشم و گفت:من هنوز منتظرم...امشب دیگه نمیتونی طفره بری
حس بدی ا زاون لحن پر شیطنت بهم دست داد و فقط به این نتیجه رسیدم که اشتباه کردم..یه اشتباه غیر قابل بخشش
عصبی شده بودم و راه فراری جز خشمم نمیشناختم ...برای همین سعی کردم مثل همیشه از اون سلاح استفاده کنم اما اون بار واقعا بی فایده بود ...بهروز دیگه بهروز قبل نبود...تمام زوایای روحم رو شناخته بود....برای همین اونجوری بلند خندید و گفت:بی خودی اینجوری نگام نکن...
همون موقع آهنگ تغییر کرد و چراغ های سالن یکی یکی خاموش شدن
یک آن از اون چیزی که تونگاهش دیدم ترسیدم...خشکم زد...باورم نمیشد!
یعنی من درست میدیدم؟آن چشمها چی داشتن میگفتن؟؟؟؟؟
انگار مغزم فلج شده بود ...هیچ فرمانی ازش صادر نمیشد...هیچ کدوم ا زاعضای بدنم تحت کنترل خودم نبود...
فقط چشمام..چشمام بود که خیره در نگاه مشتاق و پر التهاب بهروز گیر افتاده بود!
قطعا داشتم خواب میدیدم...یه کابوس...کابوسی پر از وحشت و اضطراب....با فشار خفیفی که به پهلوم وارد شد فهمیدم که چه احمق بودم که فکر میکدرم خوابم!!!
من بیدار بودم و اون ادم بهروز بود!!!!!
صدای ارومی زیر گوشم چیزی رو زمزمه کرد کهمن هیچی نفهمیدم ..انگار اصلا زبونش رو نمیشناختم!
و یکدفعه گویی همهچیز در هم تنیده شد...همه چیز به سرعت نور اتفاق افتاد
در ست در لحظه آخر به خودم اومدم ....همون لحظه ای که از برق نگاهش تا نگاه خودم کمت راز یک آن فاصله بود!
همه ی قوای بدنم با هم به جریان افتاد ...مغزم فرمان داد و خون به رگهام پمپاژ شد...
و یعد یک صدای بلند...شبیه جیغ...جیغ من ...نه نه ..صدای یک سیلی بود...سیلی من به بهروز!
به خودم که اومدم دیدم بهروز روبه رومه و چشماش رو بسته و دستش روی صورتشه!
نگاهم به اطراف چرخید ...به دها جفت چشمی که به من دوخته شده بود! به من...فرشته خونه بهروز!
قبل اینکه نفس کسی از سینه اش خارج بشه به سمت در حمله بردم و خودم رو به باغ انداختم ...زمین لیز بود ولی برای من اهمیتی نداشت...چند بار با زانو روی زمین افتادم تا به اون در آهنی رسیدم...
در رو که باز کردم تازه عمق فاجعه رو جلوی چشمام دیدم...روبه روم برهوتی بود ...دور از جاده ....ما خارج از شهر بودیم!
سوز سرما تا مغز استخوانم رسوخ کرده بود ...
نگاهی به پشت سرم انداختم ....نه نمیتونستم دیگه برگردم...باید میرفتم...کفش هام رو در آرودم با اون پشانه های بلند نه میشد دوید و نه راه رفت...
و بعد پا برهنه به سمت جاده قرضی توذهنم دویدم!
از صدای عبور ماشینهای گذری راهم رو پیدا کردم ...
اون ثانیه ها ترس روبه معنای واقعی خود ترس تجربه کردم...وسط جاده خاکی بودم و تا جاده اصلی مترها فاصله داشتم ...دلهره شدیدی به جونم افتاده بود ...تمام معده ام بهم میخورد ..انگار که هرچی تو وجودم بود با هم میخواست بیرون بریزه!
دستم رو جیوی دهنم گرفتم تا جلوی هق هقم رو بگیرم...اما نمیشد..مثل ویونه ها شده بودم...دور وبرم رو نگاه کردم..همهجا تاریک بود...سیاهی!
پاهام توان تحمل کردن وزن بدنم رو نداشت ...با زانو روی زمین افتادم ....
نفسم بند اومده بود و یه چیزی دو رگلوم چنبره زده بود..انگار هر چی بیشتر تقلا میکردم نقس بکشم کمتر هوا به ریه هام میرسید!
دستم رو بردم سمت یقه ام و اون رو جلوکشیدم ...از فشاری که به یقه مانتو لباسم و آوردم دکمه مانتوکنده شد ..اما تلاش بیهوده ای بود...هوا رو نمیتونستم فرو بدم!
قطره داغ اشکی از پهنای صورتم سرازیر شد ...

chrysalis
1390،07،24, ساعت : 12:18 بعد از ظهر
دلم برای خودم میسوخت...
صدایی رو از پشت سرم شنیدم ...مثل صدای پا بود...در عین امید . وحشتی به وجودم چنگ انداخت ...تو اون تاریکی..تنها...یه دختر...دور از آبادی!
برگشتم و سایه مردی رو از دور دیدم که داشت به سمت من می اومد...صدای پاهای مرد برسطح جاده با پژواک بلندی به گوش میرسید...دیگه توان نداتشم...سرم رو به سمت آسمون بلند کردم و از ته دل فقط خدا رو صدا زدم

*****
بوی عطر گرم وآشنایی ریه ام رو پر کرد...برای چند لحظه ای چشمام رو با زکردم ...سرم به شیشه ماشین تکیه داده شده بود ...و جاده به سرعت جلوی چشمم در حرکت بود....به زحمت روم رو برگردوندم و چند بار پلک زدم تا تونستم ببینم...
مرد رو شناختم...نفسم رو ببا آه بیرون دادم و دوباره چشمام رو بستم!

*****
پلکهام لرزید و دوباره چشم باز کردم...بوی عطر آنقدرنزدیک بود که انگار با وجودم مخلوط شده بود...
سرم هنوز به شیشه تکیه داده شده بود...روم رو برگردونم ...امامرد دیگه نبود!
ماشین کنار جاده ایستاده بود و بهروز بیرون ایستاده بود و داشت سیگا رمیکشید...
تکونی خوردم و کتش رو از روم کنار زدم ...و انداختم روی صندلی خودش...گلوم بدجوری مسوخت...دستم رو روی گردنم گذاشتم که متوجهه یقه پاره مانتو شدم!
دستم رو قسمت پارگی گذاشتم و نگه اش داشتم و چشمام رو بستم و به سرم رو پشتی صندلی تکیه دادم
صدای باز شدن در ماشین اومد و بعد صدای اون:خوبی؟
به نظر می اومد صداش میلرزه اما من اهمیتی ندادم...
-شیرین؟
لحنش محکم و قاطع بود...مجبور شدم نگاهش کنم...
صورتش سرخ و برافروخته بود...اما قیافه اش به نظر بهم ریخته و داغون می اومد
-حالت چطوره؟
بی اونکه بخوام قطره اشکی از گوشه چشمم سر خورد و روی گونه ام چکید..نگاهش خیره موند روی اون قطره اشک...
نفس بلندی کشید و سرش رو روی فرمون ماشین گذاشت
چند ثانیه هر دو به همون حالت موندیم تابالاخره بهروز با صدایی که ازته چاه در می اومد نالید:معذرت میخوام...باور کن نیمدونم چی شد که....
ولی من بی حوصله تر از اونی بودم که بخوام چیزی بشنوم...چشمام رو بستم و بهش فهموندم هیچ علاقه ای برای همکلام شدن باهاش ندارم...
چند لحظه سکوت و بعد دوباره اون عطر همه فضای ریه ام رو پر کرد....
دوباره کتش رو روم انداخته بود!


***************************
******

-معلومه داری کجا سیر میکنی؟چقدر صدات کنم شیرین؟!
سرم رو بالا می ارم و شیدا رو تو چارچوب در میبینم ....میخنده ومیگه:یه ساعته دارم صدات میکنم ...بی معرفت رفته بودی خاطره گردی؟بی من؟؟؟
سرم رو پائین می اندازم و به لیوان پر آب خیره میشم...پلوم میسوزه
از خودم میپرسم پس چرا آب رونخوردم؟
و بعد یک نفس کل لیوان رو سر میکشم....
اما هنوز میسوزم...هنوز خنک نشدم...دلم میخواد تو یک لیوان پر از یخ بخوابم تا شایدآروم بشم...
کنارم میشینه و میگه:علیرضا زنگ زده بود.
-فهمیدم
-باریکلا چه باهوش شدی! یه پیشنهادی داده!
به لیوان خالیم نگاه میکنم و شیدا ادامهمیده:فرزین فردا بعداز ظهر میخواد بره شمال...من و علیرضا رو هم دعوتکدره...علی زنگ زد و خبر داد و گفت که جور شده همه باهم بریم...
انگار که زبونش رو نفهمیدم زل میزنم تو چشماش رو میگم:چی گفتی؟
-میگم فردا فرزین و فرزاد و فرزانه ومن و علی و شما میخواییم بریم شمال!ok؟
-من نمیتونم بیام!
بلند میشه و از اتاق بیرون میره و همونطور داد میزنه:غلط میکین که نمیتونی بیایی!فهمیدی!
ولی من و اقعا نمیتونستم برم...شمال و دریا بدترین خاطرات زندگی منو تو خودش داره ...دیدن دریا باعث میشه دوباره یاد اون شب بیفتم...یاد اون حلقه و اونهمه احساسی که فکر میکردم پاکه و حقیقیه اما....
-شیرین شام!
میخنده و دوباهر میگه:شام شیرین!...چه باحال! شیرین شام...شام شیرین!
من هم میخندم و به آشپرخونه میرم و میبینم که چند تا تخم مرغ تو سیب زمینی ها شکسته وداره تند تند به همشون میزنه...
-امشب هوس کردم رو تراس شام بخوریم...میز رو میچینی؟
همونطوری نگاهش میکننم که داد میزنه:با تو ام دختر....دست بجنبون!
سینی از داخل کابینت برمیدارم وو دوتا لیوان و قاشق و چنگال و بشقاب درونش میچینم و آروم میپرسم:فرزاد هم هست؟
-بعله! اصلا پیشنهاد مال خود فرزادبوده به اسم این فرزین مادر مرده تموم شده...
- پس کارمون چی؟
-تا پینجشنبه برمیگردیم...مثل اینکه تو خیلی خشوحالی ها....من و علیرضا کلی کار داریم هنوز...راستی خوب شد یادم اومد...خواب بودی اقا جهانگیر زنگ زد گفت اون قارقارکت درست شده فردا صبح اول وقت برو تحویل بگیرش...
چند تکه نان داخل سینی میذارم و اروم میگم:شیدا ...من دلم نمیخواد بیام!
::::::


در قسمت بعد میخونیم::

-شیرین کارت دارم!
بی توجه بهش از پله بالا رفتم که محکم دستم روگرفت و کشید و گفت:دارم میگم کارت دارم!
نگاه تندی بهش انداختم که دستش شل شد ...هر دو سکوت کردیم اما بعدش اروم گفت:ببین شیرین من..
-رهنما!
لحن تند و عاری از حس دوستی ام شوکه اش کرد
-من رهنما هستم ...فقط همین ...متوجه شدین آقای متین؟بهتره همین الان جایگاهامون مشخص بشه!

chrysalis
1390،07،24, ساعت : 03:04 بعد از ظهر
به داخل تراس میرم و هر چه در سینی گذاشتم رو روی میز میچینم ...وقتی برمیگردم شیدا رو روبهر وی خودم میبینم.تابه به دست میگه:شیرین فراموشش کن!
-نمیتونم
دوغ رو برمیدارم و اون باز میگه:هرچی شده دیگه تموم شده...تو خودت گفتی...همون شب یادت رفته؟
سرم رو تکون میدم و لبم رو به دندون میگیرم
جلوتر میاد و بازوهام رو فشار میده: من میدونم چی کشیدی...درکت میکنم ناسلامتی خواهرتم اون قل دیگه اتم..اما نمیذارم خودت رو نابود کنی...نمیذارم همه درهای زندگگی رو به روی خودت ببندی
سرم روتکون میدم که باشه
لبخندی میزنه و نکدون و ظرف سس رو برمیداره و با هم میریم رو ی تراس...
چنگال رو تو سیب زمینی ها فرو میبرم و میارم بالا و به روعنی که ازشون میچکه نگاه میکنم...صدای بوق ممتد ماشینهایی که تو خیابون اره بندون کردن رو میشنوم که شیدامیگه:علی با ماشینش میاد ...تو دیگه سر جدت اون قارقارکت رو راه ننداز دنبالمون!
دسته ای از موهام می افته رو ی چشمام که با دست میزنم پشت گوشم و میگم:من غیر ماشین خودم با هیچ ماشنی دیگه ای نمی ام
-اه اذیت نکن دیگه...هم ماشنی علیرضا جا داره هم ماشین فرزاد..اون فرزین کله خراب هم ماشنیش رونمیاره!
با بی اعتنایی شانه بالا میندازم و چنگال و محتویاتش رو در دهانم میذارم
-چی میشد تو اون ابوقراضه رو نمیخریدی؟
خنده ام میگیره!
شیدا لیوانش رو پر از دوغ میکنه و با حرص سر میکشه و میگه:الهی فردا که میری دنبالش جهانگیر خان بگه دزدیدنش...الهی چارچرخش سوراخ بشه...الهی شهاب آسمونی بیاد بخوره رو کاپوتش...الهی کاربراتش منفجر شه!
و منخنده ام میگیره...و بعد اون خنده به قهقه تبدیل میشه...
انگار اونم دیگ خیالش راحت میشه و همهحرص دلش خالی شده چون با اشتها باقی غذاش رومیخوره...
****
شیدا خوابیده ولی من مثل هر شب بی خواب شدم ...
اینبار بدون مقاومت خودم دلم میخواد برم به گذشته ها....
چشمام رو روی هم گذاشتم و برگشتم به صبح اون روز....
روزی که بعد از اون مهمونی دوباره برگشتم سر کارم!
اون روز ...از دورن حس یک مرده رو داشتم ...انگا رکه زنده زنده روحم رو بیرون کشیده بودند ...همون دیشب ...همون لحظه ای که بهروز همه حرمت و حریم بینمون رو نادیده گرفت!
کشته بودنم...اون هم به بدترین حالت ممکن!
وارد خونه شدم ...همه جا ساکت بود ...به اتاقم رفتم ولباسم رو عوض کردم و اومدم طبقه پائین که دیدمش!
راهم رو بی اونکه بهش توجهی بکنم به سمت آشپزخونه کج کردم که به سمتم اومد و سلام کرد
خیلی عادی با حرکت سر وگردن جواب سلامش رو دادم که دوباره گفت:شیرین کارت دارم
بی توجه بهش به سمت راه پله رفتمکه دستم رو کشید وگفت:میگم کارت دارم
نگاهم رو از چشمهای بهروز به دستش و بعد دوباهر از دست به چشمهاش دوختم...دستاش شل شد و رهام کرد
هر دو سکوت کرده بودم که بعد از چند لحظه بهروز گفت:ببین شیرین من..
-رهنما!
لحن تند و عاری از حس دوستی ام شوکه اش کرد ...
-من رهنما هستم...فقط همین ...متوجه شدین آقای متین؟
-هنوز ناراحتی؟..ببین من درک میکنم اماباور کن که...
دستم رو جلو یصورتش گرفتم و با صدای محکم و تلخی گفتم:بهتره هیمن حالا جایگاهمون مشخص بشه ...شما فقط مهندس متین .رئیس من هستین و منم رهنما. پرستار مادرتون..همین و بس!نه بیشتر و نه کمتر!
با اجازه اتون هم الان خیلی کار دارم باید برم
و دیگه منتظر عکس العملی ا زجانب اون نشدم

***
صبحانه مریم رو که دادم و تموم شد . نگاه خیره اش رو به من دوخت و صدام زد
-شیرین جان؟
سرم رو بالا بردم و به چشمهای مهربونش نگاه کردم:جانم؟
-شیرین جان؟مشکلی پیش اومده؟بهروز کاری کرده؟چرااینقدر تو خودتی؟
-آقای متین؟نه چرا این فکر رو کردین؟
-راستش رو بگو دخترم ...میدونم یه چیزی شده ...اینو از نگاهت میخونم...ا زبی قراری بهروز هم میبینم...ا زدیشب تا حالا عین مرغ سر کنده این پله رو هی رفته بالا و هی اومده پائین!
چیزی نگفتم و سرم رو پاین انداختم
-شیرین جان خودت رو برای هر چیزی ناراحت نکن...نذار این دنیا بلایی که سر من اورد رو سر توهم بیاره!
نگاهش روی دیوارهای اتاق گشت و با بغض ادامه داد:این خونه لعنتی مثل زندانه...یه قفس طلایی که روحت رو به بند میکشه و شکنجه ات میده
-شما زیادی خودتون رو اذیت میکین!
خواستم بلندشم که دستها م رو گرفت و مصرانه گفت:اون چی کار کرده؟با منحرف بزن شیرین؟!بهروز چی کار کرده؟اون به من قول داده راه پدرش رو نره...اون قسم خورده...به روح بهنام قسم خورده
تحمل نداشتم و فشار عصبی زیادی روم بود با خشم گفتم:هیچی ..همه چی حل شد...ایشون هم دیگه متوجه شدن که من فقط پرستار مادرشونم نه همپای رقص و مهمونی هاشون!
****
بعد از ظهر مریم ازم خواست که بریم تو حیاط و هوای تازه بخوره که منم قبول کردم و با کمک خاله بردمش تو حیاط که اونجا بهروز رو دیدم...با دیدن ما اومد طرفمون و با خوش رویی گفت: سلام مامان خوشگلم...میبینم اومدی هوا خوری؟
مریم لبخند تلخی زد و حرفی نزد
منم ازشون فاصله گرفتم تا راحت باشن و خودم برای خودم تو حیاط چرخ زدم که بهروز بلند صدام زد و گفت:میخوام مامان رو ببرم بیرون لطفا کمکشون کنین آماده بشن
به مریم نگاه کردم که دیدم مثل یه بچه ذوق کرده و داره به ما دوتا نگاه میکنه....
من که از رفتار این مادر و پسر چیزی سر در نیاوردم و به ناچار رفتم لباس های مادر ش رو آوردم وکمکش کردم آماده بشه ....تا وقته بهروز هم ماشین نقره ای مدل بالاش رو آماده کرد و تیپ زده و ادکلون زده حاضر به یراق جلومدن سبز شد
تیپ اسپرت جذاب و زیبایی زده بود اما دیگه برای کششی نداشت!
مریم رو سوار کردم و همونطور که خم شده بودم که در رو ببندم گفتم:خوش بگذره مادر جون
- مگه تو نمی ایی شیرین جان؟
-نه دیگه...حالا که شما دارین میرین منم میرم خونه ...خواهرم گناه دار ه تنهاست!
-آخه!
-اینجوری راحتتترم
-باشه مادر خدا حافظ
خواستم د رو ببیندم که بهرو ز ازماشین پیاده شد و محکم گفت: سوار شین!
در رو بستم و مغرورانه نگاهش کردم:عرض کردم که...
-اونکه تشخیص میده شما چه کار کنین و چه کا رنکنین منم ...بهخاطر جایگاهی که دارم!شما پرستار مادر هستین و باید همه جاهمراهشون باشین!....البته امیدوارم که جایگاهتون رو فراموش نکرده باشین!
ا زشدت خشم دندونهام رو روی هم کشیدم و نگاه خیره رو از بهرو ز به سقف ماشین دوختم ...
ا زاون زاویه میتونستم لبخند مضحکی که روی لبش نشسته بود رو ببینم ....
خون خونم رو داشت میخورد ..اما هیچ کاری نتونستم بکنم...آخه چی کار میتوسنتم بکنم؟
به ناچار سوار شدم و بهرو زبه راه افتاد!


*****


د رقسمت بعد میخوانیم:::


-چیزی شده؟
-آره ..یه اتفاق مهم...یه حادثه عظیم...یه تصادف قشنگ....
با نگرانی گفتم:تصادف کردی؟
-اه شیرین ...حالم رو بهم زدی...بفهم دیگه...
کمی فکر کردمو به ذهنم فشا رآوردم و بعد با ناباوری فریاد زدم:علیرضا؟
صدای جیغ و خنده ی شاد شیدا از پشت خط تو گوشم تکرار شد:آره...آره..آره...

chrysalis
1390،07،25, ساعت : 09:34 بعد از ظهر
از شدت خشم حتی نمی تونستم به مناظر نگاه کنم ...با ناخنم به کیفم چنگ زده بودم و همه حرص دلم رو سر اون کیف بخت برگشته خالی میکردم!
بهروز اعلان جنگ داده بود و این یعنی که از این به بعد انتظار چه رفتاری رو بایدازش میداشتم؟!
چند تا چهاراره رو رد کرد و مقابل مغازه بزرگ پوشاکی نگه داشت و خیلی محکم بهم گفت:پیاده بشین خانم رهنما ...و پس از مکث کوتاهی اونم گمونم فقط بخاطراینکه جلوی مامانش بودیم یه لطفا هم گفت وخودش پیاده شد!
داخل مغازه شدم ...لحن سرد و محکمش از دورن خوردم میکرد اما به هر قیمتی بود باید دووم می اوردم ...من نباید تو یان جنگ شکست میخوردم
بهورز همانطور که رویش به سمت لباس های مجلسی و راحتی بود بی اونکه نگاهم کنه گفت:برای مامان یه چیزی انتخاب کنید میخوام بهش هدیه بدم!
-اما چرا خودتون....
نگذاشت حرفم تموم بشه و صداش رو انداخت به سرش که فکر کنم همه مغازه چشم شد و به ما دونفر خیره شد!
-همونچیزی که گفتم رو انجام بدین خانم!
موج اشکی که به چشمام هجوم آورده بود آنقدر شدید بود که نمیتونستم جلوش رو بگیرم...برای اینکه متوجه ریزش اشکهام نشه باسرعت ازش رو برگدوندم و رفتم پشت یه مانکن و خودم رو مخفی کردم وتند و عصبی اون قطره های مزاحم رو پاک کردم...
آخرش هم خودش به سلیقه خودش یه پیرهن راحتی برای تو خونه مریم خرید و با خیال راحت و خیلی شنگول رفت سوار ماشینش شد...برعکس من که تو آتیش خشم و بغض داشتم میسوختم!
سوار که شد برگشت سمت مریم و پیرهن کادو شده رو داد بهش و باخنده مهربونی گفت:میخوام امشب مامان خوشگلم روبه شام دعوت کنم
-فقط من وتنها؟
-شما رو با هرکی کهامر بفرمائید!
-شرین جان اشکال نداره که امشب رو با ما بد بگذرونی؟
بغضی که دور گلوم رو گرفته بود اجازه حرف زدن رو بهم نمیداد برای همین فقط با حرکت سر فهموندم که نه ...چون اصلا تحمل یه داد و فریاددیگه رو از طرف بهروز نداشتم قبول کردم و الا....

بهروز هم که راضی از اوضاع پیش اومده به نظر می اومد ماشین رو روشن کرد و راه افتاد
***
صندلی مامانش رو براش عقب کشید و کمکش کرد که بشینه و خودش هم کنارش نشست و با خنده گفت:خب خانومای عزیز چی میل دارین؟
من که دیگه طاقت اونهمه رفتار دو پهلو رو نداشتم بی توجه بهش بلندشدمو رفتم سمت گارسون که بهروز با صدای بلند و عصبی گفت:کجا خانم رهنما؟
برای ثانیه ای تمام خشمم رو در نگاهم ریختم و به چشمان بی حالتش خیره شدم ...مطمئنا اگرکوچکترین حرفی میزد تو شعله های خشمی که هر لحظه ممکن بود دامنش رو بگیره بسوزه و اون عاقلتر از یان بودکه حرفی بزنه و من هم توان حرف زدنرو نداشتم...پس دوتایی به سکوتی مصلحتی رضایت دادیم و من به راهم ادامه دادم
با راهنمایی گارسون دستشویی رو پیدا کردم و خودم رو بهش رسوندم ...وقتی که در رو بستم و بهش تکیه دادم برای لحظه ای تونستم نفسم رو بیورن بدم...
از یادآوری صحنه تو مغازه دوباره چشمام سوخت...به دو خودم رو به شیر آب رسوندمو صورتم رو زیر شیر گرفتم وآب سرد رو باز کردم ...
نمیدونم چقدربه اون حال موندم اما آرومتر شده بودم ...
آخر دستمالی از کیفم در آوردم و صورتم رو باهاش پاک کردم و اومدم بیرون...
در رو که پشت سرم بستم بهروز رو هم مقابلم دیدم!
اونهم داشت صورتش رو خشک میکرد...برای لحظه ای نگاهامون با هم تلاقی کرد اما من زودتر به خودم مسلط شدم و راهم رو به سمت میز کج کردم!
****
در راه برگشت هیچکس حرفی نمیزد ...بهروز آهنگ ملایمی گذاشته بود و فضای ساکت و خاموش داخل ماشین در سیطره اون آهنگ بود...
از بس به خودم در تمام اون ساعتها فشار آورده بودم سردرد بد یگرفته بودم و برای همین چشمام رو بسته بودم و سعی داشتم تو تاریکی پشت پلکهام کمی به افکارم نظم بدم...اما واقعا تسلط پیدا کردن زیر نگاه برنده و بهروز محال بود!
از شانس منم پشت ترافیک عظیمی گیر افتاده بودیم و هیچکدوم ا زاون ماشینهای جلویی قصد حرکت کردن هم نداشتن!
آهنگی که پخش میشد تموم شد و ماشین در سکوت غریبی فرو رفت...
بهروز به روبه روش چشم دوخته بود و انگار وسط اونهمه ماشین دنبال چیزی میگشت

همه تو حال خودمون بودیم که سکوت آزار دهنده داخل ماشین با صدای موسیقی ملایم گوشیم شکست...
انگار بلندترین صدای عمرم رو شنیده باشم به سمت کیفم حمله بردم و گوشیم رو بیرون کشیدم..
عکس سه رخ شیدا با لبخندی قشنگی که صورتش رو زینت داده بود روی صفحه گوشیم خاموش و روشن میشد
ته دلم از اون تماس خوشحال شدم...شاید اون تماس بهترین اتفاق تمام اون روز بود!
-سلام عزیزم
صدای پر حرارت وشاد شیدا تو گوشم تکرار شد:سلام شیرین جونم..سلام خواهری...کجایی؟خوبی؟کی میایی؟
-آروم بابا! چند تا سوال رو با هم میپرسی؟دارم میام...نزدیکم..دیگه چیزی نمونده..چی شده حالا که تو یاد من افتادی؟
-آخ شیرین...شیرین...شیرین..تو رو خدا زودتر بیا...دیگه طاقت ندارم...
روم رو به سمت خیابون برگردوندم تا نگاه پر از سوال بهروز حواسم رو پرت نکنه و گفتم:چیزی شده؟
_آره...آره...یه اتفاق مهم...یه حادثه عظیم...یه تصادف قشنگ...
با نگرانی گفتم:تصادف کردی؟
-اه شرین...حالم رو بهم زدی...بفهم دیگه
کمی فکر کردم و به ذغنم فشا رآوردم و سعی کردم از میون اون همهاتفاق چیزی که به شیدا ربط پیداکنه رو بیورن بکشم که یهو یادعلیرضا افتادم و بالحن لرزان و پر هیجان پرسیدم:علیرضا؟!
صدای خنده و جیغ و شادی شیدا ا زپشت خط شنیدم :آره...آره...
خودم هم دست کمی از اون ندشانم...ا زخوشحالی خنده مستانه ای کردم ...تمام بغض و غم چند لحظه قبل فراموش شد...
با شادی گفتم:کی؟چی گفت اصلا؟
-شیرین باورم نیمشه...من فقط به نصیحت های تو گوش کردم...اصلا فکر نمیکردم اون فکر ی تو سرش باشه...
امرزو ...امروز اومدو همه حرفاش رو بهم زد...قرار گذاشتیم برای دوشنبه ...حالا بگو برای چی؟
-خاستگاری دیگه؟!!
_آره باورت میشه؟علیرضا محسنی!وای شیرین حالا که فکر میکنم میبینم از همون اول اولش ازش خوشم می اومد...برای هیمن اینقدر به پر وپاش میپیچیدم!..شیرین من اصلا.....
صدای شیدا میان بوقهای ممتدی که بهروز پشت سرهم میزنه گم شد ...با ترس از جا پریدم و برگشتم طرفش که یادم افتاد کجام ...بهروز رو دیدم که با صورت سرخ و عصبی دستش رو روی بوق گذاشته و پی در پی داره فشارش میده!
انگشتم رو تو گشوم فرو بردم و صدام رو بلندتر

ردم و پرسیدم:حالا قراره کی بیان؟
-حواست کجاست گفتمکه دوشنبه!
-دوشنبه؟دوشنبه همین هفته؟
-آره ساعت 7 خونه ای که شیرین؟

*********
در قسمت بعد میخوانیم:::::



میدوسنتم با شکست غرورم برای همیشه اون رو از دست میدم اما حاضر بودم بخاطر شیدا هر کاری بکنم...نفس محکمی کشیدم و خیلی اروم گفتم:آقای متین...خواهش میکنم...من...من...
-توچی؟
سرم رو پائین انداختم تا بیشتر از این به حماقتم خیره نشه
صدای نفس های بلندش رو میشنیدم ...
برای لحظه ای سرم رو بلندکردم...فکر میکردم موفق شدم اما وقت یبه چشماش نگاه کردم ...دیدم...
هیچ چی تفییرر نکرده...بالحن سرد و سراسر نفرت گفت:فکر نمیکردم تا این حد حقیر باشی...تصور دیگه ای ازت داشتم شیرین رهنما!

chrysalis
1390،07،28, ساعت : 12:42 بعد از ظهر
-آره دوشنبه ساعت7 شیرین خونه ای که؟
-آره مگه یادت نیست ...دوشنبه سه شنبه ها بخاطر کلاسهای دانشگاه مرخصی دارم!
-خوبه...نه اصلا عالیه...شیرین زودتر بیا خونه...باید باهات حرف بزنم..اندازه همه این 23 سال عمرم باهات حرف دارم
-باشه عزیزم الان میام..فعلا خدافظ
تلفن رو که قطع کردم یه نفس راحت و از سر آسودگی کشیدم
هنوز لبخندی که از حرفهای شیدا روی لبم بود رو حس میکردم ...به جلو خیره شدم ...به صفوف در هم مایشن هایی که تلاش میکردند از میان گره کوری که خورده بودند راهی برای خودشون باز کنند...
بالاخره بهروز موفق شد از بین ماشینها عبور کنه و از اون تارفیک وحشتناک خلاص شد ...
نگاهم به نام خیابون ها بود ...بهروز داشت به سمت خونه خودشون میرفت...
برگشتم تا بهش بکم همونجا نگه داره که با دیدن قیافه د رهمش حسابی ترسیدم
تا به حال همچین چهره ای ازش ندیده بودم...
با صدای آروم و ریزی گفتم:لطفا همینجا نگه دارین اقای متین من باید برم خونه
پوزخندی زد و باحالت استهزا آمیزی گفت:خونه؟؟!!!
منظورش رو نفهمیدم ...رفتارش برام خیلی گرون اومد:بله خونه!
بهروز چیزی نگفت و فقط ماشین رو کناری متوقف کرد و رویش رو به طف مخالف برگردوند
--ممنون
خواستم با مریم خدافظی کنم که دیدم خوابش برده...در رو باز کردم و هنوز کامل پیاده نشده بودم که بهروز با سرعت وحشتناکی به راه افتاد!!
تا یکشنبه بعد دیگه ندیدمش..انگار که اصلا خونه نبود..
ته دلم درست نمیدونستم ازاین مساله راضی هستم یا نه؟!
اما خوب میدونستم که با همه اتفاقهای پیش اومده دلتنگشم...
بعدظهر یکشنبه بود و فردا قرار بود علیرضا و خانواده اش برای خواستگاری شیدا بیان ...هر دو هیجان زیادی داشتیم...از روز قبل همه کارهامون رو کرده بودم...خاله هم که از شب اول در جریان گذاشته بودم اما اون گفت که نمیتونه اون جلسه بیاد چون وقت دکتراز چند ماه قبل برای محسن گرفته و شیدا هم روش نمیشد روز مجلس خواستگاری رو تغییربده...
به ناچار قبول کرده بودیم که خانواده علیرضا با شرایطی که واقعا داریم ما رو ببینن و اگه واقعا شیدا رو همونجوری که هست میخوان پا پیش بذارن...
اون روز مریم رو بردم تو حیاط تا دست رنج حسام الدین خان رو ببینه و از موهبت زیبایی باغچه های حیاط استفاده کنه که بالاخره طلسم غیبت بهروز شکسته شد و دیدمش که اومد تو حیاط و صدام زد...
با شنیدن اسممم از زبونش هیجان شیرینی زیر پوستم دوید که خودمم نمیدنستم بخاطر چیه...خاطره تلخ اون مهمونی هنوز تو ذهنم بود اما گرمی احسساسی که چند شب قبلش تو چشمای بهروز حس کرده بودم هم هنوز تو قلبم جاری بود
-خانم رهنما ...لطفا چند لحظه بیایین تو اتاقم
از شدت استرس دهنم خشک شده بود ...چند بار پشت سرهم آب دهنم رو قورت دادم و به طبقه بالا رفتم ...
بهروز به همون چند دقیقه رفته بود تو اتاقش و در رو هم بسته بود
ضربه ای به در زدم و وارد شدم
-بفرمائید داخل
داخل اتاق که شدم با چشم دنبالش کردم که دیدم روی زمین مقابل کمدش نشسته و داره پرونده هایی رو د ر کیفش میذاره...همونجا ایستادم ونگاهش کردم...
با دیدنش تازه فهمدیم چقدر دلم براش تنگ شده...
پیراهن راه راه گلبهی سفیدی به تن داشت و بخاطر سرمای ملایم هوا یه ژاکت هم روش پوشیده بود
نفهمیدم چقدر گذشت اماانگار خیال حرف زدن نداشت
تکونی به خودم دادم و گفتم:با من کاری داشتین؟
نیم نگاهی بهم کرد و آخرین پرونده رو هم در کیفش جا داد و گفت:بله....کارتون داشتم خانم رهنما...یه کار خیلی مهم....
همونطور که حرف میزد دور خودش میچرخید و اشیا اتاقش رو نگاه میکرد ...پشتش رو بهم کرد و کمد لباسهاش رو باز کرد
سکوت طولانی حکمفرما شد...و من خسته از اون همه سکوت و انتظار سرفه کوتاهی کردم
بهروز با یک خیز ناگهانی به سمتم برگشت و با لحن محکمی گفت:فردا دوشنبه است
-بله دوشنبه است
-آم فردا دوشنبه است و من امروز متوجه شدم که باید در یک جلسه خیلی مهم کاری که فردا تو یزد برگزار میشه شرکت کنم...
هنوز متوجه منظور اصلیش نشده بودم...خیره نگاهش کردم تا ادامه بده...
-میخواستم بدونین که شما فردا علی رغم قرار قبلیمون که دوشنبه و سه شنبه ها رونمی اومدین باید بیایین!امیدوارم که متوجه استثنایی بودن شرایط من باشین
چشمام تو نگاه سردش بود و قدرت عکس العمل رو نداشتم...یعنی هنوز نفهمیده بودم قضیه از چه قراره...مثل کسی که یه ضربه ناگهانی خودره و هنوز نفهمیده از کجا و کی و چرا خودره!!!!

یکم طول کشید تا فهمیدم حرف بهروز و خواسته اش یعنی چی و این خواسته مصادف شده با چه اتفاقی!
-اما من...من دوشنبه ها...
-بسه خانم رهنما...دارم براتون نوضیح میدم که این یه موقعیت استثنایی ...من نمیتونم تو این جلسه شرکت نکنم... و درضمن مسولیت نگهداری از مادر هم به عهده شماست...یعنی جایگاه شما ایجاب میکنه!
-اما من نمیتونم...اخه فردا...فردا...
-چرا؟ نکنه بخاطر جلسه خواستگاریتون؟!
خداوندا....این رفتارش دیگه یعنی چی؟!!!!
لحنش انقدر نیش دار بود که ازش بدم اومد...
برای اینکه جلوش کم نیارم لبخندی زدم و به سردی انگار که اصلا مساله مهمی نیست گفتم: دقیقا!
-متاسفم منم توضیح دادم بهتون
با لجبازی گفتم"منم همینطور...در ضمن غیر از من کسایی دیگه ای هم هستن تواین خونه
عصبی پیراهنی که دستش بود رو روی تختش پرت کرد و گفت:چه ربطی داره خانم محترم؟! این وظیفه شماست نه بقیه! این جایگاهی که خودتون گفتنین ...نه کمتر و نه بیشتر!
-اما....
-دیگه کافیه...من خسته امم...حوصله کش دادن این موضوع روهم ندارم..
اصلا نمیفهمیدم چرا اینجوری شده...چرا تا این حد پر از کینه و نفرت!؟اخه این چه بازی ناعادلانه ای بود که با من شروع کرده بود؟
یاد چهره خندون و شارژ شیدا افتادم...و اینکه اگه منم تو این جلسه خواستگاری نباشم چقد رسر افکنده میشه...
اشکهام بدون اینکه اختیاری رو شون داشته باشم سرازیر شدن...اشکهایی که نه به خاطر درد این مدت بودند و نه به خاطر تحقیر الان بهروز...فقط و فقط از روی غربت و تنهایی بود!
مدام چهره شیدا می اومد جلو چشمم و انتظاری که ازم داشت...و فکر اینکه چهجوری بهش بگم متین نمیدازه تو جلسه خواستگاریش باشم...
حاضر بودم اگه با شکست غرورم بهروز بذاره فردا برم اون رو بشکنم اما میدونستم که با شکستنش اون رو برا ی همیشه از دست میدم ....و بخاطر شیدا این کار رو کردم!
نقس محکمی کشیدم و آروم گفتم:آقای متین...خواهش میکنم...من...من..
-توچی؟
با عصبانیت فریاد زد:توچی؟میخوای از رفتار من سواستفاده کنی؟
چمدونش رو بست و برگشت طرفم که نگاهش تو چشمهای خیسم گره خورد...
ساکت شد...حالت نگاهش برا ی چند لحظه تغییر کرد...سرم رو پائین انداختم تا بیشتر ازاین به حماقتم خیره نشه...
صدای نفس های بلندش تنها صدایی بود که تو اتاق انعکاس داشت و به گوش میرسید...
فکرکدردم موفق شدم ...آروم سرم رو بلند کردم و نگاهش کردم...رنگ نگاهش تغییر کرد و یبکاره با چنان نفرتی گفت:فکر نمیکردم تا این حد حقیر باشی...تصور دیگه ای ازت داشتم شیرین رهنما
که انگا رقلبم همون آن از کار افتاد....
نگاهش کردم...لبهاش داشت تکون میخورد اما صداش رو نمیشنیدم...صدایی نمی اومد....
یعنی کرشده بودم؟؟؟
چشمام رو پشت سرهم باز و بسته کردم ...اما بی فایده بود...
ترسیده بودم...حال کسی رو داشتم که متلاشی شده بود و تعجب زده این این که اون چطور نمیفهمه من چه حالی دارم؟!
پاهام داشت تا میشد و دیگه نمیتونستم خودم رو نگه دارم...دستم رو محکم به دیوا رگرفتم و بااتکا بهش خودم رو نگه داشتم
دوباره نگاهم رو به دهانش دوختم اینبار دیگه لبهاش تکون نمیخوردند ...
پس یعنی ساکت شده بود!
اصلا دلش رو نداشتم که به چشماش نگاه کنم...
با کمک دیوار ا زاتاق بیرون رفتم و اون چند قدم تا اتاق خودم رو که اندازه کیلومترها برای من فاصله داشت رو طی کردم

chrysalis
1390،08،07, ساعت : 01:42 بعد از ظهر
وارد اتاقم شدم و با اتکا به دیوار سر خوردم و روی زمین نشستم..هنوز همه جا ساکت بود..چشمام به تصویر خودم تو آینه افتاد ...به صورت رنگ پریده ام..
اولین قطره اشکم که سر خورد و روی گونه ام چکید صدای بلند برخورد در سالن رو شنیدم!

فصل پنجم
(بخش دوم)


صدای چک چک آب شیر آَپزخونه روی اعصابم بود و داشت دیونه ام میکرد...اما توان اینکه بلند شم و برم شیر رو سفت کنم رو نداشتم!
روی تنها مبل تو سالن نشستم و زل زدم به در ودیوار خونه خالی ام ...هنوز صدای آرش تو گوشمه
- اشکان شیرین رو دیده!
سیگار دیگه ای از روی میز برمیدارم و روشنش میکنم...جا سیگاری مقابلم دیگه جا نداره امابرام مهم نیست!
با حالتی عجیب به موهام چنگ میزنم و دنبال یه راه میگردم که کمکم کنه..
فکر اینکه شیرین تو همین شهره و نزدیک خودم حتی داره داغونم میکنه...
صدای در سالن رو میشنوم و بعد تق تق کفشهای زنانه ای...
-شما اینجایئن آقا بهروز؟ حالتون خوبه؟
ثریا بود...تنها کسی که رابط من با گذشته و عشق از دست رفته ام محسوب میشد!
با حرکت سریعی به سمتش میرم و میگم:تو رو خدا راستش رو بگو ثریا خانم....تو از شیرین یا شیدا خبر نداری؟
-آقا به جون محسنم که همه زندگیمه...هیچی نمیدونم...منم مثل شما بعد اون مسافرت شمال دیگه ازشون بی خبرم...خدا میدونه چه بلایی به سرشون اومده دیگه نیست شدن!
سست و بی حال روی مبل میشینم و سرم رو محکم فشا رمیدم :دیروز یکی از دوستهام شیرین رو دیده!
-چی آقا؟ شیرین؟ شیرین خودمون؟ آقا الان کجاست؟
بغض غریبی دور گلومه و داره خفه ام میکنه...مستاصل و درمونده ا زجام بلند میشم و سوئیچ ام رو برمیدارم و از خونه میزنم بیرون بدون اینکه جواب ثریا رو بدم
صداش از پشت سرم شنیده میشه که داره میگه:آقا کجا؟ جواب منو بدین!
تلخ جواب میدم:خیالت راحت باشه ثریا خانم حالشون خوبه...فقط ما رو یادشون رفته!
و بعد در رو محکم بهم میکوبم ...
ا زخودم میپرسم یعنی واقعا تونسته فراموشم کنه؟بعد اون حرفهایی که بهم زد؟!
ماشینم رو روشن میکنم و راه می افتم به سمت مرکز شهر ...
کمتر از 3 هفته دیگه عازمم ..عازم سفری که دیگه بازگشتی نداره ...تمام دار و ندارم رو فروخته بودم و داشتم برای همیشه از ایران می رفتم ...
چون دیگه واقعا تحمل اون فضا و خاطراتش رو نداشتم...هر طرف خونه ام رو که نگاه میکردم اونو میدیدم....هر گوشه ا زاین شهر که پا میذاشتم از خودم میپرسیدم ممکنه روز ی شیرین هم اینجا گذارش افتاده باشه و...
زنجیر دور گردنم سنگین تر از همیشه شده بود و اذیتم میکرد ..انگار که وزنه ای به گردنم آویز کرده باشن...دستم رو دور گلوم کشیدم و رگهای گردنم رو ماساژ دادم ...این تنها راهی بوود که کمی ارومم میکرد...




باز هم میذارم...یکم باید صبر کنین فقط...ببخشید :-2-15-:

chrysalis
1390،08،07, ساعت : 02:05 بعد از ظهر
به خودم که میام میبینم تو خیابونی هستم که ساختمون بزرگ و شکیل صدا سیمااونجا قرار داره...و دارم به تک تک آدمهایی که از مقابلم رد میشن خیره میشم...یعنی بازهم از اینجا ممکنه رد بشه؟
به نظر کارم احمقانه می اومد اما واقعا راه دیگه ای بود؟
بین احساساتم گم شده بودم ...مدام از خودم میپرسیدم من اینجا چیکار میکنم...اصلا هنوزم مثل قبل دوستش دارم؟یا الان من از رو ی عشقه که اینجام و از این دست سوالهای بی جواب!
زنی دست یچه اش رو گرفت و باهاش از وسط خیابون رد شد....نگاهم روی بچه خشکید و سوالی مثل برق از دهنم رد شد: یعنی هنوز هم تنهاست؟اگه ازدواج کرده باشه چی؟
چشمم تمام خیابونرو دور زد و بین همه جمعیت درهم رو گشت اماخبری نبود...
رفتم تو افکار خودم و با خیالات بی سر وته ام خودم رو سر گرم کردم

******
چند تا دختر جوون با روپوش و مانتو مدرسه از روبه رو می آن و ا زکنا رماشینم رد میشن ...یکیشون سوت بلندی میزنه و باقی بلند میخندن ..چشمم به ساعتم می افته و متعجب میبینم 1:30 بعد از ظهره!
معده ام ضعف میره ...از دیروز هیچی نخوردم اما دلم نمیاد از جام تکون بخورم...مدام به خودم میگم ممکنه ...ممکنه الان بیاد...الان...صبر داشته باش...
همون موقع گوشیم تو جیبم لرزید و برعکس همیشه اینبار به سرعت نور دست بردم و بیرون کشیدمش و جواب دادم
-جانم؟
-سلام عزیزم....خوبی؟ با من بودی این جانمی که گفتی رو؟
فرزین بود و من نا امید از تماسی از طرف آرش اه بلندی میکشم و میگم:سلام فرزین جان خوبی؟
دختری ا زکنار ماشینم رد شد و من نتونستم چهره اش رو ببیتم...دستم رو روی بوق ماشین فشار میدم و بوق ممتدی میزنم ...بیچاره اون دختر دو متر پرید هوا و برگشت طرفم!
و من خجالت زده ردم رو برمیگردونم!
-الو بهروز کجایی؟
-ببخش فرزین جان ...تو خیابونم کاری داشتی؟
دختر به سمت ماشینم اومد و کنار پینجره ایستاد و نگاهم کرد...قبل از اینکه لب به اعترض با زکنه خودم با لحن شرمساری میگم: معذرت میخوام خانم...عذر میخوام
- هی بهروز داری با کی حرف میزنی؟
دختر که رنگ به رو نداره عصبی تقریبا فریاد میزنه :بهتره بیشتر حواستون رو جمع کنین آقا
-بازهم معذرت میخوام از تون...پصدای خنده فرزین حواسم رو پرت میکنه و نمیفهمم دختره باز چی میگه
-باریکلا آقا بهروز...راه جدید برای شکار جمع نسوان یافتی؟اینجوری جذبشون میکنی؟
با سر از دختره بازهم عذر میخوام و اون میره و میگم: چی کار داشتی فرزین؟
-آب زیر کاهی بهروز...آب زیر کاه! اصلا فکر نمیکردم توهم تو خط باشی...
و دوباره خندید
گوشی رو میذارم زیر گوش دیگه ام و به گروه دختران جوانی که از روبه رو میان خیره میشم...پشت سرشون چند تا پسر جوون هم هستن که مدام متلکی میپرونن و دخترها ریز ریز میخندن ...
-میدونی چیه داش بهروز ...من خراب رفاقتم برا اینکه زنگیدم بهت!
-فرزین جان سر جدت بیخیال ما شو...بسمه همون چند باری که باهات اومدم دختر بازی!
-دختر بازی چیه؟چرا آبرو من رو لکه دار میکنی بی حیا؟ میدنی اگه یکی از این حرف و حدیث های به گوش فرزاد برسه چی به سرم میاره؟
-نه بابا تو از فرزاد حسابم میبری؟
-کی از اون اقا حساب نمیبره؟
- پس اگه میخوای کلاغه خبر کشی نکنه بی خیال شو!
-الحق که بی لیقاتی! تقصیر منکه زنگ زدم دعوتت کنم باما بیایی بریم شمال!
-به سلامتی مسافرت میخوائین برین؟
-بله...میخوائیم با فرزاد و علیرضا و خانم و خواهر خانمش و فرزانه دو روزی بریم ویلای شمالمون!
-به سلامتی خوش بگذره بهتون!
-همین؟ یعنی چی خب؟
مردی پسر کوچکش رو روی شانه اش نشونده و با همسرش وارد مغازه اسباب بازی فروشی شد و من به یاد تمام آرزوهایی که در کنار اون داشتم آه میکشم
-ای بابا آه نکش دلم کباب شد باشه دوباره تعارفت میکنم...میایی؟
افکارم رو نظم میدم تا بفهمم باز چی گفته اما درمیان جملاتش فقط میفهمم:شمال و مسافرت و...
به خودم میگم یعنی بعد از 4 سال دوباره برم شمال؟جایئکه همهچی اونجا تموم شد؟
یه چیزی ته دلم میگه برو اما عقلم نهی ام میکنه!


در قسمت بعد میخوانیم::

-باشه پس رسیدی خبرم کن!
-ممنون حتما!
*
قضیه رفتن به یزد و جلسه کاری همش دروغ بود...دروغی که میخواستم به واسطه اون مانع چیزی که میترسیدم اتفاق بیفته بشم!

chrysalis
1390،08،08, ساعت : 08:14 بعد از ظهر
-خب چی میگی/
چشمم هنوز تو مغازه اسباب بازی فروشیه
-نه فرزین جان..ممنون ...ویلای شمال رو هنوز نفروختم ...بخوام بیام جا هست
-بعله میدونم شما خیلی مایه دارین ...غرض کنار هم بودن بود که گویا خیلی باب طبعت نیست
-اشتباه نکن ...اصلا بحث این حرفها نیست ..تحمل جمع رو ندارم...می آم اونجا اعصاب همتون رو بهم میریزم...منو که میشناسی!
-چی بگم والا...ولی اگه نیایی خودت لگد زدی به بختت ها!
-چطور؟
-این همکار فرزاد که گفتم بهت خواهر زن علی رضاست یادته؟
-ها..آره..خب؟
-گمونم فرزاد گلوش پیش طرف گیره اما دختره اصلا بهش رو نمیده...میگم بیا شاید فرجی شد و بختت وا شد!
از لحن حرف زدنش خنده ام میگیره : ببین اگه خواستم بیام خودم می آم بعد اونجا بهت سر میزنم ..خوبه؟
-ای مارمولک ...تا اسم بخت و این حرفها شد نیشت وا شد؟ باشه چاره چیه...ببین اگه نیایی و دبه د ربیاری خودت لگد زدی به بختت ها ..گفته باشم! من خواستم دختره رو برات بگیرم!
-قربانت ...از این لطفها درحقم نکن
-هر جور میلته ...فکر کنم اون تلاشم رو برای فرزاد بکنم خیر بیشتری بهم میرسه...
-فکر بدی نیست!
-باشه..پس اومدنی شدی خبرم کن ...ما دوست داریم ببینیمت !
-ممنون...ما هم همینطور
-کاری باری ؟
-قربانت...به سلامت
-خدافظ
گشوی رو قطع میکنم و روی صندلی بغل می ندازمش
نفس عمیقی میکشم و ناباورانه بودی عطر گلهای مریم رو حس میکنم ...انگا رکه ماشین عطر گرفته !
ساعت نزدیک 2 شده و من هنوز تو همون خیابونم میدونم که انتظار بیهوده است پس ماشین رو روشن میکنم و در همون حین کل خیابون رو زیر نگاهم میگردم اما خبر ی نیست..در لحظه آخر به اسباب بازی فروشی خیره میشم و میبینم که دیگه خبر ی از اون مرد و خانواده اش هم نیست ...
ماشین که راه می افته منم باردیگری در خاطرات بی انتهام فرو میرم!


قضیه سفر به یزد و جلسه کار ی همش دروغ بود..دروغی که باها ش میخواستم مانع رخ دادن اون اتفاقی بشم که ازش میترسیدم
اون روز صبح وقتی شرین مشغول رسیدگی به کارهای مادر بود تو یه فرصت مناسب با مامان خلوت کردم که مامان یهو بی هوا گفت:تو به من قول داده بودی بهروز!
سرم رو بالا گرفتم و به عمق چشماش نگاه کردم که ادا مه داد:تو به من قول داده بودی سراغ کارهای پدرت رو نگیری ..تو خوب میدونی که من ا زکارهای اون مرد چی کشیدم ...چرا میخوای گذشته ها رو دوباره تکرار کنی؟
قاشقم رو رها کردم و با تحیر جواب دادم: از چی حرف میزنی مامان؟ مگه من چیکار کردم؟
-از من میپرسی؟ یعنی واقعا نمیدونی؟ تو با این دختر چه کردی که مثل جن زده ها از ت فرار میکنه؟چی کارش کردی که چند روزه خواب و خوراک نداره؟ هر وقت که میاد پیشم چشماش سرخه از بس گریه کرده! چه بلایی سر ش آوردی بهروز؟
-مامان ! مامان باور کن ...باور کن داری اشتباه میکنی ...درسته که من رفتار درستی ندشاتم اما اصلا ارادی نبود...باور کن!
اون لحظه دلم میخواست درد دلم رو به یکی بگم...کسی که حرفم رو بفهمه و درکم کنه! و اون شخص فقط مادرم بود...
مادری که با تمام وجود منو میخواست...و تنها کسی بود که زندگی گذشته ام برام مونده بود پس همه چی رو بهش گفتم...از خودم..احساسم
وقتی همه چی رو گفتم به چهره اش خیره شدم و متوجه قیافه متفکری که داشت شدم ولی هیچی نگفت و سکوت کرد...
وقتی بعد از ظهر تو حیاط بهم گفت دلش میخواد سه تایی باهم بریم بیرون و بگردیم حدس زدم نقشه ای داره پس مجبورش کردم که همراهمون بیاد!
اما اونشب برعکس تصور من بدترین شب عمرم بود ...از فشاری که تحمل کرده بودم در حال انفجار بودم ...از همه بدتر رفتار سرد و بی تفاوت شیرین بود ...رفتاری که خودم باعثش شده بودم ...اون میخواست میانمان دیواری بکشد به ضخامت تمام آشنایمان و من میخواستم هیچ چیزی بینمان نباشد حتی خودمان!
اما همه چیز داشت خراب میشد ...شیرین با تلفن حرف میزد و من دیوونه شدم...
نفهمیدم کی پشت خط بود که اونطور گل از گلش شکست و سر ذوق اومده بود و من از شدت حسادت داشتم می مردم...
وقتی شنیدم کع از خواستگاری حرف میزنه دیگه نمیدونستم باید چکار کنم...من داشتم تو آتش عشق اون میسوختم و اون فارغ از هیاهوی قلب من با سرمستی و شادی از قرار فردا و خواستگار احتمالیش حرف میزد
برای همین نقشه کشیدم...نقشه کشیدم که به هر قیمتی که شده مانعش بشم ...اگه راضی نمیشد بمونه هر کاری میکردم که اون دوشنبه پاش به خونه اش نرسه!
و دوشنبه رسید!
از رفتاری که روز قبل ازش دیدم مطمئن بودم که میاد اما برای اطمینا صبح زود تر از خونه اومدم بیرون و ماشین رو چند متر بالاتر از خونه پشت شمشاد ها ودرختهای سرو سر کوچه پارک کردم و به انتظار اومدنش نشستم
اومد...
مثل همیشه راس ساعت ...اما انگار جسمش روح نداشت...آنچنان بی حال و سست راه می رفت که خیال کردم هرآن ممکنه از حال بره!
پشت در ایستاد و زنگ رو فشار داد و تا وقتی سلیمان در رو براش باز کنه سرش رو به در تکیه داده بود..
خوب میدونستم چه حالی داره...اما چی کار میتونستم بکنم..
من واقعا دوستش داشتم !
خیالم کهراحت شد ...اونجا رو ترک کردم و رفتم شرکت...اما اونجا هم آروم نبودم...مدام فکر میکردم که ممکنه وسط رو ز بذاره و بره وبرای هیمن مدام شماره خونه رو میگرفتم تا گوشی رو برمیداشت قطع میکردم
بعد از ظهر هم زوتر از شرکت زدم بیرون و رفتم همون جای صبح دوباره مخفی شدم ...نیومد...شب شد و باز هم نیومد بیرون...
ساعت که از 8 گذشت خیالم راحت شد....اما باز هم صبر کردم...9 شد...10 شد اما خبری نشد ...
و من خوشحال از پیروزی که نصیبم شده بود به سمت خونه رفتم و کلید رو در قفل چرخوندم و وارد شدم ...
اما همینکه وارد شدم دلهره غریبی به دلم چنگ شد ...ا زکجا معلوم که روز دیگه نیان...از کجا معلوم که روز قرار رو تغییر نداده باشن؟!
اون موقع چی کار میتونستم بکنم؟!
چند دقیقه ای تو حیاط موندم و به این افکار گیچ کننده ام فکر کردم و به این نتیجه رسیدم تا وقتی که این بازی بچگانه و احمقانه بین ما تموم نشه وضع همینه و هیچ امیدی نیست!

تصمیم رو گرفتم ...دیگه واقعا میخواستم بینمون صلح برقرار بشه...با این توصیف وارد خونه شدم و اون رو تو سالن روی مبل دیدم که خوابش برده...پیراهن گلبهی روشنی به تن داشت و موهای مشکی بلندش دورش ریخته بود ...برای اولین باری بود که داشتم اون رو بی حجاب میدیدم ...روبه روش روی زمین دو زانو نشستم و به خطوط چهره اش خیره شدم ...صورتش رنگ پریده و بی حال بود...با اینکه خواب بود اما اخم کرده بود و گوشه لبش مدام میلرزید ...
ا زخودم بدم اومد که اینجوری باعث رنجشش شده بودم ...و در همون حین حس خواستن سرکشی وجودم رو پر کرد...
آروم صداش زدم ...
-شیرین...شیرین جان؟عزیزم خوابیدی؟
صدایم رو که شنید اخم هاش بیشتر در هم فرو رفت
دستم رو روی دست سردش گذاشتم و صداش زدم : شیرین؟ بیدار شو دیگه!
آروم پلکهاش لرزید و چشماش رو باز کرد ...
اولش چشماش رو تنگ کرد...انگار که نور اذیتش میکرد اما کم کم هوشیار شد و به خودش اومد و نگاهم کرد...سیا ه افسون گر مثل هیمشه!
امااینبار چشمان زیباش متورم و سرخ بود و اون هم به خاطر من احمق و اون رفتار بچه گانه ام!
چند بار پلک زد و خیره بهم موند انگار که هنوز نشناخته باشتم
خندیدم و ارومتر از قبل گفتم:بالاخره بیدار شدی دختر خوب؟
رنگ نگاهش تغییر کرد..گمونم دیگه هوشیار شده بود و منو میشناخت...یه. صاف روی مبل نشست ..نگاهش از من به روی ساعت رفت که ساعت10:25 رو نشون میداد و بعد آه بلندی کشید .
و من خوب معنی اون آه رو فهمیدم و چقدر سوختم!



در قسمت بعد میخوانیم:::


-ولی من کارم باهات تموم نشده..نمیتونی بری!
چوزخند تمسخر آمیزی زد و گفت:اتفاقا کارتونبا من تموم شده و به نحو احسنت هم انجامش دادین ...کاری کردین که تو جلسه خواستگاری تنها خواهرم نباشم!
ناباورانه تکرار کردم: خواهرت؟!!!

chrysalis
1390،08،12, ساعت : 12:22 قبل از ظهر
سلام به همگی ...
ممنونم از حسن لطف همتون وهمراهیتون...
امیدوارم تااین جای داستان ازش خوشتون اومده باشه و خودتون رو برای هیجان اصلی داستان آماده کرده باشین:mrgreen:

اینم قسمت امروز...

****


چشماش رو تنگکرد و با خشم نگاهم کرد
-سلام...خوبی؟
یهو با عصبانیت منو کنار زد و و از جاش بلند شد و به سمت پله دوید!
وقتی ا زکنارم رد شد موهای بلندش خورد تو صورتم و یه حال غریبی بهم داد...
همونجا روی زمین نشستم و به مسیر رفتنش خیره موندم...با یه حسرت بزرگ و غریبه!

نمیدونم چقدر گذشت که برگشت اینبار مانتومقنعه پوشیده بود و دوباره اون نقاب دست نیافتنی اش رو به صورت زده بود...
با دیدنش لبخند گرمی روی لبم نشست ...آروم گفتم:کجا میخوای بری؟ من تازه اومدم ...
زیر غروری که داشت مجال نفس کشیدن هم نداشتم...و اون انگار این رو فهمیده بود...
گردنش رو صاف کرد و مثل غزالی خوش نقش و نگا رخرامان.خرامان از پله پایین اومد و روبه روم ایستاد!
تو چشمام خیره شد و گفت:کارم اینجا تموم شده و دیگه باید برگردم خونه!
با خستگی که از صبح به دوش میکشیدم نالیدم:شیرین ...من خسته ام...داغونم...تمومش کن دیگه!
اما اون دست بردار نبود...روش رو ازم برگردوند و با کینه ای که از لحن صداش مشخص بود جواب داد: اهمیتی نداره! هرکسی مشکلات خودش رو داره...منم دیگه کارم اینجا تمومه!
-ولی کار من هنوز با تو تموم نشده..پس نمیتونی بری!
زهر خندی زد و به چشمام با بی پروایی خیره شد و گفت: اتفاقا کارتون با من تموم شد...به نحو احسنت هم کارتون رو انجام دادین آقای متین! کاری کردی که تو مجلس خواستگاری تنها خواهرم نباشم!
با عجله از کنارم رد شد و به سمت در دوید و بی معطلی از خونه خارج شد و منو با هزار تا سوال بی جواب تنهاگذاشت و رفت!
حرفهاش مدام تو سرم تکرار میشد ...مخصوصا جمله آحرش!
خواستگاری خواهرم...خواستگاری خواهرم!
انگار یکدفعه به خودم اومده باشم محکم به پیشونیم کوبیدم و به خودم و حماقت مثل نزدنی ام لعنت فرستادم!
من چی کار کرده بودم!؟؟؟؟


فصل ششم
(بخش اول)

شیدا ظرف مربارو به سمتم هل داد و خودش هم مشغول هم زدن چایی اش شد وگفت: ظهر ساعت چند خونه ای؟
-تا ساعت 12 ضبط دارم و بعدشم میرم ماشینم رو تحویل میگیرم باید طرفهای 3:30 و 4 خونه باشم
- تو رو ارواح عزیزانت بی خیال اون ماشینت شو ...میخوای اونو دنبال خودت بکشی که چی بشه؟
بی توجه به شیدا لقمه ام رو با ولع میخورم و روش هم یه قلپ چایی سر میکشم ...
-میبخشید ها با دیوار حرف نمیزدم!
-ببین شیدا اگه میخوای بیام باید با ماشین خودم باشم ...و الا بی خیال من شو ...
دهنش رو کج کرد و ادای من رو درآورد : والا بی خیال من شو...لوس بی مزه!
یه لقمه دیگه درست میکنم اما اینبار دیگه برای خوردنش عجله ای ندارم!
شیدا آروم میپرسه: برنامه امروزت پخش زنده است؟
-نه مناسبتیه! منم و سحر و کیوان سبحانی...حالا راستی کی قراره راه بیفتیم؟
-علی گفت بعد ظهر میاد دنبالمون که یکراست بریم خونه فرزاد اینا با همونا راه بیفتیم ...ولی با اینکارهای تو باید بهش بگم دیگه نیاد دیگه!
-ببخشید...ببخشید...اشتباه نشه ...تمام این برنامه ها و بکش بکش ها برای اینکه من نمیخوام همسفر تو بشم ...بعد تودرکمال پر رویی داری خودت رو مهمون میکنی؟فکرشم نکن...با همون رومئو میری من سر راهم میام خونه فرزاد ...فقط ساک منو با خودت ببر.
-خیلی نامردی شیرین! تقصیر من احمقه که میخوام شوهر دست گلم رو ول کنم با تو نکبت پاشم بیام!
-نه خواهشا از این لطفها نه به من بکن نه به خودت.
با حرص چند قلپ از چایی اش رو سر کشید و بدون اینکه نگاهم کنه زیر لب گفت: نکه خیلی خوشم میاد اون اخلاق گندت رو تحمل کنم؟!


****


تا نیم ساعت دیگه یه قسمت دیگه میذارم بچه ها...:-2-40-:

chrysalis
1390،08،12, ساعت : 12:48 قبل از ظهر
خنده ام میگیره و آخرین لقمه ام رو میخورم واز سر میز بلند میشم که شیدا میگه: ظهر زود بیایی ها ...یه ساعت همه رو معطل خودت نکنی!
-باشه ...ساکم رو ببندی ...همه چیزم برام بذاری ...
-یه وقت خسته نشی اینهمه زحمت میکشی؟
ساعت مچی ام رو از روی اپن برداشتم و همونطور که قفلش رو میبستم جواب دادم: نه حواسم هست ...تو نگران من نباش فقط دل به کارت بده.فعلا خدافظ.
شیدا به جای خدافظی با غر غر میز رو جمع کرد و زیر لب گفت: ا زخود راضی پر مدعا!
و من باز خنده ام گرفت ...
ا زخونه بیرون اومدم و سر کوچه منتظر ماشین عهد بوقی آقا تقی شدم!

***
باسر با کیوان وسحر سلام و احوال پرسی کردم
نمیدونم چرا اینقدر بی خیال شدم؟ همیشه برای هر صبط کلی استرس داشتم اما اینبار انگار که خواب باشم..اونجوری شده بودم!
تهیه کننده علامت داد که آماده باشیم و بعد موسقی آغاز برنامه پخش شد و با علامت کاگردان شروع کردم...من مجری اول بودم !

صدام رو در گلو صاف کردم و به میکروفون نزدکتر شدم و باشادی ظاهری که سعی داشتم تو تن صدام ایجاد کنم از روی متن جلوم مشغول خوندن شدم:
عرش را گلبارن کنید...کران کران نور و شادمانی...نثار تو...نثا رهمه زمین و زمینیان!
و کیوان با خنده در ادامه من گت: عیدتون مبارک.
نوبت سحر بود. برعکس من از صداش طراوت و زندگی میبارید : دوستان خوب شنونده سلام.
و باز دوباره من: آرزوی تک تک ماست که تو این روز قشنگ همه به آرزوهاشون برسن ...
کیوان : در خدمتتونیم با یه کار کاملا متفاوت با کلی آیتم جدید ...با ما باشید.
آهنگ میان صحبتهای کیوان بلند شد و ما سکوت کردیم و این فرصتی برای من بود که دوباره تو خودم غرق بشم.
تو خودم و عمق دردی که ا زخاطرات گذشته داشتم .
حس میکردم تمام ریشه های روحم با ضربات پی در پی و کاری بهروز قطع شده و هیج نقطه اتصالی بین من و جسمم نیست!
از خودم پرسیدم : یعنی مردن به همین راحتیه؟ یعنی همه آدمهایی که میمرین به همین آسونی مردن؟
و من چقدر حسرت دیدار دوباره اونو داشتم ...آرزوم بودکه دوباره برای یه لحظه خیلی کوتاه بتونم ببینمش و ازش بپرسم چرا؟
ناخن تیزی تو گوشتم فرو شد و از دردی که حس کردم فهمیدم که هنوز زنده ام !
مثل خواب موند ه ها سرم رو بالا بردم و نگاهم تو چشمهای تعجب زده سحرو بعدش هم کیوان گره خورد .
سحر زیرلب گفت: نوبت تویه.
به زحمت و با صدایی که به وضوح میلرزید گفتم:
هر کس برای خودش یه آدم دیگه است.
هر کس خودش رو یه آدم دیگه تصور میکنه.
حتی خود من!
همه ما آدمها تاریخ تولد مونن با تاریخ تولد شناسنامه امون فرق نمیکنه.
امااگه تصمیم گرفتی کس دیگه ای بشی.
دوباره متولد بشی.
پس...
نگاهم رو کیوان خشکید . منظورم رو فهمید و خودش با عجله رشته کلام من رو به سدت گرفت و با صدایی پر از شور و شوق بلند کفت:
تولدت مبارک کوچولو!
و بلافاصله موسیقی شاد فضا رو تغییر داد.


****
با عجله از استدیو بیرون زدم و حتی به صدای سحر که پشت سرهم اسمم رو صدا میزد هم توجهی نکرم .
از ساختمون بیرون اومدم و جلوی اولین تاکسی رو گرفتم و آدرس تعمیرگاه آقا جهان رو دادم.
تا برسم چشمام رو بستم تا کمی آروم بشم.
رادیو ماشین روشن بود و داشت برنامه زنده ای رو پخش میکرد .
مجری برنامه نیلوفر بود .
و مثل همیشه شاد و پر انرژی داشت شعری رو میخوند و به فردی که چند لحظه قبل تماس گرفته بود جواب میداد.
تو تاریکی که پشت پلکهام نقش بسته بود به فکر فرو رفتم.
و یاد همه اشتباهات زندگیم افتادم.
به تصمیم های نادرستی که گرفته بودم.
و به غلط ترینشون که قبول پیشنهاد بهروز بود!
و البته از اون غلط تر فراموش کردن خاطره اون شب مهمونی بود!
آره این کار از قبول پیشنهادش هم غلط تر بود.
اگه فراموش نمیکردم و باهاش آشتی نمیکردم شاید هیچ وقت به اینجایی که الان بودم نمیرسیدم!
اما واقعا اون روزها چی کار میتونستم بکنم؟
منی که دوستش داشتم! منی که با تمام وجود اون رودوست داشتم...
منی که هر وقت اونطور آروم صدا م میکرد از حال خودم رو نمیفهمیدم ...
منی که دیگه خودم و غرورم رو فراموش کرده بودم...
واقعا چی کار میتونستم بکنم؟
آیا میشد مثل یه مجسمه یخی عاری از هر نوع احساس و عاطفه ای بشم؟
جواب یه کلمه بود.
فقط یه کلمه.
نه!




****

امیدوارم از قسمت امشب خوشتون اومده باشه.
بچه ها یه سوالی ازتون دارم که اگه همتون کمکم کنین و راهنمایی ام کنین خیلی لطف بزرگی در حقم کردین.
راستش من میخوام اون دوتا رمان دیگه ام رو از اول بنوستم و کلا از نو ویرایششون کنم و با یه رویکرد تازه تو سایت بذارمشون.
یه جوارایی از بازنویسی شون کنم
حالا ازتون میخوام راهنمایی بگیرم.
به نظرتون اشکال اصلی اون دوتا رمان دیگه
منظورم
رویای شنی و باور نکردنی ترین اتفاق تیر 90 چیه ؟
چرا این دوتا رمان مثل شاید وقتی دیگر گل نکردن؟
میخوام بدونم جذابیت داستان کمه و به اندازه کافیه سوژه رمان کشش لازم رو نداره.یا اشکال از بیان منه و یا چیرهای دیگه؟
اگه کمکم کنین که خیلی لطف بزرگی در حقم کردین ...
یه دنیا ممنون از همه شماهایی که با حضورتون و ابراز نظر تون من رو به ادامه دادن ترغیب میکنین.:-2-40-:

chrysalis
1390،08،12, ساعت : 01:16 قبل از ظهر
وقت داشتم گفتم یه قسمت دیگه هم بذارم...عوضش شما هم نقد و تشکر یادتون نره.:-2-38-::-2-38-::-2-38-:

****

ماجرای خواستگاری شیدا به خیر وخوشی تموم شد .
خاله اون روز همه مون رو غافلگیر کرد...شاید هم لطف خدا و امداد غیبی بود که وقت دکتر محسن عقب جلو شد و خاله تونست اون رو اولین نفر ویزیت کنه و بعد بیاد خونه ما .
همین مسله خودش خیلی از دلخوری من رو از بهروز کم کرد.
اما هنوز جای زخمی که از حرفهای تلخ اون روزش بهم زده بود تو روحم تازه بود.
زخمی که ماجرای مهمونی اونشب رو پوشوند و من به کل فراموش کردم چی شد و چرا این مدت اینجور باهم در جنگ بودیم!؟
چند روز ی بود که بهروز عجیب مهربون شده بود.
مدام جلوی روم ظاهر میشد و با یه لبخند مهربون که من خیلی دوستش داشتم با نگاه دنبالم میکرد.
تو چشمای شکلاتی رنگش چیزهایی رومیدیدم که واقعاآرزوی شنیدنشون رو ازش داشتم اما جرات فکر کردن بهشون رو نداشتم!
یعنی میشد گفت که اجازه اش رو به خودم نمیدادم!


****

بهروز بخاطر بهتر شدن حال مامانش تصمیم گرفت که آخر اون هفته یه مهمونی بده. که این مهمونی مصادف شده بود با پایان سال .
همه به نوعی در گیر و دار برگزاری این مهمونی وبدن و منم به تبع از این ماجرا دور نبودم.
به خواست مریم قرار بود که من براش یه پارچه قشنگ بخرم تا مدلی که خیلی دوستش داشت و به قول خودش از زمان جوونی اش آرزوی داشتن همچین لباسی روداشته برای خودش بدوزه .
منم تصمیم گرفتم که اون روز این کار رو براش انجام بدم.
اون روز وقتی داشتم از خونه خارج میشدم با بهروز رو در رو شدم و اونم تا فهمید کجا میخوام برم گفت که با هام میاد و منم دیگه نتونستم مخالفت کنم و بگم که نه.
پس با هم به مغازه پارچه فروشی بزرگی رفتیم ...
تو راه با خودم خیلی درگیر بودم.
انگار هرچی من تلاش میکردم که از بهروز دوری کنم و فاصله مون رو بیشتر کنم اون برعکس سعی در برداشتن همه این فاصله ها و مانع ها بود!
هرچند که ا ز ته دل آرزوی نزدیکی بهش رو داشتم اما عقلم مدام بهم هشدار میداد .
که ای کاش به حرف عقلم کرده بودم تا به این روزگار نیفتم!

وارد مغازه شدیم و فروشنده هم انواع و اقسام پارچه ها رو جلومون باز کرد و در مورد هر کدومشون کلی نظر داد و توضیح برامون داد.
اما من نمیتونستم انتخاب کنم که کدومشون بیشتر به مریم میاد.
نگاهی از سر استیصال به بهروز که کنارم ایستاده بود انداختم وازش کمک خواستم .
اونم معنی نگاهم رو فهمید و سعی کرد که کمک کنه.
چشماش بین پارچه ها چرخی زد و بانگشت پارچه سورمه ای رنگ براقی رو نشون داد و گفت: اون چطوره؟
فروشنده با عجله طاق پارچه رو جلومون باز کرد .
از سلیقه اش خوشم اومد . پارچه طراح داری بود و باگلهای برجسته و خیلی شیک به نظر می اومد.
گلهای نقره ای رنگ زیبای پارچه با درخشش خیره کننده ای روی سطح براق سورمه ای پارچه میدرخشیدند.
-خوبه؟
بی اختبار خندیدم و گفتم: به نظر من که عالیه . شما چی میگین؟
بیشتر خندید و گفت: من که زن نیستم .اما اگه میخوای از دید یه مرد در باره اش نظر بدم باید بگم شب مهمونی نگاه خیلی از مردهای فامیلمون دنبال مامانم میگرده!
از شیطنتش خنده ام گرفت و برای اینکه متوجه خنده ام نشه روم رو برگردوندم و خودم رو مشغول ارزیابی باقی پارچه نشون دادم.
که یکدفعه صدای بهروز رو کنار گوشم شنیدم .
باترس برگشتم طرفش که دیدم خیلی نزدیکم وایستاده .اولش ترسیدم و نا خودآگاه خودم رو عقب کشدیم ولی بعد متوجه چیزی که تودستش بود شدم و دیدم پارچه گلبهی رنگی رو تو دستش گرفته و میگه: قشنگه؟
منظورش رو نفهمیدم و گیج نگاهش کردم که بهروز خنده کنان گفت: رنگش خیلی بهت میاد.
با تمام تلاشی که داشتم میکردم تا جلوی غلیان احساساتم رو بگیرم و سعی کنم که خودم رو بی تفاوت نشون بدم اما موفق نشدم و این رو از لرزش دستهام فهمیدم.
به زحمت با صدای لرزون و مرتعش گفتم: من که لباس دارم...احتیاجی بهش ندرام.
-میدونم داری....مامان هم داره. اما من خودم دلم میخواد این رو برات بگیرم .
سرش رو خم کرد و باشیطنت نگاهم کرد و ادامه داد: رنگش که خیلی جلب توجه نمیکنه ها؟
عاشق این جورنگاه کردنش بودم.بدون اینکه اخیتاری روی خودم داشته باشم لبخند پهنی صورتم رو پر کرد .
بهروز با دیدن لبخندم یه قدم عقب رفت و پارچه رو جلو م گرفت ونگاه دقیقی بهم انداخت و بعد د ر حالی که ابروهاش رودر هم فرو میبرد با نارضایتی گفت: نه این به درد نمیخوره...اصلا خوب نیست...خودت یه پارچه سنگین تر انتخاب کن.
زود روم رو برگردوندم...تازه فهمیده بودم اون لبخند نابه جا چه کاری دستم داده ودیگه نمی تونم به اون بازی قبل ادامه بدم!
فروشنده که منتظر انتخاب آخر ما بود خندید و رو به بهروز گفت: خانومتون خیلی مشکل پسندن؟
بهرزو به قهقه خندید و من عصبی از اون رفتارش دستهام رو محکم مشت کردم .
بهروز همونطو ر که میخندید سرش رو چند بار تکون داد وگفت: بله همینطوره.
و بعد با چهره ای که از شادی برق میزد به سمت من برگشت و گفت: خب خانم نظرتون چیه؟
خودم رو کنار کشیدم و با لحن رسمی و محترمی جواب دادم: حالا وقت بسیاره مهندس ...باشه یه فرصت بهتر.
اما اونکه از اون شرایط خیلی خوشش اومده بود از بازی تازه دست برنداشت ومصرانه گفت:شیرین جان وقت دیگه ای نیست ...همین امروز انتخاب کن.

در قسمت بعد میخوانیم::::


-بی خودی تلاش نکن اون در باز نمیشه.
برگشنم اون رو پشت سرم دیدم که با یه دسته کلید داره به سمتم میاد
با لحن آرومی گفت: برای اینکه پشت درنمیونی باید کلید داشته باشی ...کلید در خونه رومن بهت میدم...اما برای باز شدن درهای دیگه خودت هم باید تلاش کنی...
و زیر لب ادامه داد: هرچند تو قبلا وارد شدی!

chrysalis
1390،08،13, ساعت : 12:08 قبل از ظهر
پسر جوون فروشنده بلافاصله در ادامه حرف بهروز گفت:
اگه از اینها پسند نمیکنین یک سری پارچه ی دیگه اون قسمت مغازه داریم که هنوز شما ندیدن..
اون رفت و بهروز هم دنبالش رفت اون طرف دیگه منم مجبوری رفتم دنبالشون دیگه!
پسره چند تا طاقه پارچه جدید روی پیشخونش باز کرد و بهروز هم از بین اونها دست برد و یه پارچه رنگی رنگی که به نظر من خیلی دهاتی بود رو انتخاب کرد و با ذوق گفت : همین رو میبریم آقا!
پارچه زشت نبود اما اصلا از این جور شلوغ پلوغی ها خوشم نمی اومد.
پارچه ای با پس زمینه شیری رنگ که با رنگهای تند نارنجی و آبی زنگاری و طلایی مخلوط شده بود!
بهروز پارچه ها رو حساب کرد و بدون اینکه چیزی بگه راهش رو سمت بیرون مغازه و ماشینش کج کرد !

دنبالش راه افتادم تا ببینم موضوع از چه قراره که با خوشی زیادی سوار ماشین شد و گفت: امروز عصر رو خالی بذارین که ببرمتون خیاطی .
کفری شدم از اینهمه خونسردیش برای همین بدون اینکه احترامی براش تو لحنم قائل باشم بهش توپیدم: ا زاینکه منو آزار بدی خیلی لذت میبری نه؟
بهروز با تعجب روش برگردوند طرفم و گفت: باکی تو؟
-جز شما کس دیگه ای هم هست؟
-والا جز شما و شخص شخیص بنده که فکر نمیکنم کس دیگه ای باشه !
بعد دور تا دورش رو نگاهی کرد و با حالت استفهامی نگام کرد و پرسید: هست؟
با حرص نفسم رو محکم و معترض بیرون دادم و روم رو ازش برگردوندم.
و اونم بلند بلند زد زیر خنده و راه افتاد.
وقتی رسیدم هنوز ماشین کامل متوقف نشده بود که من از ماشین بیرون پریدم و رفتم سمت در و دستم رو گذاشتم روی زنگ و هی فشار دادم اما برعکس همیشه کسی زود در رو برام باز نکرد!
دوباره از نو شروع کردم و اینبار محکم به در هم میزدم که صدای بهروز رو از پشت سرم شنیدم:بی خودی تلاش نکن اون در باز نمیشه.
برگشتم و دیدمش که با یه دسته کلید که داره تو هوا میچرخونتش به سمتم میاد.
-برای اینکه پشت درنمیونی باید کلید داشته باشی ...کلید در خونه رومن بهت میدم...اما برای باز شدن درهای دیگه خودت هم باید تلاش کنی...
و زیر لب ادامه داد: هرچند تو قبلا وارد شدی.
از چیزی که شنیدم نزدیک بودشاخ دربیارم...اون چی داشت میگفت؟ خودش میفهمید؟
-منظورتون چیه؟
کلید رو تو قفل فرو برد و جواب داد: منظورم؟ معلوم بود که ! نبود؟
در که باز شد سریع وارد شدم و گفتم: دفعه اخرتون باشه که اینجوری جلوی بقیه با من رفتار میکنین!
از لبخندی استهزا آمیز روی لبش نزدیک بود جیغم به عرش برسه برا ی همین دیگه منتظر جوابش نشدم و دویدم داخل خونه.



*****

چشمام رو باز میکنم ...لبخندی محو روی لبم نقش بسته و من خوب حسش میکنم.
ته دلم آرزوی دوباره دیدنش رو دارم اما نمیدونم کار درستیه برگشتن به اون محله فقط برای یه بار از دور دیدنش یا نه؟
اما فوری اخم میکنم و فکرش رو از سرم بیرون میکنم .
دیگه نمیخوام اشتباه کنم...من خیلی وقته که تصمیم گرفتم زندگی کنم...
قرار گذاشتم که دوباره بشم همون شیرین شاد و خوشحال ...همون دختری که معنی زندگی کردن رو میدونست و میتونست بخنده...شاد باشه و شادی رو به بقیه هدیه کنه.
تاکسی جلوی تعمیرگاه آقا جهان نگه داشت . پولش رو دادم از خیابون رد شدم و وارد تعمیر گاه شدم.
خود آقا جهان نبود سوئیچ رو از شاگردش گرفتم و تصفیه حساب کردم و سوار ماشین نوک مدادی عزیزم شدم.
استارت که زدم چشمم خورد به گردنبند چوبی یادگار مریم.
با دستم لمسش میکنم و سعی میکنم که چهره مهربونش رو به یاد بیارم اما هیچی جز خطوطی محو ته ذهنم نیست . برعکس اونکه همه نقش چهره اش مثل یه عکس جلوی چشمامه...
از تعمیرگاه که در میام ساعت دقیق 3 و نیمه و مطئنم تا برسم خونه فرزاد شیدا حکم تیر بارونم رو امضا کرده.

برای همین پام رو روی پدال گاز تا ته فشار میدم و ماشین با سرعت زیادی تو خیابون میتازه اما من مثل همیشه عقب مونده ام و بازنده!

********
یکهفته مونده به مهمونی بود و تقریبا همه کارها انجام شده بود.
مریم پارچه اش رو داد به خیاطی اما خانم خیاط با دیدن پارچه رای اش رو زد و بهش صد تا مدل دیگه معرفی کرد و آخر سر باز هم مریم به آرزوش نرسید!
من یه پیرهن ساده که به نظر مریم خیلی شیک بود به انتخاب اون و خیاط دوختم.
اون روز بعدظهر هم قرار بود برم برای پرو که اون اتفاق افتاد.
حاضر شده بودم و داشتم شالم رو روی سرم محکم میکردم که بهروز رسید با دیدن من گفت: سرکار خانم کجا
تشریف میبرین؟
اضافه شالم رو انداختم روی شونه ام و جواب دادم: خیاطی.
-چه زود ! حاضره دیگه؟
-نه میرم برای پروش.کار دیگه ای ندارم.زود برمیگردم
-بله باید هم همینطور باشه چون هنوز ساعت 3.
-پس فعلا خدانگهدار.
داشتم میرفتم که صدام زد و گفت: شیرین خانم من وقت دارم اگه دلت بخواد برسونمت؟
-نه مزاحم شما نمیشم دیگه .خودم میرم.
بهروز باخنده دسته کلیدش رو به سمتم پرت کرد و گفت: تا باشه از این زحمتها ...پس بی زحمت شما همین در پارکینگ رو باز کن من میرم سر کوچه زود برمیگردم.
رفت و منم با خوشحالی و ذوق به سمت پارکینگ رفتم...شیطنتم گل کرد و خودم نشستم پشت ماشینش و زدمش بیرون و وقتی برگشتم تا در پارکینگ رو ببندم سینه به سینه مردی برخورد کردم!
برای چند لحظه خشکم زد ه بود و خیره به وسط سینه اون مرد مونده بودم.
آروم آروم گردنم رو بردم بالا و به صورتش نگاه کردم.
یه مرد جوون بود شاید حدودا 35 ساله..چهار شونه و قدی بلندتر از قد بهروز داشت...پوست صورتش سفید و سرخ بود و چشماش هم همرنگ چشمای بهروز شکلاتی رنگ بود...
تصویر خودم رو تو مردمکهای شکلاتی رنگش دیدم ...یکقدم عقب رفتم و اون به تبع من یه قدم جلو اومد.
آروم گفتم: معذرت میخوام.
و اون با لبخند: خواهش میکنم.
کمی که ازش فاصله گرفتم متوجه بلندی قدش شدم..واقعا بلند بود.
یه کت ذغال سنگی تنش بود و بخاطر سرمای هوا پالتوی مشکی شیکی روش پوشیده بود.
مرد چمدونش رو گذاشت روی زمین و نگاهش رو از من برداشت و به ساختمون دوخت..و همونجور لبخندش پهن تر شد.
منم مبهوت اون و رفتارش وایستاده بودم و همطینطوری فقط نگاهش میکردم.
ولی یهو دیدم که داره با کمال پر رویی میره تو خونه...اونجا بود که زود دویدم طرفش و خودم رو بهش رسوندم و جلوش رو سد کردم .
-ببخشید آقا .
مرد دوباره بهم خیره شد و عینکش رو جابه جا کرد و گفت: شما؟
با لحن طلبکاری جواب دادم: شما اومدی بعد از من میپرسی؟!
لبخندش به موازات قاب عینکش پهن شد و خواست چیزی بگه که من متوجه پشت سرش شدم .
همون لحطه بهروز وارد شد و با شاید صدام زد: شیرین آماده ای؟
با شنیدن صدای بهروز مرد رویش رو از من برگردوند و به بهروز چشم دوخت و من به جرات میتونم بگم تعجب و بهت رو تو نگاه بهروز خوندم!



در قسمت بعد میخوانیم:::


انگار یکی داد زد بهراد!
آره بازهم اون...بازهم اون بود که میخواست زندگی تازه سرپا شده ام رو از هم بپاشونه ...
بازهم بازی گذشته داشت تکرار میشد...
اما اینبار دیگه بهنامی نبود ...دیگه خیلی چیزها نبود ...

Farnaz
1390،08،13, ساعت : 02:57 بعد از ظهر
سلام عزيزم رمانت خيلي قشنگه فقط يه چيز اگه اونجاهايي كه ميرن توصيف كني خيلي بهتر ميشه.:-2-40-:

امروز بازم ميذاري؟

تو تاپیکه تایپ کتاب نباید پست بدین

chrysalis
1390،08،14, ساعت : 09:44 بعد از ظهر
کمتر از چند ثانیه طول کشید تا اون تازه وارد با شادی دستهاش رو از هم باز کرد و به سمت بهروز رفت و اون رو محکم بغل گرفت!
اما بهروز همونطور بدون هیچ عکس العملی سرجاش ایستاده بود و حرکتی نیمکرد!

مرد از خودش رو کنار کشید و با دست چند ضربه به پشت بهروز زد و گفت: برای خودت مردی شدی داداش کوچولو!
و بعد برگشت طرف طرف من و گفت: وسوال شما خانم. من بهراد هستم برادر بزرگتر بهروز... وشما؟
یه دفعه بهروز عین جن زده ها خودش رو از پشت بهراد کشید و انداخت بین اون و من و با صدایی که به وضوح میلرزید بهم گفت: برو سوار شو من الان میام.
حسابی گیج شده بودم از یه طرف حضور غریب الوقوع بهراد و از طرف دیگه رفتار عجیب و غریب بهروز!
داشتم موقعیتمون رو ارزایابی میکردم که بهروز عصبانی شد و بلند سرم داد زد: مگه با تو نیستم؟! برو سوار شو دیگه.
واقعا عصبانی شده بود...تا به حال چنین برخورد تندی ازش ندیده بودم . اولش همینطوری خیره خیره نگاهش میکردم اما وقتی که غیظ تو چشماش و رگهای متورم گردن و پشنونیش رو دیدم فهمیدم قضیه واقعا جدیه.
سرم رو پائین انداختم و رفتم سمت ماشین..
بیرون خونه به بدنه ماشین بهروز تکیه دادم و منتظرش موندم.
در حالیکه خون خونم رو داشت میخورد.
اصلا انتظار چنین برخوردی رو اونم جلوی برادرش نداشتم.
اون حق نداشت با من اینطوری رفتار کنه و سرم داد بزنه...
-بچه قرطیه پولدار به خودش اجازه میده هرجور دلش میخواد با بقیه رفتار کنه...نشونش میدم..پر مدعای و از خود راضی!
همینجوری داشتم زیر لب با خودم غر غر میکردم و با حرص هرچی سنگریزه زیر پام می اومد پرت میکردم تو جوی آب ...
3-4 دقیقه بعد اومدش و یکراست سوار ماشین شد ..
صورتش سرخ و برافروخته بود و اثری از شیطنت چند دقیقه قبلش که داشت ازخونه میرفت بیرون نبود.
برا یچند ثانیه با حالتی متفکر به وسط فرمون خیره موند و بعد انگار چیزی یادش اومده باشه جوش آورد.
با یه حرکت سریع برگشت سمت من و با لحنی شبیه فریاد گفت: چرا حرف تو گوش تو فرو نمیره؟ اونجا حلوا خیرات میکردن وایستاده بودی تماشا؟
لحن پر خشم و حرصش تمام روحم رو خط انداخت!
باورم نیمشد ...این من بودم که به این روزگار افتاده بودم؟
منی که غروز و شخصیتم تو زندگی برام از همه چی مهم تر بود!
باورم نیمشد که بهخاطر یه عشق و علاقه احمقانه که حتی مطمئن نیستم طرفمم نسبت به من حسی مشابه اون رو داشته باشه موندم و اجازه دادم که اینطوری تحقیر بشم!
بهروز تو چند ثانیه برام ارزشش رو از دست داد!
به همون سرعتی که اومده بود ...مثل بارون بهاری که باریده بود و حالا آفتاب حقیقت و روشنی تابیده بود و اون نم تند رو ازتن من خشک میکرد!
پیش خودم فکر کردم هرچی تا حالا کشیدم دیگه بسمه...واقعا بسمه...
به یان رابطه امیدی نیست ...برای همین تیکه های به جا مونده از غرورم رو کنار هم چسبوندم و با لحنی شبیه خودش فریاد زدم: دست پیش میگیری پس نیفتی؟ به جای معذرت خواهیته؟ مگه من چی کار کردم ؟!
شراره های خشم از چشماش شعله میکشید ...
با حرص دستش رو تو موهاش فرو برد محکم وسط فرمونش کوبید که صدای بوق گوش خراشی بلند شد و گفت: با من یکی به دونکن! اگه خیلی نگران احترام و شخصیتتی حرفی رو که بهت میزنن گوش بده!
با تاسف سری براش تکون دادم ...واقعا جایی برای ادامه دادن نبود و بعد بدون هیچ حرفی از ماشینش پیاده شدم و رفتم!

فصل ششم
(بخش دوم)

در کافی شاپ رو باز میکنم و بلافاصله صدای زنگوله های نصب شده بالای در فضای ساکت و خاموش اونجا رو در برمیگیره.
ان ساعت اونجا همیشه خلوت بود..
هنور چند قدم بر نداشتمکه گارسون آشنا جلو می آد و میگه: سلام آقای متین ..خیلی وقته که تشریف نیمارین.
سرم رو تکون میدم و به جای حرف زدن گردن میچرخونم و دنبال میز همیشگی میگردم که دیدم توسط یه دختر و پسر جوون اشغال شده.
-شرمنده این میز الان اماده نیست اما میزهای دیگه مون ...
-مهم نیست.
عینک دودی ام رو از روی چشم برمیدارم و تو جیب کتم میذارم و پشت میز گوشه سالن میشینم.
گارسون با منو اومد طرفم که بدون اینکه نگاهی بهش بندازم میگم: یه قهوه لطفا ...بی شکر!
ابروش رو بالا داد و متعجب از سفارش جدیدم بهم خیره موند که خیلی بی تفاوت براش تو ضیح دادم: سلیقه ام یه مدتیه عوض شده.
-هرجور که شما میلتونه الان میارم خدمتون.
رفت ونگاه من روی میز آشنا یی که الان توسط اون دختر و پسر اشغال شده بود موند.
دختره دستهاش روی میز بود و داشت تک شاخه گل رزی که دستش بود رو بو میکرد و پسر هم همون موقع دستش رو دراز کرد و دست آزاد دختر رو لمس کرد.
فوری روم رو برگردوندم تا نگاهی که بهم انداختن رو نبینم ...مدتهاست که از هرچی صحنه عاشقانه است حالم بهم میخوره...حالا دیگه عشق به نظرم یه دروغ بزرگه...
یه دروغ خیلی بزرگ که آدمها خودشون رو پشتش پنهان میکنن تا یادشون بره دنیا چقدر کثیفه ...
عشق به نظر من مثل یه دلخوشی می مونه ...یه سرگرمی که تو رو از کثیفی ها و بدبختی هایی که دور و برت رو گرفته دورمیکنه و برای مدتی بهت کمک میکنه تا چشمهاات رو به روی حقایق ببندی اما مگه میشه چشمات تا ابد بسته بمونه؟بالاخره که یه روزی بازشون میکنی...و اون موقع است که حقیقت با فریادی بلند تر از همیشه گوشهات رو پر میکننه!
-قهوه تون آقای متین!
سرم رو بالا میبرم و بهش خیره میشم.
این همون گارسونی بود که هروقت باشیرین می اومدم اینجا از طرف مدیر کافی شاپ مهمونمون میکرد.
-ممنونم.
-امر دیگه ای ندراین؟
-نه.
رفت و من یه نگاه دیگه به اون میز همیشگی انداختم ...دختر و پسر جوون هنوز اونجا بودن و پسره گویا داشت برای اوندختر چیزی رو با هیجان تعریف میکرد چون مدام دستهاش رو توی هوا تکون میداد و دختر هم گاهی مخندید و گاهی شوکه شده خیره به پسره میموند.
فنجون قهوه ام رو بلند کردم و نزدیک لبم بردم..عطر تلخ قهوه ریه ام رو پر میکنه ..
چشمام رو میبندم و سعی میکنم که بین اونهمه تلخی چیز شیرینی پیدا کنم اما حتی اون موقع هم یه خاطره تلخ اومد جلو چشمم...



شیرین بدون اینکه چیزی بگه در ماشین رو بهم کوبید و رفت اما ته چشماش نا امیدی و تاسف رو دیدم.
دیدم که چطور آخرین رسته انی و الفتی که این چند روز برای سفت شدنش جون دادم پاره شد و از بین رفت!
مطمئن بودم که این رفتتش برای همیشه است اگر کاری نکنم و جلوش رو نگیرم.پاز آینه بهش خیره موندم..قدمهاش بلند و سریع والبته با یه جور بی نظمی بود.
قدرت نداشتم از جام تکون بخورم ...سرم رو پیائن آوردم و به وسط فرمون خیره شدم ...
بوی عطرش هنوز تو فضای ماشین بود.
چشمام رو بستم تا ببینم یهو چی شد؟
ما که داشتیم میخندیدم...ما که خوشحال بودیم...همه چی خوب بود!
قرار بود با هم بریم خیاطی...قرار بود همه چی خوب پیش بره و درست بشه...
فاصله ها و دیوار ها هم که داشتن دوباره کمرنگ میشند...
پس چی شد؟
انگار یهو ذهنم روشن شده باشه...یکی داد زد: بهراد.
آره باز هم اون بود که برگشته بود و باعث بدبختی و ویرونگی زندگیم شده بود.
بازی گذشته ها داشت دوباره تکرار میشد.
اون برگشته بود و قرار بود دوباره همه چی بهم بریزه.
بعد 6 سال...درست تو روزهایی که همه چی داشت از نو جون میگرفت اون اومده بود ..
اما اینبار دیگه بهنامی نبود ...
چیزی مثل صاعقه توی سرم تیر کشید و درد بدی روی شقیقه هام حس کردم...انگا رشقیقه هام نبض شده بودن و دل میزدن.
یاد نگاه بهراد روی صورت متعجب شیرین افتادم و زیر لب تکرار کردم: نه نمیذارم دوباره هر غلطی دلت خواست بکنی و بعد راهت رو بکشی و بری و من زیر آوار اشتباهات تو جون بدم.
با این افکار از ماشین پیاده شدم و با عجله به سمت خونه دویدم .
نفهمیدم چطوری حیاط رو رد کردم و وارد سالن شدم .
همون جا بود.
وسط سالن ایستاده بود و داشت خونه رو تماشا میکرد .
با یادآوری گدشته خون جلوی چشمام رو گرفت .
در رو محکم پشت سرم بستم و اونم با صدای بلند در به خودش اومد و برگشت طرفم و خندید.
-چیه ...یعنی اینقدر از دیدن من خوشحالی که نمیدونی چطوری ابرازش کنی؟
کنترلم رو از دست دادم و با نهایت خشمی که تو وجودم میشناختم به سمتش رفتم و محکم یقه اش رو گرفتم و جلو کشیدم.
-چرا برگشتی؟ چرا؟ همه چی تازه داشت آروم میشد لعنتی...چرا برگشتی؟
بهراد دستش رو دور مچ هام حلقه کرد و سعی داشت که یقه لباسش رو آزاد کنه و آروم میگفت: هنوز هم پرخاشگری بهروز ...هیچ تغییر نکردی! باید تو این 6 سال بزرگ میشدی .
به چشمای خونسر د و بیخیالش خیره شدم و با خودم فکر کردم چطور میتونه اینقدر راحت باشه؟ چطور میتونه فراموش کنه که باعث مرگ یه آدم شده...اون برادرش!پچطور میتونه زیر عذاب وجدان بهم ریختن زندگی چند تا خانواده هنو زهم صاف وایسته و بخنده؟!
-داداش کوچولو ...از چی میترسی؟من دیگه بهراد قبل نیستم ...برعکس تو من خیلی تغییر کردم. راستی مامان کجاست؟ دلم براش یه ذره شده!
سعی کردم از بین دندونهای کلید شده ام حرف بزنم اما چیزی جز اصوات نامفهوم از حلقم خارج نشد .
-بهت اخطار میدم بهراد...اگه بخوای دوباره همه چی رو بهم بریزی...
پرید وسط حرفم و گفت: اینقدر حرص نخور برادر من .زود پیر میشی...می دونم چی میگی ...
و بعد یقه لباسش رو از دستم در آورد و بی توجه به من که داشتم از دورن میسوختم به سمت طبقه بالا رفت.
با رفتنش انگار آخرین قوای بدنم رو ازم گرفته باشند پاهام سست شد . خودم رو روی اولین مبل کنار دستم انداختم...
وحشت کرده بودم...
همه چی داشت از نو تکرار میشد. چه کسی گفته بود تاریخ تکرار نمیشه؟!



حدسم درست بود...شیرین دیگه نیومد...
روز بعد تمام روز رو خونه موندم و چشم انتظارش اما نیومد!
تو این یکماه اونقدر خوب شناخته بودمش که بدونم وقتی آخرین رشته غرورش رو پاره کنم دیگه جلوی روم آفتابی نیمشه.
من برعکس اون قولی که همون اول کار بهش داده بودم خوردش کرده بودم هیچی براش نذاشته بودم ...نه غرور..نه شخصیت ...نه احترام..هیچی!
اما مگه اونم عین همینکار رو با دل من نکرده بود؟
مگه اون نبود که با اون غرورش اونجوری من واحساساتم رو لگد مال کرد وبهشون خندید...مگه اون نبود که همه روح من رو یکجا دزدید و برد؟
............
شب شدهب ود ...هرکار کردم دیدم نمیتونم بهش زنگ بزنم عذر خواهی کنم...اصلا زنگ بزنم و چی بگم؟
از طرفی هم نگران از دست دادنش بودم و هم اون غرور لعنتی که داشتم بهم اجاز نمیداد پا پیش بذارم و هم حضور ناگهانی بهراد و ترس از اینکه با برگشتنش قراره باز چه اتفاقی بیفته.
همه با هم دست داده بودن تا آش شله قلمکاری از وضعیت جهنمی من بسازن و من این وسط دست و پا میزدم تا به یه دست آویز محکم چنگ بندازم.
اما نبود ...
من بین زمین و آسمون..بین مرگ و زندگی آویزون بودم!
از خونه زدم بیرون و کلی راه رفتم تا به خودم و شرایطم مسلط بشم.
و در آخر تصمیمم رو گرفتم...
باید باهاش حرف میزدم ...این تنها راه بود...
شاید اگه همه چیز رو بهش میگفتم و اون میفهمید چی به من گذشته و تو اون خونه نفرین شده چه اتفاق هایی افتاده برمیگشت ...شاید من رو میبخشید...
شاید هنوز هم امید ی بود ...
امید به درست شدن این رابطه که دم به دقیقه یکی این رشته رو پاره میکرد و ما باید طول این رشته رو هی میرفتیم و می اومیدم تا دوباره از نو پیوند بخوره...به امید اینکه اینبار دفعه آخر باشه .

صبح روز بعد با هزار جور مکافات آدرس خونه اش رو ثریا گرفتم و رفتم سراغش.
ساعت نزدیکهای 12 بود و من پشت در خونه اش .
جراتی به خودم دادم زنگ زدم .
صدای گرم و شاید از آیفون شنیدم: کیه؟
تو لحن صداش هیچ اثری از نارحتی نبود.
ته دلم خالی شد...یعنی اینقدر براش بی اهیمت بودم!
-با زکن شیرین!
-شما ؟
-بهروزم!
چند لحظه ای که طول کشید تا در باز بشه برام اندازه یک سال طول کشید ...اما بالاخره باز شد .
از ترس اینکه مبادا پشیمون بشه با عجله وارد شدم....




در قسمت بعدمیخوانیم:::


یک دختر جوون اومد داخل خونه.
یک دختر جوون با چشمهای سیاه سیاه...که ردیف موژههای پر مشکی اش چشماش رو افسونگر نشون میداد و روشنی صورت گندمی اش ملاحت زیبایی به چهره اش میبخشید...
حالا اونم داشت به من نگاه میکرد.
تو چشماش بهت و تعجب بود!
چطور باید باور میکردم ؟
اون خودش بود!

chrysalis
1390،08،20, ساعت : 01:23 قبل از ظهر
از ترس اینکه مبادا پشیمون بشه با عجله وارد خونه شدم و پله ها رو دو تا یکی بالا رفتم...
اما پشت در که رسیدم اولش یکم ایستادم ونفسم که جا اومد بعد زنگ رو زدم که خیلی جلوش هول و مشتاق جلوه نکنم!
چند تا نفس عمیق کشیدم و دستی تو موهام فرو بردم و ظاهرم رو که مرتب کردم بعد اون موقع تازه زنگ رو فشار دادم...
در باز شد و من رو به روش قرار گرفتم.
خودش بود..همون چشمها ...همون نگاه...همون حالت آشنا!
یه شال لیمویی سرش بود که توش خط های کم رنگ مشکی داشت وبهش خیلی می اومد...یه جورایی سیاهی چشمهاش رو میکند.
آروم سلام کردم و اونم بدون اینکه حرفی بزنه از جلوی در کنار رفت تا من وارد بشم .
پشت سرش وارد خونه شدم و نگاهم روی در و دیوار خونه کوچیک و نقلی اش چرخید...
روی همه دیوارها پر شده بود از تابلوهای کوچیک و صنایع دستی ..یه هال خیلی کوچیک و یه اتاق خواب گوشه هال و یه راهرو که احتمالا میرفت به سمت سرویس و آشپرخونه...
با اینکه خونه خیلی کوچیک و نقلی بود اما در ودیوارش با صفا بود و از همون تابلوها و صنایع دستی که ازش آویز بود معلوم میشد که تو خونه روح زندگی جربان داره نه مثل خونه ما که همش یکدست سفید بود و فقط اتاق من اونم تازگی هابا یه کاغذ دیواری قهوه ای کرم با گلهای ریز و خط های درهم تزئین شده بود!
نگاهم همینطوری تو خوه میچرخید که متوجه یه قاب عکس روی میز تلوزیون شدم...یه مرد و یه زن جوون با خنده خیلی قشنگ....خیلی خیلی قشنگ...
زن چشمهای درشت و قشنگی داشت و از واری اون قاب چوبی به من خیره شده بود...حال غریبی با دیدن اون قاب عکس بهم دست داد انگا رکه چشمهای اون زن داشت باهام حرف میزد...
تو حال و هوای اون عکس بودم که صداش رو شنیدم و به خودم اومدم: بفرمائید.
برگشتم طرفش و دیدم داره به مبل کنار دستم اشاره میکنه ...یه مبل راحتی سبز رنگ که روش گلهای نارنجی و لیمویی درشتی داشت و با فضای ساده خونه هماهنگی بی نظیری برقرار کرده بود.
آروم به سمت مبل رفتم و روش نشستم اونم بدون اینکه نگاهم کنه رفت به سمت اون راهرو که من حدس زده بودم به آشپزخونه راه داره و کلی سر و صدا کرد.
صدای بلند بهم خوردندر کابینت ها و لیوان ها و شکستن یخ!!!!!
تعجبم همینجا بود ...وسط زمستون چرا داره یخ میکشنه؟
چند دقیقه طول کشید تا با یه سینی چای برگشت .
چشمام روی سینی چای قفل شده بود و ازش تکون نمی خورد.
یه فنجون گذاشت جلوم و سینی رو هم کنار خودش روی میز بغل دستش گذاشت و دو تا مبل اونطرف تر نشست.
هنوز برام سوال بود...چرا یخ شکسته؟!
هیچکدوم حرفی نمیزدیم...و فقط در جواب نفس های آه مانند همدیگه اون یکی دیگه هم یه آه میکشید و تمام!
نمیدونم منتظر چی بود؟
اینکه زودتر چایی ام رو بخورم و گورم رو گم کنم یا اینکه حرف بزنم و باز هم گورم و گم کنم؟
نفسم رو با حالت پوف مانندی بیرون دادم و گفتم:ببین شیرین...میدونم از دستم ناراحتی...حق داری...هرچی بگی حق داری..اما منم حق دارم حرف بزنم مگه نه؟...من قبول داره که این مدت خیلی اتفاقها افتاده که نباید می افتاده...میدونم اشتباه کردم...اونم اشتباهات بزرگی اما تو هیچی نمیدونی...هیچی ...نه درباره من و نه خانواده ام...تو درباره بهراد و گذشته هیچی نمی دونی...من واقعا اون روز قصد بی احترامی بهت رو نداشتم ...به جون مامانم قسم که همچین قصدی نداشتم اما اون لحظه تو شرایطی بودم که ....تو چرا حرف نمیزنی؟ یعنی تا این حد ازم دلخوری؟
اما بازهم جوابم همون آه بلند وکش دار بود...سرش پائین بود ونگاهش روی گلهای قالی با زمینه لاکی رنگ بود...نمیفهمیدمش...یه چیزی تو رفتارش غریب و نامانوس بود.
-چی کار کنم که ببخشیم؟
اما بازهم جوابی نیومد...
بلند شدم و فاصله مون رو طی کردم و کنارش نشستم و به نیمرخش خیره شدم.
صدام رو تا میتونستم نرم و مهربون کردم تا شاید اینجوری روش اثر بذارم و کنار گوشش آروم گغتم:شیرین جان؟
یکدفعه نمیدونم چیش شد که سیخ پاشد وایستاد!
حدس زدم که حسابی گند زدم ...نمیدونستم باید چکار کنم ..منم بلند شدم و کنارش ایستادم و با استیصال گفتم: باور کن هر کاری که کردم همش بخاطر خودت بود. آخه من چطوری بهت بگم؟ بعضی چیزها واقعا...آخ...شیرین...
اما جمله ام نیمه کاره موند چون همون موقع در خونه باز شد و من وحشت زده روم رو به سمت در برگردوندم .
در خونه کامل باز شد و من مبهوت صحنه ای که میدیدم!
یه دختر جوون اومد تو..دستهاش پر پاکت و پلاستیک خرید بود و برای همین در رو با پاش بست.
یه دختر جوون با چشمهای سیاه سیاه که ردیف پر مژه های مکشی اش .چشماش رو افسونگر نشون میداد.و روشنی صورت گندمیش مللاحت زیبایی به چهره دخترونه اش بخشیده بود.
حالا اون دختر کامل وارد خونه شده بود و داشت به من نگاه میکرد.
تو چشماش بهت و تعجب رو میدیدم.
چطور باید باور میکردم؟
اون واقعا خودش بود.
فکرکردم خواب میبینم...چند بار پشت سرهم پلک زدم اما نه بیدار بودم...واقعیت بود..بیداری!
این دختر شیرین بود که جلوی روم ایستاده بود!
با تردید روم رو برگردوندم و به دختر پشت سرم خیره شدم .
اونم شیرین بود!
2 تا شیرین! دوباره نگاهم به دختر روبه رویی و بعد دختر پشت سرم رو کاوید...
یه چیزی این وسط فرق میکرد...یه چیزی که تو نگاهشون بود.
رنگ نگاه این دوتا شیرین با هم فرق داشت.
تو چشمای شیرین مقابلم که رنگش پریده بود و لبهای صورتی رنگش بی حال و لرزون دیده میشد چیزی شبیه خشم بود و اون دختر ی که پشت سرم بود و مدام داشت پوست لبش رو میکند و پاش رو تکون میداد چیزی شبیه شرم یا ترس!
نمیدونم چقدر گذشت که دختر روبه روم گفت: امدی انیجا چی کار؟
هنوز باور نمیکردم ..نمیفهمیدم که چی شده...
تو ذهنم همه چیزهایی که تا اون روز از شیرین میدونستم رو مرور کردم...
همه چی..خودش ...پد رو مادرش...خواهرش..
خواهرش!
اون یه خواهر داشت!
یاد اون روزی افتادم پشت تلفن اون رو با شیرین اشتباه گرفته بودم و دعوتش کرده بودم واونم با روی باز پذیرفته بود!
یعنی ممکن بود؟
دو تا آدم و تااین حد شباهت؟
به زحمت روم رو به سمت دختر پشت سرم برگردوندم و گفتم: کدومتون شیرین هستین؟
دختر سرش رو پائین انداخت و چیزی نگفت و من به جاش مردد پرسیدم: تو شیرین نیستی مگه نه؟
-شیدا؟
با شنیدن صدا از سمت اون دختر تازه وارد به سمتش برگشتم ...اون دختر بدون اینکه به من نیم نگاهی هم بندازه دوباره گفت: شیدا؟ آقای متین اینجا چکار میکنن؟
دختری که حالا میدونستم اسمش شیداست و خواهرشیرین بدون اینکه سرش رو بلند کنه جواب داد: از خودشون بپرس و بعدش هم به سرعت رفت تو اون اتاق کنار هال.
شیرین پلاستیکهایی که تو دستش بود رو روی زمین گذاشت و با خشمی که خوب میشناختم به من خیره شد و گفت: خب من منتظرم...میشه دلیل اومدتون رو بدونم؟
هنوز تو شوک بودم و درست نیمدونستم باید چی بگم واز طرفی هم با اتفاق پیش اومده به کل فراموشم شده بود اومدم که چی کار کنم.
برای همین به جای هر حرفی فقط گفتم : سلام.
کلافه نفس بلندی کشید و جواب داد: بعد از سلام؟
-میخواستم که...یعنی میخوام که اگه ممنکه باهات حرف بزنم.
-مگه ما دیگه باهم حرفی هم داریم؟من از همون روز اول شرایطم رو به شما نگفتم؟ شما قبول نکردی شرط و شروط من رو ؟
همه چی داشت خراب میشد ...جلو رفتم و گفتم : شیرین باور کن که من...
-من رهنما هستم...شما کی میخوائین این رو متوجه بشین؟
-معذرت میخوام. هرچی تو...ببخشید هرچی شما بگین ...خانم رهنما من فقط چند دقیقه از وقتتون رومیخوام نه بیشتر...لازمه یه چیزهایی رو براتون توضیح بدم...خواهش میکنم.
-چی رومیخوائین توضیح بدین؟مگه دیگه چیزی هم مونده؟
از اون لحن سرد و یخش دیگه خسته شدم ...دهنم تلخ شده بود مثل رفتار اون ...
با همه عشق و علاقه ای که بهش داشتم اما نمیتونستم بهش اجازه بدم که غرورم رو اینجوری لگد مال کنه .
برای همین به چشماش خیره شدم و خیلی قاطع و محکم گفتم: میگم میخوام باهاات حرف بزنم...این حق منه! تو هم بعدش میتوین هر جوری که دلت خواست قضاوت کنی و تصمیم بگیری اما قبلش باید حرفهای من رو شنیده باشی.میفهمی باید!
انگار از لحنم جا خورده بود ..خودش ور عقب کشید وبه در تکیه داد ...
چند دقیقه صبر کردم اما جوابی نداد...و این اصلا نشونه خوبی نبود.
نباید بهش فرصت احیای قوا رو میدادم...با قدم های بلند به سمت در رفتم که خودش روکنار کشید و منم خیلی جدی گفتم: توماشین منتظرتم.
و در رو باز کردم و قبل از اینکه خارج بشم دوباره به سمتش برگشتم و گفتم: فقط لطف کن و خودت بیا...و بلند تر تکرار کردم: خودت!
در رو محکم بهم کوبیدم و ا زپله پائین رفتم ...
اعصابم کش اومده بود و خورد خاک شیر شده بود...تو این دو روز مافوق توانم فشار تحمل کرده بودم.
تو ماشین نشیتم و خدا خدامیکردم که بیاد..درست نیمدونستم چه تصمیمی میگیره...میاد یا نه؟
ا زجیبم پاکت سیگاری درآوردم و با حالتی عصبی یک نخ ازش بیرون کشیدم و گذاشتم کنار لبم.
چشمام روی در خونه بود ...با فندک سیگار رو روشن کردم و پک عمیقی بهش زدم و دود رو تو سینه ام نگه داشتم و باکمی مکث بیرون دادمش.پهنوز به پک دوم نرسیده بودم که اومد...
ا زخوشحالی خنده پهنی روی لبم نشست که حتی قادر نبودم جمع و جورش کنم!
مثل همیشه با غرور راه میرفت...
با حوصله سوار شد و آروم در رو بست...
تازه به خودم اومدم ودیدم توماشینم نشسته.
با عجله شیشه رو پائیندادم و با سدت تند تند دودهایی که تمام فضا رو پر کرده بود رو بیرون دادم.
نگاهی به نیمرخ خشک و یخش کردم که از ورای اونهمه سرما نیمشد ذره ای از احساساتش رو فهمید .
یه جورایی از اون نقابی که به چهره اش میزد خوشم می اومد...اما الان داشت روانی ام میکرد...
من شجاع نبودم و اون لحظه به یه قوت قلب احیتاج داشتم.
یه قوت قلب که وادارم کنه زبون باز کنم و حرف بزنم.
اون لحظه فقط تونستم بگم: ممنون که اومدی.

chrysalis
1390،08،20, ساعت : 06:56 بعد از ظهر
-ممنون که اومدی .
حرفی نزد و فقط سرش رو تکون داد..میدونستم خودشه اما برای اینکه اون فضای سنگین رو عوض کنم گفتم: از کجا بفهمم خودتی؟
با لحن تندی که از صد تا فحش بد تر بود جوابم رو داد: این دیگه مشکل شماست. دوست نداری برگردم؟!
اون لحن تند رو خوب میشناختم ...خودش بود همون شیرین دمدمی مزاج خودم بود.
لبخندی زدم و گفتم: نه دیگه مطمئن شدم که شیرین خودمی!
-من منتظر شنیدن حرفاتونم.
-ای به چشم. امااگه اجازه بدی بریم یه جایی که بشه حرف زد.
و بلافاصله استارت زدم و به سمت کافی شاپ آشنایی که جای دنج و آرومی بود راه افتادم.
کافی شاپی که از اون روز به بعد شد پاتوق تنهایی ما دوتا...

****

هر دو گشت میز کنار پنجره نشسته بودیم.
شیرین به جای اینکه به من نگاه کنه چشمش به بیرون و خیابون بود.

اما نگاه من روی صورت اون دوخته شده بود ...
داشتم به این فکر میکردم که از کجای زندگیم شروع کنم؟
گارسون اومد و سفارش گرفت...شیرین که چیزی نمیخواست اما من به جای هر دومون نسکافه و کیک شکلاتی سفارش دادم .
تا وقتی که بره وسفارشمون رو بیاره هر دو ساکت بودیم.
وقتی فنجون ها رو جلومون روی میز چید با گفتن چیز دیگه ای لازم ندارین رفت ...
نگاهم از صورت شیرین به داخل فنجونمو محتویاتش افتاد ...و بعد از یه سکوت که نمیدونم چقئر طول کشیده بود شروع کردم .
- راستش نیمدونم چطوری شروع کنم؟...حتی نمیدونم گفتن این چیزها الان درسته یا نه ..هرچند خودت حتما تا حالا یه چیزهایی شنیدی...در مورد من...خانواده ام...( و خیلی آروم زیرر لب زمزمه کردم) و پدرم!
نگاه شیرین حالا به جای خیابون مستقیم روی صورت من بود.
-دلم میخواد بهت بگم هر چی که بوده و اتفاق افتاده رو...اما نه به این خاطر که ازم دلخوری و بخوام باهاش دلت رو به دست بیارم ...نه فقط به این خاطر که دیگه نمیخوام این حرفها رو پنهون کنم...میخوام به یکی بگم..به کسی که برام مهمه و ارزش داره.
و البته فکر میکنم که تو بالاخره باید این حرفها رو بشنوی.
آم ...میدونم که تو هم تقریبا احساسی شبیه احساس من نسبت به اون خونه داری ...اینو از نگاهت میخونم...حالا تو هم باید بدونی یه زمانی تو اون خونه چه اتفاقاتی رخ داده.
دلیل بیماری مامانم و سکوت چند ساله و زمین گیر شدنش...و البته دلیل خیلی از رفتارهای نادرست من رو.
سرم رو به سمت خیابون برگردوندم ...یه پسر خیلی جوون شاید 16-17 ساله زیر تیر چراغ برق ایستاده بود و داشت آهنگ میزد و صدای خیلی ضعیفی از اون موسیقی سنتی به داخل کافی شاپ می اومد.
- مامان و بابای من اصلا عاشق و معشوق نبودن...بابام کارخونه دار بود ومامانم تو یه خانواده ی ثروتمند که تک فرزندشون بود .
یه ازدواج فامیلی و مصلحتی...از اون دست ازدواجهایی که به صلاح دید خانواده ها برا ی حفظ کردم ثروت موروثی شون انجام میشه.
این چیزها رو از بین دعواها و داد و فریادهای مامان و بابام فهمیدم .هیچکدومشون هیچوقت با من در این باره حرف نمیزدن...نه مامان و نه بابام...
هرچند اونکه هیچ وقت نبود که بخواد اصلا ما رو ببینه چه برسه به اینکه باهامون حرف هم بزنه...
نمیدونم میدونی یا نه...ما سه تا برادر بودیم.بهراد ...من و بهنام.
بهراد اولی بود ...از هممون بزرگتر بود ..بعد من و آخری هم بهنام.
اون ازمن 5 سال کوچیک تر بود..پسر خوب و مهربونی بود ...بیشتر شبیه دخترها بود تا پسرها ...همیشه هم تو بازی از من و بهراد می باخت...البته ما جر میزدیم ...اینو رو باید بگم...عزیز دردونه مامان و یه جورایی دلخوشی اش محسوب میشد.
در مورد پدرم نیمخوام چیزی بگم ...چون اصلا چیزی ندارم که بخوام ازش برات بگم ...اون هیچوقت نبود...همیشه میگفت کار دارم...اون موقع بچه بودم و چیزی نمیفهمیدم اما وقتی بزرگتر شدم دلیل خیلی چیزها رو فهمیدم ...
دلیل گریه های شبونه مامانم و جدا خوابیدنشون رو...دلیل نبودن بابا و ....
اون همه جا بود و خونه نبود...پدر و شوهر همه بود الا ما..
هر چند تو شناسنامه هنوز زن و شوهر بودن اما هبچ وقت با هم نبودن ...یاد نمیاد حتی یه خاطره از یکبار باهم غذا خوردن دور یه میز داشته باشیم!
اما هر چی که بود ....اون بود...تو زندگیمون حضور داشت..هرچند کمرنگ و بی اثر!
اما بود.
بود تا 10 سال قبل ...تا وقتی بهنام دانشگاه قبول شد...اون روزها جزو زوهای خوب زندگی منه..
وقتی بهنام دانشگاه قبول شد ...همه خوشحال بودیم...یه جورایی یه بهونه پیدا کرده بودیم که شاد باشیم و بخندیم.
نمیدونم اون روزها چه معجزه ای شده بود که همه چی تو یک مقطع زمانی خوب شده بود.
حتی رابطه مامان و بابا !
البته نه اینکه مثل زن و شوهر ها باشن نه!
اما دیگه حداقل مثل قبل خبری از دعوا و مرافعه نبود..
اوضاع تقریبی خوب و آروم بود.
بهنام خوشحال بود و سرحال...چند ترم شاگرد اول شد...
من درسم تموم شده بود و میخواستم بدون اتکا به بابا م یه شرکت بزنم البته خودم به تنهایی نمیتونستم برای همین با چند تا از دوستهام شریک شدیم و یه شرکت مهندسی زدیم .
اما بهراد وضعش فرق میکرد ...اون از اول دمش به دم بابا وصل بود و دم خور بابا بود.
از همون اول کار هم یه پست مهم و خوب تو کارخونه بابا داشت .
گفتم که همه چی خوب بود اما این رو بدون شیرین وقتی همه چی خوبه شک کن...بترس...چون این یعنی آرامش قبل از طوفان!
و ما هم تو اون روزها آرامش قبل از طوفان رو میگذروندیم!
یکدفعه بابا غیبش زد!
خیلی دنبالش گشتیم اما هیچی پیدا نکردیم ...آب شده بود رفته بود تو زمین...
نگرانش شده بودیم که نکنه بلایی سرش اومده...
نمیدونی چه روزها و شبهای برزخی رو پشت سر گذاشتیم ...نمیدونی و نمیتونی حتی تصورش کنی.
به هر دری زدیم بی فایده بود تا اینکه یه روز وکیل بابا بهمون خبر داد که مامان باید بره یه دفتر خونه....و وقتی مامان رفت و برگشت ما برگه طلاق رو تو دستش دیدیم!
به همین راحتی!
بابام مامانم رو طلاق داده بود و رفته بود پی خوشی اش..بی اونکه حتی خبری بهمون بده...
اون رفت و همه اون خوشی و خرمی محو شد...انگار یه طوفان سهمگین همه تیر و تخته اش رو در هم کوبید و شالوده ی خوشبختی کوتاه ما رو در هم تنید!
بابا رفت وهمه چیز رو با خودش برد و تنها چیزی که برامو ن گذاشت همین خونه بود!
همین خونه لعنتی!
من و بهراد با مشکلات کنار اومدیم ...یعنی باید می اومدیم..چاره دیگه ای نداشتیم!
اما بهنام نه...
اون خیلی حساس بود..
نمیتوست ناراحتی های مامان و بیقراری هاش رو تحمل کنه..مادر من یه دختر از یه خانواده بی نام ونشون و بی اسم ورسم نبود...برای خودش کسی بود...میتونی درکش کنی که اون کار بابام چه ضربه ای به اعتبار اون و خانواده اش زده بود!؟
برای ادمهایی که آبرو اعتبارشون بین مردم از نون شبشون واجب تره این اتفاق مثل مرگ میمونه...
و مامان من داشت میمرد...
یه مرگ تدریجی و آروم!
خونه جهنم شده بود...من و بهراد مثل سگ پاچه هم رو میگرفتیم و مامان بی صدا یه گوشه میشست و به یه نقطه خیره میشد وگاهی بی هوامیزد زیر گریه.
توهمین گیر و دار و بل بشو بهنام عاشق شد!
دختر یکی از فامیل های خیلی دورمون بود...تو سفری که رفته بودیم اصفهان تو عالی قاپو دیدیمشون...
دختر خیلی قشنگی بود ..اسمش سحر بود...
بهنام بدجوری بهش دل بست...نمیدونم از چیش خوشش اومده بود...آدمی نبود که فقط بند خوشگلی باشه اما شد دیگه!
گمونم یکی از دلایلش این بود که میخواست از فضای خونه فرار کنه!

قضیه رو به مامان گفت ..اونم مخالفتی نداشت ...قرار بود براش بریم خواستگاری!
داداش کوچولوم میخواست داماد بشه.
خیلی حال خوشی بود وقتی بهش فکر میکردم ...اینکه بهنام تو کت و شلوار دومادی چه شکلی میشه ...مخصوصا که خیلی خوش تیپ و قیافه بود...قدش از منو بهراد هم بلندتر بود...بیشتر به مامان شبیه بود تا بابا برعکس من و بهراد که شبیه بابا شدیم.
خلاصه بهنام مثل آدمی شده بود که دوباره متولد شده ...اصلا آروم و قرار نداشت ...تمام زندگیش شده بود سحر.
مامان هم که اشتیاق بهنام رو دید دست دست نکرد و پا پیش گذاشت و سحر رو خواستگاری کرد ...
همه فکر میکردیم همه چی تمومه و فقط مونده تعیین کردن روز مجلس که سحر گفت جوابش منفیه!
بهنام باور نمیکرد...
میگفت امکان نداره چون قبلش از سحر مطمئن شده و اون گفته که دوستش داره و حرفی نداره ...
اونموقع هیچکدوممون نفهمیدیم چرا جواب سحر به بهنام منفی بود اما بعد دو هفته همهچی معلوم شد.
دو هفته بعد بهراد گفت که سحر عاشقش شده و اونم دوستش داره و میخواد باهاش ازدواج کنه!
باور مون نمیشد ...بیشتر شبیه جک بود...یا یه شوخی خیلی بی مزه اما حقیقت داشت.
حقیقتی که بهنام رو داغون کرد ...مامان رو متحیر و من رو متنفر...متنفر از بهراد!
همه ما میدونستیم که بهنام برای ادامه دادن به سحر احتیاج داره اما بهراد....
( از یادآوری اون روزها احساس کردم یه چیزی تو گلوم گیر کرده و راه نفس کشیدنم رو بسته ...دستم رو روی سینه ام گذاشتم و با درد و حرص از بین دندونهای کلید شده ام غریدم): اما بهراد...
شیرین با صورت در هم رفته و گرفته بهم نگاه میکرد و به دهنم خیره شده بود..دیگه از اون قیافه عصبی و حق به جانبش خبری نبود ...
و من خوب میدونستم دلیل این تغییر رفتار 180درجه چیه؟!
فنجون رو در نعلبکی چرخوندم و و از اون زاویه به محتویاتش خیره شدم : هرکاری کردیم که بهنام رو آروم کنیم فایده ای نداشت..نشد...مامان دیگه شب و روزش با هم قاطی شده بود...هر دوتاشون بچه اش بودن...هر دوتاشون رو دوست داشت ...تو بد برزخی گیر افتاده بودیم.
بهنام حالش ا زقبل هم بدتر شد و گوشه گیر تر و کم حرف تر شد...
آخه از نزدیک شاعد عشق بازی برادرش و معشوقه اش بود...
نمیتونست تحمل کنه شیرین ...نمیتونست!




***********


نمیدونم تا این جا خوشتون اومد ه یا نه...
امیدوارم که رضایت داشته باشین.
امشب با زهم میذارم...یه یکساعت دیگه تقریبا...
فقط یه گله بکنم از تون؟
من با اینهمه مشغله و گرفتاری و آزمون ارشدم دارم میام و براتون پست میذارم این انصافه که نه نقدی نه نظری؟!!
جز چند نفر که من واقعا ازشون ممنونم ...بقیه تون مگه نمیخوایین بقیه اش رو بدونین؟
بابا ناسلامتی من به انگیزه ااحتیاج دارم!!!!!!:-2-36-::-119-:

chrysalis
1390،08،20, ساعت : 07:33 بعد از ظهر
برای همین واحدهای اون ترمش رو بیشتر برداشت تا خونه نباشه اما نتونست پاسشون کنه واون ترم بیشتر واحدهاش رو افتاد...ا زآخرش دانشگاه ودرسش رو ول کرد و افتاد به رفیق بازی...
اوایل متعادل بود اما کم کم شبها مست و منگ می اومد خونه...
بهنام دیگه بهنام قبل نبود ...
عوض شده بود یا بهتر بگم عوضی شده بود...
و مسبب همه اینها بهراد بود!
مامان سعی کرد اون رو با عشق مادر و فرزندی آروم کنه اما مگه میشد؟ اون داشت میسوخت..میسوخت وقتی میدید که سحر هر روز خونه ماست ...میسوخت وقتی اونها دست به گردن هم از اون پله لعنتی پائین می اومدن...میسوخت وقتی از پشت در اتاقشون رد میشد و صدای خنده هاشون رو میشینید.
میسوخت شیرین...آب میشد!
آخرش هم طاقت نیاورد ...
شیرین جلوی دهنش رو گرفت و با چشمهای وحشت زده به من خیره شده.
دلم میخواست اینجای داستانم که میرسم یه چیز دیگه بگم...اما نمیشد ..آخه حقیقت چیز دیگری بود...
با بغض کینه ای که تو دلم بود و سالها اونجا خاک خورده بودن زیر لب غریدم:جونمرگ شد..کشتنش...بهراد اون رو کشت...
صدای جیغ خفه شیرین رو شنیدم ....
- یک شب تو یکی از همون مهمونی های کذاییشون مواد مصرف کرد...نمیدونم دوستهاش چی بهش دادن و چه جنسی بود که در جا سنگ کوب کرد و پر پر شد...شیرین..آخ شیرین...داداشم...بهنامم تو اوج جوونی...اون فقط 21 سالش بود شیرین ...خیلی زود بود براش...خیلی زود...
دیگه نتوستم ادامه بدم و ساکت شدم...
نگاه غمگین و دوست داشتنی شیرین روی صورتم بود ...نگاهش اونقدر عمیق و گرم بود که حس کردم اونهمه زخمی که تو سینه امه داره التیام پیدا میکنه...اونم فقط با یه نگاه!
تو چشمای مشکیش حلقه های اشک رو دیدم ...اما مگه با گریه و ناراحتی اون چیزی تغییر میکرد؟ مگه بهنام من زنده میشد؟
سرم رو به سمت خیابون برگردوندم و آروم گفتم: با تاسف خوردن تو چیزی فرق نمیکنه ...خود ت رو اذیت نکن!
میدونی قسمت جالب داستان کجاست؟
اینجایی که بعد از مرگ بهنام تازه بهراد متوجه غلطی که کرده بود و شد و میدونی چکا ر کرد؟
مسخره است....از روی عذاب وجدانش سحر رو ول کرد و رفت پیش بابام!
سحر هم از این جا رونده و از این جا مونده گم وگور شد ...
مامان هم بعدش رفت تو پیله تنهایی خود ش...
من موندم و آوار اینهمه مصیبت!
مسبب همه اینها بهراد و بابا م بودن ...اما از بابام بیشتر بهراد ...و من هیچ وقت...هیچ وقت...هیچ وقت نیمبخشمشون!
هر وقت یاد چشمهای مظلوم بهنام می افتم که چطور به بهراد وسحر نگاه میکرد دلم میخواد با همین دستهام خفه اش کنم...
شیرین ساکت بود و این فرصتی بود تا من همچنان ادامه بدم: این چیزها رو نگفتم که دلت برام بسوزه و برام ترحم کنی...نه شیرین ...این رو گفتم تا توهم بدونی بهراد کیه و چی کار کرده...و چرا من اون روز اونطوری باهات رفتا رکردم ....این ها رو گفتم تا بدونی من به اندازه همه عمرم از هر چی مرد هوسباز و خوشگذرونه و دنبال دختر بازی و خواسته هاشه بدم میاد...
شیرین من زخم خورده همین شهوت ها و هوسهام!
مامان باهام حرف زده ..یه چیزهایی بهم گفته ...اینکه تو ا زمن میترسی و ...
من دلیلش رو درست نیمدونم...حتما کسی چیزی بهت گفته البته من منکر رفتارم با دخترها نمیشم ...اماباید این روهم بدونی که هیچ وقت به یه دختر به چشم به موجود برای خوشگذرونی و حال کردن خودم نگاه نکردم ...برای من دختر و با پسر فرقی نداره ...اگه میبینی اینهمه دختر وپسر دورم رو گرفتن فقط بخاطر فرار از تنهایی که توش اسیرم.
اینها روتو باید بدونی ...باید بدونی تا بتونی تصمیم بگیری...من هیچ دفاعی جز این حرفهام از خودم ندارم ...
تو میتونی حرفهای من رو باور کنی و تصمیم بگیری که من و مامان رو از اینهمه تنهایی نجات بدی با میتونی باور نکنی و خودت بشی یک زخم و درد تازه رو همه زخم های التیام نیافته ما دونفر!
انتخاب با تویه!
شیرین هنوزهم ساکت بود ...سرش پائین بود و دسته فنجونش رو محکم فشا رمیداد...
آخرین قسمت اعترافم مونده بود ونمی دونستم چه طوری باید بیانش کنم ...میترسیدم اگه بدون هیچ ملاحضه ای حرف دلم رو بهش بگم همه چی باز هم خراب بشه...
-هنوز یه معذرت خواهی دیگه بهت بدهکارم...بخاطر رفتار اون شبم تو مهمونی اشکان ...
سرش رو بلند کرد و زل زد تو چشمام...قبل از اینکه چیزی بگه خودم شروع کردم : من بعد اونشب با خودم عهد کردم که دیگه سراغ این برنامه ها نرم ...همون موقع که تو رو وسط جاده با اون حال پیدا کردم با خدای خودم عهد کردم که دیگه نذارم چنین اتفاقی تکرار بشه ...حالا هم دارم این حرف رو جلوی خودت میگم...قسم میخورم شیرین که دیگه هرگز ازمن همچین رفتاری رو نمیبینی نه با خودت ونه با هیچ دختر دیگه ای!
هنوز نگاهش به چشمام بود گمونم میخواست از نگاهم بخونه که چقد ر تو حرفهام صادقم...
منم برای اینکه حال و هوامون رو عوض کنم به زحمت لبخندی زدم که گمونم جز یه زهر خند چیزدیگه ای رو ی لبم نشست.
هجوم خاطرات گذشته نمیذاشت ماسک بهروز شیطون و فرصت طلب رو به صورتم بزنم ...
با همون حال گفتم : راستی هنوز کاغذ دیواری هایی که برای اتاق مامان خریدیم رو عوض نکردیما!
شیرین هم خندید ...خدا میدونست که اون لحظه خنده اش برام چه معنی داشت...
اون خندیده بود و اون خنده برای من یعنی امید به آینده و روزهای قشنگی که میتونست درانتظارمون باشه!


*************


**********


به خودم که میام میبینم هیچی از قهوه ام رو نخوردم و به جاش تمام مدت به میز کنار پنجره خیره موندم ...میزی که الان دیگه خالی شده و خبری از اون دختر و پسر جوون نیست!
مثل من وشیرین!
به ساعتم نگاه میکنم و میبینم ساعت چهاره ...از دیروز ظهر لب به چیزی نزدم اما گرسنه نیستم .
فنجان قهوه ام رو سر میکشم و ازشدت تلخی اش چشمام رو روی هم فشارمیدم ...
اما چشم بستن من چیزی از تلخی که به کامم رفته رو کم نمیکنه.
مثل تمام این 4 سال انتظار تلخ و کشنده ای که کشیده بودم ...
و خوب میدونستم که با فرار هم چیزی تغییر نخواهد کرد....
شیرین وخاطراتش تا ابد همراه من بود!
سرم رو روی میز میذارم و به خودم میگم : هی بهروز به خودت بیا ...باید یه کاری بکنی!
و تصمیم میگیرم قبل از اینکه برای همیشه از ایران برم و از اینهمه خاطره دل بکنم یکبار دیگه به آخرین بخش زندگیم سر بزنم...به تلخ ترینش!
یاد پیشنهاد فرزین می افتم ...
اما دلم نمیخواد همراه اونها باشم.
شدیدا به تنهایی احتیاج دارم ...تنهایی که بتونم خودم رو توش پیدا کنم.
چند تا اسکناس روی میز میذارم و از کافی شاپ بیرون میام.
پشت ماشینم که میشینم تصمیم رو گرفتم...
میخوام تا آخر این بازی برم و برگردم!
آخری که در عین شیرینی مثل زهر تلخه!
همه چیز تو شمال اتفاف افتاد...
درست لحظه ای که خیال میکردم رسیدم از دستش دادم!
پام رو روی پدال گاز فشا رمیدم و به سمت خروجی شهر میرم.
نمیدونم کارم درسته یا نه اما دلم میخواد انجامش بدم.
دل رومیزنم به دریا...
میرم تا یه بار دیگه دریا رو ببینم ...همون دریایی که یکبار اون رو از م گرفت....

در قسمت بعد میخوانیم:::


چشمم به خط ممتد سفید وسط جاده است و خودم تو دریای خاطراتم غوطه ورم ...
و بی توجه به ماشین نقره ای مدل بالایی که مدام از پشت سرم داره چراغ میده پام رو میذارم رو پدال گاز و دل جاده رو میشکافم!














خب تموم شد...
امیدوارم گله ای که کردم رو جدی بگیرن ...
جدی گفتما...
:-2-28-::-2-28-::-2-28-:

ممنون از همگی دوستان وهمراهان :-2-40-:

chrysalis
1390،08،24, ساعت : 11:22 بعد از ظهر
فصل هفتم
(بخش اول)

داخل کوچه میشم و از دور شیدا و علیرضا رومیبینم که دارند ساکها رو روی باربند ماشین محکم میکنند.
جلوترمیرم و چند تا بوق پشت سرهم میزنم که شیدا متوجه ام میشه.
شیشه ماشینن رو پائین می آرم و آرنجم رو به شیشه تکیه میدم:سلام به همگی...شیدا همون ساک من رو بده.
-سلام شیرین خانم...احیانا شما به ساعتتون نگاه کردین؟
-حرف زیادی نزن شیدا ساکم رو بده.
فرزاد با یه سبد از خونه اومد بیرون و با دیدن من با دست آزادش برام دست تکون داد .
-سلام اقای محسنی ...امروز نیومده بودین!
سبد رو داخل ماشین گذاشت و به سمتم اومد و با خنده گفت : نه نیومده بودم اما خبرها رو شنیده ام ...کیوان میگفت حالت خوب نبوده...الان چطوری؟
-گمونم کل ساختمون جاسوس توان..آره؟
خندید و دستش رو تو موهای لختش فرو برد و چند لاخش رو جابه جا کرد .
-حالا به وقتش منم تلافی میکنم فرزاد خان!
-باشه من سراپا منتظرم.
-سلام شیرین جون.
صدای فرزانه بود...از ماشینم پیاده شدم و به سمتش رفتم .باهاش دست دادم و توی چشمهای عسلیش که کپی مال فرزاد بودخیره شدم.
-شیرین جون ماشینت رو همینجا پارک کن و با ما بیا .
-فرزانه راست میگه شیرین خانم ...اگه میخوای این فرزاد تا خودشمال اعصاب همه راننده ها رو داغون نکنه وامشب یه قومی به عزا ننشینن بیا تو ماشین ما.
از پشت سر فرزانه با فرزین سلام و احوال پرسی کردم.
فرزین داشت دو تا چمدون بزرگ رو با خودش میکشید و از خونه بیرون می اومد و طبق معمول و رادارهاش همه جا کار میکرد و جواب همه رو هم میداد.
-ممنون آقا فرزین ...من با ماشین خودم راحتترم.
-بالاخره از ما گفتن بود.
-فرزین خان این رو ولش کن..این موجود جز جواب سربالا و ساز مخالف زدن هنر دیگه ای نداره...بیا اینم ساکت خانم هنرمند.
شیدا ساک رو به سمتم گرفته بود و با زداشت از سر تا پام رو متلک بارون میکرد .
ساک رو از دستش گرفتم و روی صندلی عقب ماشینم انداختمش : خب من که راه افتاده ام ...شما ها هم هروقت بحثتون تموم شد پشت سرم بیائین.
فرزاد که داشت چمدون ها رو جابه جا میکرد سرش رو از ماشیینش بیرون آورد و گفت: مگه تو با ما نمی آیی؟
یک پام تو ماشین بود و یه پای دیگه ام روی زمین : نه با ماشین خودم مییام...راحتترم اینجوری.
فرزاد در ماشینش رو بست و گفت: صبر کن منم با تو میام.
کامل سوار شدم و cd گذاشتم تو دستگاه و با خنده گفتم: شرمنده جناب رئیس من مسافر تو راهی سوار نمیکنم.
استارت زدم و با زدن چند تا بوق کوتاه به راه افتادم.
با دیدن تعجب و بهت تو صورت شیدا و فرزاد خنده سرخوشانه ای روی لبم اومد و بعد از چند روز حس خوبی تو وجودم زنده شد.
هنوز وارد خیابون اصلی نشده بودم که از آینه ماشین علیرضا و فرزاد رو پشت سرم دیدم...و این باعث شد که بلندتر بزنم زیر خنده!
سرعتم رو بیشتر کردم و وارد اتوبان شدم.
یه نگاه دیگه به پشت سرم انداختم و به زحمت تونستم ماشین فرزاد رو بین ماشینهای مشابه تشخیص بدم .
با خیال راحت دستگاه پخش رو روشن کردم و چند ثانیه بعد صدای خواننده در فضای بسته ماشینم طنین انداز شد...
تو ای ناجی قلبم.
بی تو قلبم شکسته.
ای تو ای تنها خوب دنیا.
بی تو من تنها ترینم.
بی تو من تنها ترینم.
زیر لب با خودم تکرارمیکنم: بی تو من تنها ترینم.
به ماشینها ی پشت سرم دوباره نگاه میکنم و دیگه خبری از ماشین فرزاد نیست.
عینک آفتابی ام رو روی چشمام میذارم و صدای پخش رو بلندترمیکنم ..از شدت بلندی صدا گوشهام درد میگیره اما برام اهمیتی نداره.
تو که نیستی دنیا تاریک برای دل خسته ام.
بی تو من تنهای تنهام.
دل به خلوت تو بستم .
تو که نیستی دنیا تاریکه برای دل خسته ام.
ای تو خوب دنیا ...بی تو من تنها ترینم.
بدون اینکه بخوام صورتم از اشک خیس میشه ...انگار برای اولین بار بدون حضور کسی که دور و برم باشه میتونم خودم رو خالی کنم .
یک چیز خیلی بزرگ تو راه گلوم بالا و پائین میره و قلبم رو به درد میاره...
دلم میخواد از ته دل جیغ بزنم.
اما جز اشک کار دیگه ای ازم بر نمیاد.
با همه تصوراتی که داشتم هنوز هم عاشقشم ...
تموم این سالها به جای اینکه بیشتر ازش متنفر بشم عاشقتر شدم.
ا زته دل زار میزنم و خیالم راحته که کسی نیست تا منو ببینه.
اینبار برای اولین بار با خودم و احساسم رو راستم!
چشمم به خط ممتد سفید وسط جاده است و خودم تو دریای خاطراتم غوطه ورم ...
و بی توجه به ماشین نقره ای مدل بالایی که مدام از پشت سرم داره چراغ میده پام رو میذارم رو پدال گاز و دل جاده رو میشکافم!

*********************
**********



چطور میشد در برابر اون لحن آروم و گرم ...اون نگاه پر التهاب و دوست داشتنی که بند بند وجود من رو بند کشیده بود بی تفاوت باشم ومقاومت کنم؟
چطور؟
وقتی هردومون فنجونهای یخ کرده مون رو خوردیم ...بهروز دستهاش رو بهم کوبید و با لحن شادی که هیچ تناسبی با غم تونگاهش ندشات گفت: راستی خانم پس فردا مهمونی و شما هنوز لباستون حاضر نشده!
یاد خیاطی و پیرهنم افتادم و باانگشت محکم زدم روی پیشونی ام و گفتم: وای به کل فراموشم شده بود.امروز میرم حتما..
بهروز از جیب کتش چند تا اسکناس تا نخورده درآورد و روی میز گذاشت و همونطور که بلند میشد گفت: پاشو خودم میبرمت ...بعد هم باید بیایی خونه که مامان حسابی دلتنگی میکنه.
نمیدونم چرا اما ته دلم از نگاه و لحنش غنج میرفت .
با لحن دخترونه و شرم و حیا گفتم: چشم.
نگاه بهروز گرمتر شد...شاید مثل یه پدر مهربون!
****
از خیاطی که بیرون اومدم .
بهروز پشت به ماشینش تکیه داده بود و به خیابون خلوت روبه روش خیره شده بود.
کنارش رفتم و گفتم: من که گفتم شما تشریف ببرید من خودم میام.
بهروز خیلی آروم بدون اینکه نگاهم کنه گفت: نه خودم میبرمت.
بعد انگار از خواب عمیقی پریده باشه به طرفم برگشت و گفت: نگفته بودی با خواهرت دوقلویی!
یاد خرابکاری صبح افتادم .
روم رو برگردوندم و شانه ای بالا انداختم تا موضوع رو بی اهمیت جلوه بدم .
بهروز با خنده گفت: بیچاره دیدم همه اش مضطربه و کارهای عجیب غریب میکنه! فکر کردم تویی که عصبی شدی از اومدنم میخواستم آرومت کنم ...نگو خواهر خانم برای خودش یه پا بازیگره!
-شیداست دیگه! اصلا قابل پیش بینی نیست...سر همون قضیه شرکت مهراد هم اون بودکه اون بازی ازدواج رو در آورد.
یکدفعه یادم اومد چی گفتم محکم با دست جلوی دهنم رو گرفتم اما دیگه دیر شده بود و کار از کار گذشته بود!
بهروز دشات با کنجکاوی براندازم میکرد..نگاهش یه جوری شده بود.
دست گل بدی به آب داده بودم امادیگه کاری بود که شده بود.
تو حال خودم بودم که بهروز بلند خندید و شد همون بهروز شیطون همیشگی و گفت: که اینطور...پس دسته گل خواهرت بود اون شاهکار! گفتم شیرینی که من میشناسم از این جسارتها نداره...پس لازم شد این خواهر جالب و استثنایی شما رو دوباره ملاقات کنم.
-چیه دوباره هوس کردین یه بازی دیگه ازش ببینین؟
همونطور که سوار میشد خندید و گفت: راستش رو بخوای بدم نمیاد.خیلی با حاله.
بهروز یکراست به طرف خونه اشون رفت و ماشین رو جلوی درپارکینگ نگه داشت .
از قیافه تو هم و گرفته اش معلوم بود که اصلا از اینکه برگشتیم خونه راضی نیست.
باتاخیر و مکث پیاده شدیم و همقدم باهم وارد سالن شدیم .
بهروز تمام خونه رو با نگاهش گشت و بعد به طبقه بالا اشاره کرد و گفت: مامان منتظرته..این دو روز حتی از اتاقش بیرون هم نیومده...زیادی بهت عادت کرده.
خندیدم ...اون هم تلخ خندید و خودش رو روی اولین مبل کنارش رها کرد.
من هم با دنیایی از فکر و خیال و ترس از پله بالا رفتم ...هنوز نصف پله رو طی نکرده بودم که در یکی از اتاقها باز شد و بهراد ازش اومد بیرون و یکراست اومد به طرف پله.
با دیدنش بدنم داغ شد ...فکر نمیکردم کینه بهروز تا این حد واگیر دار باشه .
حالا که از روبه رو و رو در رو میدیدمش یاد عکسی افتادم که چند وقت قبل تو اتاق بهروز دیده بودم.
یه عکس سه نفره که حالا خوب همه شخصیتهاش رومیشناختم.بهراد ..بهروز...بهنام!
با یاد آوری سرنوشت بهنام بیچاره مثل بهروز احساس کردم از بهراد متنفرم و دلم میخواد با دستهام خفه اش کنم...و البته یه جورایی هم ازش ترسیدم.
بهراد با من فقط چند تا پله فاصله داشت ...روی صورتش یه لبخند چندش آور بود که باعث میشد بیشتر هول کنم.
سلام کرد و من فقط تونستم در جواب سلامش سر تکون بدم.
خواستم از کنارش رد بشم که راهم رو سد کرد و گفت: با زهم شما؟...من دیروز افتخار آشنایی باهاتون رو پیدا نکردم ...
-که چی؟
با صدای بهروز که از پشت سرم شنیدم متعجب برگشتم و دیدم پشت سرم روی پله قبل من ایستاده!
حال بدی داشتم ..انگار سرب به رگهام تزریق کرده باشند...گر گرفته بودم ....
بهراد با خنده ای که بیشتر رنگی از تمسخر داشت گفت: بهروز مگه تو بادی گاردشی که همش بهش چسبیدی؟
-دارم از تکرار گذشته ها جلوگیری میکنم.
-آها..چس حدسم درست بود...
بعد نگاهش رو با دقت روی صورت من دوخت...انگار که بخواد قیمت برام تخمین بزنه!
و زیر لب زمزمه کرد: خوش سلیقه هم که هستی!
دلم هری ریخت پائین!
از شدت هیجان وترس و شرم و ...داشتم میسوختم.
نه میتونستم برم بالا و نه میشد که برگردم.
بین دو برادر گیر افتاده بودم.
بین یه کینه قدیمی!
-خب حداقل معرفی کن!
بهروز خیلی خشک گفت: خانم رهنما!
بهراد دستش رو به سمتم دراز کرد و گفت: خوشبختم خانم شیرین رهنما عزیز ...
بعد نگاهش رو به بهروز دوخت و خندان ادامه داد: درست آدمهارو معرفی کن داداش کوچولو!
دیگه طاقتم نداشتم ..اعصابم کش اومده بود و از بس ناخن هام رو تو گوشت دستم فرو برده بودم کف دستم میسوخت.
سرم رو بالا بردم و با غرور به بهراد چشم دوختم و گفتم: منم همینطور ...اجازه میدین؟
لبخند تهوع آوری زد و کمی خودش رو کنار کشید ...جوری که اگه میخواستم رد بشم باید بهش تنه میزدم..منم خودم رو یک بری کردم و با اکراه انگار که میخوام از کنار یه جزامی رد بشم از بغلش رد شدم بدون اینکه لباسم با لباسش مماس بشه!
وقتی پشت در اتاق مریم رسیدم صداش رو شنیدم که داشت به بهروز میگفت: قبلا اینقدر خوش سلیقه نبودی! با دخترهایی که دماغاشون آویزون بود میپریدی!
-که چی؟
-هیچی بهروز جان! میخواستم به عنوان برادر بزرگتر سلیقه ات رو تائید کرده باشم همین!
تحملم تموم شده بود.
برای فرار از اون صحنه خودم رو تو اتاق مریم انداختم و در رو پشت سرم بستم وبهش تکیه دادم!
مریم با تعجب بهم خیره شد....
خیلی سخت بود وانمود کنم که اون بیرون..پشت در هیج اتفاقی نیوفتاده و من تا همین چند لحظه قبل بین دو تا برادر نقش یک طعمه رو نداشتم.
اما به هر سختی که بود یه لبخند لرزون روی لبم نشوندم و گفتم : سلام مامان!

*******
روز بعد خونه صحرای محشر بود ...
هرکسی کاری میکرد ...
تمام خدمتکارها یک لحظه هم آروم نمیگرفتند و راه پله مدام زیر پای ساکنین خونه طی میشد.
خوشبختانه اون روز بهراد از صبح خیلی زود رفت بیرون و دیگه هم برنگشت .
من و بهروز هم اون روز با شوقی وافر از تکاپوی اهالی خونه مستثنا نبودیم .
با کمک همدیگه اتاق مریم رو خالی کردیم و خودمون دوتایی شروع کردیم به چسبوندن کاغد دیواری هایی که بعد از اون شب کذایی خرید برای اتاقش گرفته بودیم.
بهروز یه بلوز یقه اسکی سفید و شلوار جین سورمه ای پوشیده بود و آستین هاش رو تا آرنج بالا زده بود و داشت به پایان کارمون نگاه میکرد .
و من پشت سرش ایستاده بودم و نگاهم روی شونه های مردونه اش بود.
نمیدونم چرا اینطوری شده بودم . اصلا نمیفهمیدم چم شده ...اصلا نمیدونستم کی و چطوری و چرا عاشقش شدم .
عشقی که به نظرم یه خطای بزرگ بود و حالا به تاوان این خطای بزرگ داشتم در سکوت پوست مینداختم!
تو همین فکر و خیالات بودم که یهو بهروز برگشت سمتم و نگاهش افتاد تو چشمام.
و بلافاصله لبخند جالبی روی لبش نشست .
ا زخجالت سرم رو پائین انداختم و به نوک انگشتهام که از دمپایی بیرون اومده بود چشم دوختم.
بهروز سوت طولانی کشید و گفت : نگاه کن ببین چی شده!
سرم رو بالا آوردم و دیدم داره به اتاق اشاره میکنه.
راست میگفت اتاق مریم که حالا با کاغذ دیواری صورتی و گلهای ریز و زیبای گلبهی پوشیده شده بود خیلی قشنگ شده بود ودیگه اصلا تشابهی با اون اتاق گرفته و غم دار نداشت.
با خنده به بهروز نگاه کردم که دور خودش چرخی زد و دستهاش رو به عرض شونه اش باز کرد و به سمتم اومد .
از ترس و یا شاید هم هیجان نمیتوستم از جام تکون بخورم .
نمیدونستم چه خیالی داره و به همین دلیل هم نمیدونستم باید چه واکنشی نشون بدم؟!
بهروز نزدیکم که شد دستهاش روپائین انداخت و با رضایت گفت: اتاقش چه بزرگ شده !
وا رفتم!
انگار آب یخ ریخته بودن روم.
با لحن شل و کشداری جواب دادم: بلــــــــــــه!
بهروز هم خندید و دوباره به دیوارها نگاه کرد و بعد روی زمین های خالی دراز کشید و در همون حال ناله ای از سر خستگی کرد و گفت: آخیـــــــــــــش..چه خسته شدم...به عمرم اینهمه کار نکرده بودم!
بالای سرش ایستاده بودم و نگاهم از اون بالا تو چشماش قفل شده بود.
خنده قشنگی کرد وگفت: تو هم بشین شیرین ...کیف میده.
تو همون زاویه .بالای سرش روی زمین نشستم .
بهروز کمی خودش رو عقب و جلو کرد و نیم خیز شد و نگاهش رو به روی سرم انداخت و گفت: میگم این لباس تو حاضر نشد؟
معذب از رد نگاهش . دست برد م و روسریم رو جلو کشیدم و موهام رو زیرش پنهان کردم و جواب دادم: چرا...چطور؟
-میخوام قبل مهمونی ببینمش.
خنده ام گرفت: نه نمیشه..اون لباس برای شب مهمونیه.. شما هم هیچ فرقی با باقی مهمونها ندارین .
-یعنی نمیخوای نشونم بدی؟
یکی از ابروهام رو بالا دادم و با شیطنت گفتم: ابدا!
اون هم خندید: ولی من میبینمش ...حالا میبینی!
داشتم تو چشمهاش که از شیطنت برق میزد خودم رو تماشا میکردم که خودش رو بالا کشید و سرش رو روی پام گذاشت و چشماش رو بست.

در قسمت بعد میخوانیم:::


چراغ دادن هاش بیشتر عصبی ام میکنه وب اعث میشه سر لج بیفتم
-خودت خواستی از خود راضی پر مدعا!
فرمون رو مدام به چپ و راست میچرخونم تا راننده پشت سرم نتونه راه پیدا کنه اما اون دست بردار نیست.
و حالا مدام پشت سرم هم بوق میزنه!!!

chrysalis
1390،08،26, ساعت : 09:54 بعد از ظهر
شاید وقتی دیگر....
****************

صدای زنگ تلفن افکارم رو پاره کرد..و من گیج و خواب آلود به خودم می آم..آهنگی که پخش میشد تموم شده و ماشین در سکوت فرو رفته بود و جز زنگ موبایلم صدای دیگه ای نبود ..
یک دستم رو روی فرمون گذاشتم و با دست دیگه ام کیفم رو از روی صندلی بغل برداشتم و گوشی ام رو بیرون کشیدم ...
با لحن کشدار و سردی گفتم : چیه شیدا؟
-مرگ چه خبرته اینجوری تخته گاز داری میری؟
بی حوصله نگاهم رو به جاده میدوزم و میگم: شیدا جون بکن ...چکارم داری؟
-ای بی شعور.
-کاری نداری؟
-باز که رفتی تو اون اخلاق سگیت! چه مرگت زده؟
عصبی داد میزنم: شیدا؟
خیلی خب دیونه دادنزن کرم کردی! با ز بنزین نزدی دین و ایمونت پریده؟ببین برات ساندوچ گذاشتم سر ساک ...میدونستم چیزی نمیخوری باز گشنه بشی پاچه میگیری!
از خودم خجالت میکشم ..ا ز آینه دنبال ماشین علیرضا میگردم اما نبود...نه ماشین اون و نه ماشین فرزاد.
-شما ها کجائین ؟ نمیبینمتون!
-مگه ما مثل تو روانیم؟! هنوز جوونییم و آرزو داریم...سرعت سنج ماشینت رو دیدی؟
-که چی؟
-مرگه که چی! فرزاد ببیندت کشتت! اگه بدوین چقدر از دستت عصبانیه..چه خبرته مگه داری سر میبری که اینقدر تند میری؟
-نه دارم مثل شما ها عروس میبرم ...من حوصله حلزونی راه رفتن ندارم شیدا جان!
-آه پس قضیه اینه! حالا شما آدرس رو بلدی که داری به کوب میری؟ بدبخت آخرش که باید صبر کنی تا فرزاد جلو بیفته حالا هی بتازون اون قارقارکت رو !
از لحنش خنده ام میگیره....آروم تر شده ام برای همین با لحن نسبتا خوبی میگم: باشه کمش میکنم ..حالا شماها کجائین؟
-پشت سرتیم...داریم بهت میرسیم...البته اگه مثل آدم رانندگی کنی!
-باشه چشم خواهر عزیزم...40 تا خوبه؟ راضی میشی اونجوری؟
-40 تو رو من یکی دیگه خوب میدونم چنده! حالا تا بیشتر از این قاطی نکردی یک چیزی بخور تا به آدمیت برگردی .
-باشه چشم...ممنونم شیدا.
-کم حرف بزن...خدافظ .
-مهربونی...خدافظ .
تماس رو قطع میکنم و گوشیم رو میندازم روی صندلی کنارم ...یک نگاه از آینه به پشت سرم میندازم که جز اون ماشین مدل بالای نقره ای ماشین دیگه ای نمیبینم....اونم که هی داره چراغ میده و میخواد ازم سبقت بگیره .
عینک آفتابیم رو روی چشمم جابه جا میکنم و وسایه بون رو پائین میارم ..نور آفتاب غروب بدجور چشمام رو اذیت میکنه ...و حالا هم که کلی گریه کردم بیشتر آزارم میده.
ماشینه دوباره چراغ میده .
از آینه به راننده اش نگاه میکنم ...یه مرد جوونه که نصف صورتش رو عین دودی بزرگی پوشانده ...معلوم میشه از اون بچه پولدارهاست!
نمیدونم چرا دلم میخواد باهاش لج بازی کنم و جلوی سبقت گرفتنش رو بگیرم...
اونم به طرز احمقانه ای دست از تلاش برنمیاره...
هر دو انگار با هم سر جنگ داشته باشیم .
چراغ دادنهاش بیشتر عصبیم میکنه و بدجوری خونم رو به جوش آورده.
زیر لب میگم: خودت خواستی از خودت راضی پر مدعا.
فرمون رو مدام به چپ و راست میپیچونم تا راهی پیدا نکنه اما اون دست بردار نیست و حالا پشت سرهم هی بوق میزنه...






*فصل هفتم
(بخش دوم)

عینک آفتابیم رو روی صورتم جابه جا میکنم و سایه بون رو به سمت چپ میچرخونم ...آفتاب غروب که روی آسفالت جاده پخش شده چشمام رو بدجور میسوزونه میدونم که تا چند دقیقه دیگه دوباره سردرد کذاییم شروع میشه.
برای اینکه حواسم رو پرت کنم صدای پخش رو زیاد میکنم و به جاده خالی روبه روم چشم میدوزم.
صدای خواننده تقریبا با فریاد گوش خراشی تو ماشین تکرار میشه و منم همراه با اون شروع به خوندن میکنم.
دلم میخواد مثل اون آزاد باشم و سر همه آدمها و دنیا داد بکشم...انگار که همه دنیا یهو باهام دشمن شدن!
دلم میخواد از همشون انتقام بگیرم.
خواننده لحنش رو تند و ضربی کرده و من هم تحت تایثر لحن اون پام رو روی پدال گاز فشار میدم میزنم به دل جاده.
یکم که میگذره یکدفعه همه انرژیم فروکش میکنه و یه حال شبیه خمودی و کسالت میادسراغم...انگار خالی شدم..از درون تهی تهی...
چشمام رو برای لحظه ای روی هم میذارم و فقط یه قطره اشک از گوشه چشمم بیرون میاد ..و بی اختیار یاد اون می افتم.
و صحنه مهمونی اونشب میاد جلو نظرم...




بعد از ظهر شده بود و هیچ خبری از شیرین نشده بود ....بهراد خونه مونده بود و مدام جلوی من رژه میرفت و به همه کار هم کارداشت و توهمه چیز نظر میداد ...
مدام به مستخدمها میگفت چه کار کنن و چی بذارن رو میزها و چی سرو کنن و...
و این من رو خیلی عصبی میکرد.
اون هیچ حقی نداشت ...لااقل حالا دیگه نه ...این زندگی من بود..
من بودم که با جون کندن این خونه و افرادش رو حفظ کرده بودم .
اما اون برگشته بود و میخواست همه چیز رو تصاحب کنه.
عصبانی بودم..خیلی خیلی!
برای همین رفتم پیش مامانم.
پشت در اتاقش ایستادم و در زدم ...صدای خنده ی مامان یکدفعه قطع شد و چند لحظه بعد در رو باز کرد ..
جلوی در وایستاده بود وکنار نمیرفت و این برام عجیب بود ومشکوک شده بودم.
اما با شنیدن صدای بهراد ک از طبقه پائین دوباره می اومد همه چی یادم رفت و عصبی برافروخته گفتم: مامان این شیرین کجا مونده؟ خبری از ش نیست.
مامان سرش رو تکون داد و متفکر جواب داد: به خودش زنگ زدی؟
-آره هیچکی جواب نداد ...نکنه نمیخواد بیاد!
-فکر نمکینم..میاد..اینقدر هول نباش.
-مگه چشمم بهش نیفته ..میدونم چکارش کنم.
یه تای ابروی مامان بالا رفت و با تعجب گفت: چی کارش میکنی؟
منم مثل مامان ابرو بالا انداختم و شیطون جواب دادم: به وقتش...حالا میبینی.
-بهروز چه خیالی داری به من بگو.
بی هواس به مامان نگاه کردم و با دیدن اونهمه تغییر یاد چند سال قبلش افتادم که مثل یه تیکه گوشت می افتاد روی تخت و یا گریه میکرد و یا به سقف خیره میموند.
اما حالا چی؟
مامان از نو متولد شده بود..همونطور که من دوباره زنده شده بودم ومعنی زندگی رو میفهمیدم.
شیرین به مامان عشق مادر و فرزندی رو هدیه داده بود و به من خود عشق رو!
درست نمیدونستم کدومشون بالاتره اما هردوش قشنگ و مقدس بودن!
-با توام پسر ..میگم چه خیالی تو سرت داری؟
خنده ام گرفت ...چشمکی برای مامان زدم و گفتم: به وقتش...مامان زود باش بیا پائین دیگه ..دارم از تنهایی دوینه میشم.
-اومدم .
مامان برگشت تو اتاقش و در رو هم بست...
دوباره یاد رفتارش افتادم که به نظرم مشکوک بود ...برای همین همونجا وایستادم و به صدایی که ا ز پشت در به زحمت شنیده میشد گوش دادم.
صدای دخترونه ای گفت: وای چقدر عصبانی بود...
-غلط کرده که عصبانی بود.
-به نظرتون چه خوابی برام دیدن؟ حسابی ترسیدم مامان.
-نترس عزیزم...اون تا تو رو ببینه یادش میره چقدر انتظار کشیده و چه فکر و خیالاتی تو سرش داشته!
بی طاقت بدون اینکه در بزنم در اتاق رو باز کردم و شیرین رو وسط اتاق مامان دیدم!
حسابی تعجب کرده بودم آخه از صبح اصلا متوجه ورودش به خونه نشده بودم ..اما حالا حاضر و آماده تو اتاق مامان ایستاده بود !
اونم مثل من از ورود ناگهانیم مبهوت مونده بود و داشت خیره خیره بهم نگاه میکرد.
من زودتر به خودم اومدم ...یه نگاه از سرتا پا بهش انداختم و همونطور که تو دل تحسینش میکردم رو به مامان گفتم: داشتیم مامان خانم؟
مامان خندید و شالی انداخت روی شونه اش و به سمت در رفت و در همون حال گفت: وای به حالت اگه اذیتش کنی.
مادرم رفت و من واون تو اتاق تنها موندیم.
جلو رفتم و به صورت ساده و بی آرایشش خیره شدم...
واقعا بدون اینکه آرایشی داشته باشه زیبا و خواستنی بود...برعکس آتوسا که همیشه خودش رو بوم رنگ روغن میکرد و اون قیافه اش دلم روبهم میزد.
اما سادگی صورت شیرین چیز دیگه ای بود و من عاشق همین سادگیش شده بودم.
زیر لب اونچیزی که ذهنم بالا و پائین میرفت و نمیذاشت به خودم بیام رو زمزمه کردم: تو آخر من رو دیونه میکنی!
نگاهش سوالی بهم دوخته شد و گفت:چرا آخه؟
گردنم رو کج کردم و یه لحظه پشت سرم رو نگاه کردم ...میترسیدم یکی ناغافل رد بشه و این لحظه رو خراب کنه ...اما کسی نبود .
خیالم راحت شد برای همین قدمی به جلو برداشتم و سرم رو نزدیک گوشش بردم و خیلی آروم گفتم: بیا پیائین اما حواست باشه.
انگار منتظر جمله دیگه ای بود ...چون عجیب دلخور داشت نگاهم میکرد .
روم رو برگردوندم و به سمت در رفتم..ته دلم داز شدت خنده و شیطنت داشت ضعف میرفت.
زیر چشمی ی نگاهش کردم .مثل یه مجسمه وسط اتاق ایستاده بود .
دلم نیومد بیشتر از این اذیتش کنم .
برگشتم طرفش و در حالیکه میخندیدم گفتم: خیلی خوشگل شدی.
و با سرعت اتاق رو ترک کردم.


تا وقتی سالن شلوغ شد خبری ازش نشد ..روبه روی راه پله ایستاده بودم وچشمم روی در اتاق مامان میخکوب مونده بود.
صدای بهراد رو از پشت سرم شنیدم که گفت:حالا چرا قایمش کردی؟
تازه یاد مصبیت جدیدم افتادم.
هزار جور فکر وخیال باهم بهم هجوم آورد..
اینکه وقتی بهراد شیرین رو تو اون لباس ببینه چی میشه.
در یک آن پشیمون شدم که ان پارچه رو انتخاب کردم و از این بدتر اینکه به شیرین اصرار کردم که تو این مهمونی باشه.
اما این پشیمونی دیر بود خیلی دیر ...چون همون لحظه با صدای سوت کشدار بهراد متوجه پله شدم.
خودش بود.شیرین بود که آرام و با وقار روی پله میخرامید و پائین می اومد.
راهای رنگی لباسش زیر نور چراغ های فروزان راهرو میدرخشید و روی صورتش یه سایه رنگی و زیبا می انداخت.
زیبا تر از همیشه شده بود و من دلیل اینمه جذابیت رو نمیفهمیدم!
دلم میخواست همونجا مهمونی روتموم کنم وهمه رو بفرستم برن تا هیچکی اون رو نبینه اما...
زودتر از بهراد به خودم اومدم و رفتم جلوی پله ها ایستادم ...
اونم چند تا پله باقی مونده رو با طمانینه پائین اومد و کنارم ایستاد ...تو نگاهش شادی برق میزد و لبخند روی لبهاش برام مثل یه موجود زنده روح داشت.
با ناز گفت: تنها هستین؟
نمیدونم چم شده بود...تمام تنم داغ شده بود و راه نفسم بندم اومده بود...گره کراواتم رو شل کردم و سعی کردم یکم نفس بکشم ...به زحمت در جوابش لبخندی زدم و گفتم: همینجا کنارم بمون.
تصویر چهره اش برام زنگ گرفت و لبخند زیباش روی همه صورتش پخش شد.

*******.
*************.
چند بار پت سرهم چراغ میدم اما راننده جلویی از رو نمیره.
دوباره چراغ میدم.
فرمون رو به چپ و راست میپیچونم تاشاید بتونم از کنارش راهی پیدا کنم اما اون راننده که به نظر به دختر جوونه سر لج افتاده و بهم راه نمیده.
دستم رو روی بوق دوسط فرمون محکم و مداوم فشار میدم که البته بیفایده است.
بی حوصله از اینه پشت سرم ر ونگاه میکنم ..از دور یه ماشین دیده میشه واز جلو هم فقط همون ماشین نوک مدادی!
سرعتم رو زیاد تر میکنم و پشت ماشین نوک مدادی قرار میگیرم ...
دوباره بوق میزنم ...اما هنوزهم خیال راه دادن نداره.
بدجوری زده به سرم...دلم میخواد روش رو کم کنم ...نه بهخاطر اینکه بهم راه نمیده...
یه حس عجیبی دارم ...انگار اون دختره که مسبب این تنهایی الان منه...مسبب مرگ مادرم و آوارگیم!
نور بالا میدم که چشماش اذیت بشه و شایدکنار بکشه اما براش اهمیتی نداره و همچنان به حرکات نمایشیش ادامه میده.
چندمتر جلوتر که میریم از اونجا جاده دو طرفه میشه .و خطر ناکتر.
اما بازهم دختره دست برنمیداره...
نمیفهمم چرا اینجوری میکنه...راست میشینم و فرمونر و مسلط تر نگه میدارم ...از لج باز ی اون منم سر لج افتادم.
و دلم میخواد هر جور که شده روش ر و کم کنم .
صدای ضبط رو کم میکنم و پام رو تا ته روی پدال گاز فشا رمیدم .
نگاهم روی لاین مقابله که یک وانت باری داره از روبه رو میاد...یکدفعه یه فکر احمقانه میزنه به سرم.
میدونم دختره هرچقدر هم کله خراب باشه اما دیگه مثل من آخر دیوونگی نیست .
برای همین تصمیمم رومیگیرم.
برای آخرین بار به پشت سرم نگاه میکنم و از دور دو تا ماشین رو میبینم ...
و در یک آن سرعتم رو به انتها میرسونم و خودم رو به ماشین نوک مدادی میچسبونم و بین اون و وانت قرار میگیرم و از بینشون رد میشم.
صدای جیغ ترمز لاستیکها و بوق ممتد و کش دار ماشینها رو میشنوم اما با سرعت از اون صحنه دور میشم و از فریادی از شادی میزنم.
از آینه پشت سر رو نگاه میکنم ...ماشین نوک مدادی تعادلش رو از دست داد و محکم کوبید به میله های محافظ جاده اما وانت با سرعت رد شد.
یکلحظه ترسیدم نکنه سر دختره بلایی اومده باشه ...
خواستم برگردم که اون دوتا ماشین پشت سر کنار ش نگه داشتند.
خیالم راحت شد و دوباره گاز دادم و دل جاده خالی که حالا فقط در قلمرو من بود رو شکافتم.
خورشید خودش رو انتهای جاده پهن کرده و از دور نمایی مثل یه سراب رو از خوش به نمایش گذاشته ...
یه سراب که من دارم به سمتش میرم و توش غرق میشم .
درست مثل وجود اون تو زندگیم.
اونم یه سراب بود ...
یه سراب که هرچی بیشتر میخواستم بهش نزدیک بشم ازم دورتر میشد و من هیچوقت اینو نفهمیدم.


در قسمت بعد میخوانیم::
صدای جیغ شیدا منو به خودم آورد..پشت سرهم جیغ یمزد: یاابالفضل...یاابلفضل....
با منگی سرم رو بالا آوردم و از آینه پشت سرم رو نگاه کردم.
شیدا داشت به سمتم میدوید و مدام زمین میخورد...






سلام بچه ها

من و دوست عزیزمdown13شروع به نوشتن یه رمان با محوریت جدیدی کردیم و از همه اونهایی که دستی توقلم دارن و نوشتن رو دوست دارند میخوام که اگه ممکنه بهمون کمک کنن که رمان خوبی از آب دربیاد.
اگه دوست دارین به گروه ما بپیوندین این لینک رمانه و فقط کافیه یه پیام خصوصی بدین و اعلام آمادگی کنین




لینک رمان: اگر فردا نمی آمد::
http://www.forum.98ia.com/t360440.html#post3372389



ممنون از همه دوستان و همراهان مهربون نودهشتی:-2-40-:

chrysalis
1390،08،27, ساعت : 03:08 بعد از ظهر
شــــــــــایـد وقتی دیگر:


فصل هشتم
(بخش اول)

صدا ی جیغ شیدا منو به خودم آورد..
پشت سرهم جیغ میزد.
یا ابالفضل...یا ابالفضل...
با منگی سرم رو بالا آوردم و از آینه پشت سرم رو نگاه کردم .
شیدا داشت به سمتم میدوید و مدام زمین میخورد .
با فاصله ازش فرزاد و علیرضا هم داشتن میدویدن.
سرم از درد تیر میکشید.
جلوم رو نگاه کردم و دیدم که تو خاکیم.
یاد م نمی اومد چی شده..
چشمام رو روی هم فشار میدم وسعی میکنم تمرکز کنم اما جز جیغهای شیدا چیز دیگه ای نمیشنوم .
با خودم میگم: کاش یکی خفه اش کنه.
در ماشین رو باز کرم و به زحمت پیاده شدم.
شیدا دیگه بهم رسیده بود.با دیدنم سرعتش رو بیتشر کرد و یکدفعه منو محکم تو بغلش گرفت و بلند بلند گریه کرد.
آنقدر بلند که میخوام محکم بزنم تو دهنش!
چشمام رو دوباره بستم و سعی کردم به یاد بیارم که چه اتفاقی افتاد؟
اما جز صدای بوق و ترمز که زیر صدای همشون جیغ شیداست چیزی یادم نیماد!
-شیرین؟
چشمام یکدفعه باز شد ..
فرزاد جلوم وایستاده بود.
چشماش کاسه خون شده بود وصورتش از شدت خشم به سرخی میزد.
خودم ر و به زحمت از آغوش شیدا بیرون کشیدم و با لحن کشداری گفتم: خوبم...خوب
وهمونجا به ماشین تکیه میدم و سرم رو محکم بین دستهام فشار میدم.
شیدا هنوز داره گریه میکنه اما صداش آرومتر شده ...
مدام میگه: شیرنی جان...خواهرم؟...خواهرکم خوبی؟ نگام کن شیرین ببیمنت!شیرین؟
-ساکت شو دیگه شدا!
از شنیدم صدای دو رگه و عصبی خودم, همه تعجب کردن حتی خودم!
اما مهم نبود چون همین کارم باعث شد که شیدا خفه خون بگیره!
-بیا بخور.
دوباره صدای فرزاد سکوت رو شکست ...بطری به سمتم گرفت وتکون داد.
دستم رو دراز کردم تا بطری رو ازش بگیرم که دیدم دستم داره میلرزه...
به جای گرفتن بطری محکم دستم رو مشت کردم و چند بار باز و بسته اش کردم اما بی فایده بود انگار رعشه افتاده بود به جونم!
بدنم هم سست سست شده بود!
به بدنه ماشینم تکیه میدم و به اشاره به فرزاد فهموندم که شیدا رو از اونجا ببرن چون داره عصبی ام میکنه.
فرزاد هم بلند علیرضا رو صدا زد و به شیدا اشاره کرد .
علی زیر بغلهای شیدا رو که حالا روی زمین نشسته بود و آروم آروم گریه میکرد رو گرفت و با خودش برد.
-شیرین خانم خوبی؟ میخوای ببریمت بیمارستان؟
صدای فرزین بود ...بی حوصله سر تکون داد م و گفتم: خوبم..بخدا خوبم.
-فرزین تو برو پشت فرمون من هستم اینجا.
-باشه.
فرزین رفت ولی من متوجه منظورش نشدم که میخوام چکار کنه!
وقتی دیدم ماشینهاشون راه افتاد متعجب پرسیدم: تو چرا موندی؟ همه رفتن که!
به سمت ماشینم رفت و همونطور که سوار مشید محکم و با لحن دستوری بهم حکم کرد که بشینم.
-آخه!
-آخه بی آخه! برو بشین بقیه اش رو من میرونم.
اصلا نمیخواستم خلوتم رو با حضور اونمزاحم از دست بدم اما از طرفی هم حال و حوصله ی بحث کردن باهاش رو نداشتم .
دیگه انقدر خوب میشناختمش که با دیدن چهره عصبی و برافروخته اش بدونم اگه یه کلمه اضافه تر بزنم اون روی فرزاد رو میبینم!
سست و بیحال رفتم اونطرف و نشتم .
فرزاد داشت کمربندش رو میبست ...منم سرم رو به پشتی صندلی تکی دادم و چشمام رو بستم.
-خیلی احمقی شیرین.
توجهی نکردم ..حتی پلکهام هم تکون نخورد ...
و اون با زادامه داد: چی رو میخواستی ثابت کنی؟ نزدیک بود خودت رو به کشتن بدی!
نفهمیدم اما بدون اینکه اختیاری داشته باشم تلخ و تند گفتم: ساکت شو فرزاد !
از لحن تلخم فهمید که بیشتر از حد خودش جلو اومده ...نفس صدا داری کشید و به جای حرف زدن ضیط رو روشن کرد .
آهنگ ملایم و بی کلامی فضای ماشین رو پر کرد.
و من سعی داشتم پشت پلکهای بسته ام ومیون اونهمه اتفاق جور و اجور وناخوشایند یه خاطره خوب رو به یاد بیارم.
یه خاطره که فقط و فقط مال من باشه...برای من باشه...
اما هیچی به ذهنم نمی اومد..همه جا تاریک بود ..تاریک تاریک ...
چشمام رو با زکردم و به روبه روم خیره شدم .
ماشین فرزین جلومون بود ...فرزاد هم خیلی آروم پشت سرشون رانندگی میکرد.
روم رو بهسمت پنجره برگردوندم و به خط کشی کف جاده چشم دوختم.
آنقدر سریع از جلوی چشمام رد میشدن که نمیتونستم فاصله بینشون رو تشخیص بدم !
-اگه چیزی میخوای بگی بگو.
به سمتش برگشتم.
آرنجش رو به پنجره تکیه داده بود و کف دستش رو روی پیشونیش گذاشته بود و با یه دست فرمون رونگه داشته بود.
یه نگاه کوتاه بهم انداخت و منتظر جوابم شد.
آروم گفتم: نه ممنون.
-خیلی وحشتناک بود...گفتم زنده از ماشینت بیرون نمی آی...مرتیکه احمق معلوم نبود تو اون کله اش چی ریخته بودن!
یادم اومد که چطوری جلوی سبقت گرفتنش رو گرفته بودم و دوباره دلم خنک شد که حقش رو گذاشتم کف دستش برا ی همین خندیدم و گفتم: ولی خیلی حال داد.
برگشتم طرف فرزاد که دیدم عصبی داره نگاهم میکنه .
-تو هم یه تخته ات کمه! معلومه چته؟
حوصله غر شنیدن ندشاتم ...روم رو برگردوندم و پریدم وسط حرفش و گفتم: چقدر مونده؟
-ای مونده دیگه!
-بخوابم یا نه؟
آهی کشید و با ناراحتی جواب داد: بخواب شب میرسیم.
خودم رو روی صندلی جابه جا کردم ...یه نگاه دیگه به صورت فرزاد که حسابی تو فکر بود انداختم که خیلی زود پشیمون شدم و دوباره چشمام رو بستم و سعی کردم ذهنم رو آروم کنم .
اما انگار ذهنم تبدیل به یک سیاه چال شده بود ومنو به داخل خودش میکشید ...
نفهمیدم که چی شد و لی یکدفعه خودم رو دیدم روی پله های خونه بهروز...با لباسی که پارچه اش سلیقه اون بود!
داشتم آروم پائین می امدم و نگاهم تو چشمای مردی که روبه روم داره سرتا پام رو برانداز میکنه قفل شده بود.
پایئن پله که رسیدم بهروز اومد کنارم.
خیلی به خودش رسیده بود ...کت و شلوار تیره ای پوشیده بود که قالب تنش بود و انگار روی تنش براش دوخته بودنش .یه کراوات سورمه ای سفید راه راه هم بسته بود که خیلی به کتش می اومد .
از اینکه آتوسا مثل همیشه ازش آویزون نبود تعجب کردم و برای همین پرسیدم: تنهاهستین؟
اون هم خندید و با نگاهی که نمیدونستم عاشقانه است یا دیوونه کننده نگاهم کرد و آروم کنار گوشم زمزمه کرد: همنیجا کنارم بمون.
جمله ساده ای بود...خیلی ساده اما برا ی من مثل یه رشته نامرئی بود و قلبم رو به قلب بهروز پیوند میزد...
و دلم میخواست امتداد این رشته به طول ابدیت باشه!
تو حال خوشی بودم که هیچوقت تو زندگیم مشابه اش رو تجربه نکرده بودم اما صدای خنده بلند بهراد ما رو از اون فضای زیبا بیرون اورد: به به شیرین خانم...بزنم به تخته چه زیبا شدین!
از اینکه بهراد رو کنار خودم و بهروز با اون فاصله کم میدیم حس بدی بهم دست داد مثل کسی که به احساس خطر کنه یا حس کنه که داره به قلمروش تجاوز میشه..یه چیزی تو این مایه ها.
برا ی همین همه اون شور و شوق و گرمایی که بادیدن بهروز تو خون و رگ و پی ام دویده بود یهو تبدیل به سرمای لرزاننده ای شد که گمونم حتی بهروز هم متوجه لرز بدنم شد!
بهروز با دست به سمت گروه غریبه ای اشاره کرد و گفتک بیا تا به بقیه معرفیت کنم.
و با این کارش ما از بهراد اون نگاه عصیانگرش نجات پیدا کردیم.

******.

سالن از جمعیت میجوشید ..حسابی شلوغ شده بود ...دنبال مریم چشم میچرخوندم که بالاخره اون رو بین جند تا زن همسن خودش پیدا کردم درحالیکه میخندید.
بی اختیار منم خندیم ..چه حس خوبی بود اینکه باعث تداوم یک زندگی بشی...
انگار خودتی که از نو شروع کردی...
تو همون حال وهوای زیبا بودم که با صدای آشنایی به خودم اومدم: سلام خانم رهنما.
به سمت صاحب صدا برگشتم و ناباورانه مهرداد رو دیدم که با یه لیوان ابمیوه داشت نگاهم میکرد ..
هول کردم و به جای اینکه سلام کنم یکقدم به عقب برداشتم .
مهرداد جلو اومد و نگاه دقیقی به سر تاپام انداخت و همونطور که محتویات لیوانش روتکون میداد با لحن غریبی گفت : پارسال دوست امسال آشنا...اینجا چه مکینید؟
جوابی ندادم راستش جوابی نداشتم که بدم..
فقط به چشماش خیره شده بودم که داشت با هاشون وجودم رو میکاوید!
-همسرتون هم تشریف دارن؟
یاد بدبختی ام افتادم و اینکه حالا باید چه غلطی بکنم؟
با مِن مِن خواستم جوابی بدم که بهروز اون فرشته نجات سر رسید!
-به ...ببین کی اینجاست ...آق مهراد گل...چطوری پسر!؟
با مهرداد دست داد و اوحوال پرسی گرمی باهاش کرد ..
-میبینم که آشنا ما و خودت رو پیدا کردی..هنوز تازه میخواستم بهم نشونتون بدم!
مهرداد با طعنه جواب داد: بله افتخار ملاقاتشون رو داشتم...فقط خیلی مصرم همسرشون رو هم زیارت کنم.
نگاه نگرانم رو به بهروز دوختم ولی اون فارغ و آسوده به قهقه خندید و گفت: اونم به وقتش.پسر تو چقدر هولی!...ولی اگه ببینش...لنگه نداره..از اون عاشقتر تا حالا ندیدم!
همونطور که با مهرداد حرف میزد اون رو دور کرد و من بالاخره تونستم یه نفس راحتی بکشم.
اما خیلی زود ذهنم به دنبال معنای جمله بهروز به کار افتاد!
منظورش چی بود؟
اون حرفش یعنی چی؟
سعی کردم که فکرم رو از این مسائل خالی کنم اما مگه میشد؟
انگار مغزم رو به نیمه تقسیم کرده بودند ..نصفش به مهمونی و دور و برم سرگرم بود و نیمه دیگه اش در حال پردازش و آنالیز کردن همون یه جمله بهروز!!!
چند دقیقه ای طول کشید تا بهروز تونست مهراد رو بفرسته دنبال نخود سیاه و بعد برگشت پیش من و در حالی که خودش رو روی مبل کنار من رها میکرد گفت: آخــــــــــیش...نمیذارن آدم یه دقیقه راحت باشه.
و گردنش رو کج کرد و طرف مریم رو نگاه کرد و با لبخند زیبایی آروم ادامه داد: کی باورش میشه این همون مریم پارساله؟
منم با خنده جواب دادم: معجزه عشقه دیگه!
زیر لب تکرارکرد: معجزه عشق!

chrysalis
1390،08،28, ساعت : 10:56 بعد از ظهر
شایــــــــــــــــــــد وقتی دیگر


-بهروز چرا اونجا نشستی؟
بهروز دسته مبلی که روش نشسته بود رو بین پنجه هاش فشرد و رو به آتوسا گفت: نشینم چکار کنم؟
-پاشو بیا تا بهت بگم چکار کنی!
بعد یه نگاهی به من انداخت و با لوندی گفت: ناراحت نمیشی اگه چند دقیقه تنها بمونی؟
به جا ی من بهروز جوابش رو داد: اتفاقا فکر کنم خیلی ناراحت بشن آتوسا جان! شما که خودت صابخونه ای دختر دایی برو خوش باش ...آخه من باید هوای مهمونها رو داشته باشم!
آتوسا حرصش گرفته بود و این از لحنش کاملا مشخص بود: مهمونها یا مهمون؟
-حالا! مگه فرقی هم میکنه؟
همون لحظه بهراد هم اومد سمت ما و با خنده گفت:بیایین این جمع خسته کننده رو جدا کنیم...جوونها برا ی خودشون و پیرزن و پیرمردها رو هم بذاریم تنگ دل هم یاد ایام کنن!
آتوسا ذوق زده بالا پرید : موافقم...موافقم...به شرطی که بهروز هم برامون بخونه.
-من حرفی ندارم آتوسا جان به شرطی اینکه بهراد جر نزنه و به زبون خوش بره تو گروه خودش!
و با دست به مسن تر ها اشاره کرد!
بهراد موذیانه لبخندی زد و یک دستش رو تو جیب شلوارش فرو برد و گفت: حاضرم نشونت بدم کی از همه جوونتره!
بهروز زیر لب چیزی گفت که هیچکدوم نشنیدیمش و چهره در هم کشید و رفت تو خودش!
آتوسا هم با عجله رفت و در عرض چند ثانیه سالن به دو بخش تقسیم شد ..مسن تر ها انتهای سالن جمع شدند و مابقی هم یه دایره بزرگ درست کردیم که انتهاش میرسید به بهروز.
-خب حالا منظورتون چیه که همگی زل زدین به من؟
آتوسا که کنار بهروز بود .خودش رو به اون چسبوند و گفت: خودتو لوس نکن دیگه ...بزن برامون.
بهروز گیتارش رو روی پاش جابه جا کرد و نگاهی به دور تا دور حلقه انداخت :خیال کردین! مگه به همین راحتیه؟ فکر کردین چه خبره که میخوائین مفت و مجانی هنر نمایی کنم.. ها؟
هر کسی از گوشه ای شروع به اعتراض کرد و چیزی میگفت .
فقط من بودم که ساکت نشسته بودم و به صورت شادش خیره شده بودم .
بالاخره بهروز کوتاه اومد: خب بسه بابا قبول...نمیخواد خودکشی کنین من دلش رو ندارم...حالا چی بزنم؟
-سلطان قلبها.
-تو ای پری کجایی.
-غریبه.
-...
هر کسی چیزی میگفت و نظری داشت و بهروز در سکوت به نظر همه گوش میداد و در جواب فقط بهشون لبخند میزد .
من هم از لبخند اون خنده ام گرفت ...تو حال خودم بودم که سنگینی نگاهی رو روی خودم حس کردم و
روم رو برگردوندم تا مرکز اون سنگینی و حس رو پیدا کنم که متوجه بهراد شدم ..کمی اونطرفتر از بهروز دست به سینه نشسته بود و من رو زیر نظر داشت .
با دیدنش حالم عوض شد.
هر چی که تا اون لحظه سر ذوق اومده بودم محو شد و از بین رفت.
برا ی اینکه بفهمه برعکس همه دخترها از اون لبخند مکش مرگماش بی زارم فوری چهره در هم کشیدم و روم رو ازش گرفتم.
همون موقع صدای بهروز بلندشد و فضا رو تغییر داد: نخیــــــــــــــــــر! هیچکدوم...هر چی خودم دلم بخواد میخونم.
و بعد در یک لحظه خیلی کوتاه نگاه پرمهری حواله من کرد که درست نفهمیدم واقعی بود یا زائیده توهم و خیلات من!؟
همین که شروع کرد به خوندن صدای جیغ و سوت دختر و پسرها بلند شد و همه باهم با اون شروع کردن به خوندن.
«عاشقم من ...عاشقی بی قرارم»
«کس ندارد خبر از دل زارم»
«آرزویی جز تو در دل ندارم»
بند بند وجودم داشت از هم باز میشد .
جز صدای بهروز و تپش قلبم که کند و آهسته شده بود هیچ صدای دیگه ای رو نمیشنیدم .
بدنم اونقدر شل شده بود که میترسیدم روی مبل نتونم بشینم و سر بخورم .
صدای بهروز اوج میگرفت و روح من به موازات تن صدای اون بالا میرفت!
« من به لبخندی از تو خرسندم»
« مهر تو ای مه آرزومندم»
دلم میخواست همونجا بلند بلند بزنم زیر گریه و هر چی دم دستمه پرت کنم طرفش.
من اینطوری تو عشق اون میسوختم و اون همچین چیزی میخوند؟!
چشمام شروع به سوختن کرد و فهمیدم که دیر یا زود اشکم سرازیر میشه !
بهروز صداش رو ببالاتر برده بود.
« خیز و بامن در افقها سفر کن»
« دل نبازی چون نسیم سحرکن»
دیگه چشمام پر اشک شده بود و من از ترس اینکه کسی پی به رازم ببره سرم رو پائین انداخته بودم.
نمیدونم این چه مجازاتی بود...
تاوان کدوم کار اشتباهم بود ؟
چرا باید عاشق همچین کسی میشدم؟
چرا باید یه پسری مثل بهروز میشد همه آرزو و آرمان من؟
اصلا چرا حالا؟
الان؟
خدایا چرا؟؟؟
-دوستش داری؟
از جا پریدم .
بهراد کنار من بود ..روی مبل خالی که اصلا نفهمیدم کی خالی شده بود!
دور وبرم رو نگاه کردم و دیدم شعر بهروز تموم شده و بچه ها دارن تشویقش میکنن!
خودم رو جمع و جور کردم و با صدای لرزون و دو رگه ای گفتم: ببخشید متوجه نشدم!
-خودت رو به اون راه نزن...من همهچی رو میدونم.
-میتونم بپرسم اصلا چرا همچین سوالی ذهن شما رو درگیر خودش کرده؟
-رفتار شما دوتا!
با تعجب تکرار کردم: رفتار ما ؟
شانه هایش رو با بی قیدی بالا انداخت و چیزی نگفت.
من هم روم رو برگردوندم تا به بحثش ادامه نده .
بهروز داشت با پسر جوونی حرف میزد و آتوسا مدام کتش رو میکشید تا روش رو برگردونه طرف اون!
بهراد دوباره گفت:مشکل تو با من چیه؟
برگشتم طرفش و اون بدون اینکه مرکز نگاهش من باشم ادامه داد: مدام از من فرار میکنی! بهروز چیزی گفته؟
-متوجه نمیشم!
-من اصراری به شنیدن جواب ندارم...هر جور راحتی!
و خیلی سریع از جاش بلند شد و رفت اون طرف حلقه و باخنده گفت: حالا بنده همگی شما رو به یک موسیقی بسیار زیبا مهمون مکینم تا بفهمین که کی جوونه و کی داره تو نوجونی سیر میکنه!
گیتار رو از بهروز گرفت و خودش ور بین اون و آتوسا جا داد.
دستش رو روی تارها کشید و لحظه ای بعد شروع به نواختن ک موسیقی سنتی از استاد بنان کرد!!!!
برام خیلی جالب بود که چطوری میتونه با گیتار اینقدر خوب بزنه اونم موسیقی سنتی!

اون مینواخت و من در دلهره و ترس بدی دست و پا میزدم ...دلهره از اینکه مبادا بهراد نسبت بهم نظری داشته باشه .
این جور افکار و موهومات مدام تو ذهنم چرخ میزد ونمیذاشت متوجه اتفاقات دور و برم باشم.
بازهم با صدای دست و سوت بچه ها به خودم اومدم و دیدم که آهنگ بهراد هم تموم شده و آتوسا داره سعی میکنه که بهروز رو وادار کنه در جواب بهراد ادامه بده که بهروز بی حوصله بلند شد و گفت: حالش رو ندارم...باشه برای بعد.
و بعد به سمت جمع مریم و باقی مهمونها رفت.
بهراد خندید و بلند طوری که همه بشنون گفت: بهترین کار رو کردی بهروز...رفت به همونجایی که بهش تعلق داری!
و بعد خودش دوباره مشغول نواختن شد.
هنوز آهنگش اوج نگرفته بود که منم بلند شدم و رفتم سمتی که بهروز رفته بود .
با وارد شدنم به اون جمع مریم با خوشحالی گفت: خوش اومدی دخترم...
کنار خودش جا با ز کرد و از م خواست که اونحا بشینم .
بین بهروز و مریم نشستم و به جمعی که حالا همگی به من خیره شده بودند نظری انداختم .
زنی از گوشه گفت:شما همون دوست بهروز جان نیستین؟
به حای من طبق معمول بهروز جواب داد: چطور زن دایی؟
-هیچی ...همینطوری! آخه هر دفعه که ما می آیم اینجا به درجه ایشون یه مرتبه اضافه شده.
ا ز لحن پر از طعنه زن دایی بهروز که حالا متوجه شدم مادر آتوسا ست خیلی بدم اومد اما سعی کردم به خودم مسلط باشم ..خنده ظاهری روی لبم نشوندم و برای اینکه جلوی لرز صدام رو بگیرم شمرده شمرده گفتم: هرچند که درست متوجه منظورتون نشدم اما برای من مایه افتخاره که خانم متین من رو دختر خودشون بدونن.
زن کنار مادر آتوسا خنده بلندی سر داد و گفت: لابد تو هم برادرشی دیگه بهروز ها؟
بهروز که معلوم بود مثل من حسابی کفری شده عصبی گفت: اگه باشم تو مشکلی داری؟
زن بازهم بلند بلند خندید : نه چه مشکلی! راحت باشین...جوونی دیگه!
بهروز زیر لب غرید: هیچ وقت آدم نمیشن!
نمیفهمیدم چرا انقدر عصبانی شده...اونها که داشتن به من تیکه مینداختن ..چه ربطی به اون داشت؟
محبوبه با سینی قهوه و چای وارد جمعمون شد و سینی رو جلوی من و بهروز گرفت .اونم یه فنجون قهوه برداشت و نگاهش رو انداخت به وسط فنجونش و دیگه هم سرش رو بالا نیاورد.
صدای همون زن قبلی رو دوباره شنیدم که به بهروز میگفت: بخورش بهروز جان بده فالت رو بگیرم.
سرش رو بالا آورد و گفت: آخه زحمتت میشه ماندانا جان!
-چه زحمتی؟ بالاخره فامیل بودن باید یه جاهایی به درد بخوره...بده تا بهت بگم چی میشه که اینقدر نری تو فکرو خیال!
-قربانت...ترجیح میدم ندونم و غافلگیر بشم.
-چه شجاع!
بهروز جوابی نداد و فقط شونه بالا انداخت .
ماندانا هم بلند شد و رفت پیش مادر آتوسا باهاش گرم صحبت شد .
یکم که گذشت دیدم بهرو زبدجوری تو فکر رفته..نگرانش شدم ..
برای همین آروم سرم رو نزدیک گوشش بردم و گفتم: مشکلی پیش اومده؟
با لحن تلخی جواب داد: نه چیزی که خودم نتونم حلش کنم!
قهوه اش رو روی میز گذاشت و بلند شد و رفت.
با رفتنش حس بدی بهم دست داد .
برگشتم سمت مریم تا شاید اون بهم کمکی بکنه و بفهمم بهروز چش بود اما مریم غرق حرف زدن با برادرش بود و اصلا متوجه حال پسرش نشده بود!!
حالا که بهروز نبود خودم رو مثل یه وصله ناجور بین جمع اونها جس میکردم.
دیگه هیچ دلیل برا ی اونجا موندن نداشتم..خصوصا هم که مریم حواسش پیش برادر و زن برادرش بود.
اونطرف سالن آهنگ بهراد تموم شده بود و جمعشون داشت متفرق میشد .
نگاهم رو بین جمعیت چرخوندم اما خبری از بهرزوز نبود.
پیش خودم فکرکردم که احتمالا رفته طبقه بالا.
خیلی دلم میخواست منم پاشم و برم دنبالش اما نمیدونستم به چه بهانه و دلیلی؟!
بهراد اومد سمت ما و درست اومد جای بهروز نشست و دست برد و فنجون قهوه اون رو برداشت .
بی اختیار گفتم: اون مال بهروزه!
با لذت قهوه رو مز مزه کرد و گفت: میدونم!
وقتی تمام فنجون رو با لذت نوشید کامل برگشت سمت من و همونطور که نفسش رو بیرون میداد گفت: تصمیمت رو گرفتی؟
نفسش روی صورتم پخش شد و بوی تلخ قهوه رو حس کردم ...
نگاهم پر از سوال شد و اون ادامه داد: نظرت راجع به بهروز چیه؟
-شما میخوایئن با این سوالها به چی برسین؟
خندید: تو دختر جالبی هستی! یا شاید بهتر باشه که بگم شگفت انگیزی!
تعریفی که ازم کرد نه تنها حس خوبی بهم نداد بلکه حتی باعث چندشمم شد .
خوایستم بلند بشم و ترکش کنم که گفت:چرا رفتارت برخلاف میتله؟ چرا همونطوری که دوست داری رفتار نمیکنی؟اینجوری خیلی عذاب میکشی...
کامل ایستادم و جواب دادم:ما تو دنیا حق انتخاب داریم ..نه؟
-و لابد انتخاب تو بهروزه!؟
وقیح بود و گستاخ!
و من در جواب اونهمه وقاحت نمیدوستم چطوری باید جواب بدم برای همین روم رو برگردوندم و از اون جمع خارج شدم اما همینکه از ستون بین هال و پذیرایی رد شدم بهروز رو دیدم.
برخلاف تصورم نرفته بود طبقه بالا ...
نگاهش روی من بود اما انگار من رو نمیدید!
بی توجه به بهراد که تو نخ من و بهروز بود دل رو زدم به دریا و رفتم کنارش ایستادم و گفتم: بهتری؟
-داریم سعی میکنم که باشم.
نمیدونستم از چی اینقد رناراحت شد ه!؟ اما حدس زدم هرچی که هست مربوط به گذشته است!
برا ی همین ناامیدانه تیری در تاریکی پرت کردم و گفتم: میخوائین تا ابد برا ی کارهای که نکردین حسرت بخورین؟
متعجب نگاهم کرد ...انگار تیرم درست خورده بود وسط هدف!
-نه!...ولی برای کارهایی که الان میتونم انجام بدم و نمیدم دارم حسرت میخورم...میترسم شیرین!
-ا زچی؟
ولی جوابی نداد !
صبر کردم شاید حرف بزنه اما نه ...اون قصد نداشت لب از لب بازکنه!
مسیر نگاهم رو تغییر دادم که چشم تو چشم بهراد شدم اما خیلی زود به نقطه دیگه ای خیره شدم و خیلی آروم گفتم: هر چیزی تو این دنیا یه انتخابه ! هر کاری که میکنیم ..هر تصمیمی که میگریم...زندگی یعنی همین انتخابها! پس حسرت خوردن بی معنیه...دوباره از نو انتخاب کنین!
پلکهاش رو روی هم گذاشت و نفسش رو آه مانند بیرون داد.
حدسم درسن بود ...اون از خاطره ای از گذشته داشت عذاب میکشید...اما چه خاطر ای؟
-به نظرت میشه چیزهایی رو که نمیشه تغییر داد رو قبول کرد؟
کمی فکر کردم و گفتم: چاره دیگه ای هم مگه هست؟
-نه ...نیست!
بعد سرش رو چند با رتکون داد و نگاهش رو به نوک کفشهاش دوخت ...
چند ثانیه ای به همون حال موند و بعد به طرفم برگشت و باتغییری 360 درجه گفت:نظرت درباره صدام چیه؟
ا زاینکه حال و هوا ش تغییر کرده بود خوشحال شدم ..مثل خودش خندیدم و به نی نی چشماش خیره شدم و گفتم: عالی بود! بی اغراق میگم محشر!
-راست میگی؟
سرم رو تکون دادم که یعنی آره.
چشماش دوباره شیطون شد و برق زدند.
دوباره شده بود همون بهروز شیطون و پر شر و شور.
-ممنونم ...من لایق اینهمه محبتت نیستم عزیزم!
-محبت نیست حقیقته!
-نه نه من جز محبت اسم دیگه ای براش نمیتونم بذارم!
ته دلم گفتم : الحق که موجود فرصت طلبی هستی بهروز متین!


در قسمت بعد میخوانیم:::

زیر لب گفتم : منن از اینجا میرم...
بهروز نفسش رو با عصبانیت بیرون داد و تقریبا فریاد زد:یعنی اینقدر برات مهمه اون ادمهایی که پائین نشستن دارن درباره ات چی میگم؟ آدمهایی که تنها چیزهایی که براشون اهمیت داره مدل مو و قر و فرشون و حسابهای بانکیشونه! یعنی تو همیچن آدمی هستی؟
با دردمندی سرم رو بالا بردم و توچشماش نگاه کردم و نالیدم : نه!
-پس چی؟ چرا اینطوری داری گریه میکنی ؟ ها؟ یه دلیل برام بیار؟ چرا؟

chrysalis
1390،08،29, ساعت : 08:33 بعد از ظهر
شایــــــــد وقتی دیگر

همراه بهروز به جمع برگشتیم.
صندلی ها تقریبا پر شده بود .
من روی مبلی نشستم وبهروز هم چرخی زد و از گوشه سالن یه صندلی پیدا کرد و آورد کنارمن و نشست .
مادر آتوسا با حرص گفت: بهروز جان ...جا که بود زن دایی؟
-ممنون زن دایی...راحتم.
ماندانا فنجون قهوه اش رو برعکس در نعلبکی گذاشت و گفت: راستی گلنوش داره برمیگرده.خبر داشتی؟
بهروز صاف نشست و مشتاقانه پرسید: جدی؟ نه اصلا خبر نداشتم.
-دیگه ما اینیم آقا بهروز ..ماندانا رو دست کم گرفتی؟
بعد نگاه سرسری به من انداخت وادامه داد: دیروز باهاش حرف میزدم گفت تا دو هفته دیگه ایرانه...خیلی هم بهت سلام رسوند و گفت بهت بگم خیلی دلتنگته!
حسادت زنانه ام تیشه برداشته بود و به جونم افتاده بود.
خوب میدونستم چرا ماندانا این بحث رو به راه انداخته.
ولی آیا واقعا من همچین حریف قدری بودم که برای بیرون روندنم از گود دست به چنین کارهایی بزنن؟
از این ها گذشته دلیل اینهمه هیجان بهروز رو نمیفهمیدم.
همینکه اسم گلنوش اومده بود نیشش تا بناگشش باز شده بود...این یعنی چی؟
خدایا کمکم کن!
مگه این گلنوش کیه؟
مادر آتوسا خنده بلندی سر داد و گفت: ول کنین این حرفها رو ...بچسبین به دم دستی ها...( رو به بهراد ادامه داد) بهراد جان خبر از کارهای برادرت داری یا تو این 6 سال از همه چی بی خبر بودی؟
بهراد همونطور که پاش رو روی پای دیگه اش مینداخت جواب داد: ای ...بگی نگی ...همچین بی خبر بی خبر هم نبودم.
-نه منظورم از اون مسائله...ببین حالا که اومدی به این داداشت بگو تکلیف دختر منو معلوم کنه...دیگه تا کی منتظر نظر شازده باید باشیم؟
گیج ومنگ به طرف بهروز برگشتم تا بفهمم این حرفها یعنی چی؟
اما بهروز بی خیال در صندلی اش فرو رفته بود و با خیال راحت داشت خیاری برای خودش پوست میکند.
انگار نه انگا رکه حرفی زده شده.
اما من چی؟
داشتم میسوختم...شعله میکشیدم و در نهایت چون بخار محو میشدم!
-چی میگین زن دایی؟ یعنی آتوسا و بهروز......؟
نگاه بهراد با دنیایی از سوال بین من و بهروز در گردش بود.
تو ذهنم از خودم پرسیدم : یعنی تو کله اش چی میگذره؟
صدای بهروز میدان دار شد ..هر دو دستش رو رو به جمع بالا آورد و با لحن طنز آلودی گفت: جان من ...کدومتون تو این 10 تا انگشت کم حلقه میبینین؟آخه عزیزان من این کلکها دیگه قدیمی شده ! چرا میخوائین برای من بیچاره پا پوش بدوزین؟
ماندانا خندان گفت: خیلی دلت هم بخواد.
بهروز هم با خنده بلندی که به نظر من بیشتر برای مخفی کردن احساس واقعیش اونقدر بلند بود جواب داد:اگه من نخوام چی؟
ماندانا چهره در هم کشید و طلبکارانه رو به ماد رآتوسا گفت: میبینی شکوه جون...اینم نتیجه احترام گذاشتن به فامیل!
بهروز که دیگه واقعا عصبانی شده بود دستهاش رو روی پاش مشت کرد و با صدای لرزونی گفت: ممنون از اینهمه احترام و محبت...میشه بنده رو قلم بگیرین؟
مرد کنار ماندانا که جو رو بهم ریخته دید برای میانه جی گری خودش رو وسط انداخت و گفت: آره بهروز جان...میشه...حالا چرا ناراحت میشی؟ ما فقط آتوسا رو پیشنهاد دادیم ...این شما دوتائین که باید انتخاب کنین.
بهروز کمی آروم شد ...خیارش رو گاز زد و نگاه خصمانه ای به بهراد انداخت و همون مرد قبلی دوباره گفت: حالا نمیخوای این خانم جوان رو بیشتر به ما معرفی کنی؟
بهروز همونطور که خیارش رو بالا می آورد تا بهش گاز بزنه گفت: خانم رهنما از دوستان هستند...که البته این مدت خیلی به بنده و مامان محبت داشتند و کمکمون بودند.
بهراد خندید: اصلا مامان از این رو به اون رو شده ...من واقعا به انتخابت آفرین میگم بهروز.
مریم قدرشناسانه گفت: نمیدونم اگه خدا این فرشته مهربون رو برای من نمیفرستاد چی به روزم می اومد؟
به زحمت سعی داشتم خجالتم رو پنهان کنم و خونسردی خودم رو حفظ کنم: خواهش میکنم...من که کاری ...نکردم! شما دیگه زیادی دارین بزرگش میکنین!
بهراد خم شد و دیس میوه رو جابه جا کرد و گفت: با همین تواضع و اخلاق خوبته که روح مامان رو سرپا کردی و اگرنه همه پرستارها میتونن به جسم یه آدم برسن...این روحه که مهمه!
نگاه تیز و برنده ماندانا و شکوه رو روی خودم دیدم...
نگاهشون برام تداعی کننده شکار و شکارچی بود..زیر برق نگاهشون خودم رو مثل یه شکار مفلوک و بی دفاع میدیدم.
هر چند که دیر یا زود همه میفهمیدن من کی هستم و چه جایی تو اون خونه دارم اما آخه چرا امشب؟!
صدای شکوه رو شنیدم و از درون احساس کردم که دارم از هم میپاشم.
-پس معلوم شد چرا افتخار میکرد که دختر مریمه! والا منم بودم افتخار میکردم!
دستهام رو مشت کردم و پیراهنم رو تو مشتم فشردم ..چشمام دور تا دور جمع میگشت اما هیچکس متوجه من نبود.مریم غرق حرف زدنش بودو بهراد در حال موز پوست کندن.
پس بهرو زکجا بود؟ چرا ساکت نشسته بود؟
مگه قرارمون این نبود که نذاره هیچوقت کسی بفهمه من تو اون خونه پرستار مریمم؟!
مگه خودش قول نداده بود؟
مگه نگفته بود شما اصلا دوست مایی!
پس چرا حالا ساکت بود؟
-منظورتون چی بود زن دایی؟ اونیکه تو این خونه افتخار میکنه مائیم ...چون شیرین با حضورش همه ما رو از گذشته بدمون نجات داده ...و بودنش کنارمون برامون افتخاریه.
ماندانا خنده مصنوعی کرد و در جواب بهروز گفت: نه مثل اینکه تو کارش هم استاده ...مادر و پسر رو با هم سر زبون آورده!
با اینکه بهروز ازم دفاع کرده بوداما دیگه نمیتونستم اون جمع رو تحمل کنم .
فضاش خفه کننده و هواش مسموم بود.
از روی مبلم بلندشدم و در مقابل نگاههای جستجو گر به سمت راه پله رفتم.
فقط خدا میدونست اون لحظه من تو چه حالی وبدم.
دلم داشت از جا کنده میشد .
خودم رو به پله رسوندم همونطورکه یکی یکی پله های سنگی زیبا رو رد کردم قطره های اشک رو از رو ی گونه ام رو هم پاک میکردم!
گوشهام قوی شده بود و کوچک ترین زمزمه ای رو میشنیدم.
همون موقع یه صدا شنیدم که با تعجب گفت: نه...واقعا پرستارشه!
اشکهام بیشتر شد و قلبم از درد تو سینه مچاله شد...
همه فهمیده بودند!
در عرض همون چند ثانیه ...همه فهمیده بودن من کیم!
خودم رو با عجله تو اتاقم انداختم و سرم رو روی تخت گذاتم و یه دل سیر گریه کردم.
برای خودم و احساسم...برای همه خاطراتی که با بهروز داشتم!
برای این سرنوشت تلخم!
آنقدر گریه کردم که اشکهام خود به خود بند اومد.
نمیدونم چقدرگذشت که به خودم اومدم.
از جا بلندشدم و روبه رو ی آینه ایستادم.
چشمام از شدت گریه سرخ و متورم شده بودند و روی گونه هام رد پای اشکهام دیده میشد.
با دیدن خودم و اون قیافه نزارم دوباره اشکم در اومد ...
من چقد راحمق بودم!
چندتا دستمال کاغذی از جعبه جلو ی آینه بیرون کشیم و روی چشمام فشار دادم.
اونقدر محکم که چشمام تیر کشید .
پشتم رو به آینه کردم ...دیگه تحمل دیدن قیافه خود احمقم رو نداشتم.
از خودم بی زار بودم...بی زار!
زیر لب گفتم: من از اینجا میرم...من از اینجا میرم...این تنها راه فراموش کردنشه!
همن لحظه صدای ضربه ای به در اتاقم بلند شد و بلافاصله بهروز وارد اتاق شد.
سرم رو پائین انداختم و پشتم رو بهش کردم...دلم نمیخواست اونجوری ببینتم.
از گرمای نفس هاش فهمیدم که پشت سرم ایستاده ..پشت گردنم میسوخت و خوب میدونستتم که رد نگاهش اونجاست.
دلم میخواست برگردم و با مشت محکم بکوبم وسط سینه اش و داد بزنم چی از جونم میخوایی چرا راحتم نمیذاری؟ چرا نمیذاری زندگیم رو بکنم؟
اما یادم اومد که اون هیچ تقصیری نداره و این منم که احمقانه خودم رو به این روز انداختم!
همه چیز تقصیر خودم بود...فقط و فقط خودم!
دوباره زیر لب تکرار کردم: من از اینجا میرم...
و با گفتن این حرف اشکهام دوباره جوشید...همونطور که گریه میکردم دستهای بهروز روی شونه ام احساس کردم.
شونه ام رو فشار داد و من رو به سمت خودش برگردوند و به آرومی و بالحنی مخملی گفت: چرا گریه میکنی؟ ها؟...چه اهمیتی داره که یکسری آدم از خود متشکر و کودن چی درباره تو فکر میکنن؟
اما درد من این نبود...درد من فکر و نظر اون ادمها نبود!
ضدای بهروز دوباره زیر گوشم پیچید: شیرین؟ ...شیرین...گریه نکن.
لحن مخملینش چنگ به دلم مینداخت ...
آخه من چطور میتونستم از این آدم دل بکنم؟
اما تو دلم صدایی بهم نهیب زد : بسه دیگه...تمومش کن احمق...تا کی میخوای خودت رو مثل یه عروسک خیمه شب بازی . بازی بدی؟ بسه دیگه به خودت بیا!
خودم رو از بین دستهای بهروز بیرون کشیدم و با فاصله ازش ایستادم و با حرکت عصبی اشکهام رو پاک کردم .
بهروز نفس بلندی کشید .یکقدم جلو اومد و تقریبا فریاد زد: یعنی اینقدر برات مهمه اون آدمهایی پائین نشستن دارن چی درباره ات میگن؟ آدمهایی که تنها چیزی که براشون اهمیت داره مدل مو و قر و فرشون و حسابهای بانکیشونه؟ یعنی تو هم همیچن آدمی هستی؟
درد مندانه نالیدم: نه!
-پس چی؟ ..چرا داری اینطوری گریه میکنی؟ ها...حرف بزن...یه دلیل برام بیار!
-من...من...
اما دوباره اشکم سرازیر شد و مانع حرف زدنم شد.
بهروز بار دیگه بازوهام رو گرفت و گفت: باور کن برای من نظر هیچکدوم از اون آدمهایی که اون پائین نستن و دارن درموردمون جفنگ می بافن مهم نیست...شیرین؟ ...نگام کن...با توام...به چشمام نگاه کن!
سرم رو بالا بردم و به مردمکهای لرزان نگاهش خیره شدم.
لبخند باریکی روی لبش نشست و ارومتر از قبل گفت: گوش میدی چی میگم؟ ها؟ شیرین برای من فقط یک نفره که مهمه...اونم کسی که من رو به خودم آورد...بهم فهموند زندگی چیه...کسی که من رو آدم کرد...شیرین..تو بودی که من همه اینها رو فهموندی...میفهمی؟
اما من نه میشنیدم و نه میفهمیدم ...گیج بودم..گیج گیج!
بهرز فشاری به بازوم داد و من رو به سمت خودش کشید و زیر گوشم گفت: میفهمی چی دارم میگم؟
اما بازهم جواب من سکوت بود...
-از من عاشقتر پیدا نمیکنی!
یک آن انگار یه گرمای غیر منتظره از نوک پام تا فرق سرم به وجودم تزریق شد...
قلبم گشاد شد و با سرعت شروع به تپیدن کرد.
معنی این حرفها چی بود؟
همون چیزی که من خیال میکردم؟
همونطور که در بازوهام بین دستهای بهروز بود روی زمین زانو زدم ...اونم باهام نشست .
-شیرین خوبی؟
با شنیدن اسمم انگار از خواب پریده باشم نگاهش کردم.
به زحمت از بین لبهای لرزونم نالیدم: بهروز؟
-جانم؟جان بهروز؟
اشک روی گونه هام سر خورد و از اونجا روی دامن لباسم چکید.
راستش اصلا نمیدونستم چی میخوام بگم .
اصلا باورم نمیشد که فاصله بین خوشبختی و بد بختی اینقدر کوتاه باشه!
بهروز نگاه آواره اش رو از چشمهام برداشت و نفسش رو با آه بلند و سوزناکی بیرو ن داد.

************.
*******.
-حالا چرا داری گریه میکنی؟
به خودم که میام میبینم تو ماشینم و همه جا تاریک شده.
دستم رو روی صورتم میکشم و متوجه میشم که تمام صورتم خیس شده.
خودمم نمیدونم چرا گریه میکنم..یعنی با یاد آوردی اون شب اینطوری شدم؟
-شیرین تو بدترین همسفر من تو تمام عمرم بودی!
به سمت فرزاد برمیگردم و نگاهش میکنم.
اونم نگاه کوتاهی حواله ام میکنه .
چشماش از خشتگی ریز شده.
-لااقل به فکر من نیستی به فکرخودت باش...چند ساعته همینطوری مثل مجسمه نشستی ...نه حرفی ...نه صدایی...اگه من خوابم ببره بریم ته دره که اول از همه خودت جوون مرگ میشی.
باپشت دست اشکهام رو پاک میکنم و میگم: بگو دور ازجونم.
فرزاد میخنده و میگه: دور جونت!...به تلافی این گناه نابخشودنیت باید تنبیه بشی!
اما گوشیش زنگ میزنه و نمیذاره ادامه حرفش رو بشنوم.
-جانم فرزین بگو...خب به سلامتی...آره آره یادمه...فکرکنم تا 10 دقیقه دیگه...خوبه...پس واسه ما هم بگیرین..باشه...وای به حالت اگه بهش ناخونک بزنی ...قربانت..نه ...خدافظ.
گوشیش رو قطع میکنه و میگه: فرزین بود ...رسیدن به یه رستوران ...من که دارم از گشنگی جون میدم ...معده ام داره ضعف میره.تو چی؟
تازه یادم میاد که ا زصبح هیچی نخوردم اما اصلا اشتهایی ندارم.
با اینکه ته معده ام میسوزه اما نمیتونم حتی به غذا فکرکنم.
عوضش دل میخواد چشمام رو ببندم و یه دل سیر بخوابم ...
یک خواب بدون رویا ...
بدون هیچ تصویر و خاطره ای!

فصل هشتم
(بخش دوم)

جاده تو تاریکی پنهان شده و جز همون چند متری که با چراغهای جلو روشن شده چیز دیگه ای دیده نمیشه.
تمام هیجانی که بعد از اون کار تو وجودم به غلیان افتاده بود از بین رفته و حالا در آرامش دارم به حماقتی که مرتکبش شدم فکر میکنم.
خدا چقدر به دوتائیمون رحم کرده...
اگه فقط چند ثانیه دیر تر میپیچیدم یا اگر دختره نمیتونست تعادلش رو حفظ کنه معلوم نبود چی به سر دو تائیمون می اومد!
ضبط رو روشن میکنم اما از آهنگهای تکراریم خسته شدم .
به جاش میزنم رو رادیو که داره یک برنامه ورزشی پخش مکینه ...
شبکه رو عوض میکنم صدای یه مرد جوونه که از شنونده ها میخواد در رابطه با موضوع برنامه باهاشون تماس بگیره اما من حتی نمیدونم موضع برنامه چی هست!
شبکه بعدی اخبار و بعدی هم داره یک موسیقی سنتی پخش میکنه .
حوصله ندارم دوباره شبکه رو عوض کنم ومیذارم نوای موسیقی در ماشین حکم فرما بشه.
ساعت نزدیک 12 نیمه شبه و تا چند دقیقه دیگه میرسم.
با خودم فکر میکنم که ببینم چند ساعت چیزی نخوردم ...که یادم میاد جز همون فنجون قهوه صبح چیز دیگه ای از گلوم پائین نرفته.
چه روز خسته کننده ای بود و چقدر بی نتیجه!
چشمام از خستگی دیگه باز نمیشه و سر دردم بدتر از همیشه بی تابم کرده.
پام رو بیشتر روی پدال گاز فشار میدم شاید زودتر برسم.
اماانگار برای اون جاده انتهایی در نظر گرفته نشده.
ماشینی از پشت سر چراغ میده و من که دیگه حماقتم رو به خودم ثابت کردم کنار میکشم تا بتونه رد بشه.ماشین که ازکنارم رد میشه یک نگاه گذرا به داخلش میندازم.
یک مرد و زن جوون تو ماشین نشستند ...زن خوابیده و تو بغلش یه بچه 5-6 ساله است.
روم رو برمیگردونم و دوباره به جلوم خیره میشم.
یک روزی منم این جاده رو با یک مسفر اومده بودم.همسفری که قراربود تمام زندیگم باشه اما...
صدای مجری برنامه رادیویی میاد که ا زشنونده ها میخواد هر موسیقی که میخوان رو اعلام کنند تا براشون پخش کنه و در این فاصله آهنگ قدیمی پخش میکنن.
کمی از پنجره رو پائین میارم تا باد به کله ام بخوره و شاید یکم حالم سر جا بیاد ...اما تو اون تاریکی و تنهایی و سر درد ی که گریبانگیرش بودم ذهنم مدام در حال کار کردن بود و این یعنی عذاب...شکنجه!
بالاخره تابلوی رامسر 5 کیلومتر رو میبینم.
فکر اینکه تا چند دقیقه دیگه میرسم و میتونم بخوابم حس خوبی رو در رگهام به جریان میندازه ..شایداز شام حسام هم چیزی مونده باشه و بتونم شکمم رو هم سیر کنم.
فکر دستپخت گلنوش اشتهام رو تحریک میکنه.
********.
دستم رو روی بوق میذارم و برا ی چندمین بار فشارش میدم ...بالاخره در ویلا با صدای بدی باز میشه.
و گلنوش با لباس محلی جلو ی در دیده میشه...یه دستش رو گرفته جلوی چشماش تا نورچراغها اذیتش نکنه.
سرم رو از پنجره بیرون میارم و میگم: سلام گلنوش جان ...خوبی عزیزم؟
صدام رو که میشنوه با خوشحالی میاد جلو و نگاهم میکنه.
-سلام..حال شما...چه عجب از اینطرفها.
-ممنون..در رو باز میکنی؟.
-الان آقا.
در رو باز میکنه و من هم سریع وارد ویلا میشم.
از ماشین که پیاده شدم اونم در ویلا رو بست و داشت می اومد به طرفم.
-خوبین همه؟ حسام الدین ؟ بقیه؟
-بله همه خوبن...به لطف شما همه چی رو به راه...شام خوردین آقا؟
-نه گلنوش جان...اگه چیزی دارین بیاربرام که دارم پس می افتم.
-چشم آقا..اتفاقا خوش شانسین شام پخته بودم که محمود اومد باهم بخوریم که نیومد ...قسمت شما شد.
-قربونت بشم...ممنون.
-شما بفرمائید میارم براتون.
چیزی نگفتم و به سمت ساختمون ویلا رفتم.
با باز کردن در و دیدن فضای آشنا دلم گرفت ...روی مبلی خودم رو رها کردم و سوئیچم رو روی میز خاک گرفته انداختم .
سر درد داشت داغونم میکرد...قرصهامم که همراهم نبود و نمیدونستم باید چکار کنم؟
چشمام رو بستم و سرم رو به پشتی مبل تکیه دادم ...
-آقا خوابیدین؟
بدون اینکه تکون بخورم میگم: نه بیدارم عزیز.
-غذا آوردم.
-بذار همونجا...دستت درد نکنه.
بوی عطرش رو وقتی از کنارم رد میشه حس میکنم ...سینی رو جلوم میذاره و میخواد بره که میپرسم: حسام خوابه؟
-بله.
-بیدارت کردم؟
-نه من بیدار بودم...
-بچه ات چطوره؟
-خوبه خدا رو شکر...اون دکتری که بردینش دستش شفا بود از اون موقع به بعد خوبه شکر خدا.
-خدا رو شکر.
دیگه نه من چیزی میگم ونه اون...
از ساختمون که بیرون میره لای چشمام رو باز میکنم و به سینی غذا نگاه میکنم .
یک کاسه بزرگ آش رشته است....معده ام ضعف میره اما سردردم نمیذاره تکون بخورم...
دلم میخواد کله ام رو محکم به لبه میز بکوبم تا شاید آروم بشه اما خوب میدونم که بی فایده است!
با ناله از جا بلند میشم و پشت میز کوتاه میشینم و یک قاشق از آش رو گذاشتم تو دهنم .
نگاهم دور تا دور سالن رو میچرخه و دوباره به کاسه ی آش برمیگرده.
ته دلم میگم چی میشد اگه اونم الان اینجا کنارم بود و با یک قاشق دیگه از این کاسه باهم آش میخوردیم.
یک قاشق دیگه میذارم تو دهنم و به روزهای قشنگی که تو این ویلا داشتیم فکر میکنم ...
اما میبینم که تمام این خاطره های خوبم فقط به دو صحنه برمیگرده ...باقیش همه تلخ بود عین زهر!
همنیجا بود که برای همیشه از دست دادمش!


در قسمت بعد میخوانیم::
-با من ازدواج میکنی؟
زد زیر خنده!
انتظار چنین حرکتی رو ازش نداشتم.
-چرا میخندی؟
چیزی نگفت ولی لبخندش پهن تر شد!
آروم گفتم: این خنده یعنی آره؟
نمیدونم چرا اما یهو لبخندش محو شد ..قیافه اش انگار ترسیده باشه رنگ پریده به نظر میرسید.
-یعنی نه؟
.....
***********><

ممنون از همراهیتون.
هم اینجا وهم در اگر فــــردا نمی آمد...
بچه ها ما همچنان در انتظار دوستان خوب نویسنده ای هستیم که تو نوشتن این رمان کمکمون کنند.
فکر میکنم تا الان تقریبا متوجه شدین که این رمان قراره داستان متفاوت و نویی رو روایت کنه.
پس ما رو تنها نذارین و کمکون کنین...
یک دنیا ممنونیم.:-2-38-:

chrysalis
1390،09،03, ساعت : 09:05 بعد از ظهر
*********>
از خستگی نای تکون خوردن ندارم .
روی کاناپه وسط سالن دراز میکشم و پاهام رو روی هم میندازم .
سقف تاریک و روشن شده و مدام با تکون خوردن درختها شکلهای جالبی روی خودش نشون میده.
پلکهام رو روی هم میذارم و سعی میکنم که بخوابم اما بی فایده است.
چشمام میل خوابیدن دارند اما ذهنم مدام درحال کار کردنه .
از این دنده به اون دنده میشم اما بازهم فایده ای نداره.
یکدفعه بی اختیار دلم برا ی خونه پر میکشه.
ازاومدنم پشیمون شدم...دلم میخواد الان تو اتاق شیرین می بودم و روی تخت اون دراز میکشیدم و به نقطه دلخواهم خیره میشدم.
تا دوباره صحنه زیبای اون شب رو به یاد بیارم.
قشنگ ترین خاطره ام مال اون شبه...وقتی برا ی اولینبار از زبونش شنیدم که دوستم داره..
پشت پلکهای بسته ام دنبال آهنگ صداش گشتم ...چقدر قشنگ گفته بود :بهروز دوستت دارم!
با یاد آوریش انگار دوباره کنارم باشه و این جمله رو شنیده باشم دلم لرزید و نفسم تند شد.
دستم رو به سمت گردنم بردم و زنجیر رو بیرون کشیدم ..تو تاریکی حلقه کدر و مات دیده میشد اما برای من میدرخشید...همونجوری جلوی چشمام نگهش داشتم و بهش خیره شدم.
هر چی بیتشر به حلقه چشم میدوختم بیشتر یاد اونشب می افتادم.
یاد چشمای اشکی شیرین که برق میزد ...برقی که دلم رو بدجوری لرزونده بود و وادارم کرده ب ود که زبون با زکنم و حرف دلم رو بهش بزنم.
اونشب بهش گفتم که :با من ازدواج میکنی؟
و اون زد زیر خنده ...انتظار خندیدنش رو نداشتم...
-چرا میخندی؟
چیزی نگفت ولی لبخندش پهن تر شد!
آروم گفتم: این خنده یعنی آره؟
نمیدونم چرا اما یهو لبخندش محو شد ..قیافه اش انگار ترسیده باشه رنگ پریده به نظر میرسید...خواست ازم دور بشه که محکم گرفتمش وب ا تردید پرسیدم: یعنی نه؟
اما باز هم چیزی نگفت ...انگار اصلا تو حال خودش نبود..به جای هر حرفی نگاهم میکرد...قلبم از شیندن جواب بی تاب بود و تمام بدنم نبض شده بود..
تو دلم نالیدم:یالا حرف بزن دیگه...بگو.
فکر کنم حرفم رو از نگاهم خوند و فهمید که دیگه تحمل ندارم ...چون با صدای لرزونی گفت:چی باید بگم؟
-تو هم منو دوست داری؟ تو هم به من فکر میکنی؟
نگاهش رو از چشمام برداشت و به وسط سینه ام خیره شد...قلبم دیگه نمیزد...فکر کنم داشتم میمردم...اما اون باز سکوت کرده بود...هر لحظه ای که میگذشت به خودم میگفتم الان روحم از بدنم جدا میشه...
بی تابابانه گفتم: به چی فکر میکنی ...اینقدر جوابش سخته؟
دوباره چشماش رو سر داد بالا و به من نگاه کرد..مردمکهای چشماش بین اونهمه حلقه اشک میلرزیدند و برق میزدند ...یه برق عجیب ..برقی که منو میترسوند...میترسیدم بگه نه...
بازوش رو فشار دادم و با استیصال صداش زدم:شیرین؟
-بله؟
-دوستم داری؟
-آره!
حالی که اون لحظه بهم دست داد مثل دمیده شدن دوباره روح به بدنم بود....یه شادی غیر قابل وصف..یک گرمی که تا به حال تجربه اش نکرده بودم...
حسی که یکباره مثل جریان برق وارد بدنم شد..
-دوباره هم بگو.
سرش رو پائین انداخت و کمی مکث کرد..چند ثانیه ای طول کشید ولی وقتی سرش رو بالا آورد و نگاهش رو دیدم ته دلم قرص شد...خندیدم...مثل اون...
مثل اونکه با لبخند دوباره بهم گفته بود: بهروز دوستت دارم.

******.

موج ها آروم می اومدند و برمیگشتند...دریا آروم آروم بود...
و این آمد و شدامواج موسیقی زیبا و بدیع ساخته بودند...چشم به وسط دریا دوخته بودم...به اونجایی که صاف صاف بود و خبری از رفت و آمد موجهای کوتاه و لغزان نبود...سکون و سکوت!
نسیم خنکی از روی آّب بلند و روی صورتم پخش شد و مثل یه دست نوازشگر نوازشم کرد..چشمام رو بستم و همه حواسم رو به گوشهام دادم.
میون اون سنفونی رویایی روحم در خلسه ای شیرین فرو میرفت و من بعد ازمدتها داشتم همه چی رو فراموش میکردم...
لحظاتی رو که با عشقم به اوج کشیده شده بودم و بعد ناجوانمرده قعر چاه دنیا رها شده بودم رو از یاد میبرم.
از یاد میبرم...که چطور به حال خودم رها شدم...تنها شدم..فراموش میکنم که حالا عاشقم یا متنفر؟
همه چی رو ..همه چی رو فراموش میکنم...چشمام رو که باز میکنم هنوز وسط دریا ساکنه..یا شاید هم من اینطوری خیال میکنم...
تو همون حال از خودم میپرسم حالا واقعا عاشقم یا متنفر؟
اما انگار هر دو واژه معنای خودشون رو برام از دست دادند.
-بیدار شدین؟
برمیگردم و گلنوش رو با یه لبخند پشت سرم میبینم.
-سلام.
نزدیکتر می آد و اونم به دریا چشم میدوزه و میگه: سلام...صبحانه تون رو بردم تو ساختمون.
-ممنون عزیز دلم...زحمت کشیدی...حالا چرا نمیشینی؟
یکم مردد به نظر میاد اما اصرار که میکنم کنارم میشینه و دوتایی باهم به صدای دریا گوش میدیم.
-خب تعریف کن.
-از چی بگم؟
-از زندگیت...شوهرت... بچه ات...راستی اسمش چی بود؟
-تارا.
-تارا؟...قشنگه!...یعنی چی؟

-یعنی ستاره.
-قشنگه...مثل مامانش!
دیگه چیزی نمیگه منم حوصله حرف زدن ندارم ...هر کدوممنون تو رویاهای خودمون فرو میریم و غرق در افکار مون میشیم.
-میگم آقا خبری از خانم نشد؟
بالاخره چیزی که نباید بپرسه رو میپرسه و من میفهمم که اینبار هر دو به یک موضع فکر میکردیم!
گلنوش ادامه میده: هرشب قبل اینکه بخوابم کلی دعا میکنم که خدا دوباره شما دوتا رو سر راه هم بذاره...به خدا حیفه...معلوم نیست چی شد یهو خانم ....
بقیه حرفش رو ادامه نمیده و سکوت میکنه ..این سکوت با حرف زدن درباره شیرین به یک اندازه برام عذاب آوره...
برا ی انکه فضا رو عوض کنم میگم: حالا کجاست این دخملت؟
لبخند تلخی که تا اون لحظه روی لبش بود جای خودش رو به خنده زیبایی میده و میگه: خوابیده...دیشب دل درد بود نخوابید...بیدار بشه میارمش دست بوسی.
-تو چرااینجوری با من حرف میزنی گلنوش؟
سرش رو پائین میندازه و میگه: چه جوری آقا؟
-همینجوری دیگه...آقا کیه؟ ..نکنه یادت رفته من کیم و توکی؟
-نه آقا یادم نرفته!
-همین آقا گفتنت یعنی چی؟ها؟
-ببخشید.
-یه شرط داره.
-بفرمائید.
-به شرطی که بشی همون گلنوش همیشه...لازم نیست بهت باد آوری کنم که چرا ؟
-نه ...فقط...
-دیگه ولی و اما نیار گلنوش...من این روزها داغونم... تو دیگه برام درد تازه نتراش.
-چشم.
برگشتم و به صورتش مهربون نگاه کردم و خودم رو بهش نزدیک کردم و گفتم:چشمت بی بلا دختر خوب.
اونم نگاه عمیقی بهم میکنه و میخنده.
-حسام کجاست؟ دلم خیلی براش تنگ شده.
-قهره باهات.
-باریکلا...باریکلا...دیدی چه آسونه...آره همینو میخواستم من بهروزم نه کس دیگه ای ..خب حالا اون چرا قهر کرده ؟
-میگه پسری که سال به سال یادی از باباش نکنه پسر آدم نیست ...هفت پشت غریبه است...دلخوره دیگه.
-راست میگه...پس توهم برا ی همین اینجوری سر و سنگینی ؟ آره؟
-نه...نه...ربطی به اون نداره.
-آخ گلی میدونی هوس چی کردم؟
با چشمهای درشتش بهم خیره میشه و کنجکاو نگاهم میکنه: چی ؟
-دلم برا ی میرزا قاسمی هات پر میزنه...برام درست میکنی؟
خنده قشنگی رو لبش نشست و همونطور که دستش رو روی چشمش میذاشت گفت: به روی چشم.
لبخندش اونقدر قشنگ بود که برای چند لحظه احساس کردم منم دلم میخواد همونطوری بخندم ...
یعنی خوشبختی چیزی جز یه خنده با دل خوشه؟
افسوس که من نه دلم خیال خندیدن داره و نه لبهام توانش رو !


فصل نهم*
(بخش اول)

-آهای خانم خانما..وا کن اون چشمات رو ..خورشید خودش رو خفه کرد از بس از پشت پرده دیدت زد!
چشمام رو به زحمت باز کردم..نور آفتاب مستقیم خورد تو چشمام و منم دوباره چشمام رو بستم .
-ای بابا... باز که بستی اون چشمای مکش مرگمات رو .
اجیر شده بودم اما اصلا دلم نمیخواست از جام تکون بخورم ...شیدا روی تخت نشست و آروم گونه ام رو بوسید و گفت: نمیخوای پاشی؟ به خدا مردم ازتنهایی؟
-رومئه کجاست که تو تنهایی؟
خنده ای از ته دل کرد و جواب داد: همه رفتن بیرون...فقط من وتو تو ویلاییم.
یک ذره ا ز لای چشمام رو باز کردم : کجا رفتن؟
-فرزین همه رو بسیج کرده برده خرید..علی هم رفته لب ساحل برامون ماهی بگیره.
-بیچاره علیرضا.
-بیچاره من که به جای اینکه الان کنار شوهرم باشم اینجام .
-خجالت نکش بقیه اشم بگو...بگو کنار یه قد بداخلاق گنده دماغ ...دیگه چی تو دلت بود و نگفتی؟
بلند بلند خندید و گفت: ای قربون آدم چیز فهم.
آفتاب کلافه ام کرد ...ملافه رو روی سرم کشیدم و گفتم: شیدا اون پرده رو بکش مخم داغ کرد.
-فکرکردی...میخوای دوباره بخوابی؟ عمرا اگه بذارم...پاشو ...پاشو...دق کردم از تنهایی.
-پاشم چی کار کنم..باز به پر و پاچه هم بپریم؟
ملافه رو از روم کشید و گفت: نه خوشگلم...پاشو با هم بریم کنار ساحل قدم بزنیم...بعد ویلا رو نشونت بدم ...دیشب که تو توی خواب راه می اومدی هیچی ندیدی...بعدشم بیا به یاد قدیم ندیم ها باهم بریم تو آشپزخونه یه چیزی روبه راه کنیم واسه نهار.
-مگه نگفتی علی رفته ماهی بگیره؟
-پاشو تو حالا...ماهی رو که خالی خالی نمیخورن...
به زور پاشدم و نشستم : اه چقد ر گیر میدی!
-بلند شو دیگه خواهری...بلندشو که امروز بدجوری یاد قدیما به کله ام زده...یادته اون روزها هر روز صبح با هم کنار آینه وای میستادیم و کپ هم تیپ میزدیم؟
لبخند تلخی روی لبم اومد...چه روزهایی بود ...عین هم...مونمیزدیم!
شیدا با لحن محزونی میگه: دیگه خیلی وقته که همه میتونن ما دو تا رو از هم تشخیص بدن!
نگاهش میکنم ...صورت شادابش تو قاب موهای بلند مشکیش میدرخشه...راست میگفت چطور خودم به این مساله فکر نکرده بودم...
الان سالهاست که دیگه هیچکس ما رو با هم اشتباه نمیگیره.
شیدا دستم رو میگیره و کنار آینه قد ی می ایستیم.
نگاهم از شیدا روی تصویر خودم میافته...
به خودم که 6-7 سال پیر شدم...شیدا انگار جوونی های منه!
یه ژاکت بهاره لیمویی پوشیده و دامن راه راه صورتی ...اما من بلوز و شلوار خاکستری!
دستی به موهای کوتاهم میکشم و از خودم میپرسم چی به سرم موهام اومده...انگار بعد از سالا خودم رو دیدم...
صورت شیدا پر از خنده میشه و میگه: چیه دلت برا ی موهات تنگ شده؟
-چی کارشون کردم شیدا؟
متعجب نگاهم میکنه و میگه: خوبی تو؟ فکر کنم تصادف دیروز یک بلایی سرت آورده...ببین منو میشناسی؟
به چشمهای درخشانش که زندگی ازش فریاد میزنه خیره میشم و میگم: شیدا چی به سرم اومده؟
خنده اش محو میشه و چهره اش در هم فرومیره ..دیگه چشماش نمیخندن...با یک غم مبهم نگاهم میکنه و بعد یهو محکم منو میگیره تو بغلش و به خود ش فشارم میده.
اما من هنوز دنبال سوالمم...
واقعا چی به سرم اومده؟

****.

با هم روی ماسه های میشینیم و به امواجی که می آد و میره خیره میشیم.
شیدا مجبورم کرده که عین خودش لباس بپوشم.
دوتایی بلوز سبز پسته ای خوش رنگی با شلوار جین پوشیدیم.
-چقدر آرومه.
-آره.
خندید و پرسید:چی؟
-دریا دیگه.
-کی با دریا بود؟
-پس چی رو میگی آرومه؟
-اخلاق نمونه تو رو!
-ناراحتی؟
-نه به خدا ...در عجبم که خورشید این طرفها از کجا درمیاد که تو اینقدرخو ش اخلاق شدی؟
-خیلی خودت رو درگیرش نکن ...گمون نکنم به جوابی برسی.
-احتمالا حق باتویه!
مشتی از ماسه های داغ رو برمیدارم و از پشت سر آروم دستم رو به یقه لباس شیدا نزدیک میکنم ...
شیدا ساکت نشسته و داره به اون دورد دورها نگاه میکنه که من ماسه هار و تو لباسش میریزم...
یکدفعه جیغش بلند میشه و می افته به جون خودش.
-خدا خفه ات نکنه شیرین...سوختم!
خودم رو روی زمین میندازم و از ته دل میخندم..یه خنده واقعی و سرخوشانه!

-مگه بده میخوام برنزه ات کنم...اینجوری علی بیشتر میپسندت!
پیراهنش رو چندبار تکون داد و کنارم نشست ...
بهش از گوشه چشم نگاه کردم دوباره زدم زیر خنده خودش هم خندید .
-چیه؟
نگاهش یه جوری شد و با حرص گفت: مرگ!!!
دوباره دوتایی پقی زدیم زیر خنده .
ته دلم گفتم: واقعا اگه شیدا رو نداشتم چی به سرم می اومد...واقعا دوستش داشتم ..به حضور ش محتاج بودم..تصور اینکه تا دو هفته دیگه از هم جدا میشیم دلم رو لرزوند و قلبم رو به درد اورد...من طاقتش رو نداشتم...
تو حال خودم بودم و نزدیک بود که اشکم در بیاد که شیدا گفت: تلافیش رو سرت درمیارم ...فقط منتظر باش.
-هستم!
چند دقیقه ای هر دو سکوت میکنیم و من از این سکوت میترسم...
به شیدا که حسابی تو فکرفرو رفته خیره میشم و به خودم میگم : بیشتر از همیشه دوستش دارم...میخوام به خودش هم بگم اما یه چیزی راه حرف زدنم رو بسته!
-اوهوی صاحاب داره!
ا ز فکر بیرون میام و میبینم که داره با لبخند موذیانه ای نگاهم میکنه.
-چی صاحاب داره؟
با انگشت به خودش اشاره میکنه و میگه: این صاحاب داره!
-خوش به حال صاحبش!
-البته!
-چیزی میخواستی بگی؟
-من ؟ نه...چرا همیچن فکری کردی؟
-فکر کردم دلت میخواد باهم درمورد چند سال پیش حرف بزنیم.
-چند سال پیش که همون موقع تموم شد و رفت...بیا در باره 2 هفته دیگه حرف بزنیم.
-بخاطر 2 هفته دیگه است که میگم بیا درباره گذشته ها حرف بزنیم...ببین شیرین من خیلی فکر کردم..شاید ما اشتباه کردیم ...شاید نباید اونطوری بهروز رو ول میکردی! باید ازش توضیح میخواستی ...نمیدونم ولی شاید برای دفاع از خودش حرفی داشت.
عصبی شده بودم ...اینجا هم دست از سرم بر نمیداشت...حالا که خودم ولش کرده بودم شیدا شده بود مامور عذابم!

مشتی به زمین زیر پام زدم وگفتم:چه دفاعی ؟ مگه دفاعی هم میتونست داشته باشه؟
-نمیدونم..اما اونم حق داشت بدونه چرا!
یکدفعه کنترلم رو از دست ادم مشت پر از ماسه ام رو به سمت دریا پرت کردم و فریاد زدم: چه حقی؟ چه حقی؟ اون کثافت مگه چیزی هم باقی گذاشت؟ همه چی رو به لجن کشید ...تو که خودت بودی...دیدی ...یادت رفته؟ یادت رفته کنار ساحل با اون دختره غربتی؟ یادت رفته چطوری با اون ...
نتونستم ادامه بدم...از جام بلند شدم و به بازوهام چنگ زدم اما خشم دوباره تو وجودم زبانه کشید و گفتم: مگه من چی کارش کرده بودم که این دستمزدم بود..پس حق من چی میشه ؟ من چه حقی دارم این وسط؟...اصلا من براش چی بودم شیدا؟ یک معشوقه؟ یه سوگلی بین همه دلباخته هاش؟ یا یه کودن احمق که مثل خر سرش رو انداخت پائین و اون لعنتی هرچی که گفت باور کرد !؟ ها شیدا جواب بده ..من چی بودم؟ یه دختر ساده و بی شعور که فریب اون بی همهچیز رو خورد...یک بیچاره...یک بازنده...
با زانو روی زمین افتادم و به ماسه های داغ چنگ زدم و از ته دل زار زدم...
تو سرم صدام مدام تکرار میشد : یک بازنده..یک بیچاره!

chrysalis
1390،09،04, ساعت : 08:30 بعد از ظهر
********.
-خب حالا منظور شما دوتا خواهر چیه که عین هم لباسی پوشیدین؟
من و شیدا نگاهی به هم انداختیم و دوتایی سرهامون رو بهم نزدیک کردیم و ریز ریز خندیدیم.
فرزین باز با شیطنت نگاهمون کرد و گفت: میگم شما دو تا خواهر هم خیلی خطرناکین ها!
-چرا آقا فرزین؟
فرزین یه نگاه به فرزاد و یه نگاه به شیدا کرد و خیلی آروم طوریکه فرزاد و علی نشنوند گفت: بیچاره این شوهرهای آینده زندگی شما دوتا ! باید خیلی حواسشون جمع باشه و الا افتضاحی به بار می آد ها!
مونده بودم بخندم یا با یه سیلی محکم بهش بفهمونم چه چرتی پرونده !
واقعا اون بشر وقاحت رو به حد خودش رسونده بود...
اخم ها م رو در هم کشیدم و طوری نشستم که بفهمه اصلا از شوخیش خوشم نیومده اما شیدا برعکس من نیشش تا بنا گوشش باز شده بودو داشت به حرف فرزین میخندید!
فرزین هم که رو داده ی خدایی بود و اصلا خجالت تومرامش معنایی نداشت .همونطور که داشت ماهی تو بشقابش رو پاک میکرد رو به علیرضا گفت: میگم علی تو چه جوری شیدا خانم رو از شیرین خانم تشخیص میدی؟
علیرضا نگاهش رو مستقیم به شیدا که کنار من نشسته بود دوخت و لبخند قشنگی زد و دستش رو روی قلبش گذاشت و جواب داد: از اینجا پسر!
شیدا هم خندید و گفت: عشق دیگه! چی کار ش میشه کرد؟!
فرزین بور شده بود که جوابی بده..جواب هم داد اما من نشنیدمش ...
یعنی اصلا تو اون فضا نبودم که بخوام بفهمم اون چی گفت و شیدا چی جوابش رو داد...
داشتم به این فکر میکردم که چرا هیچوقت بهروز مثل علی نتونست من رو از شیدا تشخیص بده؟
چرا اون مدام ما دوتا رو باهم اشتباه میگرفت؟
چرا اون هیچ وقت مثل علی از روی قلبش من رو نشناخت؟
صدای بلندی تو سرم داد زد: بدبخت تا کی میخوای خودت رو گول بزنی ...مگه اصلا عشقی هم در کار بود که اون بخواد از روی اون تو رو بشناسه؟
و با زدلم از خودم میپرسه: پس اگه عشق نبود چی بود؟
سر و صدای جمع دور و برم رو میشنوم که هرکس داره چیزی میگه و بحثشون حسابی داغ شده اما من هیچی نمیفهمم...من فقط داشتم به یه چیز فکر میکردم ....
و اونم بهروز بود ...بهروز و سفری که با اون به شمال داشتم!
اون روز مثل یه پرده نمایش جلو چشمام ظاهر شد...

***************.
*********.
همه تو ماشین بهروز نشسته بودیم.
بهروز برخلاف میلش و فقط بخاطر مادرش مجبور شده بود که بهراد رو هم همسفرمون کنه.
من هم شیدا رو با خودم آوردم .
البته نه به اصرار کسی از ترس اینکه گند بزنم و فقط برای اینکه شیدا بهم قوت قلب میداد اون رو مجبور کردم که باهام بیاد.
هرچند که حضورش بیشتر شبیه نقش سر خر رو بازی میکرد تا قوت قلب!
اما هرچی که بود می ارزید!
بهروز و بهراد جلو نشسته بودند و نوبتی جاهاشون رو عوض میکردند ومن و شیدا ومریم هم عقب بودیم.
صبح زود بعد نماز صبح راه افتادیم...یعنی بهروز اومد جلوی خونمون دنبالمون.
و وقتیکه من و شیدا رو درست شبیه هم تو مانتو شلوار طرح سنتی و یک شکل دید قیافه اش خیلی دیدنی بود...
مشکوک جلو اومده بود و کلی به دو تائیمون نگاه کرده بود تا بالاخره من از رو رفتم و سرم رو انداختم پائین اما شیدا با پر رویی همجنان به بهروز خیره مونده بود ...
بهروز اون روز خندیده وگفته بود: شما دو تا خواهر عجوبه خلقتین!
-شما چی؟
بهروز متعجب در حالیکه یه ابروش رو بالا میداد پرسیده بود: ببخشید شیدا خانم من چی یعنی چی؟
-هیچی راستش منظور خاصی نداشتم فقط میخواستم شما راحت تر من و از شیرین تشخیص بدین .
و بعد رفت و کنار مریم نشست و باهم گرم صحبت شدن.
نیم نگاهی به بهروز انداختم که دیدم داره بهم میخنده ...لبم رو به دندون گرفتم و زیرلب گفتم :ببخشید شیداست دیگه!
دستش رو روی سینه اش گذاشت و آروم فت: اما شیرین یه چیز دیگه است!
سرم رو از خجالت پائین انداختم و بهروز خنده صدا داری کرد و همونطور که در رو برام گرفته بود زیر گوشم زمزمه کرد: عاشق همین خجالت کشیدن هاتم !

*******.
***.

-اوهوی ببند اون نیشت رو آبرومون رو بردی!
درد بدی تو پهلوم حس کردم و با ناراحتی به بغل دستم نگاه کردم که دیدم شیدا داره عصبی نگاهم میکنه.
-هی ..چته تو؟
شیدا باحرص چنالش رو تو ماهیش فرو برد و زیر لب گفت: خاک برسرت کنن الاغ! از کی زل زدی به اون طرف؟ بیچاره ..بمیرم براش ...حالااون لبخند ژکوند چیه گوشه لبت؟
با تعجب روم رو برگردوندم و نگاه فرزاد رو روی خودم دیدم !
دوباره به شیدا خیره شدم و گفتم: چی میگم؟من؟!
-نه عمه من! همه باید بفهمن خواهر من یه تخته اش کمه؟ نمیشد دو دقیقه دیرتر بری خاطره گردی؟ ای خدا نگذره ازت بهروز با این همه خاطره ای که برای این مادر مرده گذاشتی!
زیر چشمی به فرزاد که حالا دمق شده بود نگاه کردم و یواشکی از شیدا پرسیدم: همه فهمدین؟
-نه اون طور که تو زل زده بودی فقط مونده بود اموات نفهمن که احتمالا به زودی میفهمن!
تمام حس خوب و قشنگی که از یاد آوری اون روز تو وجودم بیدار شده بود یکدفعه ته کشید و یه مزه تلخ دهنم رو پر کرد...
نمیدونم چم شد اما یهو بلند شدم و اون جمع روترک کردم ..


فصل نهم *
(بخش دوم)

به محض رسیدن بهراد از ماشین پیاده شده بود و زیربغل های مامان رو گرفت و برده بود داخل ویلا.
شیرین از عقب داشت بهم نگاه میکرد و من هم از تو آینه به اون...
اونسال هم وقتی رسیدیم ویلا شب شده بود ...
شب رو خیلی دست داشتم ..از وقتی بچه بودم با تاریکی انس بیشتری داشتم اما اونشب حال خوب نبود.
از دورن حس میکردم تو هزار تویی فرو رفتم و هر لحظه بیشتر تو راههای پیچ در پچ اون گم میشم.
ته دلم میلرزید...میترسیدم.
شاید هم یه دلهره ساده بود که من اونقدر بزرگش کرده بودم.
درست نمیدونم...
شاید اگه میتونستم بهراد رو از زندگیم حذف کنم و شرم وحیا شیرین هم کمتر میشد یه نفس راحت میکشیدم و میشد امیدوار باشم .
اما فعلا همه چیزهایی که دست و پا ی من رو میبست وجود داشتن و باعث میشدن که من نتونم بفهمم آخر کار عشقم به کجا میرسه؟!
چشمام رو بستم و پشت پلکهای بسته ام تصویر چشماهای خیس از اشک شیرین تو شب مهمونی تصور کردم ...وقتی که بدون هیچ نقابی رو چهره وسخصیتش بهم گفته بود دوستم داره!

-آقا بهروز؟

صدای ضربه ای که به شیشه ماشین میخورد خاطره زیبای اون شبم رو از هم درید ...
به خودم اومدم و به کسی که کنار ماشین ایستاده بود چشم دوختم.
اول خیال کردم شیرینه امانه شیدا بود...از وسط راه شیرین روسریش رو عوض کرد و یه روسری براق آبی سرش کرد ...خودم بهش گفتم...دلم نمیخوسات بهرادهر بار که میخواد بااون حرف بزنه زل بزنه تو چشماش و به قول خودش این دوتا خواهر رو از برق نگاهشون بشناسه!
-بله شیدا خانم؟ بفرمائید؟
-عذر میخوام شما نمیخوائین کمک کنین؟...من و شیرین هنوز دوره باربری رو پاس نکردیم!
-منم هنوز اون دوره رو نگذروندم اما میدونین بعضی چیزها باید تو ذات آدم باشن مثل حمالی که ذات ما مردهاست!
پیاده شدم و روبه روی شیدا ایستادم ...اونم داشت خیر ه نگاهم میکرد و لبخند باریکی گوشه لبش بود .
-اگه جسارت شد عذ رمیخوام .
خندید و جواب داد: نه این چه حرفیه ...اتفاقا داشتم به عمق حرفتون فکر میکردم...
با دست به ساکها و چمدونهای رو باربنداشاره کرد و گفت: میدونین آقا بهروز من با نظرتون کاملا مواقم....بالاخره هرکسی رو بهر کاری ساختن...شما آقایون رو برای حمالی و ما خانم ها رو هم برای مدیرت و نظارت به کار شما مردها تا یه وقت خدای نکرده گند نزنین!پس بااجازه تون ما به وظیفه مون برسیم!
خنده بلندی سر دادم و برگشتم تا عکس العمل شیرن روهم ببینم که دیدم کنار صندوق عقب ایستاده و داره سعی میکنه خودش تنهایی چمدونش رو بیرون بکشه.
انگار اصلا متوجه بحث ما دونفر نشده بود!
شیدا که مسیر نگاه من رو دنبال کرده بود گفت: ما روباش داریم برای کی تبلیغات میکنیم!...چی کار میکنی دختر؟ این چیزها چیزه!
شیرین انگاراز خواب پریده باشه یکدفعه به خودش اومد ودور و برش رونگاه کرد ...
ا زحالت نگاهش فهمیدم که اونم مثل من درگیر و دار احوالات دورنی خودشه...
ته دلم یکم لرزید ...میترسیدم پشیمون شده باشه..آخه اون شخصیت دمدمی مزاجی داشت و هیچ وقت نیمتوسنتم حدس بزنم یه دقیقه دیگه چه تصمیمی ممکنه بگیره؟!
-شما دوتا تا خود صبح میخوایین همینطوری وایستین؟
به خود اومدم و گفتم: اگه وایستیم شما ناراحت میشین شیدا خانم؟
شیدا دستهاش رو روی سینه حلقه کرد : نه خدا رو شکر دوتایی لنگه همین...خدا خوب در و تخته رو با هم جور کرده!
و بعد غر غر کنان رفت اونطرف ویلا و گفت: معلوم نیست دوتایی تو کدوم باغ دارن سیر میکنن؟
شیدا که رفت نگاهم رو انداختم رو صورت خسته شیرین...سرش پائین بود و همچنان داشت تلاش مکرد که چمدونش رو بیرون بیاره..
تازه معنی حرفهای شیدا و غرغرهاش رو فهمیدم ...با دو قدم بلند خودم رو به شیرین رسوندم و دستگیره چمدونش رو گرفتم.
دستم رو که دید فوری دستهاش رو کنار کشید و سرش رو بالا آورد ...
چشماش دنیا حرف باهام داشت و من خوب میدونستم چی داره مگه...اما جرات جواب دادن به سوالهاش رو نداشتم.
همنطور که چمدون رو با یه حرکت سریع بیرون آوردم بهش گفتم: تو شیدا تو قطب همنام همین!
خندید و خیلی آهسته گفت: تا چند ساعت پیش که نظر دیگه ای داشتین!
شونه هام رو با بی قیدی بالا انداختم و گفتم: ولی خیلی خوبه که اینقدر با هم فرق دارین .
-تافرق داشتن رو چی معنی کنیم و چه نفعی ازش ببریم؟
جواب موذیانه ای داده بود واین من رو سرحال می آورد برای همین باخنده گفتم: حداقل نفعش برای من این بود که انتخابم رو محدود کرد..چون در اونصورت نمیدونستم کدومتون رو میخوام!
-یعنی الان دیگه واقعا میدونی؟
-اینطور فکر مکینم!
اومد کنارم و بهم خیره شد...بدون خجالت و رنگ و وارنگ شدن...ای کاش چیز دیگه ای از خدا میخواستم!
آروم گفت: شاید اشتباه کرده باشی!
جا خوردم..یخ کردم..الحق که تو ضدحال زدن نفر اول بود.
ضربه اش خیلی کاری بود و همه سرخوشیم رو از بین برد!
تو ذهنم یه علامت سوال خیلی بزرگ نقش گرفت ...یه سوال بی جواب!
چرا به من اعتماد نداری؟ چرا؟
-شیرین خاله است! با تو کار داره.
با صدای شیدا دوتایی گره نگاهمون پاره شد ...شیرین رفت سمت شیدا وگوشی تلفن رو ازش گرفت و مشغول حرف زدن شد ...
اما من هنوز نگاهم بهش خیره مونده بود...
داغی تنم آروم آروم کم شد و یک سرما و رخوت جا ش رو گرفت...دوباره داشتم تو خودم گم میشدم...تو خودم و هزاران سوال بی جوابی که داشتم...که مهم ترینش این بود: چرا باورم نداری شیرین؟ چرا؟؟!!!
اونشب با همه خستگی که تو تنم بود تا نیمه های شب بیدا ر موندم و با خودم و افکارم کلنجار رفتم ...
صدای تیک تاک ساعت شماطه دار همه اتاق رو برداشته بود و بهم میفهموند که باز هم یه شب دیگه داره میگذره و تموم میشه .
نگاهم به سقف اتاق بود ...دلم میخواست از ورای اون سقف اتاق بالای سرم رو ببینم ...اتاقی که الان شیریین تو ش خوابیده بود..
کمی خودم رو بالا و پائین بردم تا شاید تغییری در جام ایجاد بشه و خوابم ببره اما بی فایده بود...تختخواب مثل تخته ای سفت عذابم میداد و نمیذاشت خواب به چشمام راه پیدا کنه!
عصبی نشستم و به دیوار سر د اتاق تکیه دادم.
تیک تاک ساعت بلند تر شده بود یا حداقل اینجوری به نظر میرسید.
بلند شدم و پنجره رو باز کردم ...نسیم خنکی به صورتم خورد و تازه فهمیدم که تنم خیس عرقه.
لب پنجره نشستم و دستم رو تو جیب شلوارم فرو برد.
همونجا بود...محکم تو مشتم فشردمش و بعد بیرون آوردمش.
یه جعبه مخمل سرخ رنگ کوچیک کف دستم بود...تو تاریکی در جعبه رو باز کردم و به حلقه وسطش چشم دوختم.
تو اون تاریکی هم برای من میدرخشبد ...اون حلقه رو دیروز براش خریده بودم اما هنوز جرات نداشتم بهش چیری بگم...اون تیکه فلز سرد برای من شده بود پایان همه چیزهای خوب و زیبای این دنیا فقط به شرطی که تو دست شیرین میرفت و ازم قبولش میکرد...
نفس بلند و سوزناکی کشیدم و جعبه رو دوباره تو جیبم گذاشتم ...سرم رو به پنجره تکیه دادم و به هلال ماهی که بالای سرم بود خیره شدم...هنوز کامل نبود اما همون هلال باریک هم زیبا و آرامشبخش بود.
نفس بلنددیگه ای کشیدم و زیرلب به خودم گفتم: وادارش میکنم باورم کنه.

chrysalis
1390،09،04, ساعت : 08:32 بعد از ظهر
********.
-خب حالا منظور شما دوتا خواهر چیه که عین هم لباسی پوشیدین؟
من و شیدا نگاهی به هم انداختیم و دوتایی سرهامون رو بهم نزدیک کردیم و ریز ریز خندیدیم.
فرزین باز با شیطنت نگاهمون کرد و گفت: میگم شما دو تا خواهر هم خیلی خطرناکین ها!
-چرا آقا فرزین؟
فرزین یه نگاه به فرزاد و یه نگاه به شیدا کرد و خیلی آروم طوریکه فرزاد و علی نشنوند گفت: بیچاره این شوهرهای آینده زندگی شما دوتا ! باید خیلی حواسشون جمع باشه و الا افتضاحی به بار می آد ها!
مونده بودم بخندم یا با یه سیلی محکم بهش بفهمونم چه چرتی پرونده !
واقعا اون بشر وقاحت رو به حد خودش رسونده بود...
اخم ها م رو در هم کشیدم و طوری نشستم که بفهمه اصلا از شوخیش خوشم نیومده اما شیدا برعکس من نیشش تا بنا گوشش باز شده بودو داشت به حرف فرزین میخندید!
فرزین هم که رو داده ی خدایی بود و اصلا خجالت تومرامش معنایی نداشت .همونطور که داشت ماهی تو بشقابش رو پاک میکرد رو به علیرضا گفت: میگم علی تو چه جوری شیدا خانم رو از شیرین خانم تشخیص میدی؟
علیرضا نگاهش رو مستقیم به شیدا که کنار من نشسته بود دوخت و لبخند قشنگی زد و دستش رو روی قلبش گذاشت و جواب داد: از اینجا پسر!
شیدا هم خندید و گفت: عشق دیگه! چی کار ش میشه کرد؟!
فرزین بور شده بود که جوابی بده..جواب هم داد اما من نشنیدمش ...
یعنی اصلا تو اون فضا نبودم که بخوام بفهمم اون چی گفت و شیدا چی جوابش رو داد...
داشتم به این فکر میکردم که چرا هیچوقت بهروز مثل علی نتونست من رو از شیدا تشخیص بده؟
چرا اون مدام ما دوتا رو باهم اشتباه میگرفت؟
چرا اون هیچ وقت مثل علی از روی قلبش من رو نشناخت؟
صدای بلندی تو سرم داد زد: بدبخت تا کی میخوای خودت رو گول بزنی ...مگه اصلا عشقی هم در کار بود که اون بخواد از روی اون تو رو بشناسه؟
و با زدلم از خودم میپرسه: پس اگه عشق نبود چی بود؟
سر و صدای جمع دور و برم رو میشنوم که هرکس داره چیزی میگه و بحثشون حسابی داغ شده اما من هیچی نمیفهمم...من فقط داشتم به یه چیز فکر میکردم ....
و اونم بهروز بود ...بهروز و سفری که با اون به شمال داشتم!
اون روز مثل یه پرده نمایش جلو چشمام ظاهر شد...

***************.
*********.
همه تو ماشین بهروز نشسته بودیم.
بهروز برخلاف میلش و فقط بخاطر مادرش مجبور شده بود که بهراد رو هم همسفرمون کنه.
من هم شیدا رو با خودم آوردم .
البته نه به اصرار کسی از ترس اینکه گند بزنم و فقط برای اینکه شیدا بهم قوت قلب میداد اون رو مجبور کردم که باهام بیاد.
هرچند که حضورش بیشتر شبیه نقش سر خر رو بازی میکرد تا قوت قلب!
اما هرچی که بود می ارزید!
بهروز و بهراد جلو نشسته بودند و نوبتی جاهاشون رو عوض میکردند ومن و شیدا ومریم هم عقب بودیم.
صبح زود بعد نماز صبح راه افتادیم...یعنی بهروز اومد جلوی خونمون دنبالمون.
و وقتیکه من و شیدا رو درست شبیه هم تو مانتو شلوار طرح سنتی و یک شکل دید قیافه اش خیلی دیدنی بود...
مشکوک جلو اومده بود و کلی به دو تائیمون نگاه کرده بود تا بالاخره من از رو رفتم و سرم رو انداختم پائین اما شیدا با پر رویی همجنان به بهروز خیره مونده بود ...
بهروز اون روز خندیده وگفته بود: شما دو تا خواهر عجوبه خلقتین!
-شما چی؟
بهروز متعجب در حالیکه یه ابروش رو بالا میداد پرسیده بود: ببخشید شیدا خانم من چی یعنی چی؟
-هیچی راستش منظور خاصی نداشتم فقط میخواستم شما راحت تر من و از شیرین تشخیص بدین .
و بعد رفت و کنار مریم نشست و باهم گرم صحبت شدن.
نیم نگاهی به بهروز انداختم که دیدم داره بهم میخنده ...لبم رو به دندون گرفتم و زیرلب گفتم :ببخشید شیداست دیگه!
دستش رو روی سینه اش گذاشت و آروم فت: اما شیرین یه چیز دیگه است!
سرم رو از خجالت پائین انداختم و بهروز خنده صدا داری کرد و همونطور که در رو برام گرفته بود زیر گوشم زمزمه کرد: عاشق همین خجالت کشیدن هاتم !

*******.
***.

-اوهوی ببند اون نیشت رو آبرومون رو بردی!
درد بدی تو پهلوم حس کردم و با ناراحتی به بغل دستم نگاه کردم که دیدم شیدا داره عصبی نگاهم میکنه.
-هی ..چته تو؟
شیدا باحرص چنالش رو تو ماهیش فرو برد و زیر لب گفت: خاک برسرت کنن الاغ! از کی زل زدی به اون طرف؟ بیچاره ..بمیرم براش ...حالااون لبخند ژکوند چیه گوشه لبت؟
با تعجب روم رو برگردوندم و نگاه فرزاد رو روی خودم دیدم !
دوباره به شیدا خیره شدم و گفتم: چی میگم؟من؟!
-نه عمه من! همه باید بفهمن خواهر من یه تخته اش کمه؟ نمیشد دو دقیقه دیرتر بری خاطره گردی؟ ای خدا نگذره ازت بهروز با این همه خاطره ای که برای این مادر مرده گذاشتی!
زیر چشمی به فرزاد که حالا دمق شده بود نگاه کردم و یواشکی از شیدا پرسیدم: همه فهمدین؟
-نه اون طور که تو زل زده بودی فقط مونده بود اموات نفهمن که احتمالا به زودی میفهمن!
تمام حس خوب و قشنگی که از یاد آوری اون روز تو وجودم بیدار شده بود یکدفعه ته کشید و یه مزه تلخ دهنم رو پر کرد...
نمیدونم چم شد اما یهو بلند شدم و اون جمع روترک کردم ..


فصل نهم *
(بخش دوم)

به محض رسیدن بهراد از ماشین پیاده شده بود و زیربغل های مامان رو گرفت و برده بود داخل ویلا.
شیرین از عقب داشت بهم نگاه میکرد و من هم از تو آینه به اون...
اونسال هم وقتی رسیدیم ویلا شب شده بود ...
شب رو خیلی دست داشتم ..از وقتی بچه بودم با تاریکی انس بیشتری داشتم اما اونشب حال خوب نبود.
از دورن حس میکردم تو هزار تویی فرو رفتم و هر لحظه بیشتر تو راههای پیچ در پچ اون گم میشم.
ته دلم میلرزید...میترسیدم.
شاید هم یه دلهره ساده بود که من اونقدر بزرگش کرده بودم.
درست نمیدونم...
شاید اگه میتونستم بهراد رو از زندگیم حذف کنم و شرم وحیا شیرین هم کمتر میشد یه نفس راحت میکشیدم و میشد امیدوار باشم .
اما فعلا همه چیزهایی که دست و پا ی من رو میبست وجود داشتن و باعث میشدن که من نتونم بفهمم آخر کار عشقم به کجا میرسه؟!
چشمام رو بستم و پشت پلکهای بسته ام تصویر چشماهای خیس از اشک شیرین تو شب مهمونی تصور کردم ...وقتی که بدون هیچ نقابی رو چهره وسخصیتش بهم گفته بود دوستم داره!

-آقا بهروز؟

صدای ضربه ای که به شیشه ماشین میخورد خاطره زیبای اون شبم رو از هم درید ...
به خودم اومدم و به کسی که کنار ماشین ایستاده بود چشم دوختم.
اول خیال کردم شیرینه امانه شیدا بود...از وسط راه شیرین روسریش رو عوض کرد و یه روسری براق آبی سرش کرد ...خودم بهش گفتم...دلم نمیخوسات بهرادهر بار که میخواد بااون حرف بزنه زل بزنه تو چشماش و به قول خودش این دوتا خواهر رو از برق نگاهشون بشناسه!
-بله شیدا خانم؟ بفرمائید؟
-عذر میخوام شما نمیخوائین کمک کنین؟...من و شیرین هنوز دوره باربری رو پاس نکردیم!
-منم هنوز اون دوره رو نگذروندم اما میدونین بعضی چیزها باید تو ذات آدم باشن مثل حمالی که ذات ما مردهاست!
پیاده شدم و روبه روی شیدا ایستادم ...اونم داشت خیر ه نگاهم میکرد و لبخند باریکی گوشه لبش بود .
-اگه جسارت شد عذ رمیخوام .
خندید و جواب داد: نه این چه حرفیه ...اتفاقا داشتم به عمق حرفتون فکر میکردم...
با دست به ساکها و چمدونهای رو باربنداشاره کرد و گفت: میدونین آقا بهروز من با نظرتون کاملا مواقم....بالاخره هرکسی رو بهر کاری ساختن...شما آقایون رو برای حمالی و ما خانم ها رو هم برای مدیرت و نظارت به کار شما مردها تا یه وقت خدای نکرده گند نزنین!پس بااجازه تون ما به وظیفه مون برسیم!
خنده بلندی سر دادم و برگشتم تا عکس العمل شیرن روهم ببینم که دیدم کنار صندوق عقب ایستاده و داره سعی میکنه خودش تنهایی چمدونش رو بیرون بکشه.
انگار اصلا متوجه بحث ما دونفر نشده بود!
شیدا که مسیر نگاه من رو دنبال کرده بود گفت: ما روباش داریم برای کی تبلیغات میکنیم!...چی کار میکنی دختر؟ این چیزها چیزه!
شیرین انگاراز خواب پریده باشه یکدفعه به خودش اومد ودور و برش رونگاه کرد ...
ا زحالت نگاهش فهمیدم که اونم مثل من درگیر و دار احوالات دورنی خودشه...
ته دلم یکم لرزید ...میترسیدم پشیمون شده باشه..آخه اون شخصیت دمدمی مزاجی داشت و هیچ وقت نیمتوسنتم حدس بزنم یه دقیقه دیگه چه تصمیمی ممکنه بگیره؟!
-شما دوتا تا خود صبح میخوایین همینطوری وایستین؟
به خود اومدم و گفتم: اگه وایستیم شما ناراحت میشین شیدا خانم؟
شیدا دستهاش رو روی سینه حلقه کرد : نه خدا رو شکر دوتایی لنگه همین...خدا خوب در و تخته رو با هم جور کرده!
و بعد غر غر کنان رفت اونطرف ویلا و گفت: معلوم نیست دوتایی تو کدوم باغ دارن سیر میکنن؟
شیدا که رفت نگاهم رو انداختم رو صورت خسته شیرین...سرش پائین بود و همچنان داشت تلاش مکرد که چمدونش رو بیرون بیاره..
تازه معنی حرفهای شیدا و غرغرهاش رو فهمیدم ...با دو قدم بلند خودم رو به شیرین رسوندم و دستگیره چمدونش رو گرفتم.
دستم رو که دید فوری دستهاش رو کنار کشید و سرش رو بالا آورد ...
چشماش دنیا حرف باهام داشت و من خوب میدونستم چی داره مگه...اما جرات جواب دادن به سوالهاش رو نداشتم.
همنطور که چمدون رو با یه حرکت سریع بیرون آوردم بهش گفتم: تو شیدا تو قطب همنام همین!
خندید و خیلی آهسته گفت: تا چند ساعت پیش که نظر دیگه ای داشتین!
شونه هام رو با بی قیدی بالا انداختم و گفتم: ولی خیلی خوبه که اینقدر با هم فرق دارین .
-تافرق داشتن رو چی معنی کنیم و چه نفعی ازش ببریم؟
جواب موذیانه ای داده بود واین من رو سرحال می آورد برای همین باخنده گفتم: حداقل نفعش برای من این بود که انتخابم رو محدود کرد..چون در اونصورت نمیدونستم کدومتون رو میخوام!
-یعنی الان دیگه واقعا میدونی؟
-اینطور فکر مکینم!
اومد کنارم و بهم خیره شد...بدون خجالت و رنگ و وارنگ شدن...ای کاش چیز دیگه ای از خدا میخواستم!
آروم گفت: شاید اشتباه کرده باشی!
جا خوردم..یخ کردم..الحق که تو ضدحال زدن نفر اول بود.
ضربه اش خیلی کاری بود و همه سرخوشیم رو از بین برد!
تو ذهنم یه علامت سوال خیلی بزرگ نقش گرفت ...یه سوال بی جواب!
چرا به من اعتماد نداری؟ چرا؟
-شیرین خاله است! با تو کار داره.
با صدای شیدا دوتایی گره نگاهمون پاره شد ...شیرین رفت سمت شیدا وگوشی تلفن رو ازش گرفت و مشغول حرف زدن شد ...
اما من هنوز نگاهم بهش خیره مونده بود...
داغی تنم آروم آروم کم شد و یک سرما و رخوت جا ش رو گرفت...دوباره داشتم تو خودم گم میشدم...تو خودم و هزاران سوال بی جوابی که داشتم...که مهم ترینش این بود: چرا باورم نداری شیرین؟ چرا؟؟!!!
اونشب با همه خستگی که تو تنم بود تا نیمه های شب بیدا ر موندم و با خودم و افکارم کلنجار رفتم ...
صدای تیک تاک ساعت شماطه دار همه اتاق رو برداشته بود و بهم میفهموند که باز هم یه شب دیگه داره میگذره و تموم میشه .
نگاهم به سقف اتاق بود ...دلم میخواست از ورای اون سقف اتاق بالای سرم رو ببینم ...اتاقی که الان شیریین تو ش خوابیده بود..
کمی خودم رو بالا و پائین بردم تا شاید تغییری در جام ایجاد بشه و خوابم ببره اما بی فایده بود...تختخواب مثل تخته ای سفت عذابم میداد و نمیذاشت خواب به چشمام راه پیدا کنه!
عصبی نشستم و به دیوار سر د اتاق تکیه دادم.
تیک تاک ساعت بلند تر شده بود یا حداقل اینجوری به نظر میرسید.
بلند شدم و پنجره رو باز کردم ...نسیم خنکی به صورتم خورد و تازه فهمیدم که تنم خیس عرقه.
لب پنجره نشستم و دستم رو تو جیب شلوارم فرو برد.
همونجا بود...محکم تو مشتم فشردمش و بعد بیرون آوردمش.
یه جعبه مخمل سرخ رنگ کوچیک کف دستم بود...تو تاریکی در جعبه رو باز کردم و به حلقه وسطش چشم دوختم.
تو اون تاریکی هم برای من میدرخشبد ...اون حلقه رو دیروز براش خریده بودم اما هنوز جرات نداشتم بهش چیری بگم...اون تیکه فلز سرد برای من شده بود پایان همه چیزهای خوب و زیبای این دنیا فقط به شرطی که تو دست شیرین میرفت و ازم قبولش میکرد...
نفس بلند و سوزناکی کشیدم و جعبه رو دوباره تو جیبم گذاشتم ...سرم رو به پنجره تکیه دادم و به هلال ماهی که بالای سرم بود خیره شدم...هنوز کامل نبود اما همون هلال باریک هم زیبا و آرامشبخش بود.
نفس بلنددیگه ای کشیدم و زیرلب به خودم گفتم: وادارش میکنم باورم کنه.

chrysalis
1390،09،05, ساعت : 11:08 بعد از ظهر
شایـــــــــــد وقتی دیگر...

*********.
*************.

انگشتهای کوچکی که روی صورتم کشیده میشه باعث میشه چشمهام رو با زکنم و از خیالاتم بیرون بیام.
از دیدن اون دختر کوچولو تو بغلم یکهو ترسیدم!
اما یادم امد که 4 سال گذشته و من کجام!
آنقدر غرق گذشته ها شده ام که همه چیز رو فراموش کردم.
تارا دوباره انگشتهاش رو روی صورتم کشید و انگشت اشاره اش روی لبم رفت و پائین اومد و ریشهایی که چند روزی بود وقت نکرده بودم اصلاحشون کنم رو تو مشتش گرفت.
چشمام تو چشمهای کوچک روشنش قفل شد ...لبهای باریکش باز شد و خنده قشنگی روی صورتش نقش بست.
حس غریبی رو داشتم تجربه میکردم ...دستم رو بالا میارم و دست کوچیکش رو بین انگشتهای بزرگ و مردونه ام میگیرم و به ناخن های بینهایت کوچکش خیره میشم.
در حین اون خوشی که داشتم و با هیچ چیزی نمیتونستم عوضش کنم حس مزخرفی رو وجودم ناخن میکشه .
تلخ گفتم: بچه شیرینیه.
گلنوش استکان چای رو جلوم گذاشت و همونطور که به پشتی اتاق تکیه میداد نگاه طولانی اش رو از صورت تارا گرفت و با یه لبخند جواب میده: همه بچه ها شیرینن.
از خودم میپرسم اگه اون اتفاق نیفتاده بود الان شاید منم صاحب یه بچه بودم...حتی تصورش هم حال غریبی بهم میده.
تصور پدر شدن برام عجیب و دست نیافتنیه.
واژه نا آشنایی که شدیدا حس میکنم محتاج تجربه کردنش هستم.
واژه ای که نه تو زندگی خودم معنایی داشت و نه فرصتی داشتم که حسش کنم.
کف دست تارا رو بالا میارم و میبوسم...انگار قلقلکش اومده باشد میخنده و منم میخندم..اما بیشتر دلم میخواد گریه کنم.
به حال خودم و همه روزها و سالهایی که ازدست رفته.
به حال عشقی که نتونستم کاری کنم تا باورم کنه!
تو حال و هوای خودم بودم که گوشیم زنگ زد .
خودم رو لعنت کردم که چرا زودتر از شر این مایه عذاب راحت نمیشم تا دم به دم خلوتم رو بهم نزنن و اینقدر پا پی ام نشن؟!
تارا رو تو بغل گلنوش گذاشتم و گوشیم رو از جیب شلوارم درآوردم که دیدم شماره آرش روی صفحه خاموش وروشن میشه.
هیجان زده دکمه برقراری ارتباط رو فشار دادم وگفتم: بگو آرش ...
-احسنت! میبینم پسر خوبی شدی ...نه بالاتر از اون میبینم که آدم شدی و گوشیت رو جواب میدی!
دستم رو تو موهام فرو بردم: خبری شده؟
-خبر؟! خبر که آره! اما تامنظورت از خبر چی چی باشه؟ اینجا پر از خبرهای جور واجور و دست اوله! مهمترینش هم اینکه یه بنده خدایی 2 روزه که گم وگور شده بدون اینکه یک خبری به کس وکارش بده...ول کرده رفته ناکجا آّباد عین خیالش هم نیست!
خبر دوم هم اینکه ثریا خانم بی نوا از دلشوره و دلواپسی برای همون بنده خدایی که الان بهت گفتم افتاده خونه به خونه دنبال شازده . هرچی هم کس و کارش شماره طرف رو میگیرن یا آنتن نداره یا میگه خاموشه ویا جواب نمیده...دیگه اینکه...
-اینقد رچرت و پرت نگو آرش!
-چه جالب ! اینها چرت و پرتن؟باشه خب چی بگم برات؟! ها یادم اومد خبر میخواستی بشنوی...باشه پس گوش کن تا بگم:: به گزارش واحد مرکز خبر صبح امروز در طی یک عملیات تروریستی 20 و خورده ای نفر جان خود رو در یکجایی از دنیا از دست دادند تا کنون هم هیچ گروهی مسئولیت این جنایت رو برعهده نگرفته ...بر اثر زمین لرزه ای که دیشب درمرکز استان فلان واقع شد دست کم فلان نفر کشته و فلان نفر هم زخمی شده ان...طبق گزارش خبرنگار مرکز خبر در طی گروگانگیری در ....
-آرش؟ حالت خوبه؟
لحن آرش جدی شد و جواب داد: حال من؟؟؟ آره بهتر از این نمیشم...اما گمون کنم حال تو افتضاحه! مردک رفتی گم و گور شدی به هیچکس نگفتی کجا میری بعد میپرسی حالمون خوبه؟!!!!
معلوم هست تو اون مغز پوکت چی ریختن؟ از خودت و سن و سالت خجالت نمیکشی؟ شدی عین این پسر دبیرستانی ها ...بدبخت به خودت بیا دختره رفته که رفته! به درک...اصلا لیاقتت رو نداشته...تا کی میخوای تیشه به ریشه خودت بزنی ...بهروز به خودت بیا...4 سال پیش هم بهت گفتم اما تو باور نکردی ...حالا بفهم...باور کن..اون از اولش هم یه بازی بود که شیرین باهات راه انداخته بود اما تو مثل کبک سرت رو کردی تو برف گوش نکردی چی بهت میگفتیم .
-آرش ...خفه شو.
-برفرض من خفه شم ...مشکل تو حل میشه ؟ شیرین برمیگرده؟ اینهمه سال انتظار تموم میشه؟تا کی میخوای چشمات رو به روی حقایق زندگی ببندی؟ بیچاره داره 34 سالت میشه ...تا کی ؟ ها ؟ تا کی؟
گر گرفته بودم...انگار آتیشم زده باشن اونجوری داغ کرده بودم...
فریاد دزم: تا آخرش...تاوقتی بفهمم چرا...تا وقتی که توچشمهاش نگاه کنم و از زبون خودش بشنوم چرا؟ ...میفهمی چرا؟
اونقدر بلند فریاد میزدم که تنم به لرزه افتاده بود و گریه تارا هم در اومده بود...
آرش هم به تبع من از اون طرف خط فریاد زد: آره چرا...چرا رفت؟ چرا برنگشت؟ چرا4 سال یک خبری هم ازخودش بهت نداد؟ میخوای بدونی ؟ پس گوشات رو واکن بدبخت...ببین دور وبرت رو ...تو یه بازیچه بودی...بازیچه دست اون دختری که به خیالت مجسمه پاکی و معصومیت بود...اما نفهمیدی ...فکرنکن چون با آتوسا اونجوری کردی اینها رو بهت میگم.نه من از اولشم با تو و آتوسا و ازدواجتون مخالف بودم اماکی به حرف من محل میداد؟ همونقدرکه با تو و آتوسا مخالف بودم با تو شیرین هم مخالف بودم ...اما تو عین بچه محصل ها عاشق چشم وابروش شدی و خودت رو زدی به نفهمی و حرف هیچکی رو هم گوش ندادی...افتادی تو بازی که...
وسط حرفش پریدم و با نهایت توانی که داشتم داد زدم: برین به جهنم..همتون باهم ...
بعد هم تماس رو قطع کردم و گوشیم رو پرت کردم گوشه اتاق.
تمام تنم داغ داغ بود انگار درونم یک کوره روشن کرده بودند.
نگاهم که تو چشمهای وحشت زده گلنوش افتاد از خودم و همه حرفهایی که زدم خجالت کشیدم و بی هدف از اتاق بیرون زدم.
تازه وقتی که دریا تمام تنم رو مثل مادری مهربان در آغوش گرفت به خودم اومدم ...
موجی از رو رد شد و من رو در خودش گم کرد...
چشمام رو بستم و به صدای آرش که تو سرم تکرار میشد گوش داد...یک لحظه تصویر چشمهای مشکیش تو ذهنم نقش بست .
نه امکان نداشت ...غیر ممکن بود اون معصومیت ...اون پاکی...اون حیا بازیچه باشه...
نه اون حس خیال نبود...دروغ نبود.
این رو باور داشتم.

فصل دهم*
(بخش اول)

-من و فرزانه و شیدا خانم باهم..علی و شیرین خانم هم با تو فرزاد.
فرزاد توپ والیبال رو به سمت فرزین پرتاب کرد و گفت: خیلی طمع کاری!
علیرضا هم با اعترا ض وسط ایستاد وگفت: فکرشم نکنین که من جدا از زنم بازی کنم.
شیدا بلند بلند خندید و توپ رو از فرزین گرفت وگفت: بچه ها بدوئین دیگه چقدر طولش میدین.
فرزین هم سمت فرزانه اونطرف تور رفت و رو به من گفت: شیرین خانم شما احیانا اعتراضی به گروه بندی ندارین؟
با بی قیدی شونه بالا انداختم و جواب دادم: برام فرقی نداره.
فرزین خندید و با ابرو به فرزاد اشاره کرد و گفت: ولی مثل اینکه واسه بعضی ها خیلی فرق داره .
شیدا توپ رو به سمت علی پرتاب کرد وگفت: از حالا بگم من طرف شوهرمم بعدا نگین جز زدی و تقلب کردی.
فرزانه هم غش غش خندید و گفت: بابا اینجوری که فایده نداره...بیائین این زن و شوهر رو با هم بندازین واگرنه هیچکس برنده نمیشه.
فرزاد هم با شیطنت زد زیر دست علی و توپ رو ازش کش رفت و گفت: اتفاقا من راضی راضیم.
و روبه من ادامه داد: آماده ای شیرین؟
از چشمهاش حرارت جوانی و شور زندگی بیرون میزد.خنده ای که برلب داشت روحم رو لرزوند .
از خودم پرسیدم چطور میتونه انقدر شاد باشه؟
-یک سرویس عالی بزن برامون.
و توپ رو به سمت من انداخت.
توپ رو تو هوا قاپیدم و نگاهم رو از گردی اش به چشمهای خندان فرزاد دوختم.
انگار سرزندگیش با نخی نامرئی از نگاهش به وجودم تزریق میشد.
لبخندی گوشه لبم نشست .
نفس عمیقی کشیدم وتوپ رو به هوا پرتاب کردم و با ضربه بلندی به اون طرف تور فرستادم.
شیدا با جیغ توپ رو به سمت من انداخت و فرزاد جواب ضربه شیدا رو داد.
همه بلند بلند میخندیدم و هر کدوم برا ی گروه مقابل کر کری میخوندیم و من جدا شده از زمین وزمان ..گذشته و حال ..در دم داشتم زندگی میکردم .
زندگی به معنای خود زندگی ..
بعد از 4 سال داشتم میخندیدم بدون فکر کردن به بهروز و هر چی که بینمون بود.
بدون یادآوری صحنه ی خیانتی که از اون دیده بودم .
بدون حس کردن درد له شدن...خرد شدن...پس زده شدن...
انگار دوباره شیرین 4 سال قبل شده بودم.
پر از هیجان...پر از زندگی...پر از روح!

******.
-آقا بسه دیگه این فرزین همش تقلب میکنه.
علیرضا توپ رو در بغل نگه داشت و ادامه داد: اینجوری نمیشه بازی کرد.
-من تقلب میکنم یا شما دوتا زن و شوهر که انگار دارین باهم توپ بازی میکنین؟
-راست میگه دیگه علی تو چرا اینجوری بازی میکنی؟
-من که از همون اولش گفتم من رو با زنم بندازین تو یه گروه.
-اصلا اینجوری نمیشه...آقا من دیگه نیستم.
فرزاد بلند بلند خندید وگفت: حالا چرا قهر میکنی فرزین ؟ بچه شدی؟
فرزین درحالیکه از کنار پنجره موبالیش رو برمیداشت خندید و جواب داد: بچه ها کی میاد بریم لب دریا ؟
فرزانه با ذوق دستش رو بالابرد و گفت: من .
شیدا هم نگاهی به علیرضا انداخت و با لحن خنده داری گفت: هرچی آقامون بگه.
همه غش غش خندیدن .
فرزین همونطور که گوشیش رو چک میکر د سوت بلند کشید و گفت: اووووووه! چه خبره! چه همه اس ام اس!
فرزاد از کنار علیرضا سمت فرزین رفت وگفت: احضار شدی گل پسر؟
فرزین هم خندید وشماره ای گرفت و با دست به همه اشاره کرد که ساکنت باشن و به سمت پشت ویلا رفت ...
همه به هم یه نگاه معنی دار کردیم و زدیم زیر خنده .
شیدا شیطون شد وگفت: برم پارازیت بدم وسط حرفش؟
فرزانه پرسید : چطوری؟
-هیچی میرم میگم فرزین جان کجایی پس ؟ نامزدت منتظرته!
-گناه داره داداشم...بذار به حال خودش باشه.
-فرزانه جان یکم دلت به حال اون دخترهایی که داداشت باهاشونه بسوزه خواهشا.
-مگه خودشون عقل ندارن ؟ خب عقلشون رو به کار بندازن!
شیدا با لحن خنده داری گفت: عقل؟!! چی بگم والا؟!
-خب بالاخره میایین بریم لب ساحل یا نه؟
-اول بذارین تکلیف این رمئو و ژولیت رو روشن کنیم بعد.
شیدا باخنده گفت: رومئو وژولیت نه لیلی و مجنون!
-حالا هرچی ...علی به خدا اگه بخوائین اینجا هم از این عشقولی بازی ها در بیارین میندازیمتون بیرون...حالمون رو بهم زدین دیگه به خدا.
علی دستش رو دور شونه شیدا حلقه کرد و رو به جمع شیطنت آمیز گفت: منظورت چی بود؟
فرزین از پشت ساختمون سرک کشید و گفت: علی جون درک کن بعضی ها هوایی شدن ...حسودیشون شده شما به کارت ادامه بده....
علی خندید و گفت : بعضی ها این حسادتها بی فایده است ..از راهش وارد بشین لطفا.
متوجه نگه های معنی دار فرین و علی شدم .
تمام سرخوشی که تا دقایق قبل داشتم چون آواری روی سرم فرو ریخت و باز دوباره سرما و رخوت همیشه تو وجودم زنده شد .
بیحرف آروم و بیصدا از کناری خودم رو از جمع جدا کردم و به سمت دریا رفتم.
حالا فقط دریا جلوی روم بود و پشت سرم بحث داغ اونها درباره بعضی ها!
تا غروب چیزی نمونده بود ...دستها م رو در جیب مانتوم فرو بردم و کنار چوب پوسیده ای ایستادم وتکیه ام رو بهش دادم.
موجها آروم و نرم جلو می اومدن و تا مچ پاهام رو در برمیگرفتن دوباره درحرکتی سریع عقب گرد میکردند.
مثل یه بازی پر از شیطنت ...
به وسط آبهای زلال خیره شدم ..به جایی که انتهای دریا به نظر میرسید.
با دیدن موج بلندی که داشت به سمت ساحل می اومد یهو خاطره وحشتناکی از ذهنم گذشت.
پاهای خیسم رو از میون آبها بیرون کشیدم و با فاصله از امواج بازیگوش روی ماسه های نرم نشستم و زانوهام رو در آغوش گرفتم.
میخواستم فکرکنم...به خودم..به شیدا...به فرزاد..به الان...به دقایق پیش...به شادی چند لحظه قبل.
اما مدام صحنه ها ی آشنا از میان خاطرات گرد و خاک گرفته ام جلو نظرم میاد.
صحنه هایی که برام یاد آور مرگ بودند.
زیر لب گفتم: کاش نجاتم نداده بودی...کاش میذاشتی همونجا بمیرم تا هیچوقت به اینجا نیمرسیدم...کاش جسمم میمرد اما حالا روحم زنده بود!
سر رو روی زانوهام گذاشتم و خیسی اشکهام رو از دید دریا پنهان کردم.

***********.
******************.

بهراد به قول خود ش میخواست توانایی اش روتو پخت کباب نشونمون بده .
همه کنار ساحل نشسته بودیم و اون و بهروز مشغول به سیخ کشیدن کبابها بودند .
شیدا هم یک پاش بالا سر اونها بود ویک پاش کنار من و مریم.
مدام جمع رو به خنده مینداخت و منو حرص میداد.
دلم نمیخواست نگاه خیره بهراد مدام بین اون و من در گردش باشه.
اما مگه حرف تو گوش شیدا میرفت؟؟؟!
بهروز اون رزو خیلی ساکت وکم حرف شده بود .
تمام مدت سرش پائین بود و اصلا متوجه هیچکس نبود...ته دلم بدجوری شور میزد...تردید و دودلی که این چند روز داشتم به اوج خودش رسیده بود وهیچکس هم نبود تا باهاش حرف بزنم و یکم آروم بگیرم.
برای مریم سیبی پوست گرفتم و با چاقویی که توش فرو میکردم گرفتم سمتش و اونم مهربون به روم خندید و سیب رو ازم گرفت.
بهروز سیخ های آماده شده رو برداشت وبه سمت ویلا رفت تا آماده اشون کنه و بهراد هم چند تا سیخ آخر ور تموم کرد و اومد کنار ما نشست و یک سیب رو با پوست گاز گرفت و گفت: این مدت که نبودم بهروز خیلی پیشرفت کرده..قبلا از پس ورز دادنش هم برنمی اومد!
یاد چند هفته قبل افتادم که تو حیاط خونه کباب درست کرده بودیم و بهروز اون شب چه به روز خودش اودره بود!
رو به بهراد گفتم: از بهروز شنیدم که دوستاتون به شما میگن بهراد سیخی!
-هنوز هم میگن!
-از قدیم گفتن کار را که کرد ؟ آنکه تمام کرد! مثل اینکه میخوائین لقبتون رو به بهروز تقدیم کنین؟
خندید : این نهایت بخشش من رو نمیرسونه؟
-شما همیشه اینقدر سخاوتنمندین؟
-کارنامه من که جلوی روی شما بازه؟ دیگه چرا میپرسین؟ فکر میکردم بهروز تا حالا همه چی رو برات گفته!
حوصله کل کل کردن وهم صحبت شدن باهاش رو نداشتم .
به جای اینکه جوابش رو بدم یه لیوان آب برداشتم و رفتم سمت ویلا.
بهرزو پشتش به من بود وداشت کبابها رو باد میزد و اصلا هم متوجه اطرافش نبود.
حق با بهراد بود اون واقعا پیشرفت کرده بود.
همونجا ایستادم و به حرکات بازوش خیره شدم...یک پیراهن اسپرت نارنجی و شلوار جین روشنی پوشیده بود و با هر حرکتی که میکرد موهای لختش میریخت تو صورتش واون باحرص به سمت بالا میدادشون.
از دیدن اون حالتش سیر نیمشدم...مثل یه بچه معصوم شده بود و به دلم میشست.
-با سکوت که چیزی حل نمیشه!
صدای شیدا بود که هر دومون رو وادار کرد به پشت سرمون برگردیم و این شد که بهروز من رو دید!
نمیدونم متوجه حالت نگاهم شد با نه اما من که از خجالت فقط میخواستم تو زمین فرو برم!
شیدا دوباره گفت: باورکنین با این سکوت رمز آلود شما دوتاهیچی حل نمیشه...من نمیدونم چه مشکلی این وسط بین شماهاست اما از من نصیحت راهش سکوت نیست!
بهروز نگاهش رو از من به شیدا داد و لبخند زیبایی زد و گفت: ممنون از راهنمائیون شیدا خانم..حتما به پیشنهادتون فکر میکنم.
-خواهش میکنم البته طرف صحبت من فقط شما نبودین.
بهروز سری تکون داد و دوباره مشغول باد زدن شد . که شیدا با خنده گفت: میدونین آقا بهروز اینهمه پشتکار شماست که من روبه حیرت میندازه.
بهروز درحالیکه مشغول بود جواب داد: مثل من که هنوز تو حل معادله شما دوتا خواهر موندم.
-اون معادله دوسرش مجهوله ...قابل حل نیست!
-اگه منم که حلش میکنم.
بعد سیخ های آماده شده رو به سمت شیدا گرفت و گفت: اینها دست شما رو میبوسه.
شیدا کبابها رو گرفت و زیر گوشم با لودگی گفت: سیخ کبابها دست من رو میبوسه و آشپزش هم لابد روی تو رو!
چشم غره ای بهش رفتم با حرکت سر بهش فهموندم که بره پی کارش اما اون به جای اینکه دست برداره جری تر شد و رو به بهروز گفت: کاش یکم از این مقدار که شیرین هوای شما رو داره شما هم داشتین.
-آخه تا وقتی خواهری مثل شما پشتش هست دیگه من چی کاره ام؟
-هرکسی جای خودش رو داره.
چشمام داشت از حرفهای شیدا از حدقه در می اومد ...بهروز هم که انگار از اون بحث سرکیف اومده بود خندید و گفت: توصیه خوبی بود...بازهم ممنون.
شیدا چشمکی به من زد و بالاخره رضایت داد و برگشت کنار مریم و بهراد.
روم نمیشد برگردم سمت بهروز برای همین وانمود کردم که حواسم به رفتن شیداست که خودش گفت: نظرت چیه شیرین؟
برگشتم وپرسیدم: درباره چی؟
نگاه عجیبی بهم کرد وبه تمسخر گفت: کبابها!
با اینکه میدونستم منظورش به کبابها نیست اما گفتم: خوبه...خیلی خوب شدن...
خندید: حالا چرا اونجا وایستادی؟ خب بیا اینجا.
به بغل دستش اشاره کرد و منم به ناچار رفتم کنارش و بافاصله ازش ایستادم .
-اون آب برای منه؟
تازه یاد لیوان آب افتادم و گفتم: آره میخوری؟
-دستت درد نکنه...حسابی تشنه ام بود.
لیوان رو گرفت و لاجرعه همش رو سرکشید.
-خوب میگفتی؟
-چی رو؟
-یعنی میخواستی بگی؟
-چی رو؟
-یعنی نمیخوای بگی؟
-چی رو؟
نگاهش رو به چشمام دوخت و چیزی نگفت.
زیر اون برق نگاه دوام نمی آوردم.
چیزی به دلم چنگ انداخت...همونطور که سرم پائین بود گفتم: اگه بازهم آب میخوری بیارم؟
-نه دیگه ممنون.
لیوان رو ازش گرفتم وخواستم برم که یهو محکم بازوم رو گرفت وکشیدم سمت خودش.
برگشتم طرفش و حیرت زده نگاهش کردم .
با لحن رنجیده ای گفت: هنوز هم از من میترسی؟
-نه!
-اتفاقی افتاده؟
-نه!
-چیزی هست که بخوای به من بگی؟
برای بار سوم سرم رو تکون داد و زیر لب گفتم: نه!
بهروز آروم و بیصدا خندید وگفت: شیرین قرص تکرار خوردی؟
-بگم آره یا نه؟
-هرچی که دوست داری!
ولی من جوابی ندادم وسکوت کردم.
-میشه خواهش کنم یه جمله دیگه رو تکرار کنی؟
-مثلا؟!
برق نگاهش من رو یاد شیطنت هاش انداخت...هروقت اینجوری نگاهم میکرد چشماش رسواش میکردن.
چشماش چرخی دور وبرش زد و همونطور که سرش رو نزدیک صورتم میآورد با لحنی پر از خنده گفت: یک جمله عاشقانه مثلا!
صورتم داغ شد و گمونم گونه هام گل انداخت.
حالم دست خودم نبود...بازوم رو محکم از دست بهروز بیرون کشیدم و به دو از کنارش دورشدم.

*************.
بعد از ظهر بود وهنوز همه لب ساحل نشسته بودیم ...
دریا طوفانی نبود اما آروم هم نبود...
موجهای نیمه بلند و تندی روی سطح آب می لغزیدند و به سمت ساحل می اومدند.
حال وهوای غریبی داشتم اون روز.
همه مون سکوت کرده بودیم و هر کدوم تو خیالات خودش غرق شده بود که یکدفعه بهراد رو به جمع گفت: من به سرم زده بریم قایق سواری .
مریم تعجب زده گفت: تو این وضع؟ خطرناکه مادر!
-نه مامان اصلا خطرناک نیست ..این موجها که موج نیست! نظر شما چیه شیدا خانم؟
شیدا خندید و گفت: شما هم از کی پرسیدین! همه میدونن من دیونه کارهای نشدنیم.
-البته این کار شدنیه!
بهروز با لحن سرد و تندی توپید بهش : مامان راست میگه الان خطرناکه.
بهراد بی توجه به بهروز بلند شد و گفت: هرکی میترسه میتونه نیاد( و روبه شیدا ادامه داد) شیدا خانم؟
شیدا خنده بلندی سر داد و به سمت بهراد رفت.
یک آن نتونستم بی تفاوت بشینم ..حس غریبی باعث شد منم بلندبشم که با اینکار نگاه خیره و سوالی بهروز و چهره خندان بهراد رو باهم متوجه خودم کردم.

-باریکلا به این دوتا خواهر شجاع!...آقا بهروز یکم یاد بگیر نصف تو ان.
بهروز نگاه دلخورش رو از من به بهراد دوخت و گفت: من نمیفهمم چه اصراریه الان بریم؟
-اصلا اصراری در کار نیست برادر من! اینجا دمکراسی حاکمه.
بهراد به سمت قایق کنار ساحل رفت و درحالیکه اون رو به آب می انداخت به ما اشاره کرد که بیائیم.
شیدا با ذوق به سمت قایق دوید و منم آروم آروم با دلی پر از نگرانی وتشویش پشت سرش راه افتادم.
هنوز چند قدم نرفته بودم که بهروز خودش رو بهم رسوند و بدون اینکه نگاهم کنه با دلخوری گفت: چرا؟!
-بخاطر شیدا ..نگرانش بودم!
نفسش رو محکم بیرون داد و زیر لب غرید : بهراد احمق!
و بعد با قدمهای بلند از من دور شد و به بهراد کمک کرد تا قایق رو به آب بندازه .
شیدا و بهراد سوار شدند و بهروز هم کنار قایق منتظر من بود .
با تردید نگاهی به امواج سرکش و وحشی انداختم و یک نگاه به چشمهای پر از غرور بهروز...
-چیه میخوای نیایی؟
لبم رو به دندون گرفتم و سرم رو به نشانه نفی تکون دادم .
اما هنوز هم جرات سوار شدن نداشتم .
بهروز آروم و مهربون کنار گوشم گفت: اگه بخوای من مراقب شیدا هستم تو نمیخواد بیایی.
به غرورم برخورد ...دستهام رو محکم مشت کردم ونفس بلندی کشیدم و گفتم: نه خودم میخوام میام.
بهروز چیزی نگفت و من سوار شدم و بعد خودش پشت سر من سوار شد.
بهروز و بهراد کنار هم نشستند.
شیدا وسط و من هم روبه روی اونها .
بهراد که موتور قایق رو روشن کرد و با سرعت از بین موجها گذشت به حماقت خودم لعنت فرستادم که چرا جلوی شیدا رو نگرفتم و اومدم.
از شدت وحشت جرات نداشتم به دور و برم نگاه کنم...از بچگی ازدریا میترسیدم و هیچوقت تا به حال سوار قایق نشده بودم.
با دو تا دستم محکم دوطرف قایق رو چسبیدم و زیر لب خدا خدا میکردم که بهراد زودتر بیخیال بشه و برگردیم.
بهراد کمی جلوتر رفت و بی مقدمه یهو قایق رو متوقف کرد .
همه متعجب به اون نگاه کردیم ....اما مهلت نداد کسی سوالی بپرسه .
دستهاش رو از دو طرف باز کرد و درحالیکه هوا رو محکم به داخل ریه هاش فرو میداد گفت: حیف از دست بره...ببین چه حالی داره.
نگاهم رو به صورت شیدا دوختم ...اونم ترسیده بود ...رنگ به رو نداشت اما میخواست وانمود کنه که خوشش اومده برای همین خنده بلندی سر داد وگفت: موافقم..موافقم.
موج بلندی همون لحظه از زیر قایق رد شد و من بی اختیار جیغ زدم.
بهراد به تمسخر خندید و از جاش بلند شد که باعث شد یکطرف قایق به سمت من خم بشه و من به حال گریه نالیدم: چی کار میکنی؟
بهراد همونطور که میخندید و سط ایستاد و رو به من گفت: نترس شیرین جان...این موجها که چیزی نیست...من موجهای دیدم که اندازه یه ساختمون چند طبقه بوده...اینها بچه موجن!
-میخوای برگردیم شیرین؟
صدای محکم و آرامش بخش بهروز بود ...ته صداش اطمینان و رگه هایی از حمایت بود ...چیزی که اون لحظه بهش احتیاج داشتم.
به چشمهاش خیره شدم ..دلم میخواست الان کنارش می بودم و منو بین اون بازوهای مردونه اش میگرفت ...انگار حرف دلم رو خونده باشه نگاهش محبت آمیز شد و آروم گفت: میخوایی بیایی کنارم؟
بهراد خندید: بابا ول کنین این اداها رو ..تو روخدا فضا رو نگاه کنین...بعد با شیطنت ادامه اد: هرکی گفت الان چی جون میده اینجا؟
بهروز که حسابی از دست کارهای بهراد عصبی شده بود با صدای دو رگه ای گفت: بس کن دیگه بهراد...نمیبینی چقدر ترسیدن؟
-خودت رومیگی یا اینها رو؟
رو به شیدا ادامه داد: حرفاشو رو جدی نگیرین ...داشتم میگفتم الان فقط یه رقص پا حال میده ...
بعروز عصبی داد زد: بهراد!!!
-بهروز ساکــت!
بهراد حرکت سریعی در قایق کرد که برای لحظه ای تعادل قایق بهم خورد و من جیغ بلندی کشیدم ..خودمم از اون همه بزدلی وترسو بودنم حالم بهم میخورد اما دست خودم نبود ..انگار تمام وجودم از هم پاشیده بود و مغزم خالی شده باشه ...
فقط میخواستم زودتر برگردیم.
-بهراد تمومش کن دیگه.
اما بهراد دست بردار نبود ...نگاه وحشت زده ام رو به بهروز دوختم ...میخواستم گریه کنم اما از شدت ترس اشکی از چشمام بیرون نمی اومد.
بهروز دستش رو به سمتم دراز کرد وگفت: بیا اینجا کنار من..
از خدا خواسته با احتیاط دستم رو به دو طرف قایق گرفتم و بلند شدم...بهراد با خنده سمتم اومد وگفت: افتخار میدین؟
بهروز هم عصبی فریاد زد: گفتم خفه شو بهراد.
به زحمت از کنار بهراد رد شدم..چشمام فقط مردمکهای درشت شده بهروز رو میدید و دستی که به سمتم دراز شده بود ...یک قدم بیشتر نمونده بود ...دستم رو از لبه قایق جدا کردم که دست بهروز رو بگیرم که موج بلندی از زیر قایق رد شد و تعادلش بهم خورد.
نفهمیدم چی شد فقط صدای جیغ خودم رو شنیدم و بعد شوری آب حلقم رو پر کرد.
حتی فرصت نکردم که دوباره جیغ بکشم..
همینکه دهنم رو باز کردم تا بهروز رو صدا کن مشت محکم دریا به دهنم خورد و خفه ام کرد.


در قسمت بعد میخوانیم:::

از شدت عصبانیت و خشم نیمدوسنتم باید چی کار کنم...به طرفش حمله بردم و یقه پیرهنش رو گرفتم و فریاد زدم: پست فطرت عوضی داشتی میکشتیش...بی شرف بی همه چیز اینهمه آدم رو بدبخت کردی بست نبود؟
بهراد دستش رو دور مچ های دستم انداخت و با صدای لرزونی گفت: بهروز آروم باش...آروم باش..
-خفه شو آشغال...خفه شو لعننتی..فقط خفه شو...چی از جونمون میخوایی؟ ها چی میخوایی؟
-بس کنین !
شیدا از پشت پیراهنم رو میکشید و التماس کنان گفت: تو رو خدا...الا ن وقتش نیست...حالش بده...
تازه یاد شیرین افتادم که گوشه قایق افتاده بود!


بچه ها سعی کردم پست این قسمت خیلی طولانی باشه ....
ببخشید دیگه ..پست بعدی رو پنجشنبه میذارم.

chrysalis
1390،09،09, ساعت : 12:29 بعد از ظهر
من اومدممممممممم.
اگه یکم دیگه تحمل کنین چیز زیادی از این رمان نمونده .
فقط خواهشا همراهی و نظر یادتون نره که بنده انگیزه داشته باشم.بله!:-2-08-::-2-27-:




فصل دهم*
(بخش دوم)

دوباره تو آب بودم ...در اعماقش ...میان امواج درهم و سرکش...مثل اون روز.
مثل اون لحظه ای که در مقابل چشمام در یک آن شیرین محو شد.
قایق تکان بدی خورده بود وتا خواستم که دستش رو بگیرم از قایق پرت شد بیرون.
در مقابل چشمان گشاد شده از فرط حیرت و وحشتم شیرین ناپدید شد.
با صدای جیغ وحشتناک شیدا به خودم اومدم.
لبه قایق رو گرفته بود و پشت سرهم جیغ میکشید.
سلول های به خواب رفته ام بیدار شد و نفهمیدم چی شد اما به خودم که اومدم دیدم تو آبم و دارم دست و پا میزنم تا پیداش کنم.
موجهای بلند نمیذاشتند درست روبه روم رو ببینم ...تا میخواستم نفس بگیرم یک موج می اوم و سرم رو زیر آب میبرد ...
اطراف رو شنا کردم اما اثری از شیریین نبود.
داشتم دیونه میشدم.
نمیتونستم باور کنم هنوز هیچ چیزی شروع نشده پایان ما رو غافلگیر کرده باشه!
نه نه...نباید میذاشتم اینجوری تموم بشه.
شیرین حق نداشت اینطوری بازی رو تموم کنه.
نیروی تازه ای به دست و پام وارد شد ..
صدای شیدا رو شنیدم که گفت: اونجاس...اوناهاش...اونجا.
مسیر اشاره اش رو با چشم تعقیب کردم و برای یه لحظه شیرین رو با فاصله ازخودم دیدم.
نفهمیدم چه طور رفتم سمتش ...موجهای بلند بین من و اونرو مدام فاصله مینداختند ...
شیرجه ای به زیر آب زدم و از زیر شنا کردم..چشمام میسوخت و خو ب نیمتوسنتم ببینم اما میرفتم...هیچ چیزی نمیتوسنت اون لظحه جلوی من رو بگیره.
دستم رو به سمتش دراز کردم که چیزی دور دستم پیچید ...شال سفیدی بودکه خودم براش چند روز قبل خریده بودم..دلم نزدیک بود از غصه بترکه ....
خودم رو جلو کشیدم و با یه حرکت بدن سستش رو گرفتم.
وقتی دستم رو دور کمرش حلقه کردم شعفی غیر قابل توصیف درتک تک سلول هام زنده شد ...انگار که از دورن میخندیدم!
موفق شده بودم ...گرفته بودمش...من !
من بودم که نجاتش داده بود! من...!
هر دومون رو بالا کشیدم ...با یه دست اونو نگه داشنه بودم و با دست دیگرم تلاش میکردم که شنا کنم.
به زحمت سرش رو بیرون از آب نگه داشته بود.
بهراد قایق رو روشن کرد و به سمت ما اومد...کمی جلوتر رفتم و شیرین رو صدا زدم اما صدایی نشنیدم ...دوباره صداش زدم امابازهم سکوت!
وحشت زده به سمتش برگشتم ودیدم که رنگش کبود شده و چشماش نیمه بازه!
چشماش!!!
از ته دل فریاد زدم: شیرین؟!
دیگه تو حال خودم نبودم..
مثل دیوونه ها شده یودم وفقط صداش میکردم ...موج بلندی از روم رد شد و من پنجه هام رومحکم تو پهلوش فرو کردم تا از دست ندمش.
دوباره صداش زدم اما به جای اون دریا بود که جواب میداد اون هم با موجهای بلند و وحشیش!
بهراد به ما رسید .
قایق رو کنارمون نگه داشت و کمک کردتا شیرین رو از آب بیرون بکشیم.
بعد هم من رو بالا کشید.
تو قایق که ایستادم برای لحظه ای مات مونده ام ..انگار یادم رفته بود که چی شده ...
آب مثل دوش از سر و روم پائین میریخت.
-بهروز خوبی؟
صدای بهراد بود..
با چشم دنبال شیرین گشتم ..کف قایق دراز کش افتاده بود و شیدا بالای سرش نشسته بود و با صدای بلند گریه میکرد .
نفهمیدم چه طور به سمتش رفتم وشیدا رو کنار زدم و سرش رو بین دستهام گرفتم و عصبی فریاد زدم: شیرین؟؟؟...شیرین؟؟؟؟
سیلی محکمی تو گوشش زدم : وا کن چشماتو...مگه با تونیستم لعنتی...وا کن اون چشمای لعنتی ات رو!
دوباره سیلی دیگه ای بهش زدم اما بازهم جوابم سکوت بود.
قایق تکان بدی خورد و به راه افتاد.
قلبم داشت از حرکت می ایستاد ...نیمتوسنتم بفهمم چه اتفاقی داره می افته و چرا شیرن اینجوری شده.
شیدا با صدای بلندی ضجه زد: مرده....مرده!!!
یکدفعه انگار به خودم اومده باشم ....
حرکاتم غیر ارادی و بدون اینکه دلیلیش رو بدونم بود.
دستهام رو روی سینه اش قلاب کردم و فشار آوردم.
نه یکبار ...نه دوباره...نمیدونم...نیمدونم چندبار!
همه زور و توانم رو ریخته بود تو بازوهام و به قفسه سینه اش فشار می اوردم و فریاد میزدم: واکن اون چشماتو ...وا کن اون مایه عذاب من رو .
بهراد با سرعت قایق رو از دل موجها به سمت ساحل هدایت کرد اما من نه چیزی میدیدم و نه میفهمیدم.
صدای فریاد هایم گلوم رو خش داده بود و میسوخت ...صدام دو رگه شده بود و سینه ام به خس خس افتاده بود اما هنوز داشتم داد میزدم.
بالاخره یکم آب از دهنش خارج شد و بعد به سرفه کردن افتاد.
با شنیدن صدای سرفه اش انگارخودم بودم که دوباره زنده شده بودم.
دستهام شل شد و بدن سست و بی حالم رو کف قایق انداختم ..ولی نگاهم هنوز به صورت شیرین بود.
شیدا جای من رو گرفت و کمکش کرد...حالا دیگه سرفه هاش شدید تر شده بود و با هر بار سرفه آب زیادی رو بالا می آورد.شیدا با گریه صداش میزد : شیرین...شیرین جونم..
خودم رو بالا کشیدم رفتم کنارش سرش رو تو دستها م گرفتم وبا صدایی که می لرزید و نهایت عجزم رو میرسوند منم مثل شیدا صداش زدم.
نفس بلندی کشید و من هم خندیدم...
-آره نفس بکش..نفس بکش...خوبه همینجوری ..آره عزیزم نفس بکش.
به ساحل رسیدیم .بهراد من رو کنار زدو شیرین رو بغل کرد تا از قایق بیرون ببرده که یکهو آتشی خفته در جودم بیدار شد .
بهراد رو از پشت گرفتم و مشت محکمی تو صورتش زدم.
دستهاش شل شد و شیرین رو رها کرد.
از شدت غیض و عصبانیت اعمالم غیر ارادی بود....با مشت حمله بردم و لباسش رو گرفتم و فریاد زدم: پست فطرت عوضی داشتی میکشتیش...بی شرف بی همهچیز اینهمه آدم رو بدبخت کردی بس نبود ...
بهراد دستاش رو دور مچ دستم انداخت وبا صدای لرزونی گفت: آروم باش...بهروز آروم باش.
-خفه شو آشغال ..خفه شو لعنتی...خفه شو...فقط خفه شو...چی از جونمون میخوای؟ ها چی میخوای؟
-بس کنین دیگه!
شیدا از پشت پیراهنم رو کشید و التماس کنان گفت: تو روخدا الان وقتش نیست ..حالش بده.
تازه یاد شیرین افتادم که گوشه قایق بود.
بهراد رو محکم به انتها قایق هل دادم و به سمت شیرین رفتم و با یه حرکت بلندش کردم .
هنوز چشماش بسته بوداما داشت نفس میکشید.
آروم صداش زدم: شیرین؟
پلکهاش لرزید و کمی باز شد...خنده و گریه با هم به سراغم اومده بود.
بدنش بدجوری میلرزید ...از قایق بیرون اومدیم و روی ماسه ها درازش کردم و دنبال یه چیزی بودم که بندازم روش تا ببرمش ویلا اما چشمام هیچی نمیدید.
سر درد بدی داشتم که از بس حالم بد بود دردش رو نیمفهمیدم .
صدای به هم خوردن تیک تیک دندونهاش هم روی اعصابم بود.
سرم رو نزدیک صورتش بردم و با حال بدی نالیدم: آروم باش...چیزی نیست.
از بین لبهای رنگ پریده و لرزونش بریده بریده گفت: س..سس..سرده...سردمه.
مغزم از کار افتاده بود وتنها چیزی که به فکرم رسید یه چیز بود..
موهای بلند وخیسش رو کنار زدم و محکم بغلش کردم...چشمام رو بستم و سرم رو روی موهای خیسش گذاشتم ...
همون لحظه چیزی رو دور خودمون حس کردم و دیدم که بهراد زیر اندازمون رو انداخته دور من وشیرین.
چیزی نگفتم و دوباره سرم رو گذاشتم روی موهاش.
فکر اینکه تا چنددقیقه قبل داشتم اون رو برای همیشه از دست میدادم داشت دیونه ام می کرد.
حلقه دستهام رو تنگ تر کردم انگار میخواستم مطمئن بشم که اون واقعیه و خواب نیست.
صدای لرزون و بغض دارش رو کنار گوشم شنیدم که اسمم رو صدا میزد: بهروز؟
و بعد بغضش شکست و گریه اش به هق هق تبدیل شد .
سرش رو نواز ش کردم و زیر گوشش یه بند مثل یه نوار ضیط شده تکرار میکردم:آروم باش عزیزم...آررم باش دیگه تموم شد...من اینجام...
اما هر لحظه گریه اش سوزناک تر و بلند تر میشد.
داغی اشکهایی که روی سینه ام میریخت رو از بین اون همه خیسی و سرما حس میکردم ..چه حالی داشتم اون لحظه!
چه حال غریبی بود!
خودمم گریه ام گرفته بود ....مثل اون داشتم میگریستم: دیگه تموم شد...نترس ..من تنهات نمیذارم...قول میدم.

با کمک شیدا. شیرین رو به اتاقش بردیم .
شیدا شیرین رو روی تخت خوابوند و بخاری اتاق رو زیاد کرد...
اما من مثل یه مجسمه خشک و بی حرکت یه گوشه ایستاده بودم و فقط به کارهای اون نگاه میکردم.
کارش که تموم شد بهم اشاره کرد که برم بیرون .
منم به ناچار رفتم ... از اتاق بیرون که خارج شدم تا چند دقیقه تو حال خودم نبودم و مغزم کار نمیکرد...داشتم به عمق فاجعه ای که نزدیک بود برام اتفاق بیفته فکر میکردم .
دوباره همه چیز جلوی چشمام جون گرفت: دریا...قایق..شیرین..بهراد..به اد...بهراد...
موج خشمی بود که تو وجودم زبانه کشید .
خشمی که تا به حال درخودم سراغ نداشتم.
نفرتی بی سابقه و بی پیشنیه!
از ویلا بیرون زدم و به سمت ساحل دویدم که بین راه مامان رو دیدم .
-شیرین چطوره بهروز؟
به جای جواب فقط غریدم: بهراد؟ بهراد کجاست؟
-نمیدونم...ندیدمش...گمونم لب ساحله...تو بگو شیرین چطوره؟
جوابی ندادم و به سمت دریا دویدم تا اون بهراد عوضی رو پیدا کنم .
تو اون لظحه فقط به یه چیز فکر میکردم ..
اینکه اگه ببینمش حتما میکشمش!


فصل یازدهم *
(بخش اول)

-غرق نشی!
با صدای شوخ فرزاد از انبوه افکار تکراری و خسته کننده ام بیرون اومدم.
گردن کج کردم و دیدم که کنارم ایستاده در حالیکه خودش رو خم کرده و به نیمرخم خیره شده.
با خنده تصنعی گفتم: متاسفانه شنا هم بلند نیستم!
کنارم روی ماسه ها نشست و زانوهاش رو بغل گرفت و با شادی گفت: هر وقت تو خطر بودی میتونی روم حساب کنی.
سرم رو چندبار نکون میدم و بدون اینکه نگاهش کنم میگم: خیلی به خودت مطمئنی !
به خودش اشاره میکنه وبا همون لحن قبل میگه: آخه شناگر قابلیم!
اما تو ذهن من نقش میبنده: فرصت طلب !
من چیزی نمیگم و اونم سکوت میکنه ...برا ی چند دقیقه دوتایی فقط یه صدای دریا گوش میدیم.
زمزمه موجها...سنفونی طبیعت!
-داری به چی فکر میکنی؟
به سمتش برگشتم وبه چشمهای عسلی زیباش خیره شدم.
چیزی ته نگاهش بود که نمیفهمیدم.
-برا ی چی میخوای بدونی؟
فرزاد: برای چیش رو نمیدونم...راستش بیشتر دلم میخواد که باهم حرف بزنیم ...بقیه چیزها بهانه است!
از این نوع صادقانه حرف زدنش خوشم می اومد...یادم نمیاد که هیچوقت آدمی به با صداقتی فرزاد تو عمرم دیده باشم.
لبخندی بی اخیتار وری لبم نشست و همونطور که دوباره به سمت دریا روم رو برمیگردوندم گفتم:داشتم به این فکر میکردم که آیا تو زندگی امیدی هست یا همه زندگی فقط یه بازی پر درد و رنجه که هیچ پایانی برای این دردها نیست؟!
فرازد چند لظحه سکوت کرد و بعد با صدایی که از حالت درونی اش چیزی دستگیرم نیمشد صدام زد: شیرین؟
با لبخند تلخی نگاهش کردم.
-چی شده؟
-نمیدونم!
-اگه دوست داری حرف بزنی من با کمال میل گوش میدم.
وقتی دید که چیزی نمیگم مهربانانه گفت: با من حرف بزن شیرین ...بهم اعتما د کن!
جرات نگاه کردن به چشمهاش رو نداشتم ..لحنش مثل اون روزهایی که بهروز با هام حرف میزد پشتم رو لرزوند!
-بحث اعتماد کردن نیست فرزاد!
-اگه اعتماد نیست پس چیه؟ این روزها چه بلایی سرت اومده؟ خیال میکردم اگه با ما بیایی حال و هوات عوض میشه ...امامثل اینکه بهتر نشده هیچ بدتر هم شده!
چشمام پر از اشک شد...ته دلم خودم رو لعنت کردم که اه الان نه! الان نه! نمیخواستم فرزاد با دیدن اشکهام چیزی بفهمه...
من سکوت کرده بودم و اون از این سکوت کلافه به نظر می رسید ..حق هم داشت!
-نمیخوای چیزی بگی؟
با خودم گفتم: شیرین ! این فرزاده...همون که تو اوج ناامیدی به دادت رسید! همون مردی که دستت رو گرفت و بلندت کرد!تو روزهایی که هیچی ازت باقی نمونده بود...حالا چطور مینونی باهاش اینجوری رفتار کنی؟
اما صدایی همزمان درونم فریاد کشید: ولی اونم یه مرده! یه مرد مثل بهروز...مثل همه مردهای دور و برت..با همون افکار..همون احساسات ...پر ازهوس...پر از حس کثیف خواستن!
بافکرکردن به این مسائل بی اخیتار و غیرارادی خودم رو جمع کردم وازش فاصله گرفتم .
سرم رو بالا نیارودم اما از گوشه چشم دیدم که چقدر از رفتارم دلخور شده!
-میخوای بدونی من الان دارم به چی فکر میکنم؟
سعی کردم لحنم آروم و کنترل شده باشه : آره معلومه! البته اگه خودت دوست داری بگی!
-داشتم فکر میکردم میشه چیزهایی رو که نمیشه تو زندگی تغییرشون داد رو قبول کرد یا نه؟
چیزی ته ذهنم روشن شد و یادم اومد که این سوال چقدر برام آشناست!
یه سوال تکراری اما این بار از زبون فرزاد داشتم میشنیدمش!
این همون سوالی بودکه قبلا بهروز ازم پرسیده بودش!
جواب دادم: سوال جالبیه...تاحالا بهش فکر نکردم!
-پس لازمه که فکر کنی...چون تو یکی خیلی بهش احتیاج داری.
-منظورت چیه؟
تن صداش رفت بالا و باحالت عصبی گفت: منو احمق فرض نکن!
برگشتم و خیره نگاهش کردم..حالا چشمهاش آزادانه روی صوتم در گردش بودند.
نمیدونم حلقه اشک رو دید یا نه اما دیگه دیده شدن ضعفم مهم نبود...میخواستم بفهمم اون چش شده؟
-چی میخوای بگی فرزاد؟ من هیچوقت درباره تو...
دستش رو جلوم گرفت و با همون لحن ادامه داد: فقط یکبار...فقط برای یکبار هم که شده کاری رو بکن که خلاف میلته ...به خاطر یکی دیگه!..یکی که نگرانته ...میفهمی شیرین ؟ نگران! ما همه نگرانتیم!
-فرزاد؟
-حرف بزن...روم حساب کن...من میخوام کمکت کنم!
نمیدونم چرا اما دلم میخواست دهنم رو باز کنم و هرچی که تو دلم بود رو به زبون بیارم ...اونلظحه همه اون حرفها سنگین تر از همیشه روی سینه ام سنگینی میکردند و فقط دلم میخواست بیرون بریزمشون و خودم رو از شرشون خلاص کنم.
چشمام رو بستم و با بغضی که دور گلوم رو فشار میداد نالیدم: قشنگ ترین روزها و لحظه های عمر من تبدیل شدن به کابوس زندگیم...این مشکل منه...چکار میتونی برام بکنی؟ ها؟
فرزاد مثل کسی که ضربه محکم و ناغافلی خورده باشه مات نگاهم کرد و آروم پرسید:
-شیرین؟!! اون کیه؟ اون مرد ...؟!
صدام خشک و دورگه شده بود...انقدر خشک که خودمم وحشت کردم وقتی شنیدمش: مرده...4ساله که مرده !
سکوت سنگینی بینمون جولان میداد.
سکوتی که آزارم می داد...خواستم بلند بشم که فرزاد زیر لب زمزمه کرد: معذرت میخوام...
نگاهش که کردم ادامه داد: میشه یکم دیگه صبر کنی؟
دوباره نشستم و منتظر شدم تا حرفش رو بزنه اما انگار اونم مثل من سردرگم شده بود یا شاید هم نمیدونست چی میخواد بگه ...
بالاخره زبون باز کرد و گفت: شیرین؟ به نظرت...به نظرت...ما هم میتونیم باهم در آینده لحظه های به یاد موندنی داشته باشیم؟
مکثی کرد و دوباره گفت: برای همیشه منظورمه؟!
از مدتها قبل منظر شنیدن یه همچین حرفی بودم اما حالا نه.اینجا نه...
وسط نشخوار خاطرات گذشته نه...
من هنوز تکلیفم با خودم معلوم نبود..با بهرزو و گذشته هام معلوم نبود.
من هنوزهم به بهروز فکر میکردم ...چطور میخواستم حالا یکی دیگه رو جایگزینش کنم؟
به خودم مسلط شدم و همونطور که جواب نگاه پر تمناش رو میدادم گفتم: ما دوستهای خوبی هستیم...این کافی نیست؟
-کافی؟!! برای کی؟!!
-برای هر دومون! ...ببین فرزاد من نمیخوام ...یعنی منظورم اینکه نیمتونم....ببین این تصمیمیه که من سالها قبل برای زندگیم گرفتم و امیدوارم که درکم کنی..من..من ...
-هنوز دلت پیش اون مرده ؟
-نه نه ...اصلا مساله این حرفها نیست.
-چرا دقیقا همینه...گفتم که من احمق نیستم ...اون مرد باید خیلی خوش شانس باشه که تو رو تا این حد اسیر خودش کرده...خیلی دلم میخواد میتوسنتم ببینمش.
قادر نبودم هیچ حرفی بزنم ...زبونم تو دهنم قفل شده بود و قدرت نداشت حتی کمک کنه آب دهنم رو قورت بدم!
خودش ادامه داد: امیدوارم اون لیاقت اینهمه وفاداری رو داشته باشه.
نگاهش ...لحنش ...تن صداش پر از درد بود...پر از دلخوری...
فرزاد دیگه سکوت کرد و چند ثانیه بعد بلند شد و از من فاصله گرفت و در طول ساحل شروع به راه رفتن کرد.
ولی من بهش خیره موندم...
غروب شده بود و آفتاب مایلی روی شونه اش افتاده بود ..موجهای آرام و بازیگوش به پاهاش میخوردند و با سرعت برمیگشتند به همون جایی که ازش اومده بودند.
و فرزاد بی توجه به اونهمه زیبایی یک دستش رو در جیب شلوارش فرو برده بودو با شونه های افتاده قدم میزد.
دردل نالیدم: فرزاد منو ببخش...این هیچ ربطی به وفاداری نداره!
روم رو برگردوندم و دوباره به دریا خیره شدم و ازخوم پرسیدم چه رازیه که هیمشه این جور لحظات زندگی من کنار دریا اتفاق می افته؟
صحنه آشنایی جلو چشمم ظاهر شد ...
صحنه ای که 4 سال پیش فراموشش کردم و دیگه به ذهنم اجازه ندادم یادش بیفته..
اما حالا واضح تر از لحظه رخ دادنش جلوی چشمام جون گرفته بود.

************.
*****.
همه جا تاریک بود ...نمیدونستم ساعت چنده؟
از بعد ظهر که اون اتفاق وحشتناک افتاده بود تا همین حالا یکسره خوابیده بودم .
یا شاید بهتر باشه بگم بیهوش شده بودم!
اما دیگه اجیر شده بودم و خواب به چشمام نمی اومد.
به خودم کش و قوسی دادم که درد تو همه بدنم پیچید ...به زحمت بلند شدم و دوروبرم رو نگاه کردم که دیدم شیدا گوشه اتاق خوابش برده.
بلندشدم و رفتم کنار پنجره .
نسیم خنکی که بوی دریا رو میداد به صورتم خورد و لرزی خوشایند تو بدنم افتاد .
هنوز حس داشتم و این یعنی هنوز زنده ام!
زیر لب تکرار کردم: مرگ!..من داشتم می مردم ...
وحشتی که ساعتی پیش داشتم رو به یاد آوردم ...تصویر چشمهای پر از اشک بهروز وقتی که صدام میکرد رو مجسم کردم و لبخندی محو گوشه لبم نشست.
نفس عمیی کشیدم و پرده تور رو کنار زدم ...نسیم حالا مستقیم به صورتم میخورد .
شال بافتنی شیدا رو روی شونه هام انداختم و از اتاق رفتم بیرون.
انگار که کسی صدام زده باشه و منو به خودش بخونه همچین حالی داشتم و به سمت صدایی که از دورن میشنیدم رفتم!
از ویلا خارج شدم . مسیرم رو به سمت ساحل ادامه دادم.
همه جا تاریک بود و چیزی دیده نمیشد.
حالا که تو هوای آزاد بودم سرما به نظرم شدید تر شده بود و جز یه لباس خواب سفید که من رو شبیه ارواح سرگردان کرده بود چیز دیگه ای به تن نداشتم...شال شیدا رو محکم دور خودم پیچیدم و جلوتر رفتم.
چند قدم دیگه و...
بعد انگار به منبع اون صدای درونی رسیده باشم قلبم آروم گرفت و رعشه بدنم کمتر شد.
خواستم جلوتر برم که شبحی رو در تاریکی دیدم ...چیزی چند قدم جلوتر از من داشت تکون میخورد.
بی سرو صدا به پیش رفتم ..
هیجان خفته در بدنم دوباره بیدار شده بود و قلبم باهاش همراهی میکرد و براش ضرب گرفته بود.
شبح تکانی خورد و به سمت دریا رفت.
یک مرد بود.
تو اون تاریکی نمیتونستم تشخیصش بدم !
اما لحظه ای بعد که صداش سکوت فضا رو شکست شناختمش.
-هیچوقت تو عمرم تا این حد نترسیده بودم.
خودش بود..همون زنگ آشنا...بهروز بود.
بدون اینکه به سمتم برگرده دوباره گفت: وحشتناک بود!
اول خیال کردم داره باخودش حرف میزنه .خواستم همونطوری بی سرو صدا برگردم که آروم تر از قبل گفت: نمیخوای چیزی بگی؟
و همزمان با این حرفش به سمتم برگشت.
پاهام لرز ملایمی داشتند و نمیذاشتن تو یک خط صاف و مستقیم راه برم.
زیکزاکی به سمتش رفتم و اون چند قدم فاصله رو طی کردم.
بهروز تو اون تاریکی هم به چشمهام خیره بود...کاری که این مدت خیلی ازش دیده بودم!
منم مثل خودش نگاهم رو دوختم تو چشماش....
چشمهایی که عجیب تو اون تاریکی میدرخشیدند!
لز برق نگاهش قلبم بلند بلند شروع به تپیدن کرد و خون گرمی رو به سرعت در شریان هام پمپاژ کرد!
کف دستهام عرق کردن و دهنم خشک شد!
بیشتر از اون نتوسنتم نگاهش رو تاب بیارم برای همین سرم رو به زیر انداختم و بهروز هم چند دقیقه بعد روش رو از من گرفت و به سمت دریا برگشت.
هر دو سکوت کرده بودیم و منتظر بودیم تا دیگری شروع کنه.
ولی به جای هر دوی ما دریا بود که میدان دار شده بود.
-فکر اینکه ممکن بود الان نباشی...آخ حتی تصورش هم داغونم میکنه.
بالاخره اون کوتاه اومد و سکوت رو شکست.
با لحن نوازشگری گفتم:فراموشش کن...تموم شد .
-اون بهراد لعنتی داره دوباه همه چی رو خراب میکنه ...میخواد همه چی رو تکرار کنه...اما اینبار من نمیذارم..نمیذارم زندگیمون رو ویرون کن و گم و گور بشه..بهش اجازه نمیدم .
-اون فقط یه اتفاق بود .
-و من نمیذارم دیگه اینجور اتفاقها تکرار یشه.
با حرکت سریعی برگشت طرفم که باعث شد من ناخود اگاه قدمی به عقب بردارم.
چنگی در موهاش زد و نفسش رو پوف کرد و گفت: پس کی میخوای من رو باورکنی؟
چیزی نگفتم .
و اون فاصله بینمون رو با یک قدم بلند طی کرد و مقابلم ایستاد ...نزدیک نزدیک...
اونقدر نزدیک که نفسهای داغش روی صورت یخ زده ام پخش میشد: شیرین من راست گفتم که دوستت دارم!
نمیدونم چم شده بود که لال شده بودم و هیچ جوابی نداشتم که بدم!
منم دلم میخواست اعتراف چند شب قبلم رو دوباره تکرار کنم..مخصوصا اونشب ..بعد از اون اتفاق اما سر زبونم قفل بزرگی زده شده بود و مانعم میشد.
-من دیگه نمیخوام صبر کنم...میترسم...به خدا میترسم شیرین...از اتفاقهایی که ممکنه بیفته ...از آینده ...از همه چی..از همه چی میترسم.
بعد دستش رو تو جیبش برد و شئ براق کوچکی رو بیرون آورد .
یک حلقه به نظر می اومد.
یه حلقه ساده ولی براق. به درخشندگی چشمهای خودش.
اون حلقه رو مقابلم گرفت ئ با صدای بمی گفت: بهم فکر کن...هر وقت..هروقت که دیدی باورم داری این رو دستت کن.
و بعد حلقه رو به سمتم گرفت.
باور کردنش غیر ممکن بود.
مثل یه خواب.
یه رویا خیلی شیرین و خوب.
جرا ت نداشتم پلک بزنم .
میترسیدم خواب باشم و بیدار بشم...میترسیدم همه ی اینها خیال باشه و ازبین بره .
سرم رو بالا بردم و صاف تو چشماش نگاه کردم.
نه نه خواب نبود...رویا نبود...توهم نبود.
خواهش نگاه بهروز حقیقی بود ...واون حقیقت چون تیری به قلبم فرو رفت!
نگاهم به سختی از چشمهای بهروز کنده شد و سر خورد پائین...پائین تر و پائین تر تا رسید به اون حلققه.
نمیدونستم باید چکار بکنم ...
چیزی درونم فریاد زد: بگیرش...همین الان.
و باز صدای آروم دیگه ای میگفت: فکر کن...عقلت رو به کار بنداز...
خودم بین این دوتا احساس گیر افتاده بودم.
-معطل چی هستی؟ یالا بجنمب دیگه.
- احمق نشو ...میفهمی داری چکار میکنی؟
دستم بی اخیتار بالا اومد و حلقه رو از کف دستش برداشتم .
وقتی خواستم دستم رو عقب بکشم دستهای گرم و مردونه اش رو روی دستم گذاشت .
دستی که حلقه توش بود رو مشت کردم و بهروز اون رو بین دوتا دستش گرفت و زیر اب زمزمه کرد: باورم کن .
****.
تمام شب پلک روی هم نذاشتم و مدام از این پهلو به اون پهلو شدم .
حلقه ای که بهروز بهم داده بود رو هنوز تو مشتم محکم نگه داشته بودم .
کف دستم خیس عرق شده بود اما خیال نداشتم بازش کنم .
شاید هم جراتش رو نداشتم.
مدام صدای بهروز تو گوشم زنگ میزد: باورم کن ..باورم کن...
به دورنم برگشتم و از خودم پرسیدم: باورش داری؟
صدای بلندی در جوابم فریاد زد: آره..آره...
اما بلافاصله صدای ضعیفی ناله میکرد: فکر کن ...زود تصمیم نگیر...به گذشته فکر کن..به چیزهایی که ازش دیدی و شنیدی. مهمونی اشکان..سوگل ...هیچوقت برای بله گفتن دیر نیست...فکر کن دختر..فکر.
اما با اینهمه وقتی سردی اون حلقه فلزی رو کف دستم حس میکردم و یاد تمنا نگاهش می افتادم تمام وجودم پر میشد از عشقی که مثل مایه حیات در وجودم رسوب میکرد و ته نشین می شد.
حقیقت این بود که دوستش داشتم ...و بی هیچ بهانه ای میخواستمش ...با همه چیزهایی که دیده و شنیده بودم!
تصمیم رو گرفتم.
مشتمر و بالا آرودم و آروم آروم انگشتها م رو باز کردم .
حلقه زیبا کف دستم نمایان شد.
چشمام رو بستم و نفس عمیقی کشیدم .
صداش دوباره تو ذهنم تکرار شد: باورم کن.
حلقه رو در انگشتم فرو بردم و زیر لب گفتم: باورت میکنم.

فصل یازدهم*
(بخش دوم)

گلنوش دسته لباسها رو جلوم گذاشت و بالبخند ملیحی گفت: لباسهای محموده ..نمیخوای لباسات رو عوض کنی؟
-دستت درد نکنه.
خواست بلند بشه که مچ دستش رو گرفتم و مجبورش کردم بشینه.
خجالت کشید و سرش رو پائین انداخت وگونه هاش گل انداخت.
این حالتش من رو یاد شیرین انداخت ...حس دلتنگی غریبی تو وجودم جولان میداد.
دستش رو رها کردم و آروم گفتم: چرا همش از من فرار میکنی؟ کجا میخوای بری باز؟
-شام گذاشتم الانه که محمود و آقا حسام الدین بیان.
-مگه چشمم به این حسام نیفته...بی معرفت...پس چی شد اونهمه محبت و مهربونیش؟
-گفتم که ..ازت دلخوره ...4 سال بی خبری و این حرفها دیگه.
-آره گفتی..ولی من هنوز دلیل این رفتارهای تو رو نفهمیدم ....تودیگه چرا دلخوری؟
چشماش ر و به زیرانداخت و چیزی نگفت.
آروم چونه اش رو بالا دادم و تو چشمهاش خیره شدم..مردمکهاش میلرزیدند ..حس غریبی داشتم...هم غریبه و هم آشنا...
بااین حال حس خوبی بود..
چند بار لبهاش لرزید و عاقبت با لحن خفه ای گفت: دلم برات تنگ شده بود.
ته دلم لرزید ...اونقدر صادقانه این جمله رو گفته بود که حالم از این رو به اون رو شدم و بی اختیار محکم بغلش کردم.
بدنش میلرزید اما سعی داشت خودش رو کنترل کنه تا من متوجه رعشه اش نشم.
سرم رو گذاشتم روی موهای بلندش و چشمام رو بستم و به این فکر کردم که تو این دنیا خیلی چیزهای دیگه ای دارم که میتونم بهشون دلخوش باشم ..گلنوش..حسام...آرش...حتی تارا!.
-منو ببخش.
گلنوش خودش رواز آغوشم بیرون کشید و بالبخند دخترونه ای نگاهم کرد .
سری تکون داد و آروم بلند شد و سر به زیر از اتاق بیرون رفت.
اونکه رفت نگاهم روی لباس های شوهرش موند.
یک پیراهن قهوه ای و شلوار خاکستری بود .
ظاهرشون تمیز بود و معلوم بود که احتمالا بهترین لباسهای شوهرشه اما خیلی نو نبودن .
به لباسهای خیس خودم نگاه کردم و از خودم بدم اومد...من اونهمه پول داشتم و گلنوش اینجوری!
اه ...از کی اینقدر پست شده بودم که خودم نفهمیدم ؟!
لباسها رو برداشتم و سلانه سلانه به سمت حمام راه افتادم...

****.

آنقدر بی وسیله بودم که حتی یه حوله نداشتم تا موهام رو خشک کنم .
لباساهای محمود هم برام گشاد بود .
پیش خودم جثه ظریف گلنوش رو مجسم کردم و تصویر احتمالی از هیکل محمود !
بی فایده بود ...برای همین بی خیال شدم و به سالن ویلا که پر بود از روکشهای سفید روی که روی هر وسیله ای کشیده شده بود خیره شدم.
ا زذهنم گذشت: چه بی روح!
نفس عمیقی کشیدم و به سمت آشپرخونه رفتم.
در یخچال رو که با زکردم با دیدن چند قلم خوراکی تو قفسه های یخچال ذوق کردم.
خوب میدوسنتم کار گلنوشه .
پاکت آبمیوه رو بیرون آوردم و ته مونده لیوان چای صبحم رو ریختم دور و لیوان رو پر از آبمیوه کردم .
جرعه ای نوشیدم .
مزه اش خوب بود ..بارضایت سری تکان دادم و از آشپرخونه بیرون اومدم .
بی هدف به تک تک اتاقها سر زدم .
به جز یکیشون..همون اتاق گوشه سالن...همون که....!
ته مانده لیوان روهم سر کشیدم و به لیون خالیم خیره شدم.
خالی..تهی...مثل من!
اما روزی پر بودم .
پر از احساس...اپر از زندگی ...از عشق...
ولی حالا مثل یان لیوان...خالی ..تهی ..هیچ!
دستم روی دستگیره اون اتاق رفت و در با قژ قژ بدی باز شد.
صحنه اتاق خالی اون روز صبح اومد جلو چشمم.
همه چی مقل اون روز دست نخورده بود.
فقط یه فرقی داشت.
پرده برعکس اون روز صبح سر جاش پشت پنجره نصب بود ولی اون روز پرده تور اتاق روی زمین افتاده بو و روش جای یه دست خونی بود!...
خون شیرین!!!
جرات پا گذاشتن به اون اتاق رو نداشتم. نفس عمیقی کشیدم تا شاید بتونم بوی عطرش رو بعد از 4 سال پیدا کنم اما بیفایده بود.
اون همون 4 سال پیش همه چی رو با خودش برده بود حتی وبی عطرش رو و من رو با هیچی تنها گذاشته بود.
هیچی...!!
سردردم داشت دوباره شروع میشد .
در رو نیمه باز رها کردم ور ی همون مبلی که دیشب روش خوابیده بودم نشستم و سرم رو بین دستهام گرفتم و فشار دادم.
این میگرن لعنتی داشت داغونم میکرد . دندونهام رو بهم فشار میدادم تا شاید ار فشار درد کاسته بشه اما ....!
در نتیجه تصمیم گرفتم تسلیم بشم و مقاومت نکنم .
مثل همه این سالها که تسلیم شده بودم و درد دوری اون رو تحمل میکردم.
این یکی به مراتب راحتتر بود!

*****.
چند بار صفحه گوشیم رو خاموش و روشن کردم تا بالاخره تصمیمم رو گرفتم .
میدونستم که باید بهش زنگ بزنم اما دو دل بودم.
به ساعتم نگاه کردم و دیدم 9:30 شبه.
دل رو زدم به دریا.
نباید میذاشتم آرش بیشتر از این ازم دلخور بمونه.
شماره اش رو گرفتم و صبر کردم تا جو اب بده .
حدس میزدم انقدر از م ناراحت باشه که حتی تلفنش رو هم خاموش کنه اما اشتباه فکر کرده بودم .
بعد از 3 تا بوق جواب داد .
صداش سرد و خشک بود: بفرمائید؟
-منم!
آرش: شناختم.
-خوبی؟
آرش: بهرتم .
-خوشحالم.
آرش: خوبه!!!
-آرش..میخواستم باهات حرف بزنم.
آرش: در مورد؟
-خودت..
آرش: چه عجب!! یعنی بعد از چند سال بالاخر وجود یکی دیگه هم برات مهم شده؟
-ببین ما هیچکدوم خوب صحبت نکردیم ...نه تو ...نه من...برای همین که زنگ زدم عذر بخوام.
آرش: قبول.
-ممنونم.
آرش: چاره دیگه ای نداشتم ...اگه الان خود ت زنگ نمیزدی خودم تا نیم ساعت دیگه باید بهت زنگ میزدم ...
-پس اشتباه کردم!
آرش: اشتباه خوبی بود.
بی صدا خندیدم و دستم رو روی میز کشیدم و راه باریکی از خاک رو با سر انگشتم جمع کردم .
- همه چی رو به راهه؟
آرش: اینجور به نظر میرسه..اونجا چی؟ همه چی خوبه؟
-آره مثل همیشه...این طرف انگار یک دنیا دیگه اس ...همه راحتن ...بی دغدغه ان ...در آرامش.
آرش: آرامش اونجا هم دوامی نداره.
-میدونم خاصیت دنیا هیمنه.
آرش: نه این خاصیت آدمهاست..نمیشه جایی باشن و ارامش اونجا بمونه!
-فیلسوف شدی؟!
آرش: یک چیزی تو همین مایه ها..خوب حالا که خودت زنگ زدی بذار بهت این خبرم رو بدم ...فردا صبح گلنوش داره برمیگرده...
ذهنم رو به تکاپو میندازم تا معنی جمله آرش رو بفهمم.
بعداز چند لحظه با لحنی سراسر سوال میگم: گلنوش؟؟؟؟ گلنوش خودمون؟ دختر خاله ات؟ اصلا کی اومد؟
آرش: یکماهی میشه.
-یک ماه!!!!!
آرش: آره یکماه ...فردا صبح هم داره برمیگرده...میخواست باهات صحبت کنه ...البته اگه بخوای.
-آره..آره...حتما...خوشحال هم میشم.
آرش: خوبه ..پس گوشی.
_آرش؟
-بله؟
-بازهم متاسفم.
-فراموشش کن ..تو هم منو ببخش.
چند لحظه سکوت برقرار شد و من در این سکوت داشتم تلاشم میکردم که تصویری از گلنوش رو به یاد بیارم اما چیزی تو ذهنم نقش نمیبست.
همه ذهنم پر شده بود از نصویر و خیالات اون!
صدای گرم و شادی تو گوشم پیچید: های بهروز.
-سلام...نه های! هنوز این رو یاد نگرفتی تو؟
غش غش خندید و گفت: های همون سلامه ! چطوری؟
-عالی!
-خوبه ...خوشالم.
هر دوساکت شدیم...چه سکوت بی معنیه!!!!
به خود م اومدم و گفتم: اوضاع چطوره؟
جواب داد: مثل هیمشه..فکرمیکردم تواین یکماهی که اومدم بتونم ببینمت اما آرش میگفت سرت خیلی شلوغه!
-آره...دارم همه چی رو میفروشم ...تا 2 هفته دیگه میرم نروژ...میخوام برم پیش بهراد.

great-that s !!...این که خیلی خوبه بهروز!
-آره...در حقیقت برا ی من بیشتر از خوبه.
-خوشالم کردی ...رسیدی خبرم کن .
-حتما...گلنوش؟
-yah?
-تو که اونجایی بهراد رو هم میبینی؟
-oh..no........بهراد اصلا آدم نورمالی نیست...ناراحت نشی برادرته اما خودت که باید بهتر بدونی!
-فراموشش کن...خب از این یکماهی که اومدی ایران بگو.
-چی میخوای بشنوی؟ همه چیز مثل همیشه بود...مهمونی ها ی فامیلی..غذاهای جور واجور و اضافه وزن چند کیلویی من به خاطر تعارف های اینطرفی!
از لحن شوخش خنده ام گرفت...با صدای بلندی خندیم .
اونم خندید و ادامه داد: برگشتم باید یه رژیم سفت و سخت بگیرم ..همیشه همینطوریه...هروقت برمیگردم عذابم شروع میشه..تو بگو حالا...چه کارها کردی ...چه تصمیمهایی داری؟
-آممم ...راستش..چیز زیادی اینجا برام نمونده..یک خونه و یک ویلا فقط...خونه رو که هرجور شده می فروشم و می مونه ویلا...که اون رو هم قصد دارم برای یه عزیزی بذارم بمونه.
-عزیز؟! خبریه؟
-خبر؟!...نه منظورت رو نمیفهمم!
-عزیز!؟ سهم؟! ویلا؟! چه خبره اونجا؟!
-شعر هم که میگی ..نه هیچ خبری نیست...حالا بعدا که ببینمت تعریف میکنم.
-ok...بهروز...خوشال شدم باهات صحبت کردم و از خبر خیلی خوبت هم بیتشر ..پس 2 هفته دیگه میبینمت.
-امیدوارم.
-me too.
-پرواز خوبی داشته باشی .
-thanks.
-خدافظ.
-bye.
تماس رو قطع کردم و به فکر فرو رفتم...
گلنوش..
یادم اومد 4 سال پیش هم که اومده بود ایران و ماندانا خبر اومدنش رو بهم نداد شرایط جوری شد که نشد ببینمش و حالا دوباره !
چه تکرار عجیبه این زندگی!!!
نگاهم رو به صفحه خاموش گوشیم انداختم ..انگار منتظر تماسی باشم ..اما هیچ خبری نشد.
یکدفعه یاد فرزین و قولی که بهش داده بودم افتادم .
بدم نمی اومد صداش رو بشنوم ...حداقلش این بود که با چرت و پرتهاش حال و هوام رو عوض میکرد.
روی مبل لم دادم و شماره اش رو گرفتم که با اولین بوق جواب داد و با صدای کش داری گفت: جانـــــــــم؟ بفرمائید؟
از لحنش خنده ام گرفت و گفتم: درد و مرض جانم! زدی به کاهدون!
بلند بلند خندبد: تویی که! فکر کردم فسیل شدی ...کجایی بی خبرم ازت؟
ببینم تو اون وقت پرت جایی هم برای من هست؟
-با ااینکه برام سخته اما حاضرم اون گوشه موشه ها یه جایی برات باز کنم...موافقی؟
-بی خیال...چه کاره ای؟
-فعلا که درخدمت آقا فرزاد گل بردار محترم داریم برای مهمون هامون شام میخریم .
-باریکلا...داری مرد زندگی میشی.
- اوهوو کجاش رو دیدی! تو کجایی راستی؟
-کنار سواحل نیلگون خزر!
-ای ناجنس کی اومدی؟
-دیشب رسیدم.
- خاک برسرت! من که به گفتم با ما بیا...ما هم که دیشب رسیدیم!
-ول کن این حرفها رو فرزین حوصله اش نیست.
-کاملا معلومه...آخ ...همین الان فرزاد رفت ...تا نیومده بذار برات بگم.
-مگه چی شده؟
-هیچی هول برت نداره..فقط داداش بیچاره ام پرس شده!
-چطور؟
-اون دختره بود که بهت گفتم فرزاد گلوش پیش گیره؟
-ها....همون خواهر زن علی؟
-ایول همون...گل کاشتی ...داداش طفلکم رو از دنیا سیر کرد.
-دخترا هموشون هیمنطورین ...نازشه ...بهش بگو جدی نگیره.
-نه بابا دختره از اوناش نیست...الان چند ساله که ما باهاشون فامیل شدیم ...اصلا پا نمیده ...
-چیه از اوناست که خیال میکنه آسمون سوراخ شده و اون افتاده پائین؟
-نمیدونم...فکر نمیکتم..مغرور هست اما گنده دماغ نه! ...نقشه کشیده بودیم این دتا رو بیاریم شمال و کنار دریا و خودت دیگه میدونی که حالی به هولی و فضای رمانتیک و .....بادابادا مبارک بادا! اما گمونم دختره با هر چی فضای رمانتیکه مشکل داره!
-جالبه پس یه نمونه نادر پیدا کردین!
-خدائیش...ببین بهروز اگه بیکاری پاشو بیا پیش ما..ما نوشهریم الان راه بیفتی به شام ما میرسی.
- نه قربانت ...اینجا خودم شام دارم.
-پاشو بیا دیگه ..فرزاد هم دلش تنگ شده ...بیا هم یه حالی به این بده هم این دختره رو ببین ...خدا رو چه دیدی شاید اون تیپ و قیافه در پیتت دل دختره رو برد.
-قربان تو ...همون داداشت له شد بسه...تلفات رو بیشتر از اینی که هست نکن.
-خب نکبت پاشو بیا دیگه...میخوام ببینمت.
-الان که نمیتونم حالااگه فردا صبح بودی یه سری بهت میزنم.
0فردا صبح؟ فردا قراره بریم بازار...اگه جدی میایی که بگو من بمونم.
-حالا کی برمیگردین؟؟
-فرزاد و این فامیلمون فردا بعداز ظهر برمیگردن چون پنجشنبه برنامه زنده دارن .
-باشه پس فردا یه سر میزنم ...البته نه به خاطر تو ...به خاطر دخترهای معصوم نوشهر چون نمیخوام فردا بازار رو جارو کنی.
-خیلی کثافتی!
-ناراحت شدی؟
-فردا یادت نره؟
با لحن کشداری گفتم: باشــــــــــه!
-ای مرد شور اون باشه گفتنات رو ببرن.
-باشـــــــــه!
-کاری نداری؟
-نه ...خدافظ.
گوشی رو روی میز انداختم و بیشتر در مبل فرو رفتم.
از تعریفهایی که فرزین دربار ه اون دختر کرده بود بدجوری به سرم زده بود که این دختر عجیب و غریب رو ببینم.
وقتی فرزین ازش میگفت بی اختیار تصویر شیرین می اومد جلو چشمم و یاد این می افتادم که یه زمانی هم مهرداد درباره دختری به اسم شیرین همین تعاریف رو میکرد.
چه روزهایی بود!
کنجکاوی این فامیل فرزین داشت مثل خوره مخم رو میخورد .
نمیدونم چرا اینقدر ذهنم رو به خود مشغول کرده بود ؟
تو این 4 سال بعد از شیرین هیچ دختری نتونسته بود من رو درگیر خودش کنه
اما حالا ...دختری که اصلا ندیده بودمش داشت تمام فکر و ذهنم رو پر میکرد.
مشتی به کوسن بغل دستم زدم و با صدای بلندی غریدم: تمومش کن دیگه.
کوسن رو به سمت اتاق گوشه سالن پرت کردم و با عصبانیت روی مبل دراز کشیدم .
نه...همه چی تموم شده بود...دیگه هیچ دختری نمیتوسنت تو زندگی من جایی داشته باشه.
صدای ریزی زیر گوشم با تریدید پرسید: حتی شیرین؟
باهمون لحن عصبی خودم جواب دادم: نمیدونم!


امیدوارم که خوشتون اومده باشه.
قسمت بعدی رو فردا شب میذارم.
نظــــــر ونقـــــــد یادتون نره دیگه !باشــــــــه!:-2-28-:

chrysalis
1390،09،09, ساعت : 12:36 بعد از ظهر
دوباره همه چیز جلوی چشمام جون گرفت: دریا...قایق..شیرین..بهراد ... بهراد ...
موج خشمی بود که تو وجودم زبانه کشید .
خشمی که تا به حال درخودم سراغ نداشتم.
نفرتی بی سابقه و بی پیشنیه!
از ویلا بیرون زدم و به سمت ساحل دویدم که بین راه مامان رو دیدم .
-شیرین چطوره بهروز؟
به جای جواب فقط غریدم: بهراد؟ بهراد کجاست؟
-نمیدونم...ندیدمش...گمونم لب ساحله...تو بگو شیرین چطوره؟
جوابی ندادم و به سمت دریا دویدم تا اون بهراد عوضی رو پیدا کنم .
تو اون لظحه فقط به یه چیز فکر میکردم ..
اینکه اگه ببینمش حتما میکشمش!


فصل یازدهم *
(بخش اول)

-غرق نشی!
با صدای شوخ فرزاد از انبوه افکار تکراری و خسته کننده ام بیرون اومدم.
گردن کج کردم و دیدم که کنارم ایستاده در حالیکه خودش رو خم کرده و به نیمرخم خیره شده.
با خنده تصنعی گفتم: متاسفانه شنا هم بلند نیستم!
کنارم روی ماسه ها نشست و زانوهاش رو بغل گرفت و با شادی گفت: هر وقت تو خطر بودی میتونی روم حساب کنی.
سرم رو چندبار نکون میدم و بدون اینکه نگاهش کنم میگم: خیلی به خودت مطمئنی !
به خودش اشاره میکنه وبا همون لحن قبل میگه: آخه شناگر قابلیم!
اما تو ذهن من نقش میبنده: فرصت طلب !
من چیزی نمیگم و اونم سکوت میکنه ...برا ی چند دقیقه دوتایی فقط یه صدای دریا گوش میدیم.
زمزمه موجها...سنفونی طبیعت!
-داری به چی فکر میکنی؟
به سمتش برگشتم وبه چشمهای عسلی زیباش خیره شدم.
چیزی ته نگاهش بود که نمیفهمیدم.
-برا ی چی میخوای بدونی؟
فرزاد: برای چیش رو نمیدونم...راستش بیشتر دلم میخواد که باهم حرف بزنیم ...بقیه چیزها بهانه است!
از این نوع صادقانه حرف زدنش خوشم می اومد...یادم نمیاد که هیچوقت آدمی به با صداقتی فرزاد تو عمرم دیده باشم.
لبخندی بی اخیتار وری لبم نشست و همونطور که دوباره به سمت دریا روم رو برمیگردوندم گفتم:داشتم به این فکر میکردم که آیا تو زندگی امیدی هست یا همه زندگی فقط یه بازی پر درد و رنجه که هیچ پایانی برای این دردها نیست؟!
فرازد چند لظحه سکوت کرد و بعد با صدایی که از حالت درونی اش چیزی دستگیرم نیمشد صدام زد: شیرین؟
با لبخند تلخی نگاهش کردم.
-چی شده؟
-نمیدونم!
-اگه دوست داری حرف بزنی من با کمال میل گوش میدم.
وقتی دید که چیزی نمیگم مهربانانه گفت: با من حرف بزن شیرین ...بهم اعتما د کن!
جرات نگاه کردن به چشمهاش رو نداشتم ..لحنش مثل اون روزهایی که بهروز با هام حرف میزد پشتم رو لرزوند!
-بحث اعتماد کردن نیست فرزاد!
-اگه اعتماد نیست پس چیه؟ این روزها چه بلایی سرت اومده؟ خیال میکردم اگه با ما بیایی حال و هوات عوض میشه ...امامثل اینکه بهتر نشده هیچ بدتر هم شده!
چشمام پر از اشک شد...ته دلم خودم رو لعنت کردم که اه الان نه! الان نه! نمیخواستم فرزاد با دیدن اشکهام چیزی بفهمه...
من سکوت کرده بودم و اون از این سکوت کلافه به نظر می رسید ..حق هم داشت!
-نمیخوای چیزی بگی؟
با خودم گفتم: شیرین ! این فرزاده...همون که تو اوج ناامیدی به دادت رسید! همون مردی که دستت رو گرفت و بلندت کرد!تو روزهایی که هیچی ازت باقی نمونده بود...حالا چطور مینونی باهاش اینجوری رفتار کنی؟
اما صدایی همزمان درونم فریاد کشید: ولی اونم یه مرده! یه مرد مثل بهروز...مثل همه مردهای دور و برت..با همون افکار..همون احساسات ...پر ازهوس...پر از حس کثیف خواستن!
بافکرکردن به این مسائل بی اخیتار و غیرارادی خودم رو جمع کردم وازش فاصله گرفتم .
سرم رو بالا نیارودم اما از گوشه چشم دیدم که چقدر از رفتارم دلخور شده!
-میخوای بدونی من الان دارم به چی فکر میکنم؟
سعی کردم لحنم آروم و کنترل شده باشه : آره معلومه! البته اگه خودت دوست داری بگی!
-داشتم فکر میکردم میشه چیزهایی رو که نمیشه تو زندگی تغییرشون داد رو قبول کرد یا نه؟
چیزی ته ذهنم روشن شد و یادم اومد که این سوال چقدر برام آشناست!
یه سوال تکراری اما این بار از زبون فرزاد داشتم میشنیدمش!
این همون سوالی بودکه قبلا بهروز ازم پرسیده بودش!
جواب دادم: سوال جالبیه...تاحالا بهش فکر نکردم!
-پس لازمه که فکر کنی...چون تو یکی خیلی بهش احتیاج داری.
-منظورت چیه؟
تن صداش رفت بالا و باحالت عصبی گفت: منو احمق فرض نکن!
برگشتم و خیره نگاهش کردم..حالا چشمهاش آزادانه روی صوتم در گردش بودند.
نمیدونم حلقه اشک رو دید یا نه اما دیگه دیده شدن ضعفم مهم نبود...میخواستم بفهمم اون چش شده؟
-چی میخوای بگی فرزاد؟ من هیچوقت درباره تو...
دستش رو جلوم گرفت و با همون لحن ادامه داد: فقط یکبار...فقط برای یکبار هم که شده کاری رو بکن که خلاف میلته ...به خاطر یکی دیگه!..یکی که نگرانته ...میفهمی شیرین ؟ نگران! ما همه نگرانتیم!
-فرزاد؟
-حرف بزن...روم حساب کن...من میخوام کمکت کنم!
نمیدونم چرا اما دلم میخواست دهنم رو باز کنم و هرچی که تو دلم بود رو به زبون بیارم ...اونلظحه همه اون حرفها سنگین تر از همیشه روی سینه ام سنگینی میکردند و فقط دلم میخواست بیرون بریزمشون و خودم رو از شرشون خلاص کنم.
چشمام رو بستم و با بغضی که دور گلوم رو فشار میداد نالیدم: قشنگ ترین روزها و لحظه های عمر من تبدیل شدن به کابوس زندگیم...این مشکل منه...چکار میتونی برام بکنی؟ ها؟
فرزاد مثل کسی که ضربه محکم و ناغافلی خورده باشه مات نگاهم کرد و آروم پرسید:
-شیرین؟!! اون کیه؟ اون مرد ...؟!
صدام خشک و دورگه شده بود...انقدر خشک که خودمم وحشت کردم وقتی شنیدمش: مرده...4ساله که مرده !
سکوت سنگینی بینمون جولان میداد.
سکوتی که آزارم می داد...خواستم بلند بشم که فرزاد زیر لب زمزمه کرد: معذرت میخوام...
نگاهش که کردم ادامه داد: میشه یکم دیگه صبر کنی؟
دوباره نشستم و منتظر شدم تا حرفش رو بزنه اما انگار اونم مثل من سردرگم شده بود یا شاید هم نمیدونست چی میخواد بگه ...
بالاخره زبون باز کرد و گفت: شیرین؟ به نظرت...به نظرت...ما هم میتونیم باهم در آینده لحظه های به یاد موندنی داشته باشیم؟
مکثی کرد و دوباره گفت: برای همیشه منظورمه؟!
از مدتها قبل منظر شنیدن یه همچین حرفی بودم اما حالا نه.اینجا نه...
وسط نشخوار خاطرات گذشته نه...
من هنوز تکلیفم با خودم معلوم نبود..با بهرزو و گذشته هام معلوم نبود.
من هنوزهم به بهروز فکر میکردم ...چطور میخواستم حالا یکی دیگه رو جایگزینش کنم؟
به خودم مسلط شدم و همونطور که جواب نگاه پر تمناش رو میدادم گفتم: ما دوستهای خوبی هستیم...این کافی نیست؟
-کافی؟!! برای کی؟!!
-برای هر دومون! ...ببین فرزاد من نمیخوام ...یعنی منظورم اینکه نیمتونم....ببین این تصمیمیه که من سالها قبل برای زندگیم گرفتم و امیدوارم که درکم کنی..من..من ...
-هنوز دلت پیش اون مرده ؟
-نه نه ...اصلا مساله این حرفها نیست.
-چرا دقیقا همینه...گفتم که من احمق نیستم ...اون مرد باید خیلی خوش شانس باشه که تو رو تا این حد اسیر خودش کرده...خیلی دلم میخواد میتوسنتم ببینمش.
قادر نبودم هیچ حرفی بزنم ...زبونم تو دهنم قفل شده بود و قدرت نداشت حتی کمک کنه آب دهنم رو قورت بدم!
خودش ادامه داد: امیدوارم اون لیاقت اینهمه وفاداری رو داشته باشه.
نگاهش ...لحنش ...تن صداش پر از درد بود...پر از دلخوری...
فرزاد دیگه سکوت کرد و چند ثانیه بعد بلند شد و از من فاصله گرفت و در طول ساحل شروع به راه رفتن کرد.
ولی من بهش خیره موندم...
غروب شده بود و آفتاب مایلی روی شونه اش افتاده بود ..موجهای آرام و بازیگوش به پاهاش میخوردند و با سرعت برمیگشتند به همون جایی که ازش اومده بودند.
و فرزاد بی توجه به اونهمه زیبایی یک دستش رو در جیب شلوارش فرو برده بودو با شونه های افتاده قدم میزد.
دردل نالیدم: فرزاد منو ببخش...این هیچ ربطی به وفاداری نداره!
روم رو برگردوندم و دوباره به دریا خیره شدم و ازخوم پرسیدم چه رازیه که هیمشه این جور لحظات زندگی من کنار دریا اتفاق می افته؟
صحنه آشنایی جلو چشمم ظاهر شد ...
صحنه ای که 4 سال پیش فراموشش کردم و دیگه به ذهنم اجازه ندادم یادش بیفته..
اما حالا واضح تر از لحظه رخ دادنش جلوی چشمام جون گرفته بود.

************.
*****.
همه جا تاریک بود ...نمیدونستم ساعت چنده؟
از بعد ظهر که اون اتفاق وحشتناک افتاده بود تا همین حالا یکسره خوابیده بودم .
یا شاید بهتر باشه بگم بیهوش شده بودم!
اما دیگه اجیر شده بودم و خواب به چشمام نمی اومد.
به خودم کش و قوسی دادم که درد تو همه بدنم پیچید ...به زحمت بلند شدم و دوروبرم رو نگاه کردم که دیدم شیدا گوشه اتاق خوابش برده.
بلندشدم و رفتم کنار پنجره .
نسیم خنکی که بوی دریا رو میداد به صورتم خورد و لرزی خوشایند تو بدنم افتاد .
هنوز حس داشتم و این یعنی هنوز زنده ام!
زیر لب تکرار کردم: مرگ!..من داشتم می مردم ...
وحشتی که ساعتی پیش داشتم رو به یاد آوردم ...تصویر چشمهای پر از اشک بهروز وقتی که صدام میکرد رو مجسم کردم و لبخندی محو گوشه لبم نشست.
نفس عمیی کشیدم و پرده تور رو کنار زدم ...نسیم حالا مستقیم به صورتم میخورد .
شال بافتنی شیدا رو روی شونه هام انداختم و از اتاق رفتم بیرون.
انگار که کسی صدام زده باشه و منو به خودش بخونه همچین حالی داشتم و به سمت صدایی که از دورن میشنیدم رفتم!
از ویلا خارج شدم . مسیرم رو به سمت ساحل ادامه دادم.
همه جا تاریک بود و چیزی دیده نمیشد.
حالا که تو هوای آزاد بودم سرما به نظرم شدید تر شده بود و جز یه لباس خواب سفید که من رو شبیه ارواح سرگردان کرده بود چیز دیگه ای به تن نداشتم...شال شیدا رو محکم دور خودم پیچیدم و جلوتر رفتم.
چند قدم دیگه و...
بعد انگار به منبع اون صدای درونی رسیده باشم قلبم آروم گرفت و رعشه بدنم کمتر شد.
خواستم جلوتر برم که شبحی رو در تاریکی دیدم ...چیزی چند قدم جلوتر از من داشت تکون میخورد.
بی سرو صدا به پیش رفتم ..
هیجان خفته در بدنم دوباره بیدار شده بود و قلبم باهاش همراهی میکرد و براش ضرب گرفته بود.
شبح تکانی خورد و به سمت دریا رفت.
یک مرد بود.
تو اون تاریکی نمیتونستم تشخیصش بدم !
اما لحظه ای بعد که صداش سکوت فضا رو شکست شناختمش.
-هیچوقت تو عمرم تا این حد نترسیده بودم.
خودش بود..همون زنگ آشنا...بهروز بود.
بدون اینکه به سمتم برگرده دوباره گفت: وحشتناک بود!
اول خیال کردم داره باخودش حرف میزنه .خواستم همونطوری بی سرو صدا برگردم که آروم تر از قبل گفت: نمیخوای چیزی بگی؟
و همزمان با این حرفش به سمتم برگشت.
پاهام لرز ملایمی داشتند و نمیذاشتن تو یک خط صاف و مستقیم راه برم.
زیکزاکی به سمتش رفتم و اون چند قدم فاصله رو طی کردم.
بهروز تو اون تاریکی هم به چشمهام خیره بود...کاری که این مدت خیلی ازش دیده بودم!
منم مثل خودش نگاهم رو دوختم تو چشماش....
چشمهایی که عجیب تو اون تاریکی میدرخشیدند!
لز برق نگاهش قلبم بلند بلند شروع به تپیدن کرد و خون گرمی رو به سرعت در شریان هام پمپاژ کرد!
کف دستهام عرق کردن و دهنم خشک شد!
بیشتر از اون نتوسنتم نگاهش رو تاب بیارم برای همین سرم رو به زیر انداختم و بهروز هم چند دقیقه بعد روش رو از من گرفت و به سمت دریا برگشت.
هر دو سکوت کرده بودیم و منتظر بودیم تا دیگری شروع کنه.
ولی به جای هر دوی ما دریا بود که میدان دار شده بود.
-فکر اینکه ممکن بود الان نباشی...آخ حتی تصورش هم داغونم میکنه.
بالاخره اون کوتاه اومد و سکوت رو شکست.
با لحن نوازشگری گفتم:فراموشش کن...تموم شد .
-اون بهراد لعنتی داره دوباه همه چی رو خراب میکنه ...میخواد همه چی رو تکرار کنه...اما اینبار من نمیذارم..نمیذارم زندگیمون رو ویرون کن و گم و گور بشه..بهش اجازه نمیدم .
-اون فقط یه اتفاق بود .
-و من نمیذارم دیگه اینجور اتفاقها تکرار یشه.
با حرکت سریعی برگشت طرفم که باعث شد من ناخود اگاه قدمی به عقب بردارم.
چنگی در موهاش زد و نفسش رو پوف کرد و گفت: پس کی میخوای من رو باورکنی؟
چیزی نگفتم .
و اون فاصله بینمون رو با یک قدم بلند طی کرد و مقابلم ایستاد ...نزدیک نزدیک...
اونقدر نزدیک که نفسهای داغش روی صورت یخ زده ام پخش میشد: شیرین من راست گفتم که دوستت دارم!
نمیدونم چم شده بود که لال شده بودم و هیچ جوابی نداشتم که بدم!
منم دلم میخواست اعتراف چند شب قبلم رو دوباره تکرار کنم..مخصوصا اونشب ..بعد از اون اتفاق اما سر زبونم قفل بزرگی زده شده بود و مانعم میشد.
-من دیگه نمیخوام صبر کنم...میترسم...به خدا میترسم شیرین...از اتفاقهایی که ممکنه بیفته ...از آینده ...از همه چی..از همه چی میترسم.
بعد دستش رو تو جیبش برد و شئ براق کوچکی رو بیرون آورد .
یک حلقه به نظر می اومد.
یه حلقه ساده ولی براق. به درخشندگی چشمهای خودش.
اون حلقه رو مقابلم گرفت ئ با صدای بمی گفت: بهم فکر کن...هر وقت..هروقت که دیدی باورم داری این رو دستت کن.
و بعد حلقه رو به سمتم گرفت.
باور کردنش غیر ممکن بود.
مثل یه خواب.
یه رویا خیلی شیرین و خوب.
جرا ت نداشتم پلک بزنم .
میترسیدم خواب باشم و بیدار بشم...میترسیدم همه ی اینها خیال باشه و ازبین بره .
سرم رو بالا بردم و صاف تو چشماش نگاه کردم.
نه نه خواب نبود...رویا نبود...توهم نبود.
خواهش نگاه بهروز حقیقی بود ...واون حقیقت چون تیری به قلبم فرو رفت!
نگاهم به سختی از چشمهای بهروز کنده شد و سر خورد پائین...پائین تر و پائین تر تا رسید به اون حلققه.
نمیدونستم باید چکار بکنم ...
چیزی درونم فریاد زد: بگیرش...همین الان.
و باز صدای آروم دیگه ای میگفت: فکر کن...عقلت رو به کار بنداز...
خودم بین این دوتا احساس گیر افتاده بودم.
-معطل چی هستی؟ یالا بجنمب دیگه.
- احمق نشو ...میفهمی داری چکار میکنی؟
دستم بی اخیتار بالا اومد و حلقه رو از کف دستش برداشتم .
وقتی خواستم دستم رو عقب بکشم دستهای گرم و مردونه اش رو روی دستم گذاشت .
دستی که حلقه توش بود رو مشت کردم و بهروز اون رو بین دوتا دستش گرفت و زیر اب زمزمه کرد: باورم کن .
****.
تمام شب پلک روی هم نذاشتم و مدام از این پهلو به اون پهلو شدم .
حلقه ای که بهروز بهم داده بود رو هنوز تو مشتم محکم نگه داشته بودم .
کف دستم خیس عرق شده بود اما خیال نداشتم بازش کنم .
شاید هم جراتش رو نداشتم.
مدام صدای بهروز تو گوشم زنگ میزد: باورم کن ..باورم کن...
به دورنم برگشتم و از خودم پرسیدم: باورش داری؟
صدای بلندی در جوابم فریاد زد: آره..آره...
اما بلافاصله صدای ضعیفی ناله میکرد: فکر کن ...زود تصمیم نگیر...به گذشته فکر کن..به چیزهایی که ازش دیدی و شنیدی. مهمونی اشکان..سوگل ...هیچوقت برای بله گفتن دیر نیست...فکر کن دختر..فکر.
اما با اینهمه وقتی سردی اون حلقه فلزی رو کف دستم حس میکردم و یاد تمنا نگاهش می افتادم تمام وجودم پر میشد از عشقی که مثل مایه حیات در وجودم رسوب میکرد و ته نشین می شد.
حقیقت این بود که دوستش داشتم ...و بی هیچ بهانه ای میخواستمش ...با همه چیزهایی که دیده و شنیده بودم!
تصمیم رو گرفتم.
مشتمر و بالا آرودم و آروم آروم انگشتها م رو باز کردم .
حلقه زیبا کف دستم نمایان شد.
چشمام رو بستم و نفس عمیقی کشیدم .
صداش دوباره تو ذهنم تکرار شد: باورم کن.
حلقه رو در انگشتم فرو بردم و زیر لب گفتم: باورت میکنم.

فصل یازدهم*
(بخش دوم)

گلنوش دسته لباسها رو جلوم گذاشت و بالبخند ملیحی گفت: لباسهای محموده ..نمیخوای لباسات رو عوض کنی؟
-دستت درد نکنه.
خواست بلند بشه که مچ دستش رو گرفتم و مجبورش کردم بشینه.
خجالت کشید و سرش رو پائین انداخت وگونه هاش گل انداخت.
این حالتش من رو یاد شیرین انداخت ...حس دلتنگی غریبی تو وجودم جولان میداد.
دستش رو رها کردم و آروم گفتم: چرا همش از من فرار میکنی؟ کجا میخوای بری باز؟
-شام گذاشتم الانه که محمود و آقا حسام الدین بیان.
-مگه چشمم به این حسام نیفته...بی معرفت...پس چی شد اونهمه محبت و مهربونیش؟
-گفتم که ..ازت دلخوره ...4 سال بی خبری و این حرفها دیگه.
-آره گفتی..ولی من هنوز دلیل این رفتارهای تو رو نفهمیدم ....تودیگه چرا دلخوری؟
چشماش ر و به زیرانداخت و چیزی نگفت.
آروم چونه اش رو بالا دادم و تو چشمهاش خیره شدم..مردمکهاش میلرزیدند ..حس غریبی داشتم...هم غریبه و هم آشنا...
بااین حال حس خوبی بود..
چند بار لبهاش لرزید و عاقبت با لحن خفه ای گفت: دلم برات تنگ شده بود.
ته دلم لرزید ...اونقدر صادقانه این جمله رو گفته بود که حالم از این رو به اون رو شدم و بی اختیار محکم بغلش کردم.
بدنش میلرزید اما سعی داشت خودش رو کنترل کنه تا من متوجه رعشه اش نشم.
سرم رو گذاشتم روی موهای بلندش و چشمام رو بستم و به این فکر کردم که تو این دنیا خیلی چیزهای دیگه ای دارم که میتونم بهشون دلخوش باشم ..گلنوش..حسام...آرش...حتی تارا!.
-منو ببخش.
گلنوش خودش رواز آغوشم بیرون کشید و بالبخند دخترونه ای نگاهم کرد .
سری تکون داد و آروم بلند شد و سر به زیر از اتاق بیرون رفت.
اونکه رفت نگاهم روی لباس های شوهرش موند.
یک پیراهن قهوه ای و شلوار خاکستری بود .
ظاهرشون تمیز بود و معلوم بود که احتمالا بهترین لباسهای شوهرشه اما خیلی نو نبودن .
به لباسهای خیس خودم نگاه کردم و از خودم بدم اومد...من اونهمه پول داشتم و گلنوش اینجوری!
اه ...از کی اینقدر پست شده بودم که خودم نفهمیدم ؟!
لباسها رو برداشتم و سلانه سلانه به سمت حمام راه افتادم...

****.

آنقدر بی وسیله بودم که حتی یه حوله نداشتم تا موهام رو خشک کنم .
لباساهای محمود هم برام گشاد بود .
پیش خودم جثه ظریف گلنوش رو مجسم کردم و تصویر احتمالی از هیکل محمود !
بی فایده بود ...برای همین بی خیال شدم و به سالن ویلا که پر بود از روکشهای سفید روی که روی هر وسیله ای کشیده شده بود خیره شدم.
ا زذهنم گذشت: چه بی روح!
نفس عمیقی کشیدم و به سمت آشپرخونه رفتم.
در یخچال رو که با زکردم با دیدن چند قلم خوراکی تو قفسه های یخچال ذوق کردم.
خوب میدوسنتم کار گلنوشه .
پاکت آبمیوه رو بیرون آوردم و ته مونده لیوان چای صبحم رو ریختم دور و لیوان رو پر از آبمیوه کردم .
جرعه ای نوشیدم .
مزه اش خوب بود ..بارضایت سری تکان دادم و از آشپرخونه بیرون اومدم .
بی هدف به تک تک اتاقها سر زدم .
به جز یکیشون..همون اتاق گوشه سالن...همون که....!
ته مانده لیوان روهم سر کشیدم و به لیون خالیم خیره شدم.
خالی..تهی...مثل من!
اما روزی پر بودم .
پر از احساس...اپر از زندگی ...از عشق...
ولی حالا مثل یان لیوان...خالی ..تهی ..هیچ!
دستم روی دستگیره اون اتاق رفت و در با قژ قژ بدی باز شد.
صحنه اتاق خالی اون روز صبح اومد جلو چشمم.
همه چی مقل اون روز دست نخورده بود.
فقط یه فرقی داشت.
پرده برعکس اون روز صبح سر جاش پشت پنجره نصب بود ولی اون روز پرده تور اتاق روی زمین افتاده بو و روش جای یه دست خونی بود!...
خون شیرین!!!
جرات پا گذاشتن به اون اتاق رو نداشتم. نفس عمیقی کشیدم تا شاید بتونم بوی عطرش رو بعد از 4 سال پیدا کنم اما بیفایده بود.
اون همون 4 سال پیش همه چی رو با خودش برده بود حتی وبی عطرش رو و من رو با هیچی تنها گذاشته بود.
هیچی...!!
سردردم داشت دوباره شروع میشد .
در رو نیمه باز رها کردم ور ی همون مبلی که دیشب روش خوابیده بودم نشستم و سرم رو بین دستهام گرفتم و فشار دادم.
این میگرن لعنتی داشت داغونم میکرد . دندونهام رو بهم فشار میدادم تا شاید ار فشار درد کاسته بشه اما ....!
در نتیجه تصمیم گرفتم تسلیم بشم و مقاومت نکنم .
مثل همه این سالها که تسلیم شده بودم و درد دوری اون رو تحمل میکردم.
این یکی به مراتب راحتتر بود!

*****.
چند بار صفحه گوشیم رو خاموش و روشن کردم تا بالاخره تصمیمم رو گرفتم .
میدونستم که باید بهش زنگ بزنم اما دو دل بودم.
به ساعتم نگاه کردم و دیدم 9:30 شبه.
دل رو زدم به دریا.
نباید میذاشتم آرش بیشتر از این ازم دلخور بمونه.
شماره اش رو گرفتم و صبر کردم تا جو اب بده .
حدس میزدم انقدر از م ناراحت باشه که حتی تلفنش رو هم خاموش کنه اما اشتباه فکر کرده بودم .
بعد از 3 تا بوق جواب داد .
صداش سرد و خشک بود: بفرمائید؟
-منم!
آرش: شناختم.
-خوبی؟
آرش: بهرتم .
-خوشحالم.
آرش: خوبه!!!
-آرش..میخواستم باهات حرف بزنم.
آرش: در مورد؟
-خودت..
آرش: چه عجب!! یعنی بعد از چند سال بالاخر وجود یکی دیگه هم برات مهم شده؟
-ببین ما هیچکدوم خوب صحبت نکردیم ...نه تو ...نه من...برای همین که زنگ زدم عذر بخوام.
آرش: قبول.
-ممنونم.
آرش: چاره دیگه ای نداشتم ...اگه الان خود ت زنگ نمیزدی خودم تا نیم ساعت دیگه باید بهت زنگ میزدم ...
-پس اشتباه کردم!
آرش: اشتباه خوبی بود.
بی صدا خندیدم و دستم رو روی میز کشیدم و راه باریکی از خاک رو با سر انگشتم جمع کردم .
- همه چی رو به راهه؟
آرش: اینجور به نظر میرسه..اونجا چی؟ همه چی خوبه؟
-آره مثل همیشه...این طرف انگار یک دنیا دیگه اس ...همه راحتن ...بی دغدغه ان ...در آرامش.
آرش: آرامش اونجا هم دوامی نداره.
-میدونم خاصیت دنیا هیمنه.
آرش: نه این خاصیت آدمهاست..نمیشه جایی باشن و ارامش اونجا بمونه!
-فیلسوف شدی؟!
آرش: یک چیزی تو همین مایه ها..خوب حالا که خودت زنگ زدی بذار بهت این خبرم رو بدم ...فردا صبح گلنوش داره برمیگرده...
ذهنم رو به تکاپو میندازم تا معنی جمله آرش رو بفهمم.
بعداز چند لحظه با لحنی سراسر سوال میگم: گلنوش؟؟؟؟ گلنوش خودمون؟ دختر خاله ات؟ اصلا کی اومد؟
آرش: یکماهی میشه.
-یک ماه!!!!!
آرش: آره یکماه ...فردا صبح هم داره برمیگرده...میخواست باهات صحبت کنه ...البته اگه بخوای.
-آره..آره...حتما...خوشحال هم میشم.
آرش: خوبه ..پس گوشی.
_آرش؟
-بله؟
-بازهم متاسفم.
-فراموشش کن ..تو هم منو ببخش.
چند لحظه سکوت برقرار شد و من در این سکوت داشتم تلاشم میکردم که تصویری از گلنوش رو به یاد بیارم اما چیزی تو ذهنم نقش نمیبست.
همه ذهنم پر شده بود از نصویر و خیالات اون!
صدای گرم و شادی تو گوشم پیچید: های بهروز.
-سلام...نه های! هنوز این رو یاد نگرفتی تو؟
غش غش خندید و گفت: های همون سلامه ! چطوری؟
-عالی!
-خوبه ...خوشالم.
هر دوساکت شدیم...چه سکوت بی معنیه!!!!
به خود م اومدم و گفتم: اوضاع چطوره؟
جواب داد: مثل هیمشه..فکرمیکردم تواین یکماهی که اومدم بتونم ببینمت اما آرش میگفت سرت خیلی شلوغه!
-آره...دارم همه چی رو میفروشم ...تا 2 هفته دیگه میرم نروژ...میخوام برم پیش بهراد.

great-that s !!...این که خیلی خوبه بهروز!
-آره...در حقیقت برا ی من بیشتر از خوبه.
-خوشالم کردی ...رسیدی خبرم کن .
-حتما...گلنوش؟
-yah?
-تو که اونجایی بهراد رو هم میبینی؟
-oh..no........بهراد اصلا آدم نورمالی نیست...ناراحت نشی برادرته اما خودت که باید بهتر بدونی!
-فراموشش کن...خب از این یکماهی که اومدی ایران بگو.
-چی میخوای بشنوی؟ همه چیز مثل همیشه بود...مهمونی ها ی فامیلی..غذاهای جور واجور و اضافه وزن چند کیلویی من به خاطر تعارف های اینطرفی!
از لحن شوخش خنده ام گرفت...با صدای بلندی خندیم .
اونم خندید و ادامه داد: برگشتم باید یه رژیم سفت و سخت بگیرم ..همیشه همینطوریه...هروقت برمیگردم عذابم شروع میشه..تو بگو حالا...چه کارها کردی ...چه تصمیمهایی داری؟
-آممم ...راستش..چیز زیادی اینجا برام نمونده..یک خونه و یک ویلا فقط...خونه رو که هرجور شده می فروشم و می مونه ویلا...که اون رو هم قصد دارم برای یه عزیزی بذارم بمونه.
-عزیز؟! خبریه؟
-خبر؟!...نه منظورت رو نمیفهمم!
-عزیز!؟ سهم؟! ویلا؟! چه خبره اونجا؟!
-شعر هم که میگی ..نه هیچ خبری نیست...حالا بعدا که ببینمت تعریف میکنم.
-ok...بهروز...خوشال شدم باهات صحبت کردم و از خبر خیلی خوبت هم بیتشر ..پس 2 هفته دیگه میبینمت.
-امیدوارم.
-me too.
-پرواز خوبی داشته باشی .
-thanks.
-خدافظ.
-bye.
تماس رو قطع کردم و به فکر فرو رفتم...
گلنوش..
یادم اومد 4 سال پیش هم که اومده بود ایران و ماندانا خبر اومدنش رو بهم نداد شرایط جوری شد که نشد ببینمش و حالا دوباره !
چه تکرار عجیبه این زندگی!!!
نگاهم رو به صفحه خاموش گوشیم انداختم ..انگار منتظر تماسی باشم ..اما هیچ خبری نشد.
یکدفعه یاد فرزین و قولی که بهش داده بودم افتادم .
بدم نمی اومد صداش رو بشنوم ...حداقلش این بود که با چرت و پرتهاش حال و هوام رو عوض میکرد.
روی مبل لم دادم و شماره اش رو گرفتم که با اولین بوق جواب داد و با صدای کش داری گفت: جانـــــــــم؟ بفرمائید؟
از لحنش خنده ام گرفت و گفتم: درد و مرض جانم! زدی به کاهدون!
بلند بلند خندبد: تویی که! فکر کردم فسیل شدی ...کجایی بی خبرم ازت؟
ببینم تو اون وقت پرت جایی هم برای من هست؟
-با ااینکه برام سخته اما حاضرم اون گوشه موشه ها یه جایی برات باز کنم...موافقی؟
-بی خیال...چه کاره ای؟
-فعلا که درخدمت آقا فرزاد گل بردار محترم داریم برای مهمون هامون شام میخریم .
-باریکلا...داری مرد زندگی میشی.
- اوهوو کجاش رو دیدی! تو کجایی راستی؟
-کنار سواحل نیلگون خزر!
-ای ناجنس کی اومدی؟
-دیشب رسیدم.
- خاک برسرت! من که به گفتم با ما بیا...ما هم که دیشب رسیدیم!
-ول کن این حرفها رو فرزین حوصله اش نیست.
-کاملا معلومه...آخ ...همین الان فرزاد رفت ...تا نیومده بذار برات بگم.
-مگه چی شده؟
-هیچی هول برت نداره..فقط داداش بیچاره ام پرس شده!
-چطور؟
-اون دختره بود که بهت گفتم فرزاد گلوش پیش گیره؟
-ها....همون خواهر زن علی؟
-ایول همون...گل کاشتی ...داداش طفلکم رو از دنیا سیر کرد.
-دخترا هموشون هیمنطورین ...نازشه ...بهش بگو جدی نگیره.
-نه بابا دختره از اوناش نیست...الان چند ساله که ما باهاشون فامیل شدیم ...اصلا پا نمیده ...
-چیه از اوناست که خیال میکنه آسمون سوراخ شده و اون افتاده پائین؟
-نمیدونم...فکر نمیکتم..مغرور هست اما گنده دماغ نه! ...نقشه کشیده بودیم این دتا رو بیاریم شمال و کنار دریا و خودت دیگه میدونی که حالی به هولی و فضای رمانتیک و .....بادابادا مبارک بادا! اما گمونم دختره با هر چی فضای رمانتیکه مشکل داره!
-جالبه پس یه نمونه نادر پیدا کردین!
-خدائیش...ببین بهروز اگه بیکاری پاشو بیا پیش ما..ما نوشهریم الان راه بیفتی به شام ما میرسی.
- نه قربانت ...اینجا خودم شام دارم.
-پاشو بیا دیگه ..فرزاد هم دلش تنگ شده ...بیا هم یه حالی به این بده هم این دختره رو ببین ...خدا رو چه دیدی شاید اون تیپ و قیافه در پیتت دل دختره رو برد.
-قربان تو ...همون داداشت له شد بسه...تلفات رو بیشتر از اینی که هست نکن.
-خب نکبت پاشو بیا دیگه...میخوام ببینمت.
-الان که نمیتونم حالااگه فردا صبح بودی یه سری بهت میزنم.
0فردا صبح؟ فردا قراره بریم بازار...اگه جدی میایی که بگو من بمونم.
-حالا کی برمیگردین؟؟
-فرزاد و این فامیلمون فردا بعداز ظهر برمیگردن چون پنجشنبه برنامه زنده دارن .
-باشه پس فردا یه سر میزنم ...البته نه به خاطر تو ...به خاطر دخترهای معصوم نوشهر چون نمیخوام فردا بازار رو جارو کنی.
-خیلی کثافتی!
-ناراحت شدی؟
-فردا یادت نره؟
با لحن کشداری گفتم: باشــــــــــه!
-ای مرد شور اون باشه گفتنات رو ببرن.
-باشـــــــــه!
-کاری نداری؟
-نه ...خدافظ.
گوشی رو روی میز انداختم و بیشتر در مبل فرو رفتم.
از تعریفهایی که فرزین دربار ه اون دختر کرده بود بدجوری به سرم زده بود که این دختر عجیب و غریب رو ببینم.
وقتی فرزین ازش میگفت بی اختیار تصویر شیرین می اومد جلو چشمم و یاد این می افتادم که یه زمانی هم مهرداد درباره دختری به اسم شیرین همین تعاریف رو میکرد.
چه روزهایی بود!
کنجکاوی این فامیل فرزین داشت مثل خوره مخم رو میخورد .
نمیدونم چرا اینقدر ذهنم رو به خود مشغول کرده بود ؟
تو این 4 سال بعد از شیرین هیچ دختری نتونسته بود من رو درگیر خودش کنه
اما حالا ...دختری که اصلا ندیده بودمش داشت تمام فکر و ذهنم رو پر میکرد.
مشتی به کوسن بغل دستم زدم و با صدای بلندی غریدم: تمومش کن دیگه.
کوسن رو به سمت اتاق گوشه سالن پرت کردم و با عصبانیت روی مبل دراز کشیدم .
نه...همه چی تموم شده بود...دیگه هیچ دختری نمیتوسنت تو زندگی من جایی داشته باشه.
صدای ریزی زیر گوشم با تریدید پرسید: حتی شیرین؟
باهمون لحن عصبی خودم جواب دادم: نمیدونم!


امیدوارم که خوشتون اومده باشه.
قسمت بعدی رو فردا شب میذارم.
نظــــــر ونقـــــــد یادتون نره دیگه !باشــــــــه!:-2-28-:

chrysalis
1390،09،10, ساعت : 08:54 قبل از ظهر
فصل دوازدهم*
(بخش اول )


شیدا بلوز و دامن سبز سیری پوشیده بود و رو به من گفت: خب تو چی میخوای بپوشی که معشوق گرامی رو به حظ برسونی؟
-همین هایی که تنمه خوبه دیگه.
به پیراهن کوتاه سفید و دامن راه راه سفید مشکیم نگاه کرد . همون موقع روسری صدفی سرم کردم که گفت: چه خبره؟ تیپ عروس زدی!
خندیدم و دست چپم رو بالا آوردم و جلوش تکون دادم ...اولش متوجه نشد ولی یکدفعه جیغ کوتاهی کشید و دستم رو تو هوا قاپید و حلقه رو نگاه کرد.
-خدا خفه ات کنه دختر....کی؟؟؟
-دیشب.
-ای مرده شورت رو ببرن شیرین...من و خواب کردی خودتون دو تا رفتین دنبال عشق و عاشقیتون؟ ای لعنت به این خواب ...
-دلم شور میزنه.
-باید هم شور بزنه ...ببینم راستش رو بگو فقط به دوست دارم و دوستم داری ختم شد یا جلوتر هم رفتین؟
محکم کوبیدم به بازوش و معترضانه گفتم: هووو چی میگی تو؟
بلند بلند خندید و درحالیکه حلقه بهروز رو تو دستم برانداز میکرد گفت: خیلی آشغالی شیرین...کثافت ببین چه سلیقه ای هم داره!
-تو چرا اینقدر فحش میدی شیدا؟ این چه طرز حرف زدنه؟
-تو نمیفهمی من چی میگم..من الان دارم میسوزم...تو دلم آتیشه...آخ دلم میخواد دوتائیون رو له کنم...خیلی نامردین..
-خیلی خوب حالا بیا بریم بعدا له مون هم بکن.
-بریم؟؟!!! دیگه من بیام برا چی؟ شما اصل کاری هستی خودت تشریفت رو ببر .
-اذیت نکن شیدا ...من نمیدونم باید چی کار کنم..خجالت میکشم.
چشماشو تنگ کرد و با سو ظن گفت: حالا دیگه...حالاکه کار از کار گذشته.
-آدم باش دیگه.
خندید و محکم بغلم کرد و با خوشحالی گفت: تبریک میگم شیرین.
-شیدا به نظرت کارم درست بود؟
صورتش رو از روی شونه ام برداشت و خیره خیره نگاهم کرد و جواب داد: راستش رو بگو شیرین دیشب که من خواب بودم چه غلطی کردین؟
با دلخوری و ناراحتی نگاهش کردم که باعث شد به قهقه بخنده : آخه تقصیر من چیه خب؟ خودت ببین چی میگی!! آدمیزاده دیگه هزار جور فکر میکنه!!
-مرده شور فکرات رو با خودت ببرن..کی تو رو حالا جزو آدمیزاد ها حساب کرده ؟
-علیرضا!
-ای خدا همیشه سیب سرخ نصیب شغال میشه...طفلی علیرضا...
--آره تو این مورد باهات کاملا موافقم ..علی برای من زیادیه.
-خوبه خودتم باور داری.
شیدا همقدم با من تا آشپزخونه اومد و هردو باهم وارد شدیم .
دوتایی باهم سلام کردیم و نگاه همه روی ما دونفر ثابت موند و من بین اون سه جفت چشم فقط دنبال برق نگاه آشنایی بودم که از دیشب به من تعلق گرفته بود.
پیداش کردم...چشمای دیشب به روم میخندیدن.
-سلام شیرین جون..صبحت بخیر.
-من شیدا هستم مریم خانم ...
-وای ببخشید عزیزم..من هنوزهم شما دوتا رو از هم تشخیص نمیدم.
بهراد بلند شد تا من کنار مریم بنشینم که شیدا زود دستم رو گرفت و کشیدم اون سمت میز که کنار بهروز بود و هنوز خالی مونده بود و گفت: راحت باشین آقا بهراد جا هست.
و خودش رو زود با فاصله از بهروز انداخت روی صندلی و نشست و با چشم و ابرو بهم اشاره کرد که زود بشینم.
نشستم اما جرات نداشتم جلوی اون همه چشم سرم رو بالا بیارم و به بهروز نگاه کنم.
بهراد برای من و شیدا چای ریخت و خیلی عادی مشغول صبحانه خوردنش شد ...همینطور شیدا و بهروز و مریم..همه عادی بودن ..انگار نه انگار که اتفاق به اون مهمی افتاده اما من از شدت استرس و اضطراب همینطور عرق میریختم و اصلا حواسم به میز و چیزی که میخوردم نبود.
-شیرین جان بخور دیگه .
سرم رو بلند کردم که چشمم افتاد تو چشمهای بهراد تو اون حال بدی که بودم فقط همین صمیمی شدن بهراد رو کم داشتم!
به خودم اومدم و دیدم که دو تا دستهام رو زیر میز قایم کردم و مثل این بچه مدرسه ای ها سرم روانداختم پائین و دارم به میز نگاه میکنم.
تو دلم هزار بار خودم رو لعن و نفرین کردم و به زمین و زمان فحش دادم که این چه اخلاق افتضاحیه که من دارم ...اه به قول شیدا عین این از پشت کوه اومده ها !
نهیبی به خودم زدم و دست راستم رو از روی زانوم برداشتم و باهاش چاییم رو هم زدم که بهروز گفت: میشه اون مربا رو بدی بهم؟
دوباره تو حال خودم فرو رفته بودم و سعی داشتم که طبیعی وانمود کنم اما حکایت من حکایت راه رفتن کلاغه و کپکه بود.
همونطور که تو حال خودم بودم و سعی داشتم که طبیعی باشم با دست چپم ظرف مربا رو بلند کردم و گرفتم طرف بهروز که تازه به خودم اومدم و دیدم که چه کردم!
بهروز هم دستش رو دراز کرده بود تا مربا رو بگیره که چشمش به حلقه افتاد ودستش همونطوری تو هوا موند!
به قول شیدا خدا در و تخته رو خوب باهم جور کرده بود..دو تایی لنگه هم بودیم!
وقتی دیدم بهروز قصد گرفتن ظرف رو نداره خودم ظرف رو گذاشتم جلوی دستش و زود سرمو انداختم پائین تا چشمم به مریم و بهراد نیفته .
شیدا سرشو نزدیک گوشم اورد و خیلی آروم گفت: خاک تو سر جفتتون کنن آبرو نذاشتین برام.
لبم رو محکم گزیدم و زیر چشمی به مریم نگاه کردم ...خیلی عادی داشت به صبحانه خوردنش ادامه میداد ولی لبخند محوی گوشه لبش بود که لوش میداد !
شیدا هم با حرص قاشق چایی خوریش رو به دیواره لیوان چاییش میکوبید و میخواست اینجوی حواس همه رو پرت کنه ...به نظرم نزدیک یک قرن شد تا فضای آشپزخونه یکم راحت تر شد و من تونستم نفس حبس شده ام رو رها کنم اما همون لحظه گرمای دستی رو روی دست چپم که روی زانوم مشتش کرده بودم حس کردم.
بهروز بود که دستش رو از زیر میز روی دستم گذاشته بود و فشار خفیفی بهش میداد.
یواشکی به سمتش برگشتم و بهش نگاه گذرایی انداختم که دیدم لبخند قشنگی رو لبشه.لبهاش رو بهم زد و من فهمیدم که میگه: ممنونم.
هر دو خندیدم ...خنده ای که از نگاه هیچکس دور نموند.

**************.
********.
-شیرین بلند شو دیگه چقد رمیخوابی؟!!
پتو رو با پام کنار زدم و گفتم : بیدارم.
-اگه بیداری پاشو دیگه همه منتظر توان.
-برای چی؟
پتو رو با یه حرکت سریع از روی تخت برداشت و گفت: یادت رفت؟ دیشب قرار گذاشتیم امروز بریم بازار...پاشو دیگه فرزاد یک ساعته معطله.
نشستم و به شیدا که مانتو آبی خوش رنگی پوشیده بود نگاه کردم و گفتم: من حوصله ندارم ...چیزی هم لازم ندارم ..خودتتون برین.
-خیلی خنکی...پاشو دیگه مسخره.
-اذیت نکن شیدا میگم حوصله اش رو ندارم.
کنارم نشست و گفت: باز چی شده؟
مردد بودم بگم یا نه؟
از شیدا نزدیک تر که کسی رو نداشتم.
سرم رو چند بار با بغض تکون دادم و گفتم: فرزاد هنوز نا امید نشده.
-مگه خیال کردی که شده؟
-بعد اون ماجرای خواستگاری و جواب ردی که بهش دادم خیال کرده بودم که شده.
-خب اشتباه کردی...اون فکر میکنه که تو احتیاج به زمان داری و مدام این زمان رو بهت میده.
مکثی کرد و با لحن سوالی گفت: چیزی بهت گفته؟
دوباره سرمو همونطوری تکون دادم .
-دیروز؟
-آره.
-کنار ساحل که بودین؟
بازهم به جای جواب فقط سر تکون میدم.
بغض بدی دور گلوم رو گرفته و نمیتونم حرف بزنم..شیدا دستشو میذاره رو شونه ام میگه: میگم چرا از دیروز حال دوتائیتون تو قوطی...حالا تو چرا غمبرک زدی؟
چشمام پر اشک شد و دیدم رو تار کرد: خسته ام شیدا...دیگه خسته شدم...
بغلم کرد و سرم رو گذاشت روی شونه اش که بغضم شکست و بی پروا زدم زیر گریه.
میون هق هق هام با صدای لرزونی گفتم: این حق من نبود ....
شیدا چیزی نگفت و فقط من رو تو بغلش تکون میداد...اونقدر گریه کردم تااشکهام تموم شد و ساکت شدم ...اماهنوز هم صدام تو گوشم زنگ میزد که : حق من این نبود.
**********.

شیدا همراه بقیه رفتند و من و فرزین هم موندیم خونه.
لباسهام رو عوض کردم و رفتم طبقه پائین که دیدم فرزین جلوی تلوزیون نشسته و داره فیلم سینمایی تماشا میکنه.
منو که دید خندید و گفت: نرفتی شیرین خانم!
روبه روش روی مبل تکی نشستم و گفتم: نه حوصله نداشتم شما چرا موندین؟
-قراره رفیقم بیاد یه سری بهم بزنه...پسر خیلی خوبیه.
-پس هر وقت اومد بهم بگید برم.
خم شد و از روی میز چاییش رو برداشت و گفت: کجا میخوای بری؟
-نباشم بهتره ...بین دوتا دوست که من حرفی ندارم.
-دوست مشترک من و فرزاده ...دلت نمیخواد ببینیش؟
-حوصله اش رو ندارم.
همونطور که به لیوانش خیره بود زیر لب گفت: چه تفاهمی!
-چیزی گفتین؟
سرش رو بلند کرد و صاف بهم نگاه کرد و گفت: نه!
هر دو چند لحظه بهم خیره موندیم که بالاخره فرزین به حرف اومد ...دستش رو چند بار روی صورتش کشید و با چهره درهمی گفت: میشه با هم حرف بزنیم؟
حدس زدم چی میخواد بگه : بفرمائید.
-من نمی خوام تو این قضیه دخالت کنم ...یعنی حقی ندارم ...اما...اما یک چیزهایی هست که نمیذاره بی تفاوت باشم...میفهمین که...
لبخند غمگینی زدم : عشق برادریه...درک میکنم.
خودش رو روی مبل جلو کشید و گفت: فرزاد واقعا بهت علاقه داره.
سکوت میکنم .
--میدونم این جور مسائل رو نمیشه به اجبار به کسی تحمیل کرد اما نمیتونم حال خراب فرزاد رو هم تحمل کنم ...میدونی چی میگم؟
-آره ...این رو هم خوب میدونم که تنها راه نجات من و فرزاد اینکه از هم دور باشیم...اما فکر نمیکنم با نسبت فامیلی که داریم خیلی مقدور باشه.
فرزین در سکوت خیره نگاهم میکنه و میگه: منظور من این نبود.
-میدونم منظورت این نبود ...اما نه من میتونم به خواسته فرزاد فکر کنم و نه اون میتونه این مساله رو فراموش کنه پس فقط یه راه میمونه اونم دوریه...زمان و دوری همه چیز رو حل میکنه.
قلبم از درد فشرده شد وقتی داشتم این حرفها رو میزدم ...تو دلم به خودم گفتم این چه سرنوشتی که تو داری شیرین ...انگار تقدیرت رو با جدایی و بریدن نوشتن!
فرزین که حالم رو دید دیگه چیزی نگفت ...5-6 دقیقه ای دوتایی سکوت کردیم و تو حال خودمون بودیم تا فرزین با لحن خفه ای گفت: معذرت میخوام ..
-ناراحت نشدم .
-نه من واقعا نباید دخالت میکردم.
-خودت رو ناراحت نکت..خواهش میکنم.
صدای زنگ ویلا هر دو مونو متوجه در کرد ...فرزین بلند شد و به سمت در خروجی رفت و رو به من گفت: حتما دوستمه ...بمونی بهت بد نمیگذره ...بچه بد اخلاقی هست اما باحاله..
و بعد از ساختمون خارج شد .
هنوز روی مبل نشسته بودم و تو حال خودم بودم و داشتم به حرفهای فرزین فکر میکردم .
اون حق داشت ...فرزاد برادرش بود ...فرزاد هم حق داشت ..اونم انسان بود ..همه حق داشتند ...همه حتی بهروز!
صدای خنده ی بلندی که از بیرون ساختمون می اومد رو شناختم ...
فرزین بود .همیشه وقتی خوب یکی رو سر کار میذاشت اینجوری سر ذوق می اومد و سر از پا نمیشناخت .
بلند شدمو سلانه سلانه به سمت راه پله رفتم .
پام رو که روی اولین پله گذاشتم در ساختمون باز شد و صدای خنده فرزین بلند تر شد.
-د بیا تو دیگه...چه نازی میکین ...مگه دختر 17 ساله ای؟!
فرزین داخل شد و دستی رو همراه خودش کشید اما انگار صاحب دست تقلا میکرد که داخل نشه .
فرزین قهقه زد و گفت: بیا عروس خانم...بیا خجالت نکش.
سرمو پایئن انداختم و مابقی پله رو تا طبقه بالا طی کردم .
بالا که رسیدم صدای بسته شدن در ساختمون رو شنیدم .
به اتاقم رفتم و در رو پشت سرم بستم ...صدای حرف زدن فرزین و دوستش می اومد اما انقدر ضعیف بود که چیز درستی شنیده نیمشد.
همون موقع گوشیم لرزید و صفحه اش خاموش و روشن شد .
رفتم برش داشتم که دیدم نیلوفر اس داده .
نوشته بود: من حوصله ام سر رفته تو چی کار می کنی بگو منم همون کار رو بکنم.
خنده ام گرفت و به خودم گفتم: این بیچاره هم به کی رو زده!
و برای جوابش تایپ کردم: دارم جواب اس تو رو میدم(آرم خنده)
چند لحظه بعد اومد که: مسافرت خوش میگذره؟
-مثل اینکه بدجوری دلت اینجاس ؟!!!!!!!!!!!!
-بدجوررررررررررررررررررررر (؟آرم خنده)نکه اونجاها...دلم پیش آدمهای اونجاس...خوش بگذره به همتون..به رئیس سلام برسون.
-ریئس؟دلت براش تنگ شده؟
اما جواب نداد ...
گوشی رو انداختم رو ی تخت و زیر لب گفتم: حیف تو نیلوفر...حیف تو فرزاد ...حیف..
حس بدی داشتم.
مثل یک وصله ناجور چسبیده بودم به زندگی و بین همه چیزهای خوب فاصله انداخته بودم .
بین خودم و شیدا...بین شیدا و خاله...بین نیلوفر و فرزاد...بین خودم و...
صدای موسیقی ضعیفی از طبقه پائین بلند شد ..کنجکاو شدم و آروم از اتاق زدم بیرون.
صدا بلندتر شد ...
مسخ اون اون آهنگ شده بودم و چند پله باقی مونده رو پائین رفتم .
فرزین تو هال نشسته و روبه روی من بود و مردی که نمی دیدمش پشت به من نشسته بود و اون بود که داشت اون آهنگ رو مینواخت.
روی پله نشستم و چشمام رو بستم ...
آهنگ بدجوری داشت با روحم بازی میکرد ...دوست فرزین اونقدر قشنگ و هنرمندانه میزد که از زمین و زمان کنده شده بودم.
انگار داشت همه دردهای منو رو میگفت...بی اونکه بخوام اشکهام سرازیر شد و همون موقع صدای گرم و زیبای فرزین هماهنگ با اون موسیقی بلند شد و شرو ع به خوند نکرد:
«من فکر چشمهای تو ام»
«تو بیخیال قلب من»
«با من بمون تنها نرو»
«قید همه چی رو نزن»
«دیگه فکر نمیکنم که یک روزی برمیگردی»
«به چه قیمتی منو به خودت وابسته کردی»
«انقدر غمم زیاده که دارم میسوزم اینجا»
«ولی تو خیالت هم نیست که دارم میمیرم اینجا»
قلبم از شدت غم دل میزد و سینه ام دیگه گنجایش نداشت..حالا نمیدونم قلبم آماس کرده بود وبزرگتر از سینه ام شده بود یا این سینه ام بود که تنگ شده بود ودیگه برای اون یه تیکه گوشت جا نداشت!؟
آهنگ تموم شد و با پایان یافتنش چشمهای منم متعاقبش باز شد.
نگاهم افتاد تو نگاه فرزین ...لبخند مهربونی به روم زد و نیم نگاهی به دوستش انداخت و بعد دوباره به من..
نمیدونم چرا تعجب زده به نظر میرسید...
مکثی کرد و بعد دستش رو بالا آورد و بلند گفت: بیا پیش ما...
مرد با این حرکتش متوجه پشت سرش شد و برگشت سمت من.


>>>>>>>>>>>>>>>>>>

:mrgreen: :mrgreen::mrgreen::mrgreen::mrgreen::mrgreen::mrgr een:
چی بهم میدین قسمت بعد رو زودتر بذارم ها؟! :mrgreen::mrgreen::mrgreen::mrgreen::mrgreen::mrgr een::mrgreen:

chrysalis
1390،09،12, ساعت : 11:05 قبل از ظهر
سلام به همه ...قبل اینکه این پست جدید رو بخونین همه یه صلوات بفرستین و از ته دل یه کوشولو دعا کنین من ارشد قبول بشم و دو قبضه اش کنین....مشغول الذمه هر کی دعا نکنه!:-2-43-:
چون میترسم وقتی برسین به اخرش حرفتون پس بگیرینو نفرینم کنین!:-2-27-::mrgreen:


***********

فصل دوازدهم*
(بخش دوم)
قلبم از شدت غم سنگین شده بود.بدون اینکه بخوام اشکم دراومده بود ..
فرزین اینقدر با حس و حال میخوند که هیچ کنترلی نمیتونستم روی خودم داشته باشم .هرچه درد داشتم در دستهایم ریختم و با نهایت غمم نواختم.
آهنگ که تموم شد فرزین نگاهشو از من به پشت سرم دوخت ...لبخند زیبایی بر لبش نشست و دوباره به من خیره شد ...سعی کردم جواب لبخندش رو بدم اما عمق غمی که روی دلم نشسته بود اجازه نمیداد.
رنگ نگاهش تغییر کرد ..دوباره به پشت سرم خیره شد ..دستش رو بالا آورد و گفت: بیا پیش ما...
کنجکاوانه برگشتم که ببینم منظورش با کیه .که تا برگشتم دختری که نتونستم صورتش رو ببینم با عجله از پله بالا دوید و من فقط تونستم دنباله دامن مشکیش رو ببینم .
چیزی در دلم تکون خورد ...نمیدونم چرا اما انگار هزار نفر بهم گفتند برو دنبالش!
چشمم همونطور روی راه پله خشک شده بود.
نمیتونستم جای دیگه ای رو نگاه کنم ...انگار همه دنیا روی اون پله خلاصه میشد.
با صدای فرزین به خودم اومدم: ای بابا...چرا اینجوری کرد!
به سمتش برگشتم و پرسیدم: خودش بود؟!
-آره ...نمیدونم چرا اینجوری کرد.
لبخند شیطنت باری زد و ادامه داد: یه فکری بهروز...یالا زود باش دوباره دست به کار شو ..این با صدای آهنگت بیرون اومده..دوباره بزن که حریف رو ضربه فنی کنیم.
لبخند تلخی زدم و یکبار دیگه پشت سرمو نگاه کردم اما خبری نبود.
اگه بگم تمام حواسم روی اون راه پله بالا و پائین میرفت دروغ نگفتم!
آهی کشیدم و چشمامو بستم و پشت پلکهای بسته ام و میون اونهمه غمی که رو دلم سنگینی میکرد آخرین خاطره از حضورش تو زندگیم رو به یاد آوردم!

**************.
غروب قشنگی بود و من کنار دریا نشسته بودم.
اصلا تو حال خودم نبودم..از صبح که حلقه رو تو دستهاش دیده بودم دیگه حال خودم رو نمی فهمیدم .
فکر اینکه قبولم کرده ...اینکه از این به بعد مال منه و...
نمیذاشت لحظه ای از خیال پردازی درباره آینده بیرون بیام.
انگار که تموم هیجانهای دنیا رو باهم ریخته بودن تو وجود من!...
حس میکردم از حالا به بعد مسئولم و چه احساس خوبی بود...اونقدر خوب که اشباعم میکرد...اونقدر پر که نمیدونستم اصلا چطوری حسش کنم!!!
نفس عمیقی کشیدم و به تلالو درخشان خورشید بین آبهای آروم دریا خیره شدم.
همه چی مثل یه رویا بود...یه خواب...
-تنها تنها؟!
صداش موهای تنم رو سیخ کرد ...آروم برگشتم و پشت سرم دیدمش...نور افتاب غروب افتاده بود روی صورتش و گونه هاش رو رنگ داده بود.
به نظرم قشنگ تر از هر زمان دیگه می اومد...لبخند زیبایی رو ی لبهاش بود که نمیذاشت چشمام جز اون لبخند چیز دیگه ای رو ببینن.
-مزاحم که نیستم؟
دستم رو کنارم چند بار روی زمین زدم و گفتم: جات همینجاست ...کنار خودم!
اومد و با فاصله ازم نشست ...یه نگاه به چشمام کرد و من گفتم: اومدی ولی بدون برای همیشه امدی ها!
لبخندش پهن تر شد و زمزمه کرد: برای همیشه.
دوتایی به روی هم خندیدم که شیرین گفت:
-بیا یه آرزو بکنیم.
با اشتیاق به تک تک اجزای چهره اش خیره شدم که طبق معمول اون تاب نیاورد و سرش رو انداخت پائین.
با خنده گفتم: آرزوی من یکمی خودخواهی داره توش!...آرزو میکنم که هیچ وقت نتونی فراموشم کنی....حالا تو بگو.
بدون اینکه نگاهم کنه به افق ها ی دور خیره شد و غرق در فکر زمزمه کرد:باید فکر کنم...
منم مثل اون به نقطه نامعلمی چشم دوختم ..دلم نمیخواست بینمون سکوت باشه اما شیرین حرف نمیزد و همچنان در افکارش غوطه ور بود.
نگاهم به حلقه ساده تو دستش بود و وجودم به غلیان افتاد...
-باورم نمیشه.
شیرین با صدای آرومی مثل خودم جواب داد: مثل من!
-مثل یه خواب میمونه....دلم نمیخواد هیچوقت این روز رو فراموش کنم...
-مثل من.
خودم رو بهش نزدیک کردم ...حس میکردم که داره میلرزه !
نگاهش که کردم متوجه دونه های عرق روی پیشونیش شدم ...نگاهش دیگه تو چشمام نبود و من بی تاب اون مردمکهای رقصان و مشکی بودم.
دلم میخواست که از این به بعد برای همیشه اون نگاه قفل شده تو چشمهای من باشه...فقط من!
با احساس صداش زدم: شیرین؟
لبش رو به دندون گرفت و لرزان گفت: بهروز خواهش میکنم.
آهی که روی سینه ام سنگینی میکرد رو بیرون دادم و همراهش زمزمه وار گفتم: خیلی خاطرت رو میخوام.



فصل سیزدهم*
(بخش اول)
پشت در اتاقم تکیه داده بودم و نفس نفس میزدم.
اونقدر بلند که انگار هر کدوم نفس آخرمه ...دستمو روی قلبم گذاشتم و سعی کردم آروم باشم.
اما یه چیزی نمیذاشت...
یه چیزی که نمیدونستم چیه!
ولی بی ربط با مردی که از پشت تو هال دیده بودمش نبود!
قلبم هنوز تند تند میزد...تکیه ام رو از در برداشتم و به خودم تو آینه نگاه کردم .
رنگم پریده بود و چشمام فریاد میزدند.
سریع رومو برگردوندم و دستهای یخ کرده امو روی گونه های داغم گذاشتم ...
دوباره صدای آهنگ غم انگیز بلندشد ...
آهنگی که حاالا داشت قلبم رو ناخن میکشید...دیگه تحمل نداشتم ...شال بلندی رو از روی تخت برداشتم و رفتم روی تراس و در رو هم پشت سرم بستم ...
هنوز هم صدا می اومد اما دیگه خیلی ضعیف شده بود!
شال رو محکمتر دورم پیچیدم و سعی کردم به خودم مسلط باشم.
زیر لب گفتم: هی چته دختر؟ مگه چی دیدی؟
-هیچی!
-مگه چی شده؟
-هیچی!
و واقعا هم هیچی!
سعی کردم چهره اون مرد رو به یاد بیارم اما چیزی تو ذهنم نبود...یعنی اصلا فرصت نکردم که چیزی ببینم که بخواد یادم بمونه!
اصلا چرا مثل آدم ندیده ها فرار کردم !
باز هم جوابی نداشتم...
چند بار پشت سرهم نفس عمیق کشیدم و از اون بالا به دریا که حالا حسابی بهم ریخته و خشمگین به نظر
می رسید چشم دوختم.
ذهنم مدام تلاش میکرد که خودش رو به گذشته پرتاب کنه ...به آخرین ساعات اون روز کذایی...به اون شب لعنتی...
اما تمام تلاشم رو میکردم که در برابرش مقاومت کنم.
اون قسمت از خاطراتم نفرین شده بود...پر از نکبت ...پر از درد و زجر!
چشمامو بستمو دستهامو مشت کردم و محکم به پام کوبیدم ...اما نمیشد ...مدام صحنه ها می اومد جلو چشمم .
یه دختر...یه دختر خیلی جوون...شاید 16-17 ساله!
یه دختر با چشمهای روشن ..کنار حسام..اون شب...اون شب لعنتی.
چشمام رو باز کردم ...بی فایده بود...
نالیدم: دست از سرم بردار! نمیخوام...نمیخوام!
اما دوباره دیدم...نگاه بهروز رو روی اون دختر و خنده غریب اون دختر رو به بهروز!
اشکهام سرازیر شد و تسلیم شدم..مثل همیشه ...

*********.
****************.
همه کنار هم نشسته بودیم و میخواستیم بساط شام رو بچینیم که صدای مردونه آشنایی رو شنیدم.
وقتی برگشتم حسام الدین خان رو دیدم..
اولش تعجب کردم که آقا حسام ...باغبون خونه بهروز اینجا چی کار میکنه؟!
نگاه متعجبم رو به بهروز دوختم که متوجه برق غریب چشماش شدم و وقتی رد نگاهش رو دنبال کردم و به دختر همراه حسام رسیدم برای چند لحظه معنی همه چی رو از یادبردم !
یه دختر 16-17 ساله با چشمهای روشن و یه مانتو بلند قهوه ای و مقنعه به سر در حالیکه ساک کوچیک سورمه ای رنگی دستش بود و گونه هاش گل انداخته بودن با خجالت به ما سلام کرد!
نگاهش که به بهروز افتاد خندید ...خنده ای که مثل یه نیشتر در قلبم فرو رفت.
اولین نفری که از اون جمع به خودش اومد و به پیشواز اون دختر و حسام رفت بهروز بود...
با آغوش باز رفت سمتشون و اول حسام رو بغل کرد و بعد در حالیکه ساک کوچک دختر رو از دستش میگرفت گفت: سلام گلنوش خانم...چطوری شما؟
با شنیدن اسم گلنوش مثل یه ببر چشم تیز کردم و به اون دختری که بهروز گلنوش صداش زده بود خیره شدم.
ذهنم رو به تکاپو انداختم که قبلا کجا این اسم رو شنیدم و بلافاصله به یاد آوردم ...مهمونی بهروز....همونجا بود..آره همونجا بود که ماندانا گفته بود گلنوش داره برمیگرده!
همونی که سهیلا گفته بود بهروز با هاش خیلی راحته و خیلی دوستش داره!
اما اونکه خیلی بچه بود!!!
چطور بهروز نسبت به یه دختر بچه میتونست حسی داشته باشه؟
وقتی بهروز با خوشی شروع کرد باهاش به خش و بش کردن دیگه نتونستم ادامه بدم .
رومو برگردوندم و مشغول ریز کردن گوجه های سالاد شدم ...
اما اونقدر حرص تو دلم بود که نمیفهمیدم دارم به جای گجه ها گوشت دستم رو میبرم!
صدای تو سرم فریاد زد: دیدی بهت گفتم فک کن..دیدی احمق جون!..چقدر بهت گفتم عاقل باش...پس اون عقل رو واسه چی بهت دادن؟!
اما صدای دیگه به موازاتش جواب داد: تو باورش کردی شیرین..به خودت بیا...اون هر کسی که هست گذشته بهروز...تو حالشی...آینده اش...
-دستت!!!!
صدای شیدا بود که منو به خودم آورد.
تازه اون موقع بودکه سوزش بدی تو انگشتم حس کردم.
به دستم نگاهی کردم و دیدم پر خونه!
همون دست چپم بود!
دستم و سالادها غرق خون بود ومن نفهمیده بودم! چاقو رو رها کردم و محکم دستمو روی قسمت بریده شده فشار دادم ....
چشمامو از شدت درد روی هم گذاشتم و لبم رو گزیدم.
-آقا بهروز...یک کاری بکنین...بدجوری دستش رو بریده.
دستهای مردونهای دستمو گرفت و بعد صداش رو شنیدم که گفت: ببینم دستت رو؟
به زحمت نالیدم: خوبم..خوبم..
و دیگه معطل نکردم دستم رو از دستش بیرون کشیدم و به داخل ساختمون دویدم .
شیدا هم پشت سرم اومد...با کمکش دستم رو شستم و میخواستیم پانسمانش کنیم که اونم سر رسید.
رو به روم نشست و گفت: خوبی؟
به زور جلو ی بغضم رو گرفته بودم .. با تکون دادن سر بهش فهموندم که آره.
شیدا خواست باند رو از بهروز بگیره که اجازه نداد و گفت خودش این کار رو میکنه.
و بعد دست به کار شد....اشکهام بی اخیتار گوله گوله روی گونه ام می ریخت...
با اینکه درد شدیدی داشتم اما این اشکها بخاطر درد دستم نبود! قلبم بود که درد گرفته بود...زخم قلبم به مراتب وضعش از دستم بدتر بود!
کارش که تموم شد نگاهشو به چشمهای خیسم دوخت و گفت: درد داری؟ مسکن میخوای؟
-نه.
-میخوای ببرمت درمونگاهی جایی...البته خیلی عمیق نبود بخیه لازم نداره.
سرم رو تکون دادم که یعنی نه ..و بعد بلندشدم و رفتم تو اتاقم و دیگه بیرون نیومدم.
تمام شب رو روی تخت دراز کشیدم و سعی کردم که به خودم بقبولونم که دارم اشتباه میکنم اما همش صدای ماندانا و سهیلا تو گوشم زنگ میخورد ...
*گلنوش...گلنوش.. داره برمیگرده ایران! گفته که بهت بگم دلش خیلی برات تنگ شده!
*آقا گلنوش خانم رو خیلی دوست داره...اون با همه براش فرق میگنه!
گلنوش...گلنوش...
با دست سالمم محکم کوبیدم روی تشک و سرم رو تو بالشتم فرو بردم و ازته دل ضجه زدم دروغه ...دروغه.
خودش بهم گفت ..همین امروز...کنار ساحل..چشماش دروغ نمیگفتن ...اون من رو دوست داره..من رو نه کسی دیگه ای رو !
دست چپم رو بالا آرودم و به حلقه اش که تو انگشتم بود خیره شدم و زیرلب تکرار کردم: دوستم داری ...میدونم.
بلند شدم و رفتم کنار پنجره ...پرده تور رو کنار زدم و به تاریکی روبه روم خیره شدم...پنجره رو که باز کردم هوای خنک شب و نسیم ملایمی به صورتم خورد و کمی حالم رو بهتر کرد...چشمام داشت کم کم به تاریکی عادت میکرد ...دو و بر ویلا رو با چشم گذروندم که یکدفعه چیزی دیدم که باور نکردنی بود.
برا ی چند لحظه خیال کردم که قلبم از کار افتاد و نفس کشیدن یادم رفت.
خیال کردم که مرده ام...ولی نه زنده بودم...ولی ای کاش مرده بودم.
نمی تونستم صحنه ای که جلوی چشمام داشت اتفاق می افتاد رو باور کنم.
نه حتما خواب بود...یه کابوس!
یه کابوس خیلی وحشتناک!
اما نه بیدار بودم...و اون مرد ...اون مرد بهروز بود و اون دختر هم گلنوش!
حس کردم چیزی قلبم رو خراش داد....خراش نه پاره کرد و تا پائین اون رو درید!
درد بدی تو قلبم پیچید که باعث شد تو خودم مچاله بشم....
دستم رو به پرده گرفتم و اونرو تو مشتم گرفتم و کشیدم که میل پرده از جا در اومد و پرده و میلش افتاد روی زمین.
هنوزم باورم نمیشد...باورم نمیشد که اون مردی که اونجور با محبت اون دختر رو بغل گرفته و داره میبوستش بهروز باشه...
باورم نمیشد...خدایا...این امکان نداشت....امکان نداشت.
-شیرین؟؟؟
با صدای شیدا برگشتم پشت سرم و نگاهش کردم و نمیدونم شیدا چی دید که وحشت زده در رو رها کرد و امد جلو و بازوم رو گرفت و تکونم داد: شیرین؟ شیرین چته؟
به زحمت از بین دوندهای کلید شده ام گفتم: اونجا...اونجا...و با دست تاریکی رو نشون دادم.
شیدا رفت پشت پنجره و به نقطه ای که من اشاره کرده بودم خیره شد ...
ماتش برده بود و کم کم رنگش داشت به سفیدی میزد.
نیمدونم چقدر گذشت که رنگ پریده اش سرخ شد و عصبی و برافروخته برگشت و غرید: پست فطرت کثافت! الان میرم حالش میکنم.
میخواست از اتاق بره بیرون که دستش رو گرفتم : نه!
-چی چی رو نه! بذار برم بزنم تو گوشش مرتیکه هوس باز رو ...
رعشه بدی به جونم افتاده بود و نمیذاشت درست حروف رو ادا کنم:نه...نه...
شیدا هم فهمید حالم خوب نیست...رنگ سرخش کم کم محو شد و چشمای عصبیش نگران شد...کمکم کرد روی تخت بشینم و پائین پام زانو زد : شیرین خواهرم خوبی؟
نگاهش کردم ...دیگه هیچ اثری از خشم در چهره اش نبود و فقط ترس بود که سایه انداخته بود رو نگاهش!
از خودم پرسیدم : چرا اینقدر ترسیده؟!
-یک چیزی بگو شیرین...حرف بزن خواهری...
خواستم دهنم رو باز کنم و چیزی بگم اما راه گلوم بسته شده بود و مانعم میشد ...
نگاهم از چشمهای شوریده شیدا به دستم افتاد ...به حلقه درخشانی که دیشب دستم کرده بودم....چقدر کوتاه بود عمر عشق ما! اصلا اسمش عشق بود؟!!!
تمام احساسی که در خودم سراغ داشتم یکباره آتش گرفت و تبدیل به خشمی سوزاننده و ویرانگر شد.
خشمی که داشت از دورن تحلیلم میبرد ونابودم میکرد.
دستان لرزانم رو بلند کردم جلوی چشمام گرفتمشون و به رقص نور روی حلقه خیره شدم...
متنفر شده بودم...متنفر از بهروز از اون حلقه و از احساسی که بهش داشتم.
صدای بهروز تو اون شب بارونی توسرم تکرار شد که ازم پرسیده بود: نفرت چی؟ تا حالا شده از کسی متنفر بشی؟
اون شب برای این سوالش جوابی نداشتم اما حالا چرا...
در دل نالیدم :آره ... از تو متنفرم ... از تو ... از تو ...
با دستی که نمی تونستم جلوی رعشه اش رو بگیرم حلقه رو بیرون آوردم و گذاشتمش روی میز کنار تختم .
و دوباره به شیدا چشم دوختم..
هنوز ترس تو چهره اش موج میزد...چشمانم رو بستم و سعی کرم به خودم بیام و محکم باشم.
در حالیکه دلم میخواست جیغ بزنم ...ضجه بزنم...بشکنم...پاره کنم..درهم بکوبم...اما نمیشد!
یک قطره اشک از گوشه چشم چپم سر خورد روی گونه ام و اومد پائین و رسید به زیر گلوم و تمام!
دیگه هیچ !
خالی شدم...تهی...پوچ...
دستان خالی و رها شده ام از اون حلقه نفرت انگیز رو مشت کردم و مصمم گفتم: می خوام از اینجا برم شیدا..همین حالا!
**************************.
*************.

سوز بدی روی صورتم حس کردم ..به خودم اومدم ...نفهمیدم چقدر گذشته...شال رو محکمتر دور خودم پیچیدم ...صورنم دوباره سوخت.
دستمو روی گونه ام کشیدم و از خیس بودنش متعجب شدم.
برعکس اون شب حالا گریه کرده بودم ...چه پر درد هم اشک ریخته بودم!
شال رو روی سرم کشیدم و در سکوت و درد به اتاقم برگشتم.

در قسمت بعد میخوانیم:::
دستهام رو تو جیبم فرو بردم و به سمت ماشینم رفتم...ماشینم کنار دو تا ماشین دیگه پارک بودکه یکیشون خیلی برام آشنا بود.
بی اختیار لبخندی زدم و خاطره حماقت تو جاده رو به یاد آوردم...
دستی روی کاپوتش کشیدم ..همون لحظه حس غریبی باعث شد برگردم و پشت سرم رو نگاه کنم که....
***********
میدونم میدونم خیلی بدم..:-2-22-:.میدونم الان شاید حتی به خونمم تشنه باشین بعضی ها تون:-2-08-:(برای اون دسته که خیلی از دستم ناراحت شدن دارم میگم بقیه نخونن که لو نره داستان...:-2-43-:
تا دو پست دیگه همونی میشه که دلتون میخواد...به جون خودم..فقط دو تا پست دیگه صبر کنین...باشه؟ دارم قول میدم...:-2-22-:)

chrysalis
1390،09،12, ساعت : 06:24 بعد از ظهر
فصل سیزدهم*
(بخش دوم)
-نه بابا ..بی فایده است...دیگ دم به تله نمیده.
به میل تکیه دادم و سرمو عقب بردم و گفتم: واقعا عجیبه..برعکس همه دخترهایی که تا حالا دیدم...مثل دوره ناصرالدین شاه میمونه!
فرزین بلند شد و رفت سمت آَپزخونه و در همون حال گفت: بهت که گفته بودم...
دوباره سعی کردم صحنه ای که دیده بودم رو برای خودم باز سازی کنم اما هیچ چیزی جز سایه اش و دامنی که روی پله چرخیده بود رو ندیدم!
به زحمت تلاش کردم تا از فکرش بیام بیرون امانمیشد....
-بفرما.
سینی شربت رو جلوم دیدم و لیوانی برداشتم و صاف نشستم و نگاهی به دور و برم انداختم : وضع بابات خوبه ها!
روبه روم نشست و گفت: تا چشمات در بیاد...فکر میکردی فقط خودت مایه داری؟
دلم میخواست بخندم اما جز زهر خندی روی لبم ننشست و گفتم:بی چشم و رویی فرزین.
-نه بشتر از تو!
چند جرعه از شربتم رو سر کشیدم و نگاهی به ساعتم کردم که نزدیک 12 بود...لیوان رو گذاشتم روی میز و ضربه ای روی پام زدم و گفتم: پاشم برم تا بیشتر از این از مهمون نوازیت بهره مند نشدم.
-بودی حالا!
-نه مثل اینکه جدی جدی باید برم!
-جدی میگم نهار بمون...فرزاد اینها هم دیگه هر جا باشن پیاشون میشه.
-نه ممنون..نهار منتظمن.
بلند شدم و اومدم جلو تا با فرزین دست بدم که همون لحظه گوشیش زنگ خورد و اونم مثل جن زده ها به سمت گوشیش حمله برد.
خنده ام گرفت و با لحن شوخ و تحقیر آمیزی بلند گفتم: ای خاک بر سرت بشر!
گوشی را کنار گوشش گذاشت و با دست به من اشاره کرد که ساکت باشم و بعد با لحن کشداری گفت: سلام عزیزم....چطور ی تو؟
سرم را چند بار به نشانه تاسف تکان دادم و آروم با اشاره دست بهش فهموندم خدافظ.
اشاره کرد که بمونم اما من بی تفاوت به او از ساختمان بیرون امدم ...نگاهی به فضای اطراف انداختم و درحالیکه دستهایم را در جیب شلوارم فرو میبردم به سمت ماشینم رفتم.
کنار ماشینم دوتا ماشین دیگه هم بودند ...یکی یشمی و مدل بالا و اون یکی...
اون یکی برام اشنا بود ...با دیدن اون ماشین نوک مدادی یاد حماقت تو جاده افتادم و با خنده محوی دست روی کاپوتش کشیدم ...همان لحظه حس غریبی باعث شد برگردم و پشت سرم را نگاه کنم...
نمیدونم چه بود...اما حسی ناشناخته که از سر منشا اش اطلاعی نداشتم!
همینکه برگشتم اون دختر رو بالای تراس ویلا دیدم.
پیراهن بنفشی روی دامن مشکیش پوشیده بود و شال بلند ریشه داری را به دور خود پیچانده بود.
همونجا ایستادم و به دختر خیره شدم...
پشتش به من بود و من نمیتونستم اونو ببینم...چیزی در قلبم بالا و پایئن میرفت و هیجانی آزار دهنده در وجودم به تکاپو افتاده بود...
حسی آشنا و دلپذیر در رگهایم در جریان بود..حسی که مدتها بود از اون محروم شده بودم!
میخواستم دختر برگرده تا بتونم ببینمش اما همون لحظه دختر شال رو روی سرش کشید و از تراس رفت...
من موندم و جای خالیش و هزاران حس و هزاران حرف ناگفته ...
-کجا سیر میکنی اخوی؟
دست فرزین روی شونه ام نشست و افکارمو پاره کرد ...برگشتم و گفتم: تلفنت تموم شد؟
-فرستادمش پی نخود سیاه.
-چطوری؟
-بابا سرکار گذاشتن این دخترها که کاری نداره ....کافیه چند تا عزیزم و می میرم برات و قربونت و نمیدونم تو لنگه نداری تو دنیا و از همین شر و ورها بزنی تنگ جمله هات کار تمومه...
-خیلی پستی!
-اوهوی! درست صحبت کن ...من کاری نمکنم..ارتباط من کاملا سالمه!
دوتایی خندیدیم ...باهاش دست دادم وگفتم: تو آدم نمیشی...خدا نگین رو دوست داشت که گیر تو نیفتاد!
چهره اش در هم رفت و من به وضوح فهیمدم که نباید اون اسمو می آوردم...
دستشو از دستم بیرون کشیدو درحایکه نفس عمیقی میکشید آروم گفت: پشیمونم.
و بعد دستش رو روی صورتش کشید انگار که میخواست افکاری که روی چهره اش سایه انداخته بودند رو پاک کند.
آه بلندی کشید و بعد در همان فاصله کوتاه شد فرزین همیشگی ...
-ول کنن بابا این حرفها رو...گور باباش که رفت....الان رو عشقه.
حس بدی در قلبم نشست...یاد روزهای گذشته خودم و فرزین افتادم...و اینکه حال اون هم درست مثل خودم بود.
دردش درد من بود و گذشته اش گذشته من.
اما هر کدوم به روش خودمون با ان روزها کنار اومده بودیم.
انگار هر آدمی راه جدیدی پیدا میکرد ولی درنهایت غم فقط ما آدمها رو!

********.
وارد ویلا شدم ...صدای خنده بچه گانه ای شنیدم گوش که تیز کردم متوجه شدم که صدا از آشپزخانه است.
به سمت آَشپزخانه رفتم و از پشت شیشه تارا رو دیدم که در آغوش مرد چهار شانه ای است و میخندد.
گلنوش هم با فاصله از اندو مشغول ریز کردن چند پیاز بود.
وارد آشپزخانه شدم و بلند سلام کردم ...مرد به سمتم برگشت و با رویی باز و گشاده جلو آمد و سلام کرد.
-به به سلام ..چه عجب ما چشممون به جمال شما روشن شد.
با هم دست دادیم و گفتم: شماباید محمود باشین؟
-کوچیک شمام.
-این چه حرفیه شما آقایی...منم بهروزم ..خوشبختم.
-همچنین.
گلنوش دستهایش را شست و رو به ما گفت: بفرمائید بنشین براتون چایی بیارم.
-نمیخواد گلنوش جان..زحمت نکش.
گلنوش رنگ به رنگ شد و خیره نگاهم کرد...
و محمود رو به گلنوش گفت: من تارا رو میبرم با خودم.
-چشم.
محمود دست آزادش را زد پشتم و گفت: خب مهندس از این طرفا؟
لبخند تصنعی بر لب میزنم و با نگاه گلنوشو تعقیب میکنم که حالا با سرعتی غریب دور خودش میچرخه و خودشو مشغول نشون میده.
با محمود وارد ساختمان اصلی ویلا شدیم .
محمود روی مبل تکی نشست و من هم روبه رویش.
تارا با چهره کودکانه و معصومش مدام گردن میچرخاند و نگاهش بین من و محمود درگردش بود ..گویی اونم به دنبال کشف رابطه میان ما بود.
-خیلی وقته که میخوایم زیارتتون کنیم اما شرایط پیش نمیاد.
در مبل فرو رفتم و پایم را روی پای دیگرم انداختم و گفتم: بله بنده هم همینطور.
-دلمون میخواست تو عروسیمون باشید.
نمیدونم جرا احساس میکنم که درلحنش طعنه وتحقیر خوابیده...انگار که این حرف صادقانه نیست ...چون یک موی تنم هم نمیتونه این تعارفو باور کند.
جواب میدم: درگیر بودم...گلنوش جان در جریان بود.
-بله...میدونم..درضمن تسلیت میگم.
بعد از چند روز دوباره به یاد مرگ مادر افتادم ...چه طور این 3-4 روز همه چیز بهم ریخت و من فراموش کردم که هنوز یکماه هم از رفتن اون نمیگذره؟
سرم را آرام چندبار تکان دادم : ممنونم..
چند لحظه ای هر دو سکوت کردیم تا اینکه بالاخره محمود سکوتو شکست و به هدف اصلیش از اون گفتگو اشاره کرد: کمکی از دست من برمیاد؟
-در چه مورد؟
-درمورد مشکلتون..امدن شما اینجا بعد از 4 سال قطعا نمیتونه از روی بی کاری و تفریح باشه...مخصوصا تو این شرایط فعلی شما.
لحظه ای خیره نگاهش کردم تا از چشمانش به منظورش پی ببرم اما اون مردی تودار بود و نفوذ به اندیشه هایش قدری دشوار!
به ناچار دست پایینو گرفتم و گفتم: چطور؟
-آقای میتن ...من نمیدونم چی تو سرتونه ...زندگی ما تازه سر و سامون گرفته...گلنوش روزهای بدی رو گذرونده ...من خیلی سعی کردم تا گذشته اش رو پاک کنم..آدمها..اتفاقها...روابط... شما که بهتر از من در جریانین...صادقانه بگم دلم نمیخواد همه زحمتهام از بین بره...متوجه هستین که؟
-ولی شما این اجازه رو ندارین...من و گلنوش یک حادثه نبودیم که حالا فراموش بشیم...من که فقط گذشته اون نیستم!
-اگه بخوایئن میتونین باشین...اگه هنوزم دوستش درای و برات ارزش داره بذار زندگیش رو بکنه...
-متوجه نمیشم...حضورمن اینجا چه ربطی به زندگی شماها داره؟
-شما نمیتونین منکر آزارهایی بشین که توسط خانوادتون به گلنوش وارد شده ...
-صبر کن ببینم ..این قضاوت اصلا منصفانه نیست! این حرفها یه مشت چرنده!
محمود عصبی بلندشد و مقابلم ایستاد ...صورتش برافروخته و سرخ بود و نفس هایش بلند و مقطع.
-دوباره هم میگم اگه گلنوش برات ارزشی داره راحتش بذار...بذار فراموشت کنه...برو ...فقط برو..
و با گام های بلند به سمت در خروجی رفت و حتی صبر نکرد دفاعیات منو هم بشنوه.
رفتارش برام گران وسخت بود برخلاف ظاهر روستایی و ساده اش اما صلابتی در نگاه و لحنش موج میزد که من یک دهم انرو هم در بزرگترین ثرمایه داران ندیده بودم.
و این صلابت و عزت نفس منو آزار میداد...
نمی تونستم به خودم اجازه بدم که بیشتر از این کوچک بشم ..نه میتونستم و نه تحملش رو داشتم ...به همین خاطر سریع سوئیچ رو از روی میز برداشتم و از ساختمان ویلا بیرون زدم.
طاقتم کم شده بود و در وجودم دیگر خبری از بهروز گذشته نبود...بهروزی که ترجیح میداد به جای خالی کردن میدان با یستد و حقش رو به زور هم که شده بگیره...
اما من دیگر اون بهروز نبودم...
همانطور که به سمت ماشینم میرفتم گلنوش رو صدا کردم .
با عجله از آَشپزخانه بیرون اومد هنوز چاقو در دستش بود ...نگاه گذرایی به چشمهای سرخش کردم و ارام گفتم: من دارم میرم...از طرف من از حسام خدافظی کن وبهش بگو این رسمش نبود.
مات نگاهم کرد ...ناباورانه قدمی جلو آمد و گفت: کجا؟
-برمیگردم...این دو روز خیلی بهم خوش گذشت ..ازت ممنونم...راستی بچه خوشگلی داری ...بزرگ شد از منم براش بگو...
سوار شدم و سرم رو از پنجره بیرون اوردم و برا ی اخرین حرف گفتم: قدر زندگیت رو بدون.
چشمان روشنش پر از اشک شد ...اما اشکهایش سرازیر نشد ...یعنی فرصتشو پیدا نکرد چون من داشتم دنده عقب میرفتم...
با تک بوقی از ویلا خارج شدم و زدم به دل جاده.


*************
خب حالا غصه نخورین دیگه همه کیف داستان به همین بکش بکش هاشه دیگه...:-2-08-::mrgreen:
قول میدم اخرش رو خوب تموم کنم....:-2-38-:
حالا قهر نکنین باشه:-2-15-:

chrysalis
1390،09،14, ساعت : 08:11 بعد از ظهر
سلام بالاخره رسید به اونجایی که همه منتظرش بودین...خیلی هاتون یه سری نقد داشتین درباره کش دار شدن داستان...تقصیر من چیه خب؟!!:-2-33-::-119-:
من میخواستم سیر داستان همونی باشه که باید باشه.:-2-15-:..یه مثلی هس بین نویسنده ها که میگه اگه نویسنده یه تفنگی تو صیف میکنه تو یه کلبه اون تفنگ باید یه جای داستان بالاخره شلیک کنه:-2-15-: و من تو این رمان خیلی سرنخ براتون گذاشته بودم تا شما متوجه بشین شیرین و بهروز کی همیدگه رو میبینن...اما....:-2-28-:
بهرحال...این قسمتی که قولش رو داده بودم.:-2-38-:
التماس دعا تو این شبها.:-2-41-:


*********************.
سه روز بعد زنگ زدم به فرزین و بهش گفتم بیاد دنبالم تا باهم بریم بیرون ...اولش گفت نه و اینکه وقت ندارم واز این حرفها اما اخرش کوتاه اومد وگفت میاد یک چرخی دور خیابونها با هم بزنیم.
نزدیک های ظهر بود که اومد...صبحانه ام رو نیمه کاره رها کردم و داشتم ازخونه میرفتم بیرون که ثریا صدام زد...برگشتم و منتظر شدم حرفش رو بزنه اما مدام این پا و اون پا میشد...
-راستش..چیزه...میخواستم..یعنی میخواستم که...
-چی شده؟چیزی میخوای بگی؟
در سکوت نگاهم کرد و سرش رو تکان داد وکفت: نه...هیچی...
و بالافاصله ازم دور شد ...رفتارش خیلی عجیب و مشکوک بود ..داشتم به معنیش فکر میکردم که فرزین دستش رو گذاشت روی زنگ و همینطوری نگه داشت و منم یادم رفت داشتم به چی فکر میکردم و باعجله از خونه زدم بیورن.
سوار ماشینش که شدم...رادیوش روشن بود و صداش رو تا ته زیاد کرده بود.
معترض گفتم: چه خبرته؟ زنگ خونه ام رو سوزوندی!
-تو چه خبرته؟ میفهمی؟بابا من امروز کلی کار دارم...باید برم کمک علی...پخش کردن کارتهای عروسی با منه!
-حالا این عروسی کی هستش؟
-دو هفته دیگه تقریبا.
-چه باحال...درست وقتی من دارم میرم.
-حالا جدی جدی رفتنی شدی؟
-آره بابا ...خونه رو که بفروشم کار تمومه...حیف هنوز مشتری خوب براش پیدا نشده.
-تو که مایه داری زیر قیمت بده بره.
-مگه مال دزدی که زیر قیمت بدم بره؟
-هرجور صلاحه...خوب حالا چیکارم دشاتی؟
-حوصله ام سر رفته بود..بعد سفر همش تو خونه موندم ...
با خنده استرات زد و گفت: خودم نوکرت هم هستم.
راه افتاد و من در جوابش گفتم: امروز چه روز خوبیه نه فرزین؟
-چطور؟
-نمیدونم اما همش فکر میکنم قراره یه اتفاق خوبی برام بیته از درون شادم.
-نه عزیزم امروز با روزهای دیگه فرق نداره...اشکال از یه جای دیگه است.
-از کجا؟
-حالا....

************.
با هم وارد یه کافی شاپ شدیم و روبه روی هم شنستیم ..فرزین قهوه اسپرسو سفارش داد و منم یه نسکافه و کیک شکلاتی به یاد گذشته ها.
وقتی سفارشهامون رو آرودن فرزین زود یه قلپ از قهوه اش رو خورد و قیافه اش فوری تو هم رفت ...فنجونش رو گذاشت روی میز و یه برش بزرگ از کیک من رو خورد که گفتم: هوو این مال من بود.
-خفه بابا...خیلی تلخه.
-خب مگه مجبوری تلخترین قهوه رو سفار ش بدی؟
-آخه تا حالا اسپرسونخورده بودم ..اینم که مجانی بود...
و بعد صورتش رو یه خنده خیلی پهن و بزرگ پوشوند.
زیر لب گفتم: ندید بدید!
-بهروز قربونت یه نسکافه هم برای من سفارش بده ...جون تو این قهوه قابل خوردن نیست.
فنجون دست نخورده خودم رو سر دادم طرفش و گفتم: مگه سر کنج نشسته ام بیا ما ل من رو بخور!
-خسیس یه بار ما رو مهمون کردی!
-حرف نزن ...همین رو بخور.
فنجون رو من رو بلند کرد و مز مزه اش کرد و وقتی از طعمش مطمئن شد روی صندلیش راحت لم داد و گفت: اگه تا وقت عروسی بودی بگو دعوتت کنم.
-مگه داماد تویی؟
-منو وعلی نداریم.
-حوصله این جور مجلسها رو ندارم.
-واقعا خیال کردی ما حوصله تو رو داریم؟...نه برادر من واسه دل تو نمیخوام بگم بیایی...میخوام برامون اونشب بزنی..
-مگه من نوازنده باباتم؟
-خیلی هم دلت بخواد!
قهوه تلخ فرزین رو یک نفس سر کشیدم و چشمامر و بستم و تا تلخی قهوه رو با تمام وجو حس کنم.
فرزین با لحن شوخی گفت: هنوزهم میگی امروز روز خوبیه؟
چشمامر و باز کردم و دیدم یه تیکه کیک زده سر چنگال و اون رو به طرفم دراز کرده...چنگال رو گرفتم و گذاشتمش تو دهنم ...شیرین بود...شیرین شیرین....مثل خود شیرین..زیر لب گفتم:شیرینه!
-آره.
از حالم اومدم بیورن و گفتم: راستی فرزاد چطوره؟
-خوبه...بعداز سفر دیگه درست و حسابی ندیدمش...فکر کنم طرف حسابی دمش رو چیده.
-ما سه نفر هم چه مثلثی شدیم تو سرنوشت و عشق!
قیافه متفکری گرفت و سرش روتکون داد.
هنوز هم بهش فکر میکتی؟
نگاهش رو از میز بلند کرد و بهم خیره شد.
جوابی نداد اماچشمهاش به جای خودش بهم جواب دادن...
یکم دیگه نشستیم و بعد بلند شدیم و رفیتم طرف ماشینش ...تا سوار شدیم فرزین دوباره رادیوش رو بلند روشن کرد که صدای شاد فرزاد تو ماشین پخش شد که میگفت: این روزها هر کی جایی گیر میکنه و میگه تو ترافیک موند م...همه هم ازش قبول میکنن الا ما بی نواها...اگه بگیم تو ترافیک موندیم به جای همدردی یک توبیخی میاد برامون و این میشه روزگارمون.
فرزین بلند خندید و گفت: برای اینکه خوب اون ذاتت رو شناختن اق داداش...صبح خواب مونده و دیر رسیده حالا توقع داره براش فرش قرمز هم پهن کنند..
-فرزاده؟
-آره خودشه.
صدای فرزاد دوباره تو ماشین اوج گرفت که داشت با یه شنونده بحث میکرد .
-خب حالا کجا میری؟
-برگریدم خونه.
-جان من؟ چه پسر خوبی هستی تو بهروز...از این به بعد تا دلت هوای من رو کرد سه سوته خبرم کن...
-حالا دارم ملاحظه ات رومیکنم ...قبل رفتن حتما تلافیش رو سرت ردمیارم.
-ای بی وجدان...بابا م میگفت سلام گرگ بی طمع نیست من باورم نمیشد!
**************.
نیم ساعت بعد جلوی در خونه نگه داشت و برنامه فرزاد همچنان ادامه داشت و اون تقریبا دیگه دشت خودش رو میکشت.
فرزین خاموش کرد ماشینش و برگشت طرفم و گفت: میگم اگه تنهایی شب بیا خونه ما.
-نه قربانت.
-جدی میگم..هیچکی نیست...فرزاد هم آخرشب میاد...خونمون رو که یادته ...دو طبقه بود..بیا میبرمت طبقه بالا...
-دیگه چی؟
-دیگه هیچی...ها چرا فقط اجاره دو هفته ای که سرمون خراب بشی رو ازت میگیرم..
-تو هم خوشحالی ها...من خودم خونه وزندگی دارم..
همون لحظه تلفنم زنگ زد که دیدم از املاک...جواب دادم و اقای احمدی بهم گفت اون دو روزی که نبودم مشتری اورده و طرف پسندیده و فقط شرطش اینکه تا اخر هفته تخیله کنم.
منم قبول کردم وگفتم شب میام بنگاه قولنامه کنیم.
تتلفنم که تموم شد چشمم افتاد تو چشمای فرین دوتایی زدیم زیر خنده که گفت: میبینم که یدگه خونه و زندگ یهم نداری!
-چرا دارم اما تا اخر این هفته فقط.
-چه خوب...تا من دور میزنم برو خره و پرتهات رو بردار و بیار.
-چی میگی واسه خودت...اینقدرها هم بیچاره نشدم هنوز.
-این رو من تشخیص میدم نه تو..
صدای بلند فرزاد که بلند داد زد : آهای با توام عیدت مبارک هر دومون رو از جا پروند ...فرزین که حسابی عصبانی شده بود داد زد: ا ی درد و مرض...مگه کرن ملت که اینجوری هوار میکشی؟
و بلافاصله موج رو عوض کرد..شبکه بعدی داشت یه موسیقی خیلی ملایم ر و پخش میکرد....
-ای بابا تو که هنوزنشستی...بجنمب دیگه ...
-فرزین جان مادرت گیر نده.
-نیمشه.
-باشه پس یه کاری...من شب میام قبول؟
-چرا شب؟
-منو تو جغدیم ..شبها خواب ندرایم ...اینجوری بهتره دوتایی تا صبح حوصلمون هم سر نمیره.
-باشه پس شب منتظرمها..
-چاکرتم باشه.
با هم دست دادیم و خدافظی کردیم و برگشتم که پیاده بشم که یهو تمام تنم مور مور شد ...حس کردم یه میله داغ از پشتم فرو کردن تو سینهام و از تو قلبم کشیدنش بیرون.
نمیتونستم باور کنم.
مبهوت برگشتم طرف فرزین و و حشت زده و شوکه شده نگاهش کردم...چیزی رو که داشتم میشنیدم باورم نیمشد.
نگاهم رو از فرزین به ضبط ماشین دوختم ...انگا رکه ضبط یه موجود زنده شده بود ...
تمام وجودم شده بود دوتا گوشم...صدایی که داشت تو ماشین پخش میشد رو میشناختم..بهتر از خودم...با رویا این صدا و صاحبش شبهای زیادی رو به خواب رفته بودم و روزهای زیادی رو در حسرتش سوخته بودم.
نه امکان داشت اشتباه کرده باشم...این نوای اشنا فقط میتوسنت متعلق به یک نفر باشه و اون یک نفر هم کسی نبود جز شیرین!
داشت میگفت: هرکس برای خودش یه آدم دیگه است.هرکسی خودش رو یه ادم دیگه تصور میکنه.
حتی خود من.
همه ما ادمها تاریخ تولدمون با تاریخ شناسنامه مون فرق میکنه...اما اگه تصمیم گرفتی کس دیگه ای باشی...دوباره متولد بشی...پس...
یکهو صدای مردونه ای بلند گفت: تولدت مبارک کوچولو.
از جا پریدم...دوباره به فرزین خیره شدم...با دنیایی از سوال که حتی قادرنبودم به زبون بیارمشون.
فرین هم که با دیدن حال من حسابی ترسیده بود با صدای لرزون ونگرانی گفت: چه ات شد بهروز؟
با سدت به ضبط اشاره کردم و به زحمت گفتم: اون!!!
-رادیو؟
-اون صدا؟!!!
خیلی خونسرد گفت: شیرین رو میگی؟
حس کردم تمام مویرگهای سرم رو کشیدن : شیرین؟!!!!
-آره دیگه...بابا همین فامیلمون...همین که گفتم خواهر زن علی...
یکهو تمام اتفاقات این چند روز مثل برق از جلو چشمم رد شد...تمام حرفهایی که فرزین درباره خواهر زن پسر عموش گفته بود تو سرم تکرار شد و اخر سر رسیدم به اون پله تو ویلا شمال.
تمام تنم داغ بود ونبض هام دل میزد بازهم تکرار کردم: شیرین؟
-اه چندبار میگی؟ گفتم که اره...اصلا وایستا ببینم جریان چیه درام غیرتی میشم.
یکدفعه ازخود بی خود شدم و داد زدم: مرتیکه دارم بهت میگم اون شیرینه...میفهمی ...شیرین...شیرین من.
متعجب نگاهم کرد: چی میگی تو؟
سرم داشت از درد میترکید ...با دستهام محکم شقیقه ها رو گرفتم و نالیدم: خدا...خدا..چطور ممکنه...اینهمه سال...اینهمه نزدیک!
تو ذهم دنبال یه مقصر میگشتم..یه دلیل که تموم این سالها با فاصله به این کمی من ندیده بودمش ...چشمم افتاد به فرزین ...شعله های خشم تو وجودم زبونه کشید...به طرفش حمله بردم و یقه اش رو گرفتم وداد زدم: چرا؟ چرا ازم مخفی کردی ها؟
-هو چته؟ چرا رم میکنی؟کی ازت مخفی کرد؟ چی رو اصلا...من که هزار بار بهت گفتم بیا این دختره رو ببیین توهی ناز وادا در اوردی.
دستهام شل شد ...راست میگفت..چقدر بهم اصرار کرده بود.......با بدنی سست و بیحس از ماشین پیاده شدم و جلوی در ایستادم که فرزین هم پیاده شد وگفت: وایستا ببین من هنوز هم سر در نمیارم...
مثل خوا ب موند هها نگاهش کردم: نمیدونم..خودمم هنوزنمیدونم.
بعد انگار تازه یادم افتاد باید بپرسم گفتم: تنهاس؟
-معلومه که تهاست اگه نبود که فرزاد...
اما ادامه حرفش رو خورد و سکوت کرد...
یادم اومد که فرزین گفته بود فرزاد دنبالشه..دنبالشه...!!!!!
این کلمه مثل ناقوس تو سرم داد ...
-باید ببینمش...هیمن الان فرزین.
کلافه چنگی تو موهاش زد و گفت: بذار یکم فکر کنم...تو بهروزی ..اونم شیرین...همون که برام گفتی...تااینجاش درست..خب!حالا میخوای ببینیش؟
-آره.
-چرا؟
بر افروخته فریاد زدم: چیه نکنه میخوای دودستی تقدیمش کنم به داداشت...بهت دارم میگم باید ببینمش...همین الان میفهمی؟
-خب باشه باشه...اروم باش...باید یکیم صبر کنی.
مثل دیونه ها خندیدم و به حالت تهدید انگشتم رو تو هوا تکون دادم و گفتم: نه...دیکه نه...همین حالا...
-یکم به خودت مسلط باش ...نا سلامتی تو مردی.
-خفه شو فرزین...منو ببر پیشش.
-باشه داد نزن...یکدقیقه صبر کن...
گوشیش رو از جیبش بیرون اوردم و شماره ای گرفت...من ملبه جدول نشستم و زل زدم بهش.
-لعنت...خونه نیست.
شماره دیگه ای رو گرفت و صبر کرد ولی کسی جواب نداد...زیر لب باز فحشی داد و باز شماره دیگه ای گرفت:الو...سلام علی..چطوری؟ نه مرسی؟ علی یه دقیقه ..شیرین کجاست خبر داری؟کی؟ خب...ها..باشه ..نه مرسی..کی برمیگردن حالا؟ها باشه باشه نه...گفتم که قبلا...ای بااب گفتم که باشه...خب فعلا.
تماس رو قطع کرد وگفت: نیستن با شیدا رفتن لباس عروس رو تحویل بگیرن ...
سرم رو محکم فشار دادم وگفتم: فرزین من باید ببینمش.
-باشه توبرو تو خونه من میرم پیداش میکنم میارمش پیشت...فقط قول بده اروم باشی....
-چی میگی تو ...من یدگه یه دقیقه هو تحمل ندلرم.
-بهروز ادم باش..دارم بهت میگم برا ت میارمش ...تو برو خونه.
چیزی نگفتم چون توان مخالفت نداشتم...هنوز تو شوک بودم...شوک پیدا کردنش بعد از 4 سال.
فرزین سوار ماشینش شد و تخته گاز رفت...منم با پاهای سنگینی که انگار به هرکدومشون یه وزنه اویز بود رفتم طرف خونه.

chrysalis
1390،11،19, ساعت : 11:47 قبل از ظهر
سلام به همگی...:-2-41-:
شرمنده بخاطر اینهمه تاخیر....به خدا فقط یه هفته به کنکورم مونده...:-2-15-:
این پستی هم که امروز دارم میذارم با هزار جور بدبختیه!:-2-39-:
و پشتش یه نیت پلیده!!!:-2-31-::-2-31-::-2-31-:
مرگ من دعا یادتون نره....:-2-14-::-2-14-::-2-14-:
خب زیادی حرف نیمزنم این شما و اینم بهروز وشیرین.:-2-25-::-2-22-:
البته فکر کنم باید یه آنچه گذشت براتون بذارم:::
خب به اونجا رسیدیم که بهروزصدای شیرین رو از رادیو ماشین فرزین شنید و فرزین رفت تا شیرین رو پیدا کنه و بهروز هم همونجا کنار در خونش ولو شد.
حالا الباقی...:-2-38-::-2-38-::-2-38-:

*****

تا وقتی فرزین از کوچه خارج نشد به خودم نبومدم ...با پاهایی که به سنگینی سرب بود راه افتادم ...
تمام ذهنم خالی شده بود...انگار یخ زده بود.
هبچ فکری نداشتم!
هیچ تصوری...!
انگار مغزم رو شسته بودن...!
خودم روی جدول انداختم و دستم فرو بردم تو یقه ام و زنجیر رو بیرون کشیدم ...و سعی کردم با همه سلولهای مغزم تصویرش رو تو ذهنم بازسازی کنم...
اما هرچی بیشتر تلاش میکردم کمتر به نتیجه میرسیدم.
تو ذهنم فقط یه صدا بود...اونم زنگ صدای شیرین بود که بعد از4 سال شنیده بودم...!
زیر لب گفتم بالاخره اونروز رسید...
باید به خودم مسلط میشدم...روزی که منتظرش بودم رسیده بود و شاید تا چند ساعت دیگه من و اون با هم روبه رو میشدیم!!!
فقط چند ساعت!!!
بایدبه خودم می اومدم و خودم رو جمع و جور میکردم...کلی حرف داشتم...کلی داد...فریاد و اعتراض؟
کلی سوال!
از اینکه چرا؟
بخاطر چی؟
و ....
امروز روزی بود که من به جوابهام میرسیدم!
-سلام آقا.
سرمر و از روی زانوم بلند کردم و سلیمان رو دیدم که جلوم وایستاده.
حوصله حرف زدن نداشتم ...فقط سر تکون دادم ...فکر میکردم میره سر کارش اما از جاشتکون نخورد همونطوری جلوم ایستاده بود و نگاهم میکرد.
و مدام عقب و جلو میرفت انگار استرس داشته باشه.
بی حوصله گفتم: چیه؟
کلاهش رو با دست راستش برداشت و بین دو تا دستهاش گرفت و فشارش داد: راسنش...راستش...آقا...چند دقیقه پیش...
و بعد ساکت شد و به زمین خیره شد.
-دِ حرف بزن دیگه...
-راستش چند دقیقه پیش...یکی زنگ زد اینجا و ...
-خب؟!
از رفتار مشکوک سلیمان بی اختیار یاد ثریا افتادم و ترس برم داشت ...صاف نشستم و عصبی غریدم: بگو دیگه !
-یکی زنگ زد اینجا ..گمونم پسر ثریا خانوم بود و مصل اینکه خواهر زاده اش.
یکدفعه خیز برداشتم طرف سلیمان و گفتم: خواهر زاده اش ؟ چی ؟ ها ؟
اونم که هل شده بود با تپه تته ادامه داد: مصل اینکه خواهر زاده اش تصادف کرده بود و ..
تنم یخ کرد ...مات موندم ...چند ثانیه طول کشید تا مغزم معنی جمله سلیمان رو تجزیه و تحلیل کنه ..با تردید پرسیدم : شیرین؟
-نمیدونم والا آقا...ثریا خانوم تا خبر رو شنید تو سر زنون رفت.
-کدوم ...کدوم بیمارستانه؟
-همین سر چهارراه خودمون.
دیگه صبر نکردم به سمت ماشینم دویدم و با آاخرین سرعتی که داشت تخته گاز از کوچه بیرون زدم و وارد خیابون شدم...صدای بوق اعتراض امیز ماشنیهای پشت سر رو میشنیدم اما اصلا نیمفهمیدم باید چیکار کنم و همینطوری میتازوندم.
چراغ قرمز رو رد کردم و بالاخره ساختمون بیمارستان از پشت یک آپارتمان اومد بیرون.
بی اونکه ماشین قفل کنم یا ببینم کجا و چطوری پارکش کردم زدم بیرون و دویدم سمت وردی...
تمام تنم نبض شده بو.د و زنجیر دور گردنمم مدام تکون میخورد و حلقه هی میخورد به قلبم و بهش ضربه میزد...دوتایی با هم میتپیدن انگاری!
پله ها رو دو تا سه تا رد کردم و وارد سالن شدم.
سالن شلوغ و مملو از ادم ...چشمامو بین ادمها گردوندم اما هیچ صورت آشنایی ندیدم.
صدایی تو سرم بهم گفت برو جلو...
و من راه افتادم ...مستقیم..درست جایی که تابلو اورژانس داشت.
صدا با نگرانی ازم پرسید : یعنی شیرینه؟
ولی جوابی بهش ندادم..یعنی جراتش رو نداشتم.
وارد اورژانس شدم ..چند قدم جلوتر و بعد یکهو....
یکهو تمام درد و رنجی که تو این 4 سال ا زدوریش کشیده بودم تو قلبم تیر کشید و....
دیدمش...!
روبه روم ایستاده بود و به دیوار تکیه داده بود...
با مانتوی سبز خوشرنگ و شال همرنگش...پاهام سست شد ...دوباره پرسیدم: یعنی شیرینه؟
از تصور اینکه اون نباشه نمیتونستم حتی قدم از قدم بردارم.
دِ یالا دیگه مرد ....به خودت بیا!
جلو رفتم...یک قدم...دو قدم و بعد روبه روش ایستادم!
چند ثانیه ای طول کشید تا متوجه من بشه ...سرش رو بالا آورد و نگاهم کرد.
تمام این 4 سال منتظر همین لحظه بودم ....منتظر لحظه ای که نگاه اغوا گرش یکبار دیگه من رو به ضیافت روحش مهمون کنه!
اما چشمهایی که الان جلوی روم بود هیچی توش نبود!
نه نیروی مرموز نگاه شیرین و حس شادی و سرزندگی نگاه شیدا
این چشمها نه متعلق به شیرین بود و نه شیدا!
فقط دو تا تیله مشکی سرد و تو خالی بود!
لبام رو به زحمت تکون دادم و گفتم : شیرین؟
اما هیچ عکس العملی ندیدم.
هیچ تغییری تو اون نگاه مات پیدا نشد.
خواب بود انگاری!
بلندتر صداش کردم: شیرین؟
نگاهش دقیقتر شد..مردمکهاش لرزید ..اما هنوز هیچی نمیگفت...دیگه کنترلم رو از دست دادم ...بازوش رو محکم گرفتم و تکونش دادم و غریدم: حرف بزن لعنتی...تو شیرینی یا شیدا؟
به خودش اومد انگاری ...چشماش پر اشک شد و مستقیم زل شد تو چشمام ...لبهاش لرزید و اروم گفت: شیدا....
تمام روحم به لرزه افتاد...به تپش...
حالم رو نیم فهیمدم ...تمام دلتنگیک یکجا اومده بود سراغم...انگار من خودم شده بدودم دلتنگی ...دلتنگی شده بود من!
دستم رو گذاشتم پشت گردنش و فشار خفیفی بهش دادم و گفتم:آروم باش...همهچی درست میشه...
-شیرین؟!!!
صدای مردونه عصبی تو سالن طنین انداز شد و شیرین یکه ای خورد و نگاهش رو دوخت پشت سرم.
منم برگشتم و ناباورانه چهره عصبی و برافروخته فرزاد رو پشت سرم دیدیم!

****.

فعلا تا همینجا رو ازم قبول کنین...ببخشین تو رو خدا....
باورکنین اینم از بس عذاب وجدان داشتم اومدم و گذاشتم...
قول میدم یه پست دیگه هم تا قبل کنکورم بذارم.
فقط یه هفته دیگه مونده این چند روز هم صبر کنین بعد به جون خودم از خجالتتون در میام و جبران همه این مدت رو میکنم...
قول ...

:-2-38-: :-2-38-::-2-38-::-2-38-::-2-38-:

chrysalis
1390،11،30, ساعت : 02:09 بعد از ظهر
سلام..بالاخره کنکور امسال هم تموم شد....شرمنده از همه کسایی که منتظر بودن و اذیت شدن...اما از امروز جبران میکنم...
تا اخر این هفته شاید وقتی دیگر تموم میشه....
===========================================.
فرزاد با دیدن من چهره در هم کشید ...یک مرد جوون دیگه هم کنارش بود که من نمی شناختمش ...شیرین بی توجه به من سمت فرزاد رفت .
با دست لرزونش کت فرزاد رو گرفت و ضجه زد : به دادم برس...شیدا...تو رو خدا..یک کاری بکنین..
فرزاد هنوز نگاهش روی من بود و چیزی نمیگفت...حتی حرکت هم نمیکرد ...فقط و فقط به من خیره مونده بود!
صدای اون مرد دیگه رو شنیدم که داشت شیرین رو اروم میکرد: اروم باش...با دکترش صحبت کردیم ...خطر رفع شده...باور کن ...چیزییش نشده شکر خدا.
شیرین کت فرزاد رو رها کرد و به سمت اون مرد چرخید و با گریه گفت: تورو جون شیدا راستش رو بگو علی..
-باور کن راست میگم شیرین...دکترش گفت خدا خیلی بهمون رحم کرده .
-اون رو میشناختی؟
شیرین فرزاد رو نگاه کرد و رد نگاهش رو تا به من برسه دنبال کرد ...دوباره به من خیره شد ...
به خودم تکونی و یک قدم جلو رفتم .
نگاهم رو از فرزاد برداشتم و به چشمهای خیس شیرین دوختم.
به جرات میتونم بگم تنها چیزی که تو چهره اش دیده میشد وحشت بود!
رنگش پریده بود و لباش میلرزید ...عقب رفت و پشت فرزاد ایستاد...دستش رو بالا آورد و باصدایی که درست نمیشنیدم گفت: تو!!!
از رفتارش جا خوردم ...چند لحظه قبل که اینطوری نبود!
-شیرین؟
دستش میلرزید و حدقه چشماش انقدر درشت شده بود که سفیدی دور سیاهی مردمکهاش رو می شد دید.
-تو!!!...
نگاه مشکوک فرزاد مدام بین من و شیرین در گردش بود و وقتی دید از شیرین حرفی در نیماد رو به من گفت: نمیخوایی چیزی بگی؟
بی توجه به فرزاد جلوتر رفتم و با درماندگی نالیدم: شیرین تو چت شد یهو؟ منم...
یکدفعه تمام تنش شرو ع به لرزیدن کرد و هیستریک وار جیغ زد: تو اینجا چکار میکنی؟ دیگه چی از جونم میخوایی؟
خشم زده بود ...گیج و منگ دهنم رو باز کردم که چیزی بگم اما هیچ حرفی ازش خارج نشد.
فرزاد هم که حسابی ملافه شده بود غرید: نمیخواهین بگین اینجا چه خبره؟...تو یه چیزی بگو بهروز.
شیرین چشماش رو تنگ مرد و گفت: میشناسیش؟؟؟ تو هم این کثافت رو میشناسی؟
با کی بود؟
با من؟
من کثافت بودم؟؟؟؟؟؟
پسر جوون همراه فرزاد امد جلو و گفت: لطفا از اینجا برین.
عصبی داد زدم: چی میگی تو ....کجا برم؟ تازه پیداش کردم!
-خواهش میکنم ...میبینین که اصلا حالش خوب نیست ...شوکه شده....
-منم حالم خوب نیست ...اما دیگه نمیذارم...نمیذارم از دستم در بره.
فرزاد بین من و علی ایستاد ...شونه هام رو گرفت و عقب عقب هلم داد .
فریاد زدم و تقلا کردم اما فرزاد من رو به زور از اورژانس بیرون برد ...از صدای داد و فریاد ما مامور حراست هم اومدم و همراه فرزاد من رو کلا از بیمارستان بیرون کردند!
********.
تو محوطه بیمارستان روی زمین نشسته بودم و فرزاد هم بالای سرم ایستاده بود و عصبی نگاهم میکرد .
من مثل دشمن خونی ام بهش زل زده بودم ...دوتایی انگار فهیمده بودیم که یه جورایی رقیب هم هستیم .
-پس تو اون مردی؟
برای اینکه بفهمه تو حال و گذشته شیرین جایی نداره محکم جواب دادم:آره .
یکم جا خورد اما به روی خودش نیاورد و با اخمی که همه صورتش رو پوشانده بود گفت: چرا ولش کردی؟
-هیچ وقت نکردم.
-مضخرف نگو...چه بلایی سرش اوردی که به این روز افتاده؟
-این دقیقا همون سوالیه که منم میخوام ازت بپرسم.
خندید: مسخره است.
-آره مسخره است ...مسخره تر هم میشه وقتی بفهمی اون نامزد منه!
اخم شدیدی کرد و گفت: هیچیکی تو زندگی شیرین نیست!
-هست !! تو نمیدونی.
-نیست...الان نیست....شاید تو زمانی بودی...اما دیگه نیستی ...میفهمی بودن!!! یعنی گذشته!
کنترلم رو از دست دادم و به سمت فرزاد حمله کردم و پیراهنش رو تو مشتم گرفتم که اونم حرکت من رو تکرار کرد و با هم گلاویز شدیم.
غریدم: فرزاد تو دخالت نکن....این ربطی به تو نداره.
اونهم مثل من عصبی بود : اتفاقا خیلی هم ربط داره.
از لحن محکمش به یکباره زانوهام سست شد ...دستهام شل شد و افتادم لبه باغچه و بالحن زاری گفتم: تو دیگه آزار