PDA

توجه ! این یک نسخه آرشیو شده میباشد و در این حالت شما عکسی را مشاهده نمیکنید برای مشاهده کامل متن و عکسها بر روی لینک مقابل کلیک کنید : آسمان فرو میریزد | سیدنی شلدون | تایپ



M mehrane
1390,05,26, ساعت : 01:39 بعد از ظهر
سلام بچه ها :-2-25-:
میخوام کتاب اسمان فرو میریزد سیدنی شلدون رو تایپ کنم. امیدوارم خوشتون بیاد( گشتم نبود) اسم دیگه این کتاب اسمان به زمین می اید هست.

اسم کتاب: اسمان فرو میریزد
نویسنده:سیدنی شلدون
مترجم: میترا میر شکار سیاهگل
تعداد صفحات:419

اینم خلاصه اش: داستان زنی است به نام دنا ایونز که شغل گویندگی تلویزیون دارد و درصدد کشف راز قتل پنج عضو خانواده ای سرشناس بر می آید.

asal_cheshmak
1390,05,26, ساعت : 01:56 بعد از ظهر
با تشکر لطفا شروع کتاب را در تاپیک زیر اعلام کنید

آمارکتابهای در جریان سایت (http://www.forum.98ia.com/t23307.html)

توضیحاتی راجع به کتاب، تعداد صفحات و نویسنده و سال چاپ حتما ذکر کنید .

از فونت Tahoma و سايز 2 استفاده كنيد و در بین خط ها لطفا فاصله نندازید تا ساختن فایل PDF راحتتر باشه.

کمتـر از 20 خط در هر پست قرار ندهید!

برداشتن مطالب از این سایت فقط با ذکر منبع مجاز می باشد!
ممنون :-118-:

M mehrane
1390,05,26, ساعت : 02:12 بعد از ظهر
پیش گفتار
صورت جلسه محرمانه برای تمام کارکنان عملیات:
بلافاصله پس از خواندن نابود کنید.
محل :محرمانه
تاریخ:محرمانه

دوازده مرد که نمایندگان دوازده کشور پهناور بودند ، در ان اتاقک زیر زمینی که به شدت از ان محافظت میشدحضور داشتند. انها در صندلی های راحتی که به صورت ردیف های شش تایی قرار گرفته بود و چند سانتی متر از هم فاصله داشت ، نشسته بودند و با دقت به سخنان سخنران که خطاب به انان صحبت میکرد گوش می دادند.
«خوشوقتم به اطلاع شما برسانم که تهدیدی که ما به شذت نگران ان بودیم در شرف بر طرف شدن است. احتیاجی نیست جزییات امر را ذکر کنم چرا که همه مردم جهان در عرض بیست وچهار ساعت اینده راجه به ان خواهند شنید. اطمینان داشته باشید و اسوده خاطر باشید که هیچ چیز مانع نخواهد شد ، دروازه هاهمچنان گشوده باقی ماند. اکنون حراج را اغاز میکنیم ؛ ایا کسی پیشنهاد قیمت اولیه ای دارد؟بله. یک میلیار د دلار . شما پیشنهاد بالاتری دارید؟دو میلیارد . بالاتر از این هم پیشنهاد قیمتی داریم؟»

M mehrane
1390,05,26, ساعت : 05:44 بعد از ظهر
فصل یک:-2-31-:

او شتابان در خیابان پنسیلوانیا ، به فاصله یک چهار راه از کاخ سفید راه میرفت و از باد سرد ماه دسامبر می لرزید. که ناگهان زوزه ی گوشخراش و دلهره اور اژیر حمله هوایی را شنید و سپس یک هواپیمای بمب افکن بر فراز سرش به گوشش خورد. هواپیما اماده بود محموله مرگ خود را در هوا خالی کند. او در حالی که هراسان و مبهوت در احاطه مه قرمز رنگی از وحشت قرار داشت، از حرکت باز ایستاد.
ناگهان به سارایوو بازگشته بود ، و میتوانست زوزه ی تیز و گوش خراش فروافتادن بمب ها را بشنود. چشم هایش را محکم بست ، اما امکان نداشت بتواند تصویر وقایع اطرافش را از ذهن خود پاک کند. اسمان یک پارچه اتش بود و صدای شلیک سلاح های خودرکار، هواپیماهای غران ، و صدای ومپ انفجار خمپاره های مرگبار گوش هایش را کر میکرد.ساختمان های نزدیک منهدم میشدند و همچون ابشاری از سیمان اجر و غبار فرو میریختند. مردم وحشتزده به هر سو می دویدند و سعی می کردند از چنگال مرگ بگریزند.
از دور دست ، خیلی دور دست ، صدای مردی به گوش می رسید که می گفت :«حالت خوب است؟»
او اهسته و با احتیاط چشم هایش را گشود. بار دیگر در خیابان پنسیلوانیا و در پرتو افتاب سرد زمستانی بود و به غرش هواپیمای جت و اژیر امبولانسی که هر دو در حال دور شدن بودند و صدایشان محو میشد گوش میداد، صداهایی که ان خاطرات شوم را در ذهن او زنده کرده بود.
«خانم حالتان خوب است؟»
او به زمان حال بازگشت. «بله. حالم-حالم خوب است، ممنونم»
مرد به او خیره ماند ه بود:« صبر کنید ببنم. شما دنا ایوانز هستید. من از تماشاگران پر و پا قرص اخبار شما هستم . هر شب در کانال دبلیو تی ان برنامه تان را تماشا میکنم. وهمه گزارش هایتان را از یوگوسلاوی دیده ام»
اشتیاق در صدایش موج میزد:«ارسال گزارش از وقایع جنگ، حتما باید خییل برایتان هیجان انگیز بوده باشد، دست است؟»
«بله» گلوی دنا ایوانز خشک شده بود. مشاهده اشخاصی که د تکه می شدند، دیدن اجساد بچه هایی که به چاه می انداختند و تکه های بدن انسان که جریان اب رودخانه ای سرخ از خون انسان ها ان را با خودش می برد ، خیلی برایم هیجان انگیز بود.
ناگهان احساس تهوع کرد:«معذرت میخواهم ، باید بروم» چخی زد و با عجله دور شد.

دنا ایوانز درست سه ماه پیش از یوگسلاوی بازگشته بود. خاطرات هنوز در ذهنش خیلی تازه بودند. به نظرش غیر واقعی می رسید که کسی در روز روشن ، اسوده و بدون احساس ترس در خیابان ها قدم بزند و صدای اواز پرندگان و خنده مردم را بشنود. در سارایوو هیچ خنده ای به گوش نمیرسید تنها صدای انفجار خمپاره ها و در پی ان ضجه های درد الود و عذاب اور شنیده میشد.
دنا اندیشید ، جان دان ( شاعر متا فیزیکی انگیلیسی ) راست میگفت. هیچ انسانی جزیره نیست. انچه برای یک روح رخ میدهد برای همه ما اتفاق می افتد ، چرا که همه ما از گل رس و غبار های اسمانی تشکیل شده ایم. لحظات مشابهی از زمان را با هم شریک هستیم. عقربه ثانیه شمار عالم گردش تند و بازگشت ناپذیر خود را به سوی دقیقه بعد اغاز می کند:
در سانتیاگو ؛ دختر ده ساله ای توسط پدر بزرگش شکنجه روحی و جسمی میشود...
در شهر نیویورک، دو دلداده جوان در زیر شمع همدیگر را می بوسند...
در فلاندرز ، دختر هفده ساله ای نوزادی به دنیا می اورد که از کوکایین خون مادرس مسموم شده است...
در شیکاگو یک مامور اتش نشانی جان خود را برای نجات گربه ای از داخل یک ساختمان دچار حریق به خطر می اندازد...
در سائوپولو، صدها تن از تماشاگران مسابقه فوتبال با فرو ریختن سکوها به زیر اوار می روند و جان خود رااز دست میدهند...
در پیزا، مادری از دیدن طفلش که اولین گام های خود را بر میدارد فریاد شادی سر میدهد...
دنا اندیشید ، همه اینها و بدون شک بیش از اینها در عرض شصت ثانیه . و سپس عقربه های ساعت تیک تاک کنان به جلو میروند تا سر انجام ما را به سوی ان ابدیت ناشناخته روانه کنند.

دنا ایوانز در بیست و هفت سالگی زیبا و دوست داشتنی بود ، با اندامی باریک ، گیسوان سیاه همچون نیمه شب ، چشم های خاکستری درشت و زیرک، صورت قلبی شکل و خنده های گرم و سرایت کننده. دنا به صورت کودک جسور یک فرد نظامی بزرگ شده بود ، دختر سرهنگی که به عنوان مربی سلاح های سنگین از پایگاهی به پایگاه دیگر سفر میکد و این نوع زندگی عشق به ماجرا جویی را در وجود او افریده بود.
او اسیب پذیر و در عین حال نترس بود. و ترکیب این دو صفت وسوسه انگیز و دوست داشتنی بود. طی سالی که دنا اخبار مربوط به جنگ یوگسلاوی را تهیه و ارسال میکرد، مردم سراسر جهان مسحور این زن زیبا وجوان ، پر احساس و پر شور شدند چراکه در میانه نبرد جانش رابه خطر می انداخت تا رویدادهای مرگباری را که در اطرافش اتفاق می افتاد گزارش کند. اکنون دنا هر کجا میرفت ، نجواهایی میشنبد که حاکی از شناخته شدنش توسط مردم بود. دنا ایوانز از شهرت خود کلافه میشد.
او در حالی که خیابان پنسیلوانیا راباعجله طی میکرد و از مقابل کاخ سفید می گذشت به ساعت مچی اش نگاهی کرد و به خود گفت ، دیر به جلسه میرسم.

موسسات واشینگتن تریبیون با چهار ساختمان جداگانه حد فاصل دو تقاطع از خیابان ششم شمال غربی را پر میکند. این موسسات شامل یک چاپخانه برای روزنامه، دفاتر کارکنان روزنامه ،یک برج اداری،و مجموعه ای برای پخش اخبار تلویزیون میشد. استودیوهای تلویزیون شبکه واشینگتن تریبیون ، طبقه ششم ساختمان شماره چهار را اشغال میکردند. ان محل از شدت تکاپو و تحرک گویی در حال فوران بود و در قطعه های مختلف ان که هر یک به شکل چهر گوش بود ، هیاهوی فعالیت و جنب و جوش کارکنان که با رایانه هایشان مشغول کار بودند لحظه ای قطع نمیشد. نسخه برداری مخابره ای از شش سرویس خبری اخبار روز از سراسر جهان را بی وقفه منتشر میکرد. شدت و حدت فعالیت ها دنا را حیرت زده میرکد و به هیجان میاورد. و از هیجان او هرگز کاسته نمیشد.
در انجا بود که دنا جف کانرز را ملاقات کرد . جف که تا پیش از اسیب دیدن بازویش در یک حادثه اسکی بازی ستار ه درخشان بازی بیسبال و توپ انداز زمین بازی بود ، اکنون اخبار ورزشی را برای شکه دبلیو تی ان گزارش میکرد و همچنین در ستون ورزشی روزنامه ی «اتحادیه واشینگتن تریبیون » مقاله می نوشت. او سی و چند ساله و بلند بالا و لاغر بود و چهره ای پسرانه و ظرافتی بی غل و غش داشت که باعث میشد مردم جذب او شوند. جف و دنا عاشق هم شده بودند و درباره ازدواج صحبتهایی کرده بودند.
در عرض سه ماهی که دنا از سارایوو بازگشته وبد وقایع در واشنیگن خیلی سریع رخ داده بود. لسلی استوارت صاحب قبلی موسسات واشینگتن تریبیون موسسات را فروخته و ناپدید شده بود و این شرکت بزرگ توسط یک غول بین المللی مطبوعات موسوم به الیوت کرامول خریداری شده بود.

جلسه صبحگاهی با حضور مت بیکر و الیوت کرامول در حال اغاز بود. هنگامی که ئنا از راه رسید ، ابی لاسمن دستیار جذاب و خوشگل و مو قرمز مَت به گرمی به او خیر مقدم گفت.
اَبی گفت:«اقایان منتظر شما هستند»
«ممنون ؛ اَبی» دنا به اتاق کناری قدم گذاشت :«مت...الیوت...»
مت بیکر غر غر کنان گفت:«دیر کردی»
بیکر مردی کوتاه قد و با موهای خاکستری و پنجاه و دو سه سال سن بود، و رفتاری تند و ناشکیبا داشت که ازسرشت باهوش و بیقرار او نشات گرفته بود. او کت وشلوار چروکی پوشیده بود گویی کت وشلوار به تن میخوابید؛ و دنا حدس میزد که واقعا هم باید این طور باشد. بیکر برنامههای تلویزیونی موسسات واشینگتن تریبیون را اداره میکرد.
الیوت کرامول در سنین شصت سالگی خود بود ؛ بار فتاری بی ریا و دوستانه و لبخندی که همیشه بر لب داشت. او یک میلیاردر بود؛ اما در مورد این که ثروت هنگفتش را چکونه به دستاورده بود روایات متعددی وجود داشت. برخی از ان روایات نیز اصلا جنبه چاپلوسی و تملق نداشت. در حرفه روزنامه نگاری که هدف اطلاع رسانی است الیوت کرامول یک چیستان بزرگ بود.
الیوت نگاهی به دنا انداخت و گفت:«مت می گوید که ما داریم دویاره رقبا رااز صحنه خارج میکنیم. تعداد بینندگان دائما بالا میرود.»
«الیوت ،من از شنیدن این خبر خوشحالم»
«دنا، من هر شب به چندین برنامه ی پخش اخبار گوش میکنم ،اما اخبار تو از بقیه متفاوتاست. دقیقا مطمئن نیستم چرا،ولی از اخبارت خوشم میاید»
دنا میدانست دلیل ان را به کرامول بگوید . سایر مجریان خبری فقط برای میلیون ها نفر تماشاگر حرف میزدند و واکنش انها برایشان مهم نبود،تنها اخبار را اعلام میکردند در صورتی که دنا تصمیم گرفته بود این را به یک موضوع شخصی تبدیل کند. او در ذهن خود یک شب با بیوه ای بی کس صحبت میکرد، شب بعد با یک بیمار محبوس در اتاق که درمانده روی تختش دراز کشیده بود،و شب بعد با یک فروشنده تنها که جایی دور از خانه و خانوده اش بود.گارش های خبری او صمیمانه و دوستانه به نظر میرسید. و بینندگان می پسندیدند و نسبت به ان گزارش ها واکنش نشان میدادند.
مت بیکر گفت:«شنیده ام امشب یک مهمان جالب داری و میخواهی با او مصاحبه کنی»
دنابه نشانه تایید سر تکان داد:«بله ،گری وینترپ»
گری وینترپ شاهزاده ملیح امریکا بود. او عضو یکی از متشخص ترین خانوده های کشور ،وجوان و خوش قیافه و پر جاذبه بود.
کرامول گفت:«او از شهرت خوشش نمی اید. چطور موافقتش را جلب کردی؟»
دنا به او کفت:«ما صفت مشترکی داریم»
کرامول ابروانش در هم کرد:«راستی؟»
دنا تبسم کنان گفت:«بله. من عاشق تماشای تابلوهای مونه و ونگوگ هستم، و او دوست دارد انها را بخرد. البته شوخی به کنار، من قبلا با او مصاحبه کرده ام و ما با هم دوست شده ایم. اول نواری از کنفرانش مطبوعاتی او که امروز بعد از ظهر تهیه میشود پخش خواهد شد، مصاحبه من به دنبال ان نوار کنفرانس مطبوعاتی است.»
چهره کرامول شکفت:«عالی است»
انها ساعتی را به صحبت راجه به نمایش تازه ای که شبکه تدارکش را میدید گذراندند.

M mehrane
1390,05,27, ساعت : 12:37 بعد از ظهر
خط جنایت ، برنامه تخققی یک ساعته ای بود که دنا قصد تهیه و اجرایش را داشت. هدف دوگانه بود:اصلاح قضاوتهایی که انجام شده بود و برانگیختن علاقه به حل مساله جنایان فراموش شده.
مت هشدار داد:«تعداد زیادی نمایش ئاقعی در حال حاضر روی انتن هست . بنابراین برنامه ما باید بهتر از این برنامه های فعلی باشد.دلم میخواهد برنامه اول را با چیز که توجه مردم را خیلی جلب کند اغاز کنیم. چیزی که توجه بینندگان را به خود جلب کند.-»
تلفن داخلی زنگ زد. مت بیکر با ضربه سریع و ملامی کلدی را پایین اورد:«به تو گفتم که تلفنی را وصل نکنی.چرا؟»
صدای ابی از دستگاه تلفن داخلی پخش شد.«متاسفم قربان. این تلفن برای دوشیزه ایوانز است. از مدرسه کمال تلفنن میزنند. مثل اینکه ضروری است»
مت بیکر به دنا نگریست«خط یک»
دنا گوش تلفن را برداشت قلبش تند میزد:«سلام...حال کمال چطوره؟»اوبرای لحظه ای گوش داد «بله...بله...متوجه هستم ، همین الان ب انجا میایم»و گوشی تلفن را سر جایش گذاشت.
مت پرسید:«موضوع چیه؟»
دنا گفت:«از من خواسته اند به مدرسه دنبال کمال بروم»
الیوت کرامول اخمی کرد وگفت:«او همان پسری است که از سارایوو با خودت اورده ای؟»
«بله»
«این هم برای خودش ماجرایی است»
دنا با اکراه گفت:«بله»
«مگر تو او را در حالی که در یک قطعه زمین خشک و خالی زندگی میکرد پیدا نکردی؟»
دنا گفت:«همین طور است»
«مریض بود یا چیزی از این قبل؟»
دنا با لحنی محکم گفت:«نه...« حتی از صحبت راجع به ان روزها نفرت داشت. افزود:«کمال یک بازویش را از دست داده است. این حادثه در انفجار یک بمب برایش اتفاق افتاد»
«و تو او را به فرزندی پذیرفتی؟»
«هنوز به طور رسمی نه ، الیوت. اما قصد دارم این کار را بکنم. در حال حاضر من قیم او هستم»
«بسیار خوب / پس برو دنبالش. بعدا اجع به برنامه خط جنایت صحبت خواهیم کرد»
هنگامی که دنا به مدرسه راهنمایی تئودور روزولت رسید، مستقیما به دفتر ناظم مدرسه رفت.
خانم ناظم ، وراکوستوف ، زنی پنجاه و چند ساله با قیافه ای رنج کشیده و موهایی بود که زودتر از موعد خاکستری شده بود. او پشت میز نشسته بود. کمال هم ان سوی میز روی یک صندلی نشسته بود. او دوازده سالهبود ولی کوچکتر از سنش به نظر میرسید، لاغر و رنگ پریده بود و موهایی طلایی ژولیده و چانه ای پیش امده داشت. به جای بازو ی راستش فقط استین خالی پیراهنش قرار داشت. اندام باریک و نحیف او به خاطر بزرگی ان اتاق کوتاهتر از انچه بود جلوه میکرد.
هنگامی که دنا پا به اتاق گذاشت،جو دفتر بسیار سنگین وسرد بود.
او با خوشرویی گفت:«سلام،خانم کوستوف. حالت چطور ه کمال؟»
کمال به کفشهایش نگاه میکرد.
دنا افزورد:«مثل اینکه مشکلی پیش امده؟ نه؟»
«بله ، یقینا مشکلی پیش امده ،دوشیزه ایونز» او ورقه ای به دست دنا داد.
دنا متحیر به ان نگاه کرد. روی وقه نوشته شده بود: وُجا ، پیزدا، زبوستی،فوکاتی ، نزاکونسکی، اُتروک ، اُمترتی ، تپک.
او سرش را بالا اورد و گفت:«من ...من متوجه نمیشوم. این کلمات به زبان صربی هستند اینطور نیست؟»
خانم کوستوف با لحن محکمی گفت:«البته که هستند. از بدشانسی کمال من هم صرب هستم. اینها کلماتی هستند که کمال در مدرسه به کار میبرد»
صورتش از خشم سرخ شد. «راننده کامیون های صرب هم اینط.ر حرف نمیزنند ، دوشیزه ایوانز ، و من اجازه نمیدهم که چنین کلماتی از دهان این پسر بچه بیرون بیاید. کمال من را پیزدا خطاب کرد»
دنا پرسد:«معنی پیز-»
«میدانم که کمال در کشور ما تازه وارد است و من سعی کرده ام مراعات حالش را بکنم. امار فتار –رفتار او واقعا اهانت امیز است دائما با بچه ها دعوا میکند. و امروز صبح وقتی توبیخش کردم او-او به من هم توهین کرد. واقعا خجالت اور است»
دنا با نزاکت و با لحن سنجیده ای گفت:«خانم کوستوف مطمئنم که شما می دایند او چه روزهای سختی را پشت سر گذاشته است و...»
«همان طور که خدمتتان عرض کردم، من رعایت حالش را میکنم اما او کاسه صبرم را لبریز کرده»
«بله متوجه ام» دنا نگاهی به کمال انداخت . او هنوز هم سر به زیر انداخته و چهره اش در هم و عبوس بود.
خانم کوستوف گفت:«امیدورام این بار احرش باشد»
دنا از جابرخاست:«من هم همین طور»
«این هم کارنامه کمال»خانم کوستوف کشویی را گشود، کارتی رااز ان بیرون اورد و به دست دنا داد.
دنا گفت:«متشکرم»

کمال در راه خانه ساکت بود.
دنا پرسید:«اخر من با تو چه کار کنم؟ چرا همیشه با بچه ها دعوا می کنی، و چرا ان کلمه ها را گفتی؟»
«نمی دانستم او زبان صربی بلد است»
هنگامی که به اپارتمان دنا رسیدند ، او گفت:«کمال، من حالا باید به استودیو برگردم. اینجا تنها بمانی که نمی ترسی؟»
«قول»
نخستین باری که کمال این کلمه را گفته بود؛ دنا فکر کرده وبد که کمال حرف او را نفهمیده است ، اما به سرعت دریافته بود که این بخشی از زبان رمز الودی است که توسط جوانان به کار برده میشود.
قول به معنای بله بود. »phat» افراد جنس مخالف را توصییف میکرد: خیلی داغ و وسوسه انگیز. هر چیزی یا خنک بود یا شیرین یا اساسی. اگر چیزی را دوست نداشتند ، حالشان از ان به هم میخورد.
دنا کارنامه ای را که خانم کوستوف به او داده بود از کیفش بیرون اورد. به ان نگاهی انداخت و لبانش رابه هم فشرد. نمره تاریخ تک؛ نمره انگلیسی تک، نمره علوم تک ، نمره تعلیمات اجتماعی صفر ، نمره ریاضی هجده .
او با نگاه کردن به کارنامه اندیشید ، اوه ، خدایا، من چه کار باید بکنم؟
گفت:«بعدا راجع به این صحبت خواهیم کرد. بروم که دیرم شد»

کمال معمایی برای دنا بود. هنگامی که انها با هم بودند ، کمل خیلی خوب رفتار میکرد، دوست داشتنی و هوشمند و دلنشین بود. در تعطیلات اخر هفته ، دنا و جف شهر واشنگتن رابه تفریحگاهی برای او مبدل میکردند. ب هم به باغ وحش ملی یمرفتند ، که دارای انواع تماشایی حیوانات وحشی بود؛ و به خرس پاندای زیبا و شگفت انگبزخیره می ماندند. انها از موزه ملی هوا و فضا دیدن کردند. در انجا کمال نخستین هواپیمای برادران رایت را که از سقف اویزان بود دید، و سپس قدم زنان در ازمایشگاه فضایی گردش کرد و سنگ های کره ماه را لمس کرد. انها به مرکز کندی و ارینا استیج ( صحنه درگیری ) رفتند. برای اولین بار کمال را در رستوران تام تام با پیتزا ، در رستوران مِکس تک با غذای تاکوس ، و رد رستوران جورجیا براونز با جوجه سوخاری به سبک جنوبی اشنا کردند. کمال از هر لحظه تعطیلات لذت میبرد. او عاشق بودن با دناو جف بود.
اما...هنگامی که دنا به سر کار میرفت، کمال به شخص دیگری تبدیل میشد. رفتاری کینه توزانه در پیش می گرفت و با همه درگیرمیشد. برای دنا غیر ممکن بود که یک خدمتکار دایمی استخدام کند و بچه نگه داری های ساعتی هم درباره شبهایی که نزد کمال می ماندند داستان های وحشتناکی تعریف میکردند.
جف و دنا سعی داشتند یا سخنان منطقی او را سر عقل بیاورند ، اما حرفهایشان تاثیری نداشت. دنا اندیشید،شاید بهتر باشد اورا پیش دکتر ببرم. وی از ترس های وحشتناکی که در دل کمال بود و او را ازار میداد هیچ خبر نداشت.

اخبار شامگاهی «دبلیو تی ان» پخش میشد. ریچارد ملتون همکار جذاب و خوش قیافه دنا و جف کانرز در دو طرف اونشسته بودند.
دناایوانز می گفت:«...در اخبار خارجی ، فرانسه و انگلستان هنوز بوق و کرنا دستشان گرفته اند و راجع به بیماری جنوب گاوی جنجال به راه انداخته اند. در اینجا رنه لینو از شهر رَنس گزارش میدهد.
در اتاق کنترل ، کارگردان اناستازیا مان دستور داد:«ارتباط راه دور برقرار کنید»
صحنه ای در ییلاقات فرانسه روی پرده تلویزون نمایان شد.
در استودیو باز شد و گروهی مرد داخل شدند و نزدیک میز مجری امدند.
همه سر را بالااوردند و نگاه کردند. تام هاکینز ، تهیه کننده جوان و جاه طلب اخبار شامگاهی گفت:«دنا،اقای گری وینترپ را می شناسی»
«البته»
گری وینترپ از نزدیک حتی خوش قیافه تر از عکس هایش بود. او چهل و چند ساله بود و چشمانابی براق و لبخندی گرم و ملاحتی فراوان داشت.
«دنا ار ملاقات دوباره ات خوشحالم. متشکرم که دعوتم کردی»
«واقعا لطف کردید که تشریف اوردید»
دنا به اطراف نگاه کرد. پنج ششش نفر منشی ناگهان برای حضور در استودیوی ضبط ولایل ضروری پیدا کرده بودند. او در دل خندید ئ اندیشید ، گری وینتپ به این موضوعات عادت دارد.
«چند دقیقه دیگر نوبت برنامه شما میشود. چرانمی فرماید اینجا کنار من بنشینید؟ ایشان اقای ریچارد ملتون هستند»دو مرد باهم دست دادند.«اقای جف کانرز را هم که میشناسید؟ نه؟»
«معلوم است که می شناسم . جف ، تو الان باید در زمین باشی و توپ بیندازی ،نه این که دربازه بازی فقط صحبت کنی»
جف با حسرت گفت:« کاش می توانستم باشم»
ارتباط راه دور از فرانسه به پایان رسید و اگهی بازرگانی را پخش کردند. گری وینترپ روی صندلی نشست و اگهی ها راتماشا کرد تا پخششان تمام شد
اناستاریا ااز اتاق کنترل گفت:«اماده باشید. ضبط میکنیم» او خاموش با انگشت سبابه اش شروع به شمارش معکوس کرد:« سه...دو...یک...»
در صفحه نمایشگر نمای خارجی موزه هنر جورج تاون نمایان شد. یک گزارشگر میکروفونی در دستش داشت ، شجاعانه در هوای سرد ایستاده بودیم.
«اکنون ما جلوی موزه هنری جورج تاون ایستاده ایم، در داخل موزه اقای گری وینترپ در مراسمی کهبه مناسبت اهدای کمک پنجاه میلیون دلاری ایشان به موزه برپا شده است ،حضور دارند. اکنون به داخل برویم»
صحنه روی صفحه نمایش ، به فضای داخلی بزرگ و باشگوه موزه هنر تغییر کرد. تعدادی از مقامات شهرداری و انجمن شهر ، افراد متشخص و برجسته و کارکنان تلویزیون در اطراف گری وینترپ جمع شده بودند. مورگان اُرموند رییس موزه ، لوحه بزرگی به دست گری داد.
«اقای وینترپ ، از سوی موزه و هیات امنای ان و تعداد بی شماربازدیدکنندگانی که به اینجا می ایند ، میخواهیم به خاطر این مساعدت سخاوتمندانه از شما تشکر کینم»
دوربین ها فلاش زدند.
گری وینترپ گفت:«امیدورام که نقاشان جوان امرکایی به این وسیله نه تنها شانس بیشتری برای ابراز وجود و نمایش استعداد هایشان پیدا کنند. بلکه کمک من باعث شناخته شدن استعداد های انان در سراسر جهان شود»
اطرافیان وی همگی به افتخارش دست زدند.
گزارشگری که در فیلم بود می گفت:«بیل تولند، از موزه هنر جورج تاون. به استودیو باز میگردیم. دنا؟»
چراغ قرمز دوربین روشن شد.
«متشکرم،بیل.بخت با ما یار بود که توانستیم اقای گری وینترپ را اینجا در کنار خودداشته باشیم. تا درباره هدف کمک سخاوتمندانه ایشان صحبت کنیم»
تصویر عقب تر رفت وزاویه بازتر شد ، و گری وینترپ را که در استودیو نشسته بود اشکار ساخت.
دنا گفت:«اقای وینترپ ، این کمک نقدی پنجاه میلیون دلاری ، ایا به مصرف خریدن تابلوهای نقاشی برای موزه خواهد رسید؟»
«نه . این برای احداث ساختمان تازه ای جنب بنای فعلی است که به نقاشان جوان امریکایی اختصاص خواهد یافت. نقاشانی که شاید تا به حالبرایشان مقدور نبوده که توانیی و استعداد شان را به نمایش بگذارند. قسمتی از اینکمک نقدی برای اهدای کمک هزینه به فرزندان بااستعداد شهرهای محروم و کم بضاعت مصرف خواهد شد. خیلی از بچه ها بزرگ میشوند بدون این که درباره هنر به شناختی دست پیدا کنند. انها ممکن است درباره نقاشان امپرسیونیست فرانسوی چیزهایی بشنوند، اما من دلم میخواهد از میراث خودشان هم اگاهی داشته باشند ، و درباره نقاشان امریکایی نیز چون سارجنت ، هومر ، و رمینگتون ، اطلاعات داشته باشند. این پول برای تشویش نقاشان جوان در جهت شکوفایی استعدادهایشان و برای علاقه مند کردن سایر جوانان به هنز صرف خواهد شد»
دنا گفت:«اقای وینترپ ، شایع شده که شماقصد دارید در انتخابت مجلس سنا شرکت کنید. ایا چنین چیزی حقیقت دارد؟»
گری وینترپ لبخند زد:«دارم جریان های سیاسی را بررسی میکنم»
«این جریانها واقعا شما را به سوی خود میخواند؟ در نظرسنجی هایی که ما دیده ایم،شما پیشاپیش همه هستید»
گری وینترپ به نشانه تایید سر تکان داد:«افراد خانواده من در خدمات دولتی سابقه طولانی دارند.اگر من بتوانم برای کشورم مفید واقع شوم هر کاری را که از من بخواهند انجام خواهم داد»
«اقای وینترپ ، از شما متشکرمکه با ما بویدد»
«من هم از شما متشکرم»
وقتی برنامه برای پخش اگهی بازرگانی قطع شد، گری وینترپ باهمه خداحافظی کرد واستودیو راترک کرد.
جف کانرز که در کنار دنا نشسته بود گفت«در کنگره به افراد بیشتری نظیر او نیاز داریم»
«امین »
«شاید بتوانیم ادمهایی شبیه او را با روش قلمه زدن گیاهی ایجاد کنیم. راستی-کمال چطور است؟»
دنا اخمی کرد:«جف- خواهش میکنم وقتی درباره قلمه زدن حرف میزنی نام کمال را به میان نیاور. احساس بدی پیدا می کنم»
«مشکل امروز صبح در مدرسه حل شد؟»
»بله ، اما این امروز بود. فردا-»
اناستاریا مان گفت:«بر میگردیم . سه ...دو ....یک..»
چراغ قرمز روشن شد. دنا به دستگاه تله پرامپتر نگاه کرد. «اکنون زمان پخش اخبار ورزشی با اجرای همکارم جف کانرز است»
جف به دوربین نگاه کرد:«مرلین جادوگر امشب از گزارش های ورزشی روزنامه های واشینگتن غایب بود. جووان هوارد جادوی خودش راامتحان کرد و گئورگ مورسان و رشید والیس ابجو را هم زدند، اما معجون تلخی بود، و بالاخره وجبور شدند ان را به همراه غرورشان هورت کشدند...»

راس ساعت دوی بامداد در خانه شهری گری وینترپ در محله اعیان نشین شمال غربی شهر واشینگتن ؛ دو مرددر حال بداشتن تابلو های نقاشی از دیوا رنشیمن بودند. یکی از انان صورتک لون رنجر قهرمان کارتن بچه ها و دیگری صورتک کاپیتان میدنایت ، یکی دیگر از قهرمانان کارتن های کودکان رابرچهره داشتند. انها با تانی کار میکردند ، تصاویر رااز قاب هایشان می بریدند و غنایم خود را در کیسه گونی های بزرگ قرار میدادند.
لون رنجر پرسید:«گشت پلیس دومرتبه کی از اینجارد خواهد شد؟»
کاپیتان میدنایت پاسخ داد:«ساعت چهار صبح»
«واقعا به ما لطف دارند که طبق برنامه عمل کنند . اینطو ر نیست؟»
»اره»
کاپیتان میدنایت یک تابلوی نقاشی رااز روی دیوار برداشت و ان راروی کف از جنس چوب بلوط اتاق پرت کرد تا صدای بلندی کند. دو مرد دست از کار کشیدند وگوش دادند. سکوت.
اون رنجر گفت:«تکررا کن. با صدای بیشتر»
کاپیتان میدنایت یک تابلوی نقاشی دیگر را برداشت و ان را محکم به زمین انداخت . «حالا بگذار ببینیم چه اتفاقی میافتد»
گری وینترپ در اتاق خواب طبقه بالا، از صدا بیدار شد. در تختخوابش نشست. ایا واقعا صدایی شنیده بود، یااین که خواب دیده بود؟ برای مدت بیشتری گوش داد. شکوت. او نامطمئن از جا برخاست وبه راهرو رفت و چراغ راروشن کرد. راهرو تاریک باقی ماند.
«سلام کسی انجاست؟»
پاسخی نشینید. به طبقه پایین رفت و سرسرا راپیمود تا به رد اتاق نشیمن رسید. از حرکت ایستاد و با ناباوری به دو مرد نقاب زده خیره شد.
«شمااینجا چه غلطی میکنید؟»
لون رنجر روبه او کرد و گفت:« سلام. گری. متاسفیم که از خواب بیدارت کردیم . راحت بخواب» یک اسلحه بیرتا با صداخفه کن در دستانش ظاهر شد. او ماشه را دوبار کشید و ملاحضه کرد که سینه گری وینترپ دریده شد و خون قرمز از ان بیرون جهید. لون رنجر و کاپیتان میدنایت افتادن او را روی زمین تماشا کردند. راضی و خوشحال کارشان را از سر گرفتند و به برداشتن تابلو ها از دیوار ادامه دادند.

پایان فصل اول:-2-38-:

M mehrane
1390,05,29, ساعت : 01:51 بعد از ظهر
فصل دوم :-118-:


دنا ایوانز از زنگ بی وقفه تلفن بیدار شد. به زحمت خودش را در بستر بلند کرد. وبا چشمان خواب الود به ساعت روی میز کنارتختش نگاه کرد. ساعت 5 صبح بود. گوشی تلفن را برداشت«الو؟»
«دنا؟»
«مت؟»
«هر چه زودتر خوت رو به استودیوبرسان»
«چه اتفاقی افتاده؟»
«وقتی اینجاامدی بهت میگویم»
«همین الان راه میافتم»
«دنا پس از ان که به شتاب لباس تنش کرد ، پانزده دقیقه بعد در اپارتمان خانواده وارتون ، همسایه بغلی اش را زد.
دوروتی وارتون در حالی که روبدوشامبری رابه تن داشت درراگشود. با نگرانی به اونگاه کرد. «دنا چه اتفاقی افتاده؟»
«دوروتی واقعا شرمنده ام که مزاحمت شدم، اما همین الان به خاطر یک کار ضروری به استودیو احضار شدم. میشود تو کمال را به مدرسه برسانی؟»
«بله، البته که این کار رامیکنم.خ.شحال میشوم»
»ازت خیلی ممنونم. او باید ساعت یک ربع به هشت انجاباشد. و قبل از رفتن باید صبحانه ای هم بخورد»
«نگران نباش ؛حواسم به او هست. زودباش برو»
دنا با سپاسگذری گفت:«ممنونم»

اَبی لاسمن هم که خواب الود به نظر میرسید در دفترش بود:«رییس منتظر توست»
دنا وارد دفتر مت شد.
مت گفت:«خبر وحشتناکی برایت دارم. چند ساعت قبل گری وینترپ به قتل رسید»
دنا مات و مبهوت در صندلی ولوشد«چی؟کی؟»
«ظاهرا به خانه اش دستبرد زده اند. وقتی که با دزد ها درگیر شده ، او.را کشته اند»
«اوه نه! چه مردخوبی بود» دنا رفتار دوستانه و گرم ان انسان نیکوکار و جذاب رابه خاطراورد. و احساس ناخوشایندی کرد.
مت سرش رابا ناباوری تکان داد :«خدای من. این پنجمین غمنامه است»
دنا متحیر بود:«منظورت ا زپنجمین غمنامه چیست؟»
مت با تعجب به او نگاه کرد سپس ناگهان متوجه شد:«حالا فهمیدم. بله، تو ان موقعدر ساریوو بودی . فکر میکنم در مقایسه با وقایع ان جنگ خونین اتفاقاتی که سال گذشته برای خانوده وینترپ رخ داد اخبار خییل مهمی نبوده است. مطمئنم که تو راجع به پدر گری، تیلور وینترپ چیزهایی شنیده ای.»
«او سفیر ما در روسیه بود. اوو همسرش سال گذشته ذر اتش سوزی جان باختند»
«درست است. دوماه بعد ، پل پسر بزرگشان در یک حادثه اتومبیل کشته شد. و شش هفته بعد ، دخترشان به نام ژولی در یک حادثه اسکی جان باخت» متبای لحظاای مکث کرد«و حالا، در اولین ساعات بامداد امروز، گری ، اخرین عضو خانواده به قتل رسید»
دنا متحیر وساکت بود.
«دنا ، نام خانواده وینترپ به تاریخ پیوست. اگر در این کشور خاندان سلطنت وجود داشت افرد این خانواده بودند که لیاقت تاج و تخت راداشتند. انها به کلمه جذبه معنا دادند. به خاطر کارهای بشر دوستانه و خدمات دولتی شان در سراسر جهان شناخته شده بودند. گری قصد داشت پا جای پای پدرش بگذارد و در انتخابات سنا شرکت کند، و واقعااز پس اینکا ربر می امد. همه دوستش داشتند. حالا او از بین مارفته است . در عرض کمتر از یک سال برجسته ترین خانواده های جهانبهکلی از صحنه روزگار محو شد»
«من – من نمیدانم چه بگویم»
مت با چابکی گفت:«بهتر است فکری بکنی. تا بیست دقیقه دیگر باید برنامه اجرا کنی»

اخبار مرگ گری وینترپ تحیر و اندوه مردم جهان رابر انگیخت. از سوی رهبران دولتها پیام های تسلیت ارسال شد و درصفحه تلویزیون ها ی سراسر دنیا ظاهر گشت.
«این مثل یک غمنامه یونانی است...»
«باور کردنی نسیت»
«بازی عجیب تقدیر است..»
«جهان خانوده بزرگی رااز دست داد..»
«باهوش ترین و بهترین بودند و همه شان رفتند...»
به نظر میرسد قتل گری وینترپ تنها چیزی باشد که مردم راجعبه ان سخن می گویند. موج غم و اندوه سراسر کشور را فرا گرت. مرگ گری وینترپ خاطره سایر قتله های غم انگیز در خانوده او را در اذهان زنده کرد.
دنابه جف گفت:«این به نظر من باور نکردنی است. همه اعضای اینخانواده افارد بسیار خارق العاده و بی عیب و نقصی بودند»
«خیلی خوب بودند. گری یک فرد ورزش دوست واقعی و حامی ورزشکاران بود. جف سرش راباناراحتی تکان داد:«باور کردنش مشکل است که چند دزد بی سر و پا چنین ادم فوق العاده ای رااز صحنه روزگار محوکنند»

صبح روز بعد جف در حالی که بااتومبیل به سوی استودیو میراند گفت:«راستی، راشل در شهر است»
دنا اندیشید ، راستی؟ باچه لحن بی تفاوتی حرف میزند. خییل بی تفاوت.
جف در گذشته باراشل استیونز ، یک مانکن متشخص ومشهور ، ازدواج کرده بود. دنا تصویر اورا در اگهی های تلویزیون وروی جلو مجلات دیده بود. خدا میداند که او چقدر خوشگل بود. دنانتیجه گرفت، امابه طور قطع در سرش هیچ سلول مغزی نیست که کار کند. به علاوه با ان چهره و اندام اصلا احتیاجی به مغز ندارد.
دنا درباره راشل از جف پرسید:«چه اتفاقی برای زناشویی شماافتاد؟»
جف به او گفت:«در اغاز همه چیز فوق العاده بود. راشل خیلی مهربان و مشوق من بود. گرچه از بیسبال نفرت داشت، اما به مسابقه می امد تا بازی مراتشویق مند. علاوه بر ان ماصفات مشترک زیادی داشتیم»
شرط می بندم که داشتید.
«او به راستی زن فوق العاده ای است. اصلا تباه نشده است. عاشق اشپزی است. وقتی برای عکس بردری به خارج شهر می رفتند ، اشل برای سایر مانکنن هاغذا ین پخت.»
خوب راهی برای خلاص شدن از شررقباست. انها حتما مثل مگس یکی یکی به زمین میافتادند.
»چی؟»
«من چیزی نگفتم»
«به هر حال ، زناشویی ما 5 سال طول کشید»
«و بعد؟»

M mehrane
1390,05,29, ساعت : 02:15 بعد از ظهر
[SIZE="3"]«راشل در کارش خییل موفق بود. همیشه کاربرایش فراوان بود. و به خاطر کارش به همه جای دنیا سفر میکرد. ایتالیا....انگلستان.تایلند... ژاپن...هرجا که فکرش را بکنی. در همین حال ، من در سراسر کشور بیسبال بازی میکردم و در مسابقات شرکت میکردم. اغلب اوقات باهم نبودیم. کم کم ان جادومحو شد»
سوال بعدی منطقی به نظر میرسید چون جف عاشق بچه بود:«چرابچه دار نشدید؟»
جف لبخند اندوهگینی زد و گفت:«برای اندام مانکن حاملگی خوب نیست. بعد یک روز رودریک مارشال، یکی را بهترین کارگردانان هالییود دنبال راشل فرستاد . راشل به هالیوود رفت» در اینجا مکثی کرد، سپس افزود:« یک هفته بعد به من تلفن زد که بگوید طلاق میخواهد. احساس میگرد که ما خیلی از هم درو وجدا هستیم. من هم مجبور شدم موافقت کنم. طلاقش دادم. مدت کوتاهی بد بازویم شکست.»
«و تو مفسر ورزشی شدی؟ راشل چی؟ در فیلمی بازی نکرد؟»
جف سرش را به علامت نفی تکان داد:« او واقعا علاقه ای به بازیگری نداشت. ولی وضعش همین طوری هم خیلی خوب است»
«و شماهنوز باهم صمیمی هستید؟» یک سوال انحرافی .
«بله، در واقع، امروز وقتی به من تلفن زد درباره خودمان به او گفتم. میخواهدتو راملاقات کند»
دنا اخم کرد:«جف ، فکر نمی کنم..»
«دلبندم ؛ او واقعا دختر خوبی است. بگذار فردا ناهار را سه نفری با هم بخوریم. از او خوشت خواهدد امد»
دنا موافق کرد:«بله مطمئنم که خوشم خواهد امد.
باخود اندیشید ، گلوله برفی در جهنم. اما فرصت صحبت با کله پوکها کم گیر می اید.

M mehrane
1390,05,29, ساعت : 10:09 بعد از ظهر
ان کله پوک حتی زیباتر از انی بود که دنابا وحشت به ان می اندیشید. راشل استیونز قدبلند و باریک ، دراای موهای طلایی براق و بلند ، و پوستبرنزه بدون لک واجزای چهره فوق العاده زیبابود. دنا به محض دیدنش از او متنفر شد.
«دناایوانز ، ایشان راشل استیونز هستند»
دنا در دل گفت ، چرا نگفت، راشل استیونز ، ایشان دنا ایوانز هستند؟
راشل گفت:«...گزارش های خبری شما رااز سارایوو ، هر جاکه بودم و فرصتمیکردم تماشا میکردم. فوق العاده بودند. ما می توانستیم شکستن قلب شما را احساس کنیم و باشماهمدرد باشیم»
به یک تمجید صمیمانه چه پاسخی میدهی ؟ دنا با بی حالی گفت :«متشکرم»
جف پرسید:«دوست دارید ناهار ار کجابخوریم؟»
راشل پیشنهاد کرد:«یک رستوران فوق العاده به نام تنگه های مالایا سراغ دارم که فقط دو تقاطع دور تر ا زمیدان دوپون است» او رو به دنا کرد و پرسید:«غذای تایلندی دوست داری؟»
مثل ان که واقعا برایش مهم است که اوان غذا را دوست داشته باشد یا نداشته باشد. «بله»
جف تبسم کرد:«بسیار خوب . بکذار امتحان کنیم»
راشل گفت:«فقط چند چهار راه تااینجا فاصله دارد . میشود پیاده برویم؟»
دراین هوای یخبندان؟ دنا با شجاعت گفت:«بله ، حتما» احتمالا در برف هم لخت و عریان قدم می زند.
انها به طرف میدان دوپون رفتند. دنا از همان لحظه ملاقاتش با راشل احساس کرد زشت است. از این که دعوت را پذیرفته بود واقعا احساس تاسف میکرد.
رستوران از جمعیت موج می زد. و حدود ده نفر هم در پیشخان عرضه مشروبات نشسته بودند.و منتظر میز خالی بودند. مباشر رستوران با چالاکی جلو امد.
جف گفت:«میزی برای سه نفر می خواهیم»
«از قبل جا ذخیره کرده اید؟»
»نه ، ولی ما...»
«متاسفم ؛ اما...» اوجف را شناخت. «اقای کانرز چقدر از ملاقاتتان خوشوقتم» اوبه دنا نگریست «دوشیزه ایوانز، واقعا مایه افتخار ماست» اخم کوچکی کرد و گفت:«متاسفم ولی باید صبر کنید»
نگاهش به راشل افتادو چهره اش شکفت:« دوشیزه استیونز ! در مجله خواندم که شما برای کارتان در چین هستید»
«چطوری سومچای؟ بله در چین بودم اما برگشتم»
«عالی است» مباشر رستوران روبه دنا و جف کرد.«البته که میزی برای شما داریم» او انها رابه سوی میزی درمرکز سالن رستوران هدایت کرد. دنا اندیشید ، چقدر از این راشل بدم میاید. واقعا از او بدم میاید
هنگامی که در جایشان قرار گرفتند جف گفت:« راشل ، چقدر خوشگل شده ای. هر کاری که میکنی معلوم است بهت می سازد»
و همه ما می توانیم حدس بزنیم اوچه میکند.
«خیلی به مسافرت میروم. فکر میکنم برای مدتی بایستی زندگی را کمی اسانتر بیگیم» او در چشما ن جف خیره شد:«ایا ان شب یادت میاید که من و تو..»
دنا از روی فهرست غذاها نگاهش را بالا اورد:« اودانگ گورنگ چیست؟»
راشل نگاهی به او انداخت و گفت:« میگو در شیر نارگیل است. این غذا ررا اینجا خیلی خوب درست میکنند.»
دوباره رو به جف کرد :«ان شبی که من و تو تصمیم گرفتیم که...»
«لاسکاچیست؟»
راشل صبورانه گفت :« سوپ ورمیشل ادویه دار است»دوباره رو به جف گفت:«تو گفتی که میخواهی ...»
«و پوه پیا؟»
راشل به دنا نگریست و با خوشرویی گفت:«این هی کِماست که ان راباانواع سبزی ها تفت داده اند»
«راستی؟» دنا تصمیم گرفت که نپرسد هی کِما چیست؟
اما همچنان که پیش غذا پذیرایی میشد دنا تعجب کرد که چطور علی رغم میل باطنی اش کم کم از راشل خوشش امده است. او شخصیتی گرم و ملیح داشت. برخلاف اکثر زیبارویان سراسر دنیا ، راشل به نظر میرسد که از ظاهر زیبای خود کاملا غافل است. و هیچ خودپسندی وتکبری ندارد. او باهوش و خوش سر وزبان بود، و وقتی که دستور ناهار رابه زبان تایلندی به پیشخدمت می داد ، هیچ گونه خود بزگ بینی و فخر فروشی در رفتارش نبود. دنااز خودش می پرسید:«چطور جف دلش امد چنین زنی را از خودش دور کند؟»
دنا پرسید:«چند وقت در واشینگتن می مانی؟»
«فردا باید بروم»
جف می خواست بداند :«این بار به کجا میروی؟»
راشل با مکث گفت:«هاوایی . امااین بار واقعا احساس خستگی میکنم. جف. حتی به فکرش بودم که برنامه این سفر را لغو کنم»
جف گویی که می دانست گفت:«اما تو که چنین نخواهی کرد»
راشل اهی کشید :«نه ، این کار را نخواهم کرد»
دنا پرسید :«کی بر می گردی ؟»
راشل مدتی به او نگریست و سپس با مهربانی گفت :« دنا ، فکر نمیکنم که دیگر به واشینگتن باز گردم. امیدوادم تو وجف با هم خیلی خوشبخت بشوید» در سخنان او پیامی ناگفته وجود داشت.

دنا پس از صرف ناهار دربیرون رستوران گفت:« من کمی کار دارم. شما دوتا باهم بروید»
راشل دست او را ددر دستانش گرفت:«خیلی خوشحال شدم که همدیگر را دیدیم»
دنا گفت :«من هم همین طور» و در کمال تعجب این را از ته دل میگفت/
او جف و راشل را تماشا کرد که از خیابان پایین می رفتند. اندیشید چه زوج دوست داشتنی ای. چقدر به هم می ایند
از انجا که اوایل ماه دسامبر بود ، واشینگتن خودش رابرای موسم تعطیلات اماده میکرد. خیابان های پایتخت باچراغ های عید نوئل و تاج گلها بر روی درخت های کاج تزیین شده بود. و تقریبا در هر گوشه ای بابا نوئل های جمعیت های خیریه ایستاده بودند ، و زنگوله هایشان را برای جمع اوری سکه تکان می دادند.
دنا به خود گفت ، وقت ان رسیده که من هم کمی خرید کنم ، او به کسانی که بایستی برایشان هدیه کریسمس میخرید فکر کرد. مادرش ، کمال ، رییس مت ، و صدالبته جف عزیز. در یک تاکسی پرید و رهسپار هکتس ، یکی از بزرگترین فروشگاه های زنجیره ای واشینگتن شد. انجا انباشته از انبوه اشخاصی بود که روح کریسمس راجشن می گرفتند. و سایر خریداران را به تنه زدن و ارنج زدن های بی ادبانه از سر راهشان کنار میزند.

هنگامی که دنا خریدش راتمام کرد، روانه اپارتمانش شد. تاهدایا را در انجا بگذارد. اپارتمان او در خیابان کال ورت، در منطقه ای ارام و مسکونی واقع بود. انجا که به طرز زبایی مبله شده بود شامل یک اتاق خواب، یک اتاق پذیرایی ، اشپزخانه ، حمام و یک کتابخانه بود که کمال در انجا میخوابید.
دنا هدایا را در گنجه ای گذاشت. به اطراف ان اپارتمان کوچک نگریست وبا خوشحالی اندیشید ، هر وقت من و جف با همازدواج کردیم، باید جای بزرگتری بگیریم. هنگامی که به طرف در میرفت تابه استودیو باز گردد تلفن زنگ زد، قانون مورفی . گوشی رابرداشت :«الو»
«دنا عزیزم»
مادرش بود. «سلام مادر. همیناان داشتم در ...»
«من و دوستانم دیشب برنامه اخبار تو را تماشاکردیم. واقعا مجری خوبی هستی»
«ممنونم»
«هر چند که ما فکر کردیم کاش میشد تو خبرها را یک کمی شاد کنی»
دنا اهی کشیدو پرسید:«خبر ها راشاد کنم؟»
«بله . همه چیزهایی که درباره شان صحبت کردی خییل غم انگیز و دلتنگ کننده بود. نمی شود یک چیز خوشحال کننده پیداکنی وراجع بهش بحث کنی؟»
«بسیار خوب. ببینم چه کار از دستم بر میاد مادر»
«افرین بر تو. خیل خوب می شود ، راستی ؛ این ماه من پول کم اوردم. فکرکردم شاید تو بتوانی کمکی به من بکنی، میتوانی؟»
پدر دنا سالها قبل ناپدید شده بود. در ان موقع ما در دنا به لاس وگاس کوچ کرده بود. به نظر میرسید که او همیشه پول کم دارد. مقرری ماهانه ای که دخترش به او میداد هرگز کفاف مخارجش را نمیکرد.
«مادر ، بازهم قمار کردی؟»
خانم ایوانز با رنجش گفت:« البته که نه. لاس وگاس شهر خیلی گرانی است. راستی ، کی به اینجا سر میزنی؟دوست دارم کیمبل را ملاقات کنم . باید او رااینجابه نزدم بیاروری»
«اسماو کمال است مادر. به هر حال فعلا نمی توانم پیشت بیایم. خیلی کار دارم»
در انسوی خط مکث کوتاهی شد :«نمی توانی بیایی؟ دوستانم می گویند تو چه ادم خوشبختی هستی که شغلی داری که فقط روزی یکی دو ساعت کار میکنی»
دنا گفت:«فکرمی کنم فقط ادم خوش شانسی هستم»
او به عنوان مجری خبر ؛ هر روز نه صبح به استودیوی تلویزیون میرفت و بیشتر طول روز راپای تلفن های کنفرانسی (چند نفری) ، برای گرفتن اخرین اخبار از لندن ، پاریس ، ایتالیا ، وسایر کشورهای خارجی میگذراند.
بقیه روز هم به حضور در جلسات ؛ در کنار هم قرار داد اخبار ، و تصمیم گیری راجع به اینکه موقع اجرای برنامه چه اخباری و با چه نظمی پخش بکنند ، میگذشت. او دو گزارش خبری شامگاهی را اجرا میکرد.
«عزیزم چقدر خوب است که تو شغل سبکی داری »
«ممنون مادر »
«زود به دیدن من می ایی ، نه ؟»
«بله ، میایم»
«با بی صبری انتظار دیدن ان پسر کوچولوی عزیزر را میکشم»
دنا با خودگفت برای کمال هم خوب است که او را ببیند. او صاحب مادربزرگ میشود. و و قتی من وجف با هم ازدواج کنیم ، کمال دوباره صاحب یک خانواده واقعی خواهد شد.

همچنان که دنا به راهروی ساختمان محل سکونتش قدم می گذاشت ،خانم وارتون پیدایش شد.
«دوروتی ، میخواستم به خاطرمراقبت از کمال در ان روز ازت شکر کنم. واقعا ممنونم»
«خواهش میکنم. کاری نکردم»
دوروتی وارتون و شوهرش هوارد، سال قبل به ان ساختمان نقل مکان کرده بودند. انها اهل کانادا بودند ، یک زوج سر حال و میانسال.
هوارد وارتون مهندسی بود که بناهای تاریخی رامرمت میکرد.
وارتون شبی موقع صرف شام برای دنا توضیح داد:« برای کار من هیچ شهری بهتر زا واشینکتن پیدانمیشود. کجامی توانستم فرصت هایی مثل اینجا پیدا کنم.؟» و خودش به سوالش پاسخ داده بود:« هیچ جا»
خانم وارتون محرمانه به دناگفته بود:« من و هوارد عاشق واشینگتن هستیم. هرگز اینجا را ترک نخواهیم کرد»

هنگامی که دنابه دفتر کارش بازگشت ، تازه ترین نسخه روزنامه واشینگتن تربیونروی میز کارش بود صفحه اول پر از داستا ها و عکس هایی از اعضای خانوده وینترپ بود . دنا مدتی طولانی به عکس ها نگریست ، مغزش به سرعت کار کرد ، پنج نفر از انها در کمتر ازیک سال مرده اند این باور نکردنی است.

به یک خط تلفنی مستقیم در برج اداری موسسات واشینکتن تربیون تلفنی زده شد.
«همین الان دستورات را دریافت کردیم»
«بسیار خوب. انها منتظر هستند. میخواهید با تابلوهای نقاشی چه کنند؟»
«انها را بسوزانند»
«همه شان را؟ ان تابلوها میلیونها دلار ارزش دارند»

«همه چیز خیلی خوب پیش رفته است. ما نمی توانیم کوچکترین مسامحه ای به خرج بدهیم. همین حالا همه رابسوزانید.»

الیویا واتکینز منشی دنا ، پشت خط داخلی بود:« تلفنی برای شما روی خط سه است. اقایی است که امروز دوبار زنگ زده است»
«الیویا، او کیست؟»
«اقای هنری»
توماس هنری مدیر مدرسه راهنمایی تئودور روزولت بود.
دنا دستی به پیشانی اش کشید تا بلکه سردری که تازه میخواست شروع شود برطرف گردد. گوشی تلفن را برداشت«عصر بخیر اقای هنری»
«عصر بخیر دوشیزه ایوانز. میخواستم ببینم ایا میشود امروز سر راهتان سری به مدرسه من بزنید؟»
«بله . حتما . یکی دوساعت دیگر. فعلا من ..»
«پیشنهاد میکنم که حالابیایید اگر مقدور است »
«باشد. الان می ایم»
[/SIZE]

M mehrane
1390,05,30, ساعت : 12:52 بعد از ظهر
فصل سوم

مدرسه ازمونی سخت و غیر قابل تحمل برای کمال بود. او ازنظر جثه کوچکتر از سار بچه های کلاس بود ، و از این خجالت میکشید که حتی از دخترها همکوچک اندام تراست. او را باالقاب کوتوله و میگو و ماهی کوچولو صدا میزدند. از نظر درسی همکمال تنهابه ریاضی وعلوم کامپیوتری علاقه داشت وبدون تغییر همیشه بالاترین نمره کلاس را در این دروس میگرفت. یک تفریح بچه های کلاس، باشگاه شطرنج بود که کمال در ان رشته هم از همه سر بود. در گذشته او از بازی فوتبال خیلی لذت میبرد اما هنگامی که به عضویت در تیم اصلی مدرسه ابراز علاقه کرده بود مربی به استین خالی او نگاهی کرده بود و گقفته بود :«متاسفم. از تو نمی توانم استفاده کنم» این جمله باسنگدلی ادا نشده بود اما ضربه ای مهیب و نابود کننده بود.
کسی که کمال را در مدرسه ازار میداد ، ریکی اندروودبود. موقع زنگ ناهار برخی از شاگردان مدرسه به جای سالن ناهار خوری در ایوانی سرپوشیده که دیوار جلوی اش از شیشه بود غذا میخوردند. ریکی اندروود صبر میکرد ببیند کمال کجا نشسته و غذا میخورد تا به او ملحق شود.
«سلام بچه یتیم. چس ان نامادری پلیدت کی میخواهد تو را به جایی که بودی برگرداند؟»
کمال اعتنایی به اونکرد.
«داارم با تو حرف میزنم ، ادم عجیب دیوانه. تو که فکر نمیکنی او تو را پیش خودش نگه دارد، نه؟ همه میدانند چرا تو راباخودش با اینجااورد،صورت شتری. چون او یک مفسر جنگ است و بانجات یک ادم چلاق خودش را خیلی خوب و انسان جلوه داد.»
کمال فریاد زد:«فوکات» از جا برخاست و روی ریکی پرید.
مشت ریکی در شکم کمال فرو روفت و سپس به صورت او برخورد کرد. کمال در حالی که از درد به خود می پیچید ی زمین افتاد.
ریکی اندروود گفت:«هر بار که باز هم دلت کتک خواست ، فقط به من بگو وبهتره که زود تر بگویی چون شنیده ام که به زودی ردت میکنن»
کمال از شک و تردید در عذاب بود. او حرف های ریکی اندروود را باور نمیکرد. و با وجود این... اگر ان حرف ها حقیقت داشت چه؟ کمال با خود گفت اگر دنا مرابه وطنم برگرداند چه؟ ریکی راست میگوید. من یک ادم عجیب وغیر عادی هستم . چطور ممکن است ادمی به خوبی دنا مرا بخواهد؟

کمال فکر میکرد با کشته شدن والدین و خواهرش در ساریوو زندگیش به پایان رسیده است. او رابه یتیم خانه ای درخارج شهر پاریس فرستاده بودند وانجا برایش کابوسی بود.
هر جمعه بعد ازطهر راس ساعت دو ، دخترها و پسرهای یتیم خانه رابه صف می کردند تا والدینی که به انجا می امدند و ممکن بود سرپرستی شان رابه عهده بگیرند ، انها رابررسی کنند ویکی رابرگزینند و باخود به خانه ببرند. هنگامی که روز جمعه فرا میرسید هیجان و فشار روحی بچه ها به حد تحمل ناپذیری میرسید. انها حمام میکردند و لباس ها ینظیف می پوشیدند وهمچنان که بزگسالان از مقابل صف عبور می کردند هر بچه ای در دلش دعا میکرد که انتخا ب یود.
به نحوی تغییر ناپذیر هر زوجی که کمال را میدیدند نجوا میکردند:«نگاه کن ،فقط یک بازودارد» وازجلوی او می گذشتند.
هر جمعه همین وضع بود ، اما کمال باز هم امیدوار بود و منتظر می ایستاد تا بزرگسالان کودکان به صف کشیده شده را بررس کنند. انا انها همیشه بچه های دیگر را انتخاب میکردند. کمال که انجا ایستاده و مورد بی اعتنایی قرار گرفته بود ، وجودش از احساس حقارت اکنده میشد. با نو امیدی می اندیشید همیشه یک نفردیگر را انتخاب میکنند. کسی مرا نمیخواهد.
اونو امیدانه ارزو داشت عضوی از یک خانواده باشد ، و هر کاری را که به نظرش میرسید امتحان میکرد تا چنین چیزی بشود. یک روز جمعه باخوشرویی به بزرگسالان لبخند میزد تابلکه انها بفهمند او چه پسر دوست داشتنی و خوبی است. جمعه بعد تظاهر میکرد سرش به کاری شلوغ است ، به انها نشان میداد که اصلا اهمیتی ندراد که او را برگزینند یا نه ؛ وانها واقعاشانس اورده اند اگر اورا به فرزندی بپذیرند. در مواقع دیگر ملتمسانه به انها نگاه میکرد ، خاموش التماس میکرد که او رابا خود به خانه ببرند. انا هفته ای از پس هفته ای می گذشت ، وهیمشه بچه دیگری بود که انتخا ب میشد و به خانه ای خوب و راحت و به اغوش خانواده ای خوشبخت برده میشد.
به طور اعجاب انگیزی دنا همه چیز راعوض کرد. او کسی بود که کمال بی خانمان را در خیابان های شهرسارایوو یافته وبد. پس از ان که کمال با هواپیمای صلیب سرخ به یتیم خانه فرستاده شد ، برای دنا نامه ای نوشت . در کمال حیرتش دنا به یتیم خانه تلفن زد و گفت که مایل است کمال نزد او بیاید وبااو در امریکا زندگی کند. این خوشترین لحظه ی زندگی کمال بود. این رویای ناممکن بود که به حقیقت می پیوست و لذتی بود که از هز چه در خیالش مجسم کرده بود بالات ربود.
زندگی کمال تغییر کرد. اکنون سپاس گذار بود که کسی قبلا او را انتخاب نکرده است. دیگر رد دنیاتنها و بی کس نبود. یک نفر دوستش داشت . اودنا را باتمام روح و قلبش دوست داشت اما دورنش همیشه ان وحشت بزرگی که ریکی اندروود به اوتلقین کرده بود وجو د داشت. می ترسید روزی دناتصمیمش عوض شود واورا دو باره به یتیم خانه بفرستد. به ان جهنمی که از ان گریخته بود. او مرتبا رویایی را در خواب میدید:که به یتیم خانه بازگشته و روز جمعه است. گروهی از بزرگسالان در حال بررسی بچه ها هستند ودنا هم در انجاست. او نگاهی به کمال میاندازد و میگوید ، اینپسر کوچولوی زشت فقط یک دست دارد. وجلو میرود وپسر بغل دستی اش را بر میگزیند. کمال با چشمان اشک الود از خواب بیدار میشد.
کمال میدانست که دنا خییل بدش میاید که او در مدرسه ه بچه ها دعوا کند ، و هرکاری ا زدستش بر میاند برای اجتناب از دعوا انجام میداد اما نمی توانست تحمل کند که ریکی اندروود یا دوستانش به دنا توهین کنند. به محض ان که انها متوجه حساسیت کمال شدند ، فحش وتوهین به دنا را افزایش دادند، وهمین طور جنگ و دعوابیشتر شد.
ریکی با این جمله به کمال خوش امد میگفت :« سلام ، میگو ، چمدانت را بسته ای یا نه؟ در اخبار امروز صبح گفتند که ان نامادری هرزه ات میخواهد تو را به یوگوسلاوی برگرداند»
گمال فریاد میزد:«زبوستی»
ودعوا اغاز میشد. کمال در حالی که پای چشمانش سیاه شده بود و کبودی های زیادی به تنش داشت به خانه باز میگشت اما وقتی دنا او او میپرسید که چه اتفاقی افتاده ، نمی توانست واقعیت رابه او بگوید. چراکه میترسید اگر ان ترس دایمی را به صورت کلمات ادا کند انچه ریکی اندروود گفته بود به حقیقت بپیوندد.
اکنون همچنان که کمال در دفتر مدیرمدرسه منتظر رسیدن دنا بود ، باخود گفت اگر او بفهمد من این دفعه چه کرده ام حتما مرا به یتیم خانه پس خواهد فرستاد. درمانده و بیچاره انجا نشسته بود قلبش تند میزد.

هنگامی که دنا وارد دفتر توماس هنری شد ، مدیر در طول اتاق قدم میزد ، عصبانی و دلخور به نظر میرسید. کمال روی یک صندلی در ان سوی اتاق نشسته بود.
«صبح بخیر دوشیزه ایوانز بفرمایید بنشینید»
دنا نگاهی به کمال انداخت و روی یک صدلی نشست.
توماس هنری یک کارد یزرگ گوشت بری رااز روی میزش برداشت و در هوا نگه داشت.«یکی از معلم های مدرسه این کارد را از کمال گرفته است »
دنا روی صندلی چرخید و تابه کمال نگاه کند خیلی خشمگین بود. با عصبانیت پرسید:«چرا؟برای چی این را به مدرسه اوردی؟»
کمال به دنا نگاه کرد وبابد اخمی گفت:«اسلحه که نداشتم»
«کمال!»
دنا رو به مدیر کرد و گفت:« اقای هنری، میشود باشما تنها صحبت کنم؟»
«بله» او به کمال نگاه کرد و ارواره اش را محکم به هم فشرد. «در راهرو منتظر بمان»
کمال از جا برخاست، اخرین نگاهش را به کارد کرد و از ااق بیرون رفت.
دنا شروع به صحبت کرد :«اقای هنری ، کمال 12 سال دارد. او بیشتر سالهای زندگیش در حالی که صدای انفجار بمب در گوشش بوده به خواب رفته است ، همان بمب هایی که مادر و پدر و خواهرش را کشت. یکی از ان بمب ها بازوی خودش را قطع کرد. وقتی که من کمال را در سارایوو پیدا کردم در جعبه ای مقوایی در یک قطعه زمین خشک وخالی زندگی می کرد. صد پسر و دختر بی خانمان دیگر هم بودند که مثل حیوانات زندگی میکردند» دنا صحنه های رقت بار رابه خاطر می اورد و سعی میکرد صدایش نلرزد.
»بمب ها دیگر بر سرشان نمی افتد ، اما ان دختر ها و پسرها هنوز بی خانمان و درمانده اند. تنها راهی که برای دفاع از خودشان در برابر دشمنانشان دارند ، استفاده از چاقو یاا یک تکه سنگ یا یک اسلحه است، اگر به اندازه کافی شانس داشته باشند که یکی گیر بیاورند» دنا برای لحظهای چشمانش را روی هم گذاشت و نفش عمیقی کشید:« این بچه ها وحشت زده اند. کمال وحشتزده است، اماپسر خوب و مهربانی است. فقط باید بیاموزد که اینجا جایش امن است و هیچکدام از ما دشمناو نیستیم. قول میدهم که او دیگر اینکار رانخواهد کرد»
سکوتی طولانی برقرار شد. هنگامی که توماس هنری شروع به صحبت کرد گفت:« دوشیزه ایوانز، اگر زمانی به وکیل احتیاج پیدا کردم دوست دارم شمااز من دفاع کنید»
دنا لبخندی از سر ارامش بر لب اورد :« باشد ، قول میدهم»
توماس هنری اهی کشید :« بسیار خوب . با کمال حرف بزنید. اگر دوباره چنین کاری از او سر بزند متاسفانه مجبور خواهم شد که..»
«بااو حرف خواهم زد ممنونم اقای هنری»
کمال در راهرو منتظر بود.
دنا با لحنی جدی گفت:«برویم خانه»
«کاردم رانگه داشتند ؟»
دنا جوابش را نداد.
موقع بازگشت به خانه با اتومبیل کمال گفت:« دنا ، مراببخش که تو را به دردسر انداختم»
«اوه ؛ دردسری نبود. شانس اوردم که مرا بااردنگی از مدرسه بیروننینداختند. ببین کمال..»
«بسیار خوب ، کارد بی کارد»
وقتی به خانه رسدند دنا گفت :« من باید به استودیو برگردم. پرستارت همین حالااز راه میرسد. من و توامشب خیلی با هم حرف داریم»
هنگامی که اخبار شامگاهی به پایان رسید ؛ جف روبه دنا کرد و گفت:« عزیزم نگران به نظر میرسی»
«نگران هستم. به خاطر کمال . نمیدانم چه کارش کنم جف. من امروز باز هم مجبور شدم به دیدن مدیر مدرسه اش بروم. و دوخدمتکار هم از دست او از کارشان استعفا داده اند»
جف گفت:« او بچه فوق العاده خوبی است. فقط باید به او کمی وقت داد تا خودش را با محیط وفق دهد»
«بله . شاید .جف؟»
»بله»
«امیدورام مرتکب اشتباه بزرگی نشده باشم که او را باخودم به اینجااوردم»

M mehrane
1390,06,03, ساعت : 10:39 بعد از ظهر
هنگامی که دنا به اپارتمان بازگشت کمال متظر بود.
دنا گفت:«بنشین بینم. باید با هم حرف بزنیم. تو بایستی کم کم از مقررات پیروی کنی، و این دعواهایی که درمدرسه میکنی باید تمام بشود. می دانم که سایر پسر ها اذیتت می کنند ، اما باید یک جوری با انها به تفاهم برسی. اگر باز به این دعواها ادامه بدهی اقای هنری تو را از مدرسه اخراج خواهد کرد.»
«اهمیتی نمیدهم»
«باید اهمیت بدهی. من میخواهم تو در اینده خوشبخت شوی و اینبدون درس خواندن ممکن و انجام شدنی نیست. اثای هنری فرصتی به تو داده اما ..»
«لعنت بر پدرش »
«کمال» دنا بی اختبار یک سیلی به صورت کمال نواخت. ولی بلافاصله از اینکارپشیمان شد. کمال به اوخیره ماند ، نگاهی حاکی از ناباوری ب چهره اش بود. از جابرخاست، به داخل اتاق مطالعه دوید و در را محکم پشت سرش بست.
تلفن زنگ زد . دنا گوشی را برداشت . جف بود:«دنا»
«عزیزم، من-من حالا نمیتوانم صحبت کنم خیلی عصبانی هستم»
«چی شده؟»
«از دست این کمال. واقعا تربیت بشو نیست»
«دنا....»
«بله؟»
«خودت را به حای او بگذار »
«چی؟»
«در این باره فکر کن. متاسفم. وقت اجرا ی برنامه ام رسیده. دوستت دارم . بعدا با هم صحبت می کنیم»
دنا اندیشید خودت رابه جای او بگذار ؟ این جمله کاملا بی معنی است. چطور بدانم کمال چه احساسی دارد؟ من که یک بچه دوازده ساله نیستم که در اثر جنگ یتیم شده و بازویم را از دست داده باشم ، و ان شرایط سخت و دشوار را پشت سر گذاشته باشم. او برای مدتی طولانی در ان جا نشست ، فکر میکرد. خودت را جای او بگذار.
از جابرخاست به اتاق خوابش رفت در را بست و در کمدش را گشود. قبل از امدن کمال نزد او ، جف هفته ای چند شب را در اپارتمان او می گذراند و چند تکه از لباس هایش را انجا گذاشته بود. در کمد لباس ، چند شلوار و پیراهن و کراوات یک پولوور و یک ژاکت وجود داشت.
دنا چند تکه از ان لباس ها را از کمد بیرون اورد و روی تخت گذاشت. سراغ یک کشوی لباس رفت و زیر شلواری و جوراب جف را بیرون اورد. سپس کامل برهنه شد. با دست چپش زیر شلوری جف را برداشت و شروع به پوشیدن ان کرد. تعادلش را از دست داد و افتاد. مجبور شد دو بار دیگر تلاش کند تا بالاخره ان را بپوشد. سپس یکی از پیراهن های جف را برداشت. در حالی که فقط از دست چپش استفاده میکرد سه دقیقه تمام طول کشید تا ان را بپوشد و بستن زیپ ان مشکل بود. دو دقیقه دیگر طول کشید تا پولوور جف را به تن کرد.
هنگامی که سر انجام کاملا لباس پوشید نشست تا نفسی تازه کند. این کاری بود که هر زور صبح کمال باید انجام میداد. و این تازه اول کار بود. او بایستی حمام میگرفت و دندان هایش را مسواک میزد و موهایش را هم شانه میزد. و این زمان حال بود. راجع به گذشته چه میشد گفت؟زندگی در وحشت جنگ ، دیدن این که مادر و پدر و خواهر و دوستانش کشت شدند.
دنا اندیشد. حق با جف بود. من خیلی از او توقع دارم. برای داشتن چنین توقعاتی هنوز خیلی زود است. او برای سارگاری با محیط تازه اش به وقت بیشتری احتیاج دارد. من هرگز نمی توانم دست از او بکشم. پدرم من و مادرم را ترک کرد و من هرگز او را به خاطر این کارش نبخشیدم. فکر می کنم فرمان سیزدهم کتاب انجیل باشد که می گوید :تو نباید انهایی را که دوستت دارند رها کنی.

M mehrane
1390,06,04, ساعت : 03:58 بعد از ظهر
دنا همچنان که اهسته لباس ها ی خودش را می پوشید به شعر ترانه هایی که کمال بارها و بارها گوش میداد اندیشید. سی دی های بریتنی اسپیرز ، بک استریت بویز ، لیمپ بیزکیت. «نمی خواهم تو را از دست بدهم»«تا زمانی که مرا دوست داری» «فقط میخواهم با تو اشم» «ب عشق نیاز دارم»
همه ان اشعار درباره تنهایی و نیاز بود.
دنا کارنامه کمال را برداشت و به ان نگاه کرد. درست بود که او از اغلب درسهایش نمره تک گرفته بود ، اما در ریاضی نمره بسیار خوبی داشت. دنا با خود گفت، همین نمره خوب مهم است. در اینجاست که او پیشی میگیرد. اینجاست که اینده ای دارد. ما روی سایر درسها هم تمرین خواهیم کرد.
هنگامی که دنا در اتاق مطالعه را گشود، کمال در رختخوابش بود. چشمهایش را محکم بسته بود و صورت رنگ پریده اش از قطره های اشک لک شده بود. دنا برای لحظه ای به او نگاه کرد بعد خم شد و گونه اش را بوسید. نجوا کرد:«خیلی معذرت میخوام ، کمال؛ مرا ببخش»
فردا روز بهتری بود.
****
صبح روز بعد دنا کمال را نزد یک جراح مشهور ارتوپد به نام دکتر ویلیان ویلکاکس برد. پس از معاینه ، دکتر ویلکاکس تنها با دنا صحبت کرد.
«دوشیزه ایوانز ، گذاشتن یک دست مصنوعی برای او بیست هزار دلار خرج بر میدارد. و در اینجا مشکلی نیز وجود داردو. کما فقط 12 سال دارد. بدنش تا زمانی که او هفده هجده ساله بشود به رشد ادامه خواهد داد. او ماه به ماه رشد میکند ودست مصنوعی زود براش کوچک میشود. متاسفانه از نظر مای مقرون به صرفه نیست.»
دنا احساس بدی پیدا کرد.:«بله، متوجه هستم. ممنونم. اقای دکتر»
بیرون مطب او به کمال گفت:«عزیزم، نگان نباش . بالاخره راهی پیدا میکنیم»
دنا کمال را به مدرسه رساند و سپس روانه استودیو شد. پنج شش چهار راه ان طرف تر تلفن همراهش زنگ زد. گوشی را برداشت:«الو؟»
«سلام .من هستم. امروز ظهر یک کنفرانس مطبوعاتی در خصوص قتل وینترپ در اداره پلیس برگزار میشود. میخوام که گزارشی راجع به ان تهیه کنی. بر و بچه های فیلمبرداری راب ه انجا می فرستم. پلیس اصلا ذره ای خودش را تکان نداده است. هر دقیقه داستان داغ تر مشود. و پلیس سر نخی پیدا نکرده است»
«مت،من به انجا میروم»

ریییس پلیس ، دن برنِت ، در دفترش مشغول صحبت با تلفن بود. که نشی اش گفت:«اقای شهردار پشت خط دو هستند»
برنت با حرص گفت:«بهش بگو من روی خط یک در حل صحبت با فرماندار هستم» و به مکالمه تلفنی اش ادامه داد.
»بله جناب اقای فرماندار. این را میدانم..بله ، قربان. فکر میکنم ...مطمئنم که ما می توانیم ...به محض ان که ما...بسیار خوب.خداحافظ قربان»
گوشی تلفن را محکم روی دستگاه کوبید.
«مشاوره مطبوعاتی کاخ سفید پشت خط چهار است»
تمام صبح به همین منوال گذشت.
موقع ظهر در اتق کنفرانس اداره پلیس در خیابان ایندیانا واقع در مرکز شهر واشینگتن ، از حضور اعضای رسانه های گروهی ازدحامی ب پا بود. رییس پلیس برنت داخل شد و به طرف قسمت جلویی اتاق رفت.
«لطفا سکوت را رعایت کنید» او منتظر ماند تا سکوت برقرار شد.
«قبل از ان که به سوالات شما جواب بدهم، میخواهم صحبتی باشما بکنم. قتل وحشیانه وینترپ نه تنها فقدان بزرگی برای این مملکت محسوب میشود ، بلکه فقدان بزرگی برای همه دنیاست. و تحقیقات ما ادامه خواهد یافت. تا این که بتوانیم کسانی را که مسوول این جنایت هولناک بوده اند بازداشت کنیم. حالا بفرمایید سوالاتتان را مطرح کنید»
گزارشگر به پا خواست:«اقای رییس برنت، ایا پلیس هیچ سرنخی در دست دارد؟»
«حدود سه بامداد ، یک نفر شاهد دو مرد را دیده که در وانت سر پوشیده ی سفییدی که در مسیر اتومبیل روی خانه گری وینترپ توقف کرده وبد بار میگذاشتند. عمل انها به نظر مشکوک رسیده و بناباین نمره ان اتومبیل را یادداشت کردهاست. شماره اتومبیل مربوط به یک کامیون مسروقه است»
«ایا پلیس میداند چه چیزهایی از خانه به سرقت رفته است؟»
«دوازده تابلوی نقاشی گرانبها را به سرق برده اند»
«ایا چیز دیگری هم غیر از تابلوهای نقاشی دزدیده شده است؟»
«نه»
«مثلا پول نقد یا جواهر؟»
«جواهر و پول نقد موجود در خانه دست نخورده ماندهاست. دزدها فقط دنبال تابلوهای نقاشی بوده اند»
«اقای رییس برنت ، ایا خانه سیستم زنگ خطری ندارد و اگر داشته ایا سیستم روشن بوده است؟»
«بر طبق گفته سر پیشخدمت خانه ، دزدگیر منزل را هر شب روشن میکرده اند. سارقان راهی برای قطع ان پیدا کرده اند. هنوز دقیقا نمیدانیم چکونه»
«سارقان چطور وارد خانه شده اند؟»
رییس برنت مکثی کرد و سپس گفت:«این سوال جالبی است. هیچ علامت از شکستن درو پنجره و قفل درها وجود ندارد. ما هنوز پاسخی برای این سوال نیافته ایم؟ »
«ایا ممکن است سرقت کار یک نفر خودی بوده باشد؟»
«تا انجا که ما خبر داریم . بله. خدمتکاران مرخص شدهبودند»
دنا پرسید:«فهرستی از تابلوهای نقاشی سروقه در دست دارید؟»
«بله داریم. تمام ان تابلوها مشهور هستند. فهرست تابلوهای مسروقه بین موزه ها ، دلاان هنری و مجموعه داران پخش شده است. به محض ان که یکی از انها پیدا شود مساله حل خواهد شد»
دنا مات وتحیر سر جایش نشست. قاتلان باید این را به خوبی بدانند بنابرین جرات نخواهند کرد که سعی در فروختن تابلوهای نقاشی بکنند. پس هدف سرقت چه بوده است؟ و ارتکاب یک جنایت؟ و چرا پول و جواهر با خود نبرده اند؟ یک چیزی این وسط جور در نمیاید.

مراسم خاکسپاری گری وینترپ در کلیسای بزرگ ملی ، ششمین کلیای بزرگ جهان برگزار شد. خیابان های ویسکانس و ماساچوست به خاطر ترافیک بسته شده بودند. ماموران سرویس مخفی و پلیس واشینگتن کاملا مسلح در خیابان ها ایستاده بودند. داخل کلیسا ؛ معاون رییس جمهور ایالات متحده ، ده نفر سناتور ، و اعضای کنگره ؛ یک قاضی دادگاه عالی ، دو وزیر کابینه و تعداد ی از شخصیت های برجسته کشوری از سراسر جهان در انتظار شروع مراسم بودند. هلیکوپترهای پلیس و رسانه های گروهی ، در اسمان پرواز میکردند. و اسمان را خلکوبی کرده بودند. در خیابان های بیرون کلیسا، صدها نظاره گر حضو ر داشتن.
انها به انجا امده بودند که یا برای متوفی طلب مغفرت کنند یا این که شخصیت های بزرگ و مشهور داخل کلیسا را از نظربگذرانند. مردم نه تنها به گری وینترپ بلکه به تمام اعضای خاندان وینترپ که همگی تقدیری شوم داشتند ادای احتران میکردند.
دنا به کمک دو نفر فیلبردار از مراسم تشیع جنازه گزارش میداد. در داخل کلیسا جمعیت دعوت به سکوت شدند.
کشیش با گفتاری اهنگ گونه میگفت:«مشیت الهی به طرق اسرارامیزی عمل کرد. خانواده وینترپ زندگی خود رابا ساختن کاخ های امید سپری میکردند. انها میلیاردها دلار به مدارس و کلیساها و افراد بی خانمان و گرسنکان کمک کردند. اما مهم تر ان که به طرزی بی شائبه وقت و توان خود رابرسر این کار می گذاشتند. گری وینترپ از سنت این خانواده بزرگ پیروی میکرد. چرا افراد این خانواده با تمام موفقیت ها وسخاوتمندی هایشان اینطور ظالمانه طوری که عقل از ان درعجب می ماند از بین ما رفتند؟از یک لحاظ انها واقعا نمرده اند چرا که یادشان تا ابد در دلها باقی خواهد ماند. انچه انها برای ما انجام داده اند همیشه ما را سرافراز خواهد نمود..»
دنا با اندوه اندیشید کاش خداوند نمیگذاشت که چنین مردمانی به چنین مرگهای فجیعی بمیرند.
مادر دنا تلفن زد:«دنا،من و دوستانم گزارش تو از مراسم تشیع جنازه را تماشا کردیم. وقتی که تو داشتی دربار خانواده وینترپ صحبت میکردی یک لحظه فکر کردم میخواهی گریه کنی»
«گریه کردم مادر . گریه کردم»

دنا ان شب خوابش نمبرد. هنگامی که بالاخره به خواب رفت، رویاهایش مخلوط درهم و برهم واشفته ای از اتش و حوادث رانندگی و تیر اندازی بود. نیمه های شب ؛ ناگهان از خواب بیدار شد و روی تخت نشست. پنج عضو یک خانوده در کمتر از یک سال کشته شده اند؟ چیزی هست که جور در نمی اید.

M mehrane
1390,06,04, ساعت : 06:21 بعد از ظهر
فصل چهارم:-2-09-:
«دنا تو سعی داری به من چه بگویی؟»
«مت ، من میکویم که پنج مرگ راز الود در یک خانواده در کمتر از یک سال را نمی توان تصادفی تلقی کرد»
«دنا ، اگر تو را خوب نمی شناختم ، روانپزشکی را خبر میکردم و به او می گفتم که چیکن لیتل در دفتر من است. و میگوید اسمان به زمین امده است. تو فکر میکنی ما در اینجا با توطئه ای مواجه هستیم؟چه کسی پشت اینجریان است؟فیدل کاسترو؟ س آی ای؟ الیور استون؟ به خاطر خدا ، مگر نمی دانی که هر وقت یک شخصیت برجسته کشته میشود ، صدها نظریه متفاوت راجع به توطئه قتل مطرح مییشود؟ هفته پیش کسی امد اینجا و گفت که میتواند ثابت کند لیندون جانسون بود که ابراهام لینکلن را کشت. واشینگتن همیشه غرق در نظریه های توطئه است»
«مت ، ما خودمان رابرای اجرای برنامه خط جنایت اماده میکنیم. مگر نمی خواستی نخستین برنامه را با چیزهایی که توجه بیننده ها راخیلی جلب کند شروع کنیم؟ بسیار خوب، اگر حق با من باشد ، این هم برنامه استثنایی است»
مت بیکر برای لحظه ای فقط نشسته بود و او رابرانداز میکرد :«داری وقتت را تلف میکنی»
«ممنون مت»
******
بایگانی رواشنگتن تریبیون در طبقه زیر زمین ساختمان قرار داشت. و پر از صدها نوار تصویری مربوط به گزار ش های خبری گذشته شده بود که همه با سلیقه و به دقت چیده و فهرست بندی شده بود.
لورا لی هیل، یک زن مو مشکی جذاب چهل وچند ساله ، پشت میز نشسته بود و نوارها راطبقه بندی میکرد. به محض ورود دنا ، سرش را بالا اورد.
«سلام دنا. گزارش خبری تو را از مراسم تشییع جنازه تماشا کردم. کارت محشر بود»
«متشکرم»
«ایا این غمنامه وحشتناکی نبود؟»
دنا موافقت کرد:«بله وحشتناک بود»
لورا لی هیل با دلتنگی گفت:«ادم واقعا در عجب می ماند . خوب –چه کار میتوانم برایت بکنم؟»
«می خواهم نگاهی به چند تا از نوارهای مربوط به خانواده وینترپ بیندازم»
«چیز خاصی مد نظرت هست؟»
«نه . فقط میخواهم بداانم اعضای این خانواده چه جور ادم هایی بوده اند»
«من میتوانم به تو بگویم چه جور ادمهایی بوده اند. انها قدیس بودند»
دنا گفت:«این چیزی است که من از هر کسی می شنوم»
لورا لی هیل از جا برخاست:«عزیزم، امیدورام خیلی وقت ازاد داشته باشی . چون ماخروارها گزارش خبری راجع به انها داریم»
«بسیار خوب . من عجله ای ندارم. با حوصله تماشایشان میکنم»
لورا لی ، دنا را به سوی میزی که روی ان یک نمایشگر تلویزیونی قرار داشت هدایت کرد. گفت:«همین حالا بر میگردم» پنج دقیقه بعد ، او با یک بغل پر از نوار های تصویری بازگشت. گفت:«میتوانی فعلا کارت را با اینها شروع کنی.البته نوارهای دیگری هم هست»
دنا نگاهی به توده عظیم نوارها کرد و اندیشید؛ شاید من چیکن لیتل دیوانه هستم. اما اگر حق با من باشد...
دنا نواری را در دستگاه گذاشت و تصویر مرد فوق العده خوش قیافه ای را روی صفحه تلویزیون ظاهر شد. اجزای چهرهی او متناسب و مردانه و خوش تراش بود. موهای پر پشت سیاه بر سر ، چشمان ابی بی تزویر ، و چانه ای قوی و کمی پیش امده داشت.
در کنار او پسر جوانی بود. گزارشگر گفت«تیلور وینترپ به اردوهایی که قبلا برای بچه های محروم برپا کرده بود اردوی صحرایی دیگر ی افزود. پسرش پل، در اینجا بااوست. اماده است که در این تفریح شرکت کند. این دهمین ارو از این قبیل است که تیلور وینترپ درست کرده است. او در نظر دارد حداقل 12 اردوی دیگر مانند اینجا را ایجاد کند»
دنا دکمه ای را فشرد و صحنه تغییر کرد . تیلور وینترپ با قیافه ای مسن تر ، با رگه های خاکستری در موهایش در حال دست دادن باگروهی از شخصیت های برجسته بود. «تیلور وینترپ هم اکنون انتصاب خود را به سمت مشاور ناتو پذیرفت. وی چند هفته دیگر کشور را به قصد بروکسل ترک خواهد کرد»
دنا نوار را عوض کرد. صحنه در زمین چمن جلوی کاخ سفید بود. تیلور وینترپ در کنار رییس جمهور استاده بود. و رییس جمهور می گفت:«...و من وایشان رابه عنوان رییس بنگاه تحقیقات فدارل برگزیده ام. این بنگاه برای کمک به کشورهای در حال توسعه در سراسر جهان تاسیس شده ست. و من کسی را شایسته تر از اقای تیلور وینترپ برای اداره این سازمان سراغ ندارم..»
روی نمایشگر صحنه دیگری ظاهر شد، فرودگاه لئوناردو داوینچی در رم، در انجا تیلور وینترپ در حال پیاده شدن از هواپیمایی بود.«تعدادی از سران کشور در اینجا هستند تابه تیلور وینترپ خوشامد بگویند. او به رم امده تا درباره معاهدات تجاری میان ایتالیا و ایالات متحده مذاکره کند. این حقیقت که اقای وینترپ از سوی رییس جمهور امریکا برای انجام این مذاکرات انتخاب شده است، نشان میدهد که این مذاکرات چقدر مهم است...»
دنا اندیشید، این مرد همه کاره بود.
او نوار را عوض کرد. تیلور وینترپ در قصر ریاست جمهوری در پاریس بود. با رییس جمهور فرانسه دست میداد:«توافقنامه تجاری با اهمیتی با دولت فرانسه ، هم اکنون توسط تیلور وینترپ به امضا رسد..»
در نوار دیگری ، مدلین ، همسر تیلور وینترپ ، به همراه گروهی از پسران و دختران در مقابل ساختمانی ایستاده بود.«امروز مدلین وینترپ مرکز تازه ای رابرای مراقبت از بچه هایی که مورد ازار و اذیت قرار گرفته اند افتتاح کرد و...»
نواری از بچه های وینترپ وجودداشت که در مزرعه شان در منچستر ، ورمانت ، مشغول بازی بودند.
دنا نوار بعدی رادر دستگاه گذاشت. تیلور وینترپ در کاخ سفید بود. در زمینه پشتی ، همسرش دو پسر خوش قیافه اش گری و پل ريال و دختر زیبایش ژولی استاده بودند. رییس جمهور به تیلور وینترپ مدال افتخاری موسوم به مدال ازادی اعطا می کرد:« ..و به خاطر خدمات بی شایبه ایشان به کشورشان و موفقیت های بزرگی که در اینراه کسب کرده اند ؛ خوشوقتم که بالاترین مدال افتخار غیر نظامی موجود-یعنی مدال ازادی رابه اقای تیلور وینترپ تقدیم کنم»
نوار دیگری از اسکس کردن ژولی وجود داشت.
در فیلم دیگری ، گری به بنیادی کمک مالی میکرد تابه نقاشان جوان کمک کند..
و باز هم سالن بیضی شکل کاخ سفید. خبر نگاران دوریبن به دست بیرون ایستاده بودند. تیلور وینترپ که حالا موهایش کاملا به خاکستری گراییده بود باهمسرش در کنار رییس جمهور امریکا ایستاده بودند:«من اقای تیلور وینترپ را به سمت سفیر جدیدمان در کشور روسیه منصوب کرده ام. میدانم که همگی شما باخدمات بی شماری که اقای وینترپ برای کشورشان انجام داده اند اشنا هستید. و خوشحالم که او در عوض این کهروزهایش را به بازی گلف سپر ی کند این سمت را پذیرفته است.»
خبر نگاران خندیدند.
تیلور وینترپ به شوخی گفت:«اقای رییس جمهور شما که بازی گلف مرا ندیده اید»
باز هم خنده دیگری از سوی حاضران...
و سپس زنچیره ای از فجایع اغاز شد.

M mehrane
1390,06,04, ساعت : 07:00 بعد از ظهر
دنا نوار تازه ای را در دستگاه گذاشت. صحنه، بیرون یک خانه کاملا سوخته از حویق رادر اَسپن ایالت کلرادو نشان میداد. یگ گزارشگر زن به خانه ویران شده اشاره میکرد و میگفت:« رییس پلیس اسپین تایید کرده است که اقای وینترپ و مدلین همسر ایشان ، هر دو در این حریق و حشتناک جان باخته اند. در ساعات اولیه صبح به اداره اتش نشانی اطلاع داده شد و ماموران بعد از پانزده دقیقه به محل رسیدند اما دیر شده بود ، و نجات انان ممکن نبود.به گفته رییس پلیس اقای ناگل ، اتش سوزی بر اثر اتصال الکتریکی رخ داده است. اقای سفیر وخانم وینترپ در سراسر جهان به خاطر فعالیت های نیکوکارانه و خدمات دولتی شان افرادی سرشناس و شناخته شده بودند»
دنا نوار دیگری در دستگاه گذاشت. صحنه ای ا زگرنه پر پیچ و خم «گران کورنیش» در سواحل جنوب فرانسه بود. گزارشگری گفت:« سر این پیچ بود که اتومبیل پل وینترپ سر خورد و از جاده خارج شد و به دره کوهستانی سقوط کرد بر طبق گزارش پزشکی قانونی او بلافاصله بر اثر تصادم جان باخت. سرنشین دیگری غیر از او در اتومبیبل نبود. پلیس درباره علت حادثه در حال تحقیق است. نکته عجیب و وحشتناک ان است که تنها دو ماه قبل پدر و مادر پل وینترپ در سانحه اتش سوزی خانه شان در اسپن کلرادو جان باختند»
دنا دست به نوار دیگری برد . یک کوره راه کوهستانی پوشیده از برف در جونو ، واقع در الاسکا ، نمایان شد. گزارشگری که خودش را به خوبی با لباس های گرم پوشانده بود می گفت:« ...و این جا صحنه است که چرا ژولی وینترپ که قهرمان اسکی بود ، شبانه و تنها د راین کوره راه که اتفاقا د ران ساعت بسته بودد اسکی بازی میکرده است. اما تحقیقات همچنان ادامه دارد. در ماه سپتامبر درست شش هفته قبل ، پل برادر ژولی در یک حادثه رانندگی در فرانسه به هلاکت رسید و د رماه ژوییه امسال ، والدینش تلیور وینترپ سفیر در روسیه و همسرش در سانحه اتش سوزی جان باختند . ریس جمهوری مراتب تسلیت و همدردی خود راابراز کرده است»
نوار بعدی ؛ خانه گری وینتررپ در منطقه شمال غربی واشنگتن دی سی. گزارشگران بیرون خانه ویلایی در هم می لولیدند. جلوی خانه، گزارشگری می گفت:« در سیری غم انگیز و باور نکردنی از فجایع ،گری وینترپ اخرین عضو باقیمانده خانوده محبوب وینترپ ، توسط سارقان باشلیک گلوله به قتلرسید. در ساعات اولیه صبح امروز ، یک مامور گارد حفاظت متوجه شد که زنگ خطر خاموش است. وارد خانه شد و جنازه اقای وینترپ را پیا کرد. او دو بار مورد اصابت گلوله قرار گرفته بود. ظاهرا دزدها به دنبال تابوهای ارزشمند بوده اند و اقای وینترپ مزاحم کارشان شده بود. گری وینترپ پنجمین و اخرین عضو خانواده بود که امسال به طرز خوشنت باری به قتل رسید»
دنا تلویزیون را خامو ش کرد.و برای مدتی طولانی در انجا نشست. چه کسانی تصمیم گرفتند خانواده ای به این خوبی را از صحنه روزگار محو کنند؟ چه کسانی ؟ چرا؟

دنا قرار ملاقاتی باسناتور پری لف در ساختمان سنا گذاشت. لف 52 ساله و مردی جدی وصادق و پر احساس بود.
هنگامی که دنا به داخل اتاق راهنمایی شد، وی از جایش برخاست :« از دست من چه کاری ساخته است دوشیزه ایوانز؟»
«اقای سناتور ، شنیده ام که شما ارتباط کاری نزدیگی باتیلور وینترپ داشته اید؟»
«بله. ماتوسط رییس جمهور برای خدمت مشترک در چند کمیته منصوب شدیم»
«اقای سناتور لف، من از وجهه اجتماعی او اگاهم ، اما می خواهم بدانم چگونه انسانی بود؟»
سناتور برای لحظه ای دنا را بر انداز کرد:«بله؛ با کمال میل به شما می گویم. تیلور وینترپ یکی از بهترین ادم هایی بود که من در زندگی ام شناختم. یک صفت شایان ذکر او ، روابط اجتماعی خوبش بود. واقعا دلسوز و مهربان بود. از منافه خودش چشم می پوشید تا دنیا رابه مکان بهتری تبدیل کند. همیشه یادش میکنم وان اتفاقاتی که برای او وخانوده اش افتاد انقدر وحشتناک و دلخراش است که در تصور نمی گنجد»

دنا با نانسی پَچین صحبت میکرد. وی یکی از منشی های تیلور وینترپ و زنی شصت و چند ساله بود که چهره اش پر چروک و چشمان غمگین داشت.
«ایامدت درازی برای اقای وینترپ کار میکردید؟»
«15 سال»
«در این مدت ، تصور میکنم که اقای وینترپ را خوب شناخته اید؟»
«بله، البته»
دنا گفت:«من میگوشم تصویری از او در ذهم ایجاد کنم، مثلا میخواهم بدان چه جور ادمی بود. ای او-؟»
نانسی پچین حرف وی را قطع کرد :« نمیدانم دقیقا به شما بگویم که او چه جور ادمی بود. دوشیزه ایواانز. وقتی ما پی بردیم که پسرم به بیماری لو گریگ مبتلاست ، تیلور وینترپ او رانزد دکترهای خودش برد وهمه هزینه پزشکی اش راپرداخت. وقتی پسرم فوت کرد اقای وینترپ تمام مخارج کفن و دفن را پرداخت کرد. ومرا برای تغییر اب و هواو بهتر شدن روحیه به اروپافرستاد»
چشمان پچین از اشک پر شد. «اوچنین انسان والایی بود. بهترین و سخاوتمند ترین مردی که در زندگی ام شناخته ام:»
دنا ترتیب ملاقاتی را با ژنرال ویکتور بوستر سرپرست بنگاه تحقیقات فدرال ، که زمانی تیلور وینترپ ریاست ان را بر عهده داشت داد. بوستر ابتدا از صحبت با دنا خودداری کرد ، اما هنگامی که دریافت دنا درباره چه کسی میخواهد با او صحبتکند قبول کرد اورا ببیند.

M mehrane
1390,06,05, ساعت : 11:08 قبل از ظهر
در اواسط صبح ، دنا با اتومبیل به سوی بنگاه تحیقات فدرال که نزدیک فورت مید در مری لند بود ، راند. اداره مرگزی بنگاه در زمینی به مساحت هشتاد و دو جریب که به شدت از ان محافظت میشد قرار داشت. هیچ نشانی از جنگل انتن های ماهواره ای که در پس منطقه بسیار سبز و پردرخت پنهان شده بود دیده نمیشد.
دنا مسیر را پیش گرفت و به طرف حصار بلند اهنینی که بر بالای ان سیم خاردار نصب شده بود راند. نامش را گفت و گواهینامه رانندگی اش را به مامور مسلحی که در باجه نگهبانی بود نشان داد و به داخل پذیرفته شد. دقیقه ای بعد به دروازه ای بسته با دوریبین مراقبت رسید. دوباره نامش را به زبان اورد و دروازه به طور خودکار باز شد. سپس مسیر اتومبیل رو را تا ساختما ن بزرگ و سفید مدیریت طی کرد.
مردی با لباس غیر نظامی بیرون ساختمان به استقبال دنا امد:« دوشیزه ایوانز، شما را به فتر ژنرال بوستر راهنمایی میکنم»
انها با یک اسانسور شخصی و کوچک تا طبقه پنجم بالا رفتند و در انجا در راهروی طویلی پیش رفتند تا به مجموعه دفاتر واقع در انتهای سرسرا رسیدند.
وارد دفتر پذیرش بزرگی با دو میز برای منشی شدند. یکی از منشی ها گفت:« ژنرال منتظر شما هستند. دوشیزه ایوانز . بفرمایید داخل» ان دختر دگمه ای را فشرد و در دفتر داخلی با صدای کلیکی باز شد.
دنا خودش را در دفتری بزرگ و جادار یافت. با سقف ها و دیوارهایی که برای جلوگیری از خروج صدا کاملا عایق بندی شده بود. مردی چهل و چند ساله قد بلند و لاغر اندام و فوق العاده جذاب جلو. امد و به او خوشامد گفت. مرد دستش را به سوی دنا دراز کرد و با لحنی گرم و صمیمی گفت:«من سرگرد جک استون هستم. معاون ژنرال بوستر» او. محترمانه به سوی مردی که پشت میز نشسته بود اشاره کرد و گفت:«ایشان ژنرال بوستر هستند»
ویکتور بوستر یک اکریکایی سیاهپوست بود، با اجزای چهره خوش ترکیب و چشم هایی براق همچون سنگ محک جواهر. سر تراشیده اش در نور چراغ های سقف می درخشید.
او گفت:«بفرمایید بنشینید» صدایش بم و خشن بود.
دنا روی یک صندلی نشست :«ژنرل از این که مرا به حضور پذیرفتید متشکرم»
«شما گفتید که میخواهید درباره تیلور وینترپ صحبت کنید؟»

«بله من میخواستم-»
«دوشیزه ایوانر، میخواهید درباره او گزارشی تهیه کنید؟»
»خوب ، من-»
لحن گفتارش خشن تر شد:«نمیشود شما روزنامه نگاران نفرین شده دست از سر ان مرده بردارید و بگذارید در گورش راحت بخوابد؟ شما یک مشت گرگ مزور چرند باف هستید که از لاشه ادم ها تغذیه می کنید»
دنا دچار بهت و حیرت عظیمی شد.
جک استون شرمنده به نظر میرسید.
دنا سعی کرد بر خشمش غلبه کند. «اقای ژنرال استون ، به شما اطمینان میدهم که علاقه ای به چرند بافی و بردن ابروی اشخاص ندارم. می دانم اقای وینترپ دارای چه وجهه بالایی در اجتماع بوده است. و به خاطر خدماتش نامش در تاریخ باقی خواهد ماند. من فقط قصد دارم تصویری از او در ذهنم داشته باشم و بدانم چگونه ادمی بود. اگر به عنوان یک همکار خاطراتتان را از او تعریف کنید بسیار ممنون خواهم شد»
ژنرال بوستر همان طور که نشسته بود به جلو خم شد و گفت:« نمیدانم شمادنبال چه چیزی هستید، ولی یک چیزی را می توانم بهتان بگویم . یاد و خاطره او در دل تاریخ باقی خواهد ماند. هنگامی که تیلور وینترپ دییس بنگاه تحقیقات فدرال بود من زیر نظرش کار میکردم. او بهترین رییسی بود که این سازمان تا به حال داشته . همه ستایشش میکردند . انچه برای او وخانواده اش رخ داد غمنامه ای بزرگ بود که من از درک ان عاجزم» اجزای صورتش در هم فشرده شد:«دوشیزه ایوانز،صادقانه عرض کنم، از مطبوعات خوشم نمی اید. فکر میکنم شما روزنامه نگارها ، عنان را از کف داده اید. گزارش های شما را از سارییوو تماشا کرده م. گزارش هاش قلب ها – و – گلهای شما هیچ کمکی به ما نکرد»
دنا خیلی سعی میکرد خشمش را مهار کند:«ژنرال من انجانرفته بودم که به شما کمک کنم رفته بودم گزارش تهیه کنم که برای ان بچه های طفل معصوم چه اتفاقی-»
«خوب هر چی بوده مهم نیست. جهت اطلاعتان عرض می کنم که تیلور وینترپ یکی از بزرگترین سیاست مدارانی بود که این کشور به خود دیده است» چشمانش را در چشمان دنا دوخته بود «اگر قصد دارید خاطره او را مخدوش کنید ، دشمنان زیادی برای خودتان دست و پا خواهید کرد . بگذارید نصیحتی به شما بکنم. دنبال دردسر نگردید چون به ان دچا ر خواهید شد. به شماقول میدهم. به شما هشدار میدهم که از این قضیه کنار بکشید. خداحافظ دوشیزه ایوانز»
دنا لحظه ای به او خیره ماند سپس بلند شد :« خیلی ممنون ژنرال» و خشمگین از دفتر خارج شد.
جک استون با عجله به دنبالش امد:«راه را نشانتان میدهم »
دنا در راهرو نفس عمیقی کشید و با عصبانیت گفت:«ایا این اقا همیشه این طور است؟»
جک استون اهی کشید و گفت:«از طرف او از شما معذرت میخواهم . او کمی تند خو وخشن است. منظوری ندارد»
دنا با حص گفت:«راستی؟احساس کردم منظوری دارد»
جک استون گفت:«به هر حال من از شما معذرت میخواهم » برگشت که برود.
دنا استین لباسش را گرفت و گفت:«صبر کنید میخواهم باشما صحت کنم. ساعت دوازده است . میشود یک جایی با هم ناهار بخوریم؟»
جک استون به طرف در دفتر ژنرال نگاهی انداخت و گفت:«بسیار خوب. کافه تریای شولزکلونیال ، در خیابان کِی ، یک ساعت دیگر؟»
«عالی است ، متشگرم»
«دوشیزه ایوانز ، به این زودی از من تشکر نکینید»

هنگامی که استون به کافه تریای نیمه خالی قدم گذاشت، دنا انتظارش را میکشید. جک استون برای لحظه ای در استانه در ایستاد تا اطمینان حاصل کند که اشنایی در رستوران نیست ، سپس به سوی میزی که دنا پشتش نشسته بود امد.
«اگر ژنرال بوستر بفهمد که با شکا صحبت کرده ام دخلم را می اورد. او. مرد خوبی است . شغل سخت و حساسی دارد و در کارش خیلی خیلی خوب است.» جک مکثی کردو سپس افزود:«ولی متاسفانه خبر نگاران را دوست ندارد»
دنا با لحن خشکی گفت:«بله، متوجه شدم»
«دوشیزه ایوانز ، بایستی یک چیز را برایتان روشن کنم . این گفت و گوی ما باید محرمانه بماند و هیچ جا درج نشود»
«بله، می فهمم»
انها دو سینی برداشتند و غذاهای مورد نظرشان را انتخاب کردند . موقعی که دوباره پشت میز نشستند جک استون گقت:«نمیخواهم از سازمان ما برداشت اشتباهی داشته باشید. ما ادمهای خوبی هستیم. برای همین بود که به این سازمان ملحق شدیم. در راه کمک به کشورهای توسعه نیافته کار میکنیم »
دنا گفت:«از شما قد ردانی میکنم»«درباره تیلور وینترپ به شما چه باید بگوبم؟»
دنا گفت:« هر چه که تا به حال شنیده ام داستان هایی درباره قداشت او بوده است. این مرد بالاخره عیوبی هم داشته است»
جک استون گفت:«بله همین طور است. اما بگذارید اول چیزهای خوب را برایتان بگویم. تیلور وینترپ بیشتر از هر کس دیگری به مردم اهمیت میداد» در اینجا مکثی کرد سپس ادامه داد:«منظورم این است که واقعا اهمیت میداد. برای همه جشن تولدها و عورسی ها هدایایی می فرستاد و هر کسی که برایش کار میکرد ستایشش میکرد. ذهنی هوشمند و صریح داشت و حلال مشکلات بود. .و گرچه در هر کاری که انجام میداد خیلی دقیق و پر کار بود ، اما در قلبش مرد خانوواده بود. به همسر و بچه هایش عشق می ورزید»در اینجاساکت شد.
دنا گفت:«قسمت بدماجرا چیست؟»
جک استون با اکراه گفت:« تیلور وینترپ مرد وحبوب زنها بود بسیار پر جذبه ، خوش قیافه و ثروتمندو مقتدر. زنها تاب مقاومت در برابر او را نداشتند»همچنان ادامه داد :«بنابراین هر چند وقت یک بار تیلور..مرتکب لغزشی میشد. او با تعدادی زن رابطه عاشقانه داشت. اما به شما اطمینان می دهم که هیچ کدام از ان روابط جدی نبود. و او انها را خیلی محرمانه نگه میداشت . هگرگز کاری نمیکرد که به خانواده اش اسیبی برسد»

M mehrane
1390,06,05, ساعت : 06:55 بعد از ظهر
«سرگرد استون، فکر میکنید چه کسی ممکن است دلیلی برای کشتن تیلور وینترپ و خانوده اش داسته باشد؟»
جک استون چنگالش را پایین گذاشت:«چی؟»
«کسی مثل وینترپ با ان مقام و رتبه اجتماعی حتما دشمنانی هم داشته که یه مقام و وجهه او غبطه بخورند»
«دوشیزه ایوانز، ایا شما می گویید که اعضای خانوده وینترپ به قتل رسیده اند؟»
دنا گفت:« فقط سوالی مطرح کردم»
جک استون برای لحظه ای به فکر فر رفت. سپس سرش را به علامت نفی تکان داد :« نه. این بی معنی است. تیلور وینترپ هرگز در زندگی به کسی ازاری نرسانده بود. اگر شما با یکی از دوستان با همکارانش صحبت کرده باشید، این را فهمیده اید»
دنا گفت:«بگذارید به شما بگویم که تا به حال به چه چیزی هایی پی برده ام. تیلور وینترپ-»
جک استون یک دستش را بالا گرفت و گفت:« دوشیزه ایوانز، من هر چهکمتر بدانم بهتر است. سعی من این است که از حلقه بیرون بمانم. به این ترتیب بهتر می توانم به شما کمک کنم. اگر منظور م را می فهمید»
دنا نگاهی به او انداخت متحیر بود:«ببخشید ، منظورتان راخوب نمی فهمم»
«صادقانه بگویم ، این به صلاح شماست که کل این مساله را به فراموشی بسپارید. اگر نمی خواهید ، پس مراقب باشید» و از جا برخاست و رفت.
دنا انجا نشسته بود و به چیزهایی که همان لحظه شنیده بود فکر میکرد. بنابراین تیلور وینترپ دشمنی نداشته است. شاید من از زاویه اشتباهی به قضیه می نگرم. شاید این تیلور وینترپ نبوده که دشمن جانی برای خودش درست کرده است؟ شاید کار بچه هایش بوده است؟ یا همسرش؟

دنا گفت و گویی را که موقع ناهار بار سرگرد جک استون داشت، برای جف تعریف کرد.
«جالب است . حالا چی؟»
«میخواهم با اشخاصی که فرزندان وینتزپ می شناختند ، صحبت کنم . پل وینترپ با دختری به نام هریت برک نامزد بوده است. انها تقریبایک سالی با هم بودند»
جف گفت:«یادم می اید چیزی راجع به شان خوانده بودم» او با تردید افزود:« عزیزم، میدان که من صد در صد پشتیبان تو هستم»
«البته، جف»
«اما اگر در این باره اشتباه کرده باشی چی؟ سوانح همیشه اتفاق می افتد. چقدر وقت میخواهی روی اینکار بکذاری؟»
دنا قول داد:«وقت زیادی نخواهم گذاشت. فقط میخواهم کمی بیشتر بررسی کنم»

هویت برک در اپارتمان باشکوه دو طبقه ای در شمال غربی واشینگتن زندگی میکرد. او دختر سی و یکی ساله لاغر و بلند بالایی با موهایی طلایی و لبخندی عصبی بود و این لبخند راهمیشه بر لب داشت.
دنا گفت:«ممنونم که قبول کردید همدیگر را ببینیم»
«دوشیزه ایوانز ، نمیدانم این ملاقت برای چه منظوری است. شما گفتید مربوط به پل میشود»
«بله»
دنا کلماتش را با دقت برگزید:«قصد ندارم در زندگی خصوصی شما کنجکاوی کنم، اما شما و پل با هم نامزد بودید و میخواستید ازدواج کنید ، و مطمئنم که شما او را بهتر از هر کس دیگری می شناختید»
«فکرمی کنم همین طور باشد»
«دوست دارم کمی راحع به او بدانم. او واقعا چگونه ادمی بود؟»
هویت برک برای لحظه ای خاموش بود. وقتی شروع به صحبت کرد ، صدایش ملایم و اهسته بود:« پل مثل هیچ مرد دیگری نبود. اوبه زندگی عشق می ورزید، مهربان و به فکر دیگران بود. می توانست خیلی شوخ باشد. خودش را خیلی جدی نمی گرفت. با او خیلی خوش می گذشت. ما قصد داشتیم در ماه اکتبر باهم ازدواج کنیم» دست از صحبت برداشت. بعد اضافه کرد :«وقتی پل در ان سانحه کشته شد، فکر کردم دنیابرایم به اخر رسیده» نگاهی به دنا انداخت به ارامی گفت :« هنوز هم همین احساس را دارم»
دنا گفت:«واقعا متاسفم . از این که در این موردسماجت می کنم دل چرکین هستم اما میخواستم بدانم ایا او دشمنی نداشته ، کسی که دلیلی برای کشتن پل داشته باشد؟»
هویت برک نگاهی به دنا انداخت و اشک در چشمانش حلقه بست:«کسی که بخواهد پل را بکشد؟» صدایش گنگ و خفه بود: «اگر شما پل را می شناحتید هگز چنین سوالی نمی پرسیدید»

مصاحبه بعدی دنا با استیو رکسفورد بود ، پیشخدمتی که برای ژولی وینترپ کار میکرد. او یک مرد انگلیسی میانسال با ظاهری متشخص بود.
«دوشیزه ایوانز ، کمکی از من بر میاید؟»
«می خواستم از شما درباره ژولی وینترپ بپرسم»
«بله، خانم»
«چند وقت بود برایش کار میکردید؟»
»چهار سال و نه ماه»
«او چگونه کارفرمایی بود؟»
پیشخدمت لبخندی حاکی از یاد اوری خاطرات بر لب اورد.«فوق العاده دلنشین بود، یک بانوی دوست داشتنی از هر لحاظ. و – وقتی خبر حادثه را که برایش اتفاق افتاد شنیدم، نمی توانستم باور کنم»
«ایا ژولی وینترپ دشمنی هم داشت؟»
او اخمی کرد و گفت:«ببخشید؟»
«ایا دشیزه وینترپ کسی را می شناخت مثلا...قول و قرار ازدواجش را با او به هم زده باشد؟یا کسی که میخواست به او یا خانوده اش ضربه بزند؟»
استیو رکسفورد اهسته سرش را به علامت نفی تکان داد :«دوشیزه ژولی از ا جور ادمها نبود. هرگز به کسی اسیبی نمی ساند. نه. او از وقت و پولش مضایقه ای نداشت. همه دوستش داشتند»
دنا لحظه ای ان مرد را برانداز کرد. مثل این که راست می گفت. همه شان راست می گفتند. دنا از خودش پرسید، من اینجا چه غلطی میکنم؟ مثل دُن کیشوت شده ام. فقط اسیاب بادی در کار نیست که ان رابه چشم غول بینم.

مورگان اُرموند ، رییس موزه هنر جورج تاون ، نفر بعدی در فهرست دنابود.
«گویا می خواستید درباره گری وینترپ از من سوالاتی بپرسید»
«بله، میخواستم بدانم-»
«مرگ او فقدان بزرگی است. ملت ما یکی از حامیان هنر را از دست داد»
«اقای ارموند، مثل اینکه در عالم هنر رقابت خیلی تنگاتنگ است؟»
«رقابت؟»
«ایا بعضی وقتها اتفاق نمی افتد که بعضی ها دنبال یک کار هنری بخصوص باشند و بخواهند به هر طریقی متوسل شوند تا-»
«البته، اما این اصلا در مورد اقای ورنترپ صدق نمی کند. او مجموعه هنری بی نظیری داشت. و با این حال باموزه ها در کمال سخاوتمندی رفتار میکرد. نه فقط این موزه، بلکه موزه های سراسر جهان. هدف او این بود که اثار هنری بزرگ رادر معرض دید همگان قرار بدهد»
«ایا فکر نمیکنید که شاید دشمنی داشته است که - »
«گری وینترپ ؟ هرگز ، هرگز،هرگز»

اخرین ملاقات دنا با رُزالیند لوپز بود که مدت 15 سال به عنوان خدمتکار شخصی منزل مدلین وینترپ کا رکرده بود. او اکنون همراه شوهرش در کار تحویل خوراک به منازل بود.
دنا گفت:«خانم لوپز، ممنونم که درخواست مرا پذیرفتید. میخواستم راجع به خانم مدلین وینترپ با شما صحبت کنم »
«ان زن بیچاره . او – او بهترین ادمی بود که تا به حال شناخته ام»
دنا اندیشید ، مثل اینکه از این تحقیق هم راه به جایی نخواهم برد.
«و واقعا به چه وضع فجیعی فوت کرد»
دنا موافقت کرد:«بله. شما مدت درازی نزد او بودید؟»
«اوه,بله خانم»
«ایا ممکن است خانم وینترپ کاری انجام داده باشد که کسی را رنجانده یا دشمنی برای خودش درست کرده باشد؟»
رزالیند لوپز با حیرت به دنا نگریست. :«دشمن؟ نه خانم. همه خانم وینترپ را دوست داشتند»
دنا نتیجه گرفت؛ این تحقیق هم به جایی نرسید.
دنا در راه بازگشت به دفترش اندیشید، فکر میکنم در اشتباه هستم. علیرغم عجیب بودن وقایع ، شاید مرگ انها اتفاقی بوده است.
او به دفتر مت بیکر رفت تابه وی ملاقاتی کند. اَبی لاسمن شروع به اوحالپرسی کرد.
«سلام دنا»
«میشود مت را ببینم؟»
«بله بفرمایید تو»
همین که دنا وارد دفتر مت بیکر شد، مت نگاهش را بالا اورد و پرسید:« شرلوک هولمز ، امروز چطور است؟»
«حرفهای پیش پا افتاده ، دکتر واتسون عزیز. اشتباه کردم. چیز مبهمی وجود ندارد»

M mehrane
1390,06,07, ساعت : 10:24 قبل از ظهر
]فصل پنجم[/B]
تلفن از سوی ایلین مادر دنا ، ناگهانی و غافلگیر کننده بود.
«دنا ، عزیزم . خبر بسیا رهیجان انگیزی برایت دارم»
«بله، مادر؟»
«من دارن ازدوا ج میکنم»
دنا ماتش برد:«چی؟»
«بله. برای دیدن دوستم به وست پورت کانکتی کات رفته بودم ، و ان خانم مرا به یک مرد خیلی خیلی دوست داشتنی معرفی کرد»
«وا-واقعا برایت خوشحالم مادر. این فوق العاده است»
مادرش اهسته خندید :«او-اوخیلی-، نیمدانم چطور توصیفش کنم . اما واقعا تحسین بر انگیز است. حتما از او خوشت خواهد امد»
دنا محتاطانه گفت:«چند وقت است او را می شناسی؟»
«به اندازه کافی عزیزم. ما برای هم ساخته شده ایم . فکر میکنم خیلی شانس اورده ام»
دنا پرسید:«کار و پیشه ای هم دارد؟»
«مثل پدرت رفتار نکن. خوب معلوم است عزیزم که کار و پیشه دارد. او یک مامور بیمه فوق العاده موفق است. اسمش پیتر تامکینز است. خانه زیبایی در وست پورت دارد، و چقدر دلم میخواهد که تو و کیمبل اینجا به شمال بیایید و او را ملاقات کنید. می ایید؟»
«البته که می اییم»
«پیتر هم با بی صبری انتظار ملاقات تو را میکشد. به همه گفته چقد رمشهور هستی. مطمئنی که میتوانی پیش ما بیایی؟»
«بله» دنا اخر هفته ها مرخصی داشت، بنابراین مشکلی در میان مبود. «من و کمال
با بی صبری ارزوی دیدار شما را داریم»

هنگامی که دنا به دنبال کمال به مدرسه رفت گفت:«به زودی مادر بزرگ را خواهی دید . عزیزم ما یک خانواده واقعی خواهیم شد»
«خَبَره»
دنا لبخند زد:«خبره یعنی خوبه»

صبح روز شنبه ، دنا و کمال با اتومبیل راهی کانکتی کات شدند. دنا با خوش بینی زیادی به سفر به وست پورت می اندیشید.
او به کمال اطمینان خاطر داد:«در این سفر به ما خیلی خوش خوهد گذشت. مادربزرگ و پدر بزرگ ها نوه میخواهند که لوسشان کنند. این بالاترین حسن بچه دار شدن است. و تو میتوانی گاهی چند روز پیششان بمانی »
کمال باحالتی عصبی گفت:«تو هم می مانی؟»
دنا دستش را فشرد و گفت:«البته که می مانم»
خانه پیتر تامکینز یک کلبه قدیمی زبا کنار جاده بلایند بروک بود. و نهر کوچکی در امتداد ان جاری بود.
کمال گفت :«هی ، عجب خنکه»
در جلویی کلبه باز شد .و ایلین ایوانز انجا ایستاده بود و اثار مبهمی از زیبایی صورتش باقی بود، نشانه هایی از زیبایی دوران جوانی اش ، اما ناخشنودی از زندگی اثار وجاهت سابق را محو کرده بود.
کنار ایلین مرد میانسالی با صورتی دلنشین و لبخند پهنی که بر لبان داشت ایستاده بود.
ایلین با عجله به طرفشان امد و دنا را دردر اغوش گرفت:«دنا. عزیزم!و این هم کیمبل است»
«مادر...»
پیتر تامکینز گفت:«پش خانم دنا ایوانز مشهور ایشان هستند، اره؟ من درباره شما برای همه مشتریانم تعریف کرده ام» بعد و به کمال کرد :«و این هم همان پسری است »نگاهی به بازوی قطع شده پسرک انداخت و گفت:« هی،تو نگفته بودی که او معلول است»
خون در رگهای دنا منجمد شد. حالت ضربه روحی را در چهره کمال مشاهده کرد.
پیتر تامکینز با دلخوری سرش را تکان داد و گفت:« اگز قبل از این حادثه با شرکت ما قرار داد بیمه بسته بود حالا یک پسر ثروتمند بود»
به سمت دنا چرخید و افزود:«بیایید تو. باید گرسنه باشید»
دنا با حرص گفت:«دیگر نیستیم» به طرف ایلین برگشت:«متاسفم مادر . من وکمال به واشینگتن بر میگریدم»
«متاسفم دنا. من..»
«من هم همین طور، امیدورام اشتباه بزرگی مرتکب نشده باشی . عروسی تان مبارک»
«دنا-»
مادر دنا همچنان که دخترش و کمال سوار اتومبیل میشدند و می رفتند مایوسانه انها را نظاره میکرد.
پیتر تامکینز دور شدن ان ها را با حیرت تماشا کرد و گفت:«هی؛ مگر من حرف بدی زدم؟»
ایلین ایوانز اهی کشید و گفت:« نه، پیتر ؛ نه»

کمال در راه بازگشت به خانه خاموش بود. دنا گه گاهی نگاهی به او می انداخت.
«عزیزم خیلی متاسفم. بعضی ادمها واقعا نادان هستند»
کمال به تلخی گفت:«حق با اوست. من یک معلول هستم»
دنا با ناراحتی گفت:«تو معلول نیستی. خوبی و بدی مردم که به تعداد دست ها و پاهایشان نیست. خوبی ادمها به وجودخودشان است»
«راستی؟ و من چی هستم؟»
«تو بازمانده یک جنگ خونین هستی . و من به تو افتخار میکنم. میدانی ، ان اقای ملیح خوش صورت در مورد یک چیز حق داشت – من گرسنه ام. فکر میکنم زیاد برایت مهم نباشد ، اما من یک رستوران مک دونالد را یک کم جلوتر میبینم»
کمال لبخندی زد و گفت:«اُبهته»

پس از ان که کمال به بستر رفت ؛ دنا داخل اتاق پذیرایی شد و نشست تا کمی فکر کند. تلویزیون را روشن کرد و شروع به پرخاندن کانال های خبری کرد. همه به طور مستمر راجع به قتل گری وینترپ سخن می گفتند.
«...انتظار میرود وانت سر پوشیده مسروقه سرنخی از هویت قاتلان به دست دهد...»
«...دو گلوله از اسلحه بیرتا شلیک شده است. پلیس به همه اسلحه فروشی ها سر زده..»
«...و قتل وحشیانه گری وینترپ در محله اعیان نشین شمال غرب شهر ثابت میکند که هیچ کس...»
در اعماق ذهن دنا فکری بود که ازارش میداد . ساعتها طول تا خوابش ببر. صبح وقتی که از خواب برخاست ناگهاتن متوجه شد چه چیز ازارش میدهد. پول و جواهر دست نخورده باقی مانده بود. چرا قاتلان پول و جواهر را با خود نبرده اند؟

M mehrane
1390,06,07, ساعت : 10:51 قبل از ظهر
دنا از جا برخاست و در حالی که گفته های رییس پلیس برنت را در ذهنش مرور میکرد قهوه درست کرد.
ایا از تابلوهای مسروقه فهرستی دارید؟
بله داریم. ان تالبوها همگی اثار مشهوری هشتند. این فهرست را بین موزه ها . دلالان اثار هنری و مجموعه داران پخش کرده ایم. به محض ان که یکی از ان تابلوها پیدا شود مساله حل خواهد شد.
دنا اندیشید ، دزدها حتما میدانسته اند که ان تابلوها را به راحتی نمیشود فروخت. و این یعنی نقشه سرقت توسط مجموعه دار ثروتمندی طراحی شده که قصد دارد تالبلوهای نقاشی را برای خودش نگه دارد. اما چطور چنین ادمی خودش را به دست دو قاتل تبهکار می سپارد؟

صبح روز دوشنبه ؛ هنگامی که کمال از خواب برخاست دنا صبحانه درست کرد و او را به مدرسه رساند.
«عززم روز خوبی داشته باشی»
«فعلا خداحافظ دنا»
دنا کمال را تماشا کرد که از در جلویی مدرسه داخل شد و سپس خودش با اتومبیل رهسپار اداره پلیس در خیابان ایندیا شد.
باز هم برف می بارید و باد ازار دهنده ای می وزید که هر چیزی را که سر راهش بود تکان میداد و به کنار میزد.
کاراگاه پلیس فینیکس ویلسون، مامور تحقیقی راجع به قتل گری وینترپ ، عمری را به مبارزه با اشرار خیابانی گذرانده بود و چند جای زخم روی صورتش نشان میداد که در راه انجام وظیفه تا کجا پیش رفته است. هنگامی که دنا وارد دفترش شد، سرش را بالا اورد ونگاه کرد.
غرغرکنان گفت:«مصاحبه نمیکنم. هر وقت خبر تازه ی درباره قتل وینترپ به دستمان رسید،ان را به همراه بقیه خبرنگاران در کنفرانس مطبوعاتی خواهید شنید»
دنا گفت:«نیامده ام در این خصوص از شما سوال کنم»
رییس پلس با حالتی بد بینانه به او نگریست:« اوه، راستی؟»
«بله راستی. علاقه من به ان تابلوها یی است که به سرقت رفته اند. فکر میکنم شما فهرستی از تابلوها دارید؟»
«خوب که چی؟»
«میشود نسخه ای از ان را به من بدهید؟»
کاراگاه ویلسون با حالتی مشکوک پرسید:«چرا؟ در مغز شما چه میگذرد؟»
«میخواهم ببینم ادمکشان چی دزدیده اند. شاید گزارشی راجع به ان از تلویزیون پخش کنیم»
کاراگاه ویلسون برای لحظه یا دنارا برانداز کرد:«فکر بدی نیست. هر چه قدر این تابلوها نامشان بیشتر سر زبانها بیفتد؛ ادمکش ها شانس کمتری برای فروش دارند» از جا برخاست.«انها 12 تابلو را برداشته اند و تعداد خیلی بیشتری را گذاشته اند بماند. فکر میکنم تنبلی شان امده همه را بردارند. این روزها حمال خوب کم پیدا میشود. از ان گزارش نسخه ای برایتان تهیه میکنم»
چند دقیقه بعد کاراگاه با دو برگ فتو کپی بازگشت و انها را به دست دنا داد:«این فهرست ها تابلوهایی است که به سرق رفته اند . اینهم فهرست دوم است»
دنا با حیرت به او نگاه کد:«فهرست دوم دیگر چیست؟»
«فهرست تمام تابلوهای نقاشی گری وینترپ ، شمل تابلوهایی که ادمکش ها باقی گذاشته اند»
«اوه متشکرم. واقعا لطف کردید»
بیرون اتاق در راهرو، دنا نگاهی به دو فهرست کرد. انچه میدید مبهوت کننده بود. به هوای سرد و یخ زده بیرون قدم گذاشت و رهسپار حراج خانه بزرگ و مشهور جهان موسوم به کریستی شد. حالابارش برف شدیدتر شده بود، و انبوه مردم خرید کریسمس شان را با عجله تمام میکردند تا به خانه ها و دفاتر گرم خود بازگردند.
هنگامی که دنا به حراج خانه کریستی قدم گذاشت ؛ مدیر انجا بلافاصله او را شناخت:«به به! عجب افتخاری نصیب ما شد. دوشیزه ایوانز. چه کاری می توانم برایتان بدهم؟»
دنا توضیح داد:«من دو فهرست از تابلوهای نقاشی را در اختیار دارم. خوشحال میشوم که کسی به من بگوید ارزش این تابوها چقدر است»
«اما، البته . باعث اقتخار ماست.خواهش میکنم از این طرف بیایید»

M mehrane
1390,06,07, ساعت : 12:07 بعد از ظهر
دو ساعت بعد دنا در دفتر مت بیکر بود.
و چنین اغاز کرد:«جریان بسیار عجیبی است»
«ما که دوباره به نظریه توطئه قتل فرضی جناب چیکن لیتل بازنگشته ایم، نه؟»
«خودت به من یگو» او از دو فهرستی که کاراگاه به او داده بود فهرستی طولانی تر رابه دست مت بیکر داد.«این صورت تمام اثار هنری متعلق به گری وینترپ است. فقط در حراج خانه کریستی این تابلوها را دادن بر اورد قیمت کردند»
مت بیکر نظری اجمالی به فهرست انداخت و گفت:«هی؛ چه اثار مشهوری را در این فهرست می بینم. ونسان ونگوگ ، هالس، ماتیس، پیکاسو،مانه»سرش را بالا اورد و گفت:«خوب که چی؟»
دنا گفت:«حالا به این یکی نگاه بینداز » و فهرست کوتاه تری را به دست مت داد، همان که اسامی تابلوهایی را که به سرقت رفته بودند در خود داشت.
مت اسامی را بلند خواند :« کامیل پیسارو، پل کلی، موریس اتریلو، هنری لاباسک، خوب چه چیری نظرت را جلب کرده؟»
دنا اهسته و شمرده گفت:«بسیاری از تابلوهای نقاشی فهرست کامل، هر یک بیش از ده میلیون دلار قیمت دارد» در اینجا مکثی کردو سپس افزود:«اکثر تابلوهای نقاشی در فهرست کوتاه تر، یعنی انهایی که به سرقت رفته اند هر کدام دیست هزار دلار یا کمتر ارزش دارد»
متبیکر چشمانش را یکی دو بار به هم زد و پرسی:«یعنی سارقان تابلوهای ارزان تر را برده اند؟»
«بله. همین طور است. « دنا همان طور که نشسته بود به جلو خم شد:«مت، اگر انها سارقان حرفه ای بودند، بایستی پول و جواهری را هم که در خانه بود می دزدیدند. قبلا فرض میکردیم که یک نفر انها را استخدام کرده تا فقط اثار هنری با ارزش را به سرقت ببرند. اما از این فهرست ها معلوم میشود که انها چیزی از هنر سرشان نمیشده. پس واقعا به چه منظور استخدام شده بوند؟ گر ی وینترپ که مسلح نبود برای چه او را کشتند؟»
«یعنی تو می گویی که از سرقت به عنوان سرپوش استفاده کرده اند، و علت واقعی ورود به خانه ارتکاب جنایت بوده است؟»
«این تنها توضیح منطقی به نظر میرسد»
مت اب دهانش را فرو داد و گفت:« بگذار این فرضیه را بررسی کنیم. فرض کنیم که تیلور وینترپ علی رغم تمام اظهارات، بالاخره دشمنی برای خودش درست کرده و به قتل رسیده. چراباید همه افراد خانواده او رااز صحنه روزگار محو کنند؟»
دنا گفت:«نمیدانم. این همان چیزی است که میخواهم بفهمم»
دکتر ارماند دویچ یکی از حاذق ترین روانپزشکان واشینگتن بود، مردی هفتاد و چند ساله با ظاهری متشخص و با ابهت ، و پیشانی عریض و چشمان ابی نافذ. دکتر با ورود دنا سرش را بالااورد و به او نگاه کرد.
«دوشزه ایوانز؟ چه عجب این طرفها؟»
«بله،اقای دکتر. واقعا ممنونم که مرا به حضور پذیرفتید. به خاطر مساله خیلی مهمی میخواستم ببینمتان»
«خوب ، ان مساله خیلی مهم چیست؟»
«ایا درباره مرگ افراد خانواده وینرپ چیزهایی شنیده اید؟»
«البت که شنیده ام. مصیبت های بزرگی بود. چقدر برای این خانوداه اتفاقات مرگبار رخ داده است»
دنا گفت:«و اگر ان مرگها اتفاقی نبوده باشد چی؟»
«چی؟ چه میگویی؟»
«این احتمال وجود دارد که همگی به قتل رسیده باشند»
«اعضای خانوده وینترپ به قتل رسیده باشند؟ این خیلی بعید به نظر میرسد. دوشیزه ایوانز . خیلی بعید است»
«اما محتمل است»
«چه جیزهایی باعث شده که تو فکر کنی انها به قتل رسیده اند؟»
دنا اعتراف کرد:«این-این فقط یک حدس است»
«اها فهمیدم . حدس میزنی»
دکتر ویچ انجا نشسته بود ، او را برانداز میکرد:«من گزارش های خبری تورا از سارایوو تماشا میکردم. گزارشگر ماهری هستی»
«ممنونم»
دکتر ویچ در حالی که ارنج هایش را روی میز قرار داده بود به جلو خم شد و چشمانش را به چشمان دنا دوخت:« بنابراین مدت نه چندان زیادی پیش ، تو درگیر جنگ خونینی بوده ای، بله؟»
«بله»
«درباره اشخاصی که مورد تجاوز قرار گرفته اند ، کشته شده اند. بچه هایی که به قتل رسیده اند . گزارش تهیه کرده ...»
دنا گوش میداد و پکر بود.
«از قرار تحت تنش روحی زیادی بوده ای»
دنا گفت:«بله»
«چند وقت است که به وطن برگشته ای=پنج یا شش ماه؟»
دنا گفت:«سه ماه»
دکترسرش را به علامت رضایت تکان داد:« این مدت برای سازگاری مجدد با زندگی ارام شهری مدت زیادی نیست. نه؟ حتما راجع به جنایت های وحشتناکی که شاهد شان بودی هنوز هم کابوس می بینی. و ذهن ناخود اگاه تو تصور میکند..»
دنا حرف دکتر را قطع کرد:«اقای دکتر. من که بیمار مبتلا به سوءظن نیستم. من مدرکی در دست ندارم. اما به دلایلی معتقدم مرگ اعضای خانواده وینترپ تصادفی نبوده. به دیدن شما امدم چون امیدوار بودن شما به من کمک کنید»
«کمک کنم؟ چه جوری؟»
«من دنبال انگیزه میگردم . چه انگیزه ی می توانست باعث شود کسی اعضای یک خانواده را به کلی از صحنه روزگار محو کند؟»
دکتر دویچ نگاهی به دنا انداخت و انگشتان و مچ دستش را در هوا چرخاند:«البته، چنین تهاجم های وحشیانه پیشینه هایی در تاریخ دارد. خصومت خانوادگی یا قومی..انتقام. در اینالیا سنت مافیا در شرایط بخصوصی کشتن همه افراد یک خاندان است. یا میتواند مربوط به قاچاق مواد مخدر باشد. شاید هم گرفتن انتقام به خاطر مصیبت بزرگی بوده که ان خانواده موجبش شده است. یاممکن است قاتل دیوانه ای باشد که هیچ انکیزه منطقی ندارد تا-»
دنا گفت:«فکر نمیکنم چنین چیزی در این مورد صدق کند»
«پس، غیر از موارد فوق میتوان از قدیمی ترین انگیزه در جهان برای قتل عام یک خانواده نام برد. پول»
پول. دنا هم قبلا به ان فکر کرده بود.

والتر کاکین ، رییس دفتر کاکین ، تیلور و اندرسن ، برای مدت بیش از بیست و پنج سال وکیل خانوده وینترپ بود. او مرد مسن و موقری بود که به دلیل التهاب مفاصل لنگان لناگن راه میرفت، اما با ان که بدنش ضعیف و نزار بود؛ مغزش مثل رایانه کار میکرد.
او لحظه ای دنا را برانداز کرد و گفت:«شما به منشی من گفتید که میخواهید درباره اموال خانوده وینترپ با من صحبت کنید؟»
»بله»
کاکین اهی کشید و. گفت:« واقع باور نکردنی است که بر سر ان خانواده نازنین چه امد. باور نکردنی»
دنا گفت:« اینطور که شنیده ام شما به امور حقوقی و مالی انها رسیدگی میکردید»
«بله»
»اقای کاکین ، طی یک سال گذشته ایا در این امور چیز غیر عادی مشاهده نکردید؟»
وکیابا کنجکاوی به دنا نگریست:«غیر عادی از چه لحاظ؟»
دنا محتاطانه گفت:«این موضوع شاید عجیب به نظر برسد؛ اما- اگر کسی وجود داشت که از هر یک از اعضای خانواده ..اخاذی میکرد ایاشما باخبر میشدید؟»
لحظه ای سکوت برقرار شد «منظورتان این است که اگر انها به کسی مرتبا مقادیر هنگفتی پول پرداخت میکردند من باخبر میشدم ا نه؟»
«بله»
«فکر می کنم بله، باخبر میشدم»
دنا باسماجت پرسید:« و ایا موردی شبیه این وجوداشت؟»
«مطقا نه و فکر میکنم شماعقیده دارید که مرگ اعضای خانواده وینترپ نوعی جنایت بوده است بله؟ باید به شما بگویم که من این نظریه را کاملا مسخره میدانم»
دنا گفت:« اما همه انها فوت کرده اند. اموال این خانواده بایستی میلیاردها دلار ارزش داشته باشد. خییل ممنون میشوم که به من بگویید این همه پول به چه کسی به ارث میرسد»
دنا دید که وکیل در قوطی کوچکی حاوی قرص را گشود ، یک قرص از ان بیرون اورد و ان را با جرعه ای اب فرو داد:«دوشیزه ایوانز . ما هرگز درباره امور موکلانمان با کسی صحبت نمیکنیم» مکثی کرد سپس ادامه داد:« به هر حال، در این مورد فکر میکنم اشکالی نداشته باشد که حقیقت را بگویم، چون این موضوع فردا صبح در روزنامه ها اعلام خواهد شد»
پس، به جز موارد فوق می توان از قدیمی ترین انگیزه د ر جهان برای قتل عام یم خانواده نامبرد-پول.
والتر کاکین نگاهی به دناانداخت و گفت:«با مرگ گری وینترپ ، اخرین عضو بازمانده خانواده -»
«بله؟»نفس دنا بند امد.
«تمام ثروت خانواده وینترپ صرف امور خیریه خواهد شد»

M mehrane
1390,06,09, ساعت : 12:00 قبل از ظهر
فصل ششم
کارکنان اماده پخش اخبار شامگاهی میشدند.
دنا در استودیو«آ» پشت میز اجرای برنامه اخبار تشسته بود، تغییرات اخرین دقایق در خبرها را مرور میکرد.گزارش های خبری که از خبرگزاری ها و منابع پلیس در تمام طول روز رسیده بود . بررسی و انتخاب یا رد میشد.
در کنار دنا پشت میز پخش خبر ، جف کانرز و ریچارد میلتون نشسته بودند. اناستازیا مان شروع به شمارش معکوس کرد و وبا بالا و پایین بردن انگشت سبابه اش و اعلام 1-2-3 چراغ قرمز دوریبین روشن شد.
صدای با ابهت اعلام کننده خبر به گوش رسید. «اخبار زنده شامگاهی ساعت یازرده شب از شبکه دبلیو تی ان، بااجرای دنا ایوانز» . دنا در دوریبین خندید. – و ریچارد ملتون.
ملتون در دوربین نگاه کرد و سر تکان داد. «جف کانرز اخبار ورزشی و ماروین گریر وضعیت اب و هوا رابه اطلاع شما می رسانند. اخبار شامگاهی ساعت یازده اکنون اغاز میوشد»
دنا در دوربین نگاه کرد:«شب بخیر ، بیندگان عزیز. من دنا ایوانز هستم.»
ریچارد ملتون لبخند زد :« و من ریچارد ملتون هستم»
دنا از روی دستگاه تله پرامپتر شروع به خواندن کرد:«داستان پرهیحانی بریتان داریم. عملیات تعاقب پلیس امشب ساعاتی پیش پایان یاغت. این عملیات به دنبال سرقت مسلحانه ای از یک مشروب فروشی در مرکز شهر صورت گرفت»
«نوار اول را بگذار»:
صحنه عوض شد. و داخل یک هلیکوپتر نمایان شد. در قسمت هدایت هلیکوپتر دبلیو تی ان، نورمن برانسون ، خلبان سابق نیروی دریایی نشسته بود، و در کنار او الیس باکر قرار داشت. زاویه دوربین تغییر کرد، پایین پای انها سه اتومبیل پلیس خودروی چهار دری را که به یک درخت برخورد کرده بود محاصره کرده بودند.
الیس بارکر گفت:«تعقیب هنگامی اغاز شد که دو مرد وارد مشروب فروشی هیلی در خیابان پنسلونیاشدند و سعی کردند با تهدید مسلحانه کارمند فروشگاه ، دخل مغازه را تصاحب کنند. ان کارمند مقاومت کرد و دکمه زنگ خطر فراخوانی پلیس را فشرد. سارقان گریختند اما پلیس انها را به مسافت شش کیلومتر تعقیب کرد تا ان که اتومبیل به درخت برخورد نمود و متوقف شد»
از ان تعقیب و گریز توسط هلیکوپتر ایستگاه خبری فیلمبرداری شده بود. دنا که به تصاویر نگاه میکرد اندیشید ، بهترین کاری که مت توانست بکند این بود که الیوت را وادار کرد ان هلیکوپتر را بخرد. به کمک این هلیکوپتر تازه پوشش خبری ما زمین تا اسمان فرق کرده است.
سه گزارش خبری دیگر هم بود و کارگزدان برای استراحت علامت داد. دنا گفت:«پس از پیامهای بازرگانی دوباره نزدتان باز خواهیم گشت»
یک اگهی بازرگانی روی صفحه تلویزیون ظاهر شد.
ریچارد ملتون رو به دنا گفت:«نگاهی به یرون بینداز؟ هوا افتضاح است»
دنا خندید :«میدانم . بیچاره گزارشگر وضع اب و هوای ما کلی پیامهای گله و شکایت در رایانه اش خواهد دید»
چراغ قرمز دوریبین روشن شد. دستگاه تله پرامپتر برای لحظه ای سفید بود . سپس شروع به چرخیدن کرد . دنا شروع به خواندن کرد:«امسال شب نو ؛ من دلم میخواهد-»او دست از خواندن برداشت همچنان که به بقیه کلمات روی دستگاه نگاه میکرد مات و متحیر مانده بود. نوشته شده بود:«..دلم میخواهد که هان شب ازدواج کنیم. از این به بعد همیشه شب سال نو را به دو مناسبت جشن خواهیم گرفت»
جف در کنار دستگاه تله پرامپتر بود و میخندید.
دنا در دوریبین نگاه کرد و با شرمندگی گفت:«پس – پس از یک اگهی بازرگانی کوتاه دیگر در خدمتتان خوااهیم بود» چراغ قرمز شد.
دنااز جا برخاست:«جف!»
انها به طرف هم رفتند و همدیگر را در اغوش گرفتند. جف پرسید:«خوب، چه میگویی؟»
او جف را محکم در بر خود نگه داشت و نجوا کرد:«میگویم بله»
استودیو از طنین فریاد شادی کارکنان به لرزه در امد.
هنگامی که اخبار به پایان رسید و انهابا هم تنها شدند جف گفت:« دلبندم، چی دوست داری؟ مراسم عروسی بزرگ و مفصل ، یا مراسم کوچک، یا متوسط؟»
دنا از وقتی که دختر کوچکی بود به مراسم عروسی اش فکر میکرد ارزوهایی در سر داشت. او خودش را در لباس عروسی سپید توری و زیبایی با دنباله بلند مجسم میکرد. در فیلمهایی که دیده بود همیشه هیجانی جنون امیز برای ازدواج داشت...
اماده کردن فهرست مدعوین ...انتخاب رستورانی که غذای عروس را تامین کند... ساقدوش هاس عروس...کلیسا....همه دوستانش در ان مراسم شرکت کند، به علاوه مادرش. این بهترین و عالی ترین روز زندگیش خواهد بود و حالا ازدواج اوبه واقعیت می پیوست.
جف گفت:«دنا؟» منتظر پاسخی از سوی اوبود.
دنا اندیشید ، اگر جشن عروسی مفصلی در کار بود ؛ ناچار باید مادرم و شوهرش را دعوت کنم. نمیتوانم چنین بلایی سر کمال بیاورم .
دنا گفت:«بیا به قصد ازدواج با هم فرار کینم»
جف حیرت زده سر تکان داد:«اگر این چیزی است که تو میخواهی ، پس من هم با ان موافقم»

کمال از شنیدن اینخبر خیلی خوشحال شد.«منظورت این است جف با مازندگی خواهد کرد؟»
«همینطوره . از این پس با هم خواهیم بود. عزیزم تو صاحب یک خانواده واقعی خواهی شد»
دنا ساعتی کنار تخت کمال نشست، با هیجان درباره اینده شان صحبت میکرد. ان سه نفر با هم زندگی خواهند کرد ، با هم به تعطیلات خواند رفت، و همیشه با هم خواهندبود ، این کلمه جادویی یا هم.

هنگامی که کمال خوابید ؛ دنا به اتاق خوابش رفت. و رایانه اش را روشن کرد. اپارتمان ، اپارتمان ، ما به یک اپارتمان دو خوابه ، بادو حمام ؛ یک اتاق پذیرایی ، اشپرخانه ، اتاق غذاخوری ، و شاید هم یک دفت رو یک اتاق مطالعه احتیاج خواهیم داشت. پیدا کردن چنین اپارتمانی نباید خیلی دشوار باشد.

M mehrane
1390,06,10, ساعت : 09:05 بعد از ظهر
دنا به خانه ویلایی باشگوه گری وینترپ اندیشید که خالی مانده بود. و فکرش دوباره مشغول به گردش کرد. در ان شب واقعا چه اتفاقی افتاده بود؟ و چه کسی زنگ خطر خانه را خاموش کرده بود؟ اگر نشانی از شکستن قفل در و پنجره وجود ندارد پس چطور سارقان داخل منزل شده اند؟ تقریبا به طور نا خود اگاه انگشتانش کلمه «وینترپ» را روی صفحه کلیدهای رایانه ماشین کرد. لعنت بر من . مرا چه میشود؟ دنا همان اطلاعات را که قبلا دیده بود روی صفحه نمایشگر مشاهده کرد.
محلی. ایالات متحده امریکا.واشنگتن دی سی. دولت . سیاست.بنگاه تحقیقات فدرال
*وینترپ،تیلور –به عنوان سفیر اعزامی امریکا به روسیه خدمت کرد و یک معاهده تجاری مهم را با ایتالیا به امضا رساند...
* وینترپ،تیلور –میلیاردر خودساخته تیلور وینترپ که وجود ش را وقف خدمت به کشورش کرد...
* وینترپ،تیلور –خانواده وینترپ صندوق های نیکوکاری برای کمک به مدارس و کتابخانه ها تاسیس کردند. و برنامه های کمک به مناطق محروم کشور را به پیش بردند...
پنجاه و چهار جایگاه رایانه ای برای خانواده وینترپ وجود داشت. دنا میخواست به جست و جوی اگهی برود که ورود اتفاقی جایگاهی توجهش را جلب کرد.
* وینترپ،تیلور –دعوای حقوقی با جون سینیسی ، منشی سابق تیلور وینترپ . که به عنوان یک دعوای حقوقی ثبت شد. و مدت کمی بعد از ان صرف نظر گردید.

او دوباره ان سطرها را خواند. از خودش پرسید چه نوع دعوای حقوقی؟
او چند جایگاه رایانه ای دیگر مربوط به خانواده وینترپ را گشود. اما هیچ ذکر دیگری از دعوای حقوقی دیگری وجود نداشت. دنا نام جون سینیسی را ماشین کرد. اطلاعاتی راجع به وی موجود نبود.

«ببخشید این یک خط اطلاع رسانی خصوصی است؟»
«بله»
«گزارشی درباره جایگاه های رایانه ای که بررسی شان کردم میخواهم»
«بلافاصله برایتان مخابره خواهیم کرد»

صبح فردای ان روز دنا پس از رساندن کمال به مدرسه به دفترش امد، و بلافاصله سراغ دفتر راهنمای تلفن واشینگتن رفت. هیچ جا نامی از جون سینیسی ندید. راهنمای تلفن مریلند را امتحان کرد..ویرجینیا...هیچ موفقیتی حاصل نشد. او نتیجه گرفت حتما از این منطقه نقل مکان کرده است.
تام هایکنز ، تهیه کنند اخبار به دفتر دنا امد. «دیشب باز هم از همه رقبا جلو افتادیم»
«چه عالی» دنا بری لحظه ای در فکر بود:«تام ، ایا در شرکت تلفن اشنا داری؟»
«بله. به خط تلفن احتیاج داری؟»
«نه. میخواهم ببینم ایا ممکن است کس شماره تلفن داشته باشد که در دفتر راهنما ثبت نشده باشد؟فکر میکنی بتوانی این را بررسی کنی؟»
«نامش چیست؟»
«سینیسی. جون سینیسی»
تام اخمی کرد و پرسید:«عجیبه. چرا این اسم به نظرم اشنا میاید؟»
«او درگیر دعوای حقوقی با تیلور وینترپ بود»
«اه. بله. حالا به خاطراوردم. یک سال پیش بود. تو در یوگوسلاوی بودی. فکر میکردم داستانی داغ و شنیدنی باشد. اما خیلی به سرعت سر و صدایش را خواباندند. این خانم حالا احتمالا در جایی در اروپا زندگی میکند. اما سعی میکنم که بفهمم کجاست»
پانزده دقیقه بعد الیویا وانکینز گفت:«تام پشت خط است»
«تام؟»
«جون سینیسی هنوز در واشینگتن زندگی میکند. شماره تلفتش را که در دفتر ثبت نشده است برایت پیدا کردم. ان را میخواهی؟»
دنا گفت:«بله. حتما» قلمی برداشت:«خوب بگو»
« پنج. پنج. پنج. دو .شش. نه. صفر»
«متشکرم»
«تشکر لفظی که فایده ای ندارد . لااقل ناهاری مهمانمان کن»
«باشد. مسئله ای نیست«
در دفتر باز شد . دین الریچ ، رابرت فن ویک، و ماریا تابوسو ، سه نویسنده ای که در بخش اخبار تلویزیون کار میکردند داخل شدند.
رابرت فن ویک گفت:«امشب اخبار خونباری داریم. دو حادثه خارج شدن قطار از خط،یک سقوط هواپیما، و یک زلزله بزرگ»
چهار نفری شروع به خواندن گزارش های خبری واصله کردند. دو ساعت بعد وقتی که جلسه پایان افت دنا تکه کاغذی را که شماره تلفن جون سینیسی روی ان نوشته شده بود برداشت و شماره گرفت.
زنی به تلفن جواب داد:«منزل دوشیزه سینیسی»
«بخشید ممکن است با دوشیزه سینیسی صحبت کنم؟ من دنا ایوانز هستم»
زن گفت:«ببینم ایشان وقت دارند یا نه. لطفا یک لحظه منتظر بمانید»
دنا منتظر ماند. صدای زن دیگری در تلفن به گوش رسید صدایش اهسته و مردد بود:«الو..»
«دوشیزه سینیسی؟»
«بله»
«من دنا ایوانز هستم. میخواستم ببینم که ایا-»
«همان دنا ایوانز معروف؟»
«اه. بله»
«اوه من اخبار شما را هر شب تماشا میکنم. از طرفداران پر و پا قرص شما هستم»
دنا گفت:«ممنونم. واقعا شرمنده ام میکنید. میخواستم ببینم ایا ممکن است چند دقیقه وقتتان را در اختیار من بگذارید. دوشیزه سینیسی؟ میخواستم با شما صحت کنم»
«شما میخواهید با من صحبت کنید؟» خوشجالی و تعجب در صدایش احساس میشد.
«بله. میشود جایی همدیگر را ببینیم؟»
«بله. حتما و دلتان میخواهد به منزل من بیایید؟»
«بله. عالی است. از نظر شما کی مناسب است؟»
مکث کوتاهی پیش امد:«هر وقت شما دوست داشته باشد. من تمام طول روز در خانه هستم»
«فردا بعد از ظهر چطور است؟ مثلا حوالی ساعت دو بعد از ظهر؟»
«بسیار خوب»او نشانی منزلش را به دنا داد.

M mehrane
1390,06,11, ساعت : 07:20 بعد از ظهر
دنا گفت:«فردا می بینمتان.» و گوشی تلفن را گذاشت . برای چه این کاررا میکنم؟ بسیار خوب، شاید این پایانی برای تخیلاتم باشد.

ساعت دو بعدازظهر روز بعد ، دنا سوار اتومبیلش به مقابل برج بلندی در خیابان پرینس که اپارتمان جون سینیسی در ان واقع بود رسید. یک نگهبان اونیفورم پش جلوی ساختمان ایستاده بود. دنا به ان ساختمان زیبا و با ابهت نگاه کرد و اندیشید ، چطور یک منشی میتواند در اینجا زندگی کند؟اتومبیلش را پارک کرد و داخل سرسرای مجتمع شد. ماموری پشت میزش نشسته بود.
«بفرمایید با کی کار داشتید؟»
«قرار ملاقاتی با دوشیزه سینیسی دارم. دنا ایوانز هستم»
«بله. دوشیزه ایوانز. ایشان منتظر شما هستند. سوار اسانسور شوید و دکمه مربوط به بام ساختمان را فشار دهید. اپارتمان آ»
اپارتمان روی بام؟
هنگامی که دنا به طبقه اخر ساختمان رسید ، از اسانسور خارج شد و زنگ اپارتمان آ را به صدا در اورد. مستخدمه ای اونیفورم پوش در را باز کرد.
«دوشیزه ایوانز؟»
«بله»
«خواهش میکنم بفرمایید تو»
جون سینیسی در یک اپارتمان دوازده اتاقه با تراس بزرگی که مشرف به شهر بود زندگی میکرد. مستخدمه دنا را از یک راهروی طویل به اتاق نشیمن بزرگی هدایت کرد که همه اسباب و وسایل ان به رنگ سفید بود و به طرز بسیار زیبایی مبله شده بود. زنی ریز اندام و لاغر روی کاناپه ای نشسته بود و به محض ورود دنا از جایش برخاست.
جون سینیسی مایه حیرت دنا شده بود. او نمیدانست توقع چه جور ادمی را باید داشته باشد، اما ان زنی که بلند شد تا به او خوشامد بگوید ، تنها کسی بود که دیدنش در تصور دنا نمی گنجید. جون سینیسی کوچک اندام و دارای قیافه ای زشت و بی نمک بود. و چشمان ریز و گود افتاده ی قهوه ای رنگی داشت که پشت عینک ته استکانی مخفی شده بود. صدایش خجولانه و تقریبا غیر قابل شنیدن بود.
«دوشیزه ایوانز. از ملاقات شما واقعا خوشحالم. خوشحالم که از نزدیک می بینمتان.»
دنا گفت:«من هم خوشحالم که تقاضایم را پذیرفتید، » او در کنار سینیسی روی کاناپه سفید بزرگی نزدیک تراس نشست.
«همین حالا میخواستم دستور چای بدهم. شما هم که میل می کنید؟»
«بله. متشکرم»
جون سینیسی رو به مستخدمه اش کرد و با کمرویی گفت:« گرتا، میشود برایمان چای بیاوری؟»
«بله خانم»
«ممنونم . گرتا»
دنا احساس کرد سراسر ان صحنه غیر واقعی است. او اندیشید ، جون سینیسی اصلا با این خانه باشکوه روی بام جور در نمی اید. چطور استطاعت زندگی در اینجا را دارد؟ چه توافقی باتیلور وینترپ کرده است؟ و ان دعوای حقوقی بر سر چه بود؟
جون سینیسی یا صدای ملایمی میگفت:«...و من هرگز تماشای اخبار شما را فراموش نمیکنم. فکر میکنم شما فوق العاده اید»
«متشکرم»
«یادم میاید که شما زمانی در سارایوو بودید و با وجود تمام ان بمب های وحشتناک و گلوله هایی که شلیک میشد از انجا گزارش ارسال میکردید. همیشه می ترسیدم مبادا اتفاقی برایتان بیفتد»
«صادقانه بگویم، خودم هم میترسیدم»
«حتما برایتان تجربه وحشتناکی بوده است»
«بله، به لحاظی بله»
گرتا با یک سینی چای و کلوچه داخل شد، و ان را روی میز جلوی دوزن قرار داد.
جون سینیسی گفت:«خودم میریزم»
دنا او را که در فنجان چای می ریخت تماشا میکرد.
«کلوچه میل دارید؟»
«نه. ممنون»
جون سینیسی یک فنجان چای به دست دنا داد، سپس فنجان چایی هم برای خودش ریخت. «همان طور که گفتم واقعا از ملاقات شما خوشحالم، اما من-من نمی توانم حدس بزنم که راجع به چه میخواستید با من صحبت کنید»
«میخواستم راجع به تیلور وینترپ یا شما صحبت کنم»
ان زن تکانی خورد و کمی چای از فنجان روی پایش ریخت. رنگ صورتش به سفیدی گرایید.
«حالتان خوب است؟»
«بله، من – من خوبم» او تکه پارچه ای را اهسته به دامنش مالید و اثرات چای را پاک کرد. «نمی-نمیدانستم که شما میخواهید در این مورد..»کلامش ناتمام ماند.
جو اتاق ناگهان تغییر کرد. دنا گفت«شما زمانی منشی تیلور وینترپ بودید ، اینطور نیست؟»
جون سینیسی محتاطانه گفت:«بله اما یک سال پیش از استخدام اقای وینترپ خارج شدم. متاسفم که نمی توانم به شما کمکی بکنم.» زن تقریبا می لرزید.
دنا با لحن تسکین بخش گفت:« من درباره خوبی های اقای تیلور وینترپ خیلی چیزها شنیده ام. به خودم گفتم شاید شما هم بتوانید چیزی به این مطالب اضافه کنید»
به نظر رسید که جون سینیسی خیالش کمی راحت شد:« اوه، بله البته که می توانم. اقای وینترپ مرد بزرگی بود»
«شما چند وقت برایش کار میکردید؟»
«تقریبا سه سال»
دنا لبخندی زد:«حتما برایتان تجربه فوق العاده ای بوده است»
«بله،بله، کاملا همین طور است. دوشیزه ایوانز» حالا او خیلی اسوده خاطر تر به نظر میرسید.
«اما شما علیه او یک دعوای حقوقی مطرح کردید«
وحشت دوباره به چشمان جون سینیسی بازگشت:«نه. منظورم این است که بله. اما می دانید، این کار من اشتباه بود، من اشتباه کردم»
«چه نوع اشتباهی؟»
جون سینیسی با دهانش را فرو داد:« من- من حرفی را که اقای وینترپ به کسی گفته بود اشتباه فهمیدم. خیلی احمقانه رفتار کردم. از خودم شرمنده ام»
«شما از ایشان شکایت کردید، اما به او به دادگاه نرفتید؟»
«نه. او- ما با هم به توافق رسیدیم. چیز مهمی نبود»
دنابه اطراف ان اپارتمان مجلل روی بام نگریست. و گفت:« که اینطور . میشود بگویید که چطور با هم به توافق رسیدید؟»
زن گفت:«نه. متاسفم نمی توانم بگویم. این خیلی محرمانه است»
دنا لز خودش می پرسید که چه مساله ای باعث شده چنین زن کم روی بزدلی علیه مرد نیرومندی چون تیلور ونیترپ اقامه دعوا کند. و چرا این زن انقدر از حرف زدن وحشت داشت؟از چه می ترسید؟»
سکوتی طولانی برقرار شد. جون سینیسی دنا را نظاره میکرد، و دنا احساس میکرد او میخواهد چیزی به وی بگوید.
«دوشیزه سینیسی-»
جون سینیسی از جا برخاست:« متاسفم که حرف بیشتری ندارم بزنم –دوشیزه ایوانز ، دیگر کاری با من ندارید..»
دنا گفت:«بله. می فهمم»
کاش می فهمیدم.

M mehrane
1390,06,11, ساعت : 08:14 بعد از ظهر
او نوار را در دستگاه ضبط صوت گذاشت و دکمه را فشار داد.
:« من- من حرفی را که اقای وینترپ به کسی گفته بود اشتباه فهمیدم. خیلی احمقانه رفتار کردم. از خودم شرمنده ام»
«شما از ایشان شکایت کردید، اما به او به دادگاه نرفتید؟»
«نه. او- ما با هم به توافق رسیدیم. چیز مهمی نبود»
« که اینطور . میشود بگویید که چطور با هم به توافق رسیدید؟»
«نه. متاسفم نمی توانم بگویم. این خیلی محرمانه است»
«دوشیزه سینیسی-»
« متاسفم که حرف بیشتری ندارم بزنم –دوشیزه ایوانز ، دیگر کاری با من ندارید..»
«بله. می فهمم»
نوار تمام میشود.
بازی شروع شده بود.
دنا با یک دلال معاملات ملکی قرار داشت.که اپارتمان هایی را به او نشان بدهد ، اما همه صبحش بیهوده گذشت. او و ان دلال بنگاه معاملات ، محلات جورج تاون ، میدان دوپون ، و منطقه ادامز –مورگن رازیر پا گذاشتند. اپارتمان ها یا خیلی کوچک ، با خیلی بزرگ ، یا بیش از حد گران بودند. دنا موقع ظهر دیگر از عوض کردن خانه اش کاملا نا امید شده بود.
دلال معاملات املاک با لحنی اطمینان بخش گفت:« نگران نباشید. دقیقا همان چیزی را که مورد نظرتان هست پیدا خواهسم کرد»
دنا گفت:«امیدوارم.» و هر چه زودتر.
دنا نمی توانست فکر جون سینیسی را از سرش بیرون کند. ان گزک چه بوده که او از تیلور وینترپ در دست داشته و باعث شده است وینترپ در قبال سکوت او پول ان خانه مجلل روی بام و خدا میداند پول چه چیزهای دیگری را بپردازد؟ دنا اندیشید، ان زن میخواست چیزی به من بگوید. از این بابت مطمئنم. بادی دوباره با او صحبت کنم.
وی دوباره به اپارتمان جون سینیسی تلفن زد. گرتا گوشی را برداشت:«عصر بخیر»
«گرتا ، من هستم، دنا ایوانز . میخواهم با دوشیزه سینیسی صحبت کنم. خواهش میکنم»
«متاسفم ، دوشیزه سینیسی به هیچ تلفنی پاشخ نمی دهند»
«بسیار خوب . اگر ممکن است به او بگو که دنا ایوانز تلفن زد؛ من میخواستم-»
«متاسفم ، دوشیزه ایوانز. دوشیزه سینیسی در دسترس نیستند» خط قطع شد.

فردای ان روز دنا کمال را به مدرسه اش برد. در اسمان سرد و یخ زده ، افتاب کم رنگی تلاش میکرد از لا به لای ابرها بیرون بتابد. در گوشه و کنار خیابان ها در همه جا ،همان پاپانوئل های دورغین زنگوله های جمع اوری اعانه را برای دریافت کمک های مردمی به صدا در می اوردند.
دنا اندیشید بایستی تا قبل از سال نو اپارتمانی مناسب پیدا کنم. که برای هر سه نفرمان جای کافی داشته باشد.
هنگامی که او به استودیو رسید، اوقات صبح را در جلسه ای با کارکنان اخبار گذراند. انها بحث میکردند که چه مطالبی را عنوان کنند و نیز راجع به مناطقی که بایستی از انجا فیلمبرداری میکردند سخن می گفتند. ماجرای یک قتل بسیار وحشیانه که معمای ان حل نشده بود جزو اخبار بود و این دنا را باد خانواده وینترپ انداخت.
او بار دیگر شماره تلفن جون سینیسی را گرفت.
«عصر بخیر»
«گرتا ، خیلی مهم است که با دوشیزه سینیسی صحبت کنم. به او بگو که دنا ایوانز-»
«دوشیزه ایوانز ، ایشان با شما صحبت نمیکنند» و خط قطع شد.
دنا از خودش پرسید:چه اتفای افتاده؟
او به دفتر مت بیکر رفت تا وی را ببیند. اَبی لاسمن با او سلام و احوالپرسی کرد .
«تبریک میگویم!شنیده ام که قرار ازدواج گذاشته شده است»
دنا لبخند زد:«بله»
اَبی اهی کشید و گفت:«چه پیشنهاد عاشقانه ای»
«او مرد محبوب من است»
«دنا، نظر«طالع بینی عشقی» روزنامه این است که تو پس از عروسی بهتر است بیرون بروی و چند کیسه حاوی قوطی کنسرو و مواد غذایی فاسد نشدنی بخری و انها را در صندوق عقب اتومبیلت بگذاری»
«منظورت از این حرفها..»
«خانم طالع بین میگوید که یک روزی ممکن است در خیابان تصمیم بگیری کمی تفریح فوق برنامه داشته باشی و دیرتر به خانه بروی. وقتی جف از تو بپرسد که کجا بوده ای ؛ فقط کافی است ان کیسه را به او نشان بدهی و بگویی :« خرید میکردم» او هم-»
«ممنونم . اَبی عزیزم. مت در دفترش است؟»
«بهش میگویم که اینجایی»
لحظاتی بعد دنا در دفتر مت بیکر بود.
«بنشین دنا. خبرهای خوبی برایت دارم. اخرین نظر سنجی همین حالا به دستمان رسید. ما دیشب دوباره در صدر پر بیننده ترین برنامه ها ی خبری قرار گرفتیم. و رقبا را از میدان به در کردیم»
«عالیه مت . من با منشی سابق تیلور وینترپ صحبت کردم و او -»
مت خندید:«شما متولدین برج سنبله ( شهریور) هرگز نا امید نمی شوید ، اینطور نیست؟ تو که گفتی که دیگر-»
«میدانم. اما این را گوش کن. وقتی که این خانم برای تیلو ر وینترپ کار میکرد، یک دعوای حقوقی علیه او مطرح کرد، ولی این دعوا هرگز به مرحله محاکمه نرسید چون وینترپ با منشی اش به توافق رسید. و او هم از شکایت صرفنظر کرد. خانم منشی حالا در یک اپارتمان مجلل روی بام که قطعا با حقوق منشی گری نمی توانسته بخرد زندگی میکند، بنابراین توافق انها بایستی خیلی سخت و پرهزینه بوده باشد. به محض اینکه نام تیلور وینترپ را به زبان اوردم ، زن بیچاره خیلی وحشت کرد ، تمام بدنش می لرزید. طو.ری رفتار میکرد مثل اینکه می ترسید جانش را از دست بدهد»
مت بیکر صبورانه گفت:« ایا خودش گفت که می ترسد جانش را از دست بدهد؟»
«نه»
«ایا گفت از تیلور وینترپ می ترسد؟»
«نه. اما-»
«پس شاید او از دوست پسری که او را کتک میزند یا سارقینی که زیر تختش مخفی شده اند ترسیده باشد. تو هیچ مدرکی در دست نداری که موضوع را تعقیب کنی، اینطور نیست؟»
«خوب ، من-» دنا حالت چهره مت را مشاهده کرد و ادامه داد:«در واقع مدرکی در دست ندارم»
«بسیار خوب ؛ درباره نظر سنجی باید بگویم که ..»
جون سینیسی اخبار شامگاهی شبکه دبلیو تی ان را تماشا میکرد. دنا میگفت:«..و در اخبار محلی ، بر طبق اخرین گزارش ها ، میزان جنایت در ایالات متحده طی دوازده ماه گذشته بیست و هفت درصد کاهش داشته است. بیشتر این کاهش جناایت مربوط به شهرهای لوس انجلس، سان فرانسیسکو، و دیترویت بوده است...»
جون سینیسی با دقت به چهره دنا می نگریست، به چشمان او خیره شده بود سعی میکرد تصمیمی بگیرد . او همه برنامه اخبار را تا اخر تماشا کرد و هنگامی که برنامه به پایان رسید تصمیمش را گرفته بود.

M mehrane
1390,06,11, ساعت : 09:30 بعد از ظهر
فصل 7
صبح روز دوشنبه هنگامی که دنا به دفترش پا گذاشت الیویا گت:«صبح بخیر، سه پیام تلفنی برایت دارم. پیام از سوی زنی است که نامش را نمی گوید»
«شماره تلفنی داد؟»
«نه.گفت خودش تلفن خواهد زد»
سی دقیقه بعد الیویا گفت:« ان زن دوباره پشت خط است. میخواهی با او صحبت کنی؟»
«اه» دنا گوشی را برداشت:«سلام . من دنا ایوانز هستم ، کی-»
«خانم ایوانز، من جون سینیسی هستم»
قبل دنا تند تر تپید:« بله. دوشیزه سینیسی بفرمایید..»
«ایا هنوز مایلید بامن صحبت کنید؟» لحن گفتارش عصبی بود.
«بله، بسیار مایلم»
«بسیار خوب»
«من میتوانم به اپارتمان شما بیایم، مثلا ساعت-»
«نه!» وحشت رد صدایش موج میزد. «ماباید جا ی دیگری همدیگر را ببینیم. عده – عده ای مراقب من هستند»
«هر چه شما بگویید . خوب کجا؟»
«جایگاه پرندگان در قسمت باغ وحش پارک. میشود یک ساعت دیگر انجا باشید؟»
«بله. انجا خواهم بود»
********8
پارک عملا خالی از گردشگر بود. بادهای منجمد کننده ی ماه دسامبر که در شهر می وزید و همه چیز را جا به جا میکرد جمعیت همیشگی را از پارک دور نگه داشته بو. دنا جلوی جایگاه پرندگان منتظر جون سینیسی ایستاد. از سرما می لرزید. بعد از مدتی به ساعتش نگاه کرد. حدود یک ساعت میشد که انجا بود. یک ربع دیگر هم منتظرش می مانم.
یک ربع بعد ، دنا به خودش گفت، نیم ساعت دیگر هم منتظرش می مانم و بعد میروم. سی دقیقه بعد به خودش گفت ، لعنت! حتما تصمیمش را عوض کرده!
اوخیس و یخ زده به دفترش بازگشت. امیدوارانه از الیویا پرسید:« کسی تلفن نزد؟»
«پنج شش نفر تلفن زدند. اسمشان را روی میزت گذاشته ام»
دنا نگاهی به فهرست کرد. نام جون سینیسی بین اسامی نبود. او به منزل جون سینیسی تلفن زد. به تلفن گوش داد که ده بار بوق ازاد زد و کسی گوشی را بر نداشت و عاقبت او تلفن را قطع کرد. شاید دوباره تصمیمش را عوض کرده و به پارک رفته است. دوبار دیگر هم به منزل سینیسی تلفن زد و هیچ جوابی داده نشد. در دلش مردد بود که شاید بهتر باشد به اپارتمان او برود. اما سر انجام نتیجه گرفت که چنین کاری نکند. بایستی صبر کنم تا خودش به سراغم بیاید.
اما دیگر از جون سینیسی خبری نشنید.
ساعت شش صبح فردای ان روز دنا در حالی که لباس می پوشید اخبار را از تلویزیون تماشا میکرد:«...و وضعیت درچچن بدتر شده است. بیش از ده جنازه متعلق به سربازان روس پیدا شده است ، و علیرغم تاکید دولت روسیه مبنی بر این که شورشیان سرکوب شده اند ، نبرد هنوز ادامه دارد...به اخبار داخلی باز میگردیم. زنی خودش را از طبقه سی ام ساختمانی به پایین پرت کرد و در دم کشته شد. وی در اپارتمان روی بام این مجتمع مسکونی زندگی میکرد. قربانی که جون سینیسی نام داشت، منشی سابق سفیر ، تیلور وینترپ بود. پلیس مشغول تحقیق در خصوص این حادثه غم انگیز است»
دنا سر جایش ایستاده بودو یارای حرکت نداشت.
**********
«مت ، به خاطر می اوری که راجع به زنی با تو صحبت کردم و گفتم که میخواهم ببینمش =جون سینیسی ، منشی سابق تیلور وینترپ؟»
«بله. را ستی از او چه خبر؟»
«امروز صبح، در اخبار راجع به او می گفتند. او مرده است»
«چی؟»
«دیروز صبح به من تلفن زد و یک قرار ملاقات فوری و ضروری گذاشت. گفت که مطلب خیلی مهمی دارد که باید به من بگوید. بیشتر از یکساعت در باغ وحش منظرش ماندم . اما پیدایش نشد»
مت به او خیره مانده بود.
«موقعی که تلفنی با او صحبت میکردم ، گفت گمان میکند عده ای مراقبش هستند»
مت بیکر انجا نشسته بود ، چانه اش را می خاراند :«خدای من ، یعنی چه خبر است؟»
«نمیدانم. میخواهم با مستخدمه جون سینیسی صحبت کنم»
«دنا..»
«بله؟»
«مراقب باش. خیلی مراقب باش»

هنگامی که دنا به راهروی ان مجتمع مسکونی مرتفع قدم گذاشت ، نگهبان دیگری جلوی در بود.
«ببخشید ، با کی کار داشتید؟»
«من دنا ایوانزهستم. به خاطر فوت دوشیزه سینیسی به اینجا امده ام. چه حادثه دلخراشی بود»
چهره نگهبان جلوی در غمگین بود. «بله ، واقعا همین طور است. او یک بانوی دوست داشتنی بود. همیشه ارام و بی سر وصدا. سرش به کار خودش بود»
دنا با حالتی معمولی و بی تفاوت پرسد:« مهمان زیادی برایشان می امد؟»
«نه. نه چندان. اصلا اهل رفت و امد نبود»
«ایا دیروز نوبت نگهبانی شما بود. موقعی که-» دنا زبانش را گزید و کلمه دیگری گفت:« ان حادثه اتفاق افتاد؟»
«نخیر خانم»
«اما حتما کس دیگری نگهبانی میداده؟»
«اوه ، بله. دنیس. پلیس از او بازجویی کرد. او پی کاری بیرون رفته بود. که طفلک دوشیزه سینیسی خودش را پرت کرد»
«دلم میخواست با گرتا مستخدمه دوشیزه سینیسی صحبت کنم»
«متاسفانه امکان پذیر نیست»
«امکان پذیر نیست؟ چرا؟»
«چون او رفته است»
«به کجا؟»
«گفت که به خانه اش میرود. خیلی ناراحت بود»
»خانه اش کجاست؟»
نگهبان سرش را به علامت نفی تکان داد:« من از کجا بدانم»
«ایا حالا کسی در اپارتمان هست؟»
«نه، خانم»
دنا فورا فکری به خاطرش رسید:« رییسم از من خواسته که گزارشی راجع به مرگ دوشیزه سینیسی برای شبکه دبلیو تی ان تهیه کنم. ایا می.شد دوباره نگاهی به اپارتمان بیندازم؟ من چند روز پیش به اینجا امده بودم»
دربان برای لحظه ای فکر کرد ، سپس از روی بی اعتنایی شانه هایش را بالا انداخت و گفت:« باشد، اشکالی ندارد. اما من هم باید همراهتان بالا بیایم»
دنا گفت:« خیلی خوب»
انها در خاموشی با اسانسور تا طبقه بام بالا رفتند. هنگامی که به طبقه سی ام رسیدند ، دربان شاه کلیدی از جیبش بیرون اورد و در اپارتمان «آ» را گشود.
دنا به داخل قدم گذاشت. اپارتمان دقیقا همان شکلی بود که او دفعه پیش دیده بود. با این تفاوت که جون سینیسی دیگر وجود ندارد.
»دوشیزه ایوانز ، ایا میخواستید چیز به خصوصی را ببنید؟»
دنا به دورغ گفت:« نه. فقط میخواستم خاطراتم را زنده کنم»
او از راهرو گذشت تا به اتاق پذیرایی رسید و از انجا به تراس رفت.
دربان گفت:«از همین جا بود که ان زن بیچاره به پایین سقوط کرد»
دنا به تراس بزرگ قدم گذاشت. و. به لبه تراس رفت. دور تا دور تراس یک دیوار ایمنی به ارتفاع 120 سانتی متر کشیده شده بود. به هیچ وجه امکان نداشت که کسی از انجا به طور تصادفی به پایین پرت شده باشد.
دنا نگاهی به خیابان زیرین کرد. خیابان از رفت و امدد انبوه اتومبیل ها در روزهای نزدیک به عید نوئل بسیار شلوغ بود. و اندیشید ،چه کسی اینقدر سنگ دل بوده که چنین کاری کرده است؟ به خود لرزید.
دربان در کنارش ایستاده بود:«حالتان خوب است؟»
دنا نفس عمیقی کشید و گفت:«بله. خوبم . ممنونم»
«ایا چیز دیگری را هم میخواستید ببینید؟»
«نه ، به اندازه کافی دیدم»

M mehrane
1390,06,11, ساعت : 11:11 بعد از ظهر
سرسرای اداره پلیس پایین شهر ، از تبهکاران ، مست ها ، فواحش ، و گردشگران وامانده ای که کیف پول جیبی شان یه طرز اسراار امیزی مفقود شده بود، پر بود.
دنا به گروهبانی که پشت میز نشسته بود ، گفت:« امده ام کاراگاه مارکوس اِیبرامز را ببینم.»
«در سوم، دست راست»
«متشکرم» دنا راهرو را طی کرد.
در اتاق کار اگاه ایبرامز باز بود.
«جناب کاراگاه ایبرامز؟»
او مقابل یک قفسه بایگانی ایستاده بود ، مردی درشت اندام با شکمی بزرگ و چشمان خسته ای به رنگ قهوه ای بود. نگاهی به دنا انداخت و گفت:«بله؟» اام وی را بلافاصله شناخت:«به به، خانم دنا ایوانز . چه کاری از دست من ساخته است؟»
«به من گفته اند که شما به قضیه جون سینیسی رسیدگی میکنید»
-دوباره مجبور شد ان کلمه را به کار ببرد=«ان اتفاق»
«بله ، همین طور است»
«ایا چیزی دستگیرتان شده است؟»
کاراگاه در حالی که مشتی کاغذ را با خود حمل میکرد پشت میز رفت و نشست. «هنوز که خیر ، تصادف بوده یا خودکشی. بفرمایید بنشینید»
دنا روی یک صندلی نشست.«ایا هنگامی که این اتفاق افتاد کسی هم نزد او بود؟»
«فقط همان مستخدمه. در ان لحظه او در اشپزخانه بود. به گفته او کس دیگری در خانه نبوده است»
دنا پرسید:«ایا میدانید چطور میتوانم با ان مستخدمه تماس بگیرم؟»
کار اگاه لحظه ای فکر کرد:«میخواهید امشب تصویر او را در اخبار پش کنید ، نه؟»
دنا لبخندی زد و گفت:«بله»
کاراگاه ایبرامز به طرف قفسه بایگانی رفت و در میان کاغذها جست و جو کرد. کارتی را بیرون اورد و گفت:« همین جاست . گرتا میلر. خیابان کانکتی کات ، خانه شماره 1180. همین کافی است؟»
بیست دقیقه بعد دنا با اتومبیل در خیابان کانکتی کات پیش میرفت، و به شماره خانه ها نگاه میکرد: 1170...1172...1174...1176...1178111
شماره 1180 یک محوطه پارکینگ بود.
جف پرسید:«ایا واقعا فکر میکنی که خانم سینیسی رااز تراس خانه اش به پایین پرت کرده باشند؟»
«جف ، ادمیزاد که اول قرار ملاقاتی فوری نمی گذارد و بعدش خودکشی کند. یک نفر نمی خواسته او حرفش را به من بگوید. واقعا که پریشان کننده است. ماجرای سگ درنده باسکرویل است. هیچ کس صدای پار شگ را نشنیده. هیچ کس چیزی نیمداند»
جف گفت:« اوضاع دارد کی ترسناک میشود. فکر میکنم درست نباشد که به تحقیقاتت در این خصوص ادامه بدهی»
«حالا دیگر نمی توانم دستاز کار بکشم. بایستی حقیقت را بفهمم.»
«حق با توست . دنا . شش نفذ به قتل رسیده اند»
دنا اب دهانش را قورت داد و گفت:«میدانم»
دنا به مت بیکر میگفت:«..و ان مستخدمه یک ادرس عوضی به پلیس داده و خودش ناپدید شد . وقتی که باجون سینیسی حرف میزدم عصبی به نظر میرسید. اما یقینا مثل ادمی که قصد خوکشی داشته باشد نبود. یک نفر او را از بالا به پایین پرتکرده است»
«اما ما مدرکی در دست نداریم»
«نه، نداریم. اما من می دانم که حق با من است . وقتی که در وهله اول جونسینیسی را ملاقات کردم، حالش خیلی خوب بود و با من کلی خوش و بش کرد. اما به محض اینکه نام تیلور وینترپ رابه زبان اوردم حالش دگرگون شد. از چشم هایش وحشت می بارید. این نخستین باری است که من در ان کاخ خاطره های ماندگار و دلپذیری که تیلور وینترپ از خودش بنا کرده؛ شکاف و تَرکی می بینم. مردی مثل وینترپ به یک منشی پول گزاف نمی دهد مگر ان که ان منشی یک گزک فوق العاده بزرگ از او رد دست داشته باشد. این چیزی مثل حق السکوت بوده، یک اتفاق خیلی عجیب افتاده است. مت ، ایا کسی را می شناسی که با تیلور وینترپ کار میکرده .و با او مشکلی داشته؛ کسی که از حرف زدن نترسد؟»
مت بیکر برای لحظه ای اندیشید:«شاید بد نباشد با راجر هادسن، ملاقات کنی. او قبل از ان که بازنشسته بشود رهبری اکثریت سنا بود ، و مدتی با تیلور وینترپ برای یکی رو سازمان کار میکرد. شاید چیزی بداند. او مردی است که از کسی نمی ترسد»
«میشود ملاقاتی با اوبرایم ترتیب بدهی؟»
«ببینم چه کاری از دستم بر میاید»
یک ساعت بعد مت بیکر روی خط بود.:« قرار شد که راجر هادسن را ظهر پنج شنبه در خانه اش در جورج تاون ملاقات کنی»
«ممنونم مت. واقعا لطف کردی»
«دنا ، بایستی به تو هشداری بدهم..»
«بله؟»
«هادسن ادم بدخلق و اخمویی است»
«سعی میکنم خیلی به او نزدیک نشوم»
********
مت بیکر در حال ترک دفترش بود که الیوت کرامول داخل شد.
«میخواستم راجع به دنا با توصحبت کنم»
«مشکلی پیش امده؟»
«نه، و اصلا هم نمی خواهم پیش بیاید. این ماجرای تیلور وینترپ که راجع به او تحقیق میکند..»
«بله»
«می بینم که کی جریانات را زیرو رو میکند، و فکر میکنم وقتش را تلف میکند . من تیلور و خانواده اش را می شناختم . همه ادمهای بسیار خوبی بودند»
مت بیکر گفت:«بسیار خوب. اگر این طور بوده پس اشکالی ندارد که دنا به کارش ادامه بدهد»
الیوت کرامول برای لحظه ای به مت نگاه کرد و سپس شانه هایش را بالا انداخت «پس مرا هم در جریان بگذار»

«ایا این خط اطلاع رسانی خصوصی است؟»
«بله ؛ اقا»
«بسیار خوب، اطلاعات مبسوطی درباره شبکه دبلیو تی ان میخواستم . ایا اطلاعات شما قابل اعتماد است؟»
«بله. یقینا . مستقیما از برج اداری شبکه به دستمان میرسد.»

M mehrane
1390,06,12, ساعت : 10:09 قبل از ظهر
فصل هشتم
صبح روز چهار شنبه همان طور که دنا صبحانه را اماده میکرد، سر و صدای بلندی از بیرون شنید. از پنجره نگاهی به بیرون انداخت و با تعجب مشاده کرد که یک کامیون سر پوشیده مخصوص حمل بار جلوی ساختمان است ، و مردانی اثاث را به داخل ان می گذارند.
دنا از خودش پرسید: کی اسباب کشی میکند؟ اپارتمان های مجتمع همه اشغال بودند ، و همه هم برای مدت طولانی مدت اجاره شده بودند.
دنا در حال گذاشتن شیرین عسل(غلات) روی میز بود که صدای ضربه دستی به در خانه اش به گوشش رسید. دوروتی وارتون بود که در را میزد.
دوروتی با هیجان گفت:« دنا خبری بریت دارم. من و هوارد امروز به رم میرویم»
دنا باحیرت به او خیره شد:«رم؟ امروز؟»
«این عالی نیست؟ هفته پیش اقایی به دیدن هوارد امد. موضوع صحبتشان خیلی محرمانه بود. هوارد به من گفت که به کسی چیزی نگویم. بسیار خوب ، دیشب ، ان اقا دوباره تلفن زد و شغلی را در شرکتش در ایتالیا به هوارد پیشنهاد کرد، با حقوقی سه برابر حقوق فعلی هوارد»
چهر ه دوروتی از خوشحالی می درخشید.
دنا گفت:« خوب، این – این فوق العاده است. دلمان برایتان تنگ میشود»
«ما هم دلمان برای شما تنگ خواهد شد»
هوارد دم در امد. «به نظرم دوروتی خبر را بهت داده باشد؟»
«بله. واقعا برایتان خوشحالم . اما فکر میکردم شمابرای همیشه اینجا ماندگار میشوید. و ناگهان-»
هوارد لاینقطع حرف میزد:« باورم نمی شود. واقعا یک دفعه پیش امد. این یکی هم شرکت بزرگی است. به نام ایتالیایی ریپریستینو . یکی از بزرگترین مجتمع های تولیدی در ایتالیاست. انها شعبه ای دارند که در کار مرمت خرابه های باستانی است. نمی دانم از کجا نام مرا شنیدند ، اما از ایتالیا یک نفر را مستقیما سراغم فرستادند تا به من پیشنهاد کار بکنند. بناهای تاریخی زیادی در رم هست که احتیاج به مرمت دارد . انها حتی بقیه اجاره خانه را تا پایان سال خواهند پرداخت و ما پول ودیعه مان را از صاحبخانه پس می گیریم. تنها مساله این است که باید تا فردا خودمان را به رم برسانیم. و این یعنی همین امروز باید اپارتمان را خالی کنیم»
دنا با حالتی مشکوک گفت:«این کمی غیر عاد ی است. اینطور نیست؟»
«فکر میکنم خیلی عجله دارند»
«برای بستن اثاثتان احتیاج به کمک ندارید؟»
دوروتی سرش را به علامت منفی تکان داد و گفت:« نه ، دیشب تمام وقت بیدار بودیم. بیشتر اثاثه مان را به گودویل می فرستیم. با حقوق تازه هوارد اثاث بهترو قشنگ تری میخریم»
دنا خندید«دوروتی با من در تماس باش»
یک ساعت بعد خانواده وارتون اپارتمانشان را ترک کرده و در راه رم بودند.
هنگامی که دنا به دفترش رسید به منشی اش الیویا گفت:«میشود سابقه یک شرکت را برای من بررسی کنی؟م
«بله، حتما»
«نامش ایتالیانو ویپریستینو است. فکر میکنم دفتر مرکزی اش در رم باشد»
«بسیار خوب»
سی دقیقه بعد الیویا ورق کاغذی را به دست دنا داد:«بفرمایید. شرکتی که نامش را به من دادی یکی از بزرگترین شرکت های اروپاست»
دنا ارامش عجیبی حس کرد:«خوب. با این خبر خوشحالم کردی»
الیویا گفت:«راستی. انجا یک شرکت خصوصی نیست»
«اوه؟»
«بله. این شرکت متعلق به دولت ایتالیاست»

ان روز بعد از ظهر هنگامی که دنا کمال را از مدرسه به خانه اورد ؛ مردی میانسال و عینکی به اپارتمان خانواده وارتون نقل مکان میکرد.
پنجشنبه ، روزی که دنا با راجر هادسن قرار ملاقات داشت خیلی بد اغاز شد.
در اولین جلسه کاری ان روز ، رابرت فنویک گفت:«اینطور که به نظر میرسد در اخبار امشبمان با مشکلی مواجه هستیم»
دنا گفت:«بگو چه مشکلی است»
«ان گروه گزارشگری را که به ایرلند فرستادیم یادت هست؟ قرار بود امشب فیلمشان را پخش کنیم»
«خوب؟»
«انها را دستگیر کرده اند. تمام تجهیزاتشان مصادره شده است»
»راست میگویی»
«چرا دورغ بگویم؟من هیچ وقت درباره ایرلندی ها شوخی ندارم»
رابرت برگ کاغذی را به دست دنا داد:«این هم داستان داغ و بی رقیب ما درباره ان بانکدار واشینگتنی است که به خاطر اختلاس دستگیر شد»
دنا گفت:« موضوع خوبی است. برنامه استثنایی امشب ما همین است»
«بخش حقوقی ما پخش ان را ممنوع اعلام کرده»
«چی؟»
«میترسد طرف ازشان به دادگاه شکایت کند»
دنا با رنجیدگی گفت:«عالی شد»
«می بینی او ضاع چگونه است؟ ان شاهد ماجرای یک قتل که قرار گذاشته بودیم امشب مصاحبه زنده ای با او داشته باشیم-»
«بله..»
«یارو تصمیمش را عوض کرده ، دوست ندارد تصویرش از تلویزیون پخش شود»
دنا ناله ای کرد. هنوز ساعت ده صبح نشده بود و این همه گرفتاری برایش پیش امده بود. تنها چیزی که در ان روز با بی صبری انتظارش را میکشید ، ملاقات راجر هادسن بود.
هنگامی که دنا از جلسه اخبار به دفترش بازگشت ، الیویا گفت:« دوشیزه ایوانز ، ساعت یازده است. با این هوای افتضاح فکر می کنم بهتر باشد برای ملاقات با اقای هادسن کم کم راه بیفتی»
«ممنون ، الیویا. دو یا سه ساعت دیگر بر میگردم. »دنا از پنجره نگاهی به بیرون انداخت . دوباره برف می بارید . کتش را پوشید و روسری به سر کرد و به طرف در راه افتاد. تلفن زنگ زد.
«دوشیزه ایوانز..»
دنا چرخید.
«با شما کار دارند. خط سه»
دنا گفت:«حالا دیگر تلفن وصل نکن. باید بروم»
«یک نفر از مدرسه کمال است»
«چی؟»
دنا با عجله به میزش بازگشت:«الو؟»
«دوشیزه ایوانز؟»
«بله»
«من هستم. توماس هنری»
«بله. اقای هنری حال شما چطور است؟ اتفاق بدی که برای کمال نیافتاده ؟»
«واقعا نمی دانم چطور به این سوال شما جواب بدهم. از دادن خبر واقعا متاسف هستم. اما باید بگویم که کمال از مدرسه اخراج شده است»
دنا با حالت شوک همان جا ایستاده بود:«اخراج شده؟ چرا ؟ مگر چه کار خلافی انجام داده است؟»
«شاید بهتر باشد راجع به ان حضوری صحبت کنیم. ممنون میشوم که شما به اینجابیایید و او را با خودتان ببرید»
«اقای هنری-»
«دوشیزه ایوانز . توضیحات بیشتر را وقتی که به اینجا امدید خواهم داد. متشکرم»
دنا مات و متحیر گوشی را سر جایش گذاشت. چه اتفاقی ممکن است افتاده باشد؟
الیویا پرسید:«اوضاع رو به راهه؟»
دنا نالید:«عالیه. امروز صبح فقط همین یکی را کم داشتم که ان هم جور شد»
«کاری از دست من بر میاید؟»
«برایم دعا کن»

اول صبح ، هنگامی که دنا کمال را به مدرسه رسانده بود ، و به نشانه خداحافظی برایش دست تکان داده بود و با اتومبیل دور شد بود ، ریکی اندروود تماشایشان میکرد.
وقتی که کمال از کنار ریکی رد میشد ، ریکی گفت:«سلام،قهرمان جنگ. مادرت حتما خیلی پکر است . تو فقط یک دست داری ،برای همین وقتی نوازشش میکنی-»
حرکات کمال بهقدری فرزو چابک بود که رویت نشد. پایش محکم به کشاله ران ریکی خورد و همین که ریکی فریاد کشید و دولا شد،زانوی چپ کمال بالا امدو بینی او را شکست. خون به هوا پاشیده شد.
کمال روی ان هیکل نالان که روی زمین افتاده بود خم شدو گفت:«دفعه بعد می کشمت»

دنا با بیشترین سرعتی که می توانست به سوی مدرسه راهنمایی تئودور روزولت راند، در دل از خودش میپرسید چه اتفاقی ممکن است افتاده باشد. هر اتفاقی که افتاده باشد، باید هنری را متقاعد کنم که کمال را در مدرسه نگه دارد.
توماس هنری در دفترش منتظر او بود. و کمال مقابل وی روی صندلی نشسته بود. وقتی دنا به داخل قدم گذاشت، با ان که بار نخستی بود که این اتفاق پیش می امد اما احساس میکرد ان صحنه را قبلا هم دیده است.
«دوشیزه ایوانز»
دنا گفت:«چه شده است؟»
«پسر شما بینی و استخوان گونه پسری را شکسته است. امبولانس امد و او را به بخش اورژانس برد»
دنا با ناباوری به او نگاه کرد:«چطور –چطور چنین اتفاقی افتاد؟ کمال فقط یک دست دارد»
توماس هنری با دلخوری گفت:«بله. اما دو پا دارد. بینی ان پسر را با زانویش شکست»
کمال سقف را نگاه میکرد.
دنا رو به او کردو گفت:« کمال؛ چطور توانستی این کار را بکنی؟»
کمال نگاهش را پایین اورد :« به اسانی»
توماس هنری گفت:«دوشیزه ایوانز ؛ ملاحظه می فرمایید؟ رفتار این اقا پسر را –نمی-نمیدانم چطور توصیف کنم. متاسفانه ما دیگر نمیتوانیم رفتار کمال را تحمل کنیم. به شما پیشنهاد میکنم مدرسه دیگری که برای او مناسب تر باشد پیدا کنید»
دنا با لحنی جدی گفت:«اقای هنری، کمال اصولا پسری نیست که اهل دعوا باشد. مطمئنم که اگر در گیر دعوایی بشود، دلیل خوبی برای ان دارد. شما نمی توانید-»
اقای هنری با تشدد گفت:«دوشیزه ایوانز، این تصمیمی است که گرفته شده » قطعیتی در لحن کلامش وجود داشت.
دنا نفس عمیقی کشید:«بسیار خوب. ما دنبال مدرسه ای می گردیم که مربیان ان شرایط کمال را بهتر درک کنند. کمال, پاشو برویم»
کمال از جا برخاست.نگاهی به اقای هنری انداخت و به دنبال دنا از دفتر خارج شد. انها در سکوت به طرف جدول کنار خیابان رفتند. دنا نگاهی به ساعت مچی اش انداخت. و فهمید که برای قرار ملاقاتش دیر کرده است. جایی را هم در ان نزدیکی نمی شناخت که کمال را بگذارد. بایستی او را همراه خودم ببرم.
هنگامی که سوار اتومبیل شدند ، دنا گفت:«خوب،کمال. بگو چه اتفاقی افتاد؟»
امکان ان که کمال به دنا بگوید ریکی اندروود چه گفته است ؛ اصلا وجود نداشت .«معذرت میخواهم ، دنا. تقصیر من بود»
دنا اندیشید ، این شد یک حرفی.

M mehrane
1390,06,13, ساعت : 12:11 بعد از ظهر
مِلک هادسن در زمینی به مساحت پنج جریب در منظقه بی نظیر و زیبایی از جورج تاون واقع بود. خانه ، که از خیابان غیر قابل رویت بود یک عمارت سه طبقه به سبک جورجیایی بود که روی تپه ای بنا شده و نمای بیرونی ان سفید بود. یک مسیر پیچ و خم تا ورودی جلویی منزل امتداد می یافت.
دنا اتومیل را جلوی خانه متوقف کرد. به کمال نگریست و گفت :« تو هم همراه من می ایی»
«چرا؟»
«چون هوای بیرون سرد است. راه بیفت»
دنا به طرف در خانه رفت و کمال با اکراه او را دنبال کرد .
او رو به کمال کرد و گفت:« گمال، من به اینجاامده ام تا یک مصاحبه خیلی مهم انجام بدهم. می خواهم ساکت و مودب باشی ، خوب؟»
«خوب»
دنا زنگ در خانه را به صدا در اورد . در توسط یک مرد غول پیکر خوش صورت که جامه مستخدمی به تن داشت ، باز شد. «شما دوشیزه ایوانز هستید؟»
«بله»
«من سزار هستم. اقای هادسن منتظرتان هستند» او نگاهی به کمال انداخت سپس دوباره به دنا نگریست. «مایلید کتتان را بیرون بیاورید و به من بدهید؟» لحظه ی بعد او کتهای ان دو را به رخت اویز اویخت و در کمد مهمان راهروی جلویی جای داد. کمال به سزار که مثل برجی بر فراز سر او قرار داشت ، خیره مانده بود.
«قدت چقدره؟»
دنا گفت:« کمال! مودب باش»
«اوه ، اشکالی ندارد ، دوشیزه ایوانز . من به این سوال کاملا عادت دارم»
کمال پرسید:«ایا تو از مایکل جوردن هم قد بلندتری؟»
«متاسفانه بله» خدمتکار لبخندی زد و ادامه داد:«قد من 212 سانتی متر است. لطفا از این طرف بفرمایید»
ورودی منزل خیلی زیبا بود، یک راهروی طولانی با کفی از جنس چوب سخت، که اینه هایی با قاب های عتیقه و میزهایی با رویه مرمرین در ان به چشم میخورد. روی دیوار قفسه هایی نصب بود.که در انها پیکره های کوچک و گرانبهای چینی با نشان سلسله مینگ و مجسمه های شیشه ای به رنگ قهوه ای با نشان چیهولی چیده شده بود.
دنا و کمال و مستخدم را تا انتهای راهروی طویل دنبال کردند و به یک اتاق پذیرایی رسیدند که سطح ان یک پله پایین تر قرار داشت. و دارای دیوارهایی به رنگ زرد روشن و چوبکاری سفید روی دیوار بود. اتاق با کاناپه های راحت، میزهای کنار مبلی ظریف دارای نشان ملکه ان، و صندلی های ساده و بی پیرایه سبک شریتون با رویه ابریشمی به رنگ زرد روشن شده بود.
سناتور راجر هادسن و همسرش پاملا مقابل هم پشت میز تخت نردی نشسته بودند و به محض ان که سزار ورود دنا و کمال را اعلام کرد از جای برخاستند.
راجر هادسن مردی با قیافه عبوی و خشن و پنجاه و هشت نه ساله بود. او چشمان خاکستری رنگ سرد و بی اعتنایی داشت و لبخندی تصنعی بر لبانش بود . رفتارش سرد و بدبینانه و محتاطانه بود.
پاملا هادسن زن زیبایی ، کمی جوانتر از شوهرش بود. او گرم و صمیمی و رُک و خودمانی بود. موهایش بع رنگ طلایی –طوسی بود و رگه ای از موهای خاکستری داشت که زحمت پوشاندن ان را به خود نداده بود.
دنا شروع به عذر خواهی کرد:« خیلی ببخشید که دیر کردم. من دنا ایوانز هستم. این هم پسر من کمال است»
«من راجر هادسن هستم. ایشان هم همسرم پاملا هستند»
دنا سابقه راجر هادسن را در اینترنت جست و جو کرده بود. پدر هادسن صاحب یک کارخانه کوچک فولاد سازی به نام صنایع هادسن بود. و راجر هادسن ان را به یک مجتمع تولیدی عظیم که شعباتی در سراسر جهان داشت تبدیل کرده بود. او میلیاردر بود مدتی رهبر اکثریت مجلس سنا بود و زمانی هم ریاست کمیته خدمات نیروهای مسلح را بر عهده داشت. اینک از تجارت دست کشیده و یکی از مشاوران سیاسی کاخ سفید بود. و ی25 سال قبل با دختری زیبا و سرشناس در محافل امریکا موسوم به پاملا دانلی ازدواج کرده بود. هر دو انان در محافل واشینکتن چهره هایی صاحب نام و در امور سیاسی دارای نفوذ بودند.
دنا گفت:« کمال، ایشان اقا و خانم هادسن هستند» به راجر نگریست:« مراببخشید که کمال را با خودم اوردم ، اما-»
پاملا هادسن گفت:«هیچ اشکالی ندارد . ما کمال را خو ب می شنا سیم»
دنا نگاهی حاکی از تعجب به او کرد :« راست میگویید؟»
«بله ، دوشیزه ایوانز . در روزنامه ها درباره شما چیزهای زیادی نوشته اند. شما کمال را در سارایوو پیدا کردید و از ان جنگ خونین نجاتش دادید. اینکار بزرگ و تحسین بر انگیزی بود»
راجر هادسن همانطور ایستاده بود و حرفی نمیزد.
پاملا هادسن پرسید:«چی میل دارید برایتان بیاورم؟»
دنا گفت:«من که چیزی نمیخورم ، ممنون»
انها به کمال نگریستند . کمال سرش رابه علامت منفی تکان داد.
«بفرمایید بنشینید» راجر هادسن و همسرش روی کاناپه نشستند. و دنا و کمال روی دو صندلی راحتی مقابل انها قرار گرفتند.
راجر هادسن با لحنی جدی گفت:« دوشیزه ایوانز، من علت امدن شما را به اینجا به طور دقیق نمیدانم. مت بیکر از من خواست که با شما ملاقات کنم. از دست من چه کاری ساخته است؟»
«میخواستم درباره تیلور وینترپ با شما صحبت کنم»
راجر هادسن اخمی کرد:«درباره او چه میخواهید بدانید؟»
«اینطور که شنیده ام شما او را می شناختید»
«بله. من با تیلور وقتی اشناشدم که او در روسیه سفیر بود. در ان موقع منرییس کمیته نیروهای مسلح بودم . به روسیه رفتم تا قابلیت های تسلیحاتی روسیه را ارزیابی کنم . تیلور دو سه روزی رابا کمیته ما گذراند»
«اقای هادسن ؛ به نظر شما او چگونه ادمی بود؟»
هادسن مکثی به نشانه تفکر کرد. سپس گفت :«دوشیزه ایوانز ،صاف و پوست کنده بگویم من چندان تحت تاثیر ان همه خوش رفتاری او قرار نگرفتم. اما این را هم بگویم که مرد بسیار لایقی به نظرم امد»
کمال ، خسته و پکر به اطراف نگریست ، از جا برخاست و سرگردان به اتاق کناری رفت.
«ایا مطلع نشدید که هنگامی که اقای وینترپ در روسیه بود درگیر مشکلی شده باشد؟»
راجر هادسن نگاه متحیری به دنا انداخت و گفت:«حرفتان را دقیقا متوجه نمیشوم. چه نوع مشکلی؟»
«چیزی..چیزی که برایش دشمنانی درست کند. منظورم، دشمنان واقعا مرگ افرین است»
راجر هادسن سرش را به علامت نفی اهسته تکان داد:« دوشیزه ایوانز ، اگر چنین اتفاقی می افتاد نه تنها من بلکه همه عالم از ان مطلع می شدند. تیلور وینترپ چهره سرشناسی در جامعه بود و کوچکترین حرکاتش توسط رسانه های گروهی ثبت میشد. میشود بگویید از پرسیدن این سوالها چه منظوری دارید؟»
دنا با تردید گفت:« فکر کردم شاید تیلور وینترپ بلایی سر کسی اورده است، بلایی انقدر بد که انگیزه ای برای کشتن او و خانواده اش شده است»
خانم و اقای هادسن هر دو خیره خیره به دنا می نگریستند.
او به سرعت ادامه داد:«می دانم که این حرف خیلی عجیب به نظر میرسد ، اما مردن اعضای خانواده وینترپ به مرگ های فجیع در عرض کمتر از یک سال هم خیلی عجیب است»
راجر هادسن با لحنی خشن و ناگهانی گفت:«دوشیزه ایوانز، من به اندازه کافی عمر کرده ام که بدانم هر چیزی ممکن است، اما این-روی چه اساسی این حرف را میزنید؟»
«اگر منظورتان مدرک قابل اثبات است، من هیچ مدرکی ندارم»
«تعجبی نمی کنم» هادسن درنگی کرد ؛ سپس افزود :«شنیده ام که...»
حرفش را نا تمام گذاشت :«مهم نیست»
دو زن به او می نگریستند.
پملا با ملایمت گفت:«عزیزم، با دوشیزه ایوانز اینطور رفتار نکن.. چه میخواستی بگویی؟»
هادسن شانه هایش را با بی اعتنایی بالا انداخت و گفت:« چیز مهمی نیست» سپس رو به دنا کرد:« وقتی در مسکو بودم چنین شایع شد که وینترپ درگیر نوعی معامله پنهانی با روسها بود. اما من به شایعات توجهی نمیکنم. و مطمئنم که شما هم توجه نمیکنید ، دوشیزه ایوانز» لحن صدایش تقریبا سرزنش امیز بود.
قبل از انکه دنا بتواند پاسخی بدهد ، صدای بلند سقوط جسمی بر زمین از اتاق مطالعه که جنب ان اتاق بود شنیده شد.
پاملا هادسن از جا برخاست و با عجله به طرف منبع صدا رفت. راجر و دنا هم به دنبالش رفتند. انها در استانه در متوقف شدند. در ان کتابخانه یک گلدان چینی ابی رنگ با نشان مینگ به زمین افتاده و شکسته بود. کمال کنار ان ایستاده بود.
دنا با وحشت گفت:«اوه، خدای من. خیلی معذرت میخواهم. کمال،چطور توانستی-»
«دستم اتفاقی به ان خورد ، نمیخواستم-»
دنا رو به خانم و اقای هادسن کرد ، صورتش از خجالت سرخ شده بود :«خیلی خیلی متاسفم . البته قیمتش را می پردازم. من-»
پاملا هادسن در حالی که لبخند ملیحی بر لب داشت گفت:«خواهش میکنم. عصه اش را نخورید . سگ های ما از اینهم بدتر میکند»
چهره راجر هادسن گرفته و در هم بود. او خواست چیزی بگوید اما نگاهی که همسرش به او انداخت خاموشش کرد.
دنا به تکه های گلدان چینی روی زمیننگریست و اندیشید. احتمالا به اندازه ده سال حقوق من ارزش دارد.
پاملا هادسن پیشنهاد کرد:«برگردیم به اتاق پذیرایی»
دنا در حالی که کمال در کنارش بود خانم و اقای هادسن را دنبال کرد. زیر لب با خشم به او گفت:«از کنار من جنب نخور» انها دوباره سر جایشان نشستند.
راجر هادسن نگاهی به کمال انداخت و پرسید:«پسر جان ، بازویت را چطور از دست دادی؟»
دنا از بی ملاحظگی در پرسیدن این سوال تعجب کرد ، اما کمال به سادگی پاسخ داد.
«یک بمب بازویم را از تنم جدا کرد»
«که اینطور. کمال ، والدینت چطور شدند؟»
«ان دو و خواهرم در یک حمله هوایی کشته شدند»
راجر هادسن خرناس کشان گفت:«لعنت بر این جنگها»
در ان لحظه سزار داخل اتاق شد و اعلام کرد :«ناهار اماده است»

غذای خوشمزه ای بود . دنا ؛ پاملا را بانویی گرم و ملیح یافت و راجر هادسن را گشوه گیر و کم حرف تشخیص داد.
پاملا هادسن از دنا پرسید:«حالا روی چی کار میکنی؟»
«ما برنامه ای تازه تدارک می بینیم. که خط جنایت نام دارد. میخواهیم دست کسانی را که مرتکب جنایت شده و از چنگ قانون و مجازات گریخته اند رو کنیم. و به علاوه سعی میکنیم به ادمهای بی گناهی که گوشه زندان ها افتاده اند کمک کنیم»
راجر هادسن گفت:«واشینکتن جای خوبی برای شروع این کار است. اینجاپر از عوام فریبان خودپسندی است که در مقام های بالا هستند و هر جنایتی را که فکرش را بکنید انجام داده اند. و ازاد و بی دغدغه میگردند.»
پاملا هادسن باغرور گفت:« راجر در هیات بازرسی دولتی خدمت میکند»
و شوهرش با غرولند گفت:« و این هیات ها اتفاقا خدمات شایسته بسیاری انجام داده اند. این روزها مردم فرق خوب و بد سرشان نمیشود. این چیزها را باید در خانه به بچه ها اموخت. مدارس ما قطعا این جور چیزها را یاد نمیدهند»
پاملا هادسن به دنا نگریست :«راستی من و راجر شنبه شب یک شب نشینی کوچک ترتیب داده ایم.ایا وقت دارید که ما را سر افراز کنید؟»
دنا لبخند زد «بله. چرا که نه. متشکرم. خیلی خوشحال میشوم»
«ایا نامزد دارید؟»
«بله. جف کانرز»
راجر هادسن گفت:«همان مفسر ورزشی شبکه خبرتان»
«بله»
هادسن گفت:« کار او هم بدک نیست. بعضی وقتها گزارش هایش را تماشا میکنم. دوست دارم از نزدیک ملاقاتش کنم»
دنا تبسمی کرد و گفت:« مطمئنم که جف هم از اشنایی با شما خوشحال خواهد شد»
*************
هنگامی که دنا منزل هادسن را همراه کمال ترک میکرد ؛ راجر هادسن او را به کنار ی کشید و گفت:« دوشیزه ایوانز ، صادقانه عرض کنم، من نظریه توطئه قتل را که شما درباره خانواده وینترپ مطرح میکنید کاملا زاییده پندار و خیال میدانم. اما به خاطر مت بیکر که دوست محترم من است سر و گوشی اب میدهم و تحقیق میکنم بلکه بتوانم مدرکی برای اثبات ان پیدا کنم»
«متشکرم»
دوشیزه ایوانز ، صادقانه عرض کنم، من نظریه توطئه قتل را که شما درباره خانواده وینترپ مطرح میکنید کاملا زاییده پندار و خیال میدانم. اما به خاطر مت بیکر که دوست محترم من است سر و گوشی اب میدهم و تحقیق میکنم بلکه بتوانم مدرکی برای اثبات ان پیدا کنم.
متشکرم.
نوار تمام شده بود.

M mehrane
1390,06,13, ساعت : 01:27 بعد از ظهر
فصل نه
جلسه صبحگاهی درباره برنامه خط جنایت به میانه رسیده بود و دنا با پنج نفر از گزارشگران و محققان شبکه تلویزیونی در اتاق کنفرانس به سر میبرد.
الویا سرش را از لای در داخل کرد و گفت:« اقای بیکر میخواهند شما را ببینند»
«بهش بگو تا یک دقیقه دیگر می ایم»

«رییس منتظرت است»
«ممنون،اَبی . سرحال به نظر میرسی»
ابی سرش را به علامت تایید تکان داد:«بالاخره دیشب توانستم بخوابم. چند روزی بود که-»
مت از اتاقش به صدای بلند گفت:«دنا؟بیاتو»
ابی گفت:« دنباله این داستان در قسمت بعد»
دنا داخل دفتر مت شد.«دیدار با راجر هادسن چطور پیش رفت؟»
«احساس کردم که زیاد به موضوع علاقه مند نیست. فکر میکند نظریه من بیهوده و باطل است»
«بهت گفتم که ادم گرمی نیست»
«اره باید کمی بگذرد تا به این رفتارش عادت کنم. اما همسرش خانم خیلی خوبی است. باید بودی و صحبتهایش را درباره دیوانگی محافل واشینگتن می شنیدی. از رذالت ها و شرارت ها چه چیزها میگفت»
«میدانم او بانوی فوق العاده ای است»
دنا در سالن غذا خوری مدیران بی اختیار به طرف الیوت کرامول رفت.
الیوت کرامول گفت:«بیا پیش من بشین»
«ممنونم» دنا نشست.
«حال کمال چطور است؟»
دنا باتردید پاسخ داد:« در حال حاضر ، متاسفانه مشکلی وجود دارد»
«راستی ؟ چه نوع مشکلی؟»
«کمال را از مدرسه اخراج کرده اند»
«چرا؟»
«دعوا کرده و پسری را راهی بیمارستان کرده»
«بیخود نیست که اخراجش کرده اند»
دنا با حالتی تدافعی گفت:«مطمئنم نزاعشان تقصیر کمال نبوده است. چون او فقط یک دست دارد خیلی سربه سرش می گذارند»
الیوت کرامول گفت:«فکر میکنم باید برایش خیلی مشکل باشد»
«بله ، همینطورهم هست. در نظر دارم برایش یک دست مصنوعی بخرم. اما این هم مشکلاتی دارد»
«کمال کلاس چهارم است؟»
«هفتم»
الیوت کرامول فکرش را به زبان اورد:«ایا اسم مدرسه ملی لینکلن به گوشت خورده است؟»
«اوه،بله. اما شنیده ام ثبت نام در انجا خیلی مشکل است. و متاسفانه نمره های کمال خیلی بالا نیست»
«من اشنایانی در انجا دارم. می خواهی راجع به او با انها صحبت کنم؟»
«من- واقعا لطف می کنید»
«قابل شما را ندارد»
**********
همان روز طولی نکشید که الیوت کرامول دنبال دنا فرستاد.
«خبر خوشی برایت دارم. با مدیره مدرسه ملی لینکلن حرف زدم و ان خانم موافقت کرد کمال به طور ازمایشی در انجا ثبت نام شود. می توانی فردا صبح او را به انجا ببری؟»
«البته. من -» لحظه ای طول کشید تا دنا همه گفته های کرامول را درک کند. «اوه، این واقعا عالی است. خیلی خوشحالم. دست شما درد نکند. واقعا ممنونم. الیوت، خیلی لطف کردید»
«می خواستم بدانی که من خیلی قَدرت را می دانم . دنا ، فکر میکنم چه کار بزرگ و تحسین بر انگیزی انجام دادی که کمال را با خودن به این مملکت اوردی. تو انسان فوق العاده ای هستی»
«من-متشکرم»
هنگامی که دنا دفتر کرامول را ترک می کرد ، اندیشید. چقدر با نفوذ. و چقدر سخی و مهربان.

مدرسه ملی لینکلن مجموعه ای با ابهت بود. ان مجموعه از یک ساختمان بزرگ که به سبک ادواردی شاخته شده بود. سه ساختمان کوچکتر الحاقی ، محوطه های وسیع و چمن و گل ، و زمین های بزرگ بازی که متناسب با ورزش های مختلف اراسته و پیراسته شده بود ، تشکیل می شد.
دنا در حالی که جلوی در ورودی مدرسه ایستاده بود گفت:« کمال، اینجا بهترین مدرسه واشینگتن است. اینجا می توانی خیلی چیزها یاد بگیری. اما باید از همین حالا دیدگاه مثبتی نسبت به این مدرسه داشته باشی. فهمیدی؟»
«شیرینه»
«و دعوا هم بی دعوا»
دنا و کمال به دفتر رُوانا ترات مدیره مدرسه راهنمایی رفتند. او زنی جذاب با رفتاری گرم و دوستانه بود.
او گفت:«خوش امدید» رو به کمال گفت:«راجع به تو خیلی چیزها شنیده ام. مرد جوان، ما با بی صبری انتظارت را می کشیدیم»
دنا منتظر شد تا کمال چیزی بگوید. وقتی که دید او ساکت است ، گفت:«کمال هم با بی صبری مشتاق امدن به اینجا بود»
«خوب است. فکر میکنم در مدرسه ما دوستان خیلی خوبی پیدا کنی»
کمال بدون ان که جوابی بدهد انجا ایستاده بود.
زن مسن تری داخل دفتر شد. خانم ترات گفت:« ایشان بِکی هستند. بِکی ، با کمال اشنا شو. چرا این دور و بر را به کمال نشان نمیدهی؟ او را به کلاس ها ببر تا با چند تا از معلم هایش اشنا شود»
«بله، خانم. از این طرف»
کمال نگاه عاجزانه ای به دنا کرد، بعد چرخید و به دنبال بکی از دفتر خارج شد.
دنا شروع به صحبت کرد:«می خواستم درباره کمال چیزی را توضیح بدهم. او-»
خانم ترات گفت:« دوشیزه ایوانز، احتیاجی به توضیح نیست. الیوت کرامول موقعیت فعلی کمال و سابقه او را برایم شرح داده است. می دانم که با وجود سن کمش روزهای بسیار سختی را پشت سر گذاشته و ما مراعات حالش را از هر جهت خواهیم کرد»
دنا گفت:«ممنونم»
«من رونوشت نمراتش را از مدرسه تئودور روزولت دارم. شاید بتوانیم کاری کنیم نمره هایش بهتر شود»
دنا به علامت تایید سرش را تکان داد:«کمال پسر خیلی با استعدادی است»
«مطمئنم که همینطور است. نمره های ریاضی او این را ثابت می کند. سعی می کنیم تشویقش کنیم و به او انگیزه بدهیم که در تمام درس هایش موفق شود و نمره خوب بگیرد»
دنا گفت:«این حقیقت که فقط یک دست دارد به او ضربه روحی شدیدی وارد کرده است. من امیدورام بتوانم این مشکلش را به نحوی حل کنم»
خانم ترات با همدردی سر تکان داد:«بله؛ البته »
هنگامی که کمال گردشش را در مدرسه تمام کرد و در حالی که او و دنا به طرف اتومبیل بر می گشتند ، دنا گفت:«فکر میکنم از اینجا خوشت بیاید»
کمال ساکت بود.
«این جا مدرسه زیبایی است ، نه»
کمال گفت:« حالم را می گیرد»
دنا از حرکت ایستاد:«چرا؟»
بغض گلی کمال را گرفته بود:«انها زمین های تنیس و زمین فوتبال دارند و نمی توانم-» چشم هانش از اشک پر شد.
دنا بازویش را دور بدن او حلقه کرد:«متاسفم ، عزیزم» و به خودش گفت، بایستی یک کاری بکنم.

M mehrane
1390,06,15, ساعت : 10:58 قبل از ظهر
مهمانی شام در منزل هادسن که شنبه شب برگزارشد ، مهمانی با شکوهی با لباس های رسمی شب بود. تعداد زیادی از شخصیت ای برجسته پایتخت ؛ از جمله وزی دفاع ، چند تن از اعضای کنگره رییس بان مرکزی و سفیر المان در امریکا در ان اتاق های مجلل حضور داشتند.
هنگامی که دنا و جف از راه رسیدند راجر و پاملا جلوی در ایستاده بودند. دنا جف را معرفی کرد.
راجر هادسن گفت:«من از خواندن ستون ورزشی شما در روزنامه و تماشای تفسیرهای ورزشی تان لذت میبرم.»
«متشکرم»
پاملا گفت:«اجازه بدهید شما را با عده ای از مهمانانمان اشنا کنم»
بسیاری از چهره ها اشنا بودند و سلام و احوالپرسی ها گرم و صمیمی بود. به نظر می رسید که اکثر مهمانان یا طرفدار دنا یا جف و یا هر دوشان بودند.
هنگامی که برای لحظه ای با هم تنها شدند ، دنا به جف گفت:« خدای من. هر چه ادم سرشناس در شهر بوده به این مهمانی دعوت شده است»
جف دستش را گرفت و گفت:«عزیزم. تو در اینجا سرشناس تر ین چهره هستی»
دنا گفت:«دست بردار . من فقط-»
در همان لحظه دنا دید که ژنرال ویکتور بوستر و جک استون به طرفشان می ایند. دنا گفت:«شب بخیر ژنرال»
بوستر نگاهی به او انداخت و با بی ادبی گفت:«تو اینجا چه غلطی می نی؟»
دنا از خشم سرخ شد.
ژنرال باحرص گفت:« مگر این یک محفل دوستانه نیست؟ نمی دانستم که نمایندگان رسانه های گروهی هم دعوت شده اند»
جف نگاه خشمگینی به ژنرال بوستر انداخت و گفت:« هی ، صبر کن ببینم. ما همان قد رحق داریم که-»
ژنرال بوستر توجهی به او نکرد. به دنا نزدیک شد و سرش را خم کرد و گفت:«یادت باشد که چه قولی بهت دادم، دنبال دردسر نگرد» و از انها دور شد.
جف با ناباوری دور شدن او را تماشا کرد:«خدای من، موضوع از چه قراره؟»
جک استون با چهره سرخ شده از خجالت انجا ایستاده بود:«من- من واقعا متاسفم . ژنرال بعضی وقتها اینطور میشود . همیشه با نزاکت نیست»
جف به سردی یخ گفت:بله، دیدیم»
شام هم به نوبه خود استثنایی و رویایی بود. مقابل هر زوج فهرست غذایی قرار داشت که روی ان باخط خوش و با دست نوشته بودند:

نان کوچک و برشته روسی با خاویار
دریای خزر و پنیر خامه ای خوابانده شده
در ودکای با درجه الکلی پایین

سوپ قرقاول با قارچ کوهی و مارچوبه سبز

سالاد کاهو، خیار ، گوجه فرنگی با فلفل تازه کوبیده
و سس سالاد و سرکه

خرچنگ تازه صید شده برشته با سس شامپاینی

فیله گوساله با سیب زمینی سرخ کرده و
سبزی های آب پز تفت داده شده
در کره

سوفله شکلات گرم با طعم پرتغال و شکلات های لقمه ای
که با بادام عسلی پذیرایی می شود.

ان مهمانی ، ضیافتی شاهانه مثل ضیافتهای سرداران روم باستان بود.

دنا با کمال تعجب متوجهشد که در کنار راجر هادسن نشسته است. با خود گفت ، کار پاملاست.
«پاملا به من گفت که کمال را در مدرسه ملی لینکلن ثبت نام کرده ای»
دنا لبخند زد :«بله. الیوت کرامول ترتیبش را داد. او مرد با نفوذی است»
راجر هادسن به علامت تایید سر را تکان داد:«تعریفش را شنیده ام»
هادسن برای لحظه ای مردد ماند ، سپس گفت:« شاید بی معنی به نظر برسد ، ولی گویا تیلور وینترپ کمی پیش از این که سقیر امریکا در روسیه بشود، به دوستان نزدیکش گفته بود که از خدمات دولتی به کلی کناره گیری کرده و دیگر کاری به اینکارها ندارد»
دنا اخم کرد :« و بعد از ان مقام سفارت در روسیه را پذیرفت؟»
«بله»
عجیب است.

در راه بازگشت به خانه، جف از دنا پرسید:« چه کار کردی که طرفداری مثل ژنرال بوستر برای خودت جور کردی؟»
«او دلش نمی خواهد من درباره مرگ افراد خانواده وینترپ تحقیق کنم»
«چرا؟»
«توضیحی در این باره نمی دهد. فقط مثل سگ پارس میکند»
جف اهسته گفت :«دنا ، اگر گاز بگیرد بدتر از ان است که فقط پارس کند او میتواند دشمن بدی باشد»
دنا با کنجکاوی به جف نگریست:«چرا؟»
«او رییس بنگاه تحقیقات فدرال است»
«میدانم. انها در حال ابداع تکنولوژی برتری برای کمک به کشورهای توسعه نیافته هستند تا این کشورها بتوانند با روشهای امروزی کشاورزی کاشت و برداشت کنند و -»
جف با لحن خشکی گفت:« پس یک پاپانوئل وااقعی وارد معرکه شده»
دنا با حیرت به او نگریست:«راجع به چی حرف میزنی؟»
«این بنگاه یک سرپوش است. کار اصلی بگاه تحققات فدرال جاسوسی درباره سازمان های جاسوسی خارجی و مسدود کردن ارتباطات انهاست. شاید به نظرت عجیب بیاید، اما این برادر بزرگ که به ظاهر میخواهد از ضعفا حمایت کند، همه را حسابی می پاید. ماموریت های انها محرمانه تر از هر سازمان جاسوسی دیگر است»
دنا کمی فکر کرد و گفت:« تیلور وینترپ هم زمانی رییس بنگاه تحقیقات فدرال بوده سات. خیلی جالب است»
«به تو نصیحت میکنم که تا انجا که ممکن است فاصله ات را با ژنرال بوستر حفظ کنی»
«همین خیال را هم دارم»
«عزیزم، می دانم که امشب برای مراقبت از کمال پرستارگرفته ای ، بنابراین اگر باید زودتر به خانه برگردی-»
دنا خودش را به او چسباند و گفت:« اشکالی ندارد. پرستار بچه کمی صبر میکند. من نمی توانم. برویم خانه تو»
جف خندید:«فکر میکردم هرگز این را نمی گویی»
جف در اپارتمان کوچکی در ساختمانی چهار طبقه در خیابان مدیسن زندگی میکرد. او دنا را به اتاق خواب راهنمایی کرد.
جف گفت:« خوشحالم که وقتی که به اپارتمان بزرگتری نقل مکان کنیم ، کمال برای خودش یک اتاق خواهد داشت. چرا ما-»
دنا پیشنهاد کرد:« چرا ما دست از پر حرفی بر نمیداریم»
جف او را در اغوش گرفت:«فکر خوبی است»
دنا در حرارت بازوان او احساس گرما کرد. جف مردی عاشق پیشه بود ، مهربان و با محبت..
دنا نجوا کرد:« خیلی دوستت دارم»
«عزیزم، من هم خیلی دوستت دارم»
تلفن همراهی زنگ زد.
«تلفن توست یا من؟»
هر دو خندیدند. تلفن دوباره زنگ زد.
جف گفت:« تلفن من است. بگذار زنگ بزند»
دنا گفت:« شاید موضوع مهمی باشد»
«اوه، بسیار خوب» جف دلخور از بستر برخاست. تلفن را برداشت:« الو؟» لحن صدایش تغییر کرد:« نه، مهم نیست...بگو...بله...مطمئنم که اصلا جای نگرانی نیست. احتمالا به علت فشارهای روحی بوده »
گفت و گو برای پنج دقیقه طول انجامید:«بسیار خوب..پس سخت نگیر ..خیلی خوب...شب بخیر ، راشل» تلفن همراه راروی دکمه خاموش گذاشت.
عجیب نیست که این وقت شب راشل زنگ میزند؟ «جف ، مشکلی پیش امده؟»
«نه، انچنان . راشل این اواخر زیادی کار کرده است. فقط احتیاج به استراحت دارد. حالش خوب خواهد شد» او دنا را در اغوش گرفت و با مهربانی گفت:«خوب ، کجا بودیم؟» و جادو اغاز شد.
دنا مشکلات مربوط به وینترپ و جون سینیسی و ژنرال ها و کلفت ها و کمال و مدرسه را به فراموشی سپرد و زندگی به جشنی شادی بخش و پر احساس و پر شور بدل شد.
کمی بعد دنا با اکراه گفت:« عزیزم، متاسفم وقت ان رسیده که سیندرالا به کدو تنبل تبدیل شود»
«عجب کدو تنبلی ! الان کالسکه ام را اماده میکنم»

هنگامی که دنا به خانه رسید ،زنی که ازسوی شرکت خدمات پرستاری فرستاده شده بود با بی صبری انتظارش را می کشید تا باامدن او برود.
پرستر با دلخوری گفت :«خانم ، ساعت یک و نیم شبه»
«معذرت میخواهم.. مهمانی خیلی طول کشید» دنا مبلغی اضافی به او داد و گفت:« با تاکسی برو. پیاده خطرناک است. فردا شب می بینمت»
پرستار گفت:«دوشیزه ایوانز ، فکر میکنم باید چیزی را به شما بگویم..»
«بله؟»
«امشب کمال مرا به ستوه اورد ، از بس که پرسید شما کی به خانه می ایید . این بچه خیلی احسای نا امنی میکند»
«ممنون . شب بخیر»
دنا به اتاق کمال رفت. او بیدار بود. بای کامپیوتری میکرد.
«سلام ، دنا»
«رفیق تو حالا باید خوابیده باشی»
«منتظر بودم تو به خانه بیایی . خوش گذشت؟»
«خیلی عالی بود اما عزیزم دلم برای تو تنگ شد »
کمال کامپیوتر را خاموش کرد:«از این به بعد هر شب بیرون میروی؟»
دنا به تمام ان احساساتی که در پشت اینسوال نهفته بود اندیشید و گفت:« عزیزم، سعی میکنم از این به بعد وقت بیشتری را با تو بگذرانم»

M mehrane
1390,06,15, ساعت : 11:47 قبل از ظهر
فصل ده

صبح روز دوشنبه ، شخصی به طور غیر منتظره به دنا تلفن زد.
«دنا ایوانز؟»
«بله»
«من دکتر جوئل هیرشبرگ هستم . در بنیاد کودکان کار میکنم»
دنابا حیرت گوش می داد:«بله؟»
«الیوت کرامول می گفت که شما به او گفته اید در رابطه با گذاشتن بازوی مصنوعی برای پسرتان مشکلی دارید»
دنا ناچارشد لحظه ای فکر کند:«بله. فکر میکنم همین را گفته باشم»
«اقا ی کرامول سابقه کمال را برایم گفت. این بنیاد برای کمک به بچه های گریخته از کشورهای در حال جنگ برپا شده است. از انچه الیوت کرامول برایم گفته است معلوم میشودپسر شما هم یقینا جزو همین دسته است. نمیدانم ایا مایلید او را نزد من بیاورید تا نگاهی بکنم یا نه؟»
«خوب ، من ، خوب ، بله، البته» قرار ملاقات را برای کمی بعد در همان روز گذاشتند.
هنگامی که کمال از مدرسه به خانه امد ، دنا با هیجان گفت:« من و تو قرار است به دیدن دکتر برویم تا بلکه بتواند بازوی تازه ای برای تو جور کنیم. دوست داری؟»
کمال درباره ان اندیشید:« نمیدانم. این که مثل بازوی واقعی نمیشود»
«سعی می کنیم بازویی نزدیک بازوی واقعی پیدا کنیم. خوب، رفیق؟»
«خُنکه»

دکتر جوئل هیرشبرگ در اواخر سنین چهل سالگی بوود، مردی خوش قیافه و باوقار با نشانه های لیاقت و صلاحیت کامل.
هنگامی که دنا و کمال با او سلام و اوحالپرسی کردند دنا گفت:« اقای دکتر میخواستم از اول این را خدمتتان عرض کنم؛ برای پرداخت هزینه ها بایستی توافق کینم که به صورت اقساط پرداخت شود چون به من گفته اند که از انجا که کمال در حال رشد است؛ بازوی تازه هر چند مدت یک بار غیر قابل مصرف میشود-»
دکتر هیرسبرگ کلام او را قطع کرد و گفت:« دوشیزه ایوانز ، همان طور که در تلفن به شما گفتم،بنیاد کودکان به خصوص برای کمک به بچه های گریخته از کشورهای در حال جنگ به وجود امده است. همه هزینه ها را ما خودمان پرداخت خواهیم کرد»
دنا موجی از ارامش را احساس کرد:«این خیل عالی است» در دل برای الیوت دعا کرد. خدا الیوت کرامول را خیر بدهد.
دکتر هیرشبرگ دوباره به طرف کمال چرخید:« حالا بگذار نگاهی به تو بیندازم مرد جوان »
سی دقیقه بعد دکتر هیر شبرگ به دنا گفت:« فکرمیکنم تازه ترین و بهترین نوع بازو را برایش کار بگذاریم» او طوماری را که به دیوار نصب بود با پایین کشیدنش باز کرد و جدولی روی ان بر دیوار نمایان شد. « ما دو نوع بازوی مصنوعی داریم ، عضلانی = الکتریکی.( میو الکتریک) که مطابق با بهترین روش های علمی و هنری ساخته شده است و بازویی که با کابل کار میکند. همان طور که اینجا می بینید بازوی عضلانی – الکتریکی از پلاستیک ساخته شده و با روکش شبیه پوشی دست پوشانده شده است»دکتر لبخندی به کمال زد و افزود:«درست مثل یک دست واقعی به نظر میرسد»
کمال پرسید:«ایا تکان هم میخورد؟»
دکتر هیرشبرگ گفت:« کمال، ایا هرگز به فکر حرکت دادن دستت افتاده ای؟ منظورم دستی است که دیگر وجود ندارد؟»
کمال گفت :«بله»
دکتر هیرشبرگ همان طور که در جایش نشسته بود به جلو خم شد و گفت:« خوب، از این به بعد هر بار که تو به ان دست خیالی فکر کنی، عضلاتی که سابقا در انجا فعال بودند منقبض می شوند و به طور خودکار پیام عضلاتی=الکتریکی ایجاد خواهند کرد. به بیان دیگر تو تنها با فکر کردن راجع به ان خواهی توانست دستت را باز و بسته کنی»
چهره کمال از خوشحالی شکفت:« راستی می توانم؟ چطور – چطور باید ان بازو را نصب و جا کنم؟»
»کمال, اینکار واقعا خیلی اسان است. تو فقط بازوی تازه را به ته بازویت می چسبانی. با حالت مکش نصب می شود. یک استر نازک نایلون روی بازو قرار می گیرد. با ان نمی توانی شنا بکنی ، اما هر کار دیگری که بخواهی می توانی با این بازو انجام بدهی.درست مثل کفش میماند . شبها درش می اوری و صبح ها می پوشی اش»
دنا پرسید پرسید:« این بازو چقدر وزن دارد؟»
«چیزی حدود صد تا چهار صد گرم»
دنا به طرف کمال چرخید:« ورزشکار، چی فکر میکنی؟ دوست داری امتحانش کنی؟»
کمال سعی میکرد هیجانش را پنهان کند:« واقعی هم به نظر میرسد؟»
دکتر هیر شبرگ تبسم کنان گفت:« بله. واقعی به نظر میرسد»
«عجب چیزیه»
«تو مجبور شدی با دست چپ کار کنی. اما از این به بعد بایستی این عادتت را به فراموش بسپاری. کمال، این کار وقت میگرد. ما می توانیم از همین حالا بازو را برایت نصب کنیم اما تو بایستی برای مدتی نزد درمانگر بروی تا یاد بگیری که چطور ان را بخشی از وجودت تلقی کنی و بر پیام های عضلانی – الکتریکی تسلط پیدا کنی»
کمال نفس عمیقی کشید:« باستی خنک باشم»
دنا کمال را در اغوش کشید و گفت:« وضعیت روبه راه خواهد شد» سعی میکرد جلوی ریزش اشکهایش را بگیرد.
دکتر هیر شبرگ برای لحظه ای ان ها را تماشا کرد سپس خندید و گفت:« برویم سر کارمان »

M mehrane
1390,06,15, ساعت : 12:36 بعد از ظهر
هنگامی که دنا به دفترش بازگشت به دیدن الیوت کرامول رفت.
«الیوت ، همین الان از پیش دکتر هیر شبرگ می ایم»
«خوب است. امیدورام توانسته باشد به کمال کمکی کند»
«بله . اینطور به نظر می اید. نمیدانی چقدر ، چقدر از این لطف تو ممنون و متشکرم»
«دنا، من کاری نکرده ام که نیاز به تشکر داشته باشد. خوشحالم که توانسته ام مفید واقع شوم. فقط مرا در جریان بکذار که کار چگونه پیش می رود»
«حتما» خدا خیرت بدهد.

« اه، چه گل های خوشگلی!» الیویا با یک سبد بزرگ گل به دفتر قدم گذاشت.
دنا با خوشحالی گفت:« خیلی قشنگند!»
او پاکت کوچکی را که به سبد نصب بود گشود و کارت را خواند . «دوشیزه ایوانز عزیز . پارس کردن دوست ما بدتر از گاز گرفتنش بود. امیدورام از گل ها خوشتان بیاید. ارادتمند شما، جک استون»
دنا برای لحظه ای به کارت خیره شد. اندیشید ؛ خیلی جالب است. جف گفت که گاز گزفتن ژنرال بدتر از پارس کردنش است. کدام یک درست می گویند؟ دنا این احساس را داشت که جک استون از شغلش نفرت دارد، و از رییسش متنفر است. این را به خاطر خواهم سپرد.
دنابه جک استون در بنگاه تحقیقات فدرال تلفن زد.
«اقای استون ؟ فقط خواستم از شما تشکر کنم به خاطر ان -»
«در دفترتان هستید؟»
«بله»
«من بهتان تلفن خواهم زد» بوق ازاد تلفن.
سه دقیقه بعد جک استون تلفن زد.
«دوشیزه ایوانز برای هر دوی ما بهتر است که دوست مان راجع به این که ما گه گاهی با هم صحبت می کنیم چیزی نفهمد. من سعی میکنم نظر او را نسبت به شما عوض کنم ، اما او ادم کله شقی است. اگر به من احتیاج داشتید – منظورم این است که اگرواقعا به من احتیاج پیدا کردید- باشماره تلفن همراه و خصوصی من که الان به شما می دهم با من تماس بگیرید. هر زمانی می توانید با این شماره تماس بگیرید و من پاسخگو خواهم بود»
«ممنون» دنا شماره را جایی یادداشت کرد.
«دوشیزه ایوانز-»
«بله»
«هیچی . مراقب خودتان باشید»

ان روز صبح هنگامی که جک استون وارد دفترش شد ، ژترال بوستر منتظرش بود.
«جک ، من این احساس را دارم که این زنکه ایوانز دردسر افرین است. میخواهم پرونده ای برایش باز کنی و تحت نظرش داشته باشی. و مرا در جریان بگذاری»
«ترتیبش را خواهم داد» تنها با این تفاوت که تو را در جریان نخواهم گذاشت. و سپس ان گلها را برای دنا فرستاد.

دنا و جف در سالن غذا خوری بخش مدیران اجرایی شبکه تلویزیونی نشسته بوددو درباره دست مصنوعی کمال حرف میزدند.
دنا گفت :« عزیزم، من خیلی هیجان زده ام. اوضاع به کلی عوض خواهد شد . کمال به این دلیل ستیزه جو و پرخاشگر است که احساس حقارت میکند. اما این دست همه چیز را عوض خواهد کرد»
جف گفت:« حتما او هم خیلی هیجا انگیز است. خود من هم به هیجان امده ام»
«و موضوع فوق العاده ان است که بنیاد کودکان همه هزینه را پرداخت میکند. اگر ما بتوانیم-»
تلفن همراه جف زنگ زد. «مرا ببخش دلبندم» او دگمه تلفن را فشرد و شروع به صحبت کرد :«الو؟ ..اوه..» نگاهی به دنا انداخت :« نه..کاری ندارم..حرف بزن..»
دنا انجا نشسته بود ، سعی میکرد گوش ندهد.
«بله..که اینطور .خوب ..احتمالا چیز مهمی نیست، اماشاید بهتر باشد که به دکتر مراحعه کنی، حالا کجا هستی؟ برزیل؟ انجا هم دکترهای خوبی دارند . البته... بله.. می فهمم.. نه..» گویا گفت و گو میخواست همچنان ادامه پیدا کند. بالاخره جف گفت:« خوب ، مراقب خودت باش. خداحافظ» تلفن را پایین گذاشت.
دنا گفت:« راشل بود؟»
«بله. مثل ان که مشکل جسمانی پیدا کرده .عکس گرفتن در ریو را لغو کرده است. سابقه نداشت چینین کاری بکند»
«جف، چرا اینقدر به تو تلفن میزند؟»
«شیرینم، چون کس دیگری را ندارد. تنها و بی کس است»

«خدا حافظ جف»
راشل با اکراه گوشی را پایین گذاشت. از پایان دادن به مکالمه نفرت داشت. از پنجره بهبیرون و به گوه شوگرلوف ( کله قند) در دور دست و ساحل ایپانما که دورتر و پایین پایش قرار داشت نگاه کرد. به اتاق خوابش رفت و خسته روی تخت دراز کشید. وقایع ان روز به طو ر محو از برابرچشمانش می گذشتند. روز خوب اغاز شده بود. ان روز صبح او برای یک اگهی بازرگانی برای نشریه امریکن اکسپرس ، کنار ژست گرفته و عکس انداخته بود.
حوالی ظهر کارگردان گفت:«راشل؛ ان ژست اخری عالی بود. امابگذار از یک ژست دیگر هم عکس بگیریم»
راشل خواست بله بگوید و سپس صدای خودش را شنید که گفت:« نه متاسفم. دیگر نمی توانم»
کارگردان با تعجب به او نگریست :«چی؟»
«خیلی خست ام. باید مرا ببخشی» چرخیده بود و به طرف هتل راه افتاده بود. از سرسرا گذشته بود تا به امنیت اتاقش پناه ببرد. او می لرزید و احساس تهوع میکرد. چه مرگم شده؟ پیشانی اش تب الود بود.
او گوشی تلفن را برداشته و به جف تلفن زده بود. شنیدن صدای ارام و مردانه جف؛ باعث شده بود حالش بهتر شود. خدا حفظش کند. همیشه هست که به من تسلی بدهد. رگ حیاتی من است. هنگامی که مکالمه پایان یافته بود راشل در بستر دراز کشیده بود و به فکر فرو رفته بود.
چه روزهای خوشی با هم داشتیم. با همبه گردش می رفتیم ، کارهایی را که هر دو دوست داشتیم انجام میدادیم. و چقدر از این تفاهم لذت می بردیم. چطور شد که او را از دست دادم؟ با دلخوری به خاطر اورد که زناشویی شان چطور پایان پذیرفته بود.

M mehrane
1390,06,15, ساعت : 03:34 بعد از ظهر
همه چیز با یک تلفن اغاز شده بود.
«خانم راشل استیونز؟»
«بله»
«سلام ، اقای رودریک مارشال مایلند با شما صحبت کنند» یکی از مهم ترین کارگردانان سینما در هالیوود.
لحظه یا بعد مارشال روی خط بود:« دوشیزه استیونز؟»
«بله؟»
«من رودریک مارشال هستم . ایا مرا می شناسید؟»
راشل چند فیلم به کارگردانی او دیده بود. «بله. البته که می شناسم. اقای مارشال»
«داشتم به عکس هایت نگاه میکردم . ما اینجا در کمپانی فیلمسازی فاکس به شما احتیاج داریم. ایا مایل هستی به هالیوود بایی تا برای بازیگری ازمایش شوی؟ »
راشل لحظه ای مردد ماند:« نمی دانم . منظورم این است که مطمئن نیستم استعداد هنر پیشگی داشته باشم.هیچ وقت-»
«نگران نباش . خودم ترتیبش را میدهم. ما همه هزینه سفرت را البته تقبل می کنیم. خودم ازت ازمایش به عمل می اورم. کِی می توانی خودت را به اینجا برسانی؟»
راشل به برنامه های کاری اش اندیشید:« سه هفته دیگر»
«بسیار خوب .استودیو ترتیب همه چیز را خواهد داد»
هنگامی که راشل گوشی را پایین گذاشت متوجه شد که اصلا در این باره با جف مشور ت نکرده است. اندیشید ، او ناراحت نخواهد شد . چون ما خیلی کم با هم هستیم»

جف تکرار کرده بود: «هالیوود؟»
«جف ، این کار ازمایشی است»
جف سرش را به نشانه تایید تکان داد و گفت:« بسیار خوب برو. احتمالا هنرپیشه مشهوری خواهی شد»
«میشود همراهم بیایی؟»
«دلبندم ، ما روز دوشنبه در کلیولند بازی داریم، بعد هم به واشینگتن و از انجا به شیکاگو می رویم. باز چند بازی دیگر در برنامه مان داریم. فکر می کنم اگر یکی از گلزن های مهاجم در بازی نباشد ، مربی تیم دلخور می شود و مسابقات به ضرر تیم تمام خواهد شد»
«خیلی بد شد» راشل سعی کرد بی تفاوت به نظر برسد:« مثل اینکه زندگی ما اصلا با هم سپری نمی شود. اینطور نیست جف؟»
«عزیزم این همه که با هم هستیم کافی نیست؟»
راشل خواست چیزهایی بیشتری بگوید اما اندیشید ، فعلا وقتش نیست.

کارمند استودیو با یک لیموزین کشیده و طویل به جست جوی راشل به فرودگاه لوس انجلس امد.
کارمند در حالی که ریز می خندید گفت:«اسم من هنری فورد است. البته با ان هنری فورد مشهور نسبتی ندارم. مرا هنک صدا می زنند»
لیموزین وارد جریان عبور و مرور اتومبیل ها شد . در راه راننده اوضاع جاری را برای راشل شرح داد.
»دوشیزه استیونز اولین بار است که به هالیوود می ایید؟»
«نه ، زیاد به اینجا امده ام. اخرین بار دو سال پیش بود»
«خوب از دو سال پیش تا حالا شهر خیلی فرق کرده . بزرگتر و بهتر از سابق شده . اگر شما عاشق شکوه و زیبایی هستید از اینجا خوشتان خواهد امد»
اگر عاشق شکوه وزیبایی باشم.

«استودیو برای شما جایی در هتل شاتو مارمون ذخیره کرده است. انجا محلی است که ادم های مشهور و سرشناس اقامت میکنند.»
راشل چنین وانمود کرد که تحت تاثیر قرار گرفته است:«راستی؟»
«اوه ،بله. جان بلوشی انجافوت کرد. میدانید ، بعد از استعمال زیاده از حد مواد مخدر»
«خدای من»
«کلارک گیبل هم اغلب انجا اقامت میکرد. پل نیومن، مریلین مونر»
همینطور اسامی را پشت سر هم ریف میکرد. راشل دیگر به حرفهای او گوش نمیداد.
شاتو مارمون درست در سمت شمال سان ست استریپ قرار داشت. مثل قصری در صحنه یک فیلم به نظر می رسید.
هنری فورد گفت:« ساعت دو بعد ازظهر دنبالتان میایم تا شما را به استودیو ببرم. رودریک مارشال انجا منتظرتان است»
«باشد . اماده میشوم»

دو ساعت بعد راشل در دفتر رودریک مارشال بود. مارشال مردی چهل و چند ساله بود ؛ کوچک و خوش اندام و عضلانی، با اترژی یک موتور محرکه.
او گفت:« از امدنت پشیمان نخواهی شد. میخواهم تو را به ستاره بزرگی مبدل کنم. فردا صبح به طور ازمایشی ازت فیلمبرداری خواهیم کرد. میخواهم یکی از دستیارانم تو را به قسمت لباس ببرد تا یک چیز زیبا برایت انتخاب کند. تو در یک صحنه از یکی از بزرگترین فیلمهای ما ازمون بازیگری ات را انجام خواهی داد، فیلمی به نام پایان یک رویا. فردا ساعت هفت صبح موها و صورتت را ارایش خواهند کرد. فکر میکنم این چیزها برایت تازگی نداشته باشد ها؟»
راشل با حالتی منگ گفت:« نه»
«راشل تنها امده ای؟»
«بله»
«پس چرا امشب شام را با هم نخوریم؟»
راشل لحظه ای اندیشید و بعد گفت:«بسیار خوب»
«ساعت هشت شب دنبالت می ایم»

معلوم شد دعوت شام ، شامل گردشی داغ و پر هیجان در شهر هم میشد.
رودریک مارشال به راشل گفت:« اگر بدانی کجا میتوانی بروی و – تورا به ان مکان ها راه بدهند ، اِل ای داغ ترین باشگاه های روی کره زمین رادارد»
گردش شبانه از استاندارد شروع شد ، که یک سالن بار ، رستوران و هتل پر تردد ی واقع در بلوار سان ست بود. همچنان که انها از مقابل میز مباشر رستوران می گذشتند ، راشل از حرکت ایستاد تا نگاهی کند. کنار میز پشت ویترینی از شیشه مات، زنی بسیار زیبا نشسته و ژست گرفته بود.
«عالی نیست؟»
«باور نکردنی است»
انها به تعدادی از باشگاه های شلوغ و پر سر وصدای شبانه سر زدند و تا اخر شب راشل کاملا خسته شده بود.
رودریک مارشال او ا به هتلش رساند و گفت:«خوب بخواب. فردا زندگی تو عوض خواهد شد»

ساعت 7 صبح راشل در اتاق چهر پردازی بود. باب وَن دوسن، متصدی چهره پردازی ، با علاقه و تحسین به او نگاه کرد و گفت :« به من پول میدهند که با این زیبایی خدادادی چه بکنم؟»
راشل خندید.
«عزیز جان، تو که به ارایش زیادی احتیاج نداری .مادر طبیعت خودش زحمت کشیده»
«متشکرم»
وقتی که راشل اماده شد یک زن جامه دار به او کمک کرد تا لباسی را که دیروز بعد ا ظهر برایش در نظر گرفته و اندازه کرده بودند ، بپوشد. یک دستیار کارگردان او.را به صحنه که بسیار بزرگ طراحی شده بود ، برد.
رودریک ماشال و گرو کارکنانش منتظر بودند. کارگردان برای لحظه ای راشل را بر انداز کرد و گفت:«عالی است. راشل عزیز ، میخواهیم از تو ازمایشی دو قسمتی به عمل اوریم. تو بایستی روی این صندلی بنشینی و من در حالی که خارج از کادر دوربین استاده ام از تو چند سوال می پرسم. فقط سعی کن خودت باشی و ت خد امکان عادی رفتار کنی»
«بسیار خوب . قسمت دوم ازمایش چیست؟»
«همان صحنه کوتاهی که تو در ان نقش ایفا می کنی»
راشل رو یصندلی نشست و متصدی دوربین شروع به تنظیم دوربینش کرد. رودریک مارشال خارج از چهار چوب دوربین ایستاده بود.
«اماده هستی؟»
«بله»
«خوب، راحت باش. تو نقشت را عالی ایفا خواهی کرد. دوریبین اماده . حرکت صبح بخیر»
«صبح بخیر »
«شنیده ام تو مدل عکاسی هستی»
راشل لبخند زد:«بله»
«چطور شد که به این حرفه روی اوردی؟»
«پانزده سالم بود. صاحب یک بنگاه تبلیغاتی مرا در رستورانی به همراه مادرم دید. جلو امد و با او شروع به صحبت کرد وچند روز بعد من مدل عکاسی شده بودم»
مصاحبه برای پانزده دقیقه دیگر ادامه یافت و خیلی بدون تنش و راحت بود . ذکاوت و متانت راشل همه را تحت تاثیر قرار داد.
«قطع!عالی بود!» رودریک مارشال کاغذی حاوی چند سطر مربوط به صحنه کوتاهی از یک فیلم رابه او داد.«حالا کمی استراحت میکنیم. لطفا این را بخوان. وقتی اماده شدی به من بگو تا فیلم برداری را شروع کنیم. راشل ، کار با تو واقعا اسان است»

M mehrane
1390,06,15, ساعت : 04:14 بعد از ظهر
راشل سطرهای مربوط به ان صحنه را خواند . درباره زنی بود که از شوهرش درخواست طلاق میکرد. راشل دوباره خواند.
«من اماده ام»
راشل به کوین ویستر معرفی شد، که قرار بود نقش مقاب او را بازی کند –مرد جوان خوش قیافه ای در قالب فیلم های هالیوود.
رودریک مارشال گفت:« بسیار خوب. بکذار از صحنه فیلم بگیریم. دوربین اماده .حرکت»
راشل به کوین وبستر نگاه کرد»ـ کلیف، امروز صبح برای تقاضای طلاق با وکیلی صحبت کردم»
«اره ، شنیدم. بهتر نبود اول با خودم صحبت میکردی؟»
«من با تو خیلی صحبت کرده ام. ازپارسال دارم در این مورد با تو حرف میزنم. این زناشویی نیست که ما داریم. اما جف، تو هیچوقت به حرفهای من گوش نمیدهی»
رودریک گفت:« قطع، راشل، اسم او کلیف است»
راشل با شرمندگی گفت:« خیلی عذر میخواهم»
«بگذار دوباره شروع کنیم. دوربین دو»
راشل اندیشید ؛ این صحنه واقعا درباره من و جف است. این زناشویی نیست که ماداریم. چطور چنین چیزی امکان دارد؟ ما هر کدام زندگی جداگانه ای داریم. به ندرت همدیگر را می بینیم. هر کدام در زندگی با ادمهای جذاب و دلچسب اشنا میشویم اما به خاطر این پیوند زناشویی که دیگر معنا ندارد ؛ نمی توانیم به انها دل ببندیم.
«راشل!»
«ببخشید»
فیلمبرداری از نو اغاز شد.
هنگامی که راشل ازمون بازیگری را تمام کرد موفق شد دو تصمیم بگیرد: اول انکه به هالیوود تعلق ندارد.
و دوم ان که طلاق میخواهد.

اکنون راشل در حالی که در شهر ریو روی بستر دراز کشیده بود احساس ناخوشی و خستگی می کرد. اندیشید چه اشتباهی کردم, هرگز نمی بایست از جف طلاق می گرفتم.

سه شنبه هنگامی که ساعات مدرسه کمال تمام شد، دنا او را نزد درمانگری برد که قرار بود روی کمال و بازوی تازه اش کار کند. بازوی مصنوعی واقعی به نظر می رسید و خوب کار میکرد. اما برای کمال چه از نظر جسمی و چه از نظر روحی مشکل بود که به ان عادت کند.
درمانگر به دنا توضیح داد:« به نظر ای طور خواهد رسید که یک شی بیگانه به وصل شده باشد. شغل ما این است که به او بقبولانیم این را به عنوان بخشی از بدنش بپذیرد. بایستی دوباره به داشتن دو دست عادت کند. معمولا دوره یادگیری دو تا سه ماه طول می کشد.باید به شما هشدار بدهم که این مدت میتواند دوران بسیار دشواری باشد»
دنا به او اطمینان داد:« از عهده اش بر خواهیم امد»
کار به ان اسانی هم نبود. صبح فردا ی ان روز ، کمال بدون دست مصنوعی از کتابخانه که محل کارش بود بیرون امد:« من امادهام»
دنا با حیرت به او نگریست.:«کمال ؛ پس دستت کجاست؟»
کمال با غرور دست چپش را بالا اورد و گفت:« اینجاست»
«تو میدانی منظور چیست. دست مصنوعی ات کجاست؟»
«چیز مزخرف و عجیبی بود. دلم نمیخواهد بپوشمش»
«عزیزم، به ان عادت میکنی. قول میدهم . باید فرصتی بهش بدهی. من به تو کمک میکنم تا-»
«هیچ کس نمی تواند به من کمک کند. من یک معلول نفرین شده هستم»
دنا دوباره به دیدن کاراگاه مارکوس ایبرامز رفت. هنگامی که به دفتر او قدم گذاشت ایبرامز پشت میزش قرار داشت و غرق نوشتن گزارش هایش بود. سرش را بالا اورد و چشم غره ای رفت.
«میدانی که از چه چیز این کار لعنتی متنفرم؟» کاراگاه به توده کاغذها اشاره کرد و افزود :« از این. کاش میشد به خیابان بروم و با تیر اندازی به سارقان و جانی ها تفریح کنم. اما اینجا گیر افتاده ام. او. فراموش کردم تو یک خبر نگاری؟ نه ؟ ابرویم را نبری»
«متاسفانه دیر گفتی»
«و امروز از دست من چه کاری بر می اید ؛ دوشیزه ایوانز؟»
«امده ام راجع به قضیه سینیسی از شما جویا شوم. ایا کالبد شکافی انجام گرفته؟»
«بله. به روال معمول» او چند برگ کاغذ از کشوی میز تحریرش بیرون اورد.
«ایا در گزارش پزشکی قانونی چیز مشکوکی وجود دارد؟»
دنا دید که کاارگاه کاغذ را مرور میکرد:« متوفی الکل ننوشیده بود... مواد مخدر مصرف نکرده بود..نه» سرش را بالا اورد:« این طور که به نظر میرسد ان خانم خیلی افسرده بوده و فقط تصمیم گرفته به زندگیش پایان بدهد. همین را میخواستید بدانید؟»
دنا گفتک« بله. همین را میخواستم بدانم»

توقف بعدی دنا در دفتر کاراگاه فینیکس ویلسون بود.
«صبح بخیر کاراگاه ویلسون»
«و چه چیز شما را به دفتر محقر من کشانده؟»
«میخواستم بدانم ایا درباره قتل گری وینترپ اطلاعات تازه ای به دست امده یا نه»
کاراگاه ویلسون اهی کشید و کنار بینیاش را خاراند. «هیچ چیز به دست نیامده. فکر میکردم که یکیاز تابلوهای نقاشی می بایست تا حالا در جایی پیدا شو. ما روی همین حساب می کردیم»
دنا میخواست بگوید؛ من اگرجای شما بودم روی چنین چیزی حساب نمیکردم. اما جلوی زبانش را گرفت:«هیچ سرنخی به دست نیامده؟»
«هیچی . ان جانورها مثل زوزه باد امدند و رفتند و اثری برجای نگذاشتند. ماسارق اشیا هنری زیاد داریم ، اما روش عمل همیشه یکسان است. به همین علت این سرقت اینقدر عجیب است»
«اعجاب او.ر؟»
«بله این یکی با بقیه فرق می کند»
«فرق میکند..چطور؟»
«سارقان اثار هنری افراد غیر مسلح را نمی کشند. و هیج دلیلی برای این دزدها وجود نداشت که انطور ددمنشانه گری ونیترپ را هدف گلوله قرار بدهند»
در اینجا کاراگاه مکثی کرد سپس پرسی:« شما به دلیل خاصی به این موضوع این قدر علاقه مند هستید؟»
دنا به دورغ گفت:«نه. اصلا. فقط کنجکاو هستم. من-»
کاراگاه ویلسون گفت:« بسیار خوب. با من در تماس باشید»

در پایان جلسه ای در دفتر ژنرال بوستر در مقر دور افتاده و پرت بنگاه تحقیقات فدرال ، ژنرال رو به جک استون کرد . پرسید:« از این زنکه ایوانز چه خبر؟»
«او این طرف و ان طرف میرود و سوالاتی می پرسد اما فکر میکنم بی ضرر باشد. به جایی نمیرسد»
«خوشم نمی اید به گوشه و کنار سرک بکشد و فضولی بکند. با رمز سه با لگد از این ماجرا بیرونش بیندازید»
«کی میخواهید این کار را شروع کنیم؟»
«دیروز»

دنا در گیر و دار اماده کردن خودش برای پخش اخبار بعدی بود که مت بیکر وارد دفترش شد و روی یک صندلی ولو شد.
«همین حالا تلفنی راجع به تو به من شد»
دنا با خاطری اسوده گفت:«طرفدارن از من سیر نمی شوند ؛ اینطور نیست؟»
«این یکی مثل اینکه حسابی از تو سیرشده»
»اوه؟»
«تلفن از بنگاه تحقیقا فدرال بود. انها میخواهند که تو تحقیقات راجع به تیلور وینترپ را متوقف کنی. البته این یک تقاضای رسمی نبود به طور غیر رسمی مطرح شد. به قول خودشان این فقط یک توصیه دوستانه است. اینطور به نظر میرسد که میخواهند توسرت به کار خودت باشد»
دنا گفت:« همین طور هم هست. مگر نه؟»
چشمانش را به چشمان مت دوخت :«شایدتعجب میکنی ، نه؟ اما من تنها به این دلیل که یک سازمان دولتی از من چنین درخواستی میکند ، از این قضیه کنار نمی کشم. ماجرا از اَسپن شروع شد، همان جا که تیلور وینترپ و همسرش در حریق جان دادند. اول به انجا میوم. و اگر نکته ای در انجا وجود داشته باشد ؛ خودش داستان فوق العاده ای برای شروع سلسله برنامه های خط جنایت است»
«این کار چقدر وقتت را میگیرد؟»
«یکی دو روز بیشتر طول نمیکشد»
«بسیار خوب ؛ پی اش را بگیر»

M mehrane
1390,06,15, ساعت : 08:15 بعد از ظهر
فصل یازده
برای راشل خیلی دشوار بود که از جایش حرکت کند. حتی فتن از اتاقی به اتاق دیگر در خانه اش در فلوریدا به شدت او را خسته میکرد. او نمیتوانست اخرین باری را که اینقدر خسته شد ه بود به خاطر بیاورد.احتمالا به نوعی سرماخوردگی دچاره شده ام. جف حق دارد. می بایست پیش دکتر بروم. یک حمام وان داغ حالم را جا می اورد...
راشل در وان اب داغ و تسکین بخش دراز کشیده بود که به طور اتفاقی دستش به سینه اش خورد و توده ای را احساس کرد.
نخستین واکنش او حالت شوک بود . سپس انکار. چیز مهمی نیست. سرطان نیست. من که سیگار نمی کشم . ورزش می کنم. و از بدنم حسابی مراقبت میکنم. در خانواده ام سابقه سرطان وجود نداشته است. حالم خوب است. از دکتری می خواهم که نگاهی به ان بیندازد ، اما این سرطان نیست.
راشل از وان بیرون امد خودش راخشک کرد و تلفنی زد.
«بنگاه تبلیغات بتی ریچمن ، بفرمایید»
«سلام. میخواستم با خانم بتی ریچمن صحبت کنم. به ایشان بفرمایید راشل استیونز پشت خط است»
لحظه ای بعد بتی ریچمن روی خط بود:«راشل! چقدر از شنیدن صدایت خوشحالم. حالت خوبه؟»
«البته. که خوبم. چرا این را می پرسی؟»
«خوب، تو عکسبرداری در ریو را زودتر از موعود تمام کردی و من فکر کردم که شاید-»
راشل خندید :«نه ، نه. فقط کمی خسته بودم ، بتی. دوباره مایلم مشغول کار بشوم.»
« چه خبری خوش تر از این . همه دنبال مانکنی مثل تو هستند که محصولاتشان را تبلیغ کند»
«خوب، من اماده ام. برنامه چگونه است؟»
«یک لحظه صبر کن»
دقیقه ای بعد، بتی ریچمن دوباره پشت تلفنبود. «عکسبرداری بعدی در آروباست. ( جزیره ای در کاراییب ) از هفته دیگر اغاز میشود. همین به تو وقت کافی میدند که کارهایت را سر و سامانی بدهی. انها برای تبلیغ محصولاتشان تو را از من تقاضا کرده اند»
«من عاشق آروبا هستم. برنامه ش را برایم بگذار»
«بسیار خوب. قرارمان گذاشته شد. خوشحالم که حالت بهتر است»
«حالم عالی است»
«جزییات کار را برایت خواهم فرستاد»
ساعت دو بعد از ظهر روز بعد ؛ راشل وعده ملاقاتی با دکتر گراهام اِلجین داشت.
«عصر بخیر اقای دکتر الجین»
«عصر بخیر. خوب بگویید ببینم چه کاری از دست من ساخته است؟»
»من کیست کوچکی در سینه راستم دارم و-»
«اوه ؛ این را دکتر بهت گفته؟»
«نه اما میدانم که چیست. فقط یک کیست کوچک است. بدنم را خوب می شناسم. میخواهم اگر ممکن است با جراحی میکروسکوپی ان را بیرون بیاورید»
راشل لبخند زد و افزود :« اخر من یک مانکن هستم. نباید روی تنم جای زخم بماند. اگز یک لکه کوچک باشد ، خوب ، میتوانم ان را با کرم پودر بپوشانم. هفته بعد ، اینجا را به مقصد آروبا ترک میکنم، بنابراین اگر مقدور باشد برنامه عمل را برای فردا یا پس فردا بکذارید»
دکتر الجین به دقت به او نگاه میکرد. با توجه به ان موقعیت ، راشل به طرز غیر عادی ارام به نظر میرسید:« پس بگذار اول معاینه ات بکنم. بعد بایستی نمونه بافت را بردارم. اما بله، ما میتوانیم برنامه عمل را برای همین هفته البته اگر لازم باشد ، بگذاریم»
راشل با خوشحالی گفت:«عالی است»
دکتر الجین از جا برخاست :« برویم اتاق کناری ؛ خوب؟ ب پرستار میگویم یک لباس بیمارستانی برایت بیاورد»
پانزده دقیقه بعد ؛ دکتر الجین در حضور پرستاری در حال لمس توده ای که در سینه راشل وجود داشت، بود.
«به شما که گفتم، اقای دکتر ، این فقط یک کیست است»
«خوب ، جهت اطمینان دوشیزه استوینز، میخواهم از این بافت نمونه برداری کنم. همین حالا می توانم این کار را انجام بدهم»
هنگامی که دکتر الجین سوزن ظریفی را در کنار سینه اش فرو میبرد تا بافت را بیرون بکشد ، راشل سعی کرد اخم نکند.
«خوب ، تمام شد . خیلی ازار دهنده که نبود؟»
«نه . کی..؟»
«من این نمونه را به ازمایشکاه می فرستم و فردا صبح گزارش اولیه سلول شناسی به دستم می رسد»
راشل لبخند زد:« خوب است. پس من به خانه میروم تا چمدانم را برای سفر به آروبا ببندم»
نخستین کاری راشل در بازگشت به خانه کرد، این بود که دو چمدان بیرون اورد و روی تخت کذاشت. به سراغ گنجه لباس هایش رفت و شروع به انتخاب لباس برای بردن به آروبا کرد.
ژانت رودس، زن نظافتچی اش به اتاق خواب او امد.
«دوشیزه استیونز ، ایا باز هم به سفر می روید؟»
«بله»
«این دفعه به کجا میروید؟»
«به آروبا»
«این جا دیگر کجاست؟»
«جزیره زیبایی در دریای کاراییب است. درست رد شمال ونزوئلا.بهشتی است. سواحل زیبا ، هتل های قشنگ و غذای فوق العاده»
«چه عالی»
«راستی ژانت ، وقتی که من در سفر هستم میخواهم هفته ای سه روز به اینجا بیایی و نظافت کنی»
«به روی چشم»
**************

M mehrane
1390,06,16, ساعت : 10:35 قبل از ظهر
ساعت نه صبح فردا تلفن زنگ زد.
«دوشیزه استیونز؟»
«بله»
«من هستم، دکتر الجین»
«سلام اقای دکتر. برنامه عمل را برای کی گذاشتید؟»
«دوشیزه استیونز ، همین حالا گزارش سلول شناسی را دریافت کردم . دلم میخواهد شما به دفترم بیایید تا بتوانیم-»
«نه اقای دکتر. میخواهم همین حالا جواب ازمایش را بدانم»
دکتر برای لحظه یا مردد ماند سپس گفت:« دوست ندارن راجع به این جور چیزها تلفنی صحبت کنم. اما متاسفانه باید بگویم که گزارش اولیه نشان میدهد که شما مبتلا به سرطان هستید»

جف در میانه نوشتن ستون ورزشی اش بود که تلفن زنگ زد. گوشی را برداشت:«الو؟»
«جف..» او گریه میکرد.
«راشل، تویی؟ مووضع چیه؟ چه اتفاقی افتاده؟»
»من-من دچار سرطان سینه شده ام»
«اوه،خدای من چقدر وخیم است؟»
«هنوز نمیدانم. بایستی مامو گرافی بگیرم. جف ، من تنهایی نمی توانم با این مساله مواجه شوم . میدانم که در خواست بزرگی است اما میشود به جنوب به اینجا بیایی؟»
«راشل، من-متاسفانه من-»
«فقط برای یک روز . فقط تا زمانی که ..در جریان وضعیتم قرار بگیرم. »
راشل دوباره گریه میکرد.
«راشل..» دل جف به رحم امد. «سعی میکنم . ببینم چه خواهد شد.بعدا به تو تلفن خواهم زد»
راشل چنان هق هق می گریست که نمی توانست کلمه ای بگوید.
*********
هنگامی که دنا از جلسه تولید بازگشت ، گفت:«الیویا ، برای هواپیمای فردا به مقصذ اَسپن کلرادو جایی برایم ذخیره کن. اتاقی هم در یک هتل برایم پیدا کن. اوه، در ضمن یک اتومبیل کرایه ای هم میخواهم»
«بسیار خوب.اقای کانرز در دفترتان منتظر شما هستند»
«ممنون» دنا وارد دفترش شد. جف انجا ایستاده بود و از پنجره به بیرون نگاه میکرد. دنا گفت:« سلام عزیزم»
جف چرخید:«سلام دنا»
حالت عجیبی در چهره ا ش بود. دنا با نگرانی به او نگریست:«حالت خوبه ؟»
جف با دلخوری گفت:« جواب این سوال دوگانه است. بله و نه»
دنا گفت:« بنشین» خودش هم مقابل جف روی صندلی نشست:« مشکل چیست؟»
جف نفس عمیقی کشید و گفت:«راشل سزطان سینه دارد»
دنا کمی تکان خورد:«من-من متاسفم . حالش خوب خواهد شد؟»
«امروز صبح تلفن زد. دکتر به زودی او را در جریان وخامت بیماری اش خواهد گذاشت. راشل از وحشت دارد قالب تهی میکند. میخواهد من به نزدش به فلوریدا بروم تا موقعی که این خبر را از پزشکش می شنود من در کنارش باشم. خواستم اول با تو مشورت کنم»
دنا به طرف جف رفت و بازوانش را دور بدن او حلقه کرد:«البته که باید بروی» دنا روزی را که با راشل ناهار خورده بود و متوجه شده بود او چه زن فوق العاده ای است ريال به خاطر اورد.
«تا یکی دو روز دیگر بر میگردم»

جف در دفتر مت بیکر بود.
«مت، با یک وضعیت اضطراری مواجه شده ام. باید چند روزی به مرخصی بروم»
«جف ، حالت خوب است؟»
«بله اما راشل بیمار است»
«همسر سابقت؟»
جف سرش رابه علامت تایید تکان داد:« همین حالا فهمیده که سرطان دارد»
«متاسفم»
«به هر حال ؛ او به کمی دلگرمی و حمایت روحی اجتیاح دارد. در نظر دارم امروز بعد از ظهر با هواپیما به فلوریدا بروم»
«بسیار خوب برو. از موری فالستین میخواهم که به جای تو اخبار ورزشی را اجرا کند. با من در تماس باش»
«حتما، ممنون، مت»
دو ساغت بعد جف سوار هواپیمایی به مقصد میامی بود.

بزرگترین مشکل دنا در ان موقع ، کمال بود. او اندیشید بدون داشتن یک ادم مورد اعتماد که از کمال مراقبت کند ، نمیتوانم به اسپن بروم. اما چه کسی میتواند از پس کار نظافت و رختشویی و نگهداری از بدقلق ترین پسر کوچولی دنیا بر بیاید؟
دنا به پاملا هادسن تلفن زد:« پاملا، ببخشید که مزاحمت شدم. اما من باید چند روزی شهر را ترک کنم . و به یک نفر احتیاج دارم که پیش کمال بماند. ایا دست بر قضا خانم خانه داری را با صبر و حوصله یک قدیس سراغ داری یا نه؟»
لحظه ای سسکوت برقرار شد:« اتفاقا سراغ دارم. اسم او مری رُوین دیلی است. و سالها پیش برای ما کار میکرد. او گنج با ارزشی است. بگذار پیدایش بکنم و به او بگویم به تو تلفن بزند»
دنا گفت:«ممنون»

یک ساعت بعد الیویا گفت:« دنا ، خانمی به نام مری دیلی پای تلفن است»
دنا گوشی رابرداشت :« خانم دیلی؟»
»بله خودم هستم» دای گرم او دارای لهجه غلیظ و خوشایند ایرلندی بود. «خانم هادسن گفتند که گویا شما برای نگه داری از پسرتان به کسی احتیاج دارید»
دنا گفت:«بله. همین طور اشت. من باید یکی دو روزی شهر را ترک کنم. فکر کردم شاید شما بتوانید فردا صبح زود –مثلا ساعت هفت- به اینجا بیایید تا با هم صحبت کنیم؟»
«معلوم است که می توانم . دست بر قضا من در حال حاضر بیکارم»
دنا نشانی منزلش را به خانم دیلی داد.
«دوشیزه ایوانز من انجا خواهم بود»

خانم مری دیلی صبح روز بعد راس ساعت هفت از راه رسید. او پنجاه و چند ساله بود . یک زن خپل و کوتاه مثل کوفته قلقلی ، که رفتاری خوش و لبخندی شیرین بر لب داشت. او با دنا دست داد.
«دوشیزه ایوانز ، از ملاقاتتان خوشحالم. هر بار که بتوانم اخبار شما را از تلویزیون تماشا میکنم»
«متشکرم»
«و پسر جوان خانه کجاست؟»
دنا صدا زد:«کمال»
لحظه ای بعد کمال از اتاقش بیرون امد. نگاهی به خانم دیلی انداخت مثل این که حالت چهره اش میگفت ، چه زن عجیب نکر ه ای.
خانم دیلی لبخندزد:« کمال؟درست میکویم؟ اولین باری است که این اسم به گوشم میخورد.کوچولوی شیطان چطوری؟»
به طرف کمال رفت:«بایستی به من بگویی چه غذایی دوست داری. من اشپز خوبی هستم. ما اوقات خوشی را با هم خواهیم گذراند ، کمال...»
دنا در دل دعا کرد، من هم امیدوارم. «خانم دیلی ، ممکن است در مدتی که من در سفر هستم اینجا پیش کمال بمانید و لحظه ای تنهایش نگذارید؟»
«بله حتما ، دوشیزه ایوانز»
دنا با حالتی سپاسگذار گفت:« عالی است. ببخشید که خانه ما زیاد بزرگ نیست. لحاف و تشک در -»
خانم دیلی لبخند زد :« نگران نباشید . ان کاناپه تخت خواب شو جای کاملا راحتی برای من است»
دنا نفسی از سر ارامش بر اورد. نگاهی به ساعت کچی اش انداخت:« چرا همراه من نمی ایید تا کمال را به مدرسه اش برسانیم؟ بعد شما می توانید ساعت یک ربع به دو او رااز مدرسه به خانه بازگردانید»
«بسیار خوب»
کمال به طرف دنا برگشت:«دنا، تو که بر میگردی ، نه؟»
دنا بازوانش را دور او حلقه کرد و گفت:« عزیزم. البته که پیشت بر می گردم»
«کی؟»
«چند روز دیگر» با تعدادی پاسخ برای سوال هایم.

هنگامی که دنا به استودیو رسید هدیه بسته بندی شده زیباو کوچکی روی میزش بود. او با کنجکاوی به ان نگاه کرد و بسته را گشود. داخل جعبه یک قلم صلایی قشنک و دوست داشتنی بود. روی کارت نوشته شده بود:« دنای عزیز سفر امنی در پیش داشته باشی» و زیرش امضا کرده بودند ، از طرف بر و بچه ها.
این دیگر برای چیست؟ دنا قلم را در کیفش گذارد.
در همان لحظه ای که دنا سوار هواپیمای میشد ، مردی که لباس کار پوشیده بود زنگ در اپارتمان سابق خانواده وارتون را به صدا در اورد. در باز شد و مستاجر جدید به ان مرد نگاه کرد. سری تکان داد و در را بست. مرد به طرف در اپارتمان دنا رفت و زنگ در را به صدا در اورد.
خانم دیلی در را گشود:«بله؟»
«خانم ایوانز مرااینجا فرستاده اند تا تلویزیون را تعمی کنم»
«بسیار خوب ، بفرمایید تو»
خانم دیلی دید که مرد به سراغ تلویزیون رفت و شروع به کار کرد.

M mehrane
1390,06,16, ساعت : 12:40 بعد از ظهر
فصل دوازدهم
راشل استوینز در فرودگاه بین المللی میامی به استقبال جف امده بود.
جف اندیشید ، خدای من ؛ او چقدر زیباست. باورم نمیشود که ناخوش است.
راشل بازوانش را دور او حلقه کرد:« اوه ، جف! متشکرم که امدی»
جف به او اطمینان خاطر داد:« تو فوق العاده به نظر میرسی» و انها به طرف لیموزنی که منتظرشان بود ، رفتند.
«فکر میکنم چیزیت نباشد.خواهی دید»
«البته »
در راه خانه ، راشل گفت:«دنا چطوره؟»
جف مردد مان. با در نظر گرفتن این که راشل اینقدر بیمار بود، او نمیخواست خوشبختی خودش را به رخ وی بکشد:«خوبه»
«تو واقعا خوشبختی که او را داری. می دانستی که من قرار است هفته اینده در آروبا عکس بگیرم؟»
«آروبا؟»
«بله» راشل افزود «میدانی چرا این کار را قبول کردم؟ چون ما ماه عسلمان را در انجا گذراندیم. نام هتلی که در ان جا اقامت کردیم چه بود؟»
«اُرنجستد»
«چه جای زیبایی بود نه؟ و اسم کوهی که از ان بالا رفتیم چه بود؟»
«هویی برگ»
راشل تبسمی کردو با ملایمت گفت:« تو هیچ چیز را فراموش نکرده ای نه؟»
«ادم معمولا ماه عسلش را فراموش نمیکند راشل»
راشل دستش را روی بازوی جف گذاشت:« چه بهشتی بود نه؟ در عمرم ساخل به ان سفیدی و زیبایی ندیده بودم»
جف لبخند زد:«و تو از حمام افتاب می ترسیدی. خودت رامثل یک مومیایی در لباس می پیچیدی»
لحظه ای سکوت برقرار شد «جف من از ته دلم پشیمانم»
جف به او نگاه کرد ، متوجه حرفش نشده بود:«چی؟»
«این که صاحب- مهم نیست» راشل به جف نگاه کرد و به ارامی گفت :« با تو در آروبا بهم خیلی خوش گذشت»
جف در حالی که سعی میکرد از ادامه ان بحث طفره رود گفت:« بله، واقعا جای فوق العاده ای است. ماهیگیری، موج سواری ، زیر ابی شنا کردن با لوله هوا،تنیس، گلف...»
«و ما وقتی برای هیچکدام از این کارها نداشتیم ، نه؟»
جف خندید :«نه»
«فردا صبح باید برای مامو گرافی بروم. نمیخواهم وقتی که انها این کار را انجام میدهند تنها باشم. توهمراه من می ایی؟»
»البته ، راشل»
هنگامی که به خانه راشل رسیدند جف بار و بار و بنه اش را به اتاق پذیرایی بزرگ بردو به اطراف نگاه کرد:« چه خانه زیبایی ، خیلی زیباست»
راشل بازوانش را دور او حلقه کرد :«ممنونم .جف»
جف می توانست لرزیدن او را حس کند.

مامو گرافی در برج تصویر نگاری در جنوب شهر میامی صورت گرفت.
جف در اتاق انتظار ماند و در ان حال پرستاری راشل رابه اتاقی برد. تا پیراهن بیمارستان تنش کند و بعد او را تا اتاق معاینه همراهی کرد تا پرتو نگاری انجام بدهد.
«دوشیزه استیونز ، این کار حدود پانزده دقیقه طول میکشد ، اماده هستید؟»
«بله. جواب کی به دستم میرسد؟»
«این را باید از متخصص سرطات خودتان بپرسید. جواب فردا به دست او خواهد رسید»
فردا.

نام پزشک متخصص سرطان ، اسکات یانگ بود. جف و را شل وارد مطب او شدند و روی صندلی نشستند.
دکتر برای لحظه ای به راشل نگریست و گفت:« متاسفانه خبر بدی برایتان دارم. دوشیزه استوینز»
راشل دست جف را محکم فشرد:«اوه؟»
«نتیجه نمونه برداری و مامو گرام شما نشان میدهد که شما مبتلا به سرطان بدخیم بافت پوششی هستید»
چهره راشل به سفیدی گرایید :« این-این چه معنایی دارد؟»
«متاسفانه معنی ان این است که بایستی سینه تان برداشته شود»
«نه!» این کلمه به نحو کاملا غیر عادی از دهانش خارج شد. «شما نمی توانید ، منظورم این است که باید راه دیگری هم وجود داشته باشد»
دکتر یانگ با ملایمت گفت:« متاسفم. سرطان خیلی پیش رفته است»
راشل مدت کوتاهی سکوت کرد. سپس گفت :« من حالا نمی توانم این عمل را انجام بدهم. می دانید، برایم برنامه ریزی کرده اند که هفته اینده در آروبا برای تبلیغات از من عکس بگیرند. بعدا این کار را خواهم کرد»
جف نگاهی حاکی از نگرانی را در چهره دکتر تماشا می کرد ، پرسید:« دگتر یانگ ، شما پیشنهاد می کنید راشل این عمل را کی انجام بدهد؟»
دکتر رو به جف کرد و گفت:« هر چه زودتر بهتر»
جف به راشل نگریست. راشل خیلی سعی میکرد گریه نکند. وقتی که به سخن در امد صدایش می لرزید:«میخواهم با دکتر دیگری مشورت کنم»
«البته»

M mehrane
1390,06,16, ساعت : 01:16 بعد از ظهر
دکتر آرون کامرون گفت:« متاسفانه من هم به همان نتیجه ای رسیدم که دکتر یانگ رسید. ماستکتومی را توصیه می کنم»
راشل سعی کرد صدایش نلرزد. :«ممنون. اقای دکتر» او دست جف را گرفت و انرا محکم فشرد :«فکر میکنم چاره دیگری نداشته باشم ؛ نه؟»

ددکتر یانگ منتظرشان بود.
راشل گفت:« مثل این که حق با شما بود. من فقط نمی توانم-»
سکوتی طولانی و حزا الود برقرار شد. سرانجام راشل نجوا کرد:« بسیار خوب، اگر شما مطمئن هستید که- که این کار ضروری است، پس انجامش بدهید»
دکتر یانگ گفت:« سعی میکنیم عمل جراحی تا انجا که امکان دارد برای شما راحت باشد. قبل از عمل،یک جراح پلاستیک را بر بالینتان می اورم تا درباره باز سازی سینه باش شماصحبت کند. این روزها ما دکترها کارهای معجزه اسایی انجام می دهیم»
راشل گریست و جف بازوانش را دور او حلقه کرد.

هیج پرواز مستقیمی از واشنیگتن دی سی به سوی اسپن وجود نداشت. دناسوار هواپیمای دلتا ایرلاینز به مقصد دنور شد و در انجا هواپیمایش رابا هواپیمای یونایتد اکسپرس عوض کند. پس از ان دیگر چیزی از سفرش به خاطر نمی اورد. ذهن او پر از افکار مربوط به راشل وزجر و عذابی بود که یقینا می کشید . خوشحالم که جف انجاست تا تحمل این مصیبت را برای او اسانتر کند. و دنا نگران کمال هم بود. اگر خانم دیلی قبل از برگشتن من از پیش او برود چی؟ بایستی-
صدای مهماندار هواپیما از بلند گو به گوش رسید:« تا چند دقیقه دیگر در اسپن به زمین خواهیم نشست. لطفا کمر بند ایمنی تان را محکم کنید و صندلی ها را به حالت عمودی در اورید»
دنا افکارش را روی انچه پیش رو داشت متمرکز کرد.
الیوت کرامول وارد دفتر مت بیکر شد.
«شنیده ام که امشب مجری خبر دنا نیست»
«بله. همین طور است. او به اسپن رفته است»
«نظریه خودش را در باره قتل تیلور وینترپ دنبال میکند؟»
«اره»
«میخواهم مرا در جریان بگذاری»
«بسیار خوب» مت بیکر رفتن کرامول را تماشا کرد و اندیشید، او واقعا به دنا علاقه پیدا کرده است.

هنگامی که دنا از هواپیما پیاده شد ، به طرف باجه اتوومبیل کرایه رفت. داخل پایانه ، دکتر کارل رمزی به کارمند پشت باجه گفت:«اما من ار هفته پیش اتومبیلی ذخیره کرده بودم»
کارمند با عذر خواهی گفت:« میدانم اقای رمزی ، اما متاسفانه اشکالی پیش امده. حتی یک اتومبیل اماده هم نداریم. بیرون اوتوبوس فرودگاه هست. یا اگر بخواهید می توانم برایتان تاکسی خبر کنم-»
دکتر گفت:«لازم نکرده» و شتابزده و دلخور بیرون رفت.
دنا وارد سرسرای فرودگاه شد و به طرف میز کرایه اتومبیل رفت و گفت:« من اتومبیلی ذخیره کرده بودم به نام دنا ایوانز»
کارمند لبخند زد و گفت:« بله دوشیزه ایوانز. منتظر شما بودیم» او ورقه ای به دنا داد تا امضا کند. و سپس چند کلید به دستش داد« یک اتومبیل لکسوس سفید رنگ در پارکینگ شماره یک»
«متشکرم. ممکن است بگیید چطور می توانم به هتل لیتل نل بروم؟»
«انجا را گم نمی کنید. درست وسط شهر است. شماره 6705 ، خیابان دورانت شرقی. مطمئنم که از انجا خوشتان خواهد امد»
دنا گفت:« مرسی»
کارمند بیرون رفتن او را از در نظاره کرد. از خودش پرسید اینجا چه خبر است؟
هتل لیتل لند به سبک کلبه های چوبی کوهستانی ولی بسیار با شکوه ساخته شده بود. و در دامنه کوهستان زیباو تماشایی و خوش منظره اسپن اشیانه کرده بود. در سرسرای ان، یک بخاری دیواری که ارتفاع ان از زمین تا به سقف می رسیدريال با اتشی سوزان و پر فروغ که در فصل زمستان بی وقفه برپا بود، وجود داشت.
پنجره های بزرگ و تمام قد سرسرا مناظری از کوههای راکی با قلل پوشیده از برف را نشان میداد. مسافران در لباس های اسکی در ان دور و بر روی کاناپه ها و مبل های راحتی خیلی بزرگی نشسته بودنند و تمدد اعصاب میکردند. دنا به اطراف نگریست و اندیشید ، جف از این جا خوشش خواهد امد. شاید برای تعطیلات به اینجا بیاییم.
هنگامی که دنا کارت اقامت هتل را پر و امضا کرد ، به کارمند انجا گفت:«ایا شما میدانید خانه تیلور وینترپ کجاست؟»
مرد با حالتی تعجب زده به او نگاه کرد و گفت:« خانه تیلور وینترپ؟ از ان خانه چیزی باقی نمانده. حتی زمینش هم سوخته است»
دنا گفت:«میدانم فقط میخواستم ببینم»
«انجا هیچ چیز نیست. مکر تلی از خاکستر. اما اگر میخواهید ان را ببینید باید به سمت شرق به سوی دره نهر اسرار امیز بروید. تا انجا هشت کیلومتر راه است»
دنا گفت :«ممنون. میشود ساکهای مرا به اتاقم ببرید؟»
«بله ، حتما دوشیزه ایوانز»
دنا دوبار به طرف اتومبیلش رفت.
محل سابق خانه تیلور وینترپ دردره نهر اسرار امیز، توسط زمین های بوستان جنگلی احاطه شده بود. ان خانه سابقا یک ویلای یک طبقه بود که از سنگهای محلی و چوب قرمز ساخته شده بود. و در مکانی زیبا و دوست داشتنی و خلوت قرار داشت. برکه ای بزرگ که در ان سگ های کوچک ابی سده هایی با راه هایی زیر ابی ساخته بودند، و نهری روان. در ان ملک وجود داشت. چشم اندازی تماشایی بود. و در میانه همه ان زیبایی ها ، مانند جای زخم زشت بقایا و ویرانه های یک خانه سوخته از اتش قرار داشت که در ان دو نفر جان باخته بودند.
دنا در زمین های اطراف گردش کرد، و در ان حال پیش خود مجسم میکرد که در گذشته در انجا چه بوده است. پیدا بود که خانه یک طبقه بسیار بزرگی بوده و حتما درها و پنحره های زیادی در سطح زمین داشته است.
و با وجود این خانم و اقای وینترپ قادر به فرار از میان هیچ کدام از ان درها و پنجره ها نبوده اند. فکر میکنم بهتر است سری به اداره اتش نشانی بزنم.

M mehrane
1390,06,16, ساعت : 04:51 بعد از ظهر
هنگامی که دنا به ایستگاه اتش نشانی قدم گذاشت، مردی نزدیکش امد . او سی و چند ساله و قد بلند بود و چهره افتاب سوخته و قیافه ای ورزشکار داشت. دنا اندیشید حتما در دامنه کوهستان ها انجا که گردشگران اسکی میکنند زندگی میکند.
«خانم کمکی از دست من بر می اید؟»
دنا گفت:« درباره خانه تیلور وینترپ که طعمه حریق شد چیزی خواندم و راجع به ان کنجکاو شدم»
«اره . یک سال پیش بود. این احتمالا بدترین اتفاقی است که در این شهر رخ داده است»
«در چه ساعتی از روز این اتفاق افتاد؟»
حتی اگر مرد سوال دنا را عجیب یافته بود چیزی به روی خودش نیاورد:«حوالی نیمه شب بود. ساعت سه بامداد ما را خبر کردند. کامیون های ماساعت سه و پانزده دقیقه به محل رسیدند اما خیلی دیر شده بود. خانه مثل مشعلی می سوخت . نمی دانستیم کسی داخل خانه است تااینکه بعد از فرو نشاندن اتش تازه دو تا جنازه پیدا کردیم. میتوانم به شما بگویم که واقعا صحنه دلخراشی بود»
«ایا میدانید که چه چیزی باعث به وجود امدن اتش سوزی شد؟»
مرد سرش را به علامت تایید تکانن داد و گفت:« اوه بله، یک عیب و نقص الکتریکی در کار بود»
«چه جور عیب و نقصی؟»
«من دقیقا نمی دانیم اماروز قبل از اتش گرفتن خانه، یک نفر برقکار به خانه احضا ر کرده بودند تا ان نقص را برطرف کند»
«اما شما نمی دانید که ان نقص چه بوده؟»
«فکر میکنم سیستم هشدار حریق ایراد داشته»
دنا سعی کرد بی تفاوت به نظر برسد :« یک نفر برقکار را به خانه احضار کرده اند تا ان نقص را برطرف کند-ایا اتفاقا نام او به خاطرتان هست؟»
«نه، ولی فکر میکنم پلیس بداند»
«ممنون»
مامور اتش نشانی با کنجکاوی به دنا نگریست:«چرا به این موضوع علاقه پیدا کرده اید؟»
دنا با حالتی جدی گفت:« چون من د رحال نوشتن مقاله ای درباره حریق در تفریح گاه های اسکی در سراسر کشور هستم»

اداره پلیس اسپن ساختمانی یک طبقه با نمای اجر قرمز بود، که شش چهار راه با هتل فاصله داشت.
افسر پلیس کهپشت میزش نشسته بود سرش را بالا او.رد و با تعجب گفت:«شما دنا ایوانز هستید، همان مجری خبر؟»
«بله»
«من سروان ترنر هستم. دوشبزه ایوانز ، تز دست من چه کاری ساخته است؟»
«من درباره حریقی که تیلور وینترپ همسرش در ان جان باختند اطلاعاتی میخواهم»
«خدای من، چه مصیبتی بود. ساکنان ان اطرف هنوز در حالت شوک هستند»
«بله ، می فهمم»
«اخ! واقعا بد شد که نتوانستند انها را نجات بدهند»
«اینطور که شنیده ام اتش سوزی به علت نوعی نقص برقی ایجاد شد؟»
«بله . همین طور است»
«ایا ممکن است اتش سوزی عمدی بوده باشد؟»
سروان ترنر اخمی کرد و گفت:« اتش سوزی عمدی؟ نه، نه یک اشکال الکتریکی عامل حریق بود»
«مایلم با برقکار ی که روز قبل از حادثه به ان خانه رفت صحبت کنم . ایا نام او را می دانید؟»
«مطمئنم که اسمش بایدجایی ار پرونده هایمان باشد. میخواهید نگاهی به پرونده ها بیندازم؟»
«ممنون میشوم»
سروان ترنر گوشی تلفن را برداشت و مدت کوتاهی با تلف صحبت کرد سپس به سمت دنا برگشت :« اولین بار است که به اسپن می ایید؟»
«بله»
«جای فوق العاده ای است. اسکس می کنید؟»
«نه» اما جف بلد است. کاش برای تعطیلات به اینجابیاییم....
کارمندی جلو امد و ورق کاغذی به دست سروان ترنر داد . اوهم ان کاغذ را به دنا داد. رویش نوشته شده بود: شرکت الکتریکی اَل لارسن. بیل کلی.
«پایین همین خیابان است»
«خیلی ممنونم جناب سروان ترنر»
«خواهش میکنم»
هنچنان که دنا ساختمان را ترک میکرد، مردی در ان سوی خیابان چرخید و پشت به او کرد تا با تلفن همراه صحبت کند.

شرکت الکتریکی ال لارسن در ساختمانی کوچک و سیمانی به رنگ خاکستری واقع بود. مردی شبیه به همان مامور اداره اتش نشانی با چهره افتاب سوخته و قیافه ورزشکار پشت میز نشسته بود. او با ورود دنا از جا برخاست:« صبح بخیر»
دنا گفت :«صبح بخیر. میخواستم با بیل کلی صحبت کنم»
ان مرد با غرولن گفت:« خود من هم همین طور»
«ببخشید چه گفتید؟»
«کلی، یک سال قبل غیبش زد»
«غیبش زد؟»
«بله، یک دفعه گذاشت و رفت. حتی خدا حافظی هم نکرد. نماند که حقوقش را بگیرد»
دنا اهسته گفت:«دقیقا به خاطر می اوردی کی بود؟»
«معلوم است که به خاطر می اورم . صبح روز بعد از وقوع ان حریق بود. ان حریق بزرگ ، میدانید ؛ همانی که خانواده وینترپ در ان جان باختند»
دنا احساس لر زکرد:« بله می فهمم. و شما اصلا نمی دانید کجاست؟»
«نوچ. همان طور که گفتم یک دفعه غیبش زد»
********
ان جزیره دور افتاده واقع در نوک قاره امیرکای جنوبی ، در تمام ساعات صبح از صدای فرود هواپیماهای جت سکوت و ارامشی نداشت. اکنون وقت برگزاری جلسه رسیده بود. و بیست و چند شرکت کننده در ان بنایی نوساز که توسط ماموران مسلح محافظت میشد نشسته بودند. قرار بود به محض اتمام جلسه ، ان بنا منهدم شود. سخنران به قسمت جلوی اتاق قدم گذاشت.
«دوستان خوش امدید. خوشحالم که چهره های اشنای زیادی در اینجا مشاهده میکنم به علاوه می بینم که چند تن از دوستان تازه قدم رنجه فرموده اند. قبل از ان که کارمان را شروع کنیم ، با خبر شده ام که برخی از شما نگران مشکلی هستید که به تازگی پیش امده . خیانتکاری در میان ماست تهدید میکند که دست ما را رو خواهد کرد. هنوز نمیدانیم ان شخص کیست. اما به شما اطمینان میدهم که بهزودی شناسایی اش خواهیم کرد و او به سرنوشت تمام خائنان دچار خواهد شد. هیچکس و هیچ چیز نمیتواند سر راه ما قرار بگیرد.»
نجواهایی حاکی از حیرت و تعجب از جمعیت برخاست.
«اکنون اجازه بدهید مزایده را که بی سر و صدا برگزار میشود اغاز کنیم. امروز شانزده بسته داریم. بگذارید مزایده را با یک میلیارد شروع کنیم. کسی قیمت بیشتری پیشنهاد میکند؟ بله. دو میلیارد دلار. کسی پیشنهاد بالاتری نمی دهد؟»

M mehrane
1390,06,16, ساعت : 08:04 بعد از ظهر
]فصل سیزدهم[/B]
ان بعد ازظهر هنگامی که دنا به اتاقش بازگشت، ناگهان یکه خورد و در جایش خشکش زد. همه چیز مثل سابق به نظر می رسید ، و با وجود این..او این طور احساس میکرد که چیزی تفاوت کرده است. ایا وسایل او را جا به جا کرده اند؟ دنا با دلخوری اندیشید وقت ان است که کاراگاه چیکن لیتل شوم. گوشی تلفن را برداشت و به خانه اش تلفن زد.
خانم دیلی تلفن را پاسخ داد:«منزل دنا ایوانز بفرمایید»
خدا را شکر کرد که او هنوز انجاست.« خانم دیلی؟»
«دوشیزه ایوانز!»
«شب بخیر . کمال چطور است؟»
«خوب ، کمی شیطنت میکند اما من از پسش بر می ایم. پسرهای من هم مثل او بودند»
«پس اوضاع ..رو به راه است؟»
«اوه ، بله»
دنا اهی از سر ارامش و از ته دل بر اورد:« میشود با او صحبت کنم؟»
»بله حتما» دنا شنید که خانم دیلی گفت :« کمال، بیا مادرت پای تلفن است»
لحظه ای بعد کمال پای تلفن بود :«سلام دنا»
«سلام کمال. چه کار می کنی رفیق؟»
«خُنکم»
«مدرسه چطوره؟»
«خوبه»
«وخانم دیلی را هم که اذیت نمی کنی؟»
«نه . اساسیه»
دنا اندیشید چیزی بالاتر از اساسی . او معجزه گر است.
«دنا ، کی به خانه بر میگردی؟»
«فردا خانه هستم. شام خوردی؟»
«بله. بد هم نبود»
دنا تقریبا وسوسه شده بود که بگوید ، کمال؛ این تویی؟ از این همه تغییر در او خیلی به وجد امده بود.
«بسیار خوب عزیزم. فردا صبح می بینمت. شب بخیر»
«شب بخیر دنا»
همان طور که دنا اماده رفتن به بستر می شد تلفن همراهش زنگ زد . انرا برداشت:« الو»
«دنا؟»
او احساس لذت عجیبی کرد :«جف! اوه جف!» و بر ان روزی که تلفن همراه بین الملل را خرید درود فرستاد.
»باید بهت زنگ میزدم که بگویم چقدر دلم برایت تنگ شده»
«من هم دلم برایت خیلی تنگ شده. در فلوریدا هستی؟»
«بله»
«اوضاع چطوره؟»
«چندان خوب نیست»
دنا تردید را در صدای جف حس کرد. «در واقع کاملا بد است. فردا قرار است راشل را تحت عمل جراحی برداشتن سینه قرار بگیرد»
«اوه نه»
«خود او هم هنوز نمی تواند باور کند»
«خیلی متاسفم»
«میدانم. این هم از بد بیاری است. عزیزم. با بی صبری منتظرم پیش تو برگردم. بهت گفتم که برایت می میرم؟»
«عزیزم. من هم برای تو می میرم»
«دنا، به چیزی احتیاج داری؟»
اره به تو. «نه عزیزم»
«کمال چطوره؟»
«خوبه. خودش را با اوضاع وفق میدهد. یک بانوی خانه دار استخدام کرده ام که مورد پسند کمال واقع شه »
«خبر خوبیست. خیلی دلم میخواهد باز هم با هم باشیم»
«من هم همینطور»
«مراقب خودت باش»
«باشه. و این رابدان که خیلی برای راشل متاسف هستم»
«بهش می گویم. شب بخیر کوچولو ی من»
«شب بخیر»
دنا چمدانش را گشود و پیراهن جف را که از خانه با خود اورده بود بیرون اورد. ان را زیر لباس خوابش پوشید و به خود محکم چسباند.
شب بخیر عزیزم.

صبح زود فردای ان روز ، دنا با هواپیما به واشینکتن بازگشت. قبل از رفتن به دفتر سری به اپارتمانش زد و خانم دیلی با روی خندان به استقبالش جلوی در امد.
«دوشیزه ایوانز چه خوب شد که امدید. این پسرتان مرااز پا در اورد»
اما این جمله را بازدن چشمکی گفت.
«امیدوارم که خیلی اذیتتان نکرده باشد»
«اذیت؟ اصلا. از بازوی تازه اش خوب کار میکشد و من از این بابت خیلی خوشحالم»
دنا با تعجب به او نگریست:« از بازو استفاده میکند؟»
«البته با ان به مدرسه میرود»
«عالی است. چقدر خوشحالم.» بهساعت مچی اش نگاه کرد. «باید به استودیو بروم. عصر بر می گردم که کمال را ببینم»
«کمال از دیدن شما خیلی خوشحال میشود. می دانید دلش برایتان تنگ شده. شما بفرمایید به کارهایتان برسید. ساک هایتان را خالی میکنم و لبا س ها را در کمد جا میدهم»
«متشکرم خانم دیلی»

M mehrane
1390,06,17, ساعت : 09:49 قبل از ظهر
دنا در دفتر مت بود و به او میگفت که در اسپن چه اطلاعاتی کسب کرده است.
مت با ناباوری به او نگاه میکرد. «روز بعد از حریق برقکار یهو غیبش زده؟»
«بدون انکه حقوق اخر ماهش را بگیرد»
«و خود او روز قبل از وقوع اتش سوزی در خانه وینترپ بوده است؟»
«بله»
مت بیکر سرش را به علامت نفی تکان داد. «مثل داستان الیس در سرزمین عجایب است. لحظه به لحظه عجیب تر و غریب تر میشود»
«مت ، پل وینترپ نفر بعدی از این خانواده بود که می بایست می مرد. چندان طول نکشید که او هم در فرانسه در حادثه ای کشته شد. میخواهم به انجا بروم. میخواهم بفهمم که حادثه اتومبیل او شاهدی هم داشته یا نه»
«بسیار خوب. » سپس مت افزود :«الیوت کرامول راجع به تو سوال میکرد. گفت که مراقب خودت باشی »
دنا گفت:« این خواست خود من هم هست»

هنگامی که کمال از مدرسه به خانه امد دنا منتظرش بود. او بازوی تازه اش رابه بر کرده بود و به نظر دنا چنین امد که او خیلی ارامتر شده است.
»برگشتی» کمال خودش را در اغوش دنا انداخت.
«سلام عزیزم، دلم برایت تنگ شده بود. مدرسه چطور است؟»
«بدک نست. سفر خوش گذشت؟»
«بله. ممنون برای تو سوغاتی اورده ام»
دنایک کیف رودوشی بندار از صنایع دستی سرخ پوستهای امریکا ویک جفت کفش چرمی نرم از جنس پوست گوزن که در اسپن خریده بود به کمال داد. پس از ان روز کار دشواری می شد:« کمال، متاسفانه باید بگویم که باز هم برای چند روز به سفر میروم»
دنا خودش را اماده واکنش تند و پرخاشگرانه کمال کرده بود ، اما تنها چیزی که کمال گفت این بود:« بسیار خوب»
هیچ نشانی از غلیان احساسات در کار نبود.
«از انجا برایت هدیه قشنگ می اورم»
«به ازای هر روز که از مندور هستی، یک هدیه؟»
دنا لبخند زد و گفت:« پسرجان ، تو شاگرد کلاس هفتم مدرسه ای ، نه دانشجوی رشته حقوق»

ان مرد روی یک مبل راحتی به اسودگی لم داده بود. مقابل تلویزیونی که روشنبود نشسته بود و یک لیوان مشروب اسکاچ در دست داشت. در تصویر تلویزیون دنا و کمال دور میز شام نشسته بودند و خانم دیلی غذایی را که به نظر می رسید نوعی خوراک ایرلندی باشد برایشان پذیرایی میکرد.
دنا گفت:« خیلی خوشمزه است»
«ممنون. خوشحالم که این غذا را دوست دارید»
کمال گفت:« بهت که گفتم او اشپز خوبی است»
ان مرد اندیشید که گویی با انها در یک اتاق است در حالی که انها را از اپارتمان کناری تماشا میکرد.
دنا گفت:« از مدرسه برایم بگو»
«معلم های تازه ام را دوست دارم. معلم ریاضی ام خیلی خوشگل است..»
«عالیه»
«پسرهای این مدرسه بر و بچه های خوبی هستند. فکر میکنند دست تازه من محشره»
«خوب، همین طور هم هست»
«یکی از دخترهای کلاسمان خیلی خوشکله. فکر میکنم از من خوشش می اید. اسمش لیزی است»
«عزیزم، تو هم از او خوشت می اید؟»
«اره بدک نیست»
دنا با احساس گناه دور از انتظاری اندیشید کمال دارد بزرگ می شود.
وقتی که موقع خواب کمال فرا رسید ، او به بستر رفت و دنا هم به اشپرخانه رفت تا با خانم دیلی صحبت کند.
او گفت:« کمال خیلی ارام...خیلی اسوده خاطر به نظر میرسد. نمی دانید چقد راز شما ممنونم»
خانم دیلی تبسم کنان گفت:« شما در حق من لطفی کرده اید. مثل این است که من به گذشته ام برگشته ام و یکی از بچه های خودم را در کنارم دارم. می نید انها حالا بزرگ شده اند. کمال و من با هم اوقات خوشی داریم»
«خوشحالم»
دنا تا نیمه شب بیدار و منتظر ماند و وقتی دید جف تلفن نمی زند به بستر رفت. در سترش دراز کشید و فکر میکرد که جف چه میکند، ایا با راشل هم اغوش میشود، و از افکار خودش شرمنده شد.
مرد ساکن اپارتمان کناری گزارش داد:«خانه ساکت است»

تلفن همراهش زنگ زد.
«جف ؛ عزیزم کجایی؟»
«من در بیمارستان پزشکان در فلوریدا هستم. عمل جراحی برداشتن سینه تمام شد. متخصص سرطان در حال انجام ازمایش هاست»
«اوه، جف !امیدوارم سرطان پخش نشده باشد»
«من هم امیدوارم . راشل از من خواسته چند روزی کنارش بمانم. میخواستم بپرسم که از نظر تو-»
«البته که نه. تو می بایستی پیش او بمانی»
«فقط چند روز طول می کشد . به مت تلفن میزنم و به او می گویم. این چند روزه اتفاق جالبی انجا افتاده؟»
برای لحظه یا دنا وسوسه شد دیدارش از اسپن را برای جف تعریف کند و بگوید که به انجام تحقیقات مشغول است . بعد فکر کرد او به اندازه کافی مشغله فکر یدارد . پس گفت:« نه اوضاع اارم و بی سر و صداست»
«سلام و عشق فراوان مرا به کمال برسان. بقیه عشقم هم برای توست»
******جف گوشی تلفن را پایین گذاشت. پرستاری به سویش امد.
«اقای کانرز ؟ دکتر یانگ میخواهند با شما صحبت کنند»
دکتر یانگ به جف گفت:« عمل خوب پیش رفت.. اما او به پشتگرمی روحی زیادی احتیاج دارد. از این پس احساس خواهد کرد که دیگر زن نیست. وقتی به هوش بیاید خیلی وحشت خواهد کرد. بایستی به او دلداری بدهید و بگویید درست است که از دست دادن سینه اش مایه تاسف است. اما مهم زنده ماندن است»
جف گفت:«بله متوجه ام»
«و با شروع اشعه درمانی برای جلوگیری از گسترش سرطان ، وحشت و اندوه او هم از نو اغاز میشود. این خیلی به وضعیت روحی اش اسیب میزند»
جف انجا نشسته بود ، می اندیشید چه چیزهایی پیش روی راشل قرار دارد.
»ایا کسی را دارد که از او مراقبت کند؟»
«بله مرا دارد» و همچنان که جف این را میگفت متوجه شد که به راستی او تنها کس و کار راشل است.

M mehrane
1390,06,17, ساعت : 12:10 بعد از ظهر
پرواز ایر فرانس به سوی نیس بدون واقعه مهمی سپری شد. دنا کامپیوتر کیف یاش را روشن کرد تا اطلاعاتی را که تا ان زمان جمع اوری کرده بود مرور کند. او اندیشید ، سوال بر انگیز و تشدید کننده کنجکاوی ، اما یقینا بدون نتیجه. من به مدرک احتیاج دارم . هیچ چیز بدون مدرک ارزشی تدارد. اگر بتوانم...
«پرواز دلپذیری است، نه؟»
دنا به طرف مردی که کنارش نشسته بود چرخید. او قد بلند . خوش قیافه و انگلیسی را با لهجه فرانسوی صحبت میکرد.
«بله همین طور است»
«ایا قبلا هم به فرانسه سفر کرده اید؟»
دنا گفت:«نه بار اولم است»
مرد لبخندی زد :«اه، پس از سفرتان خیلی لذت خواهید برد. این جا کشوری سحر امیز است» او با مهربانی و حالتی پراحساس لبخند زد و به طرف او خم شد:« ایا دوستانی دارید که جاهای دیدنی را نشانتان بدهند؟»
دنا کفت:«شوهرم و سه بچه ام انجا منتظرم هستند»
«دُماژ»( چه حیف )
مرد سری تکان داد و روی صندلی اش صاف نشست. یک روزنامه فرانس-سوار خود را برداشت و مشغول خواندن ان شد.
دنا سراغ رایانه اش رفت. مقاله ای نظر او را جلب کرد. پل وینترپ که در حادثه اتومبیل کشته شده بود برای گذراندن اوقات فراغتش یک سرگرمی داشت.
او با اتومبیل مسابقه میداد.
هنگامی که هواپیمای ایر فرانس در فرودگاه نیس یه زمین نشست. دنا وارد پاینه پر ازدحام شد و به سوی دفتر کرایه اتومبیل رفت:« سلام نام من دنا ایوانز است. من یک-»
کارمند نگاهش را بالا اورد اورد :«اه.دوشیزه ایوانز . اتومبیلتان اماده است. « او برگه ای به دست .ی داد:«فقط اینجا را امضا کنید«
دنا گفت:« به این می گویند خدمات درست و حسابی. من به نقشه جنوب فرانسه احتیاج دارم. ایا دست بر قضا شما-»
«البته که داریم، مادموازل» او. دست به قسمت زیرین باجه برد و نقشه ای را برگزید. «ووالا »( بفرمایید اینجاست)
انجا ایستاد و رفتن دنا را تماشا کرد.

در برج اداری دبیلو تی ان، الیوت کرامول میگفت:« مت، حالا دنا کجاست؟»
«در فرانسه است»
«کارش پیشرفتی کرده است؟»
«هنوز خیلی زود است»
«من نگرانش هستم. فکر میکنم شاید زیادی سفر میکند. این روزها سفر خطرناک است»
مکثی کرد سپس گفت:«خیلی خطرناک»

هوای نیس سرد و سوز دار بود. و دنا از خودش می پرسید روزی که پل وینترپ کشته شد هوا چگونه بوده است. او سوار اتومبیل سیتروئنی که منظرش بود شد و به سوی گاند کورنیش راند. در مسیرش ا زکنار دهکده هایی کوچک و تماشایی و خوش منظره عبور میکرد.
حادثه در سمت شمال بوسُلِی ، در ارتفاعات رسک برون – کَپ – مارتَن ، تفریحگاهی که مشرف به دریای مدیترانه بود،رخ داده بود.
همچنان که دنا به دهکده رسید ؛ از سرعت اتومبیلش کاست ، پیچ وخم های تند و شیب دار و مرتفع جاده رااز پایین تماشا کرد و از خودش پرسید ؛ پل وینترپ از کدام پیچ به پایین پرتاب شده است؟ او اینجا چه میکرده؟ با کسی قرار ملاقات داشته است؟ میخواسته در مسابقه ای شرکت کند؟ برای گذراندن تعطیلات به اینجاامده بوده یا برای کار؟

رک برون –کپ-مارتن دهکده ای بسیار کهن با یک قصر قدیمی ، کلیسا ، غارهای مربوط به ما قبل تاریخ ، و ویلاهای باشکوه و مجللی است که به طور نمایانی در چشم انداز دیده میشوند. دنا به مرکز دهکده راند، اتومبیلش را پارک کرد و دنبال ایستگاه پلیس گشت. او جلوی مردی را که از فروشگاه بیرون می امد گرفت:
»ببخشید میود به من بگویید اداره پلیس کجاست؟»
مرد به ربان فرانسه گفت:« من انگلیسی نمی دانم . متاسفم که قادر نیستم به شما کمک کنم، اما-»
«پلیس پلیس»
«اه ، ویی»( بله) او به نقطه ای اشاره کرد و باز به فرانسه گفت :«کوچه دوم سمت چپ»
«مرسی»
«خواهش میکنم»
اداره پلیس در ساختمانی کهنه و نیمه ویان با نمای سفید قرار داشت. داخل ساختمان ، مامور پلیس میانسال و یونیفرم پوش پشت میزی نشسته بود. با ورود دنا ، سرش را بالا اورد و به او نگریست.
«بُنژور مادام»
«بنژور »
مرد به فرانسخ گفت:« چگونه میتوانم به شما کمک کنم؟»
«ببخشید ، شما انگلیسی بلدید؟»
ماور پلیس لحظه ای فکر کرد . بعد با اکراه گفت:« بله»
«میخواهم با رییس اداره صحبتت کنم»
ان مرد لحظه ای به دنا نگریست ، چهره اش حالتی متحیر داشت. سپس ناگهان لبخند زد و گفت:« اه . فرماندار فرازیه. ویی. یک لحظه منتظر بمانید»
او گوشی تلفن را برداشت و شروع بع صحبت کرد. سرش را تکانی داد و به طرف دنا چخید . با انگشت به طرف پایین راهرو اشاره کرد و به فرانسه گفت:« لا پُرمی یر پورت»( د راول)
«ممنون» دنا از راهرو پایین رفت تا به در اول رسید. دفتر فرمانده فرازیه کوچک و نظیف بود. او مردی ریز اندام و خوش پوش با سیبیل کوچک و چشمان قهوه ای کنجکاو بود. با ورود دنا از جا برخاست.
«عصر بخیر فرمانده»
«بن ژور مادموال، به چه صورتی میتوان به شما کمک کنم؟»
«اسم من دنا ایوانز است. من در حال تهیه داستانی درباره خانواده وینترپ در شبکه دبلیو تی ان که مقر ان در واشینگتن دی سی امریکاست ، هستم. شنیده ام که پل وینترپ در حادثه اتومبیی در همین نردیکی ها کشته شده ،بله؟»
«ویی. تریبل!تریبل( وحشتناک ) موقع رانندگی در گردنه پر پیچ و خم کورنیش ادم باید خیلی مراقب باشد. رانندگی در انجا میتواند خیلی خطرناک باشد»
«شنیده ام که پل وینترپ در حالی که با کسی مسابقه میداد کشته شد و -»
«نون . ( نه ) در ان روز مسابقه ای در کار نبود. »
«نبود؟»
«نون ماموازل. من خودم موقعی که این سانحه رخ داد در حال انجام وظیفه بودم»
«که اینطور . اقای وینترپ در اتومبیلش تنها بود؟»
«ویی»
«فرمانده فرازیه ، ایا از جسد او کالبد شکافی به عمل اوردند؟»
«ویی . البته»
»ایا در خون پل وینترپ الکل پیدا شد؟»
فرمانده فرازیه سرش را به علامت نفی تکان داد :«نون»
«مواد مخدر؟»
«نون»
«یادتان میاید ان روز هوا چه طور بود؟»
«ویی. باران می بارید»
دنا یک سوال هم داشت اما با نامیدی ان را پرسید:« فکر نمی کنم شاهدی در کار باشد؟»
«مِه ویی، ایلی آن اُوِه» «اوه چرا بود»
دنا به او خیره ماند ، نبضش تند میزد:« شاهدی در کار بود ؟»
«یک نفر شاهد. او پشت اتوبیل وینترپ میرانده و شاهد وقوع حادثه بوده است»
ناگهان احساس هیجان عجیبی به دنا دست داد و گفت:« خیلی ممنون. میشوم که شما نام ان شاهد را به من بگویید . میخواهم با او صحبت کنم»
فرمانده سرش را به علامت تایید تکان داد:«باشد. اشکالی ندارد» او صدا زد:« الکساندر!»
و لحظه ای بعد معاونش باعجله به دفتر امد.
«ویی ، کماندان؟»
فرمانده به فرانسه به او گفت:« پرونده حادثه وینترپ را برایم بیاورید»
«الساعه »معاون با شتاب از اتاق خارج شد.
فرمانده فرازیه به طرف دنا برگشت :«چه خانواده نگون بختی . زندگی خیلی فراژل ( نا پایدار) است»
او لبخندی به دنا زد و ادامه داد :«ادم باید تا میتواند از ان لذت ببرد» و با نکته سنجی افزود :« چه مرد ، چه زن. مادموازل ایا اینجا تنها هستید؟»
«نه شوهرم و بچه هایم هم با من هستند»
«دُماژ...( حیف شد)»
معاون فرمانده فرازیه با یک دسته کاغذ برگشت . فرمانده نگاهی سرسری به کاغذ ها انداخت. سری تکان داد و انگاه سرش را بالا اورد و به دنا نگریست.
«شاهد سانحه یک گردشگر امریکایی به نام رالف بنجامین بوده است. بر طبق اظهارات او ، او پشت سر پل وینترپ رانندگی میکرد که دید یک سگ جلوی اتومبیل وینترپ دوید. وینترپ فرمان را چرخاند که به حیوان نخورد، اما به طرز عجیبی سر خورد و از لبه صخرخ به پایین پرت شد و به دریا سقوط کرد. بر طبق گزارش پزشکی قانونی وینترپ بلافاصله جان سپرد»
دنا که امیدوار شده بود پرسید:« ایا نشانی اقای بنجامین را دارید؟»
«ویی» فرمانده دوباره به کاغد نگاه کرد »او در امریکا زندگی میکند ، ریچفلید. یوتا. خیابات ترک شماره 420» فرمانده فرازیه نشانی را روی کاغذ نوشت و ان را به دست دنا داد.
دنا سعی کرد هیجانش را مهار کند:« خیلی خیلی متشکرم»
«اَوِک پلزیر»( مایه خوشوقتی است)
به انشگت دنا که خالی از انگشتر بود نگاه کرد :« و مادام؟»
«بله؟»
«سلام مرا به شوهر و بچه هایتان برسانید»

دنا به مت تلفن کرد.
او به هیجان گفت:« مت، من شاهدی برای حادثه پل وینترپ، حادثه اتومبیل ویترپ، پیدا کرده ا م. میخواهم با او مصاحبه کنم»
«عالی است . ان شاهد کجاست؟»
«در یوتا. ریچفیلد. از انجا به واشینگتن بر میگردم»
«بسیار خوب. راستی جف تلفن زد»
«بله؟»
»میدانی که او پیش همسر سابقش در فلوریداست » گویا مت دلخور بود.
«میدانم. همسر سابقش بیمار است»
«اگر جف مدت بیشتری بماند ؛ مجبور میشوم از او بخواهم مرخصی بدون حقوق بگیرد»
«مطمئنم که به زودی بر میگردد»
«بسیار خوب . امیدوارم از بابت شاهد شانس بیاوری»
«ممنون ، مت»
*********
پس از ان دنا به کمال تلفن زد. خانم دیلی گوشی را برداشت.
«منزل دوشیزه ایوانز»
«عصر بخیر خانم دیلی. او ضاع رو به راه است؟» نفس دنا بند امده بود.
«خوب ، دیشب نردیک بود پسر شما اشپزخانه را به اتش بکشد. چون میخواست به من کمک کند شام را حاضر کنم» او خندید:« اما از این بگذریم حالش خوب است»
دنا در دل دعایی خواند تا خدا را شکر کند. «عالیه» او اندیشید ، این زن واقعا معجزه میکند.
«اگر به خانه بر میگردید ، من میتوانم شام درست کنم و -»
دنا گفت:« یک جای دیگر هم کار دارم. دو روز دیگر به خانه می ایم. می شود با کمال صحبت کنم؟»
«او خوابیده ، میخواهید بیدارش کنم؟»
«نه ، نه» دنا به ساعت مچی اش نگاه کرد. در واشینگتن تازه ساعت چهار بعد از ظهر بود. «چرت میزند؟»
او صدای خانم دیلی را شنید:« بله. امروز پسر کوچولوی ما خیلی خیلی خسته شد. حسابی درس خواند و حسابی بازی کرد»
«سلام و عشق مرا به او برسانید. به زودی می بینمش »

یک جای دیگر هم کار دارم. دو روز دیگر به خانه می ایم.
می شود با کمال صحبت کنم؟
او خوابیده ، میخواهید بیدارش کنم؟
نه نه . چرت میزند؟
بله. امروز پسر کوچولوی ما خیلی خسته شد. حسابی درس خواند و حسابی بازی کرد.
سلام و عشق مرا به او برسانید. به زودی می بینمش.
نوار تمام شد.
************
شهر ریچلفیلد ، واقع در ایالت یوتا، منطقه یا مسکونی و ارام بود که در زمین گودی در میان سلسله پبال مونرو قرار دارد. دنا در پمپ بنزینی توقف کرد و برای یافتن نشانی اش که فرمانده فرازیه به او داده بود، از چند نفر پرس و جو کرد.
خانه رالف بنجامین خانه ای یک طبقه و در معرض باد و افتاب بود، و در وسط گروهی از خانه های همشکل واقع شده بود.
دنا اتومبیل کرایه ای را کنار خیابان متوقف کرد ؛ به طرف در جلوی خانه رفت و زنگ در را به صدا در اورد. در گشوده شد و زن سپید موی میانسالی که پیش بندی بسته بود ظاهر گشت :«بله، بفرمایید؟»
دنا گفت:« میخواستم رالف بنجامین را ببینم»
زن با کنجکاوی دنا را نگاه کرد و گفت:« ایا او انتظار شما را میکشد؟»
«نه، فقط-فقط اتفاقی از این دور وبرها رد میشدم، و فکر کردم بد نباشد توقفی کنم و سری به ایشان بزنم. منزل تشریف دارند؟»
«بله بفرمایید»
«متشکرم» دنا به داخل قدم گذاشت. و به دنبال ان زن به اتاق پذیرایی رفت.
«رالف یک نفر به دیدنت امده»
رالف بنجامین از روی صندلی ننویی برخاست و به طرف دنا امد:« سلام. من شما را می شناسم؟»
دنا انجا ایستاده بود و خشکش زده بود. رالف بنجامین یک مرد نا بینا بود.

M mehrane
1390,06,17, ساعت : 01:15 بعد از ظهر
فصل چهاردهم
دنا و مت بیکر در سالن کنفرانس ایستگاه تلویزیونی دبلیو تی ان بودند.
دنا توضیح میداد:« رالف نجامین برای دیدن پسرش به فرانسه رفته بود. روزی چمدانش از اتاق هتل نا پدید میشود. روز بعد چمدان پیدا میشود، اما از گذرنامه اش اثری نبود. مت، مردی که ان چمدان را دزدید و هویت بنجامین را صاحب شد و به پلیس گفت که شاهد حادثه سقوط اتومبیل از پرتگاه بوده است، همان مردی است که پل وینترپ را به قتل رساند»
متبیکر برای مدتی طولانی خاموش بود. وقتی به حرف در امد گفت:« دنا وقت ان رسیده که پلیس را در جریان بگذاری. اگر حق با تو باشد؛ ما دنبال کسی می گردیم که با خونسردی و در کمال سنگدلی شش نفر را به قتل رسانده است. دلم نمی خواهد تو نفر هفتم باشی. الیوت هم نگران توست. اوفکر میکند توزیاده از حد خدوت را درگیر این ماجرا کرده ای»
دنا اعتراض کرد:« ما هنوز نمی توانیم پای پلیس را به وسط بکشیم. همه چیز صرفا مبتنی بر قرائن است. مدرکی در دست نداریم. اصلا نمی دانیم قاتل کیست. و انیگیزه او چه بوده است.»
«من احساس بدی در این مورد دارم. موضوع دارد خطرناک کیشود. دلم نمی خواهد اتفاقی برای تو بیفتد»
دنا صادقانه گفت:« من هم دلم نمی خواهد»
«گام بعدی چیست؟»
«این است که بفهمم واقعا چه اتفاقی برای ژولی وینترپ افتاد»
***********
»عمل موفقیت امیز بود»
راشل اهسته چشمانش را گشود. او در تخت سفید و ضد عفونی شده بیمارستانی ارمیده بود. چشمانش جف را به نحو مبهمی تشخیص داد. «ان را برداشته اند؟»
«راشل»
«می ترسم دست بزنم» خیلی سعی میکرد گریه نکند«من دیگر زن نیستم. هیچ مردی نمی تواند مرا دوست داشته باشد»
جف دست های لرزان او را در دستانش گرفت:« اشتباه میکنی. راشل؛ من هیچ وقت تو را به خاطر سینه هایت دوست نداشتم. تو را به خاطر خودت دوست داشتم. تو را ، که انسانی با محبت و مهربان و فوق العاده هستی»
راشل به زور لبخند محوی زد:« ما واقعا همدیکر را دوست داشتیم ، مگر نه جف؟»
«بله»
«کاش که-» به قفسه سینه اش نگاه کرد، و اجزای صورتش از فرط اندوه در هم شد.
«بعدا را جع به ان صحبت میکنیم»
او دست جف را محکم تر فشرد:« جف نمی خواهم تنها باشم. نه تنها تا وقتی که از این بیمارستان مرخص میوشم. خواهشم میکنم از پیشم نرو»
«راشل، من باید-»
«هنوز نه، اگر ازپیشم بروی من چه کار کنم؟»
پرستاری داخل اتاق بیمارستان شد:« اقای کانرز؛ ممکن است ما را تنها بکذارید؟»
راشل دست جف را همچنان در دست شگرفته بود ورهایش نمیکرد:«نرو»
«میروم و بر میگردم»

کمی بعد در همان شب؛ تلفن همراه دنا زنگ زد. او شتابان طول اتاق را پیمود تا ان را بردارد. «دنا» جف بود.
از شنیدن صدای جف دلش لرزید:« سلام عزیزم، حالت چطوره؟»
«خوبم»
«راشل چطوره؟»
«عمل به خوبی انجام شد ،اما راشل انقدر نا امید است که می ترسم خودکشی کند»
«جف- یک زن که با توجه به سینه هایش مورد قضاوت قرار نمی گیرد یا-»
«میدانم اما راشل یک زن معمولی نیست. او یکی از پول سازترین مانکن های جهان است. حالا فکر میکند که دنیا برایش به اخر رسیده. احساس میکنم یک ادم عجیب و غیر عادی است. فکر میکند دیگر دلخوشی ای برای زنده ماندن ندارد»
«تو میخواهی چه کار کنی؟»
«چند روز دیگر پیشش می مانم. و از بیمارستان به خانه می برمش. با دکتر صحبت کرده ام. هنوز منتظر نتایج ازمایش هاست که ببیند ایا همه بافت سرطانی را برداشته اند یا نه. دکترها فکر میکنند بایستی درمان را با شیمی درمانی دنبال کنند»
دنا چیزی برای گفتن نمی یافت.
جف گفت:« دلم برایت تنگ شده»
«عزیز ترینم دل من هم برای تو تنگ شده . برایت چند هدیه کریسمس خریده ام»
«نگهشان دار تا برگردم»
«باشه»
«سفرهایت تمام شده؟»
«هنوز نه»
جف گفت:« تلفن همراهت راهمیشه روشن بگذار. میخواهم چند تلفن گستاخانه به تو بزنم»
دنا خندید :« قول می دهی؟»
«قول میدهم . عزیزم. مراقب خودت باش»
«تو هم همین طور» مکالمه تمام شد. دنا گوشی را پایین گذاشت و برای مدتی طولانی در جایش باقی ماند. به جف و راشل فکر میکرد. از جا برخاست و به اشپزخانه رفت.
خانم دیلی به کمال گفت:« عزیزجان، باز هم گلوچه میخواهی؟»
«بله ممنون»
دنا انجا ایستاد ، ان دورا تماشا میکرد. طی مدت کوتاهی که خانم دیلی انجا بود کمال خیلی عوض شده بود. او ارام و اسوده خاطر و خوشحال بود. حسادت عجیبی به دنا نست داد. شاید من مادر مناسبی برای او نبوده ام. دنا در حالی که احساس گناه میکرد ، روزهای طولانی و اخر شبهایی را که در استودیو تلویزیون سپری کرده بود به خاطر ا.رد.
شاید خانم دیلی بایستی او را به فرزندی قبول میکرد. اما این فکر را از سرش بیرون کرد. مرا چه می شود؟ کمال دوستم دارد.
اوپشت میز نشست. «هنوز از مدرسه تازه ات راضی هستی؟»
«خنکه»
دنا دست او را در دست گرفت:« کمال، متاسفانه ناچارم دوباره به سفر بروم»
کمال با حالتی بی اعتنا گفت:« باشد اشکالی ندارد»
باز موجی از حسادت وجودش را فرا گرفت.
خانم دیلی پرسید:« دوشیزه ایوانز، این بار به کجا می روید؟»
«به الاسکا»
خانم دیلی برای لحظه ای به فکر فرو رفت. سپس نصیحت کرد:«مراقب ان خرس های خاکستری باشید»

M mehrane
1390,06,17, ساعت : 02:27 بعد از ظهر
پرواز از واشینگتن به جونو واقع در الاسکا، با توقفی در سیاتل ، نه ساعت به طو ل انجامید. در فرودگاه جونو، دنا به طرف باجه اتومبیل کرایه رفت.
«اسم من دنا ایوانز است. من-»
«بله. دوشیزه ایوانز . ما لندرور زیبایی برای شما رد نظر گرفته ایم . جایگاه شماره ده. فقط اینجا را امضا کنید»
ان کارمند کلیدهای اتومبیل را به دست او داد و دنا به جایگاه توقف اتومبیل رفت. که پشت ساختمان بود. ده دوازده دستگاه اتومبیل در جایگاههای شماره دار متوقف بودند. دنا به طرف جایگاه شماره ه رفت. مردی پشت اتومبیل روی زمین زانو زده بود روی اگزوز ان لندرور سفید کار میکرد. وقتی دنا نزدیک شد سرش را بالا اورد و به او نگریست.
«فقط داشتم لوله اگزوز را محکم میکردم خانم. مشکل دیگری در کار نیست» مرد از جا برخاست.
دنا کفت:«متشکرم»
مرد تماشا کرد که دنا سوار اتومبیل شد و از انجا دور گردید.
در زیر زمین یک ساختمان دولتی مردی به نقشه دیجیتالی روی صفحه نمایشگر رایانه نگاه کرد. او دید که لندرور سفید به سمت راست پیچید.
»شخص مورد نظر به طرف استارهیل میرود»

شهر جونو باعث تعجب دنا شد. در نگاه اول ، شهر بزرگی به نظر می امداما خیابان هی باریک و پیچ در پیچ به ان شهر که مرکز ایالات الاسکا است، حال و هوای دهکده ای را می بخشید که در وسط بیابانی برهوت در عصر یخ بندان اشیانه کرده باشد.
دنا در مهمانسرای پر طرفدار «مهمانسرای کنار اب» اتاق گرفت، مکانی که در گذشته روسپی خانه بود و در مرکز شهر قرار داشت.
متصدی پذیرش هتل که پشت میز نشسته بود به او گفت« به موقع امدی تا حسابی اسکی کنی. امسال زمستان پر برفی داریم. لوازم اسکی ات را همراه اورده ای؟»
«نه . من-»
»بسیار خوب . همین بغل یک فروشگاه لوازم اسکی هست. مطمئنم که می توانند هر نوع وسیله ای را لازم داری برایت فراهم کنند»
دنا گفت:«ممنون « جای خوبی برای یاد گرفتن اسکی است. او بار و بنه اش را گشود و به فروشگاه لوازم اسکی رفت.
فروشنده ان فروشگاه ادمپر حرفی بود که لحظه ی دست از وراجی بر نمی داشت. به محض این که دنا پا به مغازه گذاشت او گفت:«سلام . من چاد دانوهو هستم. خوب این را بدانید که خوب جایی امده اید»
او به تعدادی چوب اسکی اشاره کرد و گفت:« تازه این چوب اسکی ها با نشان فری رایدرز را اورده ام. این طفلک ها واقعا از پس دست اندازها و پستی و بلندی ها بر می ایند» سپس به وسایل دیگری اشاره کرد:« یا= اینها که دارای نشان ایکس- اسکریم نه هستند. خیلی پر طرفدارند. پارسال از اینها کم اوردیم. و نتوانستیم بیشتر بیاوریم و در مغازه بفروشیم» فروشنده حالت بی تاب و کم حوصله را در چهره دنا دید و به طرف گروه دیگری از لوازم رفت «اگر مایل باشید میتوانید از این گروه بخرید ، ما وسکال ورتایگو جی – سی و ده – بیست ِ اتمی هم داریم» مرد با حالتی منتظر به دنا نگریست و پرسید:« شما چی-»
«امده ام کمی اطلاعات از شما بگیرم»
حالتی حاکی از یاس چهره فروشنده راپوشاند:« اطلاعات؟«
«بله . ایا ژولی وینترپ لوازم اسکس موردنیازش رااز اینجا تهیه میکرد؟»
حالا مرد با دقت به چهره دنا نگاه میکرد:« بله ، در واقع او بهترین و مقاوم ترین نوع لوازم اسکی یعنی وُلنت تای را داشت. عاشق ان بود. طفلک بیچاره ان بالا در ستیغ عقاب بودکه ان حادثه مصیبت بار برایش رخ داد»
«ایا دوشیزه وینترپ اسکی با زخوبی بود؟»
«خوب؟ اوبهترین بود. یک قفسه یادگاری پر از جایزه و جام و مدال داشت»
«ایا او اینجا تنها بود یا نه؟»
«تا انجا که من خبر دارم اینجا تنها بود» فروشنده سرش را به نشانه ناباوری تکان داد و افزود :«انچه تعجب اور است این است که ا ومنطقه ستیغ عقاب را مثل کف دستش می شناخت .. عادت داشت که هر سال در انجا اسکی کند. شمافکر می کنید چنین حادثه ای نباید برای او اتفاق می افتاد ؛ اینطور نیست؟»
دنا با فسردگی گفت:« بله ، من اینطور فکر میکنم»

اداره پلیس جونو دو چهار راه با مهمانسرای کنار اب فاصله داشت.
دنا به دفتر پذیرش کوچکی که پرچم ایالات الاسکا ، پرچم شهر جونو و پرچم راه راه و ستاره دار ایالات متحده در ان قرار داشت، قدم گذاشت. در انجا یک فرش ابی رنگ پهن بود. کاناپه ای به همان رنگ در گوشه ی قرار داشت. و یک صندلی ابی رنگ نیز بود.
افسر یونیفرم پوشی پرسید:« ا زدست من کمکی ساخته است؟»
«من اطلاعات راجع به مرگ ژولی وینترپ میخواستم»
مامور پلیس اخمی کرد :«شما باید با اقایی به نام بروس بوئلر صحبت کنید . او رییس عملیات نجات اسب دریایی است. ایشان دفتری در طبقه بالا دارد ما در حال حاضر خودش اینجا نیست.»
«میدانید کجا میتوانم پیدایش کنم؟»
افسر نگاهی به ساعت مچی اش انداخت:« در این لحظه ؛ شما می توانید او را در رستوران اویز اسکله پیدا کنید. دو تقاطع پایین تر در خیابان مارتین وی»
«خیلی متشکرم»

اویز اسکله رستوران بزرگی بود که از جمعیت مشتریان نیمروزی موج میزد.
مباشر رستوران به دنا گفت:« متاسفم . فعلا میز خالی نداریم. باستی حدود بیست دقیقه صبر منید تا-»
«من دنبال اقای بروس بوئلر میگردم. ایا شما-»
مباشر سری تکان داد و گفت :«بروس؟ اوانجا پشت ان میز نشسته»
دنا نگاه کرد. مردی خوش صورت با ظاهری خشن کهچهل و یگی دوساله به نظر می رسید تنها نسته بود.
»ممنون» دنا به طرف ان میز رفت.«اقای بوئلر؟»
مرد سرش را بالا اورد:«بله»
«من دناایوانز هستم. به کمک شما احتیاج دارم»
مرد لبخندی زد :«خیلی خوش شانسی . ما یک اتاق خالی داریم. الان به جودی تلفن میزنم»
دنا به او خیره شد ، تعجب کرده بود:« ببخشید ، چی گفتید؟»
«مگر راجع به کوزی لاگ نمی پرسی ، مهمانخانه ا کهفقط جای خواب و صبحانه دارد؟»
«نه ، میخواستم راجع به ژولی وینترپ با شما صحبت کنم»
«اوه» او شرمگین شده بود:« متاسفم. بفرمایید بنشینید. جود ی و من صاحبیک مهمانسرای کوچک در خارج از شهر هستیم. فکر کردم شما دنبال اتاق میگردید. ناهار خورده اید؟»
«نه . من-»
«پس با هم می خوریم»لبخند ملیحی بر لب داشت.
دنا گفت:«ممنونم»
هنگامی که او غذا را سفارش داد بروس بوئلر گفت:« درباره ژولی وینترپ چه میخواهید بدانید؟»
«میخواستم درباره مرگش بپرسم . ایا ذره ای این احتمال وجود دارد که مرگ او تصادفی نبوده باشد؟»
بروی بو.ئلر اخمی کرد:« یعنی شما می گویید که شاید او خودکشی کرده باشد؟»
«نه . می گویم شاید..شاید کسی اورابه قتل رسانده باشد»
مرد چشمانش را به هم زد :«کسی ژولی را به قتل رسانده باشد؟ نه این غیر ممکن است. مرگ او بر اثر حادثه بوده است»
«میشود به من بگویید که چه اتفاقی افتاد؟»
«البته» بروس بوئلر برای لحظه ای به فکر فرو رفت از خودش می پرسید از کجا شروع کند«ما در اینجا سه نوع شیب متفاوت برای اسکی کردن داریم. یکی پیست سه گانه مبتدی هاست که دارای نام های باتلاق، قبا و خمیر ترش است. پیست های دشوار تری هم هست که ورطه ابگیر ، رگه معدنی مادر و رقص افتاب نامیده میشود.. و پیست های خیلی خیلی دشوار اسکی در اینجا ، دیوانه ، مسیر پر شیب صنوبرها ، و هنگ تن نام دارد.. و اخر سر هم پیست خییل شیبدار است. این اخری سخت ترین شیب برای اسکی است»
«و ژولی وینترپ در پیست اسکس..»
«او در پیست اسکس خیلی شیب دار اسکس میکرد»
«پس اسکی باز قابلی بود؟»
بروس بوئر گفت:«معلوم است که بود» بعد مکثی کرد : به همین علت اینقدر عجیب به نظر میرسد»
«چی؟»
«خوب ، ما هر پنجشنبه شب از ساعت چهار تا نه بعد از ظهر برنامه اسکی شبانه داریم. ان شب عده زیادی اسکی باز ان بیرون بودند. همه انها تا ساعت نه بازگشتند غیر از ژولی. ما دنبالش گشتیم. جنازه اش را در پایین پیست خییل شیب دار پیدا کردیم. اوبه درختی برخورد کرده بود . احتمالا در جا مرده بود»
دنا برای لحظه یا چشمانش را روی هم گذاشت گویی ترس و درد ان حادثه را احساس کرد:« پس- پس وقتی حادثه اتفاق افتاد او تنها بود؟»

M mehrane
1390,06,17, ساعت : 08:15 بعد از ظهر
«بله اسکی بازها معمولا با هم به گردش میروند. اما بعضی وقتها بهترین ها میخواهند با خودشان خلوت کنند. در اینجا منطقه اسکی ما مرزبندی شده است، و هر کس که خارج از منطقه اسکی کند، خونش پای خودش است. ژولی وینترپ بیرون این منطقه اسکی میکرد در یک بیراهه. مدتی طول کشید تا جسدش را پیدا کردیم.»
«اقای بوئلر ، وقتی که اسکی باز گم میشود روند کارچگونه است؟»
«به محض ان که گزارش شود کسی گم شده است ما یک تحقیق اولیه انجام می دهیم»
«تحقیق اولیه؟»
«با دوستان ان اسکی باز تماس می گیریم ببینیم اصلا ان شخص با انها بوده است یا نه . و به چند میکده و با رتلفن میزنیم. این جست و جوی سریع و سرسری برای این است که افرادمان را پی نخود سیاه نفرستیم و انها به خاطر یک ادم مست که مدهوش و بی خبر در میخانه است بی خودی شیب ها و گردنه ها را زیر و رو نکنند»
دنا پرسید:« و اگر کسی واقعا ناپدید شده باشد؟»
«راجع به وضعیت جسمانی اسکی باز نا پدید شده، قابلیت ها ی اسکی اش ، و محلی که اخرین بار در انجا دیده شده ، اطلاعاتی جمع اوری می کنیم. همیشه می پرسیم ابا با خودش دوربین داشته یا نه»
«چرا؟»
«چون اگر دوربین داشته باشد ؛ این برای ما سرنخی است که نکند او برای تماشای مناظر و عکسبرداری از مناطق خوش منظره رفته است. بررسی می کنیم ببنیم اسکی باز در نظر داشته برای بازگشت به شهر از چه وسیله نقلیه ای استفاده کند، اگر تحقیقات ما تا این نقطه به جایی نرسد ،پس فرض می کنیم که ان شخص در جایی بیرون منطقه اسکی است. به پلیس ایالت الاسکا خبر می دهیم که عملیات جست و جو و نجات را اغاز کنند و هلیکوپتر بع هوا بفرستند. هر گروه جست و جو از چهار نفر تشکیل میشود و گشت هوایی شهر هم به انها ملحق میشود»
«پس عده زیادی درگیر این کار می شوند»
«بله همین طور است. اما به خاطر داشته باشید که ما در این اطراف ششصد و سی جریب زمین اسکی داریم ، و یا به طور متوسط سالی چهل جست و جو را برای یافتن اسکی بازان انجام میدهیم. بیشتر جست و جوها به نتیجه میرسد و اسکی بازها صحیح و سالم بازگرداند میشودند»
بروس بوئلر به بیرون و به اسمان سرد خاکستری نگریست. «کاش این تلاش هم به موفقیت می رسید و ما می توانستیم ژولی را نجات دهیم » او به سوی دناچرخید:« به هر حال ؛ یک گروه جست و جو هر روز بعد از تعطیل شدن بالابر ها در منطقه گشتی میزند»
دنا گفت :« به من گفته بودند که ژولی وینترپ عادت داشت بر بالای ستیغ عقاب اسکی کند»
مرد سرش را به علامت تایید تکان داد:«بله. همین طور است. اما هیچ تضمیمنی وجود ندارد . ابرها ممکن است پایین بیایند و تو مسیر را گم کنی. یااین که صرفا بدشانسی بیاوری . دوشیزه وینترپ بیچاره بدشانسی اورد»
«جنازه اش را چطور پیدا کردید؟»
«مِی دِی پیدایش کرد»
«می دی؟»
«بله. بهتیرن سگ ما. گشت اسکی دارای شگ های لابردور سیاه و سگ چوپان است. کار این سگ ها واقعا باور نکردنی است. انها در جهت باد پیش می روند بوی انسان را حس می کنند تا حاشیه منطقه ای که بو را حس کرده اند بالا می روند و به صورت شبکه ای کار میکنند و پایین می ایند. ما بمب اندازی را به منطقه حادثه فرستادیم و هنگامی که-»
«بمب انداز؟»
«ماشین برف روبمان را می کویم. ببعد جنازه ژولی وینترپ را با یک تخت روان پایین اوردیم. سه مامور امبولانس با دستگاه مانیتور قلب، ضربان اورا بررسی کردند و چون اثری ندیدند از جسدش عکس گرفتند و مامور کفن و دفنی خب کردند. انها جنازه ژولی را به بیمارستان منطقه ای بارتلت بردند»
«و کس ینمیداند که حادثه چگونه اتفاق افتاد؟»
مرد شانه هایش را بالا انداخت:« تنها چیزی که می دانیم این است که او بایک شاخه درخت صنوبر نا مهربان و خیلی بزرگ رو در رو شد. من ان درخت را دیدم. منظره دلخراشی بود»
دنا برا ی لحظه ای به بروس بوئلر خیره ماند:«ایا برای شما ممکن است مرا به دیدن نقطه اوج ستیغ عقاب ببرید؟»
«چرا که نه؟ پس بگذارید ناهارمان را بخوریم و من خودم شما را تا ان بالا می برم»

انها سوار یک اتومبیل جیپ شدند و تا خانه چوبی دو طبقه ای در پایین کوهستان پیش رفتند.
بروس بوئلر به دنا گفت :«در این ساختمان است که ما برای انجام طرح های جست و جو و عملیات نجات دور هم جمع می شویم. در اینجا تجهیزات اسکی کرایه می دهیم و برای انها که میخواهند اسکی یاد بگیرند مربی داریم. با این بالا بر تا بالای کوه می رویم»
انها سوار بالابر صندلی داری که به سوی خروس سپید میرفت شدند و به طرف ستیغ عقاب بالا رفتند. دنا از سرما می لرزید.
«کاش به شما هشدار داده بودم برای این جور هوا، بایستی لباس های بادیگر پروپلین ، زیر شلواری بلند و چند لایه لباس کلفت بپوشید»
دنا در حالی که می لرزیدگفت:« این رابه خاطر می سپارم»
«این همان بالابر ی است که ژولی وینترپ به کمک ان بالا امد. کوله پشتی اش را هم با خود داشت»
«کوله پشتی اش؟»
«بله. کوله پشتی حاوی بیل برای بیرون امدن از زیر بهمن ، یک چراغ چشمک زن که نورش تا پنجاه متری میرسد و یک دیرک کاوشگر»
بروس اهی کشید و افزود:« که البته این چیزها وقتی که به درختی برخورد میکنید به کار نمی اید»
اکنون انها به قله نزدیک کیشدند. همچنان که به سکو رسیدند و شتابان از صندلی ها پیاده شدند مردی در ان بالا به ایشان خوشامد گفت:
«سلام بروس، چی باعث شده بیایی بالا؟ کسی گم شده؟»
«نه فقط به دوستی مناظر را نشان میدهم . ایشان دوشیزه ایوانز هستند»
دنا و ان مرد به هم سلام کردند. دنا به اطراف نگاه کرد. در انجا کلبه ای برای گرم شدن اسکی کنندگان وجود داشت که تقریبا در میان ابرهای ضخیم ناپدید شده بود. ایا ژولی وینترپ قبل ازان که به اسکی برود به ان کلبه رفته بود؟ و ایا کسی او را تعقیب می کرد؟ کسی قصد داشت او را بکشد؟
بروس بوئلر به طرف دنا برگشت:«خروس سپید بالاترین نقطه کوه است. از این جا به بعد همه اش سراشیبی است»
دنا برگشت و به زمین بی رحم زیر پایش که همین طور تا دور دستها به سمت پایین ادامه داشت نگاه کرد و به خود لرزید.
«دوشیزه ایوانز ، مثل انکه خیلی سردتان شده . بهتر است پایین ببرمتان.»
«متشکرم»

M mehrane
1390,06,18, ساعت : 04:01 بعد از ظهر
دنا تازه به اتاقش در مهمانسرای کنار اب بازگشته بود که دستی به در اتاقش خورد. او در را گشود . مرد درشت هیکلی با صورت رنگ پریده انجا ایستاده بود.
«دوشیزه ایوانز؟»
»بله»
«سلام من نیکلاس وردان هستم. از روزنامه امپراتوری جونو پیش شما میایم»
«بله؟»
«شنیده ام شما در باره مرگ ژولی وینترپ تحقیق می کنید. ما می خواهیم داستانی در این مرود در روز نامه مان چاپ کنیم»
زنگ خطی در ذهن دنا به صدا در امد:« متاسفانه اشتباه متوجه شده اید. من در اینجا تحقیقی نمی کنم»
مرد با بد بینی به او نگریست:« شنیده ام-»
«ما در حال تهیه برنامه ای درباره اسکی در سراسر جهان هستیم. این تازه اولین توقف من است»
مرد برای لحظه ای مردد ایستاد:« که اینطور . ببخشید که مزاحمتان شدم»
دنا رفتن او را تماشا کرد . اواز کجا فهمیده من اینجا چه میکنم؟ دنا به روزنامه امپراتوری جونو تلفن زد. «سلام میخواستم با یکی از خبرنگارهایتان صحبت کنم، به ام نیکلاس وردان...» برای لحظه ای گوش داد:« اه، شما خبرنگاری به این اسم در انجا ندارید. که اینطور . متشکرم»
حدود ده دقیقه طول کشید تا دنا چمدانش را ببندد. باید هر چه زودتر از اینجا بروم. و هتل دیگری پیدا کنم. ناگهان به خاطر اورد. مگر شما راجع به کوزی لگ نمی پرسیدید؛ همان مسافرخانه ما که فقط جای خواب و صبحانه دارد؟شانس اوردید! ما یک اتاق خالی داریم. دنا از سرسرا پایین رفت تا تسویه حساب کند. کارمند نشانی مسافرخانه را به او داد و نقشه کوچکی برایش کشید.

در زیر رمین ساختمان دولتی ، مرد به نقشه دیجیتالی روی رایانه نگاه کردو گفت« شخص مورد نظر دارد پایین شهر را ترک میکند ، به طرف غرب میرود»
*************
مسافرخانه «خواب – و –صبحانه» کوزی لاگ یک خانه چوبی یک طبقه به سبک کلبه های الاسکایی بود، که از پایین شهر جونو نیم ساعتی فاصله زمانی داشت و عالی شد. دنا زنگ در جلویی را به صدا در اورد و زن سی و چند ساله خوش سیما و خندانی در را به رویش گشود.
«سلام . بفرمایید چه خدمتی از من ساخته است؟»
«بله. من شوهر شما را در شهر دیدم/. و ایشان گفتند که شما یک اتاق خالی دارید»
«بله که داریم. من جودی بوئلر هستم»
«من هم دنا ایوانز هستم»
«بفرمایید تو»
دنا داخل شد و به ازاطرف نگریست . مسافرخانه شمال یک سالن پذیرایی بزرگ و راحت با بخاری دیواری سنگی ؛ یک اتاق غذا خوری مخصوص ساکنان و دو ااق خواب دارای حمام بود.
جودی بوئلر گفت:« من اینجا خودم اشپزی میکنم. دستپختم هم خوب است»
دنا به گرمی گفت:« با بی صبری منتظر خوردن دست پختتان هستم»
جودی بوئلر اتاق دنا را نشانش دد اتاقی پاکیزه و به راحتی خانه بود. دنا لوازمش را گشود.
روج دیگری در انجا اقامت داشتند و گفت و گوهایشان معمولی و پیش پا افتاده بود. هیچ کدام از انها دنا را نشناختند.

پس از ناهار دنا ؛ با اتومبیل به شهر بازگشت. او وارد بار کلیف هاوس شد و یک نوشیدنی سفارش داد. تمام کارکنان انجا چهره افتاب سوخته و بشاش داشتند. البته.
دنا به متصدی بار که جوانکی خوش سیما و مو طلایی بود گفت:« هوای خوبی است»
«اره جان میدهد برای اسکی »
«شما هم اسکی زیاد میکنید؟»
پسر ابخندی زد :«هر وقت که بتوانم از اینجا جیم بشوم»
دنا اهی کشید و گفت:« از نظر من ورزش خطرناکی است .یکی از دوستان من چند ماه پیش اینجا کشته شد»
جوان لیوانی را که داشت پاک میکرد زمین گذاشت و گفت:«کشته شد؟»
«بله اسمش ژولی وینترپ بود»
چهره جوان مکدر شد:« اه، او معمولا به اینجا میامد. خانم خوبی بود»
دنا به طرف او خم شد:« شنیده ام مرگ او در اثر حادثه نبوده»
چشمان پسرک گشاد شد:« منظورت چیست؟»
«شنیده ام یک نفر او را به قتل رسانده »
پسر با ناباوری گفت:« به قتل رسانده؟ این امکان ندارد . مرگ او بر اثر حادثه بود»
بیست د قیقه بعد دنا با متصدی بار در هتل پراسپکتور صحبت میکرد.
«هوا عالیه»
متصدی بار گفت:«جان میدهد برا ی اسکی»
دنا سرش را به علامت نفی تکان داد :« به نظر من که ورزش خطرناکی است . یکی از دوستان من چند ماه پیش همین جا کشته شد. احتمالا باید او ر ا بشناسید. ژولی وینترپ»
«اوه البته، خیلی دوستش داشتم. منظورم این است که مثل بعضی ها خودش را نمی گرفت. ادم خاکی و متواضعی بود»
دنا به جلو خم شد:« شنیده ام مرگ او تصادفی نبوده است»
حالت چهره متصدی بار عوض شد. صدایش را پایین اورد و گفت:«سر هر چی بخواهی شرط می بندم که تصادفی نبوده»
قبل دنا تند زد:« راست می گویی؟»
«البته» با حالتی اسرار امیز به جلو خم شد و گفت:« امان از دست این مریخی ها..»

او مجهز به لباس و لوازم اسکی بر بالای کوه خروس سپید بود و می توانست سوز سردی را که به پوستش میخور احساس کند. به دره زیر پایش نگاه کرد، سعی میکرد تصمیم بگیرد که ایا بهتر است بازگردد یا نه، و ناگهان احساس کرد یک نفر از پشت هلش داد ؛ و او با حالتی متزلزل با سرعت از دامنه ها به پایین می لغزید ، تند تر و تند تر، مستقیما به رف درخت بزرگی پیش میرفت. درست قبل از ان که به درخت برخورد کند جیغ کشد و از خواب پرید.
دنا در حالی که می لرزید روی تخت نشست. ایا این همان بلایی است که سر ژولی وینترپ امد؟ چه کسی او را به سوی مرگ سوق داد؟

کاسه صبر الیوت کرامول لبریز شده بود.
«مت ، پس این جف کانرز کی بر میکردد؟ به او احتیاج داریم»
«به زودی. با هم درتماسیم»
«از دنا چه خبر؟»
«الیوت، او به الاسکا رفته. چرا می پرسی؟»
«چون میخواهم هر چه زودتر او را سر کارش ببینم. تعداد بیننده های اخبار شامگاهی ما خیلی کم شده»
و مت بیکر به او نگریست و از خود پرسید ایا این دلیل واقعی نگرانی الیوت کرامول است؟

صبح که شد دنا لباس پوشید ، سوار اتومبیل شد وبه مرکز شهر رفت.
در فرودگاه در حالی که منتظر اعلام پروازش بود، متوجه مردی شد که در گوشه ای نشسته بود و گه گاه نظری به او می انداخت. قیافه ان مرد خیلی اشنا به نظر می رسید. کت و شلوار خاکستری رنگی پوشیده بود و دنا را به یاد کسی می انداخت. و ناگهان به یاد اورد که ان مرد چه کسی را در ذهنش تداعی میکرد:مرد دیگری در فرودگاه اسپن کلرادو، که او هم کت و شلوار خاکستری تیره به تن داشت. امااین لباس نبود که حافظه دنا را به کارانداخت بلکه چیز دیگری در ظاهر ان دو مرد وجود داشت. هر دو حالت ناخوشایندی حامی از نخوت و غرور داشتند ان مرد با نگاه تقریبا تحقیر امیز به او می نگریست. دنا تنش لرزید.
بعد از ان که دناسوار هواپیما شد، مرد با تلفن همراهش صحبت کرد و از فرودگاه خارج شد.

M mehrane
1390,06,18, ساعت : 05:30 بعد از ظهر
فصل پانزدهم
هنگامی که دنا به خانه رسید، درخت کوچک و زیبای کریسمسی یافت که خانم دیلی خریده و تزیین کرده بود.
خانم دیلی با غرور گفت:« به تزییانت این درخت نگاه کنید . کار کمال است.»
مستاجر خانه بغلی صحنه رااز تلویزیون تماشا میکرد.
دنا گونه بانوی مسن را بوسید:« دوستتان دارم. خانم دیلی»
خانم دیلی از خجالت سرخ شد:«اوه، من که کاری نکرده ام»
«کمال کجاست؟»
«در اتاقش است. دوشیزه ایوانز؛ دو پیام تلفنی برای شما هست. اول این که به خانم هادسن تلفن کنید. شماره تلفن را روی میز ارایشتان گذاشته ام . و دوم این که مادرتان زنگ زد»
«متشکرم»
هنگامی که دنا داخل اتاق مطالعه شد کمال پشت رایانه اش نشسته بود.
او سرش را بالا اورد:« سلام، بالاخره برگشتی؟»
دنا گفت:«اره برگشتم»
«چه خوب شد. همه اش خدا خدا میکردم برای کریسمس اینجا باشی»
دنا او را محکم در اغوش فشرد« خوب همینطور هم شد. بودن در اینجا را با یک دنیا عوض نمیکنم. اواع و احوالت چطور است؟»
«اساسی»
یعنی خوب است. «خانم دیلی را دوست داری؟»
کمال سرش را به عملامت مثبت پایین اورد:« خنکه »
دنا لبخند زنان گفت:« میدانم. حالا بتستی چند تلفن بزن. زود پیشت بر میگردم»
دنا اندیشید، اول خبرهای بد را بشنوم. او شماره تلفن منزل مادرش را گرفت. از زمان ان مواجهه در وست پورت ، دیگر با مادرش صحبت نگرده بود. چطور مادر می تواند با چنین مردی ازدواج کند؟ دنا گوش داد که تلفن چند بار بوق ازاد زد، سپس صدای ضبط شده مادرش را شنید.
..ما هم اکنون در منزل نیستیم . اما اگر پیامتان را بگویید به شما تلفن خواهیم زد. لطفا پس از شنیدن بوق پیام خود را بفرمایید»
دنا منتظر ماند: سپس گفت:«مادر ، کریسمس مبارک» و تلفن را قطع کرد.
تلفن بعدی او به پاملا بود.
پاملا هادسن با شادمانی گفت:«دنا چقدر خوشحالم که برگشته ای. در اخبار شنیدم که جف برای مدتی به مسافرت رفته، اما من و راجر چندنفریرا برای فردا شب به صرف شام دعوت کرده ایم . در واقع به استقبال کریسمس می رویم ، و یمخواستیم که تو و کمال را هم دعوت کنیم. لطفا بهم نگو که برنامه دیگری داری»
دنا گفت: نه در واقع هیچ برنامه ای ندارم . ما خیلی خوشحال می شویم که به مهمانی شما بیاییم . متشکرم پاملا»
«عالی شد. ساعت 5 بعد ازظهر منتظرتان هستم. لباس غیر رسمی است» او مکثی کرد و سپس پرسید:«چه خبرها؟»
دنا به سادگی گفت:« نمی دانم. نمیدانم این پرس و جوها اصلا به جایی میرسد یا نه»
»خوب فعلا همه چیز را فراموش کن. کمی استراحت کن .هر دوتان را فردا می بینم»

هنگامی که دنا و کمال در روز کریسمس به منزل خانواده هادسن رسیدند سزار جلوی در به استقبالشان امد. به دیدن دنا گل از گلش شکفت.
«دوشیزه ایوانز! چقدر از دیدنتان خوشحالم» به سوی کمال لبخند زد:« و همینطور از دیدن شما اقای کمال»
کمال گفت:«سلام سزار»
دنا هدیه ای را که با کاغذ براقی بسته بندی شده بود به دست سزار داد :«سزار؛ کریسمست مبارک»
«نمیدانم به » سزار به لکنت افتاده بود:«متاسفانه من- دوشیزه ایوانز شما خیلی مهربانید» دنا با خود اندیشید چهره این غول مهربان چقدر سرخ شده است. اودو کادوی دیگر هم به دست سزار دادک« این هدایا برای اقا و خانم هادسن است»
«بله ، دوشیزه ایوانز . انها را زیر درخت کریسمس میگذارم. خانم و اقای هادسن در اتاق پذیرایی هستند» سزار پیشاپیش حرکت کرد و راه را به او نشان داد.
پاملا گفت:« اه بالاخره امدی!چقدر خوشحالیم که هر دو نفرتان امدید»
دنا گفت:« ما هم همینطور »
پاملا به بازوی راست کمال نگاه میکرد:«دنا ، کمال یک- این فوق العاده است»
دنا خندید :«راست میگویید؟ از لطف رییسم است. او واقعا ادم مهربانی است. فکر میکنم گذاشتن این بازو زندگی کمال رابه کلی عوض کرده است.»
«چقدر خوشحالم»
راجر سر تکان داد:« کمال، تبریک میکویم»
«ممنون اقای هادسن»
راجر هادسن به دنا گفت:« قبل از این که سایر مهمان ها از راه برسند ، چیزی هست که باید به شما خاطر نشان کنم. یادتان میاید که ان دفعه گفتم تیلور وینترپ به دوستانش گفته بود که میخواهد از مشاغل دولتی باز نشسته شود ، و سپس یک دفعه سفیر امریکا در روسیه شد؟»
«بله ، فکر میکنم رییس جمهور او را وادار کرد که-»
«من هم همین طور فکرمیکردم. اما گویا خود وینترپ بوده که رییس جمهور را تحت فشار گذاشته تا او را به سمت سفارت امریکا در روسیه منصوب کند. سوال این است که، چرا؟»

M mehrane
1390,06,18, ساعت : 06:12 بعد از ظهر
سایر مدعوین از راه رسیدند. فقط 12 نفر دیکر ببه صرف شام دعوت داشتند و محفل صمیمانه و شادی بود.
پس از صرف درسر، همه به اتاق پذیرایی بازگتشتند. جلوی بخاری دیواری یک درخت نویل خیلی بزرگ قرار داشت. و در زیر ان برای همه کس هدایایی گذاشته بودند، اما کمال از همه بیشتر هدیه گرفت: بازی های کامپیوتری، کفش اسکیت، یک پولوور، دستکش و نوارهای ویدیویی.
زمان که به سرعت سپری میشد .بودن اشخاص مهربان و صمیمی پس از تنش ان چند روز اخیر فوق العاده لذت بخش بود. فقط کاش جف هم اینجا بود.
دینا ایوانز پشت میز اجرای برنامه نشسته بود ، منتظر بود تا اخبار شامگاهی ساعت یازده را اغاز کند. در کنار او همکارش ، ریچارد ملتون قرار داشت. موری فالستن روی صندلی که معمولا توسط جف اششغال میشد نشسته بود. دنا سعی کرد به این موضوع فکر نکند.
ریچارد ملتون به دنا میگفت:« وقتی نبودی دلم برایت تنگ شد»
دنا لبخند زد:«ممنون، ریچارد، من هم دلم برایت تنگ شده بود»
«مدتی است که همه اش غیبت میکنی. اوضاع رو به راهه؟»
«اره کاملا رو به راهه»
«چطور است بعد از برنامه با هم برویم جایی و غذایی بخوریم؟»
«اول باید به خانه تلفن بزنم ببینم کمال چه کار میکند»
«میخواهی جایی با هم قرار بگذاریم؟»
ما بایدجایی بیرون از خانه با هم قرار ملاقات بگذاریم. فکر میکنم مراقب من هستند.وعده ما جایگاه پرندگان در باغ وحش.
ملتون ادامه داد:«می گویند تو دنبال یک داستان پر سر و صدا هستی.میخواهی در اینباره برایم تعریف کنی؟»
«ریچارد؛ هنوز چیزی دستگیرم نشده که راجع بهش صحبت کنم»
«از این در و ان در شنیده ام که کرامول از غیبتهای تو زیاد راضی نیست. امیدوارم با او دچار مشکل نشوی»
بگذار نصیحتی به تو بکنم خانم. دنبال دردسر نرو که به ان دچار میشوی. این را بهت قول میدهم. دنا متمرکز کردم حواسش روی گفته های ریچارد ملتون را دشوار می یافت.
ملتون گفت :« این کرامول بدش نمی اید کارمند هایش را اخراج کنند»
بیل کلی روز قبل از حریق غیبش زد. حتی نماند حقوق اخر ماهش را وصول کند همین طور گذاشت و رفت.
ریچارد ملتون مدام حرف میزد:« خداشاهده، من که دوست ندارم باخانم مجری تازه ای اخبار را اجرا کنم»
شاهد حادثه یک نفر گردشگر امریکایی به نام رالف بنجامین بوده است. یک مرد کور.
«پنج =چهار- سه-دو..» اناستازیا مان با انگشتانش به دنا اشاره کرد.
چراغ قرمز دوربین روشن شد.
صدای گوینده در فضای استودیو طنین افکند:«اخبار شامگاهی ساعت یازده از شب دبیلو تی ان با اجرای دنا ایوانز و ریچارد ملوتن را به سمع و نظر شما می رسانیم.»
دنا رو به دوربین لبخند زد:« شب بخیر . من دنا ایوانز هستم»
«و من ریچارد ملتون هستم»
انها دوباره با هم برنامه اجرا می کردند.
«امروز در ارلینگتون ، سه دانش امور دبیرستان ویلسون دستگیر شدند.پلیس در بازرسی از گنجه های انها در مدرسه ، چهار صدگرم ماری جوانا و سلاح های مختلف از جمله یک اسلحه کمری مسروقه یافت. هولی راپ در این باره گزارش میدهد»
نوار گزارش پخش شد.
ما تعداد زیادی سارقان اثار هنری نداریم اما روش کار همیشه یکسان است. در این مورد وضعیت فرق میکرد.

پخش اخبار به پااین رسید. ریچارد ملتون به دنا نگریست.
«برویم بیرون؟»
«ریچارد ، امشب نه. یک کاری هست که باید انجام بدهم»
ملتون از جا برخاست:« بسیار خوب» دنا حدس زد که ملتون میخواست راجع به جف از او بپرسد. در عوض وی گفت:« فردا می بینمت»
دنا از جا برخاست:« شب بخیر همگی»
او از استودیو بیرونرفت و رهسپار دفترش شد. روی صندلی نشست، رایانه اش را روشن کرد، وار اینترنت شد و بار دیگر میان مقالات بی حد و حصری که درباره تیلور وینترپ نوشته شده بود ، شروع به جست و جو کرد. در یکی از جایگاه های رایانه ای ؛ چشمش به مقاله ای درباره مارسل فالکون افتاد، یک مقام رسمی دولت فرانسه که به عنوان نماینده کشورش به مقر پمان ناتو اعزام شده بود. مقاله می گفت که مارسل فالکون برای یک معاهده تجاری با تیلور وینترپ مذاکره میکرد. اما در وسط مذاکرات ، ناگهان فالکون از مقام رسمی اش صرفنظر کرده و بازنشسته شده بود. در وسط یک مذارکه رسمی چه اتفاقی ممکن بود افتاده باشد؟
دنا سایر جایگاه ها ی شبکه اینترنت را امتحان کرد. اما اطلاعات بیشتری راجع به مارسل فالکون نیافت. او نتیجه گرفت خیلی عجیب است. بایستی بیشتر تحقیق کنم.

وقتی کارش را تمام کرد، ساعت دوبامداد بود. نمیشد به اروپا تلفن کند. خیلیزود بود( همه در خواب بودند) به اپارتمانش بازگشت.
خانم دیلی در انتظار او بیدار مانده بود.
دنا گفت:«ببخشید که اینقدر دیر کردم. من-»
«اشکالی ندارد. امشب اخبار شما را تماشا میکردم. دوشیزه ایوانز فکر میکنم اجرای شما مثل همیشه فوق العاده بود»
«ممنونم»
خانم دیلی اهی کشید و گفت :«فقط ازرو داشتم که همه خبرها اینقدر اسف بار نبود. ما در چه دنیایی زندگی میکنیم؟»
«سوال خوبی است. کمال چطوره؟»
«شیطون کوچولو حالش خوب است. گذاشتم در بازی رامی از من ببرد»
دنا تبسمی کرد:« خوب است. ممنونم. خانم دیلی. اگر مایلید میتوانید فردا دیرتر بیایید-»
«نه نه . من فردا صبح زود سرحال و تازه نفس بر میگردم تا شما دو نفر را روانه کار و مدرسه کنم»
دنا رفتن خانم دیلی را نظاره کرد. با سپاس گذاری اندیشید ، یک گوهر کم نظیر. تلفن همراهش زنگ زد. با عجله دوید تا به ان پاسخ گوید.
»جف؟»
«عزیز ترین ، کریسمست مبارک» صداش وجود او را به لرزه در اورد.
«خیلی دیر زنگ زدم؟خوابیده بودی؟»
«نه هیچ وقت دیر نیست. از راشل چه خبر؟»
«امده به خانه»
منظور جف این است که راشل به خانه خودش بازگشته است.
«یک پرستار هم هست. اما راشل به او گفته فقط تافردا بماند»
دنا باان که از طرح این سوال نفرت داشت اما پرسید:« دیگر چه؟»

M mehrane
1390,06,18, ساعت : 10:54 بعد از ظهر
«نتایج ازمایش ها نشان داده که سزطان به اطراف پخش شده است و راشل دلش نمیخواهد من به این حال رهایش کنم»
«که اینطور. نمیخواهم خودخواه جلوه کنم، اما ایا واقعا کسی نیست که-»
«عزیزم او هیچ کس را در این دنیا ندارد. خیلی تنهاست و دارد از وحشت قالب تهی میکند. نمیخواهد کس دیگری کنارش باشد. صادقانه بگیوم نمی دانم اگر ترکش کنم، ممکن است چه بلایی سر خودش بیاورد»
و من هم نمی دانم اگر تو باز هم پیش راشل بمانی من چه بلایی سر خودم خواهم اورد.
«انها می خواهند فورا شیمی درمانی را شروع کنند»
«چقدر این کار طول میکشد؟»
«او بایستی هر سه هفته به سه هفته ، تا مدت چهار ماه تحت درمان قرار بگیرد»
چهار ماه.
«مت از من خواسته مرخصی بدون حقوق بگیرم. دلبندم. از بابت همه این قضایا متاسفم»
منظور او از گفتن این جمله چیست؟ نگران شغلش است؟ نگران راشل است؟ یا از این که زندگی ما انطور از هم پاشیده است احساس تاسف دارد. دنااز خودش پرسید ؛ من چطور میتوانم اینقدر خودخواه باشم؟ این زن دارد می میرد.
سرانجام دنا گفت:«عزیزم، من هم خیلی متاسفم. امیدوارم که همه چیز روبه راه شود. « همه چیز برای چه کسی رو به راه شود؟ برای راشل و جف؟ یا برای جف و من؟

هنگامی که جف گوشی تلفن را پایین گذاشت، سرش را بالا اورد و دید راشل انجا ایستاده است. او لباس خواب و روبدو شامبری به تن داشت. بسیار زیبا و دوست داشتنی به نظر می رسید، گویی چهره اش حالتی مقدس و نورانی به خود گرفته بود.
«دنا بود؟»
جف گفت:«بله»
راشل به او نزدیک شد:«طفلک بیچاره. می دانم که چقدر برای شما دو نفر اسباب مزاحمت شده ام. اما من- من بدون تو نمی توانستم این وضع را تحمل کنم. جف، بهت احتیاج داشتم. هنوز هم بهت احتیاج دارم»

صبح زود دنا وارد دفترش شد. و دوباره سراغ اینترنت رفت. دو مقاله نظرش را جلب کرد . ان مقالات به طور جداگانه بی معنی به نظر می رسیدند اما هر دو با هم معمایی را مطرح میکردند.
در مقاله اول امده بود:« وینچنت مانچینو ، وزیر بازرگانی ایتالیا، طی مذاکراتی که با تیلور وینترپ نماینده ایالات متحده ؛ برای عقد قرار داد تجاری انجام میداد، به نحوی ناگهانی از سمت خود استعفا کرد. معاون مانچینو ، ایوو واله سمت او را عهده دار شد»
در مقاله دوم امده بود:«تیلور وینترپ مستشار مخصوص ناتو در بروکسل درخواست کرده جانشینی برایش تعیین شود و به خانه اش در واشینگتن بازگشته است»
مارسل فالکون استعفا داده ، وینتچنت مانچینو استعفا داده ، تیلور وینترپ به شکلی غیر منتظره از مقامش چشم پوشی کرده است. ابا این وقایع با هم مرتبط بوده اند؟ یا صرفا به طور همزمان رخ داده و به هم ارتباطی ندارند؟
جالب است.
*************
او ل دنا به دومینیک رومانو که برای شبکه تلویزیونی «ایتالیا 1» در رم کار میکرد تلفن زد.
«دنا چقدر از شنیدن صدایت خوشحالم . چه خبر؟»
«دارم به رم می ایم. و میخواهم با هم حرف بزنیم»
«بِنه! درباره چی؟»
دنا مردد ماند:«وقتی رسیدم موضوع را می گویم»
«کی می ایی؟»
«شنبه انجا خواهم بود»
«اسپاگتی را اماده میکنم»

تلفن بعدی دنا به ژان سومویل بود که در بروکسل در دفتر مطبوعاتی ناتو واقع در خیابان شاپلیه کار میکرد.
«ژان؟ سلام دنا ایوانز هستم»
«دنا! از ماجرای سارایوو تا حالا ندیدمت. چه روزهایی بود. باز هم به انجا میروی؟»
اجزای چهره دنا در هم فشردن شد:«اگر به میل خودم باشد، نه»
«شری ( عزیزم)چه کار میتوانم برایت بکنم؟»
«من چند روز دیگر به بروکس می ایم . ان طرفها هستی؟»
«برای تو؟ معلوم است که هستم. واقعه خاصی در جریان است؟»
دنا فوری گفت:«نه»
«بسیار خوب. پس فقط برای گشت و گذار می ایی؛ هاه؟» نوعی بدبینی از صدایش احساس می شد.
دنا گفت:« یک چیزی شبیه این»
ژان خندید :« با بی صبری منتظر دیدارت هستم. اُروُواَر ( به امید دیدار)»
« اُروُواَر»

«مت بیکر میخواهد تو را ببیند»
«الیویا به او بگو همین حال پیشش میروم»
دنا دو تلفن دیگر زد و راهی دفتر مت شد.
مت بدون مقدمه گفت:«از یک بابت شانس اوردیم. دیشب داستانی را شنیدم که شاید سر نخی برای انچه دنبالش هستیم باشد»
دنا احساس کرد ضربان قلبش تند تر می زند:«بله؟»
«مردی هست به نام-»مت به تکه کاغذی که روی میزش بودنگاهی انداخت -« به نام دیتر زاندر ؛ در دوسلدُرف . او با تیلور وینترپ به نوعی معاملات انجام میداده»
دنا به دقت گوش میداد.
«همه ماجرا را نمی دانم. اما از قرار بین انها اتفاق خیلی ناگواری رخ داده است. با هم دعوای جانانه ای کردند، و زاندر قسم خورد که وینترپ را خواهد کشت. به نظر می اید که ارزش بررسی را داشته باشد»
«معلوم است که دارد. مت، همین الان پی اش را میگیرم»
چطور میتوانم در این باره اطلاعاتی به دست بیاورم؟ ناگهان دنا به یاد جک استون و بنگاه تحقیقات فدرال افتاد. شاید او چیزی بداند. شماره تلفن خصوصی را که استون به او داده بود پیدا کرد و ان را گرفت.
صدای استون به گوش رسید:« بفرمایید، جک استون هستم»
«سلام . من دنا ایوانز هستم»
«سلام دوشیزه ایوانز. از دست من چه کارس ساخته است؟»
«من دارم سعی میکنم راجع به مردی به نام زاندر در دوسلدورف اطلاعاتی به دست بیاورم»
«دیتر زاندر؟»
«بله ، او را می شناسید؟»
«مااو را می شناسیم»
دنا کلمه ما را به خاطر سپد:« می شود هر چه که راجع به او میدانید به من بگویید؟»
«ایا این مربوط به تیلور وینترپ میشود؟»
«بله»
«تیلور وینترپ و دیتر زاندر در یک معامله تجاری با هم شریک بودند.زاندر به خاطر دستکاری از سهام به زندان فرستاده شد، و در حالی که در زندان به سر می برد ، خانه اش طعمه حریق شد، و همسر و سه فرزندش در اتش جان سپردند. او تیلور وینترپ را بابت انچه اتفاق افتاد مقصر میدانست»
و تیلور وینترپ و همسرش هم در حریق جان سپردند. دنا با حیرت گوش میداد:«ایا زاندر هنوز هم در زندان است؟»
«نه. فکر میکنم پارسال از زندان ازاد شد. سوال دیگری هم دارید؟»
«نه ، خیلی خیلی خیلی ممنونم»
«این موضوع بین خودمان بماند»
«بله حواسم هست»
خط قطع شد.
دنا اندیشید ؛ حالا سه احتمال وجود دارد.
دیتر زاندر در دوسلدرف.
وینتچنت مانچینو در رم.
مارسل فالکون در بروکسل.
اول به برکسل میروم.
الیویا گفت:«خانم هادسن پشت خط سه هستند»
«ممنون» دنا گوشی را برداشت:«پاملا؟»
«سلام دنا. البته این دعوت غیر مترقبه است، اما یکی از دوستان خوبمان تازه به شهرامده و من و راجر چهارشنبه اینده به افتخار او مهمانی کوچکی ترتیب می دهیم. می دانم که جف هنوز در سفر است ، اما خوشحال می شویم که تو ما را سرافراز کنی. وقت داری؟»
«متاسفانه نه. امشب به دوسلدورف میروم»
«اوه. خیلی بد شد»
«در ضمن، پاملا-»
«بله؟»
«جف ممکن اسن به این زودی ها برنگردد»
سکوتی برقرار شد. «امیدورام مشکلات هر چه زودتر مرتفع شود و اوضاع به حال عادی برگردد»
«بله ارزوی من همین است. » مشکلات باید برطرف شود و اوضاع به حالت سابق برگردد.

M mehrane
1390,06,19, ساعت : 09:15 قبل از ظهر
فصل شانزدهم
انشب در فرودگاه دالس،دنا سوار هواپیمای جت لوفت هانزا به مقصد دوسلدرف شد. او به اشتفان مولر که در شبکه کابل کار میکرد تلفن شد که به او بگوید در راه المان است. افکار دنا تماما در خصوص مطالبی که مت بیکر به او گفته بود دور میزد. اگز دیتر زاندر تیلور وینترپ را مقصر میداند-
«گوتن ابند. ایش هایسه هرمان فردریش . ایست اِس داس اِرستن مال داس زی دویچلند بزوخن؟»( شب بخیر . اسم من هومان فردریش است. اسا یار اولی است که به المان سفر می کنید؟)
دنا برگشت تا به سمافر بغل دستی اش نگاه کند. او مردی پنجاه و چند ساله و اراسته و ظریف بود. سبیل پر پشتی داشت و یک چشم بند به چشمانش زده بود.
دنا گفت:«شب بخیر»
«اه ، شما امریکایی هستید؟»
«بله»
«امریکایی های زیادی به دوسلدورف سفر میکنند . شهر زیبایی است»
«من هم تعریفش را خیلی شنیده ام» و خانواده او در حریقی کشته شدند.
«اولین باری است که به دوسلدرف می روید؟»
«بله» ایا ممکن است روی دادن همه این چیزها تصادفی بوده و اینها صرفا اتفاقات همزمان بوده باشد؟
«این شهر خیلی خیلی زیباست. میدانید ، دوسلدرف توسط رودخانه راین به دو قسمت تقسیم میشود ؛ قسمت قدیمی تر در ساحل راست است-»
اشتفان مولر میتواند درباره دیتر زاندر اطلاعات بیشتری به من بدهد.
«- و قسمت امروزی در ساحل چپ است. این دو قسمت توسط پنج پل به هم مرتبط می شوند» هرمان فردریش کمی به دنا نزدیک تر شد.
«شاید به دیدن دوستانتان در دوسلدرف می روید؟»
قطعات بازی چیستان کم کم د رکنار هم قرار می گیرند.
فردریش باز هم به دنا نزدیک تر شد:«اگر تنها هستید، من جای خوبی را می شناسم-»
«چی؟اوه ،نه. انجا به دیدن شوهرم میروم»
لبخند از لبان هرمان فردریش محو شد:«گوت، اِر ایست این گلوکلیشرمان» ( که اینطور . او مرد خوش شانسی است)
صفی از تاکسی ها بیرون، جلوی ساختمان فرودگاه بین المللی دوسلدرف قرار داشت. دنا سوار یکی از تاکسی ها شد تا به برایدن با خرهف واقع در مرکز شهر برود. برایدن باخرهف هتلی باشکوه و قدیمی با سرسرایی با ابهت و مجلل بود.
کارمند پشت میز پذیرش هتل گفت:« دوشیزه ایوانز، انتظارتان را می کشیدیم. به دوسلدرف خوش امدید»
«ممنون» دنا کارت اقامت در هتل را امضا کرد.
کارمند گوشی تلفن را برداشت و چنین گفت:« دِر رآوم زُلنه بتریبز برایت زاین. هاست» ( اتاق باید اماده شود. عجله کن)
او گوشی را سر جایش گذاشت و به طرف دنا چرخید« فرولاین ( دوشیزه ) خیلی متاسفم و اتاق شما هنوز اماده نیست . خواهش میکنم بفرمایید رستوران به حساب ما چیزی میل کنید، و به محض ان که مستخدم نظافت اتاق را تمام کرد خبرتان خواهم کرد»
دنا سرش را به علامت تایید تکان داد:«بسیار خوب»
«اجازه بدهید سالن غذاخوری را نشانتان بدهم»
در طبقه بالا در اتاق دنا، دو کارشناس الکترونیک دوربینی را در یک ساعت دی.اری کار می گذاشتند.

دنا سی دقیقه بعد در اتاقش بود و اثاثش را می گشود. اولین تماس تلفنی اوب ه شبکه کابلی بود.
دنا گفت:«اشتفان، من رسیدم»
«دنا ! باورم نمیشود که واقعا امده ای. امشب برای شام چه میکنی؟ »
«امیدوارم شام را با تو بخورم»
«همین طور هم هست. به رستوران ایم شیفشن ( در کشتی کوچک )می رویم. ساعت هشت خوبه؟»
«عالیه»
دنا لباس پوشیده بود و به طرف در میرفت که تلفن همراهش زنگ زد. با عجله ان را از کیفش بیرون اورد.
«سلام؟»
«سلام عزیزم . چطوری؟»
«خوبم . جف»
«الان کجایی؟»
«در المان. دوسلدرف. فکر میکنم بالاخره به جایی میرسم»
«دنا مراقب باش. خدایا ؛ کاش الان پیش تو بودم»
دنا اندیشید ، کاش من هم الان پیش تو بودم.«حال راشل چطوره؟»
«شیمی درمانی اورا افسرده کرده و وجودش را تحلیل برده. خیلی سخت و طاقت فرساست»
«حلش خوب..؟» نتوانست جمله را تمام کند.
«هنوز زود است که بتوان چیزی گفت. اگر شیمی درمانی موثر واقع شود، احتمال زیادی برای تسکین موقت علایم وجود دارد»
«جف، خواهش میکنم به او بگویم من خیلی متاسف هستم»
«باشد،میگویم. کاری هست که بتوانم برایت انجام بدهم؟»
«ممنون. زحمتی نیست»

فردا بهت تلفن میزنم. فقط میخواستم بگویم که چقدر دوستت دارم عزیز دلم»
«من هم دوستت دارم، جف. خداحافظ»
«خدا حافظ»
*************
راشل از اتاق خوابش بیرون امد. او روبدوشامبر پوشیده بود و دمپای به پا داشت و یک حوله دور سرش پیچیده بود.
«دنا چطوره؟»
«راشل ، حال او خوب است. از من خواست که بهت بگویم چقدر متاسف است»
«او واقعاتو را دوست دارد»
«من هم خیلی دوستش دارم»
راشل به جف نزدیک تر شد.«من و تو عاشق هم بودیم. مگر نه، جف؟ چه اتفاقی افتاد؟»
جف شانه هایش را بالا انداخت:« زندگی چنین خواست.یا باید بگویم زندگی های ما. ما زندگی های جداگانه ای را می گذراندیم.»
«من خیلی سرم به شغل مانکنی گرم بود» راشل سعی کرد از ریختن اشک هایش جلوگیری کند:«بسیار خوب، من که دیگر نمی توانم این شغل را داشته باشم، نه؟»
جف بازوانش را دور شانه های او حلقه کرد:«راشل ، حالت خوب میشود. شیمی درمانی موثر واقع خواهد شد»
«میدانم عزیزم. ممنون از این که پیش من ماندی . به تنهایی نمی توانستم با این مساله مواجه شوم. نمی دانم بدون تو چه کنم»
جف پاسخی برای این حرف او نداشت.

ایم شیفشن ( در کشتی کوچک)رستورانی باشکوه در بخش اعیان نشین شهر دوسلدرف بود. اشتفان مولر داخل رستوارن شد و به دیدن دنا لبخند زد.
«دنا! ماین گوت( خدای من ) از سارایوو تا به ندیده بودمت»
«مثل ان که از ان زمان صد سال گذشته است، اینطور نیست؟»
«تو اینجا چه میکنی؟ به خاطر جشنواره امده ای؟»
«نه . یک نفر از من خواسته درباره یکی از دوستانش تحقیق کنم، اشتفان» پیشخدمتی سر میز امد و انها نوشیدنی سفارش دادند.
«ان دوست کیست؟»
«نامش دیتر زاندر . نامش را شنیده ای؟»
اشتفان مولر به علامت تایید سر تکان داد:«همه نام او راشنیده اند. برای خودش ادم مشهوری است. او درگیر یک رسوایی بزرگ شد. میلیاردر است ، اما انقدر احمق بود که سر عده ای سهامدار را کلاه گذاشت و گرفتار شد. بایستی بیست سالی حبس می کشید، ما از نفوذ دوستانش استفاده کرد و انها او را بعد از سه سال ازاد کردند. خودش ادعا میکند بی گناه است»
دنا با دقت به چهره اشتفان می نگریست:«حالا واقعا بی گناه است؟»
«خدا میداند. د رمحاکمه گفت که تیلوروینترپ برایش پا پوش دوخته و میلیون ها دلار به جیب زده است. محاکمه جالبی بود . بر طبق گفته های دیتر زاندر، تیلور وینترپ به او پیشنهاد کرد در یک معدن روی سهیم شود، و ان معدن میلیارد ها دلار ارزش داشت. وینترپ زاندر را جلو انداخت و زاندر سهامی به ارزش میلیون ها دلار به یان و ان فروخت. اما بعدا معلوم شد که ان معدن نمک شود بوده است»
«نمک سود؟»
«فلز روی در کار نبود. وینترپ پول را گرفت و زاندر گرفتار شد»
«هیات منصفه دادگاه داستان زاندر را باور نکرد؟»
«اگر او گناه را گردن کسی غیر از تیلور وینترپ می انداخت؛ شاید انها باور میکردند. اما وینترپ چیزی در حد خدایگان بود» اشتفان با کنجکاوی به دنا نگریست:«چرا به این موضوع علاقه مندی؟»
دنا در حالی که از پاسخ دادن طفره میرفت گفت:« همان طور که گفتم ، دوستی از من خواسته سابقه زاندر را برایش پیدا کنم»
وقت سفارش دادن شام فرا رسید.
غذای خوشمزه ای بود. پس از خوردن شام، دنا گفت:« فردا صبح از خودم متنفر خواهم شد که اینقدر پر خوری کرده ام. اما خیلی لذیذ بود و هر لقمه اش به من خیلی چسبید»

هنگامی که اشتفان دنا را با اتومبیل جلوی در هتل رساند و پیاده کرد ، گفت:« می دانستی که خرس عروسکی موسوم به تدی بِر برای اولین با ر در این جا توسط زنی به نام مارگارته اشتایف ساخته شد؟ ان حیوان کوچک و مامانی در سراسر جهان مورد پسند همه قرار گرفت»
دنا گوش میداد، از خودش می پرسید این گفت و گو به کجا ختم میشود.
«دنا، ما اینجا در المان خرس های واقعی زیاد داریم. و انها بسیار خطرناکند. وقتی که با دیتر زاندر ملاقات میکنی، مراقب باش. او مثل یک خرس عروسکی به نظر میرسد ، اما چنین نیست او یک خرس واقعی است.

M mehrane
1390,06,19, ساعت : 10:14 قبل از ظهر
شرکت بین المللی الترونیک زاندر، ساختمانی بزرگ در حومه صنعتی شهر دوسلدرف را اشغال کرده بود. دنا به یکی از سه متصدی پذیرش که در سرسرای شلوغ نشسته بودند نزدیک شد.
«میخواستم اقای زاندر را ببینم»
«با ایشان قرار ملاقات دارید؟»
«بله. من دنا ایوانز هستم»
«گراده آین مومنت، ببته» ( یک لحظه ،خواهش میکنم )
متصدی پذیرش با تلفن صحبت کرد، سپس سرش را بالا اورد و به دنا نگریست. « فرولاین، کی با ایشان قرار ملاقات گذاشته بودید؟»
دنا به دورغ گفت:«چند روز پیش»
«اِس توت می یر لابد.( متاسفم ) منشی ایشان چنین ملاقاتی را ثبت نکرده است» دختر متصدی پذیرش دوباره با تلفن صحبت کرد.سپس گوشی را پایین گذاشت«بدون داشتن وقت قبلی امکان دیدار اقای زاندر وجود ندارد»
متصدی پذیرش به پیغام رسانی که مقابل میزش ایستاده بود، روکرد. گروهی ازکارکنان وارد ساختمان می شدند. دنا از کنار میز عقب عقب رفت و به انها پیوست. و در وسط انها به حرکت در امد. کارمندان وارد اسانسور شدند.
همان طور که به بالا می رفتند ، دنا گفت:« اوه خدای من. یادم رفت بپرسم اقای زاندر در کدام طبقه هستند»
یکی از زنها گفت:« فبِر» (چهار)
دنا گفت :«دانکه » (ممنون)
در طبقه چهارم از اسانسور پیاده شد و به طرف میزی رفت که پشت انزن جوانی نشسته بود «امده ام تا اقای زاندر را ببینم. من دنا ایوانز هستم»
زن اخم کرد:« اما اشما که از ایشان وقت ملاقات نگرفته اید. فرولاین»
دنا به جلو خم شد و اهسته گفت:« به اقای زاندر بگویید که من در صدد تهیه گزارشی تلویزیونی برای یکی از شبکه های سراسری امریکا درباره او و خانواده اش هستم. و فقط در صو.رتی از این کار منصرف میشوم که او با من صحبت کند. وبه نفعش است که همین حالا با من حرف بزند»
منشی به اونگاه میکرد ، گیج شده بود:« یک لحظه صبر کنید . بیته ( لطفا )»

دنا مشاهده کرد که منشی از جایش بلند شد دری را که روی ان تابلوی خصوصی نصب شده بود گشود و به داخل قدم گذاشت.
دنا به اطراف میز پذیرش نگریست. عکس هایی از کارخانه های الکترونیک زاندر در سراسر جهان در قاب هایی به دیوار نصب بود. ان شرکت شعباتی در امریکا، فرانسه و ایتالیا داشت...همان کشورهایی که افراد خانواده وینرپ در انجا به قتل رسیده بودند.
منشی دقیقه ای بعد از اتاق بیرون امد. با دلخوری گفت:«اقای زاندر شما را به حضور می پذیرند. اما ایشان فقط چند دقیقه وقت دارند. این خیلی خیلی غیر عادی است»
دنا گفت:«متشکرم»
انها وارد دفتر بزرگی که دیوارهای ان با چوب تزیین شده بود، شدند «قربان ، ایشان فرولاین اوانز هستند»
دیتر زاندر پشت میز بزرگی نشسته بود. او شصت و چند ساله بود. مردی درشت هیکل با صورتی بی ریا و چشمان قهوه ای رنگ مهربان.دنا داستان اشتفان درباره خرس عروسکی را به یاد اورد.
زاندر به او نگریست:«شما را می شناسم. شما از سارایوو گزارش های تلویزیونی تهیه میکردید»
«بله»
«نمی دانم از جان من چه میخواهید. برای منشی ام از خانواده من اسم برده اید»
«ممکن است بنشینم؟»
«بیته»
«میخواستم درباره تیلور وینترپ با شما صحبت کنم»
حالت چهره زاندر عوض شد:« درباره او چه می خواستید بدانید؟»
«من در حال انجام تحقیق هستم اقای زاندر. باور من بر ان است که تیلور وینترپ و خانواده اش به قتل رسیده اند»
چشمان دیتر زاندر حالت سردی پیدا کرد:« فکر میکنم فرولاین، بهتر است همین حالا از دفتر من بیرون بروید»
دنا گفت:«شما بااو معامله کردید. و-»
«از اینجا بیرون بروید»
«هِر ( اقای ) زاندر ، پیشنهاد من به شما این است که بهتر است ما دونفر به طور خصوصی در این مورد صحبت کنیم. تا این که شما و دوستانتان گزارش را از تلویزیون ببینید. من میخواهم منصف باشم. میخواهم ماجرا از زبان خودتان بشنوم»
دیتر زاندر برای مدتی طولانی ساکت بود. وقتی شروع به صحبت کرد تلخی عمیقی در لحن صدایش وجود داشت:« تیلور وینترپ شایسه ( کثافت ) بود. اوه، او زیرک بود. خییل زیرک. برایم پاپوش دوخت. و در حالی که من در زندان بودم، فرولاین، همسر و فرزندانم به هلاکت رسیدند. اگر در خانه بودم ..شاید می توانستم نجاتشان بدهم» صدایش اکنده از اندوه بود «درست است که من از ان مرد متنفر بودم، اما کشتن تیلور وینترپ؟ نه» او ان لبخند عروسکی را بر لب اورد«اف ویدازن ( به امید دیدار) دوشیزه ایوانز»

دنا به مت بیکر تلفن زد «مت ، من در دوسلدرف هستم. حق با توبود. فکر میکنم یک تسویه حساب شخصی در کار بوده. دیتر زاندر یک معامله تجاری با تیلور وینترپ انجام می داده ، و ادعا میکند که وینترپ برایش پاپوش دوخته و او را روانهزندان کرده است. همسر وفرزندان زاندر موقعی که او پشت میله های زندان بود در اتش سوزی جان سپردند»
سکوتی حامی از حیرت برقرار شد:« در اتش سو.زی جان سپردند؟»
دنا گفت:«بله . همین طور است»
«همان طور که تیلور و مدلاین مردند»
«بله، بایستی می بودی و حالت چشمان زاندر را وقتی که از جنایت صحبت کردم میدیدی»
«کاملا با هم جور در می ایند؛ اینطور نیست؟ زاندر انگیزه ای برای محو همه افراد خانواده وینترپ از روی زمین داشته است. تو حق داشتی که همه اش درباره جنایت حف میزدی. سخت-سخت است که بشود باو رکرد»
دنا گفت:«من، نتایج تحقیقات بد نیست ، اما هنوز مدرکی برای برای اثبات نداریم. بایستی به دو جا ی دیگر هم بروم. فردا صبح اینجا را به قصد رم ترک میکنم. یکی دو روزدیگر به خانه بر میگردم»
«مراقب خودت باش»
«هستم»

در مزکز بنگاه تحقیقات فدرال، سه مرد تصویر دنا را در حالی که مشغول صحبت با تلفن اتاق هتلش بود ، روی صفحه بزگ تلویزیون دیواری تماشا میکردند.
دنا گفت:«باید به دو جای دیگر هم بروم. چند روز دیگر به خانه بر میکردم ..فردا صبح اینجا را به قصد رم ترک میکنم»
مردان دیدند که دنا گوشی تلفن راپایین گذاشت، از جا برخاست و به حمام رفت. صحنه روی صفحه تغییر کرد و از طریق یک دوربین خفی کوچک که در قفسه داروی حمام کار گذاشته شده بود ، حمام به نمایش گذاشته شد. دنا شروع به بیرون اوردن لباس هایش کرد.
مردان که دزانه نگاه میکردند فریادهای شادی براوردند.
انها مشاهده کردند که دنا به زیر دوش رفت و در قطعه مکعبی را که دوش را در خود جای میداد ، بست. بخاری اب کمکم در شیشه ای را پوشاند و تصویر دنا محو شد.
یکی از مردان اهی کشید و گفت« فعلا کار تعطیل است. از ساعت یازده شب دوباره کار فیلمبرداری را شروع کنید»

شیمی درمانی برای راشل عذاب اور بود. داروهای شیمیایی موسوم به ادریامایسین و تکسوتیر را از کیسه ای به صورت وریدی تزریق میکردند و این کار چهار ساعت طول می کشید.
دکتر یانگ جف گفت:« او ایام بسیار سختی را می گذراند. احساس تهوع و خستگی فراوان خواهد کرد و موهایش هم خواهد ریخت. برای یک زن، این احتمالا ناراحت کننده ترین اثر جانبی این داروهاست»
»بله درست است»
بعد از ظهر فردای ان روز جف به راشل گفت:«لباس بپوش، میرویم گردش»
«جف، واقعا حال و حوصله-»
«بحث نباشد»
و سی دقیقه بعد انها در یک مغازه کلاه گیس فروشی بودند و راشل در حال امتحان کلاه گیس بود. می خندید و به جف می گفت:« چه کلاه گیس های قشنگی ؛ این بلنده را می پسندی یا ان کوتاهه ؟»
جف گفت:« هر دوشان را می پسندم. و اگر از انها خسته شدی بر میگردیم و دفعه بعد کلاه گیس مشکی یا قرمز برایت میخریم»
صدایش مهربان شد:«من که شخصا، تورا هر طور که باشی دوست دارم»
چشمان راشل پر از اشک شد:« من هم تو را همین طور که هستی دوست دارم»

M mehrane
1390,06,19, ساعت : 11:08 قبل از ظهر
فصل هفدهم
هر شهری نظم و اهنگ خاص خودش را دارد. و رم هم از این قاعده مستثنی نیست. و به هیچ شهر دیگری در جهان شباهت ندارد. این شهر پایتختی امروزی است که در طول تاریخ قرنها شکوه و عظمت را تجربه کرده است. مطابق با نظم خاص خود حرکت میکند چون دلیلی ندارد عجله کند. فردابه موقع خودش فرا خواهد رسید.
دنا از سن دوازده سالگی ، هنگامی که پدر و مادرش او را به انجا برده بودند دیگر به رم نرفته بود. فرود در فرودگاه لئوناردو داوینچی خاطراتی را در ذهنش زنده کرد. نخستین روز اقامتش در رم را به خاطر اورد یادش امد که در کلوزیوم گردش کرده بود. جایی که مسیحیان را جلوی شیرها انداختند. پس از ان دیدار ، تا یک هفته نتوانسته بود بخوابد.
او و والدینش از واتیکان و پله های اسپانیایی دیدن کرده بودند، و دنا یک سکه یک لیری ایتا لیا را در حوض فواره دار تروی انداخته بود . ارزو کرده بود که پدر و مادرش دست از دعوا و مشاجره بردارند. هنگامی که پدرش نا پدید شد دنا حس کرد که فواره به او خیانت کرده است.
او اجرایی از اپرای اتللو را در ترمه دی کارا کالا ، حمام های رومی، دیده بود و ان شب شبی بود که دنا هرگز فراموش نمیکرد.
او در کافه مشهور دانیز ، واقع در خیابان ونه تو بستنی خورده و خیابان های شلوغ محله تراستور ر زیر پا گذاشته بود. او رم و مردمش را می ستود. چه کسی می توانست تصورش را بکند که من بعد از این همه سال در جست وجوی یک قاتل زنجیره ای به اینجا بر گردم؟

دنا برای اقامت به هتل سیسرونی نردیک میدان ناوُنا رفت.
مدیر هتل به او خوشامد گفت :« بن جورنو. ( روز خوش) دوشیزه ایوانز. خیلی خوشحالیم که شما در هتل ما اقامت میکنید. از قرار شما برای دو روز اینجا هستید؟»
دنا مردد گفت:« کاملا مطمئن نیستم»
مدیر لبخند زنان گفت:« مشکلی نیست. ما یک اپارتمان زیبا برایتان در نظر گرفته ایم. اگر کاری داشتید بلافاصله خبرمان کنید.»
مردم ایتالیا چه ادم ها ی مهربان و خون گرمی هستند. و دنا به همسایه سابقش اندیشید. دوروتی و هوارد وارتون. نمی دانم چطور مرا پیدا کردند ، اما از این همهراه از ایتالیا یک نفر را با هواپیما سراغ من فرستادند تا کاری را به من پیشنهاد بکنند.
دنا یک دفعه تصمیم گرفت به خانواده وارتون تلفن کند. از کارمند تلفنخانه خواست که شماره شرکت ایتالیانو ریپریستینو را برایش بگیرد.
«الو ، میخواستم با اقای هوارد وارتون صحبت کنم»
«لطفا نام این شخص را هجی کنید»
دنا نام وارتون را هجی کرد.
«متشکرم ، یک لحظه صبر کنید»
یک لحظه تبدیل به پنج دقیقه شد. ان زن دوباره روی خط مد.
«متاسفم ، مااینجا اقای هوارد وارتون نداریم»
تنها مساله مهم ان است که ما باید همین فردا در رم باشیم.
*************
دنا به دومینیک رومانو، مجری برنامه در شبکه تلویزیونی ایتالیا 1 تلفن زد.
«دومینیک ، من دنا هستم. امده ام رم»
«دنا! چقدر خوشحالم که امده ای. کجا همدیگر را ببینیم؟»
«تو بگو»
«در کدام هتل اقامت کرده ای؟»
«هتل سیسرونی»
«سوار تاکسی شو و به راننده بگو تو رابه تولا بیاورد. نیم ساعت دیگر تو را انجا می بینم»
تولا، واقع د رخیابان دلا لوپا ، یکی از مشهورترین رستوران های رم است. هنگامی که دنه به انجا رسید، رومانو منتظرش بود.
«بن جورنو. چه خوب است که بدون این که زیر اتش بمب ها باشیم تو را ملاقات میکنم»
«دو مینیک ، من هم خوشحالم که در شرایط بهتری همدیگر را می بینیم»
»چه جنگ بیهوده ای» دومینیک سرش را با دلخوری تکان داد :«شاید بیهوده تر ازاکثر جنگها. بنه.(خیلی خوب) در رم چه میکنی؟»
«امد ه ام مردی را در اینجا ملاقات کنم»
«و نام ان مرد خوشبخت چیست؟»
«وینتچنت مانچینو»
حالت چهره دومینیک رومانو عوض شد:« برای چه میخواهی او را ببینی؟»
«احتمالا چیز مهمی نیست. اما من تحقیقاتی را دنبال میکنم. از مانچینو برایم بگو»
دومیمنیک رومانو پیش از ان که حرفی بزند به دقت اندیشید:«مانچینو وزیر بازرگانی بود. او عضو مافیا بود. با پشتیبانی انها سر کار امده بود. به هر حال ناگهان یک منصب خیلی مهم راترک کرد وهیچ کس نفهمید چرا» رومانو با کنجکاوی به دنا نگریست«برای چی به او علاقه مند شده ای؟»
دنااز پاسخ دادن به سوال طفره رفت:«شنیده ام که مانچینو وقتی که از سمتش دست کشید ، در حال مذاکره برای عقد یک قرار داد رسمی باتیلور وینترپ بود»
«بله. وینترپ مذاکرات را با کس دیگری تمام کرد»
«چند وقت تیلور وینترپ در رم بود؟»
رومانو برای لحظه ای اندیشید:« حدود دو ماه. مانچینو و وینترپ رفقای هم پیاله بودند»و سپس افزود :«ولی مشکلی بینشان پیش امد»
«چه مشکلی؟»
«خدا میداند. هزار جور داستان تعریف میکنند. مانچینو تنها یک فرزند داشت ، یک دختر به نام پیا، که ناپدید شد و همسر مانچینو اختلال عصبی شدیدی پیدا کرد.»
«منظورت چیست که میگویی دختر مانچینو ناپدید شد؟ ادم رباها او را ربودند؟»
«نه . اوصرفا-» دومینیک نومیدانه سعی میکرد لغات مناسبی پیدا کند:« غیبش زد. هیچ کس نمیداند چه اتفاقی برایش افتاد» رومانو اهی کشید و افزود «به تو بگویم پیادختر فوق العاده زیبایی بود»
«همسر مانچینو کجاست؟»
«اینطور شایع شده که او در اسایشگاهی به سر می برد»
«میدانی کجا؟»
«نه. تو هم احتیاجی نیست بدانی» پیشخدمت نزدیک میز انها شد. دومینیک گفت:« من مشتری این رستوران هستم. میخواهی برایت سفارش بدهم؟»
«بله»
»بنه» رومانو رو به پیشخدمت کد:«پریما، پاستا فاجیولی، دو پو، ابا کچیو اروستا کن پولنتا»
«گراتسی(ممنون)»
غذا عالی بود. و گفت و گو معمولی و پیش پاافتاده شد. اما هنگامی که از جا برخاستند تا رستوران را ترک کنند رومانوگفت:« دنا، با مانچینو کاری نداشته باش. او ان جوری ادمی نیست که بتوانی سوال پیچش کنی»
«اما اگر او-»
«فراموشش کن . به قول خودمان –اُمرتا»
«از نصیحتت ممنونم. دومینیک»

M mehrane
1390,06,19, ساعت : 01:06 بعد از ظهر
دفاتر وینچنت مانچینو در ساختمانی امروزی متعلق به خود او در خیابان ساردنیا قرار داشت. یک مامور محافظ قوی هیکل در سرسرای دارای کف مرمرین پشت میز پذیرش نشسته بود.
با ورود دنا ، مامور سرش را بالا اورد. بُنا جورنو؛ پوسو ایوتارالا، سینیوریتا؟
«اسم من دنا ایوانز است. میخواهم با اقای وینچنت مانچینو صحبت کنم»
«قرار ملاقات باایشان دارید؟»
«نه»
«پس متاسفم»
«به ایشان بگویید میخواهم درباه تیلور وینترپ بااوصحبت کنم»
مامور برای لحظه ای به دنا نگریست. سپس گوشی تلفن را برداشت و با ان صحبت کرد. گوشی را سر جایش گذاشت . دنا منتظر بود.
چه دستگیرم خواهد شد؟
تلفن زنگ زد و مامور محافظ ان را برداشت و برای لحظه ای گوش داد. رو به دنا کردو گفت:« طبقه دوم. انجا یک نفر شما را به دفتر اقای مانچینو راهنمایی خواهد کرد»
«ممنون»
«پره گو»(خواهش میکنم»

دفتر وینچنت مانچینو کوچک و بسیار عادی بود. اصلا ان چیزی نبود که دنا انتظارش را داشت. مانچینو پشت میز کهنه مستعمل فرسوده ای نشسته بود. او در سنین شصت سالگی بود، مردی بود با قامت متوسط ، سینه ای فراخ ، لبهای قیطانی ، موهای سپید و بینی عقابی. او سردترین نگاهی را داشت که دنا در عمرش دیده بود. روی میز عکسی در قاب طلایی از یک دختر زیبای نابالغ قرار داشت.
به محض ان که دنا وارد دفتر شد مانچینو گفت:« امده اید درباره تیلور وینترپ با من صحبت کنید؟»صدایش بم و گوشخراش بود.
«بله، میخواستم درباره -»
«چیزی نیست که بتوانیم درباره اش صحبت کنیم، سینیورینا. او در یک حادثه حریق کشته شد. حالا در اتش جهنم می سوزد و همسر و فرزندانش هم در اتش جهنم می سوزند»
«اقای مانچینو ، ممکن است بنشینم؟»
مانچینو خواست بگوید ، «نه» در عوض گفت:«اسکوزی(ببخشید) ؛ بعضی وقتها که عصبانی میشوم ، رسم ادب فراموشم میشود. پره گو، سی اکومودی. خواهش میکنم بفرمایید بنشینید.»
دنا مقابل او روی صندلی نشست. «شما و اقای وینترپ در حال مذاکره راجع بع یک قرارداد تجاری بین دولتین خود بودید»
«بله»
«و با هم دوست شدید»
«برای مدت کوتاهی بله، فورسه»
دنا به عکسی که روی میز بود نگاه کرد :«ایا این عکس دختر شماست؟»
مانچینو جواب نداد.
«خیلی خوشگل است »
«بله؛ خیلی خوشگل بود»
دنا متحیر به او نگریست.«مگر دیگر در قید حیات نیست؟» دید که مانچینو به دقت نگاهش میکند؛ مثل اینکه سعی داشت پیش خود تصمیم بگیرد که ایا با دنا صحبت کند با نه.
سر انجام هنگامی که به حرف امد گفت:«زنده؟شما به من بگویید»
صدایش پر احساس و اندوهگین بود. «من دوست امریکایی شما، تیلور وینترپ را به خانه ام اوردم. او نان ونمک ما را خورد. او را به دوستانم معرفی کردم. میدانید پاداش محبتهای مرا چطور داد؟ دختر زیبا و باکره مرا حامله کرد. دخترم فقط شانزده سال داشت. می ترسید که به من بگوید چون می دانست که من او را میکشم، بنابراین..بنابراین بچه اش را سقط کرد»
او این کلمات را با نفرت عجیبی بیان کرد:« وینترپ نگران شهرت و ابرویش بود؛ بنابراین دخترم را پیش دکتر نفرستاد. نه ، او ...او دخترم را پیش یک قصاب فرستاد» چشمان مانچینو از اشک پر شد. «قصابی بی رحم که او را پاره کرد. دختر شانزده ساله ام ، سینیوریتا ...»
صدایش بغض الود بود:« تیلور وینترپ نه تنها زندگی دخترم را نابود کرد، بلکه نوه ام و بچه های او نوه های انها را هم از بین برد. او اینده خانواده مانچینو را به باد فنا کشاند» مانچینو نفس عمیقی کشید تا ارامشش را به ست اورد :« حالا او خانواده اش تقاص گناه وحشتناک او را پس داده اند»
دنا خاموش نشسته بود ، یارای تکلم نداشت.
«دخترم در صومعه ای زندگی میکند، سینیوریتا نمی خواهم هرگز چشمم به او بیفتد. من با تیلور وینترپ معامله ای کردم» مانچینو نگاه سرد چشمان خاکستری رنگش را که به سختی فولاد می مانست به چشمان دنا دوخت :«اما این معامله باشیطان بود»
دنا اندیشید ، پس تا اینجا وینترپ دو دشمن سر سخت داشته است. و حالا مارسل فالکون مانده است که به ملاقاتش بروم.

در پرواز کی اِل ام به سوی بلژیک ؛ دنا متوجه شد که کسی امد و پهلوی او نشست. سرش را بالا اورد و نگاه کرد. مردی جذاب و خوش صورت بود، و ظاهرا از مهماندار درخواست کرده بود جایش را عوض کند.
مرد به دنا نگریست و لبخند زد:«صبح بخیر. اجازه بدهید خودم رامعرفی کنم. نام من دیوید هِی نِس است» او لهجه بریتانیایی داشت.
«دنا ایوانز هستم»
معلوم بود ان مرد دنا را نشناخته است:«چه روز خوبی برای پرواز است. اینطور نیست؟»
دنا موافق بود:« بله، روز زیبایی است»
مرد با حالتی تحسین امیز به او می نگریست :« ایا برای تجارت به بروکسل سفر می کنید؟»
«تجارت و سیاحت»
«انجا دوستانی دارید؟»
«بله، چند نفری هستند»
«من بروکسل را خوب می شناسم»
دنا اندیشید ، صبر کن تا این را به جف بگویم. سپس خاطرش مکدر شد. او هم که با راشل است.
مرد به دقت به چهره دنا نگریست :« اشنا به نظر می رسید»
دنا تبسم کرد:«عجیب است. اکثرا همین را به من می گویند»
هنگامی که هواپیما در فرودگاه بروکسل فرود امد و دنا از هواپیما پیاده شد، مردی که داخل پایانه ایستاده بود تلفن همراهش را بالا اورد و با ان گزارش داد.

دیوید هی نس گفت:« ایا وسیله نقلیه دارید؟»
«نه ، اما می توانم-»
«خواهش میکنم اجازه بدهید شما را برسانم» او دنا را به سوی یک اتومبیل لیموزین شش در با راننده ، که منتظرش بود هدایت کرد. به دنا گفت:«شما را جلوی هتلتان پیاده میکنم» او به راننده دستور حرکت داد و لیموزین وارد انبوه اتومبیل های در حال تردد شد:«اولین باری است که به برکسل می ایید؟»
«بله»
انها به مقابل یک بازار سر پوشیده بزرگ با سقف دریچه دار رسیدند. و هی نس گفت:« اگر قصد خرید داشتید به شما پیشنهاد میکنم به اینجا بیاید. گالری سن-اوبر»
«جای قشنگی است»
هی نس بع راننده گفت:«چارلز ، یک لحظه بایست» او روبه دنا کرد و گفت:« این هم فواره مشهور مانکن پیس است» انجا یک مجسمه برنزی از پسر کوچکی که ادرار میکرد ، در یک طاقجه صدف گونه قرارداشت:
«یکی از مشهورترین مجسمه های جهان»
وقتی که من در زندان بودم؛ همسر و فرزندانم به هلاکت رسیدند. اگر ازاد بودم ، شاید می توانستم نجاتشان بدهم.
دیوید هی نس می گفت:« اگر امشب کاری ندارید خوشحال میشوم-»
دنا گفت :« متاسفانه، کار دارم»

مت به دفتر الیوت کرامول احضار شده بود.
«مت ، ما دو نفر از مجریان اصلی مان را از دست داده ایم. جف کی بر میگردد؟»
«نمی دانم الیوت. همان طور که میدانی او در یک موقعیت شخصی حساس در رابطه با همسر سابقش درگیر شده است. و من بهش پیشنهاد کردم که مرخصی بدون حقوق بگیرد»
»که اینطور . و دنا کی از بروکسل بر میگردد؟»
مت به الیوت کرامول نگاه کرد و اندیشید؛ ولی من که به او نگفته بودم دنا در بروکسل است.

M mehrane
1390,06,19, ساعت : 06:44 بعد از ظهر
فصل هجدهم
اداره مرکزی ناتو ، سازمان پیمان اتلانتیک شمالی ، در ساختمان لئو پولد سوم واقع است و بر بالای ان پرچم بلژیک شامل سه نوار عمودی هم اندازه به رنگ های سیاه و زرد و قرمز در اهتزاز است.
دنا مطمن بود که یافتن اطلاعاتی راجع به کناره گیری زودرس تیلور وینترپ از مقامش در ناتو کار اسانی خواهد بود و سپس او میتواند راهی وطنش شود. اما معلوم شد که ناتو اش شله قلمکاری از افباست. علاوه بر دفاتر شانزده گانه کشور عضو ، دفاتری برای CSCE، CJTE ، ESDI ، NACC ، EAPC ،NAC
و برای حداقل ده واژه نامانوس و درو از ذهن دیگر وجود داشت.
دنا به دفتر مطبوعاتی ناتو واقع در خیابان شاپلیه مراجعه کرد و ژان سُم ویل را در اتاق خبرنگاران یافت.
ژان از جا برخاست تا به او خیر مقدم بگوید:«دنا!»
«سلام ژان »
«چی تو را به بروکسل کشاند؟»
دنا گفت:«روی داستانی کار میکنم. به کمی اطلاعات احتیاج دارم»«اه، داستانی دیگر درباره ناتو»
دنا محتاطانه گفت:«تا حدودی . تیلور وینترپ زمانی مستشار ایالات متحده در مقر ناتو بوده است»
«بله. او کارش را به خوبی انجام داد. مرد بزرگی بود. چه مصیبتی بر سر خانواده اش امد. »ژان با کنجکاوی به دنا نگریست و افزود :« چه میخواهی بدانی؟»
دنا کلمات بعدی اش را با احتیاط گزید:« او خییل زود از مقامش در برکسل کناره گیری کرد. میخواهم بدانم دلیلش چه بوده»
ژان سم ویل شانه هایش را بالا انداخت و گفت:«ساده است. کارش را در اینجا زودتر تمام کرد»
احساس نا امیدی شدیدی به دنا دست داد:« در حالی که وینترپ در اینجا خدمت میکرد ایا هیچ ..هیچ اتفاق غیر عادی رخ نداد؟ ایا نوعی رسوایی در خصوص او به پا نشد؟»
ژان سم ویل با حیرت به دنا نگاه کرد:«معلوم است که نه! ایا کسی گفته که تیلور وینترپ درگیر یک رسوایی در ارتباط با ناتوشده بود؟»
دنا فورا گفت:«نه. ان طور که من شنیده ام یک..یک مشاجره با نوعی اختلاف بین وینترپ و یک نفر دیگر در اینجا وجود داشته است.»
سم ویل اخم کردو گفت:«منظورت مشاجره ای با ماهیت خصوصی است؟»
«بله»
او لبهایش را به هم فشرد و گفت :«من خبر ندارم. اما میتوانم راجع به ان تحقیق کنم»
«از این لطفت خیلی ممنون میشوم»

صبح روز بعد دنا به ژان سم ویل تلفن زد.
«توانستی چیز بیشتری راجع به تیلور وینترپ بفهمی؟»
«متاسفم ، دنا. سعی کردم . اما متاسفانه چیزی برای فهمیدن وجود ندارد» دنا تقریبا همین پاسخ را از ژان سم ویل توقع داشت.
احساس نا امیدی کرد:«به هر حال، متشکرم»
«خواهش میکنم. متاسفم که سفرت بیهوده بود»
«ژان، در جایی خواندم که سفیر اعزامی فرانسه به ناتو، یعنی مارسل فالکون یه طور غیر منتظرهای استعفا داد و به فرانسه بازگشت. این غیر عادی نیست؟»
«در وسط ماموریت ، چرا. چنین فکر میکنم»
«چرا استعفا داد؟»
«رازی در این مورد وجود ندارد. به دلیل حادثه غم انگیزی بود. پسرش توسط راننده ای که با اتومبیلش به او برخورد کرد و از صحنه گریخت ، کشته شد»
«راننده ای که با اتومیبیل او برخورد کرد و گریخت؟ ایا نتوانستند دستگیرش کنند؟»
«اوه ، بله. مدت کوتاهی بعد از حادثه ؛ ان فرد خوش را به پلیس معرفی کرد»
یک نقطه کور دیگر.«که اینطور»
«ان مرد راننده ای به نام انتونیو پرسیکو بود. او راننده تیلور وینترپ بود»
دنا ناگهان لرزش کرد:«اوه؟ حالا پرسیکو کجاست؟»
«در زندان سن ژیل. همین جا در بروکسل» سم ویل با عذر خواهی افزود:«ببخشید که کمک زیادی نتوانستم بکنم»

دنا درخواست کرد شرح کوتاهی از این ماجرا را از واشینگتن با نمابر برایش ارسال کنند. انتونیو پرسیکو، راننده اقای سفیر تیلور وینترپ ، امروز توسط دادگاه بلژیک به حبس ابد محکوم شد. این حکم هنگامی صادر شد که وی به تصادف با گابریل فالکون که باعث کشته شدن اوشد و گریز از صحنه حادثه اعتراف کرد. گابریل فالکون، پسر سفیر اعزامی فرانسه با سازمان ناتو بوده ست.
زندان سن ژیل در مرکز شهر بروکسل در ساختمانی سفید و قدیمی بابرج های کوچکی که ان را شبیه قصر جلوه میدهند ، قرار دارد. دنا پیشاپیش تلفن کرده و اجازه مصاحبه با انتونیو پرسیکو را گرفته بود. او به حیاط زندان قدم گذاشت و توسط ماموری به دفتر رییس زندان راهنمایی شد.
«اینجا امده ای پرسیکو را ببنید»
«بله»
«بسیار خوب»
پس از گشتن مختصر لباسهایش توسط ماموری، دنا توسط نگهبان دیگری به اتاق ملاقات هدایت شد. انجا انتونیو پر سیکو منتظرش بود. او مردی کوچک اندام و رنگ پریده بود ؛ با چشمان درشت سبز رنگ و چهره ای با عضلات منقبض.
هنگامی که دنا داخل اتاق شد ؛ نخستین کلمات پرسیکو این بود:«خدا را شکر که بالاخره یک نفر امد!حالا مرا از اینجا بیرون ببر»
دنا حیرت زده به او نگریست:«من- متاسفم. من قادر نیستم ای کار را بکنم»
چشمان پریکو تنگ شد:«پس برای چی امدی؟ به من قول دادند که یک نفر می اید مرااز اینجا بیرون میبرد»
«من امده ام تا با شما درباره مرگ گابریل فالکون صحبت کنم»
صدای پرسیکو اوج گرفت:« من هیچ ارتباطی با این ماجرا نداشتم. من بی گناهم»
«اما تو اعتراف کردی که مقصر بوده ای»
«دروغ گفتم»
دنا گفت:«چرا..؟»
انتونیو مستقیما به چشمان دنا نگاه کردو با لحن تلخی گفت:« به من پول دادند. تیلور وینترپ او را کشت»سکوتی طولانی حکمفرما شد.
«ماجرا را برایم بگو»
انقباض اجزای چهر پرسیکو شدت گرفت:«این حادثه در یک جمعه شب رخ داد. همسر اقای وینترپ در ان تعطیلی اخرهفته در لندن بود» صدای پرسیکو گرفته بود:« اقای وینترپ تنها بود. به «انسی ین بلزیک » (بلژیک قدذیمی) یک باشگاه شبانه رفت. من به او پیشنهاد کردم که برسانمش ، اما او گفت که خودش رانندگی خواهد کرد» پرسیکو دست از صحبت برداشت،وقایع ان شب را به خاطر می اورد.
دنا با حرارت پرسید:« بعدش چه اتفاقی افتاد؟»
«اقای وینترپ دیر وقت و درحالی که خیلی مست بود به خانه بازگشت. به من گفت که پسر جوانی جلوی اتومبیل پریده است. او- او ان پسر را زیر کرده بود. وینترپ نیمخواست درگیر رسوایی بشود، بنابراین توقف نکرده و از صحنه تصادف گریخته بود. بعد ترسید که مبادا کسی تصادف را دیده و شماره اتومبیل را برداشته و به پلیس داده باشد، و ماموران پلیس دنبالش بیایند. او مصونیت سیاسی داشت اما گفت که اگر این خبر درج کند نقشه روسها به هم می ریزد»

M mehrane
1390,06,19, ساعت : 07:18 بعد از ظهر
دنا اخم کرد:«نقشه روسها ؟»
«بله. این همان چیزی است که کفت»
«نقشه روسها چیست؟»
راننده شانه هایش را بالا انداخت:« نمی دانم. شنیدم که او این جمله را در تلفن گفت. حسابی دیوانه شده بود» پرسیکو سرش را با ناراحتی تکان داد:« تنها چیزی که پای تلفن گفت این بود که نقشه روسها باید ادامه پیدا کند. ما خیلی خوب پیش رفته ایم و نمی توانیم اجازه بدهیم که حالا چیزی سد راهمان شود»
«وو تو اصلا نمیدانی او راجع به چه چیزی صحبت میکرد؟»
»نه»
«چیز دیگری هم از گفته های او به یادت هست؟»
پرسیکو لحظه ای فکر کرد:«او چیزی شبیه این را گفت:همه مقدمات کار یک به یک فراهم شده است. »
به دنا نگریست «هر چی میگفت خیلی مهم به نظر می رسید»
دنا هر کلمه را به دقت جذب و درک میکرد:«اقای پرسیکو ، چرا گناه تصادف را به گردن گرفتید؟»
ارواره پرسیکو سخت شد:« به شما که گفتم. به من حق و حساب دادند. تیلور وینترپ گفت اگر اعتراف کنم ان شب من پشت فرمان اتومبیل بوده ام به من یک میلیون دلار پول خواهد داد و تا وقتی که در زندان هستم از افراد خانواده ام مراقبت خواهد کرد. گفت ترتیبی میدهد تا دوره محکومیت من خیلی کوتاه باشد» او حالا دندان هایش را به هم می سایید:« من مثل یک احمق بله گفتم» لب پایینش را گاز گرفت. «و حالا او مرده و من باید همه عمرم را در اینجا بگذرانم» نا امیدی درچشمانش موج میزد.
دنا انجا ایستاده و از انچه شنیده بود تکان خورده بود. سرانجام گفت:«ایا درباره این موضوع باکس دیگری صحبت کرده اید؟»
پرسیکو به تلخی گفت:«البته، به محض اینکه شنیدم تیلور وینترپ مرده؛ شرح معامله مان را به پلیس گفتم»
«و ؟»
«به من خندیدند»
«اقای پرسیکو ؛ میخواهم مطلب خیلی مهمی را از شما بپرسم. قبل از این که جواب بدهید به دقت فکر کنید. ایا هرگز به مارسل فالکون گفتید که این تیلور وینترپ بوده که پسرش را کشته است؟»
«بله. معلوم است که گفتم. فکر کردم به من کمک خواهد کرد»
«وقتی که به او گفتید، مارسل فالکون چی گفت؟»
«دقیقا این کلمات را گفت: امیدورم خانواده اش در جهنم به او ملحق شوند»
دنا اندیشید ؛ خدای من حالا دشمنان وینترپ سه نفر شدند.
بایستی با مارسل فالکون در پاریس صحبت کنم.
امکان نداشت که کسی دلربایی د جذابیت پاریس را احساس نکند. حتی در هنگامی که هواپیما بر فراز شهر پرواز میکرد و اماده فرود میشد. انجا شهر نور بود ، شهر عشاق.
مکانی نبود که کسی تنها بیاید. دیدن شهر پاریس باعث شد قلب دنا به یاد جف فشرده شود وبه درد اید.
دنا در استراحت گاه هتل پلازا آتنه نشسته بود و باژان پل اوبر که با تلویزیون «مترو 6» همکاری داشت، صحبت میکرد.
«مارسل فالکون؟ البته . همه میدانند او کیست.»
«درباره او چه اطلاعاتی میتوانی به من بدهی؟»
«اوشخصیت مهمی است. چیزی است که شما امریکایی ها برگ زمانه اش می نامید»
«مگر چه کار میکند؟»
«فالکون صاحب یک کارخانه عظیم دارویی است. چند سال پیش متهم شده بود به این که شرکت های کوچک را از عرصه رقابت برون رانده است، اما او دارای ارتباطات سیاسی بود و اتفاق نیفتاد. حتی نخست وزیر فرانسه اورا به عنوان نماینده دولتبه ناتو فرستاد»
دنا گفت:« اما او از شغلش کناره گیری کرد. چرا؟»
«داستان غم انگیزی است. پسرش توسط راننده مستی که در بروکسل با اتومبیل به وی زد، کشته شد. و فالکون نتوانست غم این فقدان بزرگ را از دلش بیرون کند. ناتو راترک کرد و به پاریس بازگشت. همسرش دچار حمله عصبی شد و از نظر روحی به شدت ضربه خورد . و حالا در اسایشگاهی در کان به سر میبرد»
ژان به دنا نگریست و صدقانه و دوستانه گفت:«دنا ؛ اگر در فکر نوشتن داستانی درباره فالکون هستی ، خیلی مراقب باش که چه می نویسی. او معروف است به این که ادم بسیار کینه ورز و انتقام جویی است»
**************
یکروز طول کشید تا دنا از مارسل فالکون وعده ملاقاتی بگیرد.
هنگامی که سرانجام به دفتر وی راهنمایی شد فالکون گفت:«مادموازل ؛ به این دلیل پذیرفتم شما را ببینم که ستایشگر کارتان هستم. گزارش های شما از منطقه جنگ زده حقیقتا کاری شجاعانه بود»
«متشکرم»
مارسل فالکون مردی باابهت بود، درشت هیکل ، بااجزای قوی چهره و چشمان نافذ ابی. «خواهش میکنم بفر مایید بنیشینید. چه کاری می توانم برایتان انجام بدهم؟»
«میخواستم راجع به پسرتان بپرسم»
»اه ، بله» چشمانش حالتی اند وهناک پیدا کرد.«گابریل پسر خیلی خوبی بود»
دنا گفت:«ان مردی که او را زیر گرفت-»
«ان شوفر ناشی»
دناباحیرت به فالکون نگریست.
قبل از اینکه جواب بدهید به دقت فکر کنید. ایا هرگز به مارسل فالکون گفتید که این تیلور وینترپ مسوول مرگ پسرش بوده است؟
معلوم است که گفتم. به محض ان که شنیدم پسرش مرده است.
مارسل فالکون چی گفت
او دقیقا این کلمات را گفت:« امیدورم خانواده اش در جهنم به او ملحق شوند»
و اکنون مارسل فالکون طوری رفتار میکرد گویی از حقیقت بیخبر است.

M mehrane
1390,06,19, ساعت : 07:48 بعد از ظهر
«اقای فالکون ، هنگامی که شما در ناتو بودید ؛ تیلور وینترپ هم انجابود» دنا به چهره فالکون دقیق شد. تابلکه جزیی ترین تغییر حالتی را در چهره او ببیند. اما هیچ تغییری مشهود نبود.
«بله . ما با هم ملاقات کردیم» لحن صدایش عادی بود.
که اینطور؟دنامتحیر مانده بود.. بله. مابا هم ملاقات کردیم. او چه چیز را مخفی میکند؟
«اقای فالکون ، دلم میخواهد اگر ممکن باشد با همسرتان صحبت کنم»
«متاسفم او به تعطیلات رفته است»
او دچار حمله عصبی شد و از نظر روحی به شدن ضربه خورد، و حالا در اسایشگاهی در کان به سر میبرد.
مارسل فالکون یا دچار نادانی محض بود یا به دلیلی شریرانه خودش را به نفهمی میزد.

دنا از اتاقش در هتل پلازا اتنه به مت تلفن زد.
«دنا؛ کی به وطن بر میگردی؟»
«من. فقط یک سرنخ برایم باقی مانده که باید ان را دنبال کنم. راننده تیلور وینترپ در بروکسل به من گفت که وینترپ درباره یک چیز مرموز به نام نقشه روس ها حرف میزد. و نمی خواست این نقشه به هم بخورد یا چیزی مانع از انجامش بشود. بایستی ببینم ایا می شود فهمید که وینترپ راجع به چیز حرف میزده؟ میخواهم با چند نفر از همکارانش در مسکو صحبت کنم»
«بسیار خوب. اماکرامول دلش میخواهدتو هر چه سریعتر به استودیو بازگردی. تیم درو گزارشگر ما در مسکو است. می گویم انجا دنبالت بیاید. او میتواند کمکت کند»
«متشکرم. یکی دو روز بیشتر در مسکو نمی مانم»
«دنا؟»
«بله؟»
«هیچی . خداحافظ»

متشکرم. یکی دو روز بیشتر در مسکو نمی مانم.
دناا؟
بله؟
هیچی . خداحافظ

نوار تمام شد.

دنا به خانه اش تلفن زد.
«شب بخیر خانم دیلی- یا بهتر است بگویم عصر بخیر»
«دوشیزه ایوانز!چقدر از شنیدن صدایتان خوشحالم»
«اوضاع انجا چطور است؟»
«بسیار عالی»
«کمال چطوره؟ مشکلی پیش نیامده؟»
«اصلا. شک ندارم که دلش برای شماخیلی تنگش شده»
«من هم دلم برای او تنگ شده. میشود پای تلفن صدایش بزنید؟»
«کمال چرت میزند. میخواهید بیداش کنم؟»
دناباحیرت گفت: «چرت میزند؟ دیروز هم که تلفن کردم چرت میزد»
«بله. جوان ما از مدرسه به خانه امد و خسته به نظر میرسید ، بنابراین فکر کردم کمی خواب برایش خوب باشد»
«که این طور..خوب. فقط به او بگویید که خیلی دوستش دارم. فردا زنگ میزنم. به او بگوید از روسیه برایش یک خرس هدیه می اورم»
«یک خرس! بسیار خوب! حتما از شنیدن این خبر خیلی به هیجان میاید»
دنا به راجر هادسن تلفن زد.
«راجر ، نمیدانی از این مزاحمت میشوم چقدر ناراحتم. اما محتاج لطفی هستم»
«اگر از دستم بر بیاید..»
»من دارم به مسکو میروم. و میخواهم با ادوارد هاردی ، سفیر امریکا در روسیه صحبت کنم. امیدوارم تو او را بشناسی»
«در واقع بله. می شناسمش»
«من در پاریس هستم. اگر معرفی نامه ای را با نمابر برایم ارسال کنی، واقعا ممنون میشوم»
«کار بهتری میتوانم بکنم. به اوتلفن میزنم و میگویم منتظرت باشد»
«ممنون، راجر . سپاس گزارم»

شب سال نو بود. دنا هنگامی که به خاطر اورد که انشب قرار بود شب عروسی اش باشد سخت دل ازرده شد. به خودش گفت ؛ بزودی. به زودی. کتش را پوشید و از اتاق بیرون رفت.
دربان گفت:«خانم ایوانز تاکسی خبر کنم؟»
«نه متشکرم» جایی نداشت که برود. ژان پل اوبر برای دیدن خانواده اش از شهر بیرون رفته بود. دنابه نتیجه ای رسید اینجا شهری نیست که ادم در ان تنها گردش کند.
او شروع به قدم زدن کرد. سعی میکرد به جف و راشل فکر نکند.
میخواست سعی کند که به انها فکر نکند. او از مقابل کلیساس کوچکی که درش باز بود عبور میکرد و بر اثر یک کشش ناگهانی داخل ان کلیسا شد. با ورود به محیط سرد و ارام کلیسا باطاق های قوسی شکل ان ؛ حس ارامشی به او دست داد. روی نیمکتی نشست. و در دل دعا خواند.
نیمه شب همچنان که دنا در خیابان راه میرفت، پاریس ناگهان از هیاهو و غریو شادی تحویل سال نو منفجر شد و پولکهای کاغذی از بالای ساختمان ها بر روی شهر باریدن گرفت. دنا از خودش پرسید جف چه میکند، ایا اکنون بااو و راشل به هم عشق می ورزند؟ جف هنوز تلفن نزده بود. چطور ممکن است امشب را که اینقدر استثنایی و به خصوص است فراموش کرده باشد؟
در اتاق دنا در هتل، تلفن هماره که کیف او بیرون افتاده بود و روی زمین نزدیک میز ارایش قرار داشت ،زنگ میزد.
وقتی که دنا به هتل پلازا اتنه بازگشت، ساعت سه صبح بود.به اتاقش قدم گذاشت. لباس هایش را از تن خارج کرد و به تخت خزید. نخست پدرش و حالا جف. طرد شدن همچون نقشی بر کاغذ دیواری ، همواره در تمام زندگی او تکرار شده بود. پیش خودش سوگند خورد ، نمیخواهم برای خودم احساس تاسف بکنم. اما چه خوب میشد اگر امشب شب عروس ام بود؟ اوه،جف، چرابه من تلفن نمی زنی؟
انقدر گریست تا خوابش برد.

M mehrane
1390,06,20, ساعت : 11:45 قبل از ظهر
فصل نوزده
پرواز به سوی مسکو با خطوط هوایی سابنا سه ساعت و نیم طول کشید . دنا متوجه شد که بیشتر مسافران لباس های خیلی گرم پوشیده اند و در طاقچه بالای سرشان هم کت های پوست، کلام و شال گنجانده شده است.
او به خودش گفت، باید لباس های گرم تری می پوشیدم. ولی خوب، یکی دو روز بیشتر در مسکو نمی مانم.
دنا نمی توانست لحظه ای به کلمات انتونیو پرسیکو فکر نکند. وینترپ مثل دیوانه ها شده بود. فقط یک ریز پای تلفن میگفت «نقشه روسها بایستی ادامه پیدا کند. ما انقدردر این کار پیشرفت کرده ایم که نمی توانیم اجازه بدهیم چیزی مانع انجام بشود»
وینترپ روی کدام نقشه مهم کار میکرد؟چه چیزی هایی طبق برنامه پیش میرفت و ترتیب شان داده شده است؟و کمی بعد رییس جمهوری وینترپ را به مقام سفیر امریکا در روسیه منصوب کرد.
دنا نتیجه گرفت ، هر چه اطلاعات بیشتری به دست می اورم، کل ماجرا بی معنی تر میشود.
در کمال حیرت دنا، فرودگاه بین المللی مسکو موسوم به شره متیوو2 پر از گردشگر بود. او از خودش پرسید ، کدام ادم عاقلی در زمستان از روسیه دیدن میکند؟
هنگامی که دنا به چرخ نقاله حامل چمدان ها رسید،متوجه شد مردی در ان حوالی ایستاده است و زیر چشمی او را می پاید. قلبش گویی برای لحظه ای از حرکت ایستاد. اندیشید، انها می دانستند که من به اینجا می ایم. چطور فهمیدند؟
مرد به او نزدیک شد :»خانم دناایوانز؟» او انگلیسی را دست و پاشکسته و با لهجه غلیظ روسی صحبت میگرد.
«بله...»
مرد لبخند پر مهری زد و باهیجان گفت:« شما از طرفداران پر و پاقرص من هستید! تمام مدت مرا در تلویزییون تماشا میکنید»
موج ارامشی در بدن دنا سیر کرد:«اوه، بله ، متشکرم»
«میخواستم بدانم ایا میشود در حق من لطفی بکنید و امضایتان را به من بدهید؟»
«البته»
مرد تکه کاغذی را مقابل دنا گرفت:«قلم ندارم»
«من دارم» دنا قلم تازه طلایی اش را از کیف بیرون اورد و کاغذ را برای ان مرد امضا کرد.
«اسپاسیبا!اسپاسیبا!»(متشکر )
همین که خواست قلم را دوباره در کیفش بگذارو یک نفر به او تنه زد و قلم روی زمین سیمانی افتاد. دنا خم شد و انرا برداشت. غلاف ان ترک خورده بود.
دنا اندیشید کاش بتوان درستش کرد . و سپس با دقت بیشتری به ان نگاه کرد. از میانه ترک سیم نازکی نمایان بود. دنا حیرت زده ان سیم را به ارامی بیرون کشید. یک ردیاب بسیار ریز به ان سیم وصل بود. دنا با ناباوری به ان نگریست. پس اینوطری بود که انها همیشه میدانستند من کجا هستم! اما چه کسی این ردیاب را در این قلم جا داده و چرا؟ او ان کارتی راکه به همراه قلم برایش فرستاده بودد به خاطر اورد.
دنا عزیز ، سفر امنی داشته باشی. بر و بچه ها.
دنا با خشم سیم راکند و ان را روی زمین انداخت و با پاشنه کفشش له کرد.
در ازمایشگاه خلوت، نشانگر پیام رسان روی نقشه ناگهان خاموش شد.
«اوه ، لعنتی!»

«دنا؟»
دنا برگشت . گزارشگر شبکه دبیلو تی ان در مسکو انجا ایستاده بود.
«سلام . من تیم درو هستم. بخشید که دیر کردم. راه بندان بیرون وحشتناک بود»
تیم درو چهل و چند ساله بود، مردی با قامت بلند مو سرخ با لبخندی گرم بر لبانش. «اتومبیل بیرون منتظر است. مت به من گفت که شما فقط چند روز اینجا می مانید»
«بله همین طور است»
انها چمدان دنا را از روی چرخ نقاله برداشتند و بیرون رفتند.

گردش در مسکو مثل تماشای صحنه ای از فیلم دکتر ژیواگو بود. به نظر دنا چنین میامد که کل شهر زیر پوششی از برف کاملا سپید پنهان شده است.
او باهیجان گفت:«چقدر زیباست!شما چنند وقت است اینجا هستید؟»
«دو سال»
«اینجا را دوست دارید؟»
«کمی ترسناک است. یلنسین همیشه از یک دوجین قرص نان نانوایی دو قرص کم دارد، و هیچ کس نم یداند که از ولادیمیر پوتین چه انتظاری باید داشت. هم سلولی ها، این اسایشگاه روانی را با هم می چرخانند» او به یکباره روی ترمز زد تا عابران پیاده و بی اعتنا به حرکت خودروها رد شوند.«برای شما در هتل سواستوپُل جا ذخیره کرده ام»
«چه خوب. انجا چه جور جایی است؟»
«یکی از هتل های مخصوص گردشگران خارجی. مطمئن باشید که در طبقه شما همیشه کسی هست که مخفیانه مراقبتان باشد»
خیابان ها از ازدحام مردمی که پالتو پوست و پولوور ضخیم و بالاپوش های گرم بر تن داشتند. شلوغ بود. تیم درو نگاهی به دنا انداخت:«بهتر است کمی لباس گرم خریداری کنید والا از سرما یخ خواهید زد»
مقابل انها میدان سرخ و کاخ کرملین قرار داشت. کاخ کرملینبر بالای تپه ای مرتفع مشرف به ساحل چپ رودخانه مسکو واقع بود.
دنا گفت:«خدای من، چقد رباابهت است»
«بله. اگر ان دیوار ها زبان داشتند و میتوانستند حرف بزنند صدای فریادهای ضحه الود زیادی را می شنیدید» تیم درو افزود :« این بنا از مشهورترین ساختمان های جهان است. روی قطعه زمینی واقع شده که شامل تپه بوروویستکی کوچک در ساحل شمالی و...»
دنا دیگر گوش نمیداد.او فکر میکرد، اگر انتونیو پرسیکو دورغ گفته باشد ان وقت چه؟ اگر این داستان را که تیلور وینترپ پسر فالکون را کشته است از خودش در اورده باشد ان وقت چه؟ و نکند درباره نقشه روسها دروغ گفته باشد؟
«این میدان سرخ است. در خارج دیوار شرقی.برج کوتافیا که انجاست ورودی بازدید کنندگان از دیوار غربی است»
اما پس چرا تیلور وینترپ اینقدر مشتاق بود به روسیه بیاید؟ صرف سفیر بودن نباید خیلی برایش مهم بوده باشد.
تیم درو میگفت:«در این محل، تمام نیرو و اقتدار روسیه برای مدتها متمرکز بوده است. ایوان مخوف و استالین مقر خود را در اینجا قرار دادندو همین طور لنین و خوشچف»
مقدمات کار یک به یک فراهم شده است. باید بفهمم که منظور او از گفتن این جمله چه بوده است.
انها مقابل هتل بزرگی توقف کردند. تیم درو گفت:«رسیدیم»
«ممنون تیم» دنا از اتومبیل پیاده شد و با هجوم گزنده هوای سرد یخبندان مواجه شد.چ
تیم گفت:«برو تو. من ساک و چمدانت را داخل می اورم. راستی اگر امشب ازاد هستی میخواهم به صرف شام دعوتت کنم»
«خیلی ممنون»
«یک باشگاه خصوصی سراغ دارم. که غذای خوبی دارد. فکر میکنم از امجا خوشت بیاید»
«عالیه»
سرسرای هتل سواستر پل بزرگ و فاخر و باشکوه بود، و از جمعت موج میزد. چند نفر کارکند پشت میز پذیرش مشغول فعالیت بودند. دنا به طرف یکی از انان رفت.
کارمند سرش را بالا اورد:«دا؟»(بله)
«سلام . من دنا ایوانز هستم . اتاقی ذخیره کرده ام»
مرد برای لحظه ای به او نگریست و با حالت عصبی گفت:«اه بله ، دوشیزه ایوانز »
او کارت اقامت در هتل را به دساپت دنا داد:«میوشد، این کارت را اطلاعات مورد نیاز پر کنید؟ و نیز گذرنامه تان را بدهید»
همان طور که دنا شروع به نوشتن کرد کارکند به انسوی سرسرا به طرف مردی که در گوشه ای ایستاده بود نگاه کرد و سر تکان داد. دنا کارت اقامت در هتل را به دست کارمند داد.
«الان میگویم یک نفر شما را به اتاقتان راهنمایی کند»
«متشکرم»

M mehrane
1390,06,20, ساعت : 01:11 بعد از ظهر
همین که خواست قلم را دوباره در کیفش بگذارو یک نفر به او تنه زد و قلم روی زمین سیمانی افتاد. دنا خم شد و انرا برداشت. غلاف ان ترک خورده بود.
دنا اندیشید کاش بتوان درستش کرد . و سپس با دقت بیشتری به ان نگاه کرد. از میانه ترک سیم نازکی نمایان بود. دنا حیرت زده ان سیم را به ارامی بیرون کشید. یک ردیاب بسیار ریز به ان سیم وصل بود. دنا با ناباوری به ان نگریست. پس اینطوری بود که انها همیشه میدانستند من کجا هستم! اما چه کسی این ردیاب را در این قلم جا داده و چرا؟ او ان کارتی راکه به همراه قلم برایش فرستاده بودد به خاطر اورد.
دنا عزیز ، سفر امنی داشته باشی. بر و بچه ها.
دنا با خشم سیم راکند و ان را روی زمین انداخت و با پاشنه کفشش له کرد.
در ازمایشگاه خلوت، نشانگر پیام رسان روی نقشه ناگهان خاموش شد.
«اوه ، لعنتی!»

«دنا؟»
دنا برگشت . گزارشگر شبکه دبیلو تی ان در مسکو انجا ایستاده بود.
«سلام . من تیم درو هستم. بخشید که دیر کردم. راه بندان بیرون وحشتناک بود»
تیم درو چهل و چند ساله بود، مردی با قامت بلند مو سرخ با لبخندی گرم بر لبانش. «اتومبیل بیرون منتظر است. مت به من گفت که شما فقط چند روز اینجا می مانید»
«بله همین طور است»
انها چمدان دنا را از روی چرخ نقاله برداشتند و بیرون رفتند.

گردش در مسکو مثل تماشای صحنه ای از فیلم دکتر ژیواگو بود. به نظر دنا چنین میامد که کل شهر زیر پوششی از برف کاملا سپید پنهان شده است.
او باهیجان گفت:«چقدر زیباست!شما چنند وقت است اینجا هستید؟»
«دو سال»
«اینجا را دوست دارید؟»
«کمی ترسناک است. یلنسین همیشه از یک دوجین قرص نان نانوایی دو قرص کم دارد، و هیچ کس نم یداند که از ولادیمیر پوتین چه انتظاری باید داشت. هم سلولی ها، این اسایشگاه روانی را با هم می چرخانند» او به یکباره روی ترمز زد تا عابران پیاده و بی اعتنا به حرکت خودروها رد شوند.«برای شما در هتل سواستوپُل جا ذخیره کرده ام»
«چه خوب. انجا چه جور جایی است؟»
«یکی از هتل های مخصوص گردشگران خارجی. مطمئن باشید که در طبقه شما همیشه کسی هست که مخفیانه مراقبتان باشد»
خیابان ها از ازدحام مردمی که پالتو پوست و پولوور ضخیم و بالاپوش های گرم بر تن داشتند. شلوغ بود. تیم درو نگاهی به دنا انداخت:«بهتر است کمی لباس گرم خریداری کنید والا از سرما یخ خواهید زد»
مقابل انها میدان سرخ و کاخ کرملین قرار داشت. کاخ کرملینبر بالای تپه ای مرتفع مشرف به ساحل چپ رودخانه مسکو واقع بود.
دنا گفت:«خدای من، چقد رباابهت است»
«بله. اگر ان دیوار ها زبان داشتند و میتوانستند حرف بزنند صدای فریادهای ضحه الود زیادی را می شنیدید» تیم درو افزود :« این بنا از مشهورترین ساختمان های جهان است. روی قطعه زمینی واقع شده که شامل تپه بوروویستکی کوچک در ساحل شمالی و...»
دنا دیگر گوش نمیداد.او فکر میکرد، اگر انتونیو پرسیکو دورغ گفته باشد ان وقت چه؟ اگر این داستان را که تیلور وینترپ پسر فالکون را کشته است از خودش در اورده باشد ان وقت چه؟ و نکند درباره نقشه روسها دروغ گفته باشد؟
«این میدان سرخ است. در خارج دیوار شرقی.برج کوتافیا که انجاست ورودی بازدید کنندگان از دیوار غربی است»
اما پس چرا تیلور وینترپ اینقدر مشتاق بود به روسیه بیاید؟ صرف سفیر بودن نباید خیلی برایش مهم بوده باشد.
تیم درو میگفت:«در این محل، تمام نیرو و اقتدار روسیه برای مدتها متمرکز بوده است. ایوان مخوف و استالین مقر خود را در اینجا قرار دادندو همین طور لنین و خوشچف»
مقدمات کار یک به یک فراهم شده است. باید بفهمم که منظور او از گفتن این جمله چه بوده است.
انها مقابل هتل بزرگی توقف کردند. تیم درو گفت:«رسیدیم»
«ممنون تیم» دنا از اتومبیل پیاده شد و با هجوم گزنده هوای سرد یخبندان مواجه شد.چ
تیم گفت:«برو تو. من ساک و چمدانت را داخل می اورم. راستی اگر امشب ازاد هستی میخواهم به صرف شام دعوتت کنم»
«خیلی ممنون»
«یک باشگاه خصوصی سراغ دارم. که غذای خوبی دارد. فکر میکنم از امجا خوشت بیاید»
«عالیه»
سرسرای هتل سواستر پل بزرگ و فاخر و باشکوه بود، و از جمعت موج میزد. چند نفر کارکند پشت میز پذیرش مشغول فعالیت بودند. دنا به طرف یکی از انان رفت.
کارمند سرش را بالا اورد:«دا؟»(بله)
«سلام . من دنا ایوانز هستم . اتاقی ذخیره کرده ام»
مرد برای لحظه ای به او نگریست و با حالت عصبی گفت:«اه بله ، دوشیزه ایوانز »
او کارت اقامت در هتل را به دساپت دنا داد:«میوشد، این کارت را اطلاعات مورد نیاز پر کنید؟ و نیز گذرنامه تان را بدهید»
همان طور که دنا شروع به نوشتن کرد کارکند به انسوی سرسرا به طرف مردی که در گوشه ای ایستاده بود نگاه کرد و سر تکان داد. دنا کارت اقامت در هتل را به دست کارمند داد.
«الان میگویم یک نفر شما را به اتاقتان راهنمایی کند»
«متشکرم»

M mehrane
1390,06,20, ساعت : 01:16 بعد از ظهر
اتاق نشانه هایی اندک از شکوه و اشرافیتی از دست رفته رادر خود داشت و اثاث ان کثیف و فرسوده و بوی نا میداد.
زن قوی هیکلی که یونیفرم گشادی به تن داشت ساک های دنا را به داخل اورد. دنابه او انعام داد و زن غرولندی کرد و رفت. دنا گوشی تلفن را برداشت و بهشماره 2451-252 تلفن زد.
«سفارت امریکا ، بفرمایید»
«لطفا به دفتر اقای سفیر هاردی وصل کنید»
«یک لحظه »
«دفتر اقای سفیر هاردی»
«سلام من دنا ایوانز هستم. میشود با اقای سفیر صحبت کنم؟»
«ممکن است به من بگویید راجع به چیست؟»
«این-این یک کار شخصی است»
«خواهش میکنم یک لحظه منتظر بمانید»
سی ثانیه بعد سفیر هاروی پشت خط بود:« دوشیزه ایوانز؟»
«بله»
«به مسکو خوش امدید»
«متشکرم»
«راجر هادسن به من تلفن زد و خبر امدن شماراداد. چه کاری از من ساخته است؟»
«امکانش هست پیش شما بیایم و ببینمتان؟»
«بله، حتما و من- یک لحظه صبر کنید» مکث کوتاهی شد و سپس دوباره سفیر روی خط بازگشت:« فردا صبح چطور است؟ ساعت ده؟»
«عالی است. خیلی متشکرم»
«پس تا فردا»
دنا از پنجره به بیرون و به انبوه مردمی که با عجله در هوای سرد و گزنده تردد میکردند نگریست و اندیشید، تیم حق دارد. بایستی تعدادی لباس گرم بخرم.

فروشگاه چند طبقه ای گام از هتل دنا خیلی دور نبود. انجا فروشگاهی بسیار بزرگ ؛ پر از کالاهای ارزان قیمت از لباس گرفته تا ابزار کار بود.
دنا به قسمت پوشاک بانوان رفت ؛ جایی که کت های ضخیم زیادی به رخت اویز نصب بود. او یک کت قرمز پشمی و یک روسری قرمز را که با ان جور در می امد انتخا ب کرد. بیست دقیقه طول کشید تابتواند فروشنده ای برای انجام ان خرید پیدا کند.

هنگامی که دنا به اتاقش بازگشت، تلفن همراهش زنگزد. جف بود.
«سلام عزیزم. خیلی سعی کردم شب سال نو با تو تماس بگیرم اما به تلفن همراهت جواب نمیدادی، و من نمی دانستم برای تماس با تو به کجا تلفنبزنم»
«متاسفم جف» پس او فراموش نکرده بود. خدا حفظش کند.
«تو کجایی؟»
«در مسکو»
«دلبندم ، اوضاع رو به راه است؟»
«بله ، خوب است . جف احوال راشل چطور است؟»
«هنوز با اطمینان نمی شود چیزی گفت. فردا قرار است معالجه تازه ای روی او شروع شود. که کاملا ازمایشی است. تا چند روز دیگر از نتیجه درمان با خبر می شویم»
دنا گفت:«امیدورام که موثر واقع شود»
«هوای انجا سرده؟»
دنا خندید:«باورت نمی شود من که به قندیل تبدیل شده ام»
«اکاش انجا بودن که ذوبت کنم»
انها برای پنج دقیقه باهم حرف زدند و دنا توانست صدای راشل را بشنود که جف را صدا میکرد.
جف در تلفن گفت:« عزیزم، بایدبروم. راشل به من احتیاج دارد»
نا در دل گفت ، من هم به تو احتیاج دارم. «دوستت دارم»
«من هم دوستت دارم»

سفارت امریکا واقع در بلوار نووینسکی شمارع 23-19 ، ساختمانی قدیمی و فرسوده است، و محافظان روسی در باجه های نگهبانی بیرون ان ایستاده اند. مردم در صف طویلی بیرون ساختمان با بردباری منتظر بودند. دنا از مقابل صف عبور کرد و نامش رابه محافظ کفت. مامور محافظ به فهرست اسامی نگاهی کرد و با حرکت دست او رابه داخل راه داد.
داخل سرسرا ؛ یک تفنگدار دریایی امریکا در باجه نگهبانی پشت شیشه ضدگلوله ای ایستاده بود. یک نگهبان زن امریکایی یونیفرم پوش محتویان کیف دنا را وارسی کرد.
«بسیار خوب. بفرمایید»
«متشکرم» دنا به طرف میز رفت. «من دنا ایوانز هستم»
مردی که نزدیک میز ایستاده بود گفت«دوشیزه ایوانز ؛ جناب سفیر منتظرتان هستند. لطفا همراه من بیایید»
دنا ان مرد را دنبالکرد و انها از چند پله مرمرین بالارفتند تا به دفتر پذیرشی که در انتهای یک راهرو طولانی قرار داشت رسیدند. به محض اینکه او وارد دفتر شد زن زیبا و جذابی که چهل و یکی دو ساله به نظر میرسید لبخند زنان گفت:«دوشیزه ایوانز، از ملاقاتتان خوشحالم. من لی هاپکینز هستم. منشی اقای سفیر . بفرمایید داخل»
دنا وارد دفتر دیگری که در دل دفتر ادلی قرار داشت شد. سفیر ادوراد هاردی با دیدن او که به میزش نزدیک میشد از جا برخاست.
«صبح بخیر دوشیزه ایوانز»
دنا گفت:« صبح بخیر. متشکرم که قبول کردید مرا ببینید»
سفیر مردی قذ بلند با چهره گلگون و رفتار گرمو صمیمانه یک سیاستمدار بود.
«از دیدار شما خیلی خوشحالم. چیزی میل دارید؟»
«نه . ممنونم . زحمت نکشید»
«بفرمایید بنشینید»
دنا نشست.
«خوشحال شدم که از راجر هادسن شنیدم شما به اینجا می ایید. موقع خیلی خیلی خوبی امدید.»
«اوه، راستی؟»
«دلم نمیخواهد این رابگویم ، امابین خودمان بماند ، من متاسفم که این کشور در حال سقوط ازاد است» سفیر اهی کشیدو افزود:« صادقانه بگویم، دوشیزه ایوانز، اصلا نمیدانم به زودی چه اتفاقی در اینجا خواهد افتاد. اینجا مملکتی است با هشتصد سال تاریخ و ما شاهد غرق شدن ان در منجلابیم. جانیان و تبهکاران کشور را اداره میکنند»
دنا باکنجکاوی به سفیر نگریست:«منظورتان چیست؟»
سفیر در صندلی اش یله داد و گفت:« قانون اینجامیگوید که هیچ کس عضو دوما- یعنی مجلس سفلی-را نمی شودبه خاطر جرمی تحت پیگرد قرار دارد. در نتیجه ، مجلس دوما پر از ادم هایی شده که به خاطر انواع جنایت ها و تبهکاری ها بایستی مجازات بشوند. –گانگسترهایی که مدتی در زندان بوده اند و جانیانی مه جنایات زیادی مرتکب میشوند اما هیچ کدام از انها را نمی توان دستگیر کرد»
دنا گفت:«باور نکردنی است»
»بله. مردم روسیه ادمهای بسیار خوبی هستند ، اما دولتشان....بسیار خوب. دوشیزه ایوانز، چه کاری می توانم برایتان انجام بدهم؟»
«می خواستم راجع به تیلور وینترپ از شما سوال کنم. در حال تهیه داستانی راجع به این خانواده هستم»
سفیر هاردی سرش را به نشانه اندوه تکان داد:« این مثل یک غم نامه یونانی است ، نه؟»
«بله» باز هم همان عبارت.
سفیر هاردی با کنجکاوی به دنا نگاه کرد:«همه مردم دنیا این داستان را بارها و بارها شنیده اند. فکر نمیکنم چیز زیادی برای گفتن وجود داشته باشد»
دنا با حتیاط گفت:«من میخواهم داستان را از دیدگاه شخصی خودم تعریف کنم . میخواهم بدانم که تیلور وینترپ حقیقتا چگونه ادمی بود، چه جور مردی بود، دوستانش در اینجا چه کسانی بودند، ایااصلا دشمنی هم داشت..»
«دشمن؟» سفیر غافلگیر شده بود«نه همه تیلور را دوست داشتند. اواحتمالا بهترین سفیری بود که ماتا کنون در اینجا داشته ایم»
«ایا شما با او کار کرده اید؟»
«بله. من حدود یک سال معاون او بودم»
«اقای سفیر هاردی ؛ شاید خبر داشته باشید که تیلوروینترپ در اینجا روی چه چیزی کار میکرده که -» دنا مگثی کرد ، مطمئن نبود جمله اش را چطور ادا کند«- مقدماتش می بایست یک به یک فراهم میشد؟»
سفیر هاردی اخم کرد:«منظورتان نوعی معامله تجاری است. یا کار دولتی؟»
دنااعتراف کرد :«خودم هم دقیقا نمیدانم»
سفیر هاردی لحظه ای اندیشید ؛ سپس گفت:« من هم نمیدانم. نه . اصلا نمیدانم این که میگویید چه چیی میتواند باشد»
دنا گفت:«ایا تعدادی از کارکنانی که در حال حاضر در این سفارت کار میکنند = با او هم کار کرده اند؟»
«اوه، بله. در واقع منشی من؛ خانم لی؛ منشی تیلور بوده است»
«از نظر شما اشکالی ندارد که من باایشان صحبت کنم؟»
«خیر اصلا. من حتی میتوانم فهرستی از کارکنان اینجا را به شما بدهم که شاید اطلاعاتی در اختیارتان قرار دهند»
«نهایت لطف شما را می رساند. ممنونم»
سفیر از جا برخاست«دوشیزه ایوانز ؛ اینجا خییل مراقب خودتان باشید. جنایات زیادی در خیابان ها انجام می گیرد»
«بله. من هم شنیده ام»
«اب لوله کشی را نیاشامید. حتی روسها هم ان را نمی نوشند. اوه، و هنگامی که بیرون غذا میخورید ، همیشه تاکید کنید چیستی ستُل –یعنی یک میز تمیز – در غیر این صورت یک دفعه خواهید دید که میزتان پر از خواراکی های اشتها اور گرانی میشود که اصلا نمی خواهید. اگر به خرید میروید ؛ اربات بهترین جاست. مغازه های انجا همه چیز دارند. و مراقب تاکسی های اینجاباشید. سوار تاکسی های قراضه و کثیف بشوید. کلاهبردارها و شیادها اغلب تاکسی های نو را می رانند»
دنا لبخند زنان گفت:ـ«از نصایح شما ممنونم. اینها را به خاطر می سپارم»

M mehrane
1390,06,20, ساعت : 03:41 بعد از ظهر
پنج دقیقه بعد دنا با لی هاپکینز ؛ منشی سفیر حرف میزد. انها در اتاق کوچکی که درش بسته بود باهم تنها بودند.
«شما چند وقت برای سفیر وینترپ کار میکردید؟»
«هجده ماه. شما چه میخواهید بدانید؟»
«ایا سفیر وینترپ موقعی که اینجا بود دشمنانی برای خودش درست کرد؟»
لی هاپکینز با حیرت به دنا نگریست:«دشمن؟»
«بله. در چنین سمتی فکر میکنم که گاهی اوقات فرد ناچار باشد ، به بعضی ها «نه» بگوید که شاید خاطر انها رنجیده شود. مطمئنم که سفیر وینترپ نمی توانسته همه رااز خودش راضی کند»
لی هاپکینز سرش را به علامت نفی تکان دادو گفت:« نمیدانم شما چی هستید ؛ دوشیزه ایوانز، اما اگز قصد دارید چیزهای ناپسندی راجع به تیلور وینترپ بنویسید ؛ برای کمک گرفتن پیش ادم نامناسبی امده اید. او مهربان ترین و با ملاحظه ترین مردی بود که من تا به حال شناخته ام»
دنا اندیشید ، دوباره شروع شد.
دنا به مدت دو ساعت یگر، باپنج نفر دیگر که در دوران سفارت تیلور وینترپ دران سفارت خانه کار میکردند صحبت کرد.
او مرد لایقی بود..
واقعا مردم را دوست داشت...
به خاطر مااز منافع خودش می گذشت...
ایا دشمنی دارد؟ این در مورد تیلور وینترپ صدق نمی کند...
دنا به خود گفت؛ دارم وقتم را تلف میکنم . دوباره به دیدن سفیر هاردی رفت.
سفیر پرسید:«ان اطلاعاتی را که میخواستید به دست اوردید؟:
رفتار او مثل سابق دوستانه نبود.
دنا مردد ماند. صادقانه گفت:«راستش نه»
سفیر به جلو خم شد:«و من فکر نمیکنم که هیچ وقت چنین اطلاعاتی را به دست بیاورید،دوشیزه ایوانز. اگر به دنبال نکات منفی درباره تیلور وینترپ هستید موفق نخواهید شد. شما همه را در اینجا با سوال های خودتان عصبان یکرده اید. کارکنان سفارت ان مرد را دوستداشتند. من هم همینطور. سعی نکیند استخوان های پوسیده رااز زیر خاک بیرون بیاورید. اگر تنها به این منظور به اینجا امده اید؛ پس بهتر است هر چه زودتر از اینجابروید»
دنا گفت:«متشکرم. همین کار را میکنم»
اما به هیچ وجه قصد رفتن نداشت.

باشگاه ملی برای اشخاص خیلی مهم که درست مقابل کاخ کرملین و میدان مانژ قرار داشت ؛ رستوران و قمارخانه خصوصی بود. تیم درو موقعی که دنا رسید ، انتظارش را میکشید.
تیم گفت:«خوش امدی. فکر کنم از اینجا خوشت بیاید. در این مکان نخبگان طبقه بالای جامعه مسکو سرگرم میشوند. اگر بمبی روی این رستوران بیفتد فکر میکنم دولت به دلیل از دست دادن اکثر مهره های مهمش سرنگون شود»
شام بسیار خوشمزه و لذیذ بود. انها غذارا با نان های کوچک روسی موسوم به بلینی که روی ان خاویار مالیده شده بود اغاز کردند و به دنبال ان برش خوردند. سپس ماهی خاویار گرجستانی باسس گردو ؛ بیف استراگانف و برنج اسلو کوم پذیرایی شد، و به عنوان دسر هم کلوچه پنیری واتروشکی میل کردند.
دنا گفت:«فوق العاده است. شنیده بودم که خوراک های روسی خیلی خوشمزه اند اما تا به حال مزه شان رانچشیده بودم»
تیم درو به او اطمینان داد:« واقعا همین طور است. اما این سبک زندگی همه مردم روسیه نیست. اینجا واحه کوچک وبه خصوصی است»
دنا پرسید:«وضع زندگی مردم در اینجا چگونه است؟»
تیم درو لحظه ای به فکر فرو رفت« مثل ایستادن در نزدیکی یک کوه اتشفشان ؛ در انتظار فوران ان، است.هرگز نمیدانی کی این اتفاق می افتد. دولتمردان میلیارد ها دلار کشور را به جیب خودشان می ریزند و مردم به شدت گرسنه اند. این همان چیزی است که انقلاب قبل را ایجاد کرد. خدا میداند بعد از این چه اتفاقی خواهد افتاد. از حق که نگذریم این فقط یک سوی قضیه است. سطح فرهنگ در اینجا خیلی بالا و وصف ناشدنی است. روس ها بلشوی تاتر دارند، موزه بزرگ هرمیتاژ؛ موزه پوشکین ، باله روسی ، وسیرک مسکو دارند – و فهرست همینطور ادامه پیدا میکند. در روسیه بشتر از مجموع کشور های دنیا ، کتاب منتشر میشود. و هر فرد روسی در سال به طور متوسط سه برابر بیشتر از یک شهروند امریکایی کتاب میخواند»
دنا با لحن خشکی گفت:«شاید کتاب های مستهجن زیاد میخوانند»
«شاید اینطور باشد. در حال حاضر مردم بین نظام سرمایه داری و نظام کمونیسم گیر کرده اند، و هیچ کدام موثر واقع نمیشود . وضع خدمات افتضاح است تومبیداد میکند، و کشور از فرط وقوع جرم و جنایت به جهنمی مبدل شده ست» او به دنا نگاه کرد و افزود:«امیدوارم حوصله ات را بااین حرفها سر نبرده باشم»
«نه؛ راستی تیم. بگو ببینم ایا تو تیلور وینترپ را می شناختی؟»
«من چند بار بااو مصاحبه کردم»
«ایا هرگز درباه درباره طرح بزرگی که او درگیرش بود ؛ چیزی شنیده ای؟»
«او درگیر طرح های بسیار ی بود. هر چند سفیر ما در اینجا بود»
«منظورم این نیست. منظورم چیزی کاملا متفاوت است. چیزی خیلی بغرنج و پیچیده – که د ران مقدمات کار می بایست یک به یک فراهم میشد»
تیم درو برای لحظه ای فکر کرد:«چیزی به خاطرم نمی رسد»
«ایا کسی اینجا نبود که وینترپ تماس زیادی با او داشته باشد؟»
«چرا، چند نفر از هم منصبان روسی او. می توانی با انها صحبت کنی»
دنا گفت:« خیلی خوب. همینکار را خواهم کرد»
پیشخدمت صورتحساب غذا را اورد . تیم درو ان را مروری کرد و بعد سرش را بالا اورد و ب دنا نگریست:«این هم از خصوصیات رستورانهای اینجاست. سه اضافه بهای مجزا در صورت حساب است. و لازم نیست به خودت زحمت بدهی و بپرسی هر کدام از انها برای چیست؟»تیم مبلغ صورت حساب را پرداخت.
هنگامی که از رستوران بیرون رفتند و به خیابان قدم گذاشتند ؛ تیم درو به دنا گفت:« با خودت اسلحه داری؟»
دنا حیرت زده به او نگریست:«البته. که نه. چرا باید داشته باشم؟»
«اینجا مسکوست. هرگز نمی دانی چه در انتظارت است» ناکهان فکری به خاطرش رسید. «حالا می گویم چه کار کینیم. باید سر راهمان جایی توقف کنیم»
انها سوار تاکسی شدند ، و تیم ادرسی به راننده داد. پنج دقیقه بعد جلوی یک مغازه اسلحه فروشی رسیدند و از تاکسی پیاده شدند.
دنا به داخل مغازه نگاه کرد و گفت:«من دوست ندارم اسلحه با خودم حمل کنم»
تیم درو گفت:«می دانم فقط همراهم بیا» باجه های فروشگاه پر از هر نوع سلاح قابل تصوری بود.
دنا به اطراف نگریست:«میشود کسی داخل مغازه بشود و اسلحه ای از اینجا بخرد؟»
تیم درو گفت:« انها فقط پول میخواهند»
مردی که پشت باجه بود اهسته چیزی به زبان روسی به تیم گفت. تیم به او گفت که چه میخواهد.
«دا» مرد دست به زیر باجه برد و یک شی استوانه ای کوچک سیاه رنگ بیرون اورد.
دنا پرسید:«این دیگر چیست؟»
«افشانده فلفل است. به دردت میخورد» تیم درو ان را در دست گرفت:«تنها کاری که باید بکنی این است که این دگمه بالایی را فشار بدهی. و ادم های شرور انقدر دچار سوزش میشوند که نمیتوانند ازاری به تو برسانند»
دنا گفت:«من فکر نمیکنم-»
«به من اعتماد داشته باش. این را بگیر» او افشاننده فلفل را به دست دنا داد، پولی به مرد پرداخت و ان دو از مغازه خارج شدند.
تیم درو پرسید:« دوست داری باشگاه شبانه ای رادر مسکو ببینی؟»
«باید خیلی جالب باشد»
«عالیه. پس برویم»

باشگاه پرواز شبانه واقع در خیابان توریکاسا مکانی اعیانی و مجلل و پر زرق و برق و پر از جمعیت روس های خوش لباس و اراسته ای بود که شام میخوردند ؛ می نوشیدند و می رقصیدند.
دنا اظهار داشت:« به نظر نمیرسد که مشکلات اقتصادی در اینجا هم وجود داشته باشد »
«نه. انها فقیرها را می گذارند بیرون در خیابان بماند و به اینجا راهشان نیم دهند»
ساعت دو صبح دنا خسته به هتلش بازگشت. روزی طولانی را پشت سر گذاشته بود. زنی در راهروی طبقه ای که اتاق دنا در ان واقع بود نشسته بود، حرکات مهمانان را زیر نظر داشت.
هنکامی که دنا وارد اتاقش شد ، از پنجره به بیرون نگاه کرد. منظره برف نرم و سفیدی که در زیر نور مهتاب بر روی شهر می بارید ؛ همانند تصاویر چاپ شده روی کارت های تبریک بود.
او مصممانه اندیشید ، فردا، انچه راکه به خاطرش به اینجا امده ام خواهم دانست.

صدای هواپیمای جت که بر بالای سر ان مرد پرواز میکرد انقدر بلند بود که گویی امکان داشت هراینه هواپیما به ساختمان برخورد کند. مرد به سرعت از پشت میزش برخاست. دوربینش را برداشت . به طرف پنجره رفت. دم هواپیمایی که به سمت عقب سرازیر میشد به شدت نزول کرد و پایین اورد ، و در ان حال هواپیما اماده فرود در فرودگاه کوچکی که یک کیلومتر دورتر بود میشد. تا انجا که چشم هایش میدید گذشته از باندهای پرواز ، همه جای ان چشم انداز خشک و بی علف پوشیده از برف بود. زمستان بود و انجا سیبری بود.
مرد به معاونش گفت:«بسیار خوب. چینی ها اول از همه از راه میرسند» اظهار نظر او به پاسخی نیاز نداشت. «به من گفته شده که این بار دوستمان لینگ وانگ نمی اید. بعد از اخرین دیدرمان ، وقتی دست خالی به کشورش بازگشت؛ خیر مقدم جالبی به او نگفتند. خیلی غم انگیز است.مرد خوبی بود»
در همان لحظه ، غرش دومین جت بر بالای سرشان به گوش رسید. او نوع هواپیما راتشخیص نداد. پس از ان که هواپیما فرود امد، با دوربینش مردانی را که از اتاقک هواپیما خارج می شدند و روی باند پرواز قدم می گذاشتند نظاره کرد. برخی از انها عربهایی بودند که زحمت مخفی کردن مسلسل هایشان را به خوشان نداده بودند.
غرش جت دیگری در اسمان به گوش رسید. او اندیشید، هنوز نمایندگان دوازده کشور دیگر باید از راه برسند. فردا که مذااکراتمان را اغاز کنیم ؛ این بزرگترین حراجی میشود که تا به حال انجام داده ایم. هیچ مشکلی نباید پیش باید.
مرد دوباره رو به معاونش کرد و گفت:«یادداشت را بردار»

پیام محرمانه به همه کارکنان عملیات:این پیام را پس ار خواندن نابود کنید.
هدف مورد نظر را همچنان زیر نظر داشته باشید. فعالیت های ان زن را گزارش کنید و احتمالا منتظر دریافت دستور از بین بردن او باشید.

M mehrane
1390,06,20, ساعت : 08:00 بعد از ظهر
فصل بیست

وقتی دنا از خواب بیدار شد ؛ به تیم درو تلفنزد.
تیم پرسید:«اطلاعات تازه ای از سفیر هاردی کسب کرده ای؟»
«نه. فکر میکنم باعث دلخوری اش شدم. تیم، باید با تو صحبت کنم»
«بسیار خوب. یک تاکسی بگیر و به باشگاه بریرسکی واقع در اوایل خیابان تریت ریلنی پریز به ملاقات من بیا»
«کجا؟»
«راننده تاکسی خودش میداند. سوار یکی از ان تاکسی های قراضه بشو»
«بسیار خوب»
دنا از هتل به خیابان سرد و یخ بسته که زوزه باد در ان به گوش میرسید قدم گذاشت. خوشحال بود که کت پشمی و قزمر تازه اش را پوشیده است. دماسنجی روی ساختمان ان سوی خیابان نشان میداد که سرمای هوا 29 درجه سانتی گراد زیر صفر بود. دنااندیشید،خدای من،به درجه فارنهایت حدود 20درجه زیر صفر است.
تاکسی نو وبراقی جلوی هتل متوقف بود. دنا عقب رفت و صبرکرد تا مسافر دیگری سوار ان شود. تاکسی بعدی قراضه به نظر میرسید. دنا سوار انش د. راننده از اینه عقب نگاه پرسشگری به او انداخت.
دنا با حتیاط گفت:«میخواهم به اویال خیابان تریت -»مردد ماند بعد ادامه داد:«-ریلنی-» نفس عمیقی کشیدو افزود:«-پریز -»
راننده حوصله اش سر رفت :«میخواهی به باشگاه بویرسکی بروی؟»
«دا!»
انها به راه افتادند . در خیابان های عریضی پیش می رفتند که از رفت و امد خودروها و عابران بی اعتنایی که شتابزده در خیابان های یخ بسته تردد میکردند شلوغ و راه بندان بود. به نظر میرسید که زنگاری مبهم و خاکستری روی شهر را پوشانده است. دنا با خود گفت،و این فقط به خاطر هوا نیست.

معلوم شد که باشگاه بویرسکی مکانی امروزی و راحت است. انجا دارای صندلی های چرمی و کانا په هایی بود ، و تیم درو روی یک صندلی نزدیک پنجره منتظر او نشسته بود.
«می بینم که راحت اینجا را پیدا کردی»
دنا روی صندلی نشست:«راننده تاکسی انگلیسی بلد بود»
«شانس اوردی. بعضی از انها حتی روسی هم بلد نیستندحرف بزنند. چون از بسیاری از ایالات دور و متفاوت امده اند. اعجاب اور است که این کشور اصلا سرپاست. اینجا دایناسور در حال مرگی را در ذهنم تداعی میکند . میدانی روسیه چقدر بزرگ است؟»
«دقیقا نه»
«از نظر اندازه تقریبا دوبرابر ایالات متحده است. دارای سیزده وقت محلی است و با چهارده کشور مرز مشترک دارد. چهارده کشور!»
دنا گفت:«حیررت اور است. تیم ، من میخوام با چند روسی که مراوداتی با تیلور وینترپ داشته اند صحبت کنم»
«این شامل همه اعضای دولت روسیه است»
دنا گفت:«میدانم. امابایستی روسهایی هم باشند که وینترپ در مقایسه بابقیه به انها نزدیک تر بوده است. رییس جمهوری-»
تیم درو با لحن خشکی گفت:« شاید یک نفر در رده ای کمی پایین تر، باید بگویم که از میان همه ادم هایی وینترپ با انها مراوده داشته، احتمالا به ساشا شدانُف نزدیک تر از بقیه بوده است»
«ساشا شدانف کیست؟»
«او کمیسار دفتر توسعه اقتصاد بین الملل است. فکر میکنم وینترپ همان قدر که با او مراودات رسمی داشته ، معاشرت اجتماعی هم داشت» او بادقت به دنا نگریست:«دنا، دنبال چی هستی؟»
دنا صادقانه گفت:«مطمئن نیستم. مطمئن نیستم»

دفتر توسعه اقتصاد بین الملل ساختمانی بزرگ و دارای نمای اجری قرمز واقع در خیابان اُزرنایا است. که فاصله بین دو چهار راه را کاملا پر میکند. داخل ورودی اصلی، دومامور پلیس روس یونیفرم پوش کنار در ایستاده بودند و یک نگهبان سوم یونیفرم پوش هم پشت میزی نشسته بود.
دنا به طرف میز رفت. مامور سرش را بالا اوردو نگاه کرد.
دنا گفت:«دوبری دی ین»(روز بخیر)
«از دراست ووی تیه . نِه-»(سلام)
دنا حرفش را قطع کرد:«ببخشید . منامده ام تا کمیسار شدانف راببینم. نامم دنا ایوانز است. برای شبکه تلویزیونی واشینکتن تریبیون کار میکنم»
نگهبان به ورق کاغدی که مقابلش بود نگاه کرد و سرش را به علامت منفی تکان داد.«وقت قبلی داشتید؟»
«نه، اما-»
«پس بایستی از ایشان وقت بگیرید. امریکایی هستید؟»
«بله»
نگهبان در میان تعدادی از پرسشنامه های روی میزش جست و جو کردو پرسش نامه ای رابه دست دنا داد«لطفا این را پر کنید»
دنا گفت:«بسیار خوب. ایا ممکن است امروز عصر کمیسار را ملاقات کنم؟»
نگهبان چشمانش را چند بار به هم زد و گفت:«یا نی پونی مایو(نمی دانم) شما امریکایی ها همیشه عجله دارید. در کدام هتل هستید؟»
«هتل سواستوپل. میخواستم فقط چند دقیقه-»
مرد یادداشتی نوشت:«به شما اطلاع داده خواهد شد. دوبری دین ین»
«اما-» دنا حالت چهره نگهبان را دید و گفت:«دوبری دی ین»

او تمام بعد ازظهر در اتاقش منتظر تماس تلفنی ماند. ساعت شش بعد از ظهر به تیم درو تلفن زد.
تیمپرسید:«توانستی شدانف را ببینی؟»
«نه .قرار است به من تلفن بزنند»
«دنا خیلی بی قرار نباش. اینجابا کاغذ بازی و سلسله مراتب اداری متعلق به سیاره دیگری سر و کار داری»
صبح زود فردای ان روز ، دنا دوباره به دفتر توسعه اقتصادبین الملل مراجعه کرد. همان نگهبان پشت میز بود.
دنا گفت:«دوبری دی ین»
مرد سرش را بالا اورد و با چهره ای همچون سنگ به او نگاه کرد:«دوبری دی ین»
«ایا کمیسار شدانف دیروز پیغام مرا دریافت کردند؟»
«اسمتان چی بود؟»
«دنا ایوانز»
«دیروز پیغام گذاشتید؟»
دنا با حالتی بی روح گفت:«بله. پیغامم را به شما دادم»
نگهبان به نشانه تایید سر تکان داد:«پس پیغام شما را دریافت کرده است. همه پیغام ها دریافت شده اند»
«میشود با منشی کمیسار شدانف صحبت کنم؟»
«از قبل وقت گرفته اید؟»
دنا نفس عمیقی کشید:«نه»
نگهبان با بی اعتنایی شانه هایش را بالا انداخت :«ایز وینی تیه، نی یت»
«کجا می توانم-؟»
«با شما تماس خواهیم گرفت»
****************

M mehrane
1390,06,20, ساعت : 08:36 بعد از ظهر
در راه بازگشت به هتل، دنااز مقابل دتسکی میر ؛ فروشگاه چند طبقه ای مخصوص بچه ها عبور میکرد، داخل فروشگاهشد و به اطراف نگاهی انداخت. قسمتی از فروشگاه به وسایل بازی اختصاص داده شده بود. و در گوشه ا ی قفسه ای از بازی های رایانه ای قرار داشت. دنا اندیشید، کمال از اینها خوشش می اید. او یک بازی کامپیوتری خرید و از این که بسیار گران بود تعجب کرد. رهسپار هتل شد تامنتظر تماس تلفنی بماند. ساعت شش بعد از ظهر امیدش را از دست داد. میخواست برای خوردن شام به طبقه پایین برود که تلفن زنگ زد. با عجله به سمتان دوید و گوشی را برداشت.
»دنا؟»تیم درو بود.
»بله، تیم»
«موفقیتی کسب نکرده ای؟»
«متاسفانه نه»
«بسیار خوب . تا زمانی که در مسکو هستی ، نبایستی چیزهای خوب اینجا را از دست بدهی. امشب باله برگزار میشود. باله ژیزل را اجرا میکنند. علاقه داری ببینی؟»
«خیلی زیاد. ممنونم»
«یک ساعت دیگر دنبالت میایم»

باله در کاخ کنگره ها که شش هزار نفر گنجایش داشت و داخل کرملین واقع بود برگزار میشد. شبی دلپذیر و جذاب بود. موسیقی ان نمایش فوق العاده و رقص ان خیال انگیز بود و اولینپرده نمایش به سرعت سپری شد.
به محض ان که چراغ ها در فاصله میان دو پرده روشنشد، تیم به پاخاست.»زود باش ، دنبال بیا»
جمعیت برای رفتن به طبقه بالا به سوی پله ها هجوم برده بودند.
«چه خبره؟»
«خواهی دید»
هنگامی که انها به طبقه بالا رسیدند ، از منظره پنج شش میز پذیرایی که رویشان ظرف های محتوی خاویار و بطری های ودکا در یخ چیده شده بود متعجب شدند. تماشاگران افتخاری که زودتر از بقیه به طبقه بالا رسیده بودند سخت مشغول پذیرایی از خودشان بودند.
دنا رو به تیم کرد:«اینجا واقعا میدانند چطور نمایش ترتیب بدهند»
تیم گفت:«این سبک زندگی طبقه بالای جامعه است. به خاطر داشته باش که سی درصد مردم زیر خط فقر زندگی میکنند»
دنا و تیم بعد از برداشتن خوراکی به طرف پنجره هارفتند و از جمعیت دور شدند.
چراغ شروع به چشمک زدن کرد:«وقت پرده دوم رسیده»
پرده دوم نمایش سرگرم کننده بود، اما دنا در ذهنش همچنان تکه های گفت و گو را مرور میکرد.
تیلور وینترپ کثافت بود. خیلی باهوش بود. خیلی باهوش. برایم پاپوش دوختند.
حادثه غم انگیزی بود. گابریل پسر خیلی خوبی بود...
تیلور وینترپ اینده خانواده مانچینو را نابود کرد...
هنگامی که باله پایان یافت، و انها داخل اتومبیل شدند ؛ تیم درو گفت:«میخواهی برای صرف نوشیدنی اخر شب به اپارتمان من برویم؟»
دنا چرخید تابه او نگاه کند. او جذاب؛ باهوش و ملیح بود. اما جف نبود. جمله ای که از دهانش بیرون امد ، این بود :«ممنون. تیم. اما نه»
«اوه»یاس در چهره تیم مشهود بود:«شاید فردا؟»
«خیلی دوست دارم. اما باید فردا صبح زوداماده بیرون رفتن شوم» و در ضمن من دیوانه وار عاشق کس دیگری هستم.

فردا صبح ، دنا باز هم در دفتر توسعه اقتصاد بین المللی بود. همان نگهبان پشت میز نشسته بود.
«دوبری دی ین»
«دوبری دی ین»
«من دنا ایوانز هستم. اگر نمیشود کمیسار را ببینم ، میشود حداقل معاون را ببینم؟»
«قبلا از ایشان وقت گرفته اید؟»
«نه. من-»
او برگ کاغذی به دست دنا داد:«این پرسشنامه را پر کند...»

هنگامی که دنابه اتاقش بازگشت ، تلفن همراهش زنگ میزد و قلب دنا گویی برای لحظه ای از حرکت ایستاد.
«دنا...»
«جف!»
انها حرفهایی زیادی برای گفتن به هم داشتند. اما راشل مثل شبحی تیره در میانشان قرار داشت، و نمی توانستند درباره مهم ترین فکری که در سر داشتند ، یعنی بیماری راشل ، صحبت کنند. گفت و گویشان محافظه کارانه و ممیزی شده بود.

تماس از دفتر کمیسار شدانف به طور نامنتظره ای ساعت 8 صبح فردا ی ان روز صورت گرفت. مردی که انگلیسی را بالهجه فوق العاده روسی صحبت میکرد گفت:«خانم ایوانز؟»
«بله»
«من یریک کارباوا هستم. معاون کمیسار شدانف. می خواستید جناب کمیسار را ببنید؟»
»بله» دنا تقریبا انتظار داشت که معاون بگوید:«قبلا از ایشان وقت گرفته اید؟»
در عوض وی گفت:«درست یک ساعت دیگر در دفتر توسعه اقتصاد بین الملل باشید»
«بسیار خوب . واقعا متشکرم که-»تلفن قطع شد.
***********
یک ساعت بعد دنا بار دیگر وارد سرسرای ساختمان بزرگ اجری شد. او به طرف همان نگهبانی رفت که پشت میز نشسته بود.
نگهبان سرش را بالا اورد:«دوبری دی من؟»
دنا به زور لبخندی زد :«دوبری دی من. من دناایوانز هستم. امده ام اینجا تا کمیسار شدانف را ببینم»
نگهبان شانه هایش را بالا انداخت:«متاسفم بدون وقت قبلی -»
دنا خیلی به خودش فشار اورد تاعصبانی نشود :«من از قبل وقت گرفته ام»
نگهبان با بدبینی به او نگاه کرد:«دا؟» گوشی تلفن را برداشت . لحظاتی باان صحبت کرد. رو به دنا کرد و بااکراه گفت:«طبقه سوم. انجا یک نفر شمارا راهنمایی خواهد کرد»
دفتر کمیسار شدانف ، بزرگ و کثیف بود و چنین به نظر می امد که در اوایل دهه 1920مبله شده است. دو مرد در دفتر بودند.
به محض ان که دنا وارد شد هر دو از جا برخاستند. مرد مسن تر گفت:«سلام من کمیسار شدانف هستم»
ساشا شدانف مردی پنجاه و پنج ساله بود، کوتاه و ریز اندام ، با موهای کم پشت خاکستری ، صورتی گرد و رنگ پریده و چشمانی قهوه ای که مردمک های بی قرارش دائما به این سو و ان سوی اتاق می چرخیدند. مثل انکه به دنبال چیزی می گشتند. او دارای لهجه غلیظی بود. کت و شل.وار بسیار گشادی پوشیده بود و کفش های سیاه کهنه مستعمل به پا داشت.

M mehrane
1390,06,21, ساعت : 10:45 قبل از ظهر
وی به مرد دوم اشاره کرد:
»ایشان برادر من هستند، بوریس شدانف»
بوریس شدانف تبسمی کرد و گفت :«دوشیزه ایوانز،حالتان چطور است؟»
بوریس شدانف کاملا با برادرش فرق داشت. در حدود دهسال جوانتر به نظر میرسید و دارای بینی عقابی و چانه پیش امده بود. کت و شلوار ابی روشن دوخت ارمانی به تن داشت و کراوات طوسی رنگ هرمس زده بود. انگلیسی را کاملا بدون لهجه صحبت میکرد.
ساشا شدانف با غرور گفت:«بوریس از امریکا نزد ما امده. او در سفارت روسیه در پایتخت کشور شما ، واشینگتن دی سی کار میکند»
بوریس شدانف گفت:«دوشیزه ایوانز ، من کار شما را قلبا می ستایم»
«متشکرم»
ساشا شدانف گفت:«از دست منکاری ساخته است؟ ایابه لحاظی دچار مشکل شده ید؟»
دنا گفت:«نه. اصلا. میخواستم راجع بع تیلور وینترپ با شما صحبت کنم»
شدانف با حالتی متعجب به او نگاه کرد:«درباره تیلور وینترپ چه میخواهید بدانید؟»
«شنیده ام که شما با او کار میکردید . اغلب اوقات در خارج محیط کار هم با هم رفت و امد داشتید»
ساشا شدانف با احتیاط گفت:«دا»
«میخواستم نظر شخصی شما را راجع به او بدانم»
«چه میتوان گفت. فکر میکنم که او سفیر خوبی برای کشو.ر شما بود»
»شنیده ام که او اینجا خیلی محبوب بود و ..»
بوریس شدانف حرف دنا را قطع کرد:«اوه بله. سفارتخانه ها در مسکو مهمانی های زیادی برگزار میکنند، و تیلور وینترپ همیشه..:
ساشا شدانف چشم غره ی به برادرش رفت:»«داوُلنا»(بس است)
او رو به دنا کرد و افزود:«سفیر وینترپ همیشه در مهمانی های سفارت حضور داشت. او مردم را دوست داشت. مردم روسیه هم او را دوست داشتند»
بوریس شدانف دوباره به سخن در امد:«در واقع او به من گفت که اگر میتوانست-»
ساشا شدانف فورا گفت:«مالچات!»(ساکت شو) بعد رو به دنا کرد:«همان طور که گفتم دوشیزه ایوانز؛ او سفیر خوبی بود»
دنا به بوریس شداف نگریست. او اشکارا سعی داشت به دنا چیزی بگوید . دنا برگشت و رو به کمیسار کرد:«ایا سفیر وینترپ هنگامی که در اینجابود به نوعی دچار دردسر شد یانه؟»
ساشا شدانف اخم کرد:«دردسر ؟ نه» او از نگااه کردن به چشمان دنا طفره میرفت.
دنا اندیشید، دروغ میگوید. و با سماجت گفت:«کمیسار، ایا به نظر شما دلیلی وجوود داته است که کسی به اتکای ان تیلور وینترپ و همسرش را به قتل برساند؟»
حدقه چشمان ساشا شدانف گشاد شد:»قتل؟افراد خانواده وینترپ؟ نی یت. نی یت»
«اصلا چیزی به ذهنتان نمیرسد؟»
بوریس شدانف گفت:«در واقع-»
ساشا شدانف کلام او را قطع کرد:«هیچ دلیلی وجود نداشت. وینترپ سفیر بزرگی بود. » ساشا از جعبه ای نقره ای رنگ سیگاری بیرون اورد ، و بوریس یا عجله به طرفش رفت تا سیگار را برای برادرش روشن کند.
ساشا شدانف پرسید:«چیز دیگری هم هست که بخواهید بدانید؟»
دنا به هر دو انان نگریست. در دل گفت، انها چیزی رااز من پنهان میکنند. اما چه چیز را؟ کل این مساله مثل راه رفتن در بازی معمای مارپیچ است که راه خروجی ندارد.«نه» همان طور که به بوریس نگاه میکرد اهسته گفت:«اگر چیزی به ذهنتان رسید ، با من تماس بگیرید. تافرداصبح در هتل سواستوپل هستم»
بوریس شدانف گفت:«به وطن باز میگردید؟»
«بله. هواپیمای من فردا بعد ازظهراینجا راترک میکند»
»من-»بوریس شدانف خواست چیزی بگوید ؛ اما به بردارش نگاه کرد و خاموش ماندد.
دنا گفت:«خدا حافظ»
«پراشایته»(خداحافظ)
«پراشایته»

دنا پس از بازگشت به اتاقش به مت بیکر تلفن زد.
«مت. اینجا چیز مشکوکی وجود دارد ؛ اما من نمیتوانم از ان سر در بیاورم.لعنتی. این احساس را دارم که حتی اگر ماه ها در اینجا بمانم ، هیچ اطلاعات سودمندی عایدم نخواهد شد. فردا صبح به خانه باز میگردم»
اینجا چیز مشکوکی وجود دارد ؛ اما من نمیتوانم از ان سر در بیاورم.لعنتی. این احساس را دارم که حتی اگر ماه ها در اینجا بمانم ، هیچ اطلاعات سودمندی عایدم نخواهد شد. فردا صبح به خانه باز میگردم
نوار تمام شد.

فرودگاه شره متیوو 2 انشب شلوغ بود. دنا که منتظر هواپیمایش بود ، باز هم همان احساس ناراحت کننده را داشت که کسی او را می پاید. جمعیت را از نظر گذراند ، اما نتوانست فرد بخصوصی را شناسایی کند. انها یک جایی همین طرفها هستند. و اطمینانی که از این بابت داشت باعث شد بر خود بلرزد.

M mehrane
1390,06,21, ساعت : 11:56 قبل از ظهر
فصل بیست و یک
خانم دیلی و کمال در فرودگاه دالس به استقبال دناامده بودند. دنا متوجه نشده بود که چقدر دلش برای کمال تنگ شده بود. بازوانش را دور بدن او حلقه کرد و محکم در اغوشش گرفت.
کمال گفت:«سلام ، دنا. خوشحالم که به خانه برگشتی.برایم خرس روسی سوغاتی اورده ای؟»
»اورده ام. اما میخواستم رفویش کنم، دررفت»
کمال خندید :«حالا دیگر پیش ما می مانی؟»
دنابه گرمی گفت:«البته که می مانم»
خانم دیلی لبخند زنان گفت:«دوشیزه ایوانز، چه خبر خوشی. خیلی خوشحالم که شما برگشتید»
دنا گفت:«من هم خیلی خوشحالم که برگشتم»

د راتومبیل در راه بازگشت به اپارتمان ، دنا گفت:«کمال،حالا بازوی تازه ات را دوست داری؟به ان عادت کرده ای؟»
«خنکه»
«خیلی خشوحالم . اوضاع مدرسه چطور پیش می رود؟»
«خیلی گند و مزخرف نیست»
«دیگر در مدرسه دعوا نمیکنی؟»
»نه»
«عیزیم این عالیه» دنا برای لحظه ای به او نگریست. کمال به نوعی متفاوت از گذشته به نظر میرسید. تقریبا سر به زیر و ارام شده بود. مثل ان بود که وقوع پیشامدی او. راعوض کرده است. اما ان پیشامد هر چه بود او یقینا پسر شادی به نظر می رسید.
هنگامی که به اپارتمان رسیدند دنا گفت:«باید به استودیو بروم. اما زود بر میگردم و ماشام را با هم صرف خواهیم کرد. به مک دونالد میرویم. همان جایی کهعادت داشتیم با جف برویم»

هنگامی که دنا وارد ساختمان عظیم دبیلو تی ان شد، چنین به نظرش رسید که برای یک قرن از انجا دور بوده است. همان طور که به سمت دفتر مت بیکر پیش میرفت پنج شش نفر از کارمندان به او خوشامد گفتند و احوالپرسی کردند.
«دنا خوشحالیم که برگشتی. دلمان برایت تنگ شده بود »
«من هم خوشحالم که برگشتم»
«هی . نگاه کنید کی اینجاست. سفر خوش گذاشت؟»
«عالی بود. ممنون»
«اینجابدون تو لطفی ندارد»
هنگامی که دنا وارد دفتر مت شد ، مت گفت:«لاغر شده ای. رنگ و رویت پریده . حالت خوبه؟»
«ای؛ بد نیستم. مت»
«بنشین»
دنا روی صندلی نشست.
«مثل این که خوب نخوابیده ای؟»
»نه زیاد»
«راستی ، از وقتی تو رفته ای امار تماشاگران شبکه ما خیلی پایین امده»
«متاسفم»
«الیوت خوشحال است. که از این ماجرا دست کشیده ای. نگرانت بود» مت از اینکه خودش چقدر نگران دنابود، حرفی به میان نیاورد.
انها حدود نیم ساعت با هم صحبت کردند.
موقعی که دنابه دفترش بازگشت ؛ الیویا گفت:«خوش امدی. خیلی وقت بود که-»تلفن زنگ زد. او گوشی را برداشت.:«دفتر دوشیزه ایوانز..یک لحظه لطفا» الیویا رو به دنا کرد و گفت:«پاملاهادسن روی خط یک است»
«الانبا او صحبت میکنم» دنا به دفترش رفت و گوشی را برداشت :«سلام ، پاملا»
«سلام ، دنا. بالاخره امدی! چقدر نگرانت بودیم. این روزها روسیه جای خیلی امنی نیست»
دنا خندید :«بله. میدانم . دوستی برایم افشاننده فلفل خرید»
«دلمان برایت خیلی تنگ شده بود. من و راجر خیلی دوست داریم که امروز بعد از ظهر برای صرف چای به منزل ما بیایی. کاری نداری؟»
«نه»
«ساعت سه خوب است؟»
«عالی است»
باقی ان روز صبح، به اماده کردن اخبار شب گذشت.

ساعت سه بعد ازظهر ، سزار به استقبال دنا دم در امد.
«دوشیزه ایوانز!» لبخند پهنی بر لبانش بود:«چقدر از دیدنتان خوشحالم. به خانه خوش امدید»
«ممنون . سزار . حال تو چطور است؟»
«عالی.ممنونم»
«ایاخانم و اقای -»
«بله. منتظرتان هستند. می شود کتتان را گیرم؟»
هنگامی که دنا به اتاق پذیرایی وارد شد، راجر و پاملا هر دو به طور همزمان با خوشحالی گفتند:«دنا!»
پاملا هادسن او را بغل کرد و بوسید:«بانوی ماجراجو بازگشته است»
راجر هادسن گفت:«خسته به نظر میرسی»
«هر کس مرام یبیند همین را میکوید»
راجر گفت :«بفرما بنشین،بنشین»
مستخدمه ای در حالی که یک سینی محتوی ؛ چای، بیسکویت،کلوچه و نان کرو اسان حمل میکرد ، داخل اتاق شد. پاملا چای ریخت.
انها روی مبل نشستند. و راجر گفت:«خوب بگوو ببینم چطور شد»
«این طور شد که متاسفانه من هیچ چیزی دستگیرم نشد. کاملا مایوس و درمانده ام» دنا نفس عمیقی کشید و افزود:«مردی را به نام دیتر زاندر ملاقات کردم که میکفت تیلور وینترپ برایش پرونده سازی کرده و او را به زندان انداخته است، و هنگامی که در زندان به سر میبرد ، خانواده او در حریقی جان باخته اند. او وینترپ را مسوول مرگ انها میداند»
پاملا گفت:«پس این مرد انگیزه ای برای قتل تمام افراد خانواده وینترپ را داشته است»
دنا گفت:«همین طور است. اما ماجرا به همین جا ختم نمیشود . من در فرانسه با مردی به نام مارسل فالکون صحبت کردم ، که تنها پسرش توسط راننده ای که او را زیر گرفت و از صخنه گریخت ، کشته شده است. راننده تیلور وینترپ ابتدا خودش را مقصر معرفی کرد، اما حالا ادعا میکند که خود تیلور وینترپ در شب حادثه راننده ان اتومبیل بوده است»
راجر متفکرانه گفت:«فالکون عضو کمیسیون ناتو در بروکسل بود»
«درست است. و راننده وینترپ به او گفته که خود تیلور وینترپ بود که پسر اورا کشت»
«جالبه»
«خیلی . ایا تا به حال نام وینچنت مانچینو را شنیده اید؟»
راجر هادسن لحظه ای فکر کردو سپس گفت:«نه»
«او عضو مافیاست. تیلور وینترپ دختر اورا حامله کرد . دختر را نزد یک دکتر قلابی فرستاد و دخترک بچه اش را سقط کرد و رحمش را هم از دست داد. دختر اکنون در صومعه ای به سر می برد و مادرش هم در اسایشگاه روانی بستری است»
«خدای من»
«نکته مهم این است که هر سه نفر برای گرفتن انتقامی سخت از وینترپ انگیزه هایی بسیار قوی داشته اند» دنا اهی از سر یاس بر اورد«اما افسوس که نمیتوانم چیزی را ثابت کنم»
راجر متفکرانه به او نگریست:«بنابراین تیلور وینترپ به خاطر انجام ان کارهای وحشتناک حقیقتا گناهکار بوده است»
«در این مورد شکی نیست . راجر. من با ان سه نفر صحبت کردم.هر کدامشان که در پس این جنایت باشد، قتل ها را فوق العاده هوشمندانه طراحی و اجراکرده است. هیچ سرنخی در دست نیست-هیچ. هر قتلی دارای شیوه عمل متفاوتی بوده و بنابر این هیچ الگوی واضحی وجود ندارد. جزییات هر قتلی به دقت به اجرا درامده و هیچ مدارکی بر حسب تصادف باقی نمانده است. برای هیچ کدام از قتل ها شاهدی وجود ندارد»
پاملا متفکرانه گفت:«میدانم که خیلی بعید به نظر میرسد اما- ایا ممکن است که همه انها در ارتکاب این جنایات همکاری کرده باشند تا انتقام بگیرند؟»
دناسرش را به علامت منفی تکان داد:«فکر نمیکنم تبانی ای در کاربوده باشد. اشخاصی که من با ایشان صحبت کردم ادم های بسیار قدرتمندی هستند. به نظر من هر کدام از انها مایل بوده اینکار را به تنهایی انجام بدهد و یکی از انها گناهکار است»
اما کدام یک؟
دنا ناگهان به ساعت مچی اش نگاه کرد.«لطفا مراببخشید . به کمال قول داده ام او را برای صرف شام به رستوران مک دونالد ببرم. و. اگر عجله کنم، میتوانم این کار را پیش از رفتن به سر کار انجام بدهم»
پاملا گفت:«البته، عزیزم، کاملا درک میکنیم. ممنون که سری به ما زدی»
دنااز جا برخاست که برود«و از هر دوی شما به خاطر چای دلپذیر و حمایت معنوی تان ممنونم»

M mehrane
1390,06,22, ساعت : 10:20 قبل از ظهر
دنا صبح روز دوشنبه در حالی که کمال را به مدرسه میبرد گفت:«چقدر دلم برای این کار تنگ شده بود، و حالا دوباره سر کارم برگشته ام»
کمال خمیازه ای کشید و گفت:«خوشحالم»
دنا متوجه شد که از وقتی که از خوای بیدار شده است مرتب خمیازه میکشد پرسید:«دیشب خوب خوابیدی؟»
«اره فکرکنم خوب خوابیدم»
و دوباره خمیازه کشید.
دنا پرسید:«در مدرسه چه کار میکنی؟»
«منظورت علاوه بر خواندن درس وحشتناک تاریخ و انگلیسی کسالت اور است؟»
«بله»
«فوتبال بازی میکنم»
«کمال زیاده از حد که از خودت کار نمیکشی، نه؟»
«نه»
دنا به ان هیکل استخوانی که در کنارش بود. نگاه کرد. به نظرش چنین رسید که قوت و انرژی تماما از وجودکمال رخت بر بسته است. او به طرز غیر عادی ارام بود. دنا از خودش پرسید که ایا بهتر نیست او را نزد دکتری ببرد تا نگاهی به او بیندازد؟شاید می بایست از این طرف و ان طرف پرس و جو کند و بفهمد ایا ویتامین هایی هست که بتواند به کمال انرژی ببخشد؟ به ساعت مچی اش نگاه کرد. نیم ساعت دیگر جلسه برای اخبار همان شب تشکیل میشد.

ساعات صبح به سرعت سپری شد، دنا از اینکه به دنیای خویش بازگشته بود احساس شادی و شعف میکرد. هنگامی که به دفترش رسید ، پاکت نامه سر بسته ای روی میزش قرار داشت. نامه را گشود. در نامه چننی نوشته شده بود:
«دوشیزه ایوانز ؛ان اطلاعاتی که میخواهید نزد من است. من در هتل سویوز مسکو اتاقی به نامتان ذخیره کرده ام. فورا بیایید. به هیچ کس در این مورد چیزی نگویید»
نامه بدون امضا بود. دنا نامه را دوباره خواند ، باورش نمیشد. ان اطلاعاتی که میخواهید نزد من است.
شک نبود که حیله ای در کار بود. اگر در روسیه پاسخ سوال او را می دانست، پس چرا همان وقتی که انجا بود ان کس، هر که بود ، چیزی به او نگفت؟دنا به ملاقاتی که با کمیسار ساشا شدانف و برادرش بوریس داشت ، فکر کرد. بوریس گویا واهمه داشت با او صحبت کند ، و ساشا مرتبا حرفش را قطع میکرد. دنا پشت میزش نشسته بود و به فکر فرو رفته بود. چطور این نامه روی میزیش قرار گرفته بود؟ ایا او را می پاییدند؟
عاقبت نتیجه گرفت ، باید این موضوع رافراموش کنم. نامه را در گیفش جا داد. به خانه برسم پاره اش میکنم.

دنا شب را باکمال گذراند. او گمان کرده بود که کمال از بازی کامپیوتری تازه ای که برایش از مسکو خریده بود خیلی سرگرم میشود. اما کمال بی تفاوت به نظر میرسید. ساعت نهشب پلک هایش روی هم افتاد.
«دنا، خوابم میاید. میخواهم بروم بخوابم»
«بسیار خوب عزیزم» دنا او را تماشا کرد که با اتاق مطالعه رفت و اندیشید ، او خیلی عوض شده است. پسر کاملا متفاوتی به نظر می رسد. خوب ، از حالا به بعد ما با هم خوایه بود. اگر چیزی ازارش میدهد می فهمم چیست. وقت ان رسیده بود که خانه را به قصد استودیو ترک کند.

در اپارتمان همسایه ، مستاجر به صفحه تلویزیون نگاه کرد و در ضبط صوت صحبت کرد.
«شخص مورد نظر برای اجرای خبر خانه را به قصد استودیوی تلویزیون ترک کرد. پسر به بستر رفته است. بانوی خانه در خیاطی میکند»

«پخش زنده است!»چراغ قرمز دوربین روشن شد.
صدای گوینده در استودیو طنین افکند:«شب بیخیر.اخبار شاعت یازده شب را از شبکه دبلیو تی ان ، بااجرای دناایوانز و ریچارد ملتون مشاهده میکنید»
دنابه دوربین لبخند زد:«شب بخیر ، من دنا ایوانز هستم»
ریچارد ملتون که در کنار او نشسته بود گفت:«و من ریچارد ملتون هستم»
دنا جرای برنامه را شروع کرد:«اخبار امشبمان را باخبر فاجعه وحشتناکی که در مالزی رخ داده است اغاز میکنیم»
دنااندیشید، من به اینجا تعلق دارم. لازم نیست دنیا را در تعقیب غازهای وحشی زیر پا بگذارم.
پخش اخبار به خوبی به انجام رسید. هنگامی که او به اپارتمانش با زگشت کمال خوابیده بود. دنا پس از گفتن شب بخیر به خانم دیلی ؛ به بستر رفت اما نمیتوانست بخوابد.
ان اطلاعاتی که میخواهید نزد من است. در هتل سویوز مسکو اتاقی با نام شما ذخیره کرده ام. فورابیایید. در اینباره به کسی چیزی نگویید.
دنا اندیشید ، این یک تله است. احمقم اگر به مسکو بروم. اما اگر این موضوع حقیقت داشته باشد ان وقت چه؟ چه کسی چنین دردسری را به جان خریده است؟و چرا؟نامه به احتمال قوی باید از سوی بوریس شدانف بشد. نکند او واقعا چیزی بداند؟ دنا همه شب بیدار بود.

صبح هنگامی که دنا برخاست ؛ به راجر هادسن تلفن زد و درباره یادداشت به او گفت.
«خدای من. نمی دانم چه بگویم»راجرهیجان زده به نظر میرسید:«یادداشت میتواند به این معنا باشد که کسی اماده است تا درباره انچه برای افراد خانواده وینترپ رخ داد حقیقت را بگوید»
«بله میدانم»
«دنا، اینکار میتواند خطرناک باشد. من که دوست ندارم بروی»
«اگر نروم هرگز حقیقت را نخواهم فهمید»
راجر مردد ماند:«فکر میکنم حق با تو باشد»
«خیلی احتیاط خواهم کرد ، اما باید بروم»
راجر هادسن با اکراه گفت:«بسیار خوب. میخواهم مرتب با من در تماس باشی»
«قول میدهم ؛ راجر»

دنا در بنگاه مسافرتی کورنیش بود، بلیترفت و برگشت به مسکو رامیخرید انروز سه شنبه بود. او در دل گفت ، امیدوارم مدت زیادی انجا نمانم. برای مت پیغامی گذاشت تا جریانات را برایش توضیح بدهد.
هنگامی که به اپارتما بازگشت، به خانم دیلی گفت:«متاسفانه باز هم باید به مسافرت بروم. فقط چند روز طول میکشد. از کمال خوب مراقبت کنید»
«نگران هیچ چیز نباشید. دوشیزه ایوانز . به ما خوش خواهد گذشت»

مستاجر اپارتمان بغل دستی از مقابل تلویزیون کناررفت و با عجله تلفنی زد.

دنا در حالی که سوار هواپیمای ائروفلوت به مقصد مسکو میشد، اندیشید ، احساس میکنم این موقعیت را قبلا تجربه کرده ام ؛ هرچند که باراولم است. شاید اشتباه بزرگی مرتکب میشوم. شاید این یک تله باشد. اما اگر پاسخ در مسکو باشد بایستی ان رابیابم. در صندلی اش به عقب تکیه داد و اماده پرواز طولانی شد.

صبح فردا ، هنگامی که هواپیما در فرودگاه شره متیوو 2 که حالا برای دنا مکانی اشنا بود فرود امد ؛ او ساکش را از روی چرخ نقاله برداشت و از ساختمان خارجشد و به کولاکی که به کلی مانع دید بود قرم گذاشت. صفی طولانی از مسافرانی که منتظر سوار شدن به تاکسی بودند ایجاد شده بود. دنا در هوای سرد و در معرض باد ایستاد ؛ و ار این که کت گرمی به تن داشت خدا را شکر کرد. چهل و پنج دقیقه بعد ؛ هنگامی که بالاخره نوبت سوار شدن او رسید مرد قوی هیکلی سعی کرد بر او پیشی بگیرد و سوار تاکسی شود.
دنا با لحن محکمی گفت:«نی یت! این تاکسی من است!» و سوار تاکسی شد.
راننده گفت:«دا؟»
«میخواهم به هتل سویوز بروم»
راننده برگشت تا به او نگاه کند و باانگلیسی دست و پا شکسته ای گفت:« مطمئنید که میخواهید به انجابروید؟»
دنا حیرتزده گفت:«چطور مگر ؟منظورتان چیست؟»
«انجا هتل خوبی نیست»
دنااز شنیدن این حرف احساس هشدار و ارزش خفیفی کرد. ایا مطمئن هستید؟ حالا دیگر برای عقب نشینی دیر شده است. رانده منتظر دریافتپاسخی بود:«بله. مُ-مطمئنم»
راننده شانه هایش را با بی اعتنایی بالا انداخت ؛ اتومبیل رادر دنده گذاشت و در میان انبوه متراکم خودرو ها که بر اثر بارش برف متراکم تر شده بود، به راه افتاد.
دنافکر کرد ، اگر در ان هتل جایی برای من ذخیره نگرده باشند ان وقت چه؟ اگر همه اینها یک شوخی احمقانه باشد ، ان وقت چه؟
هتل سویوز در محلهای کارگری در حومه شهر مسکو در خیابان لِوُبرژنایا واقع بود. انجا ساختمانی قدیمی و زشت و بدقواره با روبنایی قهوه ای رنگ بود. اما این رو بناپوسته پوسته شده و ریخته بود.
راننده پرسید:«میخواهید منتظرتان بمانم؟»
دنا برای لحظه ای مردد ماند ، سپس گفت:«نه»به راننده پول داد ؛ از تاکسی پیاده شد و هجوم هوای یخبندان او را به داخل سرسرای کثیف و کوچک ان هتل سوق داد. زن منشی پشت میز نشسته بود و مجله ای میخواند. هنگامی که دنا داخل شد سرش را بالا اورد و با حیرت به او نگاه کرد . دنا به طرف میز رفت.
«دا؟»
«فکر میکنم در اینجا اتاقی به نام من ذخیره شده است. نامم دنا ایوانز است» نفس در سینه اش حبس شده بود.
زن اهسته به علامت مثبت سر تکان داد:«بله. دنا ایوانز» او دستش را به پشت سر دراز کرد و از طاقچه کلیدی برداشت. «اتاق شماره 402، طبقه چهارم» کلید را به دست دنا داد.
«ایا نباید کارت اقامت در هتل را پر کنم؟»
زن سرش را به علامت منفی تکان داد«احتیاج به ثبت مشخصاتنیست. حالا پولش را میدهی . برای یک روز»
احساس هشدار تازه ای به دنا دست داد. ایا میشود هتلی در روسیه وجود داشته باشد که خارجی ها در ان مشخصات خود را ثبت نمی کنند؟»
یک جای کار اشکال داشت.
زن گفت:«500روبل میشود»
دنا گفت:«بایستی پولم رابه روبل تبدیل کنم. چند ساعت دیگر»
«نه. حالا به دلار میگیرم»
«بسیار خوب» دنا دست در کیفش کرد و مشتی اسکناس از ان بیرون اورد.
زن به علامت موافقت سر تکان داد. دستش را دراز کرد و شش تا از اسکناس ها را از دست دنا بیرون بیرون کشید.
فکر میکنم با این مقدار پول می توانستم این هتل را بخرم. او به اطراف نگریست:«اسانسور کجاست؟»
«اسانسور نداریم»
«اوه»از باربر هم یقینا خبری نبود. دنا ساکش را برداشت. و از پله ها بالارفت.
اتاق او حتی بدتر از انی بود که پیش بینی میکرد. اتاقی کوچک و کثیف ، با پرده هایی پاره پاره و تختی مرتب نشده بود. بوریس چگونه میخواهد با او تماس بگیرد. دنا اندیشید، این میتواند یک کلک باشد. اما چراباید کسی اینقدر خودش را به زحمت و دردسر بیندازد؟
او روی لبه تخت نشست و از پنجره کثیف به بیرون به صحنه خیابان شلوغ زیرین نگاه کرد.
با خود گفت ، عجب احمقی بودم. شاید مجبور باشم روزهای متوالی اینجا بنشینم و هیچ خبری-
دستی به نرمی به در خورد. دنا نفس عمیقی کشید و از جا برخاست. با هم اکنون این مهما حل میشد یاان که او در می یافت که اصلا معمای در کار نبوده است. دنا به طرف در رفت و ان را شکود. در راهرو کسی نبود. روی زمین پاکتی قرار داشت. ان را برداشت و به داخل برد. روی تکه کاغذی که در پاکت بود نوشته بودند:وِ دِ اِن خ، ساعت 9 شب. نا به کاغذ نگاه کرد ، سعی کرد معنای ان رابفهمد. چمدانش را گشود و کتاب راهنمایی را که خریده بود بیرون اورد. و د ان خ در کتاب توضیح داده شده بود. این طور نوشته بودند:اتحاد جماهیر شوروی، نمایشگاه موفقیت های اقتصادی. ونشانی انجا را داده بودند.

ان شب ساعت هشت ف دنا به خیابان رفت و تاکسی گرفت:«وی دی ان کی.پارک؟» او بابت تلفظ حروف مطمئن نبود.
راننده چرخید تابه او نگاه کند«و د ان خ؟ همه غرفه های انجا بسته است»
«اوه»
«هنوز هم انجا میروید؟»
«بله»
راننده شانه هایش را با بی تفاوتی بالا انداخت و تاکسی از جا کنده شد و حرکت کرد.
****************

M mehrane
1390,06,22, ساعت : 12:56 بعد از ظهر
ان پارک عظیم و وسیع، در قسمت شمال شرقی مسکو واقع بود. بر طبق انچه در کتاب راهنما امده بود، ان نمایشگاه های بزرگ و مجلل به منظور بزرگداشت عظمت اتحاد جماهیر شوروی طراحی شده بود, اما هنگامی که اقتصاد کشور سقوط کرد، بودجه ان مکان نیز قطع شد، و پارک به یاد بود مخروبه ای از عقاید متعصبانه رهبران شوروی مبدل شد. عمارت های کلاه فرنگی پر زرق و برق و نمایشی در حال ویران شدن بودند و پارک به مکان متروکه ای تبدیل شده بود.
دنااز تاکسی پیادهشد و یک مشت پول امریکایی از کیفش بیرون اورد:«اینقدر»
«دا» راننده اسکناس ها را چنگ زد و قاپید و لحظه ای بعد ناپدید شد.
دنا به اطراف نگاه کرد. او در ان پارک یخ بسته و در معرض باد ، تنها بود.
به طرف نیمکتی که در ان نزدیکی بود رفت و نشست و منتظر بوریس ماند حالا به خاطرش امد که چگونه در باغ وحش منتظر جون سینیسی مانده بود. اگر بوریس نباید ، ان وقت-؟
صدایی که از پشت سرش شنید ؛ او رامتحیر کرد:« خاروشی وِچرنی»( شب نشینی خوبی است) دنا چرخید و چشمانش از فرط حیرت گشاد شد. او انتظار بوریس شدانف را میکشید ؛ در عوض کمیسار ساشا شدانف را می دید .
«کمیسار ! اصلا توقع نداشتن-»
شدانف بالحنی جدی گفت:« دنبالم بیا» ساشا شدانف به سرعت عوض پارک را می پیمود. دنا لحظه ای مردد ماند، سپس از جا برخاست و شتابان به دنباله او را ه افتاد. شدانف وارد یک کافه کوچک فکسنی در حاشیه پارک شد و در یکی از حجره های پشتی روی نیمکت جا گرفت. تنا یک زوج در کافه بودند . دنا به طرف حجره ای که شدانف در ان نشسته بود و مقابل او نشست.
زن پیشخدمت شلخته و نامرتبی که پیش بند کثیف بسته بود به طرف انها امد:«دا؟»
شدانف گفت:« دواکوفی، پاژالوستا » ( دو تا قهوه خواهش میکنم)
او رو به دنا کرد:« مطمئن نبودم که بیایید، اما واقعا ادم سمجی هستید. این خصوصیت بعضی وقتها خیلی برای ادم گران تمام میشود»
«شما در یادداشتان گفتید که میتوانید چیزی را که من میخواهم بدانم به من بگویدد»
«بله» قهوه رسید. شدانف جرعه ای ازقهوه اش را نوشید و لحظاتی خاموش ماند. «میخواهید بدانید که ایا تیلور وینترپ و خانواده اش به قتل رسیده اند یانه»
قلب دنا تند میزد:«ایا به قتل رسیده اند؟»
«بله» این کلمه به شکل نجوایی رعب اور از دهان شدانف بیرون امد.
دنا احساس لرزی ناگهانی کرد:«میدانید چه کسی انها را کشته است؟»
«بله»
دنا نفس عمیقی کشید :«کی؟»
شدانف دستش را بالا اورد تا مانع شود دنا سوالات بیشتری بپرسد «به شما خواهم گفت، اما اول بایستی کاری برای من بکنید»
دنا به او نگاه کرد و با احتیاط گفت:«چه کاری؟»
«مرااز روسیه خارج کنید. من دیگر در ینجا در امان نیستم»
«مگر نمی توانید به فرودگاه بروید و سوار هواپیمایی بشوید و از کشور خارج شوید؟ شنیده ام که مسافرت به خارج دیگر ممنوع نیست»
«دوشیزه ایوانز عزیز، شما ادم ساده ای هستید ، خیلی ساده. درست است که اوضاع مثل روزهای قدیم و دوران کمونیست نیست، اما اگز من ان راهی را که شما پیشنهاد میکنید امتحان کنم ، پیش از ان که حتی بتوانم به فرودگاه نزدیک بشوم مرا خواهند کشت. دیوارها هنوز چشم و گوش دارند. من در معرض خطر بزرگی هستم و به کمک شما احتیاج دارم»
لحظه ای طول کشید تا دنا معنای کلمات شدانف را بفهمد. با یاس به او نگریست و گفت:«من نمی توانم شما را از این کشور بیرون ببرم –حتی نمیدانم کار را از کجا اغاز کنم»
«شما باید اینکار را برای من انجام دهید. بایستی راهی پیدا کنید. زندگی من در خطر است»
دنا برای لحظه ای فکر کرد و گفت:«میتوانم باسفیر امریکا صحبت کنم و -»
«نه!» لحن کلام ساشا شدانف قاطع و برنده بود.
«اما این تنها راهی است-»
«در سفارتخانه شما خیانت کارانی لانه کرده اند. به جز شما و ان کسی که میخواهد به شما کمک کند هیچ کس نباید چیزی بداند. سفیر شما نیمتواند به من کمک کند»
دنا ناکهان احساس نومیدی کرد. از هیچ راهی امکان نداشت که او بتواند یک کمیسار بلند مرتبه روسی را مخفیانه از خاک روسیه خارج کند. من حتی نمی توانم یک گربه را یواشکی از این کشور بیرون ببرم. و فکر دیگری به ذهنش خطو رکرد. کل این ماجرا ممکن است حقه و کلک بزرگی باشد. ساشا شدانف هیچ اطلاعات ارزشمندی ندارد. او میخواهد از من به عنوان وسیله ای برای رفتن به امریکا استفاده کند. این سفر بیهوده بوده است.
دنا گفت:«متاسفم که نمی توانم به شما کمک کنم ، کمیسار شدانف» و خشمگین از جا برخاست.
«صبر کنید! مدرک میخواهید ؟ به شما مدرک ارائه میکنم»
«چه نوع مدرکی؟»
مدتی طولانی سپری شد تا شدانف پاسخی بدهد. هنگامی که به سخن در امد گفت:«شما مرا مجبور به کاری میکنید که دوست نداشتم انجام بدهم»از جا برخاست«همراهم بیا»

سی دقیقه بعد انها از در خصوصی و پشتی دفاتر ساشا شدانف در سازمان توسعه اقتصاد بین الملل وارد شدند و ار پله ها بالا رفتند. وقتی که به دفتر شدانف رسیدند وی گفت:«به خاطر انچه میخواهم به شما بگویم مجازات خواهم شد. اما راه انتخاب دیگری ندارم» او قیافه وامانده ای به خود گرفت:«چون اگر هم اینجا بمانم کشته خواهم شد»
دنا ملاحظه کرد که شدانف به طرف گاو صندوق بزرگی که در دیوار گذاشته بودند رفت . عقربه را چند بار به سمت راست و چپ چرخاند در گاوصندوق را باز کرد و کتاب قطوری از ان بیرون اورد. ان را اورد و روی میزش گذاشت. روی جلد کتاب یا خط قرمز رنگی نوشته شدهبود کلاسیفیت سیروانی( طبقه بندی شده)
کمیسار شدانف به دنا گفت:«این اطلاعات به دقت طبقه بندی شده است» و کتابچه را گشود.
در حالی که شدانف اهسته شروع به ورق زدن صفحات کتاب کرد ؛ دنا به دقت نگاه کرد. هر صفحه حاوی عکس های رنگی هواپیماهای بمب افکن، سفینه های فضاپیما؛ موشک های نابود کننده موشک های پرتاب شده به هوا ، موشک های هوا به زمین ، سلاح های خودکار ، تانک و زیر دریایی بود.
«این نمایانگر مجموعه کامل تسلیحات روسیه است.» ان تسلیحات بسیار عظیم به نظر می امد ، فوق العاده مرگ بار بود.
«در حال حاضر ؛ روسیه بیشتر از هزار موشک قاره پیما، بیش از دو هزار کلاهک اتمی و هفتاد بمب افکن استراتژیک دارد» او همچنان که کتاب را ورق میزد به سلاح های مختلف اشاره میکرد:«این سُمبه است..این یکی تلخه است...این یکی شپشک است...این ماهی خادار...این کمانگیر...انبار تسلیحات اتمی ما با مشابه اش در ایالات متحده رقابت میکند»
«این واقعا خیلی ، خیلی تکان دهنده است»
«دوشیزه اویوانز، ارتش روسیه با مشکلات حادی روبروست. ما با بحرانی مواجه هستیم. پولی در بساط نمانده که حقوق نظامیان را پرداخت کنیم. .و روحیه انها خیلی خراب است. زمان حال چندان امیدوارکننده نیست واینده بدتر به نظر میرسد، بنابراین ارتش مجبور شده است به گذشته روی بیاورد»
دنا گفت «متاسفانه من-من نمی فهمم که چطور این-»
«هنگامی که روسیه یک ابر قدرت واقعی بود ما حتی بیشتر از ایالات متحده سلاح تولید می کردیم. حالا همه این سلاح ها بلااستفاده مانده است. دهها کشور هستند که با بی قراری خواستار انها می باشند. این تسلیحات میلیاردها دلار ارزش دارد»
دنا با بردباری گفت:«کمیسار ؛ این مشکل را درک میکنم، اما-»
«این مشکل اصلی نیست»
دنا با حیرت به او نگریست«نیست؟پس مشکل اصلی چیست؟»
شدانف کلمات بعدی اش را با دقت برگزید:«ایا تا به حال درباره کراسنویارسک-26 چیزی شنیده اید؟»
دنابه علامت منفی سرش را تکان داد:«نه»
«تعجب نمیکنم. روی هیچ نقشه جغرافیایی جا ندارد و کسانی که انجازندگی میکنند در ظاهر وجود خارجی ندارند»
«درباره چی صحبت میکنید؟»
«خواهید دید. فردا شما را به انجا میبرم. وقت ظهر در همان کافه مرا ملاقات خواهید کرد.«او دستش را روی بازوی دنا گذاشت و محکم بازویش را فشار داد.«به کسی در این باره چیزی نگویید» بافشار دستش دنا را ازار میداد «فهمیدید؟»
«بله»
«اُروبوپنو.( توافق کردیم) پس توافق کردیم»
****************
هنگام ظهر ، دنا به همان کافه کوچک واقع در پارک و د ان خ رسید. داخل کافهشد و در همان حجره قبلی نشست و منتظر ماند. سی دقیقه بعد شدانف هنوز پیدایش نشده بود. او با اضطراب از خود پرسید ؛ حالا چه اتفاقی می افتد؟
«دوبری دی ین» ساشا شدانف در حجره ایستاده بود«بلند شو برویم. بایستی خرید کنیم»
دنابا ناباوری گفت:«خرید؟»
«راه بیفت!»
دنابه دنبال او از پارک خارج شد:«خرید برای چه؟»
«برای تو»
«من احتیاج ندارم به -»
شدانف تاکسی خبر کرد و انها در سکوتی عذاب اورد به سوی مرکز خرید سر پوشیده ای روانه شدند. از تاکسی پیاده شدند و شدانف کرایه تاکسی را به راننده داد.
ساشا شدانف گفت:«برویم داخل»
انها داخل مرکز خرید شدند و ار مقابل پنج شش فروشگاه گذشتند.
هنگامی که جلوی فروشگاهی رسیدند که در ویترین ان لباس های زیر زنانه به شکلی تحریک امیز به نمایش گذاشته شده بودند شدانف از حرکت ایستاد.
او دنا را به داخل راهنمایی کرد. «اینجا»
دنا به اطراف و به ان لباس های چسبان و بدن نما نگریست :«اینجا چه می کنیم؟»
«بایستی لباسهایت را عوض کنی»
یک زن فروشنده به انها نزدیک شد و او شدانف کلمات روسی را به تندی با هم رد وبدل کردند. زن فروشنده به علامت مثبت سر تکان داد و لحظاتی بعد با یک دامن خیلی کوتاه صورتی و یک بلوز خیلی کوتاه به همان رنگ بازگشت.
شدانف باتکان سر موافقتش را ابراز داشت«دا» رو به دنا کرد و گفت:«اینها را بپوش»
دنا خودش را عقب کشید:«نه!من این لباس ها را نمی پوشم. فکر کردی-»
«باید بپوشی» لحن صدایش محکم بود.
«چرا؟»
«بعدا می فهمی»
دنا به خود گفت، این مرد یک دیوانه جنسی است. من خودم را درگیر چه بلایی کرده ام؟
شدانف تماشایش میکرد:«خوب ؛ چه میکنی؟»
دنا نفس عمیقی کشید و گفت:«بسیار خوب» به اتاقک تعویض لباس کوچکی رفت و لباس را پوشید. هنگامی که از اتاقک بیرون امد در اینه نگاه کرد و اه عمیقی کشید :«شکل روسپی ها شده ام»
شدانف گفت:«هنوز نه. بایستی کمی لوازم ارایش برایت تهیه کنیم»
«کمیسار-»
«همراهم بیا»
لباس های دنا را به زور در یک پاکت کاغذی جا دادند. دنا کت پشمی اش را پوشید سعی کرد لباسی را که پوشیده تا حد امکان از دید مردم پنهان کند. انها دوباره در ان مرکز خرید به راه افتادند. عابران به دنا نگاه میکردند و مردان لبخندهای معنادار به او میزدند. کارگری به او چشمک شد. دنا احساس خواری کرد.
»برویم این تو!»
انها مقابل یک ارایشگاه زنانه قرار داشتند. ساشا شدانف داخل شد .
دنا لحظه ای مردد ماند سپس دنبالش رفت. شدانف به طرف پیشخان رفت.
او گفت:«ائوتیومنیج»
ارایشگر لوله ای از ماتیک قرمز براق و ظرفی حاوی سرخاب را نشان او داد.
شدانف گفت:«ساویر شنست وا»(تکمیل شد) او به طرف دنا چرخید :«اینها را به لبها و گونه هایت بمال. خیلی غلیظ ارایش کن»
دنا طاقتش طاق شد. «نه. متشکرم. نمیدانم شما فکر میکنید مشغول انجام چه نوع بازی هستید ، کمیسار، اما من نمی خواهم در بازی شما نقشی داشته باشم . من به انداره کافی-»
شدانف نگاهش را در چشمان او دوخت«دوشیزه ایوانز. به شما اطمینان میدهم که این یک بازی نیست. کراسنویارسک -26 شهر بسته ای است. من یکی از معدود افراد برگزیده ای هستم که انجا حق ورود دارم. انها به تعداد خیلی ، خیلی کمی از ما اجنبی ها اجازه میدهند که زنی روسپی رایک شب به اقامتگاهمان در ان شهر بیاوریم. من تنها از این طریق میتوانم که شما را از جلوی نگهبان ها عبور بدهم. به علاوه برای این که به شما اجازه ورود بدهند باید یک بطری ودکای مرغوب هم به انها هدیه بدهم. حالا مایلید که به ان شهر برویم یا نه؟»
شهر بسته؟نگهبانها؟ تا کجا باید به خاطر این قضیه پیش برویم؟ دنا با اکراه نتیجه گرفت:«بله. مایلم که به انجا بروم»

M mehrane
1390,06,22, ساعت : 03:08 بعد از ظهر
فصل بیست و دو
یک جت نظامی در منطقه خصوصی فرودگاه شره متیوو2 منتظر بود. دنا وقتی مشاهده کرد که او و ساشا شدانف تنها مسافران ان هواپیما هسند متعجب شد.
او پرسید:«به کجا میرویم؟»
ساشا شدانف لبخندی بی روح زد و گفت:«به سیبری»
سیبری .دنا احساس کرد معده اش در هم پیچید.«اوه»
پرواز چهار ساعت طول کسید. دنا سعی کرد سر صحبت را باز کند امیدوار بود اطلاعات مختصری ار انچه پیش رویش بود به دست اورد، اما شدانف خاموش و بد عنق در صندلی اش نشسته بود.
هنگامی که هواپیما در فرودگاه کوچکی در محلی که به نظر میرسید ناکجا باشد فرود امد ؛ خودرویی موسوم به لادا2110 در باند یخزده در انتظار انها توقف کرده بود. دنا نگریست انجا دور افتاده ترین و پرت ترین مکانی بود که در عمرش دیده بود.
«انجا که میرویم-از اینجا خیلی دور است؟» و ایا هرگز به خانه باز خواهم گشت؟
«همین نزدیکی هاست. بایستی خیلی احتیاط کنیم»
احتیاط از بابت چی؟
****************
مدت کوتاهی سوار اتومبیل بودند و در ان حال جاده پر از دست انداز بود. پس از طی مسافتی به یک ایستگاه کوچک قطار رسیدند.
پنج شش نگهبان یونیفرم پوش که خود را کاملا در لباس های گرم پوشانده بودند روی سکو ایستاده بودند.
همچنان که دنا و شدانف به نگهبان ها نزدیک می شدند ؛ انها نگاه های پرتمنایی به لباس کوتاه دنا می انداختند. یکی از انها به او اشاره کرد و باپوزخند گفت:«نی وزوچی»( ادم خوش شانسی است)
«کاکا یا کرایسوایا ژنشینا!»(چه زن خوشگلی!)
شدانف خندید و چیزی به زبان روسی گفت و همه نگهبان ها خندیدند.
دنا نتیجه گرفت، من که نمی خواهم بدانم او به انها چه گفت.
شدانف سوار قطار شد و دنا این بار پریشان حالتر از همیشه به دنبال او رفت. در وسط این تندرای یخ بسته سرد و متحرک، این قطار به کجا میرود؟ سرمای هوا در قطار نزدیک به نقطه انجماد بود.
موتور شروع به کار کرد و چند دقیقه بعد قطار در حال وارد شدن به تونلی نورانی بود که در دل کوهی کنده بودند. دنا به صخره ها در دو طرف نگریست ، که تنها چند سانتی متر با قطار فاصله داشتند و احساس کرد که در رویایی عجیب و غیر منطقی است که از ذهن ناخوداگاهش برخاسته است.
او رو به شدانف کرد و پرسید:«میشود لطفا به من بگویید به کجا میرویم؟»
قطار باتکان تندی متوقف شد :«رسیدیم»
انها از قطار پیاده شدند و به طرف یک ساختمان سیمانی تک و دارای شمایل عجیب که یکصد متر دورتر واقع بود رفتند. جلوی ساختمان دو حصار دارای ظاهری تهدید امیز که بر بالایش سیم خاردار کشیده بودند قرار داشت.
سربازان سراپا مسلح در مقابل حصارها تردد میکردند و گشت میزدند . همچنان که دنا و شدانف به دروازه رسیدند سربازان سلام نظامی دادند.
شدانف نجوا کرد:«بازو در بازوی من بینداز و مرا ببوس وبخند»
دنا اندیشید ، اگر جف بفهمد. او بازو در بازوی شدانف انداخت ، گونه او را بوسید و به زور خنده عشوه گرانه سر داد.
دروازه گشوده شد و ان دو در حالی که بازودر بازوی هم داده بودند از ان عبور کردند. همچنان که کمیسار شدانف با فاحشه زیبارویش به داخل قدم گذاشت ف سربازان با حسرت نگاه میکردند. در کمال حیرت دنا، سازه ای که انها داخل ان شدند قسمت بالای یک ایستگاه اسانسور بود که به اعماق زمین میرفت. انها در اتاقک اسانسور قدم گذاشتند و در با صدای بلندی بسته شد.
در حالی که بااسانسور شروع به پایین رفتن کردند دنا پرسید:«کجا می رویم؟»
«به زیر کوه» اسانسور سرعت بیشتر و بیشتری میگرفت.
دنا با حالتی عصبی پرسید:«چند متر زیر کوه میرویم؟»
شدانف گفت:«180 متر»
دنا با ناباوری به او نگریست :«ما صد و هشتاد متر به زیر کوه میرویم.چرا؟مگر انجا چه خبر است؟»
«خواهی دید»
چند دقیقه بعد از سرعت اسانسور کاسته شد. بالاخره از حرکن ایستاد و در به طور خودکار باز شد.
کمیسار شدانف گفت:«دوشیزه ایوانز . رسیدیم»
اما اینجا کجاست؟
از اسانسور خارج شدند و هنوز حتی شش متر هم جلو نرفته بودند که دنا از فرط حیرت ایستاد. او متوجه شد که کمی پایین تر از جایی که انها قرار داشتند ، خیابان ها ی یک شهر امروزی با فروشگاه ها و رستوران ها و نمایش خانه ها واقع بود. مردان و زنان در پیاده رو ها در کنار هم قدم میزدند. و دنا متوجه شد که هیچ کس پالتو نپوشیده است. او هم کم کم گرمش شد. به طرف شدانف چرخید . گفت:«ما زیر کوه هستیم؟»
«بله . همین طور است»
«اما-» او به ان منظره باور نکردنی که مقابلش گسترده شده بود نگریست «متوجه نمی شوم. این جا دیگر کجاست؟»
«به شما که گفتم. کراستویارسک 26»
«ایا اینجا به نوعی پناهگاه زیر زمینی در مقابل حملات هوایی دشمنان است؟»
شدانف با حالتی رمز الود گفت:«دقیقا برعکس»
دنا دوباره به تمام ان ساختمان های امروزی در اطرافش نگاه کرد:»کمیسار ، علت ساخته شدن چنین مکانی چیست؟»
شدانف برای مدتی طولانی با حالتی جدی به دنا خیره شد:«شاید بهتر باشد انچه را میخواستم به شما بگویم ، فعلا نگویم»
بار دیگر احساس هشدار به دنا دست داد.
«ایا چیزی درباره پلوتونیوم میدانی؟»
«نه زیاد»
«پلوتونیوم سوخت کلاهک هسته ای و اساس و مبنای سلاح های اتمی است. تنها هدف از ساختن شهری چون کراسنویارسک-26 تولید پلوتونیوم بوده است. دوشیزه ایوانز، صد هزار دانشمند و تکنسین در اینجا کار و زندگی میکنند. در اغار به انها بهترین غذاها و لباس و امکانات زندگی و اقامت داده میشود. اما همه انها دراینجا با محدودیتی مواجه هستند»
«چه محدودیتی؟»
«انها در بدو ورود توافق کرده اند که هرگز شهر را ترک نکنند»
«منظورتان این است که-»
«انها نمیتوانند از اینجا بیرون بروند ، هرگز. انها ناچارشدند با بقیه مردم جهان کاملا قطع رابطه کنند»
دنابه مردمی که در خیابان های گرم راه میرفتند نگریست و به خودش گفت، این نمیتواند حقیقت داشته باشد.«از کجا پلوتونیون به دست می اورند؟»
«به شمانشانخواهم داد» تراموایی از راه رسید. «بیایید» شدانف سوار تراموا شد و دنا هم به او ملحق گشت. انها از خیابان شلوغ اصلی پایین رفتند و سپس وارد تونل مارپیچی شدند که با نور کمی روشن بود.
دنا به این کار بزرگ و باور نکردنی و تمام سالهایی که صرف ساختن این شهر شده بود اندیشید. بعد از چند دقیقه ، چراغ های تونل پر نورتر شد و ترموا از حرکت ایستاد. انها در قسمت ورودی یک ازمایشگاه بزرگ و نورانی بودند.
«اینجا پیاده میشویم»
دنا شدانف را دنبال کرد و باترس امیخته به احترام به اطراف نگریست. سه اکتور غول اسا در ان غار پهناور و وسیع جای گرفته بودند. دو تااز راکتورها خاموش بودند. اما سومی کار میکرد و در احاطه گروهی از تکنسین ها قرار داشت.
شدانف گفت:«دستگاه های این اتاق قادرند انقدر پلوتونیوم تولید کنند که با ان میتوان هر سه روز یک بمب اتمی درست کرد» او به راکتوری که فعال بود اشاره کرد :«ان راکتور هنوز سالی نیم تن پلوتونیوم تولید میکن که این میزان برای ساخت یک صد بمب کافی است. مقدار پلوتونیومی که در اتاق بغلی ذخیره و انباشته شده است ارزش در برابر بامیزان فدیه یک سزار روم را دارد»
دنا پرسید:«کمیسار، اگر انها اینقدر پلوتونیوم دارند، پس چرا باز هم مقادیر بیشتری تولید میکنند؟»
شدانف با دلخوری گفت:« این همان چیزی است که شما امریکایی ها ان را دوگانگی در عمل و قربانی اعمال خود شدن می نامند. انها نمی توانند راکتور را خاموش کنند چرا که برق شهر بالای سرمان را تامین میکند. اگر راکتور را خاموش کنند ، هیچ نور و حرارتی در کار نخواهد بود ، و مردم ان بالا به سرعت یخ میزنند و هلاک میشوند.»
دنا گفت:«این خیلی عجیب است . اگر-»
«صبر کنید . انچه میخواهم به شما بگویم از این هم بدتر است. به دلیل وضعیت اقتصاد روسیه دیگرپولی در بساط نیست که با ان حقوق داانشمندان و تکنیسین هایی راکه در اینجا کار میکنند بپردازند. انها ماه هاست که حقوق نگرفته اند. خانه های زیبایی که سالها قبل به انها داده اند در استانه ویرانی است ، وپولی موجود نیست که با ان خانه ها را مرمت کنند. تمام ان جلال و شکوه سابق از بین رفته است. ساکنان اینجا خیلی مایوس و درمانده اند. تناقضی را که در اینجا نهفته است مشاهده میکنید؟ ان مقدار پلوتونیومی که در اینجا ذخیره شده است میلیاردها دلار ارزش دارد ، و با وجود این کسانی که ان را تولید کرده اند چیزی در بساط ندارند و گرسنگی می کشند»
دنا اهسته گفت:«و شما فکر میکنید که احتمالا مقداری از ان پلوتونیوم را به سایر کشورها می فروشند؟»
شدانف به علامت تایید سرش را پایین اورد:«قبل از ان که تیلور وینترپ به عنوان سفیر امریکا به روسیه اعزام شود؛ رفقا راجع به کراسنویارسک-26 چیزهایی به او گفته بودند و از او پرسیده بودند که ایا حاضر است وارد این معامله بشود؟ پس از ان که وینترپ با چند نفر از دانشمندان اینجا که احساس میکردند دولت به انها خیانت کرده است صحبت کردند به انجام معامله راغب شد. اما روند این کار پیچیده بود، و او بایست صبر میکرد تا مقدمات کار یک به یک فراهم شود»
او مثل دیوانه ها شده بود . چیزی مثل این را میگفت :مقدمان کار یک به یک فراهم شده است.
دنا دیگر نفس کشیدن را دشوار می یافت.
«مدت کوتاهی پس از ان ، تیلور وینترپ به عنوان سفیر امریکا راهی روسیه شد . وینترپ و شریکش با چند نفر از دانشمندان ناراضی تبانی و تشریک مساعی کردند. و شروع به قاچاق پلوتونیوم به مقصد ده کشور از جمله لیبی ، عراق، پاکستان ، کره شمالی و چین کردند»
پس از ان که مقدمات کار یک به یک فراهم شد! مقام سفارت برای تیلور وینترپ تنها از این جهت اهمیت داشت که او برای نظارت بر عملیات در محل باشد.
کمیسار بی وقفه حرف میزد:«این کار اسانی بود، چرا که توده ای از پلوتونیوم به اندازه یک توپ تنیس ، برای ساختن یک بمب اتمی کافی است. دوشیزه ایوانز. تیلور وینترپ و شریکش میلیارد ها دلار پول به جیب زدندو انها همه چیز را درنهایت دقت و ذکاوت طراحی و اجرا کردند و هیچ کس کوچکترین شکی نبرد»
شدانف با لحن تلخی افزود:«روسیه به یک دکان قنادی شباهت پیدا کرد. با این تفاوت که به جای شیرینی ، میتوان بمب اتمی ، تانک ، هواپیماهای جنگی و سیستم های موشکی بخری»
دنا سریع هر چه می شنید به سرعت جذب و درک کند:»به چه علت تیلور وینترپ را کشتند؟»
«او دچار حرص و طمع شد و سعی کرد خودش تنها یی معاملات را انجام دهد. هنگامی که شریک وینترپ پی برد که او جه میکند ، دستور داد کلکش را بکنند»
«اما- اما دیگر چرا تمام افراد خانواده اش را کشتند؟»
«پس از ان که تیلور ونیترپ .و همسرش در اتش سوزی جان دادند، پسرش پل سعی کرد از شریک وینترپ اخاذی کند، بنابراین ان شریک پل را هم کشت. و سپس به این نتیجه رسید که خطر هنوز برطرف نشده است ، زیرا ممکن است بقیه بچه های وینترپ هم از موضوع پلوتونیوم خبر داشته باشند و خبر را منتشر کنند ، بنابرای ن دستور داد ان دو تای دیگر را هم کشتند و طوری عمل کردند که مرگ انها حادثه یا سرقتی که با مشکل مواجه شده است؛ به نظر برسد»
کمیسار شدانف با ناراحتی سرش را تکان داد:«دوشیزه ایوانز ؛ حالا از خیلی چیزها مطلع شده اید. وقتی که مرا در از روسیه خارج کنید نام ان شریک را هم به شما خواهم گفت» او به ساعت مچی اش نگاه کرد :«باید برویم»
دنابرگشت تا برای اخرین بار به راکتور خاموش ناپذیری که پلوتونیوم مرکبار را بیست و چهار ساعته تولید میکرد نگاهی بیندازد:«ایا دولت ایالات متحده از وجود کراسنویارسک-26 خبر دارد؟»
شدانف سرش را به علامت تایید پایین اورد :«اوه . بله. امریکایی ها از این بایت خیلی نگرانند. وزارت امور خارجه شما دیوانه وار در حال مذاکره با ماست، که بلکه راهی پیدا شود تا ین راکتورها را به چیزی که خطر مرگ نداشته باشد تبدیل کنند. اما هنوز که به نتیجه نرسیده اند...» او شانه هایش را بابی اعتنایی بالاانداخت.
در اسانسور ، کمیسار سدانف پرسید:«ایا نام بنگاه تحقیقات فدرال به گوشتان خورده است؟»
دنا با احتیاط به او نگریست و کفت:«بله»
«انها هم درگیر این کار هستند»
«چی؟» و پی بردن به این موضوع او را به شدت تکان داد. به همین علت بود که ژنرال بوستر همواره به من هشدار میداد که خودم را از این قضیه بیرون بکشم.
انها به سطح زمین رسیدند و از اسانسور خارج شدند.دنا متوجه شد که زنی مثل خودش لباس پوشیده و در بازوان مردی اویخته بود.
دنا خواست بگوید :«ان زن-»
«به تو که گفتم . مردان بخصوصی اجازه دارند طی روز بازنان بدنام وقت بگذرانند. اماشب که شد این زنان بایستی به اقامت گاه تحت محافظتی بروند. انها نباید راجع به ان چه در زیر زمین رخ میدهد چیزی بدانند»
همان طور که راه میرفتند ، دنا متوجه شد که ویترین بیشتر مغازه ها خالی است.
تمام شکوه و جلال سابق از بین رفته است. دولت دیگر پولی ندارد که به دانشمندان و تکنیسین هایی که اینجا کار میکنند حقوق بدهد. ماههاست که به انها حقوقی پرداخت نشده است. دنا به ساختمان بلندی در یک گوشه نگاه کردو متوجهشد کهبر بالای ان به جای ساعت ، ابزار بزرگی نصب شده است.
پرسید:«این چیست؟»
«شمارنده گایگر برای ردیابی و اندازه گیری میزان رادیو اکتیویته. این دستگاه در شرایطی که مشکلی در رابطه با راکتور ها پیش بیاید هشدار میدهد» انا داخل کوچه ای فرعی شدند که پر از مجتمع های اپارتمانی بود«اپارتمان من اینجاست. ما باید مدتی اینجا بمانیم تا کسی مشکوک نشود. اف بی اس همه را تحت نظر دارد»
«اف بی اس؟»
«بله. در گذشته ان را کا گ ب می نامیدند. حالا اسمش را عوض کرده اند . منتها تنها چیزی که عوض شده اسمش است»
اپارتمان شدانف بزرگ بود و معلوم بود زمانی مجلل بوده است اما حالا کثیف و کهنه شده بود. پرده ها پاره پاره ، فرش ها نخ نما، و. مبل ها احتیاج به تعویض رویه و فنر داشتند.
دنا روی مبلی نشست و به انچه ساشا شدانف درباره بنگاه تحقیقات فدرال به او گفته بود اندیشید و جف گفته بود، این بنگاه یک پوشش است. فعالیت واقعی بنگاه تحقیقات فدارال جاسوسی درباره سازمانهای جاسوسی خارجی است.تیلور وینترپ زمانی مدیر بنگاه تحقیقات فدرال بود باویکتور بوستر کار میکرد.
به تو توصیه میکنم تا می توانی فاصله ات را با ژنرال بوستر حفظ کنی.
و ملاقات او با بوستر. نمی شود شما روزنامه نگارهای لعنتی بگذارید مرده هازیر خاک راحت باشند؟ به شما میدهم که از این قضیه دور بمانید. ژنرال بوستر سازمان مخفی گسترده ای داشت که به کمک ان می توانست قتل ها را طراحی و اجرا کند.
و جک استون سعی داشت از او حمایت کند. مراقب باشید. اگر ویکتور بوستر بفهمد که من با شما صحبت کرده ام دمار از روزگارم در می اورد..
جاسوسان بنگاه تحقیقات فدرال در همه جا بودند و ناگهان دنا احساس بی پناهی و درماندگی کرد.
ساشا شدانف به ساعت مچی اش نگاه کرد :«وقت ان است که برویم. در این مورد که چطور میخواهی مرا از کشور خارج کنی فکری به خاطرت رسیده است؟»
دنا اهسته گفت:«بله. فکر میکنم بتوانم ترتیبش را بدهم. احتیاج به کمی وقت دارد»

M mehrane
1390,06,22, ساعت : 06:29 بعد از ظهر
هنگامی که هواپیما دوباره به مسکو بازگشت و بر زمین فرود امد ، دو اتومبیل منتظرشان بود. شدانف تکه کاغذی به دست دنا داد.
«من در مجموعه اپارتمان های چیاکا نزد دوستی اقامت دارم. هیچ کس نمی داند که من انجا هستم. انجا محلی است که شما ان را خانه امن می نامید. این هم نشانی انجاست. من دیگر نمی توانم به خانه خودم برگردم. امشب ساعت 8 شب به این ادرس بیا. بایستی از نقشه شما مطلع شوم»
دناسرش را به علامت موافقت تکان داد:»بسیار خوب. باید به یک شخص با نفوذ تلفن بزنم»

هنگامی که دنا به سرسرای هتل سویوز بازگشت، زنی که پشت میز نشسته بود به او خیره شد. دنا اندیشید ، سرزنشش نمی کنم. بایستی هر چه زودتر از شر این لباسهای زشت و زننده خلاص شوم.
او داخل اتاقش شد و قبل از ان که تلفنی بزند لباس هایش رادر اورد و لباس های خودش را پوشید. همچنان که خط تلفن بوق ازاد میزد او در دل دعا میخواند. خواهش میکنم در خانه باشید. خواهش میکنم گوشی را بردارید. او صدای دلنشین سزار را شنید.
«منزل خانواده هادسن»
«سزار، ایا اقای هادسن خانه است؟»دنا متوجه شد که نفس در سینه اش حبس شده است.
«دوشیزه ایوانز!چقدر از شنیدن صدایتان خوشحالم. بله، اقای هادسن در خانه هستند. یک لحظه گوشی ، لطفا»
دنا احساس کرد که بدنش از احساس ارامش به لرزه افتاده است.
اگر کسی در دنیا وجود داشت که می توانست ساشا شدانف را با ایالات متحده ببرد ان شخص فقط راجر هادسن بود.
صدای راجر لحظه ای بعد روی خط به گوش رسید:«دنا؟»
«راجر ، اوه، خدا را شکر که پیدایت کردم!»
«چه شده است؟حالت خوبه؟ کجایی؟»
«در مسکو هستم. فهمیدم که چرا تیلور وینترپ و خانواده اش به قتل رسیدند»
«چی؟خدای من. تو چطور-»
«وقتی ببینمت همه چیز را به طور مفصل برایت تعریف خواهم کرد. راجر ؛ با این که خیلی از بابت ایجاد مزاحمت برای تو شرمنده ام ، اما میخواستم برای رفع مشکلی از تو کمک بگیرم. یک مقام بلند پایه و مهم روسی هست که میخواهد به امریکا فرار کند. اسم او ساشا شدانف است. اینجازندگی اش در خطر است. او پاسخ تمام مسایل را میداند. بایستی او را از اینجا خارج کنیم. و هر چه سریع تر !ایا تو میتوانی به ما کمک بکنی؟»
«دنا هیچ کدام از ما دو نفر نباید درگیر چنین مسایلی بشویم. ممکن است هر دو مان به دردسر بیفتیم»
«باید بختمان را امتحان کنیم. راه چاره دیگری نداریم. این موضوع خیلی مهم است. این کار می بایست انجام بشود»
«دنا ، از این ماجرا خوشم نمی اید»
«متاسفم که پای تو را به این ماجرا کشاندم. اما کس دیگری را نداشتم که به او روی بیاورم»
«لعنت بر،من -» او مکثی کرد سپس گفت:«بسیار خوب. بهترین کار در حال حاضر ان است که او را به سفارت امریکا ببری. انجا در امان است تا بعد بتوانیم برای بردن او به ایلات متحده نقشه ای بکشیم»
«او دلش نمیخواهد به سفارت امریکا برود. به اعضای سفارت اعتماد ندارد»
«راه دیگری وجود ندارد. توسط یک خط مطمئن و مستقیم به سفیر تلفن میزنم و به او میگویم که مواظب باشد از این فرد روسی حمایت و مراقبت لازم را به عمل بیاید. شدانف حالا کجاست؟»
«در مجموعه اپارتمان های چیاکا منتظر من است. در انجا نزد دوستی اقامت دارد. میخواهم انجا به ملاقاتش بروم»
«بسیار خوب. دنا وقتی که دنبالش رفتی ، به همراه او مستقیما به سفارت امریکا بروید. سر راهتان جایی توقف نکنید.»
دنا موجی از ارامش را احساس کرد:«منون راجر. واقعا ازت ممنونم!»
«دنا مراقب باش»
«مراقبم»
«بعدا با هم صحبت خواهیم کرد»

ممنون راجر. واقعا ازت ممنونم.
دنا مراقب باش.
مراقبم.
بعدا با هم صحبت خواهیم کرد.

نوار تمام میشود.

ساعت هفت و نیم ؛ دنااز طریق قسمت ورودی کارکنان از هتل سویوز بیرون خزید. او از کوچه ای پایین رفت از باد سرد و گزنده به شدت می لرزید. کتش را محکم به دور خودش پیچید. اما سرما تا مغز استخوانش نفوذ میکرد. دنا دو تقاطع پیش رفت. اطمینان حاصل کرد که کسی تعقیبش نمیکند. در اولین گوشه شلوغ خیابان ، یک تاکسی صدا زد و ادرسی را که ساشا شدانف به او داده بود به راننده داد. پانزده دقیقه بعد تاکسی مقابل مجتمع اپارتمانی بی نام و نشان توقف کرد.
راننده پرسید:«میخواهید صبرکنم؟»
«نه» کمیسار شدانف احتمالا خودرویی داشت. دنا چند دلار از کیفش بیرون اورد دستش را به طرف راننده دراز کرد و راننده غرغری کرد و همه را گرفت. دنارفتن او را تماشا کرد و داخل ساختمان شد. راهرو خلوت بود. او به تکه کاغذی که در دستش بود نگاه کرد اپارتمان 2 بی ایی. از راه پله های کثیف بالا رفت و به طبقه دوم قدم گذاشت. مقابل او راهرویی طولانی قرار داشت.
دنا اهسته در ان پیش میرفت. به شماره های روی در ها نگاه میکرد. 5بی ایی....4 بی ایی....3بی ایی...لای در اپارتمان 2بی ایی باز بود. او وحشت کرد. با احتیاط در را کمی بازتر کرد. و به داخل قدم گذااشت. اپاترمان در تاریکی فرو رفته بود.
»کمیسار؟» منتظر ماند. پاسخی نشنید. «کمیسار شدانف؟» سکوتی سنگین برخانه حکم فرما بود. اتاق خواب جلوتر بود ؛ و دنا به طرف ان رفت :»کمیسار شدانف...»
به محض این که وارد اتاق خواب تاریک شد ؛ روی چیزی سکندری خورد و به زمین افتاد. او روی چیزی نرم و خیس افتاده بود. دنا با وجودی اکنده از انزجار با تقلا برخاست. کورمال کورمال دست به دیوار کشید تا بالاخره کلید چراغ برق را پیدا کرد. ان را فشرد ، و اتاق نورانی شد. دست هایش پوشیده از خون بود.جسمی که روی ان سکندری خورده بود ؛ روی زمین قرار داشت:جنازه ساشا شدانف. اوطاقباز افتاده بود ،سینه اش غرق در خون بود گلویش را گوش تا گوش برید ه بودند.
دنا فریاد زد. همین که فریاد از گلویش خارج شد نگاهش به تخت افتاد و جنازه خون الود زنی میانسال را دید که کیسه پلاستیکی روی سرش کشیده و ان را محکم به گردنش بسته بودند. دنا احساس کرد موهای تنش سیخ شد.
او با حالتی جنون امیز از پله ها ی محتمع اپارتمانی پایین رفت.
ان مرد کنار پنجره اپارتمانی در ساختمان ان سوی خیابان ایستاده بود ، جا گلوله ای تفنک را که سی گلوله در خود جای میداد ، بار تفنگ آار-7 که دارای صدا خفه کن بود ، میکرد .مرد روی تفنگش دوربینی که تا شصت متر برد داشت ، کار گذاشته بود. با وقار اسوده و ارام یک تیرانداز حرفه ای کار میکرد. این کار اسانی بود. هر ان توقع میرفت که ان زن از ساختمان بیرون بیاید. از فکر این که زن از یافتن دوجنازه خون الود چقدر وحشت کرده است خنده بر لبانش امد. حالا نوبت خودش بود.
در مجتمع اپارتمانی ان سوی خیابان با حرکتی سریع و ناگهانی باز شد. و مرد با دقت و احتیاط تفنگ راروی شانه اش قرار داد. از طریق دوربین سوار شده روی تفنگ ؛ چهره دنا را همانطور که از ساختمان به خیابان میدوید دید. دنا با حالتی وحشت زده به اطراف نگاه کرد ، سعی میکرد تصمیم بگیرد از کدام راه برود. مرد با دقت نشانه گرفت تا مطمئن شود که دنا درست در مرکز دوربین است و به ارامی ماشه را چکاند.
در هان لحظه ، اتوبوسی جلوی ساختمان توقف کرد و بارش گلوله ها به بالای اتوبوس برخورد کرد وبخشی از سقف رااز جا کند. تیرانداز به سمت مقابل و پایین نگاه کرد. باورش نمیشد. بعضی از گلوله ها روی اجرهای نمای بیرونی ساختما ن کمانه کرده بود اما هدف اسیبی ندیده بود. مردماز اتوبوس بیرون می ریختند و فریاد میزدند. مرد دانست که باید هر چه زودتر از انجا برود. زن داشت دوان دوان از خیابان پایین میرفت . جای نگرانی نیست. دیگران حسابش را میرسند.

سطح خیابان ها یخ بسته بود. و باد زوزه ای می کشید ، اما دنا اصلا متوجه نبود، در حالت وحشت کامل به سر میبرد. دوتقاطع جلوتر به هتلی رسید و به سرسرای ان دوید.
او خطاب به کارمندی که پشت میز نشسته بود گفت:«تلفن؟»
مرد جوان نگاهی به دستهای خون الود او انداخت و عقب عقب رفت.
«تلفن!» دنا تقریبا فریاد میزد.
کارمند با حالت عصبی به طرف باجه تلفنی که در گوشه ای از سراسرا قرار داشت اشاره کرد. دنا شتاب زده به سوی ان رفت. از کیفش یک کارت تلفن بیرون اورد و با انگشتان لرزان شماره تلفنچی را گرفت.
«میخواهم به امریکا تلفن بزنم» دستانش می لرزید. از میان صدای به هم خوردن دندان هایش ، اوشماره کارت و شماره تلفن منزل راجر هادسن را به تلفنچی داد و منتظر ماند. پس از مدتی که به نظرش مانند ابدیتی بود ، صدای سزار را از ان سوی خط شنید.
«منزل اقای هادسن»
«سزار! بایستی با اقای هادسن حرف بزنم فوری» بغض گلویش را گرفته بود.
«دوشیزه ایوانز ، شمایید؟»
«عجله کن سزار، عجله کن!»
دقیقه ای بعد دنا صدای راجر را شنید:«دنا؟»
«راجر!» دانه های اشک روی صورت دنا جاری شد:«او-او مرده است. انها او و دوستش را کُ-کشتند»
«چی؟خدای من. دنا . نمیدانم چه-تو هم اسیب دیده ای؟»
«نه..اما انها سعی دارند مرا هم بکشند»
«حالا به دقت گوش کن. یک هواپیمای متعلق به شرکت ایرفرانس نیمه شب امشب مسکو را به قصد واشینگتن ترک میکند. برایت در ان هواپیما جاذخیره میکنم. مطمئن شو که تا فرودگاه کسی تعقیبت نمیکند.با تاکسی به انجا نرو. یکراست برو هتل متروپل. این هتل اتوبوسهایی به مقصد فرودگاه دارد که با فواصل زمانی منظم از هتل به سوی فرودگاه حرکت میکنند. سوار یکی از انها شو. قاطی جمعیت شو. در فرودگاه واشینگتن به استقبالت میایم. به خاطر خدا، مراقب خودت باش!»
«باشه راجر ممنونم»
دنا گوشی تلفن را سر جایش گذاشت. برای لحظه ای انجا ایستاد. قادر به حرکت نبود. وجودش از ترس و دلهره اکنده بود. نمی توانست منظره اجساد خون الود شدانف و دوستش را از ذهنش بیرون کند. نفس عمیقی کشید و از باجه خارج شد. از مقابل کارمند هتل که با سوءظن نگاهش میکرد رد شدو به شب سرد و یخ بسته قدم گذاشت.
یک تاکسی به خاطر او کنار خیابان توقف کرد وکنارش ایستاد. و رانده به زبان روسی چیزی گفت.
دنا گفت:«نی یت» با عجله پیاده از خیابان پایین رفت. اول بایستی به هتلش باز میگشت.

به محض ان که راجر گوشی تلفن را پایین گذاشت پاملا از در جلویی داخل منزل شد.
«دنا دوباره از مسکو تلفن زد. فهمیده که چرا افراد خانواده وینترپ به قتل رسیده اند»
پاملا گفت:« پس ما باید هر چه زودتر از شرش خلاص شویم»
«من سعی کردم. گفتم تیراندازی را سراغش بفرستند اما اشکالی پیش امد»
پاملا نگاهی تحقیر امیز به شوهرش انداخت:«ای احمق. دوباره بهشان تلفن بزن. و در ضمن راجر...»
«بله؟»
«به انها بگو یک جوری این دختره را بکشند که حادثه جلوه کند»

M mehrane
1390,06,23, ساعت : 02:31 بعد از ظهر
فصل بیست و سه
در ریون هیل، یک علامت قرمز بت مضمون ورود به این منطقه ممنوع و حصاری بلند و اهنین ، دنیا را از زمین های جنگلی مرکز که بنگاه تحقیقات فدارال در انگلستان بر پا کرده بود جدا میکند. پشت ان پایگاه به شدن تحت مراقبت ؛ تعداد زیادی بشقابکهای ماهواره ای خطوط تلفنی بین المللی و ارتباطات موج کوتاه را که از بریتانیا عبور میکند کنترل میکنند. در خانه ای سیمانی در مرکز این مجموعه چهارمرد در حال تماشای صفحه بزرگ تلویزیون بودند.
«اسکاتی ، ببین کجاست؟»
انها مشاهده کردند که باحرکت بشقابک ماهواره ، تصویر تلویزیونی داخلی اپراتمان برایتون را نشان داد. لحظه ای بعد تصویر دنا روی صفحه بزرگ تلوزیون ظاهر شد که این لحظه وارد شدن او به اتاقش در هتل سویوز بود.
«او برگشت»انها دیدند که دنا با عجله خون رااز دستهایش با اب و صابون شست و شروع به عوض کردن لباس هایش کرد.
یکی از مردان خنده کنان گفت:«به به ، دوباره شروع شد»
انها دنا را تماشا میکردند.
«هی مرد، دوستش دارم»مرد دیگری با عجله داخل شد:«چارلی ، حالا مرده پرست شده ای؟»
«راجع به چی صحبت میکنی؟»
«به زودی با یک حادثه مرگبار راهی ان دنیایش میکنیم»
دنا لباسش را عوض کرد و به ساعت مچی اش نگریست. هنوز خیلی وقت باقی بود تا اتوبوس هتل متروپل به سوی فرودگاه را سوار شود. با اضطرابی که هر لحظه بیشتر میشد ، با عجله از پله ها پایین رفت و وارد سرسرا شد. از زن چاق خبری نبود.
او به خیابان قدم گذاشت. هوا باز هم سردتر شده بود. باد با بیقراری می وزید و زوزه مرگ سر می داد. یک تاکسی مقابل پای دنا متوقف شد.
«تاکسی؟»
سوار تاکسی نشو. یکراست به هتل متروپل برو. هتل اتوبوسهایی دارد که به فواصل منظم هتل را به مقصد فرودگاه ترک میکنند.
«نی یت»
دنا در خیابان منجمد شروع به قدم زدن کرد. مردم با عجله از کنار او رد میشدند و گاه به او تنه میزدند. عجله داشتند به گرمی خانه ها یا دفاترشان پناه ببرند. همچنان که دنا به نقطه شلوغی از خیابان رسید و منتظر بود که به ان سوی خیابان برود ؛ احساس کرد که یک نفر از پشت محکم هلش داد و او به وسط خیابان جلوی کامیونی که به سرعت می امد پرتاب شد. روی یک تکه یخ سر خورد و به پشت روی زمین افتاد. با وحشت به کامیون غول اسا که به سرعت به طرفش میامد نگاه کرد.
در اخرین ثانیه راننده که صورتش از ترس رنگ گچ شده بود فرمان را به سرعت چرخاند به طوری که کامیون مستقیما از روی دنا رد شود. برای یک لحظه دنا در تاریکی بود ، صدای غرش موتور و زنجیر چرخ متصل به لاستیک های غول پیکر ان کامیون در گشوهایش پیچیده بود.
ناگهان دنا دوباره اسمان را دید. کایون رفته بود. با حالتی متزلزل روی زمین نشست. مردم به او کمک کردند به پا خیزد. او به اطراف نگریست و ام کسی را که به جلو هلش داده بود جست و جو کرد ، اما هر کسی در ان جمعیت میتوانست این کار را کرده باشد. چند نفس عمیق کشید و سعی کرد دوباره حالت عادی اش را باز یابد. اشخاصی که دورش را گرفته بودند به زبان روسی سرش داد می کشیدند. جمعیت حالا به او فشار می اورد. وحشت زده اش کرده بودند.
دنا با حالتی امیدوار گفت
:«هتل متروپل؟»
گروهی از پسران جوان نزدیکش شدند:«بسیار خوب. ما تو را به انجا میبریم»

خدا را شکر که سرسرای هتل کتروپل گرم بود ؛ و مملو از گردشگران و بازرگانان بود. قاطی جمعیت شو. در فرودگاه واشینگتن به استقبالت میایم.
دنا به پادو گفت:«اتوبوس بعدی کی به طرف فرودگاه حرکت میکند؟»
«سی دقیقه دیگر ؛ گازاپاژا»( خانم)
»متشکرم»
او روی صندلی نشست، به دشواری نفس میکشید ، سعی کرد ان وحشت ناگفتنی را از ذهنش بزداید. وجودش از ترس اکنده بود. چه کسی سعی در کشتن او داشت. و چرا؟ و ایا کمال در امان بود؟
پادو به طرف دنا امد. «اتوبوس فرودگاه اینجاست»
دنا نخستین کسی بود که سوار اتوبوس شد. در قسمت عقبی روی صنذلی نشست و چهره مسافران را بررسی کرد. انها گردشگرانی از کشورهای مختلف بودند : اروپایی ها، اسیایی ها؛ افریقایی ها و تعدا کمی امریکایی. مردی که ان سمت اتوبوس نشسته بود به او خیره شده بود.
دنا فکر کرد که قیافه اش اشنا به نظر میرسد. ایا او. مرا تعقیب میکرده است؟ متوجه شد اهنگ تنفسش تند تر شده است.
ک ساعت بعد ، هنگامی که اتوبوس در فرودگاه شره متیوو2توقف کرد دنا اخرین کسی بود که از اتوبوس پیاده شد. با عجله به ساختمان پایانه و به طرف میز مربوط به خط هواپیمای ایرفرانس رفت.
«کاری میتوانم برایتان بکنم؟»
«ایا به نام دنا ایوانز بلیتی ذخیر شده است؟»نفس در سینه دنا حبس شده بود. بگو بله ، بگو بله،بگو بله...
کارمند باجه در میان کاغذهایش جست و جو کرد و گفت:«بله. این هم بلیت شما. پولش را پرداخته اند»
خدا راجر را حفظ کند.«متشکرم»
«هواپیما بدون تاخیر پرواز خواهد کرد. پرواز شماره دویست و بیست. یک ساعت و ده دقیقه دیگر اینجا را ترک خواهد کرد»
«ایا اینجا سالن استراحت هم دارد که در ان» -دنا نزدیک بود بگوید،که در ان عده زیادی ادم جمع شده باشند -«بتوانم کمی استراحت کنم؟»
«تا انتهای همین راهرو پیش بروید بعد به سمت راست بپیچید»
«متشکرم»
سالن استراحت شلوغ بود. در انجا هیچ چیز غیر عادی د تهدید امیز به نظر نمی رسید. دنا روی یک صندلی نشست. مدت کوتاهی بعد او رهسپار امریکا و مامنش خواهد شد.

«مسافران گرامی ، لطفا برای سوار شدن به هواپیما به مقصد واشینگتن دی سی پرواز دویست و بیست به در خروجی شماره سه مراجعه کنید. خواهشمندیم گذرنامه و کارت پرواز خود را جهت ارائه به کارکنان پرواز اماده در دست داشته باشید»
دنا از جا برخاست و به طرف در خروجی سه رفت. مردی که او را از باجه هواپیمایی ائروفلوت تماشا میکرد با تلفن همراهش شروع به صحبت کرد.
«شخص مورد نظر برای سوار شدن به هواپیمابه طرف در خروجی میرود»

راجر هادسن گوشی تلفن را برداشت و شماره ای گرفت.«او با پرواز ایرفرانس شماره دویست و بیست به اینجا میاید. میخواهم در فروگاه به استقبالش بروم»
«قربان؛ میخواهید چه بالایی سرش بیاید؟»
«پیشنهاد میکنم یکی از بچه ها اورا با اتومبیل زیر بگیرد تا مردن او تصادف با اتومبیل و فرار راننده از صحنه جلوه کند»
انها در ارتفاع چهل و پنج هزار پایی به نرمی وبدون تکان در اسمانی بدون ابر پرواز میکردند. در هواپیما حتی یک صندلی خالی نبود. یک امریکایی کنار دنا نشسته بود.
او گفت:«من جورج پرایس هستم. حرفه ام برش الوار است» او چهل و چند ساله بود بینی کشیده عقابی، چشمان براق خاکستری، و سبیل داشت. «حیف شد که اینجا را ترک میکنیم؟نه؟»
یگانه هدف از برپا کردن شهری مثل کراسنویارسک-26 تولید پلوتونیوم بود که اساس سلاح های هسته ای است.
«روس ها خیلی با ما تفاوت دارند اما ادم بعد از مدتی به انها عادت میکند»
صدهزار دانشمند و تکنیسین در اینجا کار و زندگی میکنند.
«اما غذاهای انها یقینا به خوبی غذاهای فرانسوی نیست . من هر بار که به خاطر کار به اینجا می ایم خوراک های اماده باخودم میاورم»
انها نمیتوانند از شهر بیرون بروند . نمی توانند بازدید کننده ای داشته باشند . ارتباطشان را به طور کامل با جهان بیرون قطع کرده اند»
«شما به خاطر مسایل کاری به روسیه امده بودید؟»
دنا یک دفعه به زمان حال بازگشت:«برای گذراندن تعطیلات»
مرد با حیرت به او نگریست:«الان که وقت خوبی برای گذراندن تعطیلات در روسیه نیست»
هنگامی که مهماندار در راهروی بین ردیف صندلی ها با میز چرخ دار حاوی غذا مقابل انها رسید، دنا اول خواست از خوردن امتناع کند،سپس متوجه شد که گرسنه اش است. یادش نمی امد اخرین بار کی غذا خورده بود.
جورجی پرایس گفت:«خانم کوچولو، اگر یک استکان بوربون میل داشته باشید من از نوع بسیار عالی اش را با خودم دارم»
«نه متشکرم» به ساعت مچی اش نگاه کرد. تا چند ساعت دیگر در شیکاگو فرود می امدند.
هنگامی که پرواز ایرفرانس شماره دویست وبیست در فرودگاه دالس به زمین نشست چهار مرد در حال نظاره مسافرانی بودند که از هواپیما بیرون می امدند و با عبو ر از تونل خرئجی که یک سرش به هواپیما و سر دیگرش به محوطه داخل فرودگاه وصل بود وارد سالن از راه رسیده میشدند.
مردها مطمئن به خود انجا ایستاده بودند میدانستند که دنا راهی برای گریز ندارد.
یکی از انها گفت:«سرنگ را اماده کرده اید؟»
«بله»
«او را به راک کرکی پارک ببرید. رییس میخواهد این یک صحنه تصادف با اتومبیل و فرار راننده از صحنه جلوه کند»
«بسیار خوب»
چشمان انها به سمت در چرخید. مسافران به تعدادی درحالی که لباسهای ضخیم پشمی کت های پوستی کلاه دار، گوشی های پوست دار، روسری و دستکش پوشیده بودند از در بیرون می امدند. بالاخره سیل خروج مسافران قطع شد.
یکی از مردان با اخم گفت:«بروم داخل و ببینم او چرا معطل شده است»
مرد ازتونل سرپوشیده ای که مستقیما به هواپیما منتهی میشد عبور کرد و داخل هواپیمای ایرفرانس شد. یک کارمند نظافت چی سرگرم کارش بود. مرد در راهروی میان ردیف صندلی های هواپیما راه میرفت. هیچ مسافر دیگری در هواپیما نبود . در دستشو.یی ها را باز کرد. دستشویی ها خالی بودند. با عجله دوید و به مهمانداری که او هم میخواست هواپیما را ترک کند گفت:«دوشیزه ایوانز کجا نشسته بودند؟»
مهماندار هواپیما حیرت کرد:«دنا ایوانز؟ منظورت همان خانم مجری اخبار است؟»
«بله»
«ولی او که در این پرواز نبود. کاش که بود. ارزو داشتم از نزدیک می دیدمش»

جورج پرایس به دنا گفت:« خانم کوچولو، میدانی چه چیز کار الوار بری محشر است؟ ااین که محصول تو خود به خود میروید. بله ، قربان، تو فقط یک جا می نشینی و مادر طبیعت را تماشا میکنی که برای تو پول درست میکند»
صدایی از بلند گو به گوش رسید.
«مسافران عزیز تا دقایقی بعد در فرودگاه اُهیر شیکاگو به زمین خواهیم نشست. لطفا کمربند ایمنی خود را ببندید و صندلی ها را به حالت عمودی در اورید»
زنی که در ردیف صندلی های کناری نشسته بود بابدبینی گفت:«اره، صندلی ها ی خود را به حالت عمود در بیاورید . من دلم نمیخواهد طاقباز بمیرم»
کلمه مردن دنا را تکان داد. او هنوز میتوانست صدای شلیک گلوله ها را که به دیوار ان مجتمع اپارتمانی کمانه میکرد بشنود و هنوز میتوانست فشار ان دست قوی را که او را جلوی کامیون هل داد احساس کند. از فکر کردن به این که دوبار در اخرین لحظه از چنگال مرگ گریخته بود ، به خودلرزید.
دناساعاتی قبل ؛ در حالی که در سالن استراحت فرودگاه شره متیوو به انتظار نشسته بود. به خودش گفته بود که به زودی همه چیز رو به راه خواهد شد. ادمهای خوب بالاخره برنده میشوند. اما یک چیز در رابطه با گفت و گویی که با یک نفر داشت ؛ ازارش میداد. ان شخص یک حرف پریشان کننده زده بود، اما دنا به ان توجهی نکرده بود ؛ ایا این گفت و گو با مت بود؟ کمیسار شدانف؟تیم درو؟ هر چه بیشتر سعی میکرد ان حرف را به خاطر اورد بیشتر از ذهنش می گریخت.
مهماندار هواپیما در بلند گو اعلام کرد:«پرواز ایرفرانس شماره دویست و بیست اماده ترک مسکو به مقصد واشینکتن دی سی می باشد. خواهشمندیم گذرنامه ها و کارتهای پرواز را اماده در دست داشته باشید»
دنااز جا برخاست و به طرف در خروجی رفت. همچنان که خواست بلیتش را به مامور نشان دهد ناگهان به خاطر اورد که ان حرف چه بوده است:اخرین گفت و گویش با ساشا شدانف بود.
هیچ کس نمیداند که من اینجا هستم ، اینجا جایی است که شماان را خانه امن می نامید.
تنها کسی که دنا مخفیگاه ساشا شدانف را برایش اشکار کرده بود راجر هادسن بود. و بالافاصله پس از ان، شدانف به قتل رسیده بود. از همان اغاز راجر هادسن با زیرکی به یک ارتباط مبهم بین تیلور و روس ها اشاره کرده بود.
هنگامی که من در مسکو بوده ؛ شایعه ای بر زبانها جاری بود که وینترپ درگیر یک معامله پنهانی با روس هاست...
مدت کوتاهی قبل از ان که تیلور وینرپ به عنوان سفیر ما به روسیه اعزام شود، به دوستان نزدیکش گفته بود که دیگر تصمیم گرفته از مشاغل دولتی بازنشسته شود...
این وینترپ بود که رییس جمهوری را تحت فشار گذاشت تااور ا به سمت سفیر منصوب کند..
دنا به راجرو پاملا هر حرکتش را گفته بود. انها در تمام اوقات کارهای او را تحت نظر داشتند. و این تنها به یک دلیل میتوانست باشد:
راجر هادسن شریک مرموز تیلور وینترپ بود.
هنگامی که پرواز امریکن ایرالاینز در فوردگاه اهیر شیکاگو به زمین نشست دنا از پنجره به بیرون نگاه کرد. به دنبال هرچیز مشکوکی گشت. اثری نبود. همه چیز امن و ارام بود. او نفس عمیقی کشید و از هواپیما پیاده شد. اعصابش به شدت تحریک شده بود. در حالی که به پایانه قدم میگذاشت سعی کرد تا انجا که میتواند در میان تعداد زیادی مسافر حرکت کند ، و بین جمعیتی که یک ریز با هم حرف میزدند باقی بماند. او می بایست یک تلفن ضروری میکرد. طی پرواز یک فکر وحشتناک به ذهنش خطور کرده بود که باعث شده بود در خطر بودن جان خودش بی اهمیت جلوه کند. کمال. نکند او به خاطر دنا در خطر باشد؟ این فکر که بلایی سر او بیایید برایش غیر قابل تحمل بود. بایستی یک نفر را پیدا میکرد که مواظب کمال باشد. فورا یا جک استون افتاد. جک در سازمانی قدرتمند کار میکرد و میتوانست ان نوع حمایتی را که دنا و کمال به ان نیاز داشتند از انها به عمل اورد. و دنا مطمئن بود که جک ترتیب کارها را میدهد. جک از اغاز با با او همدلی و مساعدت کرده بود.
جک مسلما یکی از انها بود.
ددنا به گوشه خلوتی از پایانه رفت؛ دست به کیفش بردو شماره تلفن خصوصی را که جک استون به او داده بود بیرون اورد. به ان شماره زنگ زد. جک بالافاصله تلفن را جواب داد.
«جک استون هستم»
«جک، منم ، دنا ایوانز.دچار دردسر شده ام. به کمک احتیاج دارم»
«مگر چه شده است؟»
دنا میتوانست نگرانی را در صدای او احساس کند. «حالا نمیتوانم توضیح بدهم. اما عده ای دنبال من هستند میخواهند مرا بکشند»
«چه کسانی؟»
«نمی دانم . اما موضوع پسرم مطرخ است. کمال. نگرانش هستم. میشود کمکم کنی کسی را مامور مراقبت از او بکنم؟»
جک فورا جواب داد:«ترتیبش را خواهم داد. او حالا در خانه است؟»
«بله»
«یک نفر را به انجا می فرستم. حلا بگو خودت چطوری؟گفتی که کسی میخواست تو را بکشد؟»
«بله. انها-انها دوبار سعی کردند»
لحظه ای سکوت برقرار شد.«موضوع را بررسی میکنم تا ببینم چه کاری از دستم بر می اید؟تو الان کجایی؟»
«من در پایانه امریکن ایرلاینز در اُهبر هستم. و نمیدانم کی کارم در اینجا تمام میشود.»
«همان جا بمان. یک نفر را به انجا میفرستم که مراقبت باشد. در ضمن نگران کمال نباش»
احساس ارامش غریبی به دنا دست داد:«ممنونم،ممنونم» گوشی را سر جایش قرار داد.
جک استون در دفترش در بنگاه تحقیقات فدرال تلفن همراهش را پایین گذاشت. دگمه تلفن داخلی را فشرد«هدف ما همین الن تلفن زد. او در پایانه امریکن ایرلاینز در فرودگاه اهیر است. دستگیرش کنید»
«بله قربان»
جک استون رو به معاونی کرد و گفت:«ژنرال بوستر کی از خاور دور بر می گردد؟»
«امروز بعد از ظهر»
«خوب. بهتر است هرچه زودتر قبل از انکه بفهمد چه اتفاقی در شرف وقوع است گورمان رااز اینجا گم کنیم»

M mehrane
1390,06,23, ساعت : 06:54 بعد از ظهر
فصل بیست و چهار
تلفن همراه دنا زنگ زد.
«جف!»
«سلام عزیزم. »صدای او همانند پوشش گرم و نرمی به دور بدنش پیچیده شد. گرمش کرد.
«اوه!جف»احساس کرد میلرزد.
«چطوری؟»
من چطورم؟به خاطر نجات زندگی ام مثل سگ میدوم. اما دنا نمی توانست این را به جف بگوید. راهی نبود که جف بتواند به او کمک کند. نه حالا. خیلی دیر شده بود. «عزیزم. حالم-حالم خوبه»
«ای مسافر جهانگرد ؛ حالا کجایی؟»
«در شیکاگو هستم. فردا به واشینگتن بر میگردم» تو کی پیش من می ایی؟ «راشل چ-چطوره؟»
«بد که به نظر نمی رسد»
«دلم برایت تنگ شده»
در اتاق خواب راشل باز بود و او به اتاق پذیرای قدم گذاشت. خواست جف را صدا بزند ولی وقتی دید که او مشغول صحبت با تلفن است ساکت شد.
جف گفت:«انقدر دلم برایت تنگ شده که باورت نمی شود»
«اوه عزیزم خیلی دوستت دارم» مردی که نزدیکی دنا ایستاده بود. به نظر میرسید به او خیره شده است. قلب دنا دچار تپش شد «عزیزم اگر-اگر تفاقی برایم افتاد ...همیشه به خاطر داشته باش که من-»
جف یکدفعه احساس هشدار کرد:«منظورت چیست که اگر اتفاقی برایت بیفتد؟»
«هیچی . من-من حالا نمی توانم موضوع را برایت توضیح بدهم اما –مطمئنم که اوضاع روبه راه خواهد شد»
«دنا، تو نباید بگذاری برایت اتفاقی بیافتند! من به تو احتیاج دارم. تورا بیشتر از هر کس دیگری در زندگی دوست دارم. نیم توانم دوری ات را تحمل کنم»
راشل مدتی دیگر هم گوش داد ، سپس ارام به اتاق خوابش بازگشت و در را بست.
دنا و جف برای ده دقیقه دیگر با هم حرف زدند. وقتی که بالاخره دنا گوشی را گذاشت احساس میکرد بهتر شده است. خوشحالم که فرصتی دست داد تا با او خداحافظی کنم. سرش را بالا اورد و دید که مرد همچنان به او خیره شده است. اصلا امکان نداشت که مردان جک استون به این سرعت به اینجارسیده باشند. بایستی زودتر از اینجا خارج شوم.دوباره احساس ترس را که در وجودش بالا میگرفت احساس کرد.

همسایه بغل دستی دنا، در خانه او را زد. خانم دیلی در را گشود.
»سلام»
«کمال را در خانه نگه داار. بهش احتیاج پیدا خواهیم کرد»
«باشد حواسم هست» خانم دیلی رر را بست و کمال را صدا زد:«عزیزم. هلیم جو تقریبا اماده است»
خانم دیلی به اشپزخانه رفت ، هلیم جو را از روی اجاق برداشت و یکی از کشوهای پایینی قفسه اشپزخانه را گشود. ان کشو پر از بسته های داروییی بود که برچسب بوسپار دروی ان به چشم میخورد. دهها پاکت خالی ته کشو بود. خانم دیلی دو پاکت جدید را باز کرد لحظه ای تردید نمود. سپس پاکت سومی را هم باز کرد. او پودر را با هلیم جو مخلوط کرد و روی ان شکر پاشید و هلیم را به اتاق غذاخوری برد. کمال از اتاق مطالعه بیرون امد.
«بفرمایید عزیزدلم. هلیم داغ خوشمزه»
«خیلی گرسنه ام نیست»
«کمال، تو باید غذا بخوری»لحن صدایش تا حدودی تند بود طوری که کمال را ترساند. «ما که نمیخواهیم دوشیزه دنا را از مایوس کنیم، نه؟»
«نه»
«خوب. پس شرط می بندم که تو به خاطر دوشیزه دنا تا ته هلیم را میخوری»
کمال پشت میز نشست و شروع به خوردن کرد.
خانم دیلی پیش خودش محاسبه کرد بایستی شش ساعتی خوابش ببرد. بعد بینم از من میخواهند با این پسره چه بکنم.
دنا با عجله در محوطه فرودگاه پیش می رفت تا ان که مقابل لباس فروشی بزرگی رسید.
باید هویتم را پنهان کنم. داخل فروشگاه شد. و به اطراف نگریست. همه چیز طبیعی به نظر میرسید. مشتری ها سرگرم خرید پوشاک بودند و فروشنده ها به نیازهای انها رسیدگی میکردند. و سپس دنااز در مغازه بیرون را نگاه کرد و مو به تنش راست شد. دو مرد با قیافه های تهدید امیز انجا در دو طرف رودی ایستاده بودند. یکی از انها گوشی بیسیم به دست داشت.
چطور انها او را تا شیکاگو ردیابی کرده اند؟دنا سعی کرد بر وحشتش غلبه کند. رو به دختر فروشنده ای کرد و پرسید:«راه خروج دیگری ازاینجا وجود دارد؟»
فروشنده سرش رابه علامت منفی کان داد:«متاسفم خانم. این تنها راه خروج است»
گلوی دنا خشک شده بود. دوباره به مردها نگاهکرد. با یاس اندیشید، باید فرار کنم. باید راهی وجود داشته باشد.
ناگهان پیراهنی را از روی جالباسی برداشت و به طرف در فروشگاه رفت.
فروشنده صدا زد:«یک دقیقه صبر کنید. همینطوری نمیتوانید-»
دنا به استانه در رسید و دو مرد به طرف او حرکت کردند . اما به محض ان که او پایش را از در یرون گذاشت برپسب مخصوص لباس باعث شد زنگ خطر گیرنده حساس جلوی در به صدا در اید. نگهبان فروشگاه به عجله بیرون دوید . دو مرد به همدیگر نگاه کردند و چند قدم عقب رفتند.
نگهبان گفت:«یک دقیقه صبر کنید خانم. شما باید همراه من به فروشگاه برگیردید.»
دنا اعتراض کرد:«چرا باید برگردم؟»
«چرا؟چون سرقت از فروشگاهبر خلاف قانون است. »نگهبان بازوی دنا را گرفت و او رابه زور به داخل فروشگاه برگرداند. دو مرد انجا ایستاده بودند نمیدانستند چه کار کنند.
دنا به نگهبان لبخند زدو گفت:«بسیار خوب. اعتراف میکنم که میخواستم از فروشکاه شما جنس به سرقت ببرم. مرا به زندان ببرید»
خریداران کم کم از حرکت می ایستادند تا ببینند چه خبر شده است.
اقای مدیر فروشکاه با عجله به طرف انها امد:«مشکل چیست؟»
«قربان ، من این زن را در حالی که میخواست این پیراهن را بدزدد، دستگیر کردم»
«بسیار خوب. متاسفانه باید پلیس-»او برگشت و دنا را شناخت:«خدای من!ایشان که خانم دنا اواینز هستند»
نجواها در میان جمعیتی که تعدادش هر لحظه بیشتر میشد بالا گرفت.
«او دنا ایوانز است..»
«ما که هر شب اخبار او را تماشا می کنیم...»
«گزارشهای او از جنگ را به خاطر می اوری...؟»
مدیر فروشگاه گفت:«دوشیزه ایوانز،واقعا متاسفم. از قرار اشتباهی رخ داده است»
دنا فورا گفت:«نه نه. من در حال سرقت از فروشگاه مغازه شما بودم»
دستهایش را به نشانه رضایت به زدن دستبند به سوی مدیر دراز کرد:«شما می توانید دستگیرم کنید»
مدیر لبخندی زد :«بنده کی باشم که چنین جسارتی بکنم. دوشیزه ایوانز این لباسها مال شما، بدون تعارف عرض میکنم. واقعا خوشحالیم که شما از ان خوشتان امده»
دنا با ناباوری به او خیره شد:«نمیخواهید دستگیرم کنید؟»
لبخندی که برلبان مدیر بود شکفته تر شد:« به شما میگویم که چه کار خواهم کرد. در ازای گرفتن امضایی از شما این لباس را خدمتتان تقدیم میکنم. ما از طرفداران پر و پا قرص شما هستیم»
یکی از زنان که در اطراف انها در بین جمعیت بود با هیجان گفت:«من هم یک امضا میخواهم»
«میشود به من هم امضا بدهید؟»
مردم بیشتر دورشان گرد می امدند.
«نگاه کن!او دنا ایوانز است»
«دوشیزه ایوانز،میتوانم امضای شما را داشته باشم؟»
«من و شوهرم هنگامی که شما در سارایوو بودید، هر شب گزارش هایتان را تماشا میکردیم»
«شما صحنه های غم انگیز جنگ را حقیقتا برایمان مجسم میکردید.»
«من هم یک امضا میخواهم»
دناا نجا ایستاده بود . لحظه به لحظه مایوس تر میشد. به بیرون نگاه کرد. دو مرد هنوز انجا منتظر ایستاده بودند.
مغز دنا به سرعت به کار افتاد. او رو به جمعیت کرد و لبخند زنان گفت:«الان به شما میگویم که میخواهم چه کار کنم. بیایید برویم بیرون، در هوای تازه و من به همه شما امضا خواهم داد»
طرفداران فریاد های شادی سر دادند.
دنا پیراهن را به دست اقای مدیر فروشگاه داد:«این هم لباس شما.متشکرم»
او در حالی که توسط طرفدارانش دنبال میشد، به طرف در رفت. ان دو مرد به حالت عقب نشینی بیرون مغازه ایستاده بودند و در حالی که جمعیت بهطرف انها میامد احساس پریشان حالی میکردند.
دنا رو به طرفدارانش کرد:«نفر اول کیست؟» مردم از اطراف به او فشار می اوردند قلم ها و تکه های کاغذ را به سویش دراز کرده بودند.
دو مرد با ناراحتی انجا ایستاده بودند. همچنان که دنا برای طرفدارانش امضا میکرد به حرکت به طرف در خروجی پایانه هم ادامه میداد. جمعیت او را تا بیرون دنبال کرد. یک تاکسی کنار جدول خیابان توقف کرد و مسافری از ان پیاده شد.
دنا رو به جمعیت کرد و گفت:«متشکرم حالا باید بروم» به داخل تاکسی پرید و لحظه ای بعد در ازدحام خودروها ناپدید شد.

جک استون با راجر هادسن تلفنی صحبت میکرد:«اقای هادسن، از چنگ ما گریخت ، اما-»
«لعنت بر شما!دیگر نمیخواهم این حرف را بشنوم. میخواهم از صحنه روزگار محوش کنید. همین حالا»
«نگران نباشید قربان . شماره پلاک ان تاکسی را برداشتیم. ان خانم نمیتواند خیلی دور شود»
«دیگر خبر ناکام ماندنتان را به من ندهید» راجر هادسن گوشی را محکم روی دستگاه کوبید.

فروشگاه «کارسن پایری اسکات و شرکا« واقع در قلب تجاری جنوب شهر شیکاگو موسوم به حلقه شیکاگو ؛ از جمعیت خریداران موج میزد. در باجه فروش روسری ، فروشنده ای بسته ای را برای دنا در کاغذ می پیچید.
«پول نقد میدهید یا با حساب اعتباری می پردازید؟»
«نقد میدهم» رد پا به جا نگذارم بهتر است.
دنا بسته اش را گرفت و تقریبا به در خروجی رسیده بود که ناگهان از حرکت ایستاد ترش وجوذش را فرا گرفت. دو مرد در حالی که بیسیم به دست داشتند ، بیرون ایستاده بودند. دنا به انها نگریست ناگهان دهانش خشک شد. برگشت و با عجله به طرف باجه رفت.
فروشنده پرسید:«خانم،چیز دیگری هم می خواستید؟»
«نه ، من-»دنا با نا امیدی به اطرافش نگاه کرد:«ایاراه دیگری برای خروج از اینجا وجود ندارد؟»
«اوه، چرا این فروشگاه چندین در دارد»
دنا باخود گفت ، فایده اش چیست؛حتما جلوی هر کدام از ان ها یک مامور گذاشته اند. این بار راه فراری وجود نداشت.
دنا متوجه شد که یک زن خریدار که کت سبز کهنه و کثیفی به تن داشت به یک روسری که در ویترینی شیشه ای بود نگاه میکرد. برای لحظه ای به چهره ان زن خیره شد ، سپس به طرفش رفت.
گفت:«روسری های قشنگی هستند ، نه؟»
زن لبخند زد:«بله. خیلی قشنگ هستند»
مردها ان دو زن را که مشغول گفت و گو بودند از بیرون نظاره میکردند. انها به همدیگر نگاهی کردندو شانه هایشان را با بی اعتنایی بالا انداختند.
مقابل تمام راه های خروجی مامور گذاشته بودد.
داخل فروشگاه دنا میگفت:«از ان کتی که پوشیده اید خیلی خوشم امده. دقیقا رنگ مورد علاقه من است»
«متاسفانه این کت کهنه دیر نخ نما شده. کت خودتان خیلی قشنگ تر است»
دو مرد بیرون فروشگاه دو زن را می پاییدند و در ان حال گفت و گوی ان دو همچنان ادامه داشت.
یکی از مردها گله کرد:»چقدرهوا سرده. کاش این دختره زودتر بیرن بیاید و ما هم کلکش را بکنیم و برویم سر کار و زندگیمان»
رفیقش سرش را به علامت مثبت پایین اورد:«هیچ راهی نیست که او بتواند از ان-» مرد به محض ان که دید ان دو زن در فروشگاه شروع به عوض کردن کتهایشان کردند دست از صحبت برداشت و پوزخندی زد:«خدایا!نگاه کن ببین این دختره چه کلک احمقانه ای میخواهد سوار کند. انها کتهایشان را عوض کردند. چه راه حل مسخره ای»
دو زن برای لحظه ای پشت جالباسی طویلی پنهان شدند. یکی از مردها در گوشی بیسیم شروع به صحبت کرد:«شخص مورد نظر کت قرمزش را بایک کت سبز عوض کرده است...صبر کنید. او در حال خروج از در خروجی شماره چهار است. دستگیرش کنید.»
جلوی در خروجی شماره چهار دو مرد دیگر منتظرش بودند. لحظه ای بعد یکی از انها با تلفن همراهش شروع به صحبت کرد:«گرفتیمش. اتومبیل را بیاورید»
انها دیدند که اوخارج شد و به هوای سرد قدم گذاشت. حالی که کت سبزش را محکم به دور خودش پیچیده بود از خیابان پایین رفت. انها در فاصله نزدیکی به او حرکت میکردند . همین که او به گوشه ای از خیابان رسید و خواست تاکسی صدا کند ، مردها بازوهایش را چسبیدند:«لازم نیست تاکسی خبر کنی. یکاتومبیل خوشگل برایت اماده کرده ایم»
او با تعجب به انهانگریست :«شما کی هستید؟ راجع به چی صحبت میکنید؟»
یکی از کردان به او خیره شد:«تو که دنا ایوانز نیستی!»
«معلومه که نیستم»
مردها به همدیگرنگاه کردند زن را رها کردند . با عجله به فروشگاه بازگشتند یکی از مردها دگمه ای را روی گوشی بیسیمش فشار داد:«هدف را اشتباه گرفتیم. هدف را اشتباه گرفتیم. صدایم را می شنوید؟»
وقتی که بقیه انها به داخل فروشگاه هجوم اوردند دنا ناپدید شده بود.

دنا در کابوسی واقعی و زنده گرفتار شده بود، اسیر جهانی خصم الود با دشمنانی نا شناس. دشمنانی که سعی د رکشتنش داشتند. او در شبکه ای از وحشت گیر افتاده بود از ترس تقریبا فلج شده بود. هنگامی که ار تاکسی پیاده شد به سرعت شروع به راه رفتن کرد. سعی میکرد ندود و توجه کسی را به خودش جلب نکند. اصلا نمی دانست به کجا میرود. از مقابل فروشگاهی رد شد که بر ویترین ان تابلویی نصب بود با این مضمون :قلمروی تخیلات:لباس های خیال انگیز برای تمام فرصت ها و موقعیت ها. دنا بر اثر تمایلی ناگهانی داخل فروشگاه شد. انجا پر از لباس های بالماسکه ؛ کلاه گیس ولوازم ارایش بود.
«کمکی از من بر می اید؟»
بله. پلیس را خبر کن. به انها بگو یک نفر میخواهد مرا بکشد.
«خانم؟»
«اوه-بله. میخواستم یک کلاه گیس طلایی را امتحان کنم»
«لطفا از این طرف»
دقیقه ای بعد دنا به تصویر خود باگلاه گیس طلایی در اینه نگاه میکرد.
«حیرت اوره ، این کلا گیس چقدر قیافه شما را تغییر داده است»
کاش اینطور باشد.
بیرون فروشگاه او به طرف یک تاکسی دست تکان داد:«فرودگاه اهیر»
بایستی نزد کمال بروم.

وقتی تلفن زنگ زد ؛ راشل ان را برداشت :«سلام...دکتر یانگ؟..نتایج نهایی ازمایش؟»
جف دید که ناگهان قیافه راشل در هم رفت.
«میتوانید تلفنی به من بگویید. یک دقیقه صبر کنید.»راشل نگاهی به جف انداخت ؛ نفس عمیقی کشید و دستگاه تلفن را که سیم بلندی داشت به اتاق خوابش برد.
جف به سختی صدای او را می شنید.
»بفرمایید اقای دکتر»
سکوتی برقرار شد که سه دقیقه کامل به طول انجامید ، و همین که جف نگران شده بود خواست به اتاق خواب برود ؛ راشل از اتاق بیرون امد وجد و سرور چنان از چهره اش می بارید که جف هرگز در او مشاهده نگرده بود.
«شیمی درمانی موثر واقع شد!» از فرط هیجان نفسش بند امده بود:«جف،سرطان متوقف شده، درمان تزه موثر واقع شد»
جف گفت:«خدا را شکر!این فوق العاده است راشل»
«دکتر از من خواسته که چند هفته دیگر اینجا بمانم؛ اما طبق گفته او به هر حال دوره بحرانی تمام شده» صدایش اکنده از خوشی بود.
جف گفت:«خوب برویم بیرون جشن بگیریم. من پیشت می مانم تا وقتی که-»
«نه:
»نه، چرا؟»
«جف، دیگر به تو احتیاج ندارم»
«میدانم و من خوشحالم که ما-»
«مثل اینکه نمی فهمی. میخواهم از اینجا بروی»
جف با حیرت به راشل نگریست:«چرا؟»
«عزیزم، جف دلبندم. نمی خاوهم به احساساتت لطمه ای بزنم. اما حالا که سرطان مهار شده ، این یعنی این که من میتوانم دوباره سرکارم برگردم. زندگی من این است. من اینم. میخواهم به بنگاهم تلفن بزنم و ببینم چه شغل هایی در دسترس است. اینجا با تو، احساس میکنم به تله افتاده ام. ممنون که کمکم کردی ؛ جف. واقعا این لطف تورا فراموش نمی کنم. اما وقت ان رسیده که با هم خداحافظی کنیم. مطمئنم که دنا دلش خیلی برای تو تنگ شده. بنابراین خواهش میکنم ، عزیزم ، چرا همین الان از اینجا نمیروی؟»
جف برای لحظه ای به او نگریست و سرش را به علامت مثبت پایین اورد:«باشد میروم»
راشل مشاهده کرد که جف به اتاق خواب رفت و شروع به جمع کردن لباس ها و بستن چمدانش کرد. بیست دقیقه بعد وقتی جف با چمدانش از اتاق بیرون امد راشل مشغول صحبت با تلفن بود.
«..و من دوباره به دنیای واقعی ام برگشتم . بتی. تا چند هفته دیگر سر کارم بر میگردم...میدانم. این عالی نیست؟»
جف انجا ایستاده بود ومنتظر بود تا با راشل خداحافظی کند. راشل به سویش دست تکان داد و پشت به او کرد و به صحبت با تلفن ادامه داد:«الان به تو میگویم که چه میخواهم...دوست دارم عکسم را در یک منطقه زیبای گرمسیری بگیرید...»
راشل دید که جف از در خارج شد. اهسته گوشی تلفن را پایین گذاشت. به طرف پنجر رفت وانجا ایستاد. میدید تنها مردی که در زندگی دوستش داشت ؛ از زندگیش بیرون میرود.
کلمات دکتر یانگ هنوز در گوشهایش صدا میکرد:«دوشیزه استوینز، متاسفم. اما خبر بدی برایتان دارم. درمان موثر واقع نشد..سرطان به اطراف دست اندازی کرده...تا نقاط دور هم پخش شده است. متاسفم که راهی برای مهار ان وجود ندارد. ..شاید بیشتر از یک یا دو ماه دیگر زنده نباشد...»
راشل کلمات کارگردان هالیوود رودریک مارشال رابه خاطر اورد که به او گفته بود :«خوشحلم که امدی. میخواهم تو را به هنرپیشه بزرگی مبدل کنم»و همچنان که جریان پرخروش وتوانفرسای درد دوباره بدن راشل را به لرزه دراورد وی اندیشید: می توانستم مایه مباهات رودریک مارشال بشوم.

M mehrane
1390,06,24, ساعت : 08:38 بعد از ظهر
هنگامی که هواپیما ی دنا به روی زمین نشست ؛ فرودگاه دالس داشینگتن از جمهیت مسافرانی که منتظر رسیدن چمدان هایشان بودند موج میزد. دنا از مقابل چرخ نقاله ها گذشت و به خیابان قدم گذاشت و باعجله سوار یکی از تاکسی هایی که منتظر مسافر بودند شد. هیچ مردی با قیافه ای مشکوک در اطراف دیده نمیشد. اما دنا به شدت عصبی بود.کیفش را باز کرد. و برای حصول اطمینان به اینه کوچکی که در کیفش داشت نگریست. کلاه گیش طلایی اش قیافه کاملا تازه ای به او بخشیده بود . دنا اندیشید فعلا همین قیافه خوب است. باید خودم را به کمال برسانم.

کمال اهسته چشمانش را گشود. او از صدای چند نفر که از پشت در بسته اتاق مطالعه به گوش میرسید بیدار شده بود. احساس سرگیجه میکرد.
او شنید که خانم دیلی گفت:«پسره هنوزخوابیده. با دارو خوابش کردم»
مردی گفت:«بایستی از خواب بیدارش کنیم»
صدای مرد دومی گفت:«شاید بهتر باشد که همانطور خوابیده او را به انجا ببریم»
خانم دیلی گفت:«همین جا دخلش را بیاورید. و بعد از شر جنازه اش خلاص شوید»
کمال ناگهان کاملا از خواب پرید.
«فعلا مجبوریم زنده نگه داریمش. انها میخواهند از او به عنوان طعمه برای گرفتن این زنکه ایوانز استفاده کنند»
کمال روی تخت نشست ، گوش میداد قلبش به تندی میزد.
«او کجاست؟»
«دقیقا نمی دانیم. اما میدانیم که به خاطر بچه به اینجا خواهد امد»
کمال از تخت بیرون پرید. لحظه ای بی حرکت ایستاده بود، وجودش از ترس کرخ شده بود. زنی که کمال به او اعتماد کرده بود میخواست او را بکشد. کمال پیش خود سوگند خورد ؛ پیزدا! کشتن من به این اسانی نخواهد بود. در سارایوو نتوانستند دخلم را بیاوردند . اینجا هم نمی تواند مرابکشند. دیوانه وار شروع به پوشیدن لباسهایش کرد. وقتی که خواست بازوی مصنوعی اش را که روی صندلی بود بردارد بازو از دستش لغزید و با صدایی که به گوش کمال صدای وحشتناکی بود به زمین افتاد. در جایش خشکش زد. مردها بیرون اتاق هنوز حرف میزدند. انها صدا را نشنیده بودند. کمال بازو را به بدنش وصل کرد و با عجله لباس پوشیدن را تمام کرد.
او پنجره را گشود و از هوای سرد و گزنده لرزید. کتش در اتاق بغلی بود. در حالی که ژاکت نازکی به تن داشت و دندان هایش از شدت سرما به هم میخورد روی لبه بیرونی پنجره رفت. انجا یک راه پله اضطراری برای گریز در هنگام حریق وجود داشت که به زمین میرسید. و کمال روی ان پرید، مراقب بود که از دیدرس پنجره اتاق پذیرایی پنهان بماند.
به محض ان که از پله ها پایین امد و به زمین رسید به ساعت مچی اش نگاه کرد. ساعت 45/2 بعد از ظهر بود.فهمید نصف روز را در خواب بوده است. شروع به دویدن کرد.
«شاید بهتر باشد دست و پای پسره را ببنیدم»
یکی از مردها در اتاق مطالعه را گشود و با حیرت به دور و بر اتاق نگاه کرد:«هی، اور رفته»
دو مرد و خانم دیلی با عجله به طرف پنجره بار رفتند و دیدند که کمال دوان دوان از خیابان پایین میرود.
«بگیریدش!»
مثل ان بود که کمال در کابوسی میدوید ، با هر قدم که بر میداشت پاهایش ضعیف تر و سست تر میشد. هر نفسی به مثابه چاقویی بود که در سینه اش فرو میرفت. او به خود گفت:«اگر بتوانم قبل از ساعت سه که درهارا می بندند وارد مدرسه بشوم در امان خواهم بود . انها جرات نخواهند کرد با وجود ان همه بچه در اطراف به من اسیبی برسانند.
چراغ قرمز مخصوص عابران پیاده قرمز شد. کمال به ان توجهی نکرد و به وسط خیابان دوید از میان اتومبیل ها می گذشت و به صدای بوق های اعتراض امیز و شبهه ترمز اتومبیل ها بی اعتنا بود. به ان سوی خیابان رسید . باز به دویون ادامه داد.
خانم کلی به پلیس تلفن خواهد زد و انها از دنا هم مراقبت خواهند کرد.
کمال کم کم نفسش بند می امد و در سینه اش احساس خفقان میکرد. دوباره به ساعتش نگاه کرد55/2. سرش را بالا اورد ونگاه کرد. مدرسه کمی جلوتر بود. دو تقاطع دیگر مانده بودکه باید طی میکرد.
او اندشید به انجا پناه میبرم. هنوز کلاس هاراتعطیل نکرده اند. دقیقه ای بعد به در جلویی مدرسه رسید. جلوی ان توقف کرد و با ناباوری به ان خیره شد. در مدرسه قفل بود. ناگهان کمال برخورد دستی را احساس کرد که شانه اش را از پشت محکم گرفت.
«احمق امروز شنبه و تعطیل است»
دنا گفت :«همین جا توقف کن» تاکسی هنوز دو تقاطع تا اپارتمان او فاصله داشت. دنا دید که راننده تاکسی با اتومبیلش دور شد. او اهسته میرفت عضلات بدنش منقبض و گرفته بود . کاملا هشیار بود خیابان ها رااز نظر گذراند. دنبال هر چیز غیر عادی و مشکوکی میگشت. مطمئن بود که کمال در امان است. جک استون از او مراقبت میکرد.
وقتی که دنا به گوشه مجتمع ساختمانی که اپارتمانش در ان واقع بود رسید،از در جلو اجتناب کرد و به کوچه ای قدم گذاشت ه به پشت ساختمان منتهی میشد. ساختمان خلوت بود. دنا از قسمت مخصوص سرایدار داخل شد و ارام و بی صدا از پله هابالا رفت. به طبقه دوم رسید و در راهرو پیش رفت و ناگهان متوقف شد. در اپارتمانش چهارلنگ باز بود. ترس وجودش رافرا گرفت.به طرف در دوید و با حالتی جنون امیز داخل اپارتمان شد:«کمال!»
کسی انجا بود. دنا سراسیمه در اپارتمان میگشت مثل دیوانه ها شده بود از خودش می پرسید چه اتفاقی ممکن است افتاده باشد. جک استون کجاست؟کمال کجاست؟ در اشپرخانه کشوی قفسه ای به زمین افتاده بود و محتویات ان روی زمین پخش و پلا بود. دهها پاکت کوچک وی زمین بود،بعضی پر، بعضی خالی. دنا با کنجکاوی یکی رابرداشت و به ان نگاه کرد. روی برچسب ان چنین خوانده میشد ؛ بوسپار 15 میلی گرمی به نشان NDC DO87 D822-32.
اینها چه بودند؟ایا خانم دیلی معتاد به مواد مخدر بود؛یا این چیزها را به کمال میداد؟ ایا این چیزها میتوانست به تغییر رفتار کمال مرتبط باشد؟دنا پاکت ها را در جیب کتش گذاشت. او وحشتزده از اپارتمان بیرون خزید. از در پشتی خارج شد. وارد کوچه شد و به طرف خیابان رفت. همچنان که از گوشه خیابان می پیچید مردی که پشت درختی مخفی شده بود توسط بیسیم با همکارش که در گوشه ای در سمت مقابل ایستاده بود ، صحبت کرد.
کمی جلوتر در مسیر دنا،داورخانه واشینگتن واقع بود. دنا داخل ان شد.
دکتر داروساز گفت:«اه،دوشیزه ایوانز؛میتوانم کمکتان کنم؟»
«بله کاکینا،میخواهم بدانم این چیست» او پاکت کوچک را از جیبش بیرون اورد. دکتر به ان نگاهی انداخت و گفت:«بوسپار....یک داروی ضد اضطراب. به صورت بلورهای سفید، حل شدنی در اب»
دنا پرسید:«این چه میکند؟»
«ارام بخش است. دارای اثر ارام کنندگی است. البته اگر زیاده از حد مصرف کنی؛ باعث خواب الودگی و کسالت می شود.
کمال خوابیده. میخواهید بیدارش کنم؟
وقتی از مدرسه به خانه امد، احساس کسالت میکرد بنابراین فکر کردم بد نیست چرتی بزند...
به این ترتیب روشن شد که اوضاع از چه قرار بوده است. و این پاملا هادسن بود که خانم دیلی را نزد او فرستاده بود.
دنا به خود گفت،و من کمال را به دست این زن هرزه سپردم. احساس تهوع به وی دست داد.
دنا به دکتر داروساز گفت:«ممنونم،کاکینا»
«خواهش میکنم دوشیزه ایوانز»
دنا از در داروخانه خارج شد و دوباره پا به خیابان گذاشت . دو مرد به او نزدیک می شدند.«دوشیزه ایوانز ، میشود برای لحظه ای باشما صحبت-» دنا برگشت و شروع به دویدن کرد. مردها پا به پای او می دویدند. او به کنج خیابان رسید . مامور پلیسی در وسط چهار راه در حال هدایت عبور و مرور سنگین خودروها بود.
دنا به وسط خیابان و به طرف او دوید.
«هی !خانم برو عقب»
دنا همچنان به طرف پلیس میرفت.
«خانم چراغ عابران قرمز است!صدایم را می شنوی!برگرد عقب!»
دومرد همان گوشه منتظر ایستاده بودند تماشا میکردند.
ماور پلیس فریاد زد:«مگر کری؟»
»خفه شو!» دنا سیلی محکمی به صورت مامور پلیس نواخت. افسر خشمگین بازوی او را محکم گرفت.
«خانم شما بازداشت هستید»
مامور پلیس دنا را به زور به پیاده رو کشاند و در حالی که بارادیو بیسیم خود صحبت میکرد دستاو را محکم چسبیده بود.
«به یک سیاه و سفید احتیاج دارم»(منظور اتومبیل پلیس است)
دو مرد انجا به همدیگر نگاه میکردند ؛ نا مطمئن از این که چه بکنند.
دنا ازان سوی خیابان به انها نگریست و لبخند زد. صدای نزدیک شدن اژیر پلیس به گوش رسید و چند ثانیه بعد یک اتومبیل پلیس جلوی انها توقف کرد.
دو مرد بادر ماندگی ناظر بودند که دنا در صندلی عقب اتومبیل جا گرفت و از محل برده و دور شد.
*******************
دنا در ایستگاه پلیس گفت:«من اجازه دارم یک تلفن بزنم، درست است؟»
گروهبان گفت:«درست است»
و گ.شی تلفن را به دست دنا داد. او تلفنش را زد.
ده دوازده چهار راه ان طرف تر مردی یقه پیراهن کمال را چسبیده بود و او را به داخل لیموزینی هل میداد که با موتور روشن کنار خیابان منتظر بود.
کمال التماس کرد:«خواهش میکنم!خواهش میکنم ولم کنید»
«خفه شو بچه»
چهار ملوان یونیفرم پوش نیروی دریایی از منار انها رد میشدند.
کمال فریاد زد:«نمی خواهم با تو به ان کوچه بیایم»
مرد حیرت زده به کمال نگاه کرد:«چی؟»
«خواهش میکنم. مرا به زور به ان کوچه نبر» او به طرف ملوان ها برگشت:«این مرد میخواهد پنج دلار به من بدهد تا با او به داخل ان کوچه بروم. من نمی خواهم»
ملوانان از حرکت ایستادند و به ان مرد خیره شدند«ای بی دین کثیف. برای چه میخواستی...»
مرد عقب عقب رفت:«نه نه، صبر کنید. نمیفمید چه ..»
یکی از ملوان ها با دلخوری گفت:«بله. خوب می فهمیم. رفیق. دیت کثیفت را از ان بچه کنار بکش» انها اطراف مرد را گرفتند . مرد برای دفاع از خودش دستانش را بالا گرفت و کمالبه سرعت از چنگال اوبیرون خزید و گریخت.
یک پسر بابسته ای برای تحویل به در خانه ای از دوچرخه اش پیاده می شد. و به طرف ان خانه میرفت. کمال روی دوچرخه اوپرید و با عجله و با حالتی عصبی رکاب زنان دور شد. مرد با حالتی درمانده کمال را تماشا میکرد و کمال در کنجی پیچید و نا پدید شد. ملوان ها دور او حلقه زده بودند.
*****************
در اداره پلیس در سلول دنا به صدای فرسایش اهن باز شد.
«دوشیزه ایوانز، شما ازادید که بروید . به قید ضمانت ازاد شدید»
دنا با خوشحالی اندیشید . افرین بر مت! تلفن موثر واقع شد. او ذره ای وقت تلف نکرد.
همان طور که دنا به طرف در خروجی یمرفت ؛ با حیرت د رجایش متوقف شد. یکی از مردان انجا ایستاده و منتظرش بود.
مرد به او لبخند زد و گفت:«خواهر جان ، ازادت کردم. بیا برویم» او بازوی دنا را محکم چسبید و شروع به هدایت او به خارج و به سوی خیابان کرد. به محض این که به بیرون ایستگاه پلیس قدم گذاشتند مرد شگفت زده از حرکت ایستاد. گروه بزرگی از کارکنان تلویزیون دبلیو تی ان با لوازم و تجهیزاتشان جلوی در منتظر بودند.
«دنا ؛ این طرف را نگاه کن...»
«دنا، ایادرست است که به صورت مامور پلیس سیلی زدی؟»
«میشود به ما بگویی چه اتفاقی افتاد؟»
«ایا اذیتت هم کرد؟»
«ایا میخواهی از ان مامور به دادگاه شکایت کنی؟»
مرد باشرمندگی کنار میرفت و صورتش را می پوشاند.
دنا صدا زد:«موضوع چیه؟ نمیخواهی تصویرت را بردارند؟»
مرد گریخت.
مت بیکر در کنار دنا ظاهر شد:«بیا زودتر گورمان را از اینجا گم کنیم»

انها در دفتر مت بیکر در ساختمان شبکه دبلیو تی ان بودند. الیوت کرامول، مت بیکر ، ابی لاسمن؛ طی مدت نیم ساعت در سکوتی امیخته به بهت حیرت به سخنان دنا گوش داده بودند.
»...و بنگاه تحقیقات فدرال هم درگیر کار است. به همین علت بود که ژنرال بوستر سعی میکرد مرااز تحقیقات منصرف کند»
الیوت کرامول گفت:«واقعا تعجب میکنم. چطور ممکن است همه ما اینقدر راجع بع تیلور وینترپ اشتباه کرده باشیم؟ من فکر میکنم بایستی کاخ سفید را در جریان این اتفاقات بگذاریم تا انها هم به نوبه خود دادستان کل کشور و اف بی ای را در جریان بگذارند»
دنا گفت:«الیوت، تا حالا تنها چیزی که ما داریم یافته های من علیه راجر هادسن است. فکر میکنی انها باوز کنند؟»
ابی لاسمن گفت:«ایامدرکی در دست نداریم؟»
«برادر ساشا شدانف زنده است. مطمئنم که حرف خواهد زد. به محض ان که سر نخ را کمی بکشیم ؛ کل داستان برملا خواهد شد»
مت بیکر نفس عمیقی کشید و باحالتی ستایش امیز به دنا کفت:«تو وقتی دنبال ماجرایی می روی، تا اخر خط دنبالش هستی»
دنا گفت:«مت، از بابت کمال چه کار کنیم؟ نمیدانم کجا دنبالش بگردم»
مت با لحنی کحکم گفت:« نگران نباش. پیدایش خواهیم کرد. در حال حاضر که باید جایی برای مخفی کردن تو پیدا کنم؛ تا کسی نتواند تو را پیداکند»
ابی لاسمن به سخن در امد:«میتوانی در اپارتمان من اقامت کنی. به عقل هیچکس نمیرسد که انجا دنبال تو بگردد»
«ممنونم» دنا رو بهمت کرد و افزود:«راجع به کمال...»
«همین الان به اف بی ای خبر می دهیم. به یکی از راننده ها میگویم تو رابه اپارتمان ابی ببرد. دنا؛ حالا دیگر کنترل اوضاع در دست ماست. همه چیز رو به راه خواهد شد. به محض این که خبر تازه ای به دستم برسد ، به توتلفن خواهم زد»

کمال در خیابان های یخ زده سوار بر دوچرخه رکاب میزد و هر چند دقیقه یک بار مضطربانه به پشت سرش نگاه میکرد. نشانی از مردی که او را گرفته بود ، نبود. او با نومیدی اندیشید بایستی دنا را پیدا کنم. نمیتوانم اجازه بدهم به او اسیبی برسانند. مشکل این بود که استودیوی دبیلو تی ان در انسوی جنوب شهر واشینگتن واقع بود.
هنگامی که کمال به ایستگاه اتوبوسی رسید ، از دوچرخه پیاده شد و ان را روی زمین چمن انداخت. وقتی که اتوبوس از را رسید، او دست به جیب هایش برد و متوجه شد پول ندارد.
رو به عابری کرد و گفت:«ببخشید ؛ میوشد به من...»
«گم شو ببینم. بچه»
کمال زنی را که به او نزدیک میشد امتحان کرد:«ببخشید من احتیاج به بلیت اتوبوس دارم تا-» زن با عجله از کنارش گذشت.
کمال در هوای سرد بدون کت ایستاده بود. می لرزید. به نظر نمی رسید کسی به او اهیمتی بدهد. با خود گفت؛ باید بلیت اتوبوس تهیه کنم.
او دست مصنوعی را از بدنش جدا کرد و ان راروی زمین چمن کنار ایستگاه گذاشت. وقتی که مرد دیگری از کنارش رد میشد ، کمال سمتی از بدنش را که بدون دست بود جلو اورد و گفت:«ببخشد قربان، میشود پول یک بلیت اتوبوس را به من لطف کنید»
مرد ایستاد. گفت :«البته پسرم» و یک دلار به او داد.
«متشکرم»
هنگامی که مرد دور شد کمال به سرعت بازو را به بدنش چسباند. اتوبوسی نزدیک میشد درست یک تقاطع دورتر بود. با خوشحالی اندیشید بالاخره کارم راکردم. و در ان لحظه احساس کرد که نیشی در پس گردنش فرو رفت. همین که خواست برگردد همه چیز جلو چشمانش کمرنگ و تار شد. در سرش صدایی فریاد میزد نه ! نه! اویک دفعه بیهوش بر زمین افتاد. عابران دورش جمع شدند.
«چه اتفاقی افتاد؟»
«غش کرد؟»
«حالش خوبه؟»
مردی گفت:«پسر من مبتلا به مرض قند است. خودم از او مراقبت میکنم» او کمال را همانطور بیهوش به بغل گرفت و به داخل لیموزینی که منتظر بود برد.

اپارتمان ابی لاسمن در جنوب غربی واشینگتن واقع بود. انجا اپارتمانی بزرگ بود و بامبلمان راحت سبک روز و قالیچه های سفیدتزیین شده بود. دنا در اپارتمان تنها بود با دلهره و نگرانی طول و عرض اتاق را طی میکرد. منتظر بود تلفن زنگ بزند. حتما حال کمال خوب است. انها دلیلی برای اسیب رساندن به او ندارند. به زودی پیدایش خواهم کرد.
اخر او کجاست؟ چرا نتوانستند پیدایش کنند؟
هنگامی که تلفن زنگ زد دنا غافلگیر شد. به طرف ان دوید و گوشی را با حرکتی سریع برداشت.
«الو» خط قطع بود. تلفن دوباره زنگ میزد و دنا متوجه شد زنگ تلفن همراهش است. احساس ارامشی ناکهانی به او دست داد. دکمه تلفن را فشرد:«جف؟»
صدای راجر هادسن ارام بود:«دنا ؛ دنبالت میگشتم. کمال اینجا پیش من است»
دنا انجا ایستاده بود قادر به حرکت یا صحبت نبود . بالاخره نجوا کرد:«راجر...»
«متاسفم که نمی شود مردانی را که اینجا هستند بیشتر ازاین معطل کرد. می خواهند بازوی سلم کمال راقطع کنند. بهشان اجازه بدهم؟»
»نه!» این فریادی بود که از گلوی دنا خارج شد:«تو-تو چی میخواهی؟»
راجر هادسن با لحنی خونسرد گفت:«فقط میخواهم با تو صحبت کننم. میخواهم به تو به خانه من بیایی و تنها هم بیایی. اگر کسی راهمراه خودت بیاوری ، من مسوول بلایی که سر کمال می اید نخواهم بود»
«راجر-»
«نیم ساعت دیگر منتظرت هستم» خط قطع بود.
دنا انجا ایستاده بود، از ترس کرخ شده بود. نباید اتفاقی برای کمال بیفتد. نباید اتفاقی برای کمال بیفتد. با انگشتانی لرزان شماره تلفن مت بیکر را گرفت. صدای ضبط شده مت به گوش رسید.
«شما با دفتر مت بیکر تماس گرفته اید. من در حال حاضر در دفتر نیستم اما پیغام خود را بگذاارید. و هر چه سریع تر با شما تماس خواهم گرفت»
صدای بوق به گوش رسید. دنا نفس عمیقی کشید و در تلفن صحبت کرد:«من ، من ، من همین حالا تلفنی از راجر هادسن دریافت کردم. او کمال را در خانه اش نگه داشته. من به انجا میروم. خواهش میکنم پیش از این که بلایی سر کمال بیاید عجله کن. پلیس را همراهت بیاور. عجله کن!»
دنا تلفن همراهش را خاموش کردو به طرف در رفت.
************
ابی لاسمن در حال گذاشتن تعدادی نامه روی میز مت بیکر بود که چراغ کوچک ضبط پیام را دید که روی تلفن مت خاموش و روشن میشد. او کد رمز مت را گرفت و ضبط سخنان دنا را پخش کرد. انجا برای لحظه ای ایستاد به پیام گوش داد. سپس خندید و دگمه پاک کردن پیام رافشرد.

به محض ان که هواپیمای جف در فرودگاه دالس بر زمین نشست او به دنا تلفن زد. در تمام طول پرواز، به ان حالت عجیب در صدای دنا فکر کرده بود. به ان جمله پریشان کننده «اگر اتفاقی برایم افتاد» اندیشیده بود.
تلفن همراه دنا دایما بوق ازاد میزد. اما او ان را بر نمیداشت. سپس جف تلفن منزل دنا را گرفت. کسی در خانه نبود. سوارتاکسی شد و نشانی دبلیو تی ان را داد.
هنگامی که جف به دفتر پذیرش مت قدم گذاشت ابی گفت:«سلام، جف! چقدر از دیدنت خوشحالم»
«ممنون ابی» وارد دفتر مت بیکر شد.
مت گفت:«خوب، برگشتی. راشل چطوره؟»
این سوال جف را برای لحظه ای از افکار پریشانش بیرون اورد. او با لحنی بی روح گفت:«خوبه» بعد پرسید:«دنا کجاست؟ به تلفن همراهش جواب نمی دهد»
مت گفت:«خدای من ، تو نمیدانی چه اتفاقی رخ داده، نه؟»
جف با دلخوری گفت«تعریف کن ببینم چی شده»
دردفتر پذیرش ، ابی گوشش را به در بسته چسباند. او فقط تکه هایی از گفت و گو را میتوانست بشنود«....خواستند او رابشکند..ساشا شدانف...کرانسویارسک -26...کمال...راجر هادسن»
ابی به اندازه کافی شنیده بود. او با عجله به طرف میزش رفت و گوشی تلفن رابرداشت. دقیقه ای بعد با راجر هادسن صحبت میگرد.
داخل دفتر، جف با حیرت به حرفهای مت گوش میداد:«باورم نمی شود»
مت بیکر به او اطمینان داد:«همه اینها واقعیت دارد. دنا در اپارتمان ابی است. الان به ابی میکویم دوباره به اپارتمانش تلفن بزند» او دگمه تلفن داخلی را فشرد. اما قبل از این که بتواند صحبت کند صدای ابی را شنید.
«...و جف کانرز هم اینجاست. دنبال دنا میگردد. فکر میکنم بهتراست او را از نجا به جای دیگری ببری. به زودی سر و کله شان انجا پیدا خواهد شد...خوب. ترتیبش را میدهم. اقای هادسن. اگر...»
ابی صدایی شنید و برگشت. جف کانرز و مت بیکر در استانه در ایستاده بودند. . به او خیره شده بودند.
مت گفت«زن کثیف»
جف وحشتزده رو به مت کرد:«من باید خودم را به خانه هادسن برسانم. یک اتومبیل میخواهم.»
مت بیکر از پنجره نگاهی به بیرون انداخت :«هرگز نمی توانی به موقع برسی . راه بندان بیداد میکند ؛ اتومبیل ها سپر به سپر هم ایستاده اند»
انها صدای هلی کوپتر دبلیو تی ان را روی محوطه روی بام شنیدند. دو مرد نگاه معنا داری به هم کردند.

M mehrane
1390,06,25, ساعت : 01:06 بعد از ظهر
فصل بیست وپنج
دنا با تکان دستی ، یک تاکسی را جلوی مجتمع اپارتمانی ابی لاسمن متوقف کرد وسوار ان شد. اما طی طریق تا منزل هادسن به نظری خیلی طولانی رسید. تراکم اتومبیل ها در خیابان های لغزنده وحشتناک بود. دنا میترسید که مبادا خیلی دیر به انجا برسد.
او به راننده التماس کرد:«عجله کنید»
راننده از اینه عقب به او نگریست:«خانم مه که هواپیما نیستم»
دنا به عقب تکیه داد،اضظراب وجودش رافراگرفته بود.درباره انچه پیش رویش قرار داشت می اندیشید. مت حتما تا حالا پیامش را دریافت کرده و پلیسرا خبر کرده است. وقتی که به انجا برسم ،پلیس هم انجا خواهد بود. اگر تا ان موقع هنوز نرسیده باشند،باید کمی معطل کنم تا از راه برسند. دنا در کیفش را گشود. او هنوز قوطی افشاننده فلفل را با خودش داشت. خوبه. قصد نداشت اجازه بدهد راجر یا پاملا به این راحتی از معرکه در بروند.

به محض این که تاکسی به خانه هادسن رسید ؛ دنا برای مشاهده علایمی از فعالیت پلیس از پنجره به بیرون نگریست. نشانی از ماموراننبود. هنگامی که از مسیر اتومبیل رو بالا میرفتند،همه جا خلوت و ارامبود. دنا احساس کرد ترس گلویش را سد کرده است.
او نخستین برای را که به اینجاامده بود، به یاد اورد. چقدر راجر و پاملا ادم های خوبی به نظر رسیده بودند. و انها مثل یهودا که به عیسی خیانت کرد خائن و مزور از اب درامدند؛ هیولاهای قاتل. انها کمال رابرای خود گروگاه برداشته بودند. وجود دنا از مفرت فراگیری پر شد.
راننده تاکسی پذسید:«میخواهید منتظرتان بمانم؟»
«نه» دنا کرایه را به راننده پرداخت کرد و از پله های درجلویی بالا رفت و رنگ در را به صدا در اورد. قلبش تند میزد.
سزار در را گشود. وقتی که دنا رادید ،گل از گلش شکفت.«دوشیزه ایوانز» موجی از هیجان وجود دنارابه لرزه در اورد. او ناگهان متوجه شد که در این میان یک پیشتیبان دارد.دستش رابه سوی سزار دراز کرد:«سزار؛چطوری؟»
سزار دست دنا را با دست بزرگش فشرد و گفت:«دوشیزه ایوانز از دیدنتان خیلی خوشحالم»
«من هم از دیدن تو خوشحالم» و این رااز ته قلب میگفت. او مطمئن بود کهسزار کمکش خواهد کرد. فقط سوال مهم این بود که کی بایستی به وی متوسل شود. دنا به اطراف نگریست:«سزار-»
«دوشیزه ایوانز، اقای هادسن در کتابخانه منتظر شما هستند»
«بسیار خوب» حالا وقتش نبود.
دناسزار را تا ته راهروی طولانی دنبال کرد. ان اتفاقات باور نکردنی را از زمانی که نخستین بار به این راهرو قدم گذاشته بود، تاکنون به خاطر اورد. به کتابخانه رسیدند. راجر پشت میزش نشسته بود اوراقی را مرتب میکرد.
سزار گفت:«دوشیزه ایوانز اینجا هستند»
راجر سرش را بالا اورد. دنا دید که سزار برگشت و انها را تنها گذاشت. وسوسه شد او را به کمک بطلبد.
«خوب،دنا چطوری؟ بیا تو»
دنا داخل اتاق شد. به راجر نگاه کرد و وجودش از خشم و. نفرتی عظیم اکنده شد. «کمال کجاست؟»
راجر هادسن گفت:«اه، ان پسرنازنین»
«راجر ؛ پلیس هر لحظه به اینجا می رسد. اگر بلای سر هر کدام از ما بیاوری-»
«اوه، دنا ؛فکر نمیکنم لزومی داشته باشد نگران پلیس باشیم» او به طرف دنارفت وقبل از ان که دنا بداند او چه میخواهد بکند،کیف دنارااز دستش چنگ زد و ربود وشروع به گشتن ان کرد. «پاملا به من گفت که تو افشاننده فلفل در کیفت داری. این روزها خیلی سرت شلوغ شده. نه ،دنا؟»
قوطی افشاننده فلفل را از کیف بیرون اورد ان را در هوا بلند کرد و محتوی ان را به صورت دنا پاشید. دنااز درد و سوزش فریاد براورد.
«اوه؛عزیزم. هنوز نفهمیده ای درد واقعی چیست. اما به تو اطمینان میدهم که به زودی خواهی دانست»
اشکی بر صورت دناجاری شد. سعی کرد اشکهایش را از صورت پاک کند. راجر صبر کرد تا دنا حالش بهتر شد بعد دوباره افشاننده فلفل رابه صورتش پاشید.
دنا هق هق می گریست:«می خواهم کمال راببینم»
«می دانم که میخواهی. و کمال هم میتواند توراببیند و دنا ؛ پسره حسابی وحشت کرده، هرگز کسی را اینقدر وحشت زده ندیده بودم. او میداند که به زودی خواهد مرد. و من به او گفتم که تو هم خواهی مرد. فکر میکنی خیلی زرنگی،نه،دنا؟ حقیقت این است که تو خیلی ساده لوح بودی. ما از تو استفاده می کردیم . ما میدانستیم که یک نفر در دولت روسیه از کارهای ما اگاه است و میخواهد ما را لو بدهد. اما نمی دانستیم او کیست. در عوض او این معما را برایمان حل کردی. اینطور نیست؟»
منظره جساد خون الود ساشا شدانف و دوست مونثش در خاطر دنا زنده شد.
«ساشا شدانف و برادرش بوریس ، خیلی زرنگ بودند. هنوز بوریس را پیدا نکرده ایم. اما به زودی پیدایش خواهیم کرد»
«راجر، کمال هیچ ربطی به این مسایل ندارد. او را-»
«دنا،من اینطور فکر نمیکنم. میدانی اولین بار کی نگرانت شدم،وقتی که تو با ان جون سینیسی بیچاره و بد عاقبت ملاقات کردی. وقتی که تیلور درباره نقشه روسها صحبت میکرد، او حرف ایش را شنیده بود. تیلور می ترسید او را بکشد چون خانم سینیسی همکارش بود. بنابراین اخراجش کرد. وقتی که سینیسی به خاطر این اخراج غیر منصفانه از تیلور به دادگاه شکایت کرد ، بلافا صله تیلور رضایتش را جلب کرد. به این شرط که سینیسی هرگز درباره این موضوع با کسی صحبت نکند»
راجر هادسن اهی کشید و گفت:«بنابراین متاسفم که بکویم تو مسوول واقعی حادثه ای هستی که برای جون سینیسی رخ داد»
«راجر ؛جک استون میداند که-»
راجر هادسن به علامت منفی سرش را تکان دد:«جک استون و افرادش کوچکترین حرکات تو را زیر نظر داشتند. ما می توانستیم هر لحظه که میخواستیم از شر تو خلاص بشویم. اما صبر کردیم تا تو ان اطلاعاتی را که ما نیاز داشتیم برایمان کسب کنی. دیگر واقعا احتیاجی به تو نداریم»
«میخواهم کمال را ببینم»
«خیلی دیر شده. متاسفم که بگویم کمال بیچاره دچار حادثه ای شده است»
دنا وحشت زده به او نگاه کرد:«سر ان بچه چه بلایی -»
«من و پاملابه این نتیجه رسیدیم که برای پایان دادن به زندگی کوچک و محقر و تاثر انگیز کمال بهترین راه بر پا کردن یک اتش کوچک و قشنگ است. بنابراین او را دوباره به مدرسه بازگرداندیم. پسر شیطانی است که روز شنبه بدون اجازه به مدرسه رفته است. انقدر ریزه میزه بود که بتوانیم از پنجره زیر زمین به داخل هلش بدهیم»
وجوددنااز خشمی کور کننده لبریز شد:«تو هیولای ادمکش بی غیرتی هستی. هرگز از این جریان جان سالم به در نخواهی برد»
«دنا،ناامیدم نکن. میخواهی از گذشته ام ماجراهایی تعریف کنم؟ انچه تو نمیدانی این است که ما از این جریان جان سالم به در برده ایم»
او به طرف میزش برگشت و دگمه ای رافشرد. لحظه ای بعدسزار پدیدار شد.
«بله اقای هادسن»
«میخواهم مراقب دوشیزه ایوانز باشی. حواست باشد که وقتی ان حادثه اتفاق می افتد او هنوز زنده باشد»
«بله اقای هادسن، حواسم هست»
دنا باورش نمیشد ؛ او هم یکی از انهاست. «راجر به حرفم گوش کن-»
سزار بانوی دنارا چسبید و خواست او را از اتاق بیرون ببرد.
«راجر-»
«خداحافظ دنا»
سزار فشار دست رابر بازوی دنا محکم تر کرد و او را از در راهرو همراه خود کشاند، از اشپزخانه عبور کردند و از خانه خارج شدند،به سمتی از خانه که لیموزین متوقف بود رفتند.

هلیکوپتر دبیلو تی ان به ملک هادسن نزدیک میشد.
جف به نورمن برانس گفت:«میتوانی هلیکوپتر را روی چمن فرود بیاوری و -» اما هنگامی که به پایین نگاه کرد و سزار را دید که دنا رادر لیموزین هل میداد و می نشاند ، حرفش را نا تمام گذاشت. گفت:«نه!یک لحظه صبرکن»
لیموزین ا زمسیر اتومبیل رو پاینن رفت و وارد خیابان اصلی شد.
برانس پرسید:«میخواهی چه کا رکنم؟»
«تعقیبشان کن»

دنا در حالی که در لیموزین نشسته بود گفت:«سزار، تو که نمی خواهی این جنایت را مرتکب شوی؛ من-»
«خفه شو ، دوشیزه ایوانز»
«سزار به من گوش بده. تو این اشخاص را نمی شناسی. انها جنایتکارند. تو ادم خوب و مهربانی هستی. اجازه نده اقای هادسن تورا مجبور به انجام کارهایی کند که-»
«اقای هادسن مرا مجبور به انجام هیچ کاری نکرده است. من این کار را به خاطر خانم هادسن میکنم» او از اینه عقب به دنا نگریست و خندید:«خانم هادسن خیلی هوایم را دارد»
دنا حیرت زده به او نگریست. نمی توانم بگذارم چنین اتفاقی بیفتد.
«مرا کجا می بری؟»
«به پارک راک کریک » ولازم نبود او این جمله را هم اضافه کند:تو را انجا میبرم تا بکشم.
***************
راجر هادسن؛ پاملا هادسن، جک استون و خانم دیلی با وانت سرپوشیده ای به سوی فرودگاه ملی واشینگتن رهسپار بودند.
جک استون گفت:«هواپیما اماده است. خلبان شما برنامه پرواز به سوی مسکو را دارد»
پاملا هادسن گفت:«خدایا،از هوای سرد متنفرم . لعنت بران زن هرزه که مرا اینطور در به در کرد. امیدوارم در اتش جهنم بسوزد»
راجر هادسن پرسید:«از بچه چه خبر؟»
«اتش کوچکی در مدرسه افروخته ایم که تا بیست دقیقه دیگر ساختمان رافرا میگیرد. بچه در زیر زمین است. حسابی داروی خواب اور به او خورانده ایم»
دنا لحظه به لحظه ناامیدتر میشد. انها به پارک راک کریک نزدیک می شدند و از ازدحام اتومبیل ها کاسته می شد.
دنا،کمال خیلی وحشت زده کرده است. هرگز کسی رااینقدر وحشتزده ندیده بودم. او میداند که به زودی خواهد مرد و من به او گفتم که تو خواهی مرد.
در هلیکوپتر ی که لیموزین را تعقیب میکرد نورمن برانسن گفت:«جف ؛ یارو دارد دورمی زند. به نظرم به سمت پارک راک کریک میرود»
«گمش نکن»

در بنگاه تحقیقات فدرال، ژنرال بوستر مثل توفانی از خشم وارد دفترش شد. از یکی از معاونانش پرسید:«اینجا چه خبر است؟»
«ژنرال به شما که گفتم. موقعی که در سفر بودید سرگرد استون چند نفر از بهترین ماموران ما را به کار گرفت، و انها در حال انجام معامله ای بزرگ با راجر هادسن هستند. دنا ایوانز را هدف قرار داده اند. اینجا را نگاه کنید» معاون صفحه نمایشگر رایانه اش را روشن کرد و لحظه ای بعد تصویر دنا ظاهر شد که هتل «برایدن باخرهوف» زیر دوش میرفت تا حمام کند.
اعضای چهره ژنرال بوستر از خشم در هم رفت.«خدای من!» رو یه معاونش کرد:«استون کجاست؟»
«رفته است. کشور را به همراه خانم و اقای هادسن ترک میکند»
ژنرال بوستر فورا گفت:«فرودگاه ملی را برایم بگیر»

در هلیکوپتر ، نورمن برانسن نگاهی به پایین انداخت و گفت:«جف،انها به طرف پارک می روند. همین که به انجا برسند ، ما به خاطر وجود درختان دیگر نمی توانیم فرود بیاییم»
جف مضطربانه گفت:«بایستی همین حالا راهشان را سد کنیم.میتوانی جلوی انها روی جاده فرود بیایی؟»
«بله»
«پس همین کار را بکن»
برانسن دنده های کنترل را به جلو هل داد و هلیکوپتر شروع به پایین امدن کرد. خلبان از بالای سر لیموزین گذشت ، و سپس به ارامی شروع به فرود ادمن هلیکوپتر کرد. هلیکوپتر بیست متر جلوتر از لیموزین رو ی جاده فرود امد. انها متوجه شدند که اتومبیل ترمز سخت و شیهه واری کرد متوقف شد.
جف گفت:«موتورها را خاموش کن»
«ما نمیتوانیم این کار را بکینم. اگر این کار را بکنیم ان کردکه کلکمان را میکند-»
«موتورها را خاموش کن»
بارنسن به جف نگریست:«مطمئنی چه کار داری میکنی؟»
«نه»
برانسن اهی کشید و موتور راخاموش کرد. ا زسرعت چرخش پره ها ی عظیم هلیکوپتر کم کم کاسته شد تا سرانجام پره ها کاملا از چرخش ایستادند. جف از پنجره به بیرون نگریست.
سزار در عقب لیموززین را گشود . او به دنا میگفت:«رفیقت سعی دارد برای ما مشکل ایجاد کند»مشتش را گره کرد و ان را محکم به ارواره دنا کوبید. دنا بیهوش روی صندلی عقب افتاد. سپس سزار از جابرخاست و به طرف هلی کوپتر راه افتاد.
برانسن با حالتی عصبی گفت:«اوبه طرف ما می اید. خدای من، عجب غولی است»
سزار به هلی کوپتر نزدیک میشد صورتش از پیش بینی بلایی که میخواست بر سر انها بیاورد میدرخشید.
«جف ، حتما با خودش اسلحه دارد. میخواهد ما را بکشد»
جف پنجره هلی کوپتر را گشود و فریادزد:«جانور،جای تو و اربابت در زندان است»
سزار تندتر پیش امد.
«انجا حسابت را میرسند. شاید اگر حالا توبه کنی-»
سزار پانزده متر از هلی کوپتر فاصله داشت.
«طعمه خوبی برا ی بر وبچه های زندانی ، ها»
«ده متر»
«تو که بدت نمی اید ، نه سزار؟»
سزار حالا داشت به سوی انها می دوید و پنج متر.
جف انگشت شستش را محکم روی دگمه به کار افتادن موتور فشرد و پره ها یعظیم هلیکوپتر اهسته شروع به چرخش کرد. سزار توجهی نکرد؛ چشمانش را به جف دوخته بود چهره اش اکنده از نفرت بود. پره ها تند تر و تند تر چرخیدند. چیزی نمانده بود سزار به در هلیکوپتر برسد که ناگهان متوجه شد چه اتفاقی می افتد ؛ اما خیلی دیر شده بود. صدای بلند شلپ و شلپ و پاشیدن مایع به اطراف شنیده شد.و جف پلک هایش را روی هم گذاشت. یک دفعه بیرون و داخل هلیکوپتر از خون پوشیده شده بود.
نورمن برانسن گفت:«حالم به هم خورد» موتور را خاموش کرد.
جف به جنازه بی سر که روی زمین افتاده بود نگریست از هلی کوپتر بیرون پرید و با عجله به طرف لیموزین رفت. در اتومبیل را باز کرد. دنا بیهوش بود.
»دنا....عزیزم..»
دنا اهسته چشمانش را گشود. به جف نگاه کرد و زیر لب گفت:«کمال...»

لیمزوین تقریبا یک کیلومتر از مدرسه راهنمایی لینکلن فاصله داشت.که جف فریاد زد:«نگاه کنید» انها میتوانستند روبه رویشان در دوردست ، دودی را که کم کم در اسمان را سیاه میکرد ، ببینند.
دنا ضجه کشید:«انها مدرسه را به اتش کشیده اند. کمال انجاست. در زیر زمین است»
«اوه؛ خدای من»
دقیقه ای بعد لیموزین به مدرسه رسید. ابری از دود غلیظ و سیاه از ساختمان به هوا برخاسته بود. ده نفر مامور اتش نشانی برای مهار اتش نشانی فعالیت میکردند.
جف ار اتومبیل بیرون پرید به طرف مدرسه رفت. یک مامور اتش نشانی جلویش را رگفت.
«اقا نمی شود ازاین نزدیک تر بروید»
جف پرسید:«کسی داخل ساختمان است؟»
«نه. همین الان در جلویی را شکستیم و داخل شدیم»
«یک پسر در زیر زمین کرفتا رشده» قبل از ان که کسی بتواند جلوی جف را بگیرد او از میان در شکسته عبور کرد ودوان دوان داخل ساختمان شد. فضا را دود گرفته بود. جف سعی کرد نام کمال را فریاد بزند. اما از سینه اش فقط سرفه بیرون می امد. دستمالی جلوی بینی اش گرفت واز راهرو مدرسه گذشت وبه طرف پله هایی که به زیر زمین منتهی میشد رفت. دود غلیظ بود و گلویش ر ا می سوزاند. جف کورمال کورمال در حالی که نرده را چسبیده بود از پله ها پایین رفت.
او صدا زد:«کمال!» پاسخی نشنید.»کمال...» سکوت . جف در انسوی زیر زمین هیکل مبهمی را تشخیص داد. به طرف ان رفت. سعی میکرد نفس نکشد. ریه هایش می سوخت. تقریبا روی کمال سکندری خورد. او را تکان داد:«کمال»
پسرک بیهوش بود. جف با تلاش فراوان او را بغل کرد و به طرف پله ها رفت. در حال خفه شدن بود وچشم هایش در اثر غلظت دود جایی را نمی دید. در میان ابر سیاه می چرخید و مستانه تلو تلو میخورد. کمال را در بغلش حمل میکرد. وقتی که به پله ها رسید ، تا نیمه راه او را در بغل داشت. و در نیمه دیگر راه ناچار شد او را از پله ها بالا بکشد. جف صداهایی از دور شنید و از هوش رفت.

ژنرال بوستر با تلفن د رحال صحبت کردن با نِیتان ناوِرو ؛رییس فرودگاه ملی واشینگتن بود.
«راجر هادسن هواپیمای شخصی اش را انجا نگه داری میکند؟»
«بله ژنرال. در حقیقت ایشان اینجا هستند. فکر میکنم که همین الان اجازه برخاستن از زمین را گرفتند»
«اجازه را لغو کن»
»چی؟»
»به برج مراقبت تلفن بزن و اجازه را لغو کن»
«بله. قربان . «
نیتان ناورو با برج مراقبت تماس گرفت:«برج پرواز، اجازه برخاستن هواپیمای گلف استریم R3487 رااز زمین لغو کن»
متصدی گنترل ترافیک هوایی گفت:«ولی قربان، هواپیما با سرعت روی باند حرکت میکند تا از رمین بلند شود»
«بلند شدنش رالغو کن»
«بله قربان» متصدی کنترل ترافیک هواپیما میکروفن خود رابرداشت. «از برج مراقبت به گلف استریم R3487 . اجازه برخاستن از زمین لغو شده است. به پایانه برگردید. برخاستن از زمین را موقتا متوقف کیند. تکرار میکنم . از زمین بلند نشوید»
راجر هادسن داخل کابین خلبان شد:«این دیگر چه گندی است؟»
خلبان گفت:«حتما تاخیری پیش امده. بایستی برگردیم تا-»
پاملا هادسن گفت:«نه! به کارت ادامه بده»
«خانم هادسن؛ با تمام احترامی که برایتان قائل هستم ، اگر از دستور سرپیچی کنم جواز خلبانی ان را از دست میدهم و -»
جک استون در حالی که اسلحه ای رابه طرف سرخلبان نشانه گرفته بود کنار او قرار گرفت:«از زمین بلند شو. به طرف روسیه میرویم»
خلبان نفس عمیقی کشیدو گفت:«بله قربان»
هواپیما با سرعت مسیر پرواز را پیمود و بیست ثانیه بعد در هوا بود. در حالی که گلف استریم غران در اسمان اوج می گرفت و بالاتر و بالاتر میر فت ؛ رییس فرودگاه با یاس تماشا میکرد.
«خدای من!این خلبان بر خلاف-»
ژنرال بوستر د رتلفن می کفت:«چه خبر شده؟جلویشان را گرفتید؟»
«نه ، قربان . انها –انها همین حالا از زمین بلند شدند. راهی وجود ندارد که بتوانیم انها را فرود-»
و دران لحظه انفجاری در اسمان رخ داد. همچنان که کارکنان فرودگاه د رروی زمین با وحشت تماشا میکردند ، تکه ها ی هواپیمای گلف استریم د رمیان ابری اتشین شروع به باریدن گرفت. به نظر می رسید که ان بارش تا ابد ادامه داشته باشد.
در حاشیه محوطه فرودگاه در دوردست ؛ بوریش شدانف مدتی طولانی به تماشای اسمان ایستاد. بالاخره برگشت و از انجا دور شد.

M mehrane
1390,06,25, ساعت : 01:37 بعد از ظهر
پست اخر
فصل بیست و شش
مادر دنا تکه ای ا زکیک عروسی را به دهان برد.
«چقدر شیرینه. واقعا ریادی شیرینه. وقتی من جوانتر بودم و کیک می پختم ، کیک هایم در دهان اب میشد»او رو به دنا کرد:«اینطور نیست عزیزم؟»
«در دهان اب میشد» اخرین عبارتی بود که در ذهن معنایی یافت اما مهم نبود. او در حالی که لبخند مهربانی بر لب داشت گفت:«دقیقا همین طوره مادر»
مراسم عروسی توسط عاقدی در شهرداری برگزار شدو دنا مادرش را در واپسین دقایق ، پس از یک تماس تلفنی از سوی مادرش دعوت کرده بود:
«عزیزم . به هر حال من با ان مرد نفرت انگیز ازدواج نکردم.توو کمال راجع بهاو حق داشتید.بنابراین به لاس و گاس بر میگردم»
»مادر ؛ چی شد؟»
«فهمیدم که او زن دارد. زنش هم از او خوشش نمی امد»
«متاسفم مادر»
«پس می بینی که باز هم تنها شدم»
تنهایی اشاره ا ی ضمنی بود. بنابراین دنا او را به عروسی اش کرد. دیدن مادرش که با کمال گفت و گوی شاد و پرحرارتی سر داده بود و حتی نام او را درست تلفظ میکرد ، لبخند بر لبان دنا اورد. او را به مادربزرگ تبدیل میکنیم. دنا ان قدر احساس خوشبختی میکرد که برایش باورنکردنی بود. صرف ازدواج با جف که یک معجزه بر برکت بود؛ اما خوشی انها به همین جا ختم نمیشد.
پس از حریق،؛ جف و کمال را برای مدت کوتاه به بیمارستان بردند تا به خاطر استنشاق دود معالجه شوند. هنگامی که انها در بیمارستان بودند، پرستاری درباره زندگی پر ماجرای کمال چیزهایی به یک خبرنگار گفت و همین باعث شد ان داستان مورد استقبال مطبوعات قرار بگیرد. عکس کمال در روزنامه ها چاپ شد. . داستان زندگی اش را از تلویزیون نقل کردند. قرار شد درباره تجریان زندگی او کتابی نوشته شود و حتی صحبت ا زتولید یک سریال تلویزیونی بود.
کمال اصرار میکردکه:«فقط به شرطی که خودم در ان سریال بازس کنم» او به قهرمان مدرسه اش تبدیل شد.
هنگامی که مراسم به فرزندی قبول کردن کمال انجام می شد ، نیمی از همکلاسی های او در مراسم حاضر شدند تا به افتخارش کف بزنند وتشویقش کنند.
کمال گفت:«حالا و.اقعا من بچه شما هستم،هاه؟»
دنا وجف گفتند:«تو واقعا بچه ما هستی . ما مال هم هستیم»
«این شداساسی» صبر کن تا اندروود این خبررا بشنود. اها!

کابوس وحشتناک ماه گذشته کم کم از اذهان زائل میشد. ان سه نفر اکنون یک خانواده بودندو خانه مکانی امن و دلپذیر بود. دنا اندیشید ، دیگر حوصله ماجراجویی ندارم. هر چه ماجراجویی کردم برای همه عمرم بس است.
یک روز صبح دنا اعلام کرد:«اپارتمان بسیار عالی برای هر چها ر نفرمان پیدا کرده ام»
جف حرف او را اصلاح کرد :«منظورت هر سه نفرمان است»
دنا با خوشرویی گفت:«نه؛ هر چها رنفرمان»
جف به او خیره مانده بود.
کمال توضیح داد:«منظورش این است که در شکمش بچه ای دارد. کاش که یک پسر باشد. میتوانیم باهم بازی پرتا ب حلقه در میله را بکنیم»

خبر خوش دیگری هم در کا ر بود اولین قسمت ازنمایش تلویزیونی خط جنایت با نام «داستان راجر هادسن؛یک توطئه قتل» هم با تحسین منتقدان و هم با استقبال تعداد بسیار زیادی از بینندگاه روبرو شد. مت بیگر و الیوت کرامول ا زخوشحالی در پوست خود نمی گنجیدند.
الیوت کرامول به دنا گفت:«بهتر است مهد کودکی پیدا کنی تا کوچولویت را انجا بگذاری»

فقط یک حادثه غم انگیز در این میان رخ داد. راشل استیونز بر اثر سرطان از پا در امد. ماجرای ان در روزنامه ها نقل شد ، و دنا و جف در جریان انچه رخ داده بود قرار گرفتند.
اما هنگامی که داستان روی دستگاه تله پرامپتر استودیو ظاهر شد تا دنا از روی ان بخواند و خبر را برای بینندگان تلویزیون بازگو کند ، او همین که به ان نگریست بغض گلویش را گرفت.
دنا نجوا کنان به ریچارد ملتون گفت:«من نمی توانم این خبر را بخوانم» بنابراین ملتون ان را خواند.
ارام بخواب.

انها در حال اجرا ی اخبار شامگاهی ساعت یازده بودند.
«...و اینجا در منطقه خودمان ،نگهبانی در اسپوکَن ؛واشینگتن ، به اتهام قتل یک دختر رروسپی شانزده ساله بازداشت شد. او مظنون به قتل شانزده زن دیگر است...در سیسیل جنازه ملکولم بومانت؛ وازث هفتاد ساله کارخانه بزرگ فولاد سازی در حالی که در استخر شنایی غرق شده بود پیدا شد. بومانت ماه عسل خود را با عروس بیست و پنج ساله اش می گذراند. که این حادثه برایش رخ داد. دوبرادر عروس در این سفر همراه انها بودند. اکنون ماروین گریر شمارا در جریان چگونگی وضع اب و هوا قرار میدهد»
هنگامی که پخش اخبار به اتمام رسید دنابه دیدار مت بیکر رفت.
«مت،یک چیزی ازارم میدهد»
«ان چیست؟اسمش را ببر تا من گردنش را بزنم»
«چیزی که ازارم میدهد ان میلیونر هفتاد ساله است که در حالی که با عروس بیست و پنج ساله اش ماه عسل را می گذراند جسد غرق شده اش در استخر شنایی پیدا شد. فکر نمیکنی که این جنایتی کم زحمت و پر منفعت باشد؟»
پایان:-2-40-:

Eyes Wide Shut
1390,06,25, ساعت : 01:45 بعد از ظهر
خسته نباشید! :-2-40-:

تهمتن
1390,06,25, ساعت : 01:50 بعد از ظهر
مرسی:-2-40-:

persian-star
1390,06,25, ساعت : 01:58 بعد از ظهر
خسته نباشی

عیدی
1390,06,25, ساعت : 02:00 بعد از ظهر
خسته نباشی

*TARA*
1390,06,25, ساعت : 02:01 بعد از ظهر
خسته نباشی مرضیه جون:-2-40-: هم سرعتت عالی بود هم انتخابت:-2-32-:
من که عاشق این کتابم به بقیه هم توصیه می کنم بخونن:-2-16-:

Archi
1390,06,25, ساعت : 02:04 بعد از ظهر
مرسي.......خسته نباشي:-118-:

asal_cheshmak
1390,06,25, ساعت : 02:17 بعد از ظهر
خسته نباشی........

lalehjoon
1390,06,25, ساعت : 02:26 بعد از ظهر
خسته نباشی مرسي:-118-:

chichi
1390,06,25, ساعت : 02:27 بعد از ظهر
ممنون....
خسته نباشيد.....:-2-40-:

avazkhamoosh
1390,06,25, ساعت : 02:29 بعد از ظهر
خسته نباشی گلم
قفل :-2-38-: